Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Mαθήματα... ζωής!


Όλο τον καιρό που στριφογύρναγε η σκέψη και η λαχτάρα του blog στο μυαλό μου, είχα αποφασίσει ότι δεν θα περιορίσω τον εαυτό μου όσον αφορά στη θεματολογία... πλην ενός όρου: θα γράφω μόνο για όσα μας ομορφαίνουν τη ζωή, μας δίνουν έμπνευση και δύναμη.

Αυτό το άρθρο λοιπόν είναι η εξαίρεση... ή μάλλον η επιβεβαίωση, εσείς θα κρίνετε. Αυτό το άρθρο ξεχυλίζει από αγάπη και από θαυμασμό για έναν άνθρωπο που μας άφησε... πριν λίγες ημέρες. Αυτή η γλυκόπικρη γεύση μιας απώλειας αλλά και μιας ανακούφισης μιας και δεν είχε μάθει να το βάζει κάτω και οι τελευταίες εβδομάδες δεν της άξιζαν.... 

Σας γράφω λοιπόν για τον άνθρωπο που χόρευε το πιο ωραίο rock ‘n’ roll που έχω δει.... για τον άνθρωπο που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για να εξιστορεί μετά τις μοναδικές εικόνες που αντίκρυσε... τον άνθρωπο που πάλευε την αρρώστια με τη δύναμη 10 ανθρώπων, με ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα. Έναν άνθρωπο που δεν έχασε ούτε μια στιγμή την ελπίδα, που πάντα έλεγε ότι είναι καλά και οργάνωνε το επόμενο ταξίδι έτσι ώστε να προλάβει να επιστρέψει για τις θεραπείες. Τέσσερα χρόνια δεν είχε παραπονεθεί, και όταν δεν ήταν καλά σου έλεγε απλά ‘θα σας δω σε λίγο καιρό, μόλις συνέλθω’. Μπαινόβγαινε συνέχεια στο νοσοκομείο για τις θεραπείες και οι γιατροί την περίμεναν πώς και πώς γιατί ήταν πάντα ευδιάθετη, με τις ιστορίες, τα τραγούδια και τα ανέκδοτά της.... Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν την είχα επισκεφθεί στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια μιας θεραπείας, από τον διάδρομο άκουγες τα τραγούδια που σιγοτραγουδούσε με την αγαπημένη της φίλη που έκλειναν πάντα το ίδιο ραντεβού στο ίδιο σημείο.... Απλά φρόντιζαν να το απολαμβάνουν κιόλας.

Δύο μήνες κλείστηκε στο σπίτι, δεν ήθελε πλέον να την βλέπουν έτσι (ούτως ή άλλως ήταν πάντα όμορφη) και δεχόταν λίγους και εκλεκτούς. Αυτούς τους δύο μήνες για πρώτη φορά ένιωσε ότι τελικά θα χάσει την μάχη... Δεν την έχασε όμως. Θα είναι πάντα ένα φωτεινό παράδειγμα για εμένα... ένα παράδειγμα δύναμης και θετικότητας!

Τα μαθήματα που σου χαρίζει η απώλεια.... ή μάλλον η ζωή!

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Χρόνια... γλυκά!

   
Μμμμμμ.... Νομίζω ότι η εορταστική σεζόν ξεκίνησε και δεν εννοώ απλά την αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα αλλά και την ευρύτερη εορταστική σεζόν με τις ονομαστικές εορτές αγαπημένων φίλων. Χρόνια γλυκά λοιπόν... και με το γλυκά να 'σου και η συνταγή για φουντουκένια σοκολατάκια!

     Πολύ αγαπώ τα petit-beurre… τόσο απλή, καθαρή, παιδική γεύση! Θυμάμαι την αγαπημένη μου γιαγιά να πίνει τον απογευματινό της ελληνικό καφέ και να τρέχω εγώ από πίσω γιατί ήξερα ότι θα με αφήσει κρυφά να βουτήξω 1 πτι-μπερ…. Μεγαλώνοντας τα παραμέλησα λιγάκι για χάρη πιο πολύπλοκων γεύσεων. Τον τελευταίο χρόνο όμως επανήλθαν δριμύτερα στη ζωή μου (και στις θερμίδες μου)…

Εύκολη αλλά ‘πλούσια’ σε υλικά (if u know what I mean) συνταγή αυτή που ακολουθεί και έχει δοκιμαστεί (βεβαίως βεβαίως) με θαυμαστά αποτελέσματα. Πηγή προέλευσης ένα παλιό βιβλιαράκι συνταγών των Πτι-Μπερ Παπαδοπούλου.

Φουντουκένια σοκολατάκια με πτι-μπερ
     Υλικά για τη βάση:
·       1 πακέτο πτι-μπερ
·       ½ κούπα φουντούκια αλεσμένα
·       1 κούπα βούτυρο λιωμένο
·       1 κουταλάκι άρωμα βανίλια

Υλικά για την κρέμα φουντουκιού:
·       60 γρμ βούτυρο
·       200 γρμ σοκολάτα κουβερτούρα
·       1 κουτί ζαχαρούχο γάλα (397 γρμ)
·       ½ κούπα κρέμα φουντουκιού (η γνωστή και αγαπημένη)
·       1 ½ κούπες χοντροκομμένα φουντούκια

Αφού στρώσουμε με λαδόκολλα ένα ταψί 30χ35 εκ (αν θέλουμε διπλασιάζουμε τη δόση για μεγάλο ταψί) αφήνοντας να εξέχει τριγύρω για εύκολο ξε-φορμάρισμα, ανακατεύουμε τα αλεσμένα πτι-μπερ, τη μισή κούπα αλεσμένα φουντούκια, το βούτυρο και τη βανίλια και τα πατάμε καλά ώστε να φτιάξουμε τη βάση πάνω στο λαδόχαρτο.

 
Σε κατσαρολάκι λιώνουμε το βούτυρο με τη σοκολάτα, το ζαχαρούχο γάλα και την κρέμα φουντουκιού (σε χαμηλή φωτιά) μέχρι να λιώσουν και να ομογενοποιηθούν. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τα χοντροκομμένα φουντούκια και ανακατεύουμε. Ρίχνουμε το μείγμα πάνω στη βάση και το τοποθετούμε στο ψυγείο για να παγώσει. Κόβουμε σε τετράγωνα και απολαμβάνουμε. Εμείς τα ετοιμάσαμε παρέα και είναι έτοιμα για τη διανομή!

φουντουκένια σοκολατάκια

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Yoga Aγάπη Φίλοι


γιόγκικη αγκαλιά
Πιο ‘καθαρή’ αγάπη από την αγάπη για τον εαυτό υπάρχει; Από εκεί πηγάζουν όλες οι άλλες….. ή δεν πηγάζουν. Η αγάπη μου για την yoga με έκανε να με αγαπήσω περισσότερο, να με καταλάβω και να εξελιχθώ σιγά-σιγά αλλά σταθερά σε αυτό που μπορώ και θέλω να είμαι. Ήδη έχει συμπληρωθεί η πρώτη «γιόγκικη» δεκαετία και συνεχίζουμε, αλλάζοντας πολλές φορές μορφή, χρώματα, ένταση και συχνότητα αλλά διατηρώντας πάντα την ‘καθαρή’ ουσία και τους ‘καρδιακούς’ συνοδοιπόρους… είτε βρίσκονται στον επάνω όροφο είτε στη Θεσσαλονίκη και το Μόναχο. Γιατί οι φίλοι που έχουν ξυπνήσει στις 4 το πρωί για να απολαύσουν μαζί την ίδια ανατολή είναι μοναδικοί.

Ο τίτλος λοιπόν μπορεί να γραφτεί με όποια σειρά… Αγάπη Γιόγκα Φίλοι σε απόλυτη αρμονία! Στην αρμονία του λευκού, του πρωινού ήλιου, του φάρου (μας), των συζητήσεων, των γέλιων, των δακρύων, της σοκολάτας, του αρώματος της λεβάντας, των αποκαλύψεων, της σιωπής, του ταξιδιού……….. Καλώς ήρθατε φίλοι!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes