Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

How was your week?


  • Les Bains des Dames! Όχι δεν πήγαμε για σπα, αλλά για φαγητό. Και το σκηνικό ήταν χειμωνιάτικο, με το τζάκι και τις λευκές φλοκάτες στις καρέκλες.
  • Γρήγορες δουλειές εδώ τριγύρω το Σάββατο για να φύγουμε για την 2ήμερή μας εκδρομή στη γειτονική Λωζάνη. 
  • Και ήταν εξαιρετική η ιδέα του συνοδοιπόρου. Και ήταν σαν να είμασταν σε πραγματικές διακοπές.
  • Περπατήσαμε στον ωραίο ήλιο, ήπιαμε τους ωραίους μας καφέδες, φάγαμε τα ωραία μας φαγητά (ίσως να παραφάγαμε αλλά τι να κάνεις!), θαυμάσαμε τις ωραίες γειτονιές και την Κυριακή συμμετείχαμε και στον ωραίο αγώνα (ο συνοδοιπόρος δηλαδή).
  • Και το ξενοδοχείο μας ήταν σε καίριο σημείο, στην καρδιά των γεγονότων.
  • Pumpkin spice latte. Χρειάζεται να πω περισσότερα;
  • Τα καταφέραμε. Τόσο καιρό το λέγαμε και την Κυριακή έγινε τελικά πραγματικότητα. Τέσσερις φίλες σε ένα 1 skype call το οποίο κράτησε τελικά κάτι παραπάνω από 2 ώρες!
  • Δουλειά, σπίτι, δουλειές, σούπερ μάρκετ στη Γαλλία, δουλειά... κάπως έτσι πέρασαν οι πρώτες ημέρες της εβδομάδας.
  • Ω ναι! Τα πρώτα Χριστουγεννιάτικα στολίδια είνα ήδη στις βιτρίνες.
  • Έλαβα 2 εξαιρετικά και απροσδόκητα δώρα! Χειροποίητα, πλεκτά γαντάκια και σκούφο κατευθείαν από την Αθήνα, και το The Monocle Guide to Good Business. Ουάου!
  • Είναι τόσο ωραίο να νιώθεις ότι άνθρωποι που χρονικά δεν σε ξέρουν τόσο, τελικά σε ξέρουν τόσο.
  • Έφτασε η ώρα άλλης μίας Γαλλικής επίσκεψης για ψώνια. Αυτή τη φορά, πήγαμε μόνο τα κορίτσια και τα πήγαμε περίφημα.
  • Ήπιαμε πρωινό καφέ 5 κορίτσια και γνωρίσαμε και Έλληνα, ευγενέστατο κύριο στο εκπληκτικό Pfister.
  • Βγήκαν και εδώ τα μανταρίνια και αυτή η μυρωδιά είναι τόσο χειμωνιάτικη.
  • Πάνω στην τρέλα της στιγμής, πήραμε το αυτοκίνητο, οδηγήσαμε μέχρι την Dominos και 'χτυπήσαμε' μία μαργαρίτα με BBQ sauce και πιπεριές.
  • Τα 2ωρα skype calls συνεχίστηκαν, για δουλειά αυτή τη φορά.
  • Και χτυπάει το κουδούνι νωρίς το απόγευμα και ποιος είναι;; Ο συνοδοιπόρος! Αγκαλιά με το laptop για να συνεχίσει από το σπίτι.
  • Συνάντηση #2 με τις κυρίες στο γειτονικό μας καφέ. Αυτή τη φορά ήρθαν και τα αγόρια για να τις γνωρίσουν. Την Ζανέτ και την Λάιλα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #30


Watch carefully, 

the magic that occurs,
when you give a person,
just enough comfort, 
to be themselves.


Παρακολούθησε με προσοχή,

την μαγεία που συμβαίνει,
όταν δίνεις σε έναν άνθρωπο,
μόλις αρκετή άνεση,
ώστε να είναι ο εαυτός του.



Atticus

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Φθινόπωρο = σπιτική μηλόπιτα



Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική, φθινοπωρινή μυρωδιά από αυτή των μήλων με την κανέλα. Μα τι συνδυασμός! Δύο εκλεκτά υλικά που όταν ενώνονται απογειώνονται! Πού να δείτε τι γίνεται όταν μπουν στο παιχνίδι και οι γνωστοί σύμμαχοι: βούτυρο, καστανή ζάχαρη και σφολιάτα. Με μία λέξη: μηλόπιτα. Αυτή η εκδοχή είναι πολύ πολύ εύκολη και γρήγορη. Ο μεγαλύτερός σας "κόπος" θα είναι να καθαρίσετε και να κόψετε τα μήλα. Μετά όλα γίνονται στον αυτόματο, αρκεί να καταφέρετε να "σώσετε" τα μήλα και να μην τα φάτε ενώ καραμελώνουν. Έχουμε και λέμε λοιπόν...



Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

How was your week?

  • Ποια είναι η πιο χαρακτηριστική μυρωδιά του φθινοπώρου; Το βρήκατε! Μήλο με κανέλα!
  • Και αν προσθέσεις και λίγο βούτυρο, λίγη μαύρη ζάχαρη και τα τυλίξεις όλα σε μια σφολιάτα, τότε μιλάμε για θαύματα.
  • Μην αγχώνεστε, σας έχω π-α-ν-ε-ύ-κ-ο-λ-η συνταγή.
  • Αν δεν είχα τις freelance δουλειές μου, πώς θα πέρναγαν οι ημέρες; Ειδικά αυτές οι κρύες.
  • Στο La Chaux-de-Fonds (εδώ πιο πάνω δηλαδή) χιόνισε!! Καλά διαβάσατε! Το έστρωσε.
  • Φάγαμε σπιτικά μακαρόνια με κιμά και την προαναφερθείσα κυρία (την μηλόπιτα δηλαδή) στο σπίτι των φίλων. Και ήταν ήσυχα και ωραία, όπως πάντα.
  • Και το Σάββατο κάναμε τις δουλειές μας (κάτι τράπεζες, κάτι λαϊκές, κάτι εισιτήρια τρένου, κάτι ψώνια).
  • Και εκεί που καθόμουν αμέριμνη και απολάμβανα το ήσυχο Σαββατιάτικο μεσημέρι, να ΄σου ένα email βγαλμένο από το παρελθόν. Αμηχανία.
  • Και την Κυριακή χωριστήκαμε για λιγάκι καθώς ο συνοδοιπόρος έφυγε για Βέλγιο.
  • Μετά τον τραπεζίτη, τον ασφαλιστή, την φαρμακοποιό, την οπτικό, τον ηλεκτρολόγο, ήρθε και η σειρά του πραγματογνώμονα! Ναι, έπρεπε να συνεννοηθώ στα γαλλικά -εννοείται- για τη ζημιά του αυτοκινήτου από την ιπτάμενη ρόδα.
  • Βγήκε επιτέλους ο πολυαναμενόμενος ήλιος! Και ζεστάθηκε λιγάκι το κοκκαλάκι μας!
  • Τις προάλλες στο κέντρο του Neuchatel, μία νέα οικογένεια κουβαλούσε κάτι κουτιά... Η μαμά είχε ένα μωρό στο καρότσι και διάφορα κουτιά από κάτω, ο μπαμπάς κράταγε μια στοίβα και ο μικρός με την τραγιάσκα (να ήταν 3 χρονών;) κουβαλούσε και αυτός το δικό του κουτί! Ο καθένας το μερίδιό του!
  • Έφτασαν τα χαρμόσυνα νέα από το Λητώ και η μαμά Μαριάννα είχε μία εξαιρετική γέννα και έτσι στην οικογένεια προστέθηκε η αφράτη μικρή βάρους 4.300.
  • Λέω να θεσπίσω την "ημέρα του σπιτιού" όπου θα αφήνω λιγάκι τις υπόλοιπες δουλειές, και θα αφιερώνομαι σε αυτές του σπιτιού (από λογαριασμούς και σούπερ-μάρκετ, μέχρι καθαριότητα, συμμάζεμα κτλ). Και λέω αυτή η ημέρα να είναι η Πέμπτη που είναι ούτως ή άλλως η ημέρα των πλυντηρίων. Για να δούμε.
  • Έτσι, η Πέμπτη είχε μαραθώνιο σιδερώματος, καθαριότητα και συμμάζεμα.
  • Η Αριάννα φοράει κάλτσες που είναι σαν γοβάκια και η Άρτεμις προσπαθεί να μάθει ελεύθερο κρατώντας την σανίδα της.
  • Τικ! Κάναμε τα χαρτιά μας για να αλλάξουμε τα διπλώματα οδήγησης.
  • Φάγαμε ελληνική σπανακόπιτα και ελβετικά σουφλέ σοκολάτας με τους γείτονες. Και είχαμε πολλά να πούμε. Εξελίξεις!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Απουσία


Μου λείπουν. Πολύ. Όχι, δεν μου λείπουν κάθε μέρα. Αυτό που λέμε -ίσως- από συνήθεια. Μου λείπουν όμως τόσο συχνά. Και συνήθως εκεί που δεν το περιμένω. Όταν μπαίνω να κάνω μπάνιο και θυμάμαι την γιαγιά μου που πάντα με ειδοποιούσε ότι έμπαινε να λουστεί για να την έχω έγνοια, μη της συμβεί κάτι. Και όταν έβγαινε, σώα και αβλαβής, με ειδοποιούσε ξανά, για να μην την έχω έγνοια. Όταν ντύνομαι και στολίζομαι για να βγω και θυμάμαι πόσα βράδια κατέβαινα στο δωμάτιό της, ξαπλωμένη εκείνη, για να με δει. Και κάθε φορά μου έλεγε "άναψε το φως και πήγαινε πιο πίσω να σε δω καλά". Και πήγαινα. Και πάντα της άρεσα. Όταν φτιάχνω παραγγελιά ελληνικό καφέ και θυμάμαι ότι μόνο σε εκείνην έφτιαχνα και όταν έλειπα έλεγε "λείπει και η ανδριανούλα να μας φτιάξει από έναν καφέ". Και έλεγε ότι ήταν ο καλύτερος ενώ στην πραγματικότητα δεν είχα φτιάξει ποτέ για κανέναν άλλον.

Από την άλλη, μου λείπει εκείνος. Όταν ο συνοδοιπόρος μαστορεύει στο σπίτι και ξέρω ότι όλα τα έχει μάθει από εκείνον. Και ξέρω ότι το σκέφτεται από μέσα του και δεν μου λέει κάτι για να μην με στεναχωρήσει. Όταν βλέπω όλη αυτή την ομορφιά γύρω μου και σκέφτομαι πόσο θα του άρεσε να περπατάγαμε παρέα. Όταν βγαίνουν τα καινούργια κινητά και θυμάμαι τον ενθουσιασμό του! Και πώς ερχόταν τα βράδια σπίτι και μου ζητούσε ψιθυριστά να του εξηγήσω τα καινούργια apps που είχε κατεβάσει "γιατί οι άλλοι δεν με βοηθούν". Όταν κοιτάω τα μάτια του συνοδοιπόρου και βλέπω την ίδια γλύκα και τρυφερότητα.

Και έχω τόσα να τους πω.......

ανδριάνα

Photo: folklings

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Κοίτα κάτω!


#Ihavethisthingwithfloors! Τα έχετε δει όλα αυτά τα hashtags; Το σημερινό μας σπίτι είναι λοιπόν η επιτομή των δαπέδων. Κοιτάξτε κάτω και θα συνειδητοποιήσετε ότι πρωταγωνιστής δεν είναι άλλος από τα απίθανα πλακάκια που κοσμούν κάθε δωμάτιο ξεχωριστά. Βεβαίως είναι στην Ισπανία -οπότε και το σκηνικό ταιριάζει- και απ' ότι καταλαβαίνω είναι το εξοχικό σπίτι ενός Δανού σχεδιαστή -για αυτό και η εξαιρετική μίξη του ισπανικού με του σκανδιναβικού στοιχείου. Διαλέξτε λοιπόν πλακάκια! Εγώ θα πάρω και την λευκή κουζίνα -εννοείται. Και την συρόμενη πόρτα του μπάνιου.




Photos: Est Magazine

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

How was your week?

  • Τι όμορφο να ξημερώνει ηλιόλουστη η Παρασκευή και να χτυπάει το κουδούνι ο ταχυδρόμος με αγκαλιά 3 δέματα!
  • Και ενώ γνώριζα το περιεχόμενό τους, τα άνοιξα σαν να είναι δώρα- έκπληξη.
  • Τόση χαρά και προσμονή.
  • Να μας στέλνετε πακετάκια αν θέλετε. Εμείς θέλουμε.
  • Και μέσα σε αυτά ήταν το βιβλίο από την αγαπημένη μου Γαλάτεια (με κάρτα - ζωγραφιά έκπληξη από τα μικρά), και κάποια ρούχα από την αγαπημένη μου Μαριλένα, και σπιτικά κουλουράκια (από αυτά που τρως δέκα - δέκα) από την αγαπημένη μου κα Λένα.
  • Και να σας πω κάτι; Μεταξύ μας, αισθάνθηκα λίγο χαζή όταν ο ταχυδρόμος μου εξήγησε ότι τα 2 από αυτά ήταν στο κουτί από την προηγούμενη εβδομάδα. Γιατί εγώ δεν ήξερα ΚΑΝ ότι έχω κουτί για δέματα! Και ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι κάτι έχει πάει στραβά. Ήμουν όμως ειλικρινής, και κατεβήκαμε μαζί στην είσοδο και μου το έδειξε. Now I know!
  • Πάλι καλά που δεν χώραγε το 3ο και έτσι αναγκάστηκε να μου χτυπήσει το κουδούνι.
  • Μίλησα με τη νέα μαμά της παρέας Αγάθη (δις μαμά) και την άκουσα γεμάτη και χαμογελαστή -παρ' όλη την γαστρεντερίτιδα!
  • Έλαβα email από την αγαπημένη μου δασκάλα και μέσα σε τόσο λίγες λέξεις, έκρυβε τόση αγάπη.
  • Και τόσο γρήγορα όσο ένα τηλεφώνημα, αυτή η όμορφη Παρασκευή σκοτείνιασε.
  • Και δεν θα μπω σε λεπτομέρειες (είπαμε εδώ επικεντρωνόμαστε στα θετικά) αλλά το μάθημα είναι κάθε φορά το ίδιο: πόσο γελοίο είναι να αισθανόμαστε ότι εμείς ελέγχουμε τη ζωή μας.
  • Να είμαστε καλά, να αντέχουμε, να αντιπαρερχόμαστε, να προσπερνάμε, να μαθαίνουμε και να επαναπροσδιορίζουμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς.
  • Και είναι σκληρό να είσαι μακριά και απλά να μην μπορείς να κάνεις τίποτα.
  • Όλο λοιπόν το Σαββατοκύριακο ήταν λίγο μουντό και λίγο μουγκό.
  • Κάναμε όμως τις μικρές μας βόλτες, μαγειρέψαμε οι δυο μας, είδαμε μερικά επεισόδια Suits, και συζητήσαμε πολύ.
  • Είναι τόσο μαγευτικά τα χρώματα της φθινοπωρινής φύσης! Μα πόσες αποχρώσεις έχει αυτό το κόκκινο και αυτό το πράσινο;
  • Έφτιαξα την 1η μου ever κοτόσουπα (να 'ναι καλά το συνάχι που καλά κρατεί 2 εβδομάδες τώρα!). Και βγήκε καλή. Λίγο πηχτή αλλά εύγευστη.
  • Αυτή την εβδομάδα ζήσαμε φθινοπωρινές σκηνές βγαλμένες από ταινία! Σαν αυτές που η πρωταγωνίστρια κρατάει το παλτό γύρω από τον λαιμό της, γέρνει προς τα μπρος ενώ περπατάει, ο αέρας της παίρνει τα μαλλιά και δεκάδες κίτρινα φύλλα πέφτουν τριγύρω; Αυτό.
  • Και σνιφ από εδώ, και αψού από εκεί.... Αυτό το συνάχι μεταλλάσσεται :/
  • Έκανα τον 1ο μου φθινοπωρινό περίπατο και αν σας πω ότι δεν σκέφτηκα τα γάντια θα είναι ψέμα. Μπρρρ.
  • Και επέστρεψε ο Cesco και επανήλθαμε στις λιγκουαφόν συναντήσεις μας.
  • Θα κάνω άραγε ποτέ μία ολοκληρωμένη συζήτηση στα γαλλικά χωρίς κομπιάσματα και λάθη;
  • "Αν δεν κάνεις κοπελίτσα μου μαθήματα, πώς θες να κάνεις και ολόκληρη συζήτηση;" θα μου πείτε. Και θα έχετε και δίκιο.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Μίλα μου!


Τι απέγιναν τα τηλεφωνήματα; Αφήστε τις συναντήσεις που όσο περνάνε τα χρόνια γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Και δεν μιλώ για τη δική μας συγκεκριμένη περίπτωση που με τους φίλους ζούμε πλέον σε διαφορετικές χώρες. Μιλώ για τις κλασικές περιπτώσεις φίλων που βρίσκονται στην ίδια πόλη αλλά μία απλή συνάντηση για καφέ προϋποθέτει προγραμματισμό και διαπραγματεύσεις ημερών, μη σας πω και εβδομάδων. Ούτε πρωθυπουργοί τέτοια πολυάσχολα προγράμματα! Αφήστε λοιπόν τις tête-à-tête συναντήσεις. Τώρα κοντεύουν να εκλείψουν και οι τηλεφωνικές συνομιλίες!

Όλα ανακοινώνονται, συζητιούνται και αποφασίζονται γραπτώς. Να είναι καλά τα δεκάδες μέσα τα οποία σου προσφέρουν εύκολη, γρήγορη, οικονομική, γραπτή -και μόνο- επικοινωνία. Facebook, twitter, email, what's app, viber... διαλέξτε και πάρτε. Και δε λέω, και εγώ τα χρησιμοποιώ όλα. Και επικοινωνώ συνέχεια γραπτώς με τους φίλους για τα καθημερινά νέα, για ενδιαφέροντα νέα, για ένα γρήγορο 'γεια', για μία φωτογραφία, για ένα άρθρο. Όταν όμως τα νέα ξεφεύγουν από τα καθημερινά, δεν πιστεύετε ότι αξίζουν ένα τηλεφώνημα; Η φίλη Α. μας έστειλε φωτογραφία από το μαιευτήριο με το νέο μέλος της οικογένειάς της! Πόσο συγκινητικό. Και βεβαίως της απάντησα στο email. Εξίσου όμως αυτονόητο ήταν για εμένα ότι αυτό το νέο δεν μπορούσε να περιοριστεί σε ένα γραπτό, απόμακρο email. Χρειαζόταν επιφωνήματα χαράς, τρυφερά λόγια, να νιώσεις τη διάθεση - την αγάπη - τον ενθουσιασμό - την κούραση στη φωνή της νέας μαμάς, και τα μάτια της γεμάτα συγκίνηση. Να την ακούσεις βρε παιδί μου. Αντίστοιχα είναι και τα αρνητικά νέα. Δεν γίνεται κάποιος να χωρίζει, να χάνει έναν δικό του άνθρωπο, να διχάζεται, να τον κλέβουν, να τον απολύουν και εσύ να μην παίρνεις ούτε ένα τηλέφωνο. Μα πόσο δύσκολο είναι τελικά; Πληκτρολογείς 10 αριθμούς και αφιερώνεις 10 λεπτά. Ίσως τον ίδιο χρόνο που θα σου πάρει να γράψεις αυτό το email αλλά με πολύ διαφορετικά αποτελέσματα! Αφήστε που θα χρειαστούν πολλά περισσότερα από 1 email για να μπορέσεις να κατανοήσεις τι έχει συμβεί. Και δώστου ερωτήσεις, και ξανά απαντήσεις, και ξανά ερωτήσεις. Πόσο πιο εύκολο και αποτελεσματικό θα ήταν αν παίρναμε απλά ένα τηλέφωνο. Πιστέψτε με. Μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά! 

Και όλα αυτά τα σκεφτόμουν τις τελευταίες εβδομάδες που διάφορα ευχάριστα και δυσάρεστα έπρεπε να επικοινωνηθούν και ένιωσα πόση διαφορά έκανε κάθε τηλεφώνημα που λάμβανα και που έκανα. Ωραία ήταν και τα μηνύματα και τα emails, και τα βασικά επικοινωνήθηκαν, αλλά η ουσία τελικά δεν κρύβεται στα βασικά. Ας σηκώσουμε λοιπόν το τηλέφωνο. Δεν θα το μετανιώσουμε.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

True beauty


Πόσο υποκειμενική είναι η έννοια της ομορφιάς! Αν ήταν αντικειμενική, τότε ο μισός πληθυσμός -τουλάχιστον- δεν θα μπορούσε ποτέ να βρει ταίρι. Αυτό είναι και το μεγαλείο της άλλωστε. Έτσι, ένα "τέλειο" πρόσωπο μπορεί απλά να μην είναι όμορφο (για εμένα) ή ένας άσχημος άντρας να είναι τελικά πολύ ελκυστικός. Στη σημερινή μας όμως ρετουσαρισμένη πραγματικότητα, οι λέξεις φυσικότητα και ομορφιά αρχίζουν και απομακρύνονται όλο και περισσότερο. Τόσο, που ίσως να φαίνεται πλέον φυσιολογικό στα μάτια μας το πορσελάνινο και όλο και πιο αγνώριστο πρόσωπο της 47χρονης Nicole Kidman και να γίνεται παγκόσμια είδηση το ρυτιδιασμένο (και τόσο όμορφο) πρόσωπο της 57χρονης Sharon Stone


Συνηθίζουμε το ασυνήθιστο και ίσως σιγά-σιγά να το επιθυμούμε κιόλας. Τα υπερυψωμένα φρύδια, τα παραφουσκωμένα χείλη, τα ανασηκωμένα μάγουλα, το ανέκφραστο πρόσωπο. Αυτή είναι η νέα, παγκόσμια ομορφιά. Για αυτό και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το Γαλλικό Marie Claire το οποίο χαζεύω και μελετώ αρκετές εβδομάδες τώρα. Γιατί πρωταγωνίστρια σε ένα από τα editorial μόδας είναι η Tasha Tilberg. Και είναι τόσο όμορφη, τόσο φυσική, τόσο διαφορετική. Δεν ξέρω ποιανού επιλογή ήταν (δικής της; του φωτογράφου; του αρχισυντάκτη;) αλλά είναι από τις ελάχιστες φορές που μπορείς να διακρίνεις στο όμορφο πρόσωπο ενός 36χρονου μοντέλου τις ατέλειές του. Ή μάλλον όχι. Γιατί ατέλειες;; Από πότε το φυσικό είναι ατελές; Την φυσικότητά του λοιπόν, την ηλικία του, τον χαρακτήρα του, την ιδιαιτερότητά του. Βλέπεις τις φακίδες της, τις λεπτές ρυτίδες της, τους πόρους. Και αισθάνεσαι όμορφα γιατί ξέρεις ότι και το δικό σου δέρμα κάπως έτσι είναι. Και είναι φυσιολογικό. Γιατί τελικά κάπως έτσι είναι η ομορφιά εκεί στη δεκαετία των 30.  




Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

How was your week?


  • Το εκδρομικό 3ήμερο (λόγω του μουσαφιραίου) χαρακτηρίστηκε από ωραιότατο ήλιο, αρκετό φαγητό, πολύ περπάτημα, συζητήσεις και φίλους.
  • Η ανακύκλωση έχει γίνει αξιοθέατο πλέον έτσι κάναμε μία επίσκεψη την Παρασκευή ενώ ο συνοδοιπόρος εργαζόταν από το σπίτι.
  • Άλλη μία επίσκεψη στη Βέρνη οι 3 μας, με ήλιο όμως! Αυτή τη φορά ήπιαμε καφέ δίπλα στο ποτάμι.
  • Και το κέικ, για κάποιο περίεργο λόγο, είχε μεγάλη επιτυχία.
  • Και πάνω από το κέικ ρίξαμε πολύ γέλιο... Για τους άντρες που βρίσκουν εξαιρετικές τις μαγειρικές των συζύγων τους... και ας μην είναι απαραιτήτως. Αυτό άλλωστε δεν είναι η αγάπη;
  • Ελληνικό reunion στην αγαπημένη Famiglia Leccese που είχαμε καιρό να επισκεφθούμε λόγω των υψηλών θερμοκρασιών.
  • Εννιά ήμασταν και σχεδόν ο κάθε 'ντόπιος' είχε φέρει και από έναν Έλληνα φίλο του. Και έτσι εκτός από τον δικό μας Γιώργο, γνωρίσαμε την Εύη και τον Βασίλη.
  • Παράλληλες συζητήσεις, πολλές ερωτήσεις, φαγητό εξαιρετικό, κρασιά και γέλια.
  • Το Σάββατο θυμηθήκαμε την φθινοπωρινή ομορφιά του Neuchatel, με την λαϊκή του αγορά και βεβαίως τους ζεστούς καφέδες.
  • Και το μεσημέρι κάναμε την 1η -για όλους μας- επίσκεψη στο Montreux... ή αλλιώς την Swiss Riviera.
  • Τέχνες παντού, ο Freddy, πρώην παλάτια - νυν ξενοδοχεία, περίπατος δίπλα στη λίμνη, τουρίστες, παγωτά και μία θέα στις Άλπεις ανεπανάληπτη.
  • Σπιτικά, χορτοφαγικά burgers. Αφού τα ζήτησε το κοινό; 
  • Και το Σαββατόβραδό μας ήταν αφιερωμένο στη μουσική. Ερασιτέχνες DJs, ο καθένας από το κινητό του, με μουσικές όλων των ειδών και διαθέσεων. Διαπρέψαμε!
  • Πρωινό κυριακάτικο τρέξιμο για τους άντρες, σπιτικό πρωινό για όλους μετά. 
  • Και η Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο σπίτι. Και μαγειρέψαμε (μακαρόνια με κιμά), και συμμαζέψαμε, και συζητήσαμε, και ξαπλώσαμε, και είδαμε και ταινία (Interstellar).
  • Και τώρα... τα 2 μας πάλι.
  • Επιστροφή στο πρόγραμμα με τις δουλειές που είχαν μείνει πίσω.
  • Δεν ξέρω για εσάς, εδώ πάντως βγήκαν ήδη οι χειμερινές παντόφλες.
  • Και 2 ημέρες έριξε μια βροχή... ασταμάτητη.
  • Και ξαφνικά, εκεί που κάθεσαι ήσυχα ήσυχα στο σαλόνι σου, να σου ένα ελικόπτερο σε απόσταση αναπνοής να προσγειώνεται στο απέναντι γκαζόν.
  • Και όταν βγαίνει ο ήλιος όλα είναι πιο όμορφα.
  • Βάλαμε άλλο ένα τικ στην λίστα με τις εκκρεμότητες: έλεγχος όρασης για την αλλαγή του διπλώματος οδήγησης. Στο κατάστημα με τα οπτικά παρακαλώ πολύ. 
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Σχέδια


Ποτέ δεν κάνω μακροχρόνια σχέδια. Ποτέ. Δεν είναι του χαρακτήρα μου; Δεν ξέρω. Η ερώτηση -που πάντα ακούω στις εκάστοτε επαγγελματικές συνεντεύξεις- Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 5 χρόνια; μου ακούγεται τόσο αφελής. Σαν να έχω εγώ 100% τον έλεγχο της ζωής μου, των φυσικών φαινομένων, των ανθρώπων που με περιτριγυρίζουν, της οικονομικής κατάστασης της χώρας (ή ακόμα και του πλανήτη).... Ναι, ξέρω ότι θέλω να είμαι υγιής, ήρεμη, με τους ανθρώπους μου, την οικογένειά μου, σε μια δημιουργική δουλειά, με ελεύθερο χρόνο, με αγάπη... Αλλά ποιος δεν τα θέλει όλα αυτά; Ή ποιος τα θέλει για τα επόμενα 5 χρόνια και μετά αλλάζει; Ξέρω, εννοούν επαγγελματικά που θα ήθελα να βρίσκομαι σε 5 χρόνια. Λες και αυτό είναι πιο εύκολο να προγραμματίσεις - προβλέψεις. Λες και αυτό είναι ανεξάρτητο από την υπόλοιπη ροή των γεγονότων.... Της οικογένειάς σου, της χώρας, του περιβάλλοντος, των εξελίξεων. Όταν κάνουμε λέει σχέδια ο Θεός γελάει. Έτσι νιώθω. Είναι όμορφο να ονειρεύεσαι, να προγραμματίζεις, να σχεδιάζεις αλλά -για εμένα- όχι τόσο μακροπρόθεσμα. Είναι τόσο ριψοκίνδυνο. Και οι πιθανότητες ακριβής πρόβλεψης και προγραμματισμού θεωρώ ότι είναι πολύ μικρές. Εκτός αν είσαι από αυτούς τους ανθρώπους (δες Frank Underwood στο House of Cards) που μελετούν την κάθε τους κίνηση, ακόμα και το καλημέρα που θα πουν, έχοντας πάντα έναν απώτερο -σκοτεινό- σκοπό. Ε τότε, πάω πάσο. Αλλά μάλλον δεν θα σε έκανα και πολύ παρέα. Αν όλα είναι μέρος ενός σχεδίου, αν τα έχεις όλα προγραμματισμένα στο μυαλό σου, με τους σαφείς σου, μακροπρόθεσμους στόχους, τότε τι ρόλο παίζει η εξέλιξη; Η αλλαγή; Η επικαιρότητα; Η ωρίμανση; Η έκπληξη; Η αλληλεπίδραση;

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν και χαμογελούσα διαβάζοντας αυτή την παλιά μου ανάρτηση από τον Ιούνιο του 2013: We have moved! Και αν την (ξανά)διαβάσετε θα δείτε ότι αναφέρομαι στην μετακόμισή μας στη Βούλα, στο δικό μας σπίτι, σαν μάλλον την τελευταία. Και έτσι αισθανόμουν τότε. Μη σας πω ότι ήμουν απολύτως βέβαιη ότι για τα επόμενα 20-30 χρόνια θα ζούσα σε αυτό το σπίτι. Και λέω 20-30 γιατί μάλλον άφηνα και ένα περιθώριο να μετακομίσουμε μεγαλώνοντας, σε ένα νησί για όταν γεράσουμε για παράδειγμα. Ποιος θα μου το 'λεγε λοιπόν, ότι ούτε 2 χρόνια μετά, θα μετακομίζαμε ξανά και όχι απλά σε ένα νέο σπίτι, αλλά σε μία νέα χώρα. Μια τέτοια εξέλιξη δεν είχε περάσει καν από το μυαλό μου και όμως συνέβη. Τόσο απλά, τόσο φυσιολογικά, τόσο ομαλά, τόσο αναπάντεχα. Τι θα γίνονταν τότε όλα αυτά τα μακροπρόθεσμα, μεγαλεπήβολα σχέδια για την δουλειά, για το σπίτι, για την οικογένεια, για εμένα; Θα ακυρώνονταν μονομιάς. Ή μήπως θα ακυρωνόταν η μετακόμιση στην Ελβετία γιατί δεν είχε μπει στο long term planning της οικογενείας; 

Είναι νομίζω λεπτή η γραμμή μεταξύ του βάζω σε μια τάξη την σκέψη μου, τις προτεραιότητές μου, τον τρόπο με τον οποίο θέλω να ζω, και του δημιουργώ μία γραμμή πάνω στην οποία πρέπει να περπατήσω για τα επόμενα χρόνια βρέξει - χιονίσει. 

ανδριάνα

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

How was your week?

  • Fête des Vendanges. Η γιορτή του τρύγου δηλαδή που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Neuchatel και είναι παγκοσμίου (!) φήμης! Προφανώς με τα χρόνια, το σκηνικό έχει αλλάξει πολύ και αυτό που σήμερα συναντάς στις 3 ημέρες που διαρκεί είναι εκατοντάδες food carts με φαγητό από όλο τον κόσμο, πολύ ποτό, λούνα παρκ και παιχνίδια για τα πιτσιρίκια, stages με DJs και κάπου - κάπου, αν ψάξεις καλά, κάποιο οινοποιείο με τοπικά κρασιά και stands τοπικών συλλόγων (από το δικό μας tennis club μέχρι πολιτικά κόμματα).
  • ΠΟΛΥΣ κόσμος, από μωρά στα μάρσιπο μέχρι παππούδες, μυρωδιές παντού, κρασιά, μπίρες, salsa από εδώ - house από εκεί...
  • Κάπου όμως μέσα σε όλα αυτά, καταφέραμε και χορέψαμε (αμέ), αγκαλιαστήκαμε, χοροπηδήσαμε, θαυμάσαμε τα πυροτεχνήματα που χόρευαν και αυτά υπό τους ήχους της μουσικής (από Metallica μέχρι όπερα), μάθαμε νέα Γαλλικά χιτ και γεμίσαμε εικόνες.
  • Μέσα σε όλα, προλάβαμε να πάμε και για το καθιερωμένο μας σούπερ-μάρκετ στην Γαλλία και να μαζευτεί και η ομάδα του Como για προβολή των φωτογραφιών και τσάι.
  • Η νέα αγαπημένη μου γεύση τσαγιού είναι Twinings πορτοκάλι - κανέλα. Σας την συνιστώ.
  • Πήρε το internet φωτιά και γέμισε αγάπη, και θαυμαστικά, και επιφωνήματα. Δάκρυσα μιλώντας με τις αγαπημένες μου φίλες και διαβάζοντας τα μηνύματά τους.
  • Μπορεί πρακτικά να είμαστε χώρια, αλλά νιώθω την αγάπη τους πάντα. Και ας έχω να τις δω μήνες...... Και μέχρι την επόμενή μας συνάντηση, μπορεί με κάποιες να έχει περάσει και χρόνος.
  • Συναντώ συνέχεια άγνωστες γαλλικές λέξεις, μερικές όμως ξεχωρίζουν. Όπως το quiconque.
  • Είπα και εγώ να φτιάξω ένα υγιεινό (ΠΟΛΥ υγιεινό) κέικ. Χωρίς ζάχαρη. Χωρίς αβγά. Με πολλούς ξηρούς καρπούς, αλεύρι ολικής, σταφίδες, πορτοκάλι....  Και μύριζε τόσο ωραία. Και βγήκε τόσο μάπα! Σαν ψωμί. Πρέπει να είναι το πρώτο κέικ που πετάω. Κρίμα τα ωραία υλικά.
  • Με τα πρώτα κρύα, επανήλθαμε και εμείς στο αγαπημένο L' aubier. Ζεστό καφέ λοιπόν για 4 Ελληνίδες στο Neuchatel + την μικρή Παναγιώτα που τραγουδούσε το Φεγγαράκι μου λαμπρό σε δική της εκδοχή.
  • Και μετά το δέντρο, ήρθε η ώρα και της ιπτάμενης ρόδας! Τι άλλο θα βρει τον κακόμοιρο τον ΖΥΧ και εμάς μαζί; Άγιο είχαμε και βρήκε το αυτοκίνητο ξώφαλτσα. Μια περιπέτεια όμως, όπως και να 'χει, θα την έχουμε.
  • Δεν το έβαλα κάτω με τα κέικ. Και όποτε έχουμε μουσαφιραίους, φτιάχνω και από ένα για να έχουμε για τα πρωινά και τις απογευματινές λιγούρες. Και αυτή τη φορά, είπα να το παίξω κλασικά: κέικ μαρμπρέ. Μεγάλη επιτυχία δεν το λες αλλά τουλάχιστον τρώγεται.
  • Και έφτασε ο μουσαφιραίος! Ο πρώτος με 2 επισκέψεις στας Ελβετίας. Ο Georgys.
Καλό σαββατοκύριακο! Και καλό μας μήνα.
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes