Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Τα μαθήματα μιας 'άνεργης΄#4


16. Πρόσεχε τι εύχεσαι... μπορεί να γίνει πραγματικότητα! 17. Πώς μετριέται ο χρόνος; Με τις ώρες, τα λεπτά, τα χαμόγελα, τα ουφ, τα άγχη, τα γέλια, τη γνώση....; 18. Είναι πολυτέλεια ή ανάγκη να θέτεις ο ίδιος τις προτεραιότητές σου; 19. Η εσωτερική ησυχία είναι χρυσός. 20. Η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική είναι μια μορφή διαλογισμού.


Υ.Γ. #1 Αυτό είναι (προσωρινά τουλάχιστον) το τελευταίο "μάθημα μιας άνεργης" καθώς σύντομα θα είμαι full time εργαζόμενη ξανά.
Y.Γ. #2 Αυτή είναι η 1οοη ανάρτηση του LifeLikes για το 2011 :-)

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Το σπίτι μου #5



Αυτό είναι το αγαπημένο μας σημείο του νέου μας σπιτιού, so far αγαπημένο διότι ακόμη είμαστε νέοι "νοικάρηδες" και δεν έχουμε ζήσει τη βεράντα μας καλοκαιράκι με θέα στο άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας!

Ταξίδι κάθε μέρα από τη Νέα Υόρκη του 1947 στη Νέα Φιλαδέλφεια του 2011...
Ξύλα στο τζάκι που καίει ασταμάτητα από τις 17:00 κάθε απόγευμα, παρέα με ζεστό καφέ και τις κουβέρτες μας. Εξαιρούνται τα Σαββατοκύριακα τα οποία τα μοιραζόμαστε με αγαπημένους φίλους, μπροστά στο δικό μας ή στο δικό τους τζάκι...

Νέα Φιλαδέλφεια
5ος όροφος
Σωτήρης - Αγάθη

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Το γούρι μας!

Όλοι έχουμε κάποια έθιμα, κλασσικά ή μη, που τηρούμε στις γιορτές. Που μας προσφέρουν μία συνέχεια, μια αίσθηση ασφάλειας, μια προσμονή. Για αυτά τα έθιμα μιλάω, όχι για τα καταναγκαστικά... Εμείς λοιπόν, στην παρέα μας δηλαδή, μοιραζόμαστε κάθε χρόνο το νέο μας γούρι! Η φίλη Κατερίνα κάθε χρόνο δημιουργεί το γούρι - κόσμημα για τη νέα χρονιά, και είναι πάντα όμορφο και ιδιαίτερο, ξεχωριστό. Όχι επειδή την αγαπώ αλλά επειδή έτσι είναι... Για να πειστείτε δείτε και εσείς το γούρι για το 2012 αλλά και τα λίγο παλαιότερα. Και αν σας αρέσει, μπορείτε να βρείτε την Κατερίνα στα στοιχεία που βλέπετε... Α, και τα φανταστικά χάρτινα φαναράκια που βλέπετε είναι η συσκευασία!


Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Εορταστικές ευχές!

Τις είδα στο Hello Lucky blog και τις ερωτεύτηκα. Χειροποίητες και τόσο πρωτότυπες εορταστικές κάρτες που μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας με ένα χαρτόνι, διακοσμητικά χαρτιά (ή αλλιώς χαρτί περιτυλίγματος), σπάγκο και κορδέλες! Βήμα προς βήμα η διαδικασία και τα υλικά στο The Inside Source

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Η τέχνη της πετσέτας!


Ή αλλιώς, η τέχνη του τραπεζιού και πώς μια ταπεινή πετσέτα μπορεί να το μεταμορφώσει με δυο - τρεις απλές κινήσεις! Και έτσι, ενώ χάζευα όλες αυτές τις ημέρες ιδέες για το στολισμό του εορταστικού τραπεζιού, τσουπ δια μαγείας προσγειώθηκε στο σαλόνι μου ένα βιβλίο από τα παλιά. Μου το έστειλε να το χαζέψω και να εμπνευστώ η μαμά μιας φίλης, και πόσο καλά έκανε! Ένα ολόκληρο βιβλίο αφιερωμένο στην τέχνη της πετσέτας, στο δίπλωμά της... The Art of Napkin Folding και πρόκειται πραγματικά για τέχνη! Το εντυπωσιακότερο όλων όμως είναι πόσο απλά και κατανοητά είναι τα βήματα που οδηγούν σε ένα εντυπωσιακό και πολύπλοκο τελικό προϊόν. Ένα δίπλωμα στη μέση, ένα γύρισμα από εδώ, ένα γύρισμα από εκεί και μέσα σε λίγα λεπτά έχεις έναν φιόγκο ή μια τσέπη ή ακόμα και έναν ανεμόμυλο....

Για το δίπλωμα που βλέπετε με την κόκκινη πετσέτα, που δημιουργεί θήκη για τα μαχαιροπήρουνα, η διαδικασία είναι απλή:
  • Διπλώνουμε την πετσέτα στη μέση, κατά μήκος και μετά ξανά το μισό μέρος προς τα έξω / πίσω. 
  • Γυρίζουμε την πετσέτα από την άλλη πλευρά και διπλώνουμε προς το κέντρο το δεξί και το αριστερό κομμάτι ώστε να συναντηθούν στη μέση.
  • Βάζουμε το ένα μέρος μέσα στο άλλο μέχρι να γίνουν ένα.
  • Γυρίζουμε από την άλλη πλευρά και η πετσέτα - τσέπη είναι έτοιμη!
  • Ανάλογα με το μέγεθος της πετσέτας σας, μπορείτε να πειραματιστείτε με το ύψος και το πλάτος που θέλετε.
Δείτε, εμπνευστείτε, δοκιμάστε και παρουσιάστε!



ΥΓ. Ευχαριστώ Κ. και μαμά :-) Δεν είναι τυχαίο που η 'σημειωμένη' σελίδα ήταν και αυτή που επέλεξα και εγώ πρώτη!

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Το σπίτι μου #4


Στο σπίτι μου μετακόμισα το 1977, μόλις είχε χτιστεί και στο Μαρούσι υπήρχαν πολύ λίγες πολυκατοικίες. Έχει 3 δωμάτια, κουζίνα μπάνιο, wc και φυσικά το μεγάλο μας σαλόνι με την γωνιά του τζακιού να είναι και η τρέλα μου.

Η ιστορία με τα ξωτικά ξεκινάει από την δεκαετία του ’70 και πιο συγκεκριμένα 08/08/1973 όταν ο πατέρας μου αγόρασε το πρώτο ξωτικό (ξύλινο και πολύ άσχημο) από ένα ταξίδι που είχε κάνει στη Νορβηγία και πιο συγκεκριμένα στο Bergen. Από εκείνη την στιγμή τα ξωτικά άρχισαν να πολλαπλασιάζονται και το καθένα με τη δικιά του μοναδική ιστορία να καταλαμβάνει μια ιδιαίτερη θέση πάνω στο τζάκι.

Φέτος, όπως και κάθε χρόνο, τα ξωτικά είναι και πάλι στο τζάκι για τα φετινά Χριστούγεννα. Οι σκανταλιές τους μέσα στο σπίτι αμέτρητες, όλα αυτά τα χρόνια όμως πάντα ήταν, είναι και θα είναι εκεί, για να μας θυμίζουν τις όμορφες στιγμές, τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε και τις αισιόδοξες, μα πάνω από όλα τις μαγικές που θέλουμε να έρθουν.

β.

ΥΓ. Το κείμενο του φίλου β. δημοσιεύεται λιγάκι νωρίτερα από την προγραμματισμένη του ανάρτηση για να μην χάσουμε το εορταστικό timing... ;-)

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Τύλιξέ το... γιορτινά!

Υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές ιδέες περιτυλίγματος για τα εορταστικά, Χριστουγεννιάτικά μας δώρα. Και στο εξωτερικό είναι έθιμο καθώς τα περισσότερα καταστήματα (ειδικά στην Αμερική) δεν σου τυλίγουν καθόλου τα δώρα... Άρα μένει σε εσένα να προμηθευτείς τα κατάλληλα σύνεργα και να βάλεις τη φαντασία σου σε δράση. Είναι όμως μια πολύ δημιουργική διαδικασία, αναγκαία αν τα δώρα είναι χειροποίητα.

Επειδή οι περισσότερες ιδέες απαιτούν εξιδεικευμένα υλικά - εργαλεία, γνώσεις και σίγουρα χρόνο, βρήκα μερικές εξίσου όμορφες και εορταστικές αλλά πολύ εύκολες, γρήγορες και ανέξοδες! Κοιτάξτε τριγύρω σας, σίγουρα θα βρείτε πολλά σύνεργα προς αξιοποίηση όπως παλιές κορδέλες, χάρτινους φακέλους, τούλια, κουτιά από παλαιότερα δώρα, ακόμα και περιοδικά και παλιούς χάρτες....

Όλες οι παραπάνω ιδέες είναι από το older and wisor blog.

Αν από την άλλη βαριέστε λιγάκι να μπείτε σε όλη αυτή τη διαδικασία μόνοι και έρημοι, no problem! Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το Wine and Wrap Party στο Divine Party Concepts και ίσως μετά να θέλετε να διοργανώσετε και το δικό σας ;-)

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Επίσημο τραπέζι!

Αποφασίσατε το μενού των Χριστουγέννων; Ποιος μαγειρεύει φέτος; Εμείς τα τελευταία χρόνια έχουμε σαν οικογενειακό έθιμο να μαγειρεύουμε η αδελφή μου και εγώ (πάντα με τη συνεισφορά της μαμάς για τα δύσκολα projects). Φέτος μάλλον θα το γιορτάσουμε λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα καθώς θα λείπουμε την ημέρα των Χριστουγέννων. Εκτός όμως από το μενού, πολύ συχνά συζητάμε και το στήσιμο του τραπεζιού. Πού μπαίνει το κάθε ποτήρι, πόσα πηρούνια και για ποιο σκοπό... Καταλαβαίνετε!

Βρήκα λοιπόν αυτό το πολύ κατατοπιστικό σχεδιάγραμμα για το στρώσιμο ενός επίσημου τραπεζιού από το Toast and Tables blog, το προσάρμοσα στα ελληνικά και ιδού! Μελετήστε, εκτυπώστε και καλά τραπεζώματα!


ΥΓ. Αν θέλετε να το κάνετε ακόμα πιο επίσημο, μπορείτε αριστερά των πιρουνιών να προσθέσετε το μικρό πιάτο σαλάτας και μπροστά από το κυρίως πιάτο, παράλληλα, το μικρό κουτάλι ή/και πιρούνι για το γλυκό!

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Με τι να συνοδεύσω τη μουσική μου...


Κάθεστε στον αναπαυτικό σας καναπέ, έξω έχει κρύο και το μόνο που σκέφτεστε είναι να απολαύσετε την αγαπημένη σας μουσική δίπλα στο τζάκι... Με τι όμως να τη συνοδεύσετε; Περίεργη ερώτηση; Καθόλου αν συμβουλευτείτε το Drinkify το οποίο αναλαμβάνει να συνοδεύσει τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη με το ποτό που του ταιριάζει! Ναι, ναι... σωστά ακούσατε. Οι γευστικές συζυγίες φαγητού - ποτού είναι πλέον τόσο old fashioned! Κάντε τις δοκιμές σας, εμείς τις κάναμε και εντυπωσιαστήκαμε όταν στα αποτελέσματα είδαμε και έλληνες καλλιτέχνες. Για να πάρετε μια γεύση από τους μουσικοαλκοολικούς συνδυασμούς δείτε παρακάτω... Στην υγειά σας! 

ΥΓ. Η τελευταία πρόταση είναι αφιερωμένη στον φίλο Γ.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

The art of disruption

Οι πιστοί του TEDx αμέσως καταλάβατε από τον τίτλο περί τίνος πρόκειται. Αφιέρωσα και εγώ λοιπόν το Σάββατό μου σε ένα μαραθώνιο ομιλιών, μουσικών, συζητήσεων, αντιπαραθέσεων, σημειώσεων, κρασιών και σκέψεων στο πλαίσιο της ετήσιας ελληνικής διοργάνωσης του TEDx.

Μέσα σε αυτό το 12ωρο θαύμασα τον παρουσιαστή της βραδιάς Θοδωρή Αναγνωστόπουλο και αναρωτήθηκα "πώς τα προλαβαίνει όλα αυτά; έχει και η δική του μέρα μόνο 24 ώρες;", αναθεωρώντας το δικό μου 'πηγμένο' πρόγραμμα το οποίο ΔΕΝ περιλαμβάνει ταξίδια στην Αφρική, θεατρικές παραστάσεις, ντοκιμαντέρ, έρευνες για την γενετική, πιάνο και εκπαίδευση στη ΝΑΣΑ.

Άρχισα δειλά στην αρχή και πιο δυνατά στη συνέχεια τα "τα παπα πα τατα" προσπαθώντας να γίνω και εγώ ένα human beatbox υπό την καθοδήγηση των Word of Mouth! Μα τι φοβερή τέχνη! Βούρκωσα με τα κορίτσια της εθνικής ομάδας water polo... Ναι, βεβαίως και ήξερα για το παγκόσμιο, χρυσό μετάλλιο που κέρδισαν αλλά ακούγοντας τις δικές τους εξιστορήσεις, την μάχη και την καθημερινότητά τους, τις θαύμασα ακόμα περισσότερο. Εντυπωσιάστηκα από τα στοιχεία που μας παρουσίασε ο Juliano Tubino (Worldwide Innovation Director της Microsoft) για την πληθώρα των εταιριών που ιδρύονται εν μέσω κρίσης και ανθίζουν. Αναρωτήθηκα μαζί με τον σκηνοθέτη Πάρι Μεξή αν το θέατρο είναι εργαλείο ή παιχνίδι, και ένιωσα τον ενθουσιασμό και την περιπέτεια του Σουηδού guerilla filmaker Sebastian Lindstrom.

Κούνησα καταφατικά το κεφάλι όταν ο Χάρης Τσεβής με τα φανταστικά του digital πορτρέτα ξεκαθάρισε ότι στόχος είναι μόνο η ευτυχία, όχι η επιτυχία, και χειροκρότησα με όλη μου τη δύναμη την Άννα Ευαγγελινού όταν παρουσίασε τον Chris Colwell ως καλλιτέχνη της ζωής. Ο Chris, παράλυτος από το 2003 μετά από ελεύθερη πτώση που πραγματοποίησε, είπε πολλά και σημαντικά, ένα θα σας γράψω: Don't take on a situation that does not affect you directly.

Χαμογέλασα με τον ιδιοφυή Έλληνα Κωνσταντίνο Δασκαλάκη όταν στο τέλος της ομιλίας του έβγαλε την ελληνικότητα και τη νεανικότητά του: "μάγκες... στον Νας και την παρέα του απευθύνομαι". Εντυπωσιάστηκα από την ενεργή, μοντέρνα τέχνη, αυτή που σε κάνει μέρος της, όπως μας την παρουσίασε μέσω τριών παραδειγμάτων ο Επικεφαλής του MoMA N.Y. Glenn Lowry, και συμφώνησα με τον guru της Αμερικάνικης πολιτικής επικοινωνίας Joe Trippi όταν εξηγούσε πώς οι πολλοί, μικροί Δαυίδ μπορούν πλέον να νικήσουν τον ένα και μεγάλο Γολιάθ. Γέλασα πολύ, όπως και όλοι όσοι είχαν παραμείνει μέχρι το τέλος για να ακούσουν τον Matt Webb, όταν κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ενημερώθηκε ότι έπρεπε να ξαναξεκινήσει λόγω κάποιου τεχνικού προβλήματος, παρόλο που όλοι εμείς είχαμε ακούσει, γελάσει, αντιδράσει ήδη σε όσα μας είχε πει... Και δεν αγχώθηκε ή δυσανασχέτησε καθόλου.. απλά ξανάρχισε με πολύ χιούμορ και ευστροφία. 

Τέλος, θαύμασα τον αντιπρόεδρο της Ogilvy One UK Rory Sutherland ο οποίος μετέφερε με εντελώς british αλλά και τόσο παραστατικό και έξυπνο τρόπο τι δουλειά κάνουμε όλοι εμείς στη Διαφήμιση και την Επικοινωνία... ή τι δουλειά νομίζουμε / θα θέλαμε να κάνουμε! Πώς δηλαδή η δική μας 'πλευρά' πρεσβεύει τις ψυχολογικές ιδέες και προεκτάσεις, έναντι των 'mechanistic' όπως τις χαρακτήρισε.

Παρατράγουδα υπήρχαν (και πριν με τις εγγραφές - εγκρίσεις αλλά και κατά τη διάρκεια του TEDx), όπως και βαρετές (για εμένα πάντα) ομιλίες υπήρχαν. Ή για να το θέσω πιο politically correct, ομιλίες που εμένα δεν μου προσέφεραν κάτι, ήταν πολύ θεωρητικές και γενικές... Και κούραση υπήρχε μετά από τόσες ώρες... Συνολικά όμως ήταν μια καλοδουλεμένη διοργάνωση, με κάποιους ομιλητές που αξίζουν την προσοχή μας. Αναμένουμε την ερχόμενη διοργάνωση τώρα με μεγάλη προσμονή...  Να την έχετε και εσείς στο νου σας.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Το σπίτι μου #2


Στις μέρες μας, ο αυθορμητισμός και η έκπληξη είναι υπερτιμημένες αξίες. Μας σερβίρονται στις ταινίες του κινηματογράφου ως σημαντικές αρετές, που μάλιστα καταδεικνύουν αν ένας άνθρωπος έχει ενδιαφέρον ή όχι. Ο πρωταγωνιστής, για να κερδίσει την αγαπημένη του, πρέπει να είναι αυθόρμητος και να την εκπλήσσει διαρκώς. Διαφορετικά, δεν έχει καμία τύχη. Ίσως να είναι και έτσι. Στην δική μου περίπτωση, όμως, και με αφορμή αυτό το κείμενο, ο αυθορμητισμός πάει περίπατο και οι εκπλήξεις απουσιάζουν.

Όσοι με ξέρουν δεν θα εκπλαγούν από τη φωτογραφία της αγαπημένης μου γωνιάς εντός της οικίας μου. Τι άλλο θα μπορούσα να φωτογραφήσω μέσα στο σπίτι μου στο «μαγευτικό» Χαλάνδρι; Φυσικά τη δισκοθήκη μου. Ο όρος δισκοθήκη, βέβαια, μάλλον αποτελεί ευφημισμό πια, καθώς τα cds ξεπερνούν κατά πολύ τα βινύλλια, αλλά νομίζω ότι – ειδικά οι παλαιότεροι – καταλαβαινόμαστε.

Η δισκοθήκη μου, που αριθμεί (για να παινέσω και λίγο το σπίτι μου) περί τα 1500 cds και 700 δίσκους βινυλλίου (μαζί με αρκετά 45άρια) περιέχει εντός της όλη τη διαδρομή μου έως τώρα. Και όταν λέω διαδρομή, εννοώ, τόσο τη μουσική, όσο και την προσωπική διαδρομή μου. Κάθε δίσκος κρύβει μια ιστορία. Κάθε cd ένα περιστατικό. Και τα θυμάμαι όλα. Σας διαβεβαιώ. Το πρώτο cd που αγόρασα ήταν η «Οδός Νεφέλης» της Χαρούλας (Αλεξίου). Δίσκους αγόραζα πριν αποκτήσω πικάπ. Μαζί με το φίλο μου το Γιάννη αλωνίζαμε την Αθήνα – μικρά παιδιά – για να πάρουμε τους δίσκους των αγαπημένων συγκροτημάτων μας. Η διαδρομή ROCK CITY (Ακαδημίας) – HAPPENING (Χαριλάου Τρικούπη) είχε κάνει αυλάκι από τα all star μας. Θυμάμαι που περιμέναμε στην ουρά να αγοράσουμε το «Black album» των Metallica την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του στην Ελλάδα. Ο Γιάννης ήταν ο δεύτερος που το πήρε στα χέρια του κι εγώ ο τρίτος. Πιο συναρπαστική μάλλον θα είναι η αφήγηση εκείνου που ήταν πρώτος στην ουρά, αλλά και η δική μου έχει το κατιτίς της.

Μην σας τα πολυλογώ. Λατρεύω την κάθε φορά που στέκομαι όρθιος μπροστά στη δισκοθήκη μου, προσπαθώντας να αποφασίσω τι θα ακούσω. Νοσταλγώ τις εποχές που η μουσική πιανόταν με το χέρι και δεν ήταν ολότελα άυλη, χωμένη σε ένα σκληρό δίσκο. «Πάρε 150.000 τραγούδια που δεν θα ακούσεις ποτέ». Δεν είμαι οπισθοδρομικός. Ρομαντικός είμαι. Θα ήθελα να είχα περισσότερους δίσκους και περισσότερα cds. Λυπάμαι που δεν έχω λίγα χρήματα παραπάνω να ξοδέψω για τον εμπλουτισμό της συλλογής μου. Και ελπίζω ο ανιψιός μου ο Οδυσσέας να εκτιμήσει τη συλλογή μου όταν θα του τη χαρίσω. Όσο για εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ελάτε κανένα βραδάκι να ακούσουμε καμιά μουσική. Ελάτε και θα σας πω ακόμα περισσότερες ιστορίες.

Γιώργος Μυζάλης

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Δεκέμβριος = λευκό

Μμμμ... το μυρίσατε; Το ακούσατε; Το νιώσατε; Τα Χριστούγεννα έφτασαν! Last Christmas I gave you my heart, και μαγειρέματα, και ζεστά κέικ, και κάλαντα, και κασκόλ, και φώτα, και στολίσματα, και κρασιά, και τζάκι, και All I want for Christmas is you.... Μμμμ... Τι ωραία!

Καταλαβαίνετε τώρα πόσο δύσκολο είναι να διαλέξεις για τον μήνα Δεκέμβριο, τον τόσο έντονο και γεμάτο μήνα, ένα και μοναδικό χρώμα. Είπα όμως να προσπεράσω τις 'εύκολες' επιλογές του κόκκινου, του χρυσού κτλ και να επικεντρωθώ στο λευκό! Στο λευκό της αγνότητας, του χιονιού, των αγγέλων.


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes