Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Οικειότητα


Και να που ήρθε η ώρα να επανέλθεις... στη ζωή, στην καθημερινότητα, στους ανθρώπους, στις χαρές. Η ζωή συνεχίζεται. Μου έχει λείψει πολύ και το LifeLikes... να επανέλθω και εδώ θέλω. Στις ομορφιές, στην αισιοδοξία, στα ταξίδια, στα τόσο ασήμαντα της καθημερινότητας αλλά και τόσο απαραίτητα. Πώς όμως;

Σκέφτηκα ότι η μόνη αλλαγή (πέραν της απώλειας) του μήνα Σεπτεμβρίου είναι η επανασύνδεσή μου με την πρώτη (και παντοτινή) ομάδα της yoga. Όχι ότι έφυγα ποτέ. Ποτέ. Απλά με αυτά και με αυτά, τον Σεπτέμβριο επέστρεψα ψυχή τε και σώματι. Βρήκα ξανά τα λευκά μου ρούχα, έστρωσα το στρωματάκι μου, κάθησα ήσυχα δίπλα στη φίλη μου και περιμένα σαν παιδάκι της πρώτης δημοτικού να ξεκινήσει το μάθημα. Σαν να το ζούσα πρώτη φορά. Και μπορεί πλέον από την ομάδα να αναγνωρίζω μόνο 3-4 ανθρώπους, ο χώρος να είναι διαφορετικός, εγώ να είμαι άλλη αλλά η γλυκιά φωνή που ακούω να με καθοδηγεί είναι η ίδια και αυτό κάνει όλη τη διαφορά.

Τι ξεχωριστό αίσθημα αυτό της οικειότητας! Θυμάμαι μια παιδική φίλη η οποία είχε να επισκεφθεί το πατρικό μου σπίτι αρκετά χρόνια. Σαν παιδί όμως το είχε ζήσει μερόνυχτα ολόκληρα. Σε εκείνο το πάρτυ λοιπόν που ξανάρθε, την είχε πλημμυρίσει αυτή η αίσθηση οικειότητας. Πήγαινε στο γνωστό ντουλάπι για να πάρει ποτήρια, άνοιγε το ψυγείο, χάζευε τους πίνακες... Ένιωθε σαν στο σπίτι της.

Αυτή λοιπόν η οικειότητα, η αίσθηση ασφάλειας, ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, ότι όλα είναι γνώριμα και προσιτά, είναι πολύτιμη. Αυτή η αίσθηση που αποπνέουν οι δικοί σου άνθρωποι και χώροι. Οι δικές σου ασχολίες. Αυτή πιστεύω ότι θα μας επαναφέρει... βήμα - βήμα. Και αυτήν επιζητώ.

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Εις το επανιδείν



17 ημέρες...
Από τα χαμόγελα στη σιωπή. Τόσο απρόσμενα και τόσο τελεσίδικα.
Μακρύς διάδρομος, σιδερένιος… σαν αυτούς που φαντάζεσαι ότι έχουν στις φυλακές. Χωρίς σταυροδρόμια. Που σε οδηγεί όμως στον άνθρωπό σου.
Κάθε φορά η ίδια σιωπηλή διαδρομή και το ραντεβού εκεί στο σκαλάκι.
Και μετά, ο δεύτερος διάδρομος. Με ποδιές αυτή τη φορά και νεκρική σιγή. Οι ίδιοι γνωστοί – άγνωστοι με ζωγραφισμένο το φόβο αλλά και την προσμονή στο πρόσωπό τους. Τι θα πουν σήμερα οι γιατροί;
Ο άνθρωπός σου εκεί… γαλήνιος αλλά και απών. 
Και το τηλεφώνημα που περίμενες από μέρες..... Προετοιμαζόσουν -νόμιζες.
Πόσοι άνθρωποι, πόση αγάπη, πόσο κλάμα..... μπορούν να μετρηθούν;
Και η δική σου συγκίνηση και θύμηση να ενώνεται με εκατοντάδων άλλων.
Πόση δύναμη έχει η αγάπη και πόσο πόνο.....................
Καλό ταξίδι κύριε Δημήτρη........................ μέχρι να ξανα-ανταμώσουμε θα είστε στο πιο φωτεινό μέρος της καρδιάς μας. 

Υ.Γ. Αυτό το τραγούδι συντρόφευε τυχαία τις περισσότερες διαδρομές μας στο νοσοκομείο. Όταν έψαξα τους στίχους και είδα το video clip κατάλαβα ότι μόνο τυχαίο δεν ήταν.

Υ.Γ.2 Σας έγραφα πως είναι δύσκολος ο Σεπτέμβρης ενστικτωδώς.... ποτέ όμως δεν φανταζόμουν πόσο.

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Καλή χρονιά!


Ναι, ναι... γιατί για κάποιους από εμάς (γιατί το έχω συζητήσει και έχω μαρτυρίες και από άλλους) η 'χρονιά' ξεκινά κάθε Σεπτέμβρη. Τον Ιανουάριο συμμετέχουμε στους εορτασμούς, στα δώρα, στα φαγοπότια και στα New Year Resolutions, αλλά μέσα μας, στην καρδούλα μας, ξέρουμε ότι κάθε Σεπτέμβρης κρύβει αυτή τη μελαγχολία, την αναπόληση, τον απολογισμό, το τέλος και την αρχή. Είναι που το έχουμε συνδυάσει με τα μαθητικά - φοιτητικά χρόνια; Είναι που τελειώνει η ομορφότερη εποχή; Είναι που νιώθεις σταδιακά το φθινόπωρο να σε επαναφέρει, να σε 'περιορίζει', να σε βάζει σε τάξη ώστε να αντέξεις τον χειμώνα; Για όλα αυτά, και πολλά άλλα, ο Σεπτέμβρης είναι για εμένα ένας 'απαιτητικός' μήνας. Ναι, είναι και οι χειμωνιάτικοι όταν είναι σκληροί, αλλά είναι και ο Σεπτέμβρης. Υποκειμενικά και εσωτερικά δύσκολος. 

Πού να κρύψεις όλα τα ανάλαφρα και πολύχρωμα υφάσματα; Πώς να διώξεις όλους τους κόκκους άμμου; Πώς να ησυχάσεις τα τζιτζίκια; Πώς να ξεχάσεις τα ηλιοβασιλέματα στην παραλία; Πού να μαζέψεις όλα τα φαναράκια και τους βασιλικούς; Πώς να αποχωριστείς το εξωτικό χρώμα και άρωμα στο δέρμα; Πού να μαζέψεις το μυαλό και την καρδιά; Πώς να αποχωριστείς ακόμη ένα καλοκαίρι; ......................... και γιατί;

Ουφ................... Δεν σας το 'πα; Είναι δύσκολος ο Σεπτέμβρης! Μέχρι τον επόμενο (καλά να είμαστε), ας κρατήσουμε όλα τα παραπάνω στην καρδιά για να τα ξανα-ανταμώσουμε το ερχόμενο καλοκαίρι.

ανδριάνα
το κορίτσι του ήλιου

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Made in Greece #8


Μετά το 'off' έρχεται (δυστυχώς) το 'back'! Δεν πειράζει.... αυτός είναι ο αέναος κύκλος της ζωής. Ας μην γινόμαστε όμως μελό. Όσο και αν διαρκούν οι διακοπές, όπου, όπως και με όποιους και αν αφιερώνουμε τον χρόνο μας, στόχος είναι πάντα οι μικρές και πολύτιμες στιγμές ευεξίας, χαλάρωσης και ευτυχίας. Και εμείς είχαμε από αυτές..... Αν είχαμε απαθανατίσει τα γέλια και τα χαμόγελα θα καταλαβαίνατε. Καλύτερα όμως να τα ζεις παρά να τα φωτογραφίζεις. Σας παραθέτω όμως τις μικρές, ήσυχες και συνήθως απόκοσμες γωνιές της όμορφης Ιθάκης και ενός καλοκαιρινού κρησφύγετου στο οποίο ο χρόνος έχει παγώσει.



What follows 'off'  is (unfortunately) 'back'! This is after all life's perpetual cycle. Whatever the length, wherever the place and whoever the people, vacations' goal is to find these small and precious moments of well being, quietness and happiness. And we had all of them... Here are some of Ithaca's calm and remote beauties and a summer home where time has frozen. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes