Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

How was your week?


  • Πω πω πω... είχε τόσα αυτή η εβδομάδα που ούτε πρόλαβα να τα καταγράψω.
  • Η Παρασκευή ήταν η τελευταία ημέρα στη δουλειά του συνοδοιπόρου. Και πολύ θα ήθελα να είμαι από μια γωνιά να βλέπω τις αγκαλιές, τα χειροκροτήματα και την συγκίνηση.
  • Βρεθήκαμε σε μπουζούκια (Oh yes) και όλα φάνταζαν διαφορετικά. Σαν να έλειπε κάτι.
  • Τέτοιο χορό είχα να ρίξω χρόοοονια (όχι στα μπουζούκια καλέ, σε πάρτυ)! Οι πόνοι στα γόνατα την επομένη το πιστοποιούν.
  • Η αγάπη γέμισε τον χώρο και δεν ήξερα ποιον να πρωτο-αγκαλιάσω. 
  • Η αγάπη δεν μετρά μέρες απουσίας, χιλιόμετρα, χαμένα τηλεφωνήματα και ραντεβού... δεν μετριέται σε αριθμούς! Ε;
  • Έφτασε 5.00 και ένιωθα τόσο γεμάτη και τυχερή.
  • Αυτό το πάρτυ θα μας μείνει αξέχαστο.
  • Θα φτιάξουμε μία μικρή βαλιτσούλα με τις κάρτες και τα συμβολικά δωράκια των φίλων.
  • Ξημέρωσε μία πολύ διαφορετική Κυριακή που προμήνυε μία πολύ διαφορετική εβδομάδα.
  • Πόσες 'πρώτες φορές' χωράνε σε μία εβδομάδα; Αυτή είχε πολλές.
  • Λίγο να κλονιστεί η υγεία και θυμάσαι ξαφνικά πόσο όμορφο είναι να περπατάς χωρίς καν να το σκέφτεσαι, να σηκώνεσαι από το κρεβάτι με ένα πήδημα και να τρως ό,τι θες.
  • Όλοι χρειαζόμαστε να μας φροντίσουν οι δικοί μας άνθρωποι. Ας το παραδεχτούμε.
  • Προ-Χριστουγεννιάτικη εξόρμηση για τα δώρα με αργό περπάτημα αλλά σταθερό.
  • Μαγειρέψαμε με την Ζ. -όπως κάθε χρόνο- και το μενού ήταν εξαιρετικό και το απολαύσαμε οικογενειακά!
  • Αχ αυτό το skype.... Τις δείχνει τις φουσκωμένες κοιλιές όπως είναι στην πραγματικότητα;
  • Απέκτησα δύο καταπληκτικές ζακέτες, ημερολόγια, θαλασσιές βαλίτσες, λικέρ, ζεστά γάντια, κασκόλ και συγκινητικές κάρτες!
  • Το ΚΚ έβαλε τα γιορτινά του.
  • Ξεκίνησαν οι αγκαλιές, οι ευχές και οι αποχαιρετισμοί ..... 
  • Το πακετάρισμα όχι ακόμα.
Χρόνια πολλά αγαπημένοι μου, και καλά!
Απολαύστε τον χρόνο με τους αγαπημένους σας....

ανδριάνα

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

How was your week?

  • Απολαύσαμε ολόκληρη την Χριστουγεννιάτικη παράσταση της Α. επί τρία!
  • Γέλασα πολύ με την ατάκα του Γ. όταν έτρωγαν οι 4 φίλοι Παρασκευή απόγευμα και παρήγγειλαν ένα ακόμη κρασί. Ο σερβιτόρας απάντησε ότι θα έρθει σε λιγάκι και ο Γ. με τη σειρά του ότι 'εδώ έχουμε μαζευτεί από 3 ηπείρους για να πιούμε αυτό το κρασί'. So true.
  • Άνοιξα τα μάτια μου, ο συνοδοιπόρος κοιμόταν δίπλα μου, ανέπνεα και από τα δύο ρουθούνια, ήταν Σάββατο και μας περίμενε ο αδελφός μου για βόλτα. Ευτυχία.
  • Φάγαμε εξαιρετικά από τον σεφ Δ. και γελάσαμε πολύ! Α! Μου βρήκε και τις ζεστές μπότες που θα αγοράσω.
  • Θυμήθηκα τα 90s... Έξοδο για ποτό στα παλιά λημέρια (Rock 'n' Roll) με τις παλιές μουσικές και την παλιά κάπνα (δεν μπορείς να τα έχεις όλα).
  • Έτρεξε η dream team μας ή αλλιώς οι '3 αργοί και 1 γρήγορος'.
  • Κυριακάτικο γεύμα με ιστορίες, δώρα και συγκινήσεις.
  • Είμασταν οι 3 μας και σκεφτόμουν πότε θα είναι άραγε η επόμενη φορά και πού;
  • We did it! Μπορεί να στεκόμασταν όρθιες από τις 7 μέχρι τη 1 αλλά απολαύσαμε τον Moz από απόσταση αναπνοής! Και ήταν πολύ συγκινητικός. Και του χρόνου! Να είμαστε και εμείς και αυτός καλά.
  • Μα μέχρι και η κηλίδα στο νύχι μου να είναι αποτέλεσμα πίεσης και άγχους;
  • Οι λίστες ξεχείλισαν... μαζί και το μυαλό μου!
  • Ανταλλάξαμε τα καθιερωμένα γιόγκικα δώρα μας και η κάρτα που μου έτυχε ήταν πολύ συγκινητική. Ευχαριστώ.
  • Κατέφτασε το φοβερό και τρομερό συνεργείο κήπου και ομόρφυνε ο τόπος.
  • Είναι αυτό το κόκκινο.... μεθυστικό χρώμα.
  • Σαν τους κλέφτες... κάθε φορά που βγαίνω από το σαλόνι, παίρνω και 1 αντικείμενο μαζί μου. Να αδειάζει ο χώρος σιγά-σιγά.
  • Ο ΖΥΧ φόρεσε τα χειμωνιάτικά του και είναι έτοιμος για τα χιόνια του Montreux.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Ωδή στις καστανές!


Είναι λίγο γυναικείο το σημερινό μας θέμα αλλά οι άντρες μπορούν να επωφεληθούν από τις πανέμορφες παρουσίες που θα το εμπλουτίσουν! Για τρίχες θα μιλήσουμε λοιπόν σήμερα, και πιο συγκεκριμένα για τις αποχρώσεις τους. Τα τελευταία χρόνια, άγνωστο πώς, λίγο από εδώ - λίγο από εκεί, κατέληξα προς-το-ξανθιά. Εντάξει δεν με λες και ξανθιά, αλλά ούτε καστανή πλέον. Καταλαβαίνετε. Με κούρασε όμως λιγάκι να σας πω την αλήθεια. Αυτή η αίσθηση ότι τα μαλλιά μου δεν είναι ποτέ όσο περιποιημένα θα τα ήθελα και αυτές οι ατελείωτες ώρες με τους κομμωτές. Γιατί τα μαλλιά μου μακραίνουν πολύ γρήγορα άρα κάθε μάχη ενάντια στον χρόνο είναι άνιση. Με αυτά και με εκείνα, και με διάφορες αλλαγές που προέκυψαν (άλλες ηθελημένα άλλες όχι), πήρα απόφαση να επιστρέψω στην φυσική μου (περίπου) καστανή κατάσταση. Για να εμπνευστούμε λοιπόν, σας παραθέτω μερικές από τις ομορφότερες εκπροσώπους των απανταχού καστανών. Απολαύστε τες!












Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

How was your week?


  • Τι 100 ευρώ; Το δικό μας καρότσι μπορεί να άξιζε και 1.000! Μα έβαλαν εμένα και την Κ. (παντελώς άσχετες με τους υπολογισμούς) να αναλάβουμε τα ψώνια. Τουλάχιστον κάπου στα μέσα, μας έκοψε να ρωτήσουμε για το ποσό που είχαμε ήδη φτάσει (και εννοείται ότι είχαμε υπερβεί το budget). Τουλάχιστον το απολαύσαμε! Και μάλλον και ο κόσμος που περίμενε υπομονετικά και μετρούσε μαζί μας παστέλια και δημητριακά.
  • O Morrissey έμεινε τελικά μόνο στα decks. Δεν χάνουμε όμως τον ενθουσιασμό μας!
  • Βρήκα ευκαιρία και 'επιμορφώθηκα' παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του.
  • Γνωρίσαμε έναν εξαιρετικό κύριο ο οποίος μας άνοιξε τα μάτια.
  • Μαζεύτηκε η παρέα για να παρακολουθήσει σύσσωμη την ΚΚ στο Joy! Εύγε φιλενάδα!
  • Ψάρια από την μία, γαλοπούλες από την άλλη και στη μέση χόρτα και sushi!
  • Μας έπιασε στα πράσα ο μπαμπάς Τ., εμένα και την μικρή Η., που τσιμπάγαμε λίγο από κάθε γλυκό.
  • Μαζευτήκαμε 24 άτομα στον τροχονόμο, με άγνωστο προορισμό και σκοπό. Πολύ σύντομα όμως ξεχυθήκαμε στην Κηφισιά με τους φακέλους μας και τις σημειώσεις μας, σε έναν παιχνίδι πόλης (όπως λένε και οι φίλοι Πρόσκοποι) ή αλλιώς κυνήγι θησαυρού!
  • Έτσι πέρασαν 2+ ώρες χωρίς να το καταλάβουμε! Με πολύ γέλιο, τρελές δοκιμασίες, άλυτους γρίφους, πολλά selfies και μία χορωδία στη μέση της πόλης να τραγουδάει παράλληλα 4 διαφορετικά τραγούδια. Ευχαριστούμε Ζ!
  • Birthday party για την μικρή Α. η οποία πηγαινοερχόταν με το φουστανάκι της για να υποδεχτεί όλους της τους φίλους.
  • Πω πω ένα μάτι! Πάλι καλά που έχουμε την κα Λ. και μας σώζει στα δύσκολα.
  • Μία μικρή γάτα έχει βρει καταφύγιο έξω από το σαλόνι μας, στο καλάθι με τα ξύλα. Και δεν πτοείται με τίποτα. Απλά σε κοιτάει και επιστρέφει στον ύπνο της.
  • Προσπάθησα να συντονίσω την αναπνοή με τους χτύπους της καρδιάς μου και εκεί κατάλαβα το μεγαλείο του άγχους μου (που προφανώς έχω αλλά δεν αντιλαμβάνομαι).
  • Πήρα το ELLE μου και το Coffee Nut Latte μου και πέρασα 2 εξαιρετικές ώρες μόνη μου αναμένοντας την αναβάθμιση του MACη.
  • Μα οι μαργαρίτες ανθίζουν τόσο χειμωνιάτικα; Εμάς τώρα βρίσκονται στα καλύτερά τους.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Lighter life


Το έκανε πάλι το θαύμα της η Garance. Από εδώ το 'φερε, από εκεί το πήγε, κατάφερε να εκφράσει με τόσο παραστατικό και απλό τρόπο μία τόσο πολύπλοκη έννοια. Της έννοια της κατοχής, του υλισμού, της αξίας, της αυτοεκτίμησης και από την άλλη των εμπειριών, της ζωής. Αν διαβάσετε το άρθρο της εδώ μάλλον θα ταυτιστείτε λίγο - πολύ με την στροφή αυτή που περιγράφει. Τουλάχιστον εμείς που έχουμε ζήσει τα 80s και 90s θυμόμαστε σίγουρα την εποχή που έπρεπε να έχεις τουλάχιστον 1 ζευγάρι μποτάκια timberland για να είσαι cool. Για να ανήκεις. Απλά έπρεπε. Υπήρχαν πολλά, αντίστοιχα υλικά αγαθά που μας χαρακτήριζαν και διέφεραν ανάλογα με την ηλικία, την εποχή, το στυλ. Και είμασταν έφηβοι, και τότε ανακαλύπταμε το στυλ μας (oh jesus! ας κάψει κάποιος αυτές τις φωτογραφίες!), και λαχταρούσαμε την αποδοχή (έστω την επιφανειακή αρχικά) των συνομήλικών μας, πόσο μάλλον αυτά τα βλέμματα θαυμασμού! 

Μου φαίνονται τόσο μακρινά όλα αυτά γιατί, όπως εύστοχα θεωρώ παρατηρεί και η Garance, ο κτητισμός έχει -ευτυχώς- χάσει την αίγλη του (τουλάχιστον σε κάποιους)! Ποιος θα σκεφτεί να ανεβάσει στα social media τα καινούργια του μποτάκια ή το high-tec κινητό του; Who cares? Εκτός αν είσαι fashion blogger που αυτό είναι μία άλλη, μεγάλη συζήτηση! Πάλι έχουμε την ανάγκη να περηφανευτούμε, να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας, να γίνουμε αποδεκτοί, αλλά όχι τόσο μέσω των υλικών αγαθών αλλά των εμπεριών μας. Αν παρατηρήσετε τους εαυτούς σας και τους γύρω σας, πολύ πιο συχνά θα μιλήσετε - ανεβάσετε - ποστάρετε - γράψετε για την καταπληκτική παραλία που βρήκατε, το γευστικό κέικ που φτιάξατε ή τα ποτά που ήπιατε με τους φίλους, παρά για τον καινούργιο σας καναπέ ή jean. Έτσι δεν είναι;

Έχουμε μιλήσει αρκετές φορές εδώ στο lifelikes για τις εμπειρίες vs. των αγαθών. Για το πόσο πολύτιμο είναι να ζεις αντί να έχεις. Για την αξία που έχουν τα αγαθά εκείνα τα οποία σε διευκολύνουν να ζήσεις, να απολαύσεις, να ταξιδέψεις, να πλησιάσεις τα όνειρά σου. "Κάντε αγορές που βελτιώνουν την ευτυχία σας" διαβάζω στο παλαιότερο αυτό άρθρο και συμφωνώ 100%. Επενδύστε σε αυτά που σας κάνουν ουσιαστικά ευτυχισμένους και σας επιτρέπουν να ζείτε! Επενδύστε στις εμπειρίες!

Ή όπως γράφει και η Garance, ας ζήσουμε μία ελαφρύτερη ζωή.
ανδριάνα

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Multi Culti


Είναι αστείο αλλά το σκέφτομαι αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό. Καθώς εργάζομαι από το σπίτι, κάθε φορά έχω πολλά (!) παράθυρα παράλληλα ανοιχτά στο internet. Αν κάνω ένα βήμα πίσω και τα παρατηρήσω, είναι τόσο ετερώνυμα μεταξύ τους αλλά και τόσο αληθινά γιατί αντιπροσωπεύουν τη 'φάση', τις ανησυχίες και τις αναζητήσεις της συγκεκριμένης ημέρας ή και περιόδου. Από τα sites των 'πελατών' μου και τα κοινωνικά τους δίκτυα (που μάλλον είναι το αναμενόμενο) μέχρι συνταγές για κέικ, πώς να φύγει ο λεκές από λάδι, πόσο απέχει η Ανκόνα από το Μιλάνο, 'How was your week?' για το lifelikes, τι επηρεάζει τη γονιμότητα, εργαλεία για επεξεργασία φωτογραφιών, ενοικίαση σπιτιών στην Ελβετία, online διαχείριση λογαριασμών, τέλη κυκλοφορίας για το 2015, και πόσα ποτά χρειάζεσαι για ένα πάρτυ.

Είναι λίγο τρέλα ε;; Και πού να με δείτε να ελίσσομαι μεταξύ όλων αυτών και στον πραγματικό κόσμο. Multi tasking at its best. Το δύσκολο βέβαια είναι να κατορθώσεις να κλείσεις όλα αυτά τα 'παράθυρα' στην πραγματική ζωή. Να κάνεις δηλαδή ένα βήμα πίσω πάλι, αλλά αυτή τη φορά, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχουν όλα αυτά τα ανοιχτά θέματα, να κατορθώσεις να αποστασιοποιηθείς και να ησυχάσεις. Να βάλεις ένα stop και να ζήσεις το τώρα χωρίς όλες αυτές τις έγνοιες του μέλλοντος. Αυτός είναι ένας από τους δικούς μου στόχους για το 2015. Να ελευθερωθώ από τις συνεχείς σκέψεις. Από την ατέρμονη, εσωτερική μου συζήτηση. 

Εσείς κουβεντιάζετε με τον εαυτό σας;
ανδριάνα

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #24


Ούτε ο υψηλός βαθμός ευφυίας, 
ούτε η φαντασία, ούτε και τα δύο αυτά μαζί 
κάνουν την ιδιοφυία.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη,
αυτή είναι η ψυχή της ιδιοφυίας.

Neither a lofty degree of intelligence
nor imagination nor both together
go to the making of genius.
Love, love love, 
that is the soul of genius.


Wolfgang Amadeus Mozart

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

How was your week?

  • Στολίσαμε το αγαπημένο Living Green το οποίο αναμένει τους εορταστικούς του επισκέπτες!
  • Πόσο απολαμβάνω το Παρασκευάτικο, απογευματινό σούπερ-μάρκετ. Προμηνύει ένα γεμάτο λιχουδιές σαββατοκύριακο!
  • Πήραμε το μετρό, βγήκαμε στην Ακρόπολη, πήραμε τον καφέ μας και αρχίσαμε τις πρωϊνές μας βόλτες.
  • Η μικρή Α. μας έφτιαξε 2 εκπληκτικές κάρτες για τον "θειούλη" και την "θειούλα" που γιορτάζανε. Γιορτάζει και αυτή, ολόκληρο τον Δεκέμβριο όμως!
  • Στολίσαμε και εμείς δειλά-δειλά το σπιτάκι μας. Με τα απολύτως απαραίτητα αυτή τη φορά.
  • Φτιάξαμε οι 2 μας μια τυρόπιτα - περιπέτεια και ένα κέικ - έκπληξη! Και τα δύο ξεκίνησαν με τις καλύτερες προδιαγραφές, στην πορεία κάπου μας ξέφυγαν αλλά το τελικό αποτέλεσμα μας αντάμειψε. Ποιο είναι το πόρισμα; Don't give up! Α! Και μη φοβάσαι το καινούργιο.
  • Τσάγια, κρασιά, κέικ, μπουσουλήματα, φωνούλες, αγκαλιές, εντάσεις, ιστορίες, απορίες. Όλα τα είχε αυτό το Σάββατο αλλά πάνω από όλα είχε τους ανθρώπους μας.
  • Ζήσαμε μια γεμάτη Κυριακή με μεσημεριανό φαγητό, γεννητούρια και βάφτιση! Βούλα, Κολωνάκι, Μαρούσι, Χαλάνδρι, και πίσω Βούλα.
  • "Είμαι ευγνώμων ακόμη και για όσα δεν απέκτησα."
  • Είχα να πάω αρκετές ημέρες αλλά με περίμεναν με ένα σύννεφο αγγελιές, ερωτήσεις και ευχές. Οι πρωϊνές συμμαθήτριές μου στην yoga.
  • Ήρθε ένα email από το μακρινό Μακάο γεμάτο αλήθεια, σκληρή αλήθεια. Γιατί η αγάπη θέλει ειλικρίνεια.
  • Οδήγησα 3 Δεκεμβρίου από το Ψυχικό στη Βούλα με ανοιχτά παράθυρα και γυαλιά ηλίου.
  • Από το παράθυρο του υπνοδωματίου μου άκουσα γλάρους.
  • Μίλησα 45' με την Δ. που δεν γνωρίζω και δεν έχω συναντήσει ποτέ, η οποία όμως μένει στην Ελβετία.
  • Βγήκαν τα εισητήρια! It's final.
  • Επέστρεψε η μαμά και η μικρή Α. δεν ήξερε πώς να πρωτο-εκδηλώσει τον ενθουσιασμό της με τόσα καλούδια.
  • Κατέφτασε στο σπίτι ο νέος MACης. Hooray!
  • Ξαφνικά όλα τα παχιά κασκόλ και τα ζεστά πουλόβερ μου φαίνονται πιο συμπαθητικά.
  • Περνάει ο καιρός και η λίστα μεγαλώνει αντί να μικραίνει.
  • Δουλειά στο σπίτι, με ήλιο και Morrissey στα decks! Thank you sis.
  • Πήραμε έναν οδικό χάρτη της Ευρώπης και έχω τσακίσει τη νέα σελίδα της ζωής μας... Και κάθε φορά που περνάω όλο και ρίχνω και μια ματιά.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Grateful

Το θέμα της ευγνωμοσύνης με γυροφέρνει πολύ τον τελευταίο καιρό. Την μία είναι κάτι που διαβάζω, την άλλη η κάρτα που μου τυχαίνει στην yoga, την τρίτη μία συζήτηση φίλων.... Και η αλήθεια είναι ότι είναι ένα θέμα που νιώθω πολύ κοντά στην καρδιά μου. Γιατί νομίζω ότι πολύ συχνά, εμείς του Δυτικού και 'ανεπτυγμένου' κόσμου, παίρνουμε τόσα ως δεδομένα ώστε να έχουμε πάντα κάτι για να γκρινιάζουμε. Μία δικαιολογία για να είμαστε δυστυχισμένοι. Πόσο δεδομένο θεωρούμε λοιπόν ότι θα ανοίξουμε την βρύση και θα πιούμε καθαρό νερό; Ή ότι θα έχουμε επιλογή στο τι θα φάμε (ούτε καν περνάει από το μυαλό μας ΕΑΝ θα φάμε); Ξέρετε υπάρχει μία στατιστική (μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ) που εξηγεί ακριβώς πόσοι συνάνθρωποί μας αυτή τη στιγμή απολαμβάνουν καθαρό νερό, φαγητό, στέγη ή ακόμα και έναν υπολογιστή. Αν λοιπόν ο κόσμος ήταν όλος και όλος 100 άνθρωποι, 17 δεν θα ήξεραν να διαβάσουν και μόλις 22 θα είχαν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Δεκατρείς δεν θα είχαν πρόσβαση σε ασφαλές νερό και 23 δεν θα είχαν στέγη.

Είναι εύκολο να αισθάνεσαι ευγνώμων όταν βλέπεις τα πρόσωπα των παιδιών στην Αφρική ή όσους βρέθηκαν στην άλλη άκρη της γης λόγω της βίας και του πολέμου. Παροδικά όμως. Τόσο όσο διαρκεί ένα ντοκυμαντέρ, ένα άρθρο στην εφημερίδα ή ένα τηλεοπτικό σποτ. Είναι δύσκολο να αισθάνεσαι ευγνώμων κάθε ημέρα. Έτσι όμως θα έπρεπε να ξεκινάμε την ημέρα μας. Πρόσφατα, σε μια αντίστοιχη γιόγκικη συζήτηση, μας παρότρυνε η δασκάλα μας να γράψουμε 20 πράγματα για τα οποία είμαστε ευγνώμων, και κάθε ημέρα να προσθέτουμε και από ένα. Κάποιοι πανικοβλήθηκαν. Πίστεψαν ότι δεν θα μπορέσουν να συμπληρώσουν τη δική τους λίστα. Μα μιλάμε για μόνο 20! Και όμως. Γιατί όταν παίρνουμε τόσα ως δεδομένα, τότε τι μένει για να είμαστε ευγνώμονες; Κάποιο ταξίδι, αν έχουμε έναν σύντροφο, μια καλή δουλειά. Τι γίνεται όμως αν δεν τα έχουμε όλα αυτά αλλά έχουμε ΟΛΑ όσα ονειρεύονται εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι αυτή τη στιγμή; Ξυπνάμε δηλαδή υγιείς και μπορούμε να δούμε τον ήλιο, να ακούσουμε μουσική και να μυρίσουμε τα λουλούδια. Ξυπνάμε σε ένα αναπαυτικό κρεβάτι, με μοσχομυριστά σεντόνια και μία στέγη πάνω από το κεφάλι μας. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε μέσα στην ημέρα χωρίς να φοβόμαστε ότι κάποιος θα μας σκοτώσει ή ότι η πόλη μας θα βομβαρδιστεί. Έχουμε την ελευθερία και την δυνατότητα να σπουδάσουμε, να συναναστραφούμε όποιον θέλουμε, επιλέγουμε να φάμε ότι τραβάει η όρεξή μας. Περπατάμε! Τρέχουμε! Διαβάζουμε!

Πρόσφατα μας έλεγε μία φίλη για έναν οργανισμό στην Νέα Υόρκη που μάζευε τα γράμματα προς τον Άγιο Βασίλη από παιδιά που πιθανότητα δεν θα λάμβαναν το δώρο τους, και πραγματοποιούσε τις ευχές τους. Προς έκπληξη όλων, τα πιο συνήθη δώρα αφορούσαν το φαγητό. Στη Νέα Υόρκη.

Ας ετοιμαστούμε για την γιορτές με μία αίσθηση ευγνωμοσύνης και ικανοποίησης.
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes