Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

How was your week?

  • Στολίσαμε το Χριστουγεννιάτικό μας δέντρο και είναι πιο όμορφο & πιο γεμάτο από ποτέ! Συν ότι στολίστηκε σε χρόνο dt από την πιο χαμογελαστή παρέα!
  • Περάσαμε μία ολόκληρη ημέρα μοιράζοντας τις δουλειές στο σπίτι και τριγύρω με τον συνοδοιπόρο, και έξω είχε ήλιο, και μέσα μουσική και θαλπωρή και ωραίες μυρωδιές φαγητών. 
  • Περάσαμε μία ολόκληρη νύχτα αγκαλιάζοντας, γελώντας, συζητώντας, στολίζοντας, πίνοντας και εννοείται τρώγοντας με τους αγαπημένους μας.
  • Κρεμάσαμε (επιτέλους) τις αγαπημένες μου κίτρινες, ολοστρόγγυλες κρεμάστρες στον διάδρομο.
  • Έμαθα από τον 7χρονο Π. τι σημαίνει tablet και γιατί θα το ζητήσει από τον Άη Βασίλη (και πού είμαστε ακόμα....)
  • Φάγαμε ελαφριά και υγιεινά ενόψει εορτών.
  • Απέκτησα άλλη μία μικροσκοπική φίλη.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Who cares....



Βρήκα το παραπάνω και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Γιατί με εκφράζει πολύ.... Πολλές φορές αναρωτιέμαι (ή με ρωτούν φίλοι και γνωστοί) γιατί έχω blog, πού βρίσκω την όρεξη (και το χρόνο) και γράφω | ψάχνω | φωτογραφίζω. Και η αλήθεια είναι ότι η απάντηση δεν είναι εύκολη. Δεν ξέρω πού βρίσκω την όρεξη ούτε γιατί το κάνω. Σκεφτείτε ότι δεν κοινοποιώ ποτέ τις αναρτήσεις μου μέσω των κοινωνικών δικτύων και δεν τις στέλνω ποτέ στη λίστα των φίλων για να τις διαβάσουν. Απλά δημιουργώ κάτι που αρέσει πρώτα σε εμένα, με εμπνέει και μου φτιάχνει τη διάθεση, και σε δεύτερη φάση το βγάζω έξω στον κόσμο... και ότι γίνει. Καταλήγω λοιπόν στη σοφή φράση του Αμερικανού γραφίστα και κινηματογραφιστή Saul Bass: δημιουργώ όμορφα πράγματα ακόμα και αν δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Είναι ευχής έργον ότι τελικά ενδιαφέρουν και εσάς... :)

Καλημέρα!
ανδριάνα

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

How was your week?


  • Θαύμασα την απλότητα, τη σιγουριά, την ταπεινότητα και το χιούμορ των ομιλητών που έχουν βαθειά γνώση, και πιο συγκεκριμένα του αγαπημένου μου ολιστικού γιατρού.
  • Φίλησα, αγκάλιασα και ξαναφίλησα και ξανα-αγκάλιασα τον αγαπημένο φίλο που αναχώρησε ήδη για την Αλγερία.
  • Στήθηκα στα γνωστά καθιερωμένα κάγκελα της Ηρώδου Αττικού για να χειροκροτήσω τους Μαραθωνοδρόμους. Και ήμασταν πιο πολλοί και το χέρι μου έτρεμε πιο πολύ και (τελικά) όλα πήγαν καλά.
  • Θαύμασα τη γενναιότητα στις αποφάσεις που πρέπει να παρθούν. Πόσο δύσκολο είναι το σωστό timing….
  • Ξαναμίλησα για και ξανασκέφτηκα το μέλλον μου…………….
  • Βρήκα την καλύτερη βοηθό μαγείρισσα, με τα πιο μικροσκοπικά γλυκά χεράκια!
  • Θυμήθηκα τα παλιά πίνοντας spritz με τους συνήθεις υπόπτους.
  • Έφτιαξα λίστες με τον συνοδοιπόρο και ήταν λίστες φαγητού (οι αγαπημένες μου!).
  • Παρευρέθηκα στο πρώτο μου δικαστήριο, και η καρδιά μου έτρεμε, και η προχειρότητα ξεπέρασε κάθε μου φαντασία…. και αναμένουμε –πάλι.
  • Βάλαμε τα πρώτα μας Χριστουγεννιάτικα φώτα.
Έρχονται καλύτερες ημέρες... Σάββατο και Κυριακή :)
ανδριάνα

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Με αγάπη.....


Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι γιορτές έφτασαν (μας αρέσει!).... Θα το έχετε καταλάβει από τους πρώτους, διστακτικούς στολισμούς. Τι και αν έχουμε πάνω από μήνα μέχρι τα Χριστούγεννα, γιατί να περιμένουμε; Αν είστε από αυτούς που απολαμβάνουν τις γιορτές, τα μαγειρέματα, τους στολισμούς, τα δώρα και τα λαμπιόνια (κάτι σαν εμένα δηλαδή), σπεύστε! Ακόμα και ένας κόκκινος φιόγκος μπορεί να κάνει τη διαφορά! Και αν ήδη έχετε αρχίσει να αναρωτιέστε τι δώρα θα πάρετε στους αγαπημένους σας, εγώ σας έχω ήδη βρει λύση για τα καρτελάκια! Τα βλέπετε πάνω και κάτω. Δεν είναι φανταστικά; Και μόνο που τα βλέπω μου φτιάχνουν τη διάθεση! Ho ho ho... 


Σας τα προσφέρει δωρεάν για να τα κατεβάσετε και να τα εκτυπώσετε στον υπολογιστή σας το Cut and Paste blog. Απλά διαλέξτε χοντρό χαρτί για εκτυπωτή. Enjoy!

Παλαιότερες ιδέες του LifeLikes για κάρτες που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

Ότι προσφέρετε με αγάπη, μόνο με αγάπη θα σας ανταμείψει! 

Καλή εορταστική σεζόν....
ανδριάνα

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #16


Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του.

Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing himself.

Leo Tolstoy

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Ο δικός μου μαραθώνιος... #4


Για να μην φύγουμε από το κλίμα του Μαραθωνίου (ε όχι ακόμα... ούτε 1 εβδομάδα δεν πέρασε!), έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ για πρώτη φορά στο LifeLikes τον φίλο (και μαραθωνοδρόμο όπως καταλαβαίνετε) C. Σας αφήνω λοιπόν στο δικό του απολογισμό....



Ο φετινός μαραθώνιος μου ήταν ο δυσκολότερος …  (δεν έχω τρέξει και πολλούς, 3 στο σύνολο). Είναι αλήθεια ότι δεν τρέχω για κάποιο ειδικό σκοπό. Δεν βάζω στόχους. Δεν κοιτάω το χρονόμετρο. Δεν με απασχολεί ο ρυθμός. Δεν προετοιμάζομαι να σπάσω τα κοντέρ.
Τρέχω γιατί απολαμβάνω το τρέξιμο !!!
Τρέχω γιατί απολαμβάνω τον αθλητισμό !!!
Τρέχω γιατί περνάω καλά με τους φίλους μου !!! (Κρατήστε το αυτό …)

Έχοντας κάνει αθλητισμό (στα όρια του πρωταθλητισμού) σε ομαδικό άθλημα για περίπου 20 χρόνια είχα συνηθίσει ότι ο αθλητισμός είναι συνυφασμένος με την ομαδικότητα, με την συλλογική προσπάθεια και τον κοινό στόχο. Ο καθένας σε μια ομάδα βρίσκει τον ρόλο του και προσφέρει με τις δικές του δυνάμεις έτσι ώστε να επιτευχτεί ο στόχος. 
  
Στους προηγούμενους 2 μαραθώνιους ένιωθα ότι ήμουν μέλος μια ομάδας που έπρεπε να πετύχει τους στόχους της και εννοώ να τερματίσει με αξιοπρέπεια, για να μην παρεξηγηθώ. Και νομίζω ότι τα είχαμε καταφέρει … (με τις όποιες δυσκολίες). Έτσι λοιπόν ξεκίνησε και φέτος η προετοιμασία του μαραθωνίου. Και φυσικά πάλι (από την πλευρά μου) ως ΟΜΑΔΑ!!! Διάφορα γεγονότα κλόνισαν την ομοιογένεια της ομάδας αλλά γενικά πήγαμε καλά στο τέλος. Από την πλευρά μου μπορώ να πω ότι ίσως και να ήμουν καλύτερα προετοιμασμένος από κάθε άλλη φορά. Και οι ¨συμπαίκτες¨ μου επίσης.
Οπότε … ΠΑΜΕ !!!!

Τα πειράγματα ήταν καθημερινά … Αλλά πάντα είχαν στόχο να εμψυχώσουν και να πεισμώσουν (με την καλή έννοια …) τους συμπαίκτες μου !!!! Να είναι πιο δυνατή η ομάδα !!! Να τα καταφέρουμε !!! Να πετύχουμε στον ΑΘΛΟ του μαραθωνίου !!!
Και έτσι φτάσαμε στην παραμονή. Και αφού σχεδιάσαμε την τακτική που έπρεπε να ακολουθήσουμε και μάλλον συμφωνήσαμε (ελέγχεται τελικά …), ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την εκκίνηση.

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ !!!! Παλιοί και νέοι ¨συμπαίκτες¨ … Με αγωνία αλλά και με πίστη … Πριν ακόμη δοθεί η εκκίνηση η συνοχή της ομάδας είχε χαθεί. Έτσι ένιωθα εγώ. Ο καθένας θα έτρεχε μόνος του. Και αυτό ήταν πρωτόγνωρο για μένα. Δεν το είχα ξανακάνει.

Ξεκινώντας σκεφτόμουν τους ¨συμπαίκτες¨ μου. Μετά προσπάθησα να συγκεντρωθώ. Καλά που είχα και τη μουσική μαζί μου !!! Άκουγα από το 6ο χλμ. Και στους προηγούμενους 2 μαραθωνίους δεν την είχα ανοίξει καν … Όσο προχωρούσε ο αγώνας και άρχισαν τα πόδια να βαραίνουν τόσο πιο απομονωμένος ένιωθα !!! Σαν να είχα αποπροσανατολιστεί !!!
Πού είναι οι άλλοι;
Πώς είναι;
Θα τα καταφέρουν;

Η μόνη παρηγοριά ήταν οι δικοί μου (μας) άνθρωποι στο Πικέρμι … Στον Σταυρό … Και φυσικά στην Ηρώδου Αττικού!!!
Που περιμένουν πάντα καρτερικά … 
Να μας χειροκροτήσουν … Να μας αποθεώσουν … Να μας συγκινήσουν …
Δεν πιέστηκα να φτάσω !!!
Θα έφτανα !!!
Έφτασα !!! (Περπατώντας πολλά μέτρα …  Χιλιόμετρα …)
Αλλά χωρίς τους ¨συμπαίκτες¨ μου !!!
Το όνειρο μου ήταν να φτάσουμε σε αυτήν την κατηφόρα (Ηρώδου Αττικού …) όλοι οι ¨συμπολεμιστές¨ πιασμένοι χέρι χέρι και να γινόταν η αποθέωση της ΟΜΑΔΑΣ !!!

Κάποια άλλη φορά ίσως να τα καταφέρουμε …

Γι αυτό λοιπόν ήταν ο πιο δύσκολος μαραθώνιος μου !!!!

Υ.Γ 1: Συγχαρητήρια λοιπόν σε όσους παίρνουν την απόφαση να στηθούν στην γραμμή της εκκίνησης στον Μαραθώνα … (κλεμμένο …)
Υ.Γ 2: Respect σε όλους όσους μας περιμένουν και μας αποθεώνουν …
Υ.Γ 3: Είμαι πολύ τυχερός γιατί στον ¨μαραθώνιο¨ της ζωής (τον πιο σημαντικό μαραθώνιο) νιώθω ότι έχω τους καλύτερους ¨συμπαίκτες¨ που δεν θα με                          ¨πουλήσουν¨ ΠΟΤΕ !!! Τους θυμάμαι όλους στο πεζοδρόμιο έξω από το ¨ΑΡΙΣΜΑΡΙ¨… (Οκ ξέρω είναι κι άλλοι που δεν ήταν εκεί …)
Υ.Γ 4: Θα συνεχίσω να τρέχω …
Υ.Γ 5: Θα τρέξω κάποτε και γω έναν μαραθώνιο ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ (Προετοιμασμένος γι αυτό …)  !!! Ίσως να είναι ο επόμενος
Υ.Γ 6: Άλλωστε του χρόνου θα περιμένουν περισσότεροι στην Ηρώδου Αττικού … Οπότε τρέχουμε σίγουρα …

Σας ευχαριστώ πολύ για όλα !!!!
C. 

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Ο δικός μου μαραθώνιος... #3


Κανένας μαραθώνιος δεν μοιάζει με κανέναν άλλο. Και ας είναι στο ίδιο ιστορικό σημείο, με την ίδια διάθεση, τους ίδιους φίλους - μαραθωνοδρόμους και φίλους - φιλάθλους. Πώς να μοιάζει άλλωστε από τη στιγμή που κάθε μαραθωνοδρόμος, από τους χιλιάδες που συμμετέχουν, ζει μία εντελώς διαφορετική και πρωτόγνωρη εμπειρία κάθε φορά. Έτσι λοιπόν και φέτος καταφτάσαμε από τα μήκη και τα πλάτη της Αττικής στο γνωστό μας σημείο, με τον ίδιο ενθουσιασμό και αγωνία, προσμονή και συγκίνηση. Περισσότεροι αυτή τη φορά αλλά και με αυξημένη αγωνία.... (γιατί;) ... Τελικά ζήσαμε για ακόμη μία φορά το μεγαλείο της ανθρώπινης προσπάθειας (ή σωστότερα υπερ-προσπάθειας).... Να είμαστε καλά, εντός και εκτός μαραθωνίων.... με αγάπη (που κάνει τη Γη να γυρίζει!). 

ανδριάνα

ΥΓ. Αξίζει να θυμηθείτε τους δύο προηγούμενους μαραθωνίους: του Γιώργου και του Σ.
ΥΓ2. Ίσως να έχουμε και ένα 4ο μαραθώνιο κείμενο... για να δούμε...


Ακολουθεί το κείμενο του Σ. 


Είναι αλήθεια… Είναι ωραίο να ξεπερνάς τον εαυτό σου… Είναι πιο ωραίο από όσο φανταζόμουν… Νοιώθω καλά μετά τον δεύτερο τερματισμό μου σε Μαραθώνιο αν και δεν το έχω χαρεί όσο θα έπρεπε... Σαν να τα έδωσα όλα στην τελευταία ευθεία της Ηρώδου Αττικού και να άδειασα αισθάνομαι… Είχαμε κ τον «άτρωτο» που στιγμιαία λαβώθηκε… ΣΟΚ!
Φέτος ήταν ένας διαφορετικός Μαραθώνιος για πολλούς λόγους. Μεταξύ άλλων στην μέση της διαδρομής διαπίστωσα ότι είχε κλείσει το κινητό μου οπότε δεν μπορούσα να έχω καμία επαφή ούτε με τις “cheerleaders” στο τερματισμό ούτε με τους συναθλητές μου… Ξαφνικά κατάλαβα ότι είμαι μόνος μου 14 χλμ πριν το τέλος… Είχα μεγάλη απόσταση να διανύσω μέχρι το τέρμα… Ήμουν καταπονημένος από τις ανηφόρες και τον ήλιο. Άντεξα… Έως πότε;
Το διάβασα κάπου την προηγούμενη εβδομάδα και συμφωνώ απόλυτα ότι «υπάρχουν στιγμές που αντιμετωπίζεις το δίλημμα, αν είναι καλύτερα να δώσεις εσύ το τέλος των πραγμάτων που δεν μπορούν να συνεχίζονται εσαεί, ή αν πρέπει ν’ αφήσεις το χρόνο ν’ αποφασίσει γι’ αυτό. Δεν θα μπορώ αιώνια να τρέχω μαραθώνιους, ούτε θα μπορώ να κατεβαίνω για πάντα στην κλασική. Το ερώτημα είναι, αν θα είμαι εγώ ή ο χρόνος που θα πάρει την απόφαση της τελευταίας φοράς».
Για εμένα ίσως αυτή η στιγμή να ήρθε. Πρόλαβα να τρέξω δύο Μαραθωνίους και αυτό αποτελεί τίτλο τιμής για εμένα… Πρόλαβα να κλάψω, να γελάσω, να πονέσω, να χαρώ, να ιδρώσω, να ζητωκραυγάσω, να περπατήσω, να βοηθήσω, να με βοηθήσουν… Πρόλαβα να ζήσω και να ξεπεράσω τον εαυτό μου και κάποιους φόβους μου… Όπως έλεγε και η μπλούζα κάποιου συναθλητή μας την Κυριακή: «Δεν τρέχω να ξεπεράσω κανέναν, μόνο τον εαυτό μου»… Αυτό έκανα… Στέλιος Βαλμάς: έτρεξε δύο Μαραθωνίους, έναν για εκείνον κ έναν για τον πατέρα του… Ως εδώ…
Από εδώ κ στο εξής θα τρέχω το ίδιο εντατικά και επίμονα… με στόχο όμως λιγότερα χιλιόμετρα.
10 ΝΟΕ 2014 θα είμαι στα κάγκελα της Ηρώδου Αττικού για να χειροκροτήσω όχι τόσο αυτούς που τερματίζουν αλλά εκείνους που βρίσκουν το θάρρος να μπουν στην γραμμή της εκκίνησης του Μαραθώνα… Πάμε…
σβ

ΥΓ. Όσο διαβάζω όλα τα παραπάνω θέλω να τρέξω και του χρόνου!

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Before I die....


Είναι πολύ σκληρό να σκέφτεσαι τον θάνατο, πόσο μάλλον να τον ζεις σε αγαπημένους σου ανθρώπους. Όσο σκληρό όμως και αν είναι, είναι άλλο τόσο αναπόφευκτο. It's a fact. Εγώ ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν μπορούν ούτε να τον σκεφτούν. Μου είναι πολύ δύσκολο. Έτσι ήμουν από μικρό παιδί. Αρκούσε μία μόνο υποθετική σκέψη για να γεμίσω δάκρυα. Ίσως για αυτό (σίγουρα και για αυτό) θέλω να πιστεύω ότι φεύγοντας από αυτή τη ζωή, μας περιμένει κάτι άλλο, ομορφότερο, πιο γαλήνιο μέχρι να ξαναενωθούμε με τους αγαπημένους μας ανθρώπους τους οποίους "κουβαλάμε" σε όλες μας τις ζωές (αλλάζοντας απλά ρόλους). Αυτή η σκέψη με παρηγορεί και με ησυχάζει. Αρκετοί από την άλλη "ισχυρίζονται" (μακάρι να ισχύει) ότι είναι εξοικειωμένοι... Έτσι δεν θα έπρεπε να είμαστε όλοι; Είναι η μόνη, σίγουρη, αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα από την ημέρα που γεννιόμαστε. Και αυτή η πραγματικότητα είναι που δίνει (ή θα έπρεπε να δίνει) και άλλο νόημα στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας, στις προτεραιότητές μας, στα όνειρα και τους στόχους μας. Ουφ.... Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Σίγουρα όχι για να σας ρίξω αλλά αντιθέτως για να βγει, όπως πάντα, το θετικό, το "μάθημα", η ουσία.

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

How was your week?



Άλλη μία εβδομάδα σε τίτλους.....
  • Θαύμασα τις δυνατότητες που έχει το ανθρώπινο σώμα... Πόσο ζηλεύω αυτή την αίσθηση ελαφρότητας! Θέλω και εγώ να πετάξω!
  • Γνώρισα έναν όμορφο μπέμπη ο οποίος έχει καταφέρει να φτάσει τα 7 κιλά μόλις σε 50 ημέρες!
  • Γέλασα πολύ με τους φίλους από την Αμερική εν μέσω ενός κλασσικού, Ελληνικού, Κυριακάτικου, μεσημεριανού φαγητού.
  • Είδα τη χαρά στο πρόσωπο της Λ. η οποία για πρώτη φορά ήρθε με τα Μέσα Μεταφοράς από τη μία άκρη της Αθήνας στην άλλη για να μας συναντήσει!
  • Έφαγα την πιο ωραία ψαρόσουπα του λεκανοπεδίου, το πιο σπιτικό κοκκινιστό και τη πιο γευστική μηλόπιτα. Πάντα με αγαπημένους που τα κάνουν όλα ακόμη πιο νόστιμα....
  • Φόρτωσα το αυτοκίνητο μέχρι εκεί που δεν παίρνει για να δω την έκπληξη στα μάτια του συνοδοιπόρου μόλις αντικρύσει τα καινούργια μας σκαμπώ στην κουζίνα! (αν υπήρχε κάμερα στις προσπάθειές μου να τα μεταφέρω από το αυτοκίνητο στο σπίτι θα γελάγαμε πολύ!)
  • Άρχισα να ονειρεύομαι τα Χριστούγεννα.... μήπως καταφέρουμε τελικά αυτό το ταξίδι;
  • Έκανα μικρά δωράκια στον εαυτό μου.
  • Γέλασα τόσο με την κινηματογραφική πτώση ενός πιάτου που γέμισε 4 φίλους και ένα ολόκληρο σαλόνι με γιαούρτι!
  • Συνειδητοποίησα ότι τελικά τις περισσότερες φορές έχω αγωνία για τους αγαπημένους μου και όχι για τον εαυτό μου.

Καλό, μαραθώνιο σαββατοκύριακο!
α.

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Περί τυφλότητος....


Κάτι συμβαίνει αυτή την περίοδο και διάσκορπες συζητήσεις με όλων των ειδών τους φίλους και γνωστούς, γυρνάνε γύρω από 2 θέματα: το τρέξιμο (και πιο συγκεκριμένα τους Μαραθωνίους) και την τυφλότητα. Για το πρώτο, θα μου πείτε, είναι λογικό! Μαραθώνιος της Νέας Υόρκης την περασμένη Κυριακή, ο δικός μας -μοναδικός- κλασσικός Μαραθώνιος αυτή την Κυριακή... οκ. Για το δεύτερο όμως; Αν σας πω επίσης ότι αρκετές από αυτές τις φορές αυτές οι δύο -φαινομενικά ασύνδετες- συζητήσεις ξαφνικά διασταυρώνονται και αποκτούν άλλη βαρύτητα; Ιστορίες λοιπόν για ανθρώπους χωρίς όραση, τυφλούς, που τρέχουν μαραθωνίους και μεγαλουργούν. Την 1η ιστορία θα σας την διηγηθώ στα γρήγορα. Την 2η θα την ακούσετε από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

November = Orange


Αυτό το κιτρινο-καφέ-πορτοκαλί που σου θυμίζει ηλιοβασίλεμα αλλά και φθινοπωρινά φύλλα, σούπες κολοκύθας και μηλόπιτα δίπλα στο τζάκι.

This yellow-brown-orange color that reminds you of sunset but of fall leaves as well, pumpkin soups and apple pie by the fireplace.

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

How was your week?


Νιώθω ότι η εβδομάδα τελειώνει τις Παρασκευές, για ευνόητους λόγους.... Εσείς; 
Αυτή την εβδομάδα λοιπόν είχαμε τα παρακάτω:


  • Γέμισα από ήλιο! Τόσο που κοκκίνισε η μύτη μου, σαν να ήταν άνοιξη.
  • Φιλοξενήσαμε τον φίλο Γ. στο σπίτι και τα αγόρια έφτιαξαν το πρωί μία ομελέτα μούρλια, και φάγαμε πρωϊνό στον κήπο, και σιγά-σιγά γίναμε περισσότεροι και αρχίσαμε τις βόλτες.
  • Έμαθα ότι η ανιψιά μου Χ. βρήκε -επιτέλους- την κουμπάρα που θα την παντρέψει με τον Φ. Και ναι, δεν είναι ούτε 5 χρονών ακόμα!
  • Συνηδειτοποίησα πόσο διαφέρω από κάποιους ανθρώπους, και από τον ίδιο μου τον εαυτό καμιά 10αριά χρόνια (και βάλε) πίσω.
  • Γέλασα πολύ 'ξορκίζοντας' τη στεναχώρια των ημερών με οικογενειακούς φίλους, σουβλάκια και ιστορίες.
  • Κάναμε tour στην εξωτική πλατεία της Βούλας -1η φορά για κάποιους. Μπορεί να μη χρειάστηκαν ούτε 10 λεπτά αλλά κρύβει δεκαετίες αναμνήσεων.
  • Ταξίδεψα νοητά μέχρι το ηλιόλουστο Μονακό ακούγοντας τους γονείς μου να περνούν όμορφα.
  • Έμαθα ότι το αυτοκίνητο του mickey χάλασε αλλά όλα πήγαν καλά!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes