Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

How was your week?


  • Γεννήσαμε!
  • Και μας πήρε 1,5 ημέρες σχεδόν.
  • Και ήταν δύσκολα, και ανεξήγητα, και επώδυνα, και συγκινητικά, και πρωτόγνωρα, και μοναδικά, και αναπάντεχα.
  • Και χιόνιζε την ημέρα που βγήκαμε από το μαιευτήριο.
  • Και είναι μόλις 5 ημερών και έχει ζήσει τόσα. Και έχει αλλάξει τόσο.
  • Και είναι μόλις 5 ημερών και έχουμε ζήσει τόσα. Και έχουμε αλλάξει τόσο.
  • Γεννήσαμε, και ο Στέφανος μονοπωλεί αυτό και πολλά ακόμη How was your week....
  • Αγάπη, και μόνο αγάπη για αυτά τα ζαρωμένα χεράκια και τα καθαρά ματάκια που σε κοιτούν όλο προσμονή.
Καλό Πάσχα αγαπημένοι μου.
Θα επανέλθω. Με τον Στέφανο εννοείται!

ανδριάνα

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Οι φίλοι μου


Μου λείπουν οι φίλοι μου. Οι πολύ κοντινοί αλλά και ο ευρύτερος κύκλος αγαπημένων μου ανθρώπων. Και επειδή έχω επιλέξει να ζω στο εξωτερικό, επειδή έχω επιλέξει να μην γκρινιάζω, επειδή έχω επιλέξει να μην το αναφέρω με δακρύβρεχες αναρτήσεις και σχόλια στα social media και στα τηλεφωνήματα κάθε λίγο και λιγάκι, δεν σημαίνει ότι δεν με πονά. Και όλο αυτό ήρθε ξανά στην επιφάνεια τις προάλλες που έλαβα μωρουδιακή φωτογραφία από την αγαπημένη μου Κ. Γέννησε και θυμόμουν τότε που την είχα επισκεφθεί στο μαιευτήριο για το πρώτο της παιδάκι. Και βεβαίως όλες αυτές τις "τελευταίες" εβδομάδες που σκέφτομαι πώς θα γέμιζε το ελληνικό μαιευτήριο και σπίτι με φίλους, αγκαλιές, λουλούδια, χαμόγελα και σοκολατάκια για την έλευση του μικρού μας.

Κάνω μεγάλη προσπάθεια, συνειδητή, να είμαι εκεί ενώ ξέρω ότι δεν μπορώ να είμαι. Να είμαι εκεί στα καλύτερα και στα χειρότερα, στα σημαντικά γεγονότα (στις γέννες - τα γενέθλια - τις μετακομίσεις - τις νέες δουλειές - τα νέα projects - τις στεναχώριες - τους τσακωμούς) αλλά -ίσως σπουδαιότερο και σίγουρα δυσκολότερο- και στα πιο ασήμαντα. Στα καθημερινά. Στο τραγούδι που ξέρω ότι θα αρέσει στην Ζ., στη νέα σειρά που βγαίνει και ίσως παρακολουθήσουμε "παράλληλα" με τον Γ., στη νέα έκθεση που θα ήθελα να πάμε με την Κ. ή τον Τ., στη συνταγή που ξέρω ότι θα μαγειρέψει εξαιρετικά η Μ., στο άρθρο που ξέρω ότι θα εκτιμήσει ο Β., στο βιβλίο που θα απολαύσει η Γ. Και στα τόσα που ζω εδώ, στην "παράλληλη" Ελβετική πραγματικότητα, και θα ήταν ακόμη πιο όμορφα αν μπορούσα να τα μοιραστώ με τους συγκεκριμένους. Και πολλές φορές αστειευόμαστε στα τηλέφωνα και τα emails, "δεν έρχεστε το βραδάκι από εδώ για κανά τσίπουρο;" ή "κανόνισε γιατί αν δεν μου το στείλεις θα έρθω από εκεί". Δεν μπορείς λέει να τα έχεις όλα στη ζωή -αν και εγώ πιστεύω ότι μπορείς. Δεν πειράζει.

Εύχομαι οι παράλληλες ζωές μας να διασταυρώνονται συνεχώς και να διατηρούμε αυτή τη "δίψα" να ζούμε μαζί αν και χώρια.

ανδριάνα

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

How was your week?

  • Πώς να αποτυπώσει η τεχνολογία την ομορφιά που βλέπει το μάτι; Αδύνατον! Προσπάθησα πάντως.
  • Βελονισμός #3, με την ίδια, γλυκύτατη, Ασιάτισσα μαία. Κάθε φορά γνωριζόμαστε και λίγο καλύτερα. Αυτή τη φορά έμαθα ότι είναι μεγαλωμένη στη Γαλλία από τους θετούς γονείς της ενώ η καταγωγή της είναι από το Βιετνάμ.
  • Και μέσα σε όλα, μου είπε ότι πάλι καλά που δεν γεννάς σήμερα γιατί είμαστε fully booked!
  • Παρασκευή βράδυ και μαζευτήκαμε στους φίλους στην Bienne καθώς είχαμε αφίξεις γονιών από τα Γιάννενα.
  • Και η μαμά - Χρυσούλα με το που με είδε με ενημέρωσε ότι έχω ακόμα σίγουρα 10 ημέρες μέχρι να γεννήσω γιατί δεν έχω "τούμπι". Πόσο γελάσαμε! Τούμπι είναι λέει το σκαλοπάτι που δημιουργείται κάτω από το στήθος καθώς κατεβαίνει η κοιλιά.
  • Με αυτά και με εκείνα... καταλαβαίνετε! Έτσι περάσαμε το βράδυ μας, με εξιστορήσεις, σπιτικές χορτόπιτες, γραβιέρα αμφιλοχίας, χειροποίητο - θεϊκό γαλακτομπούρεκο (2 κομμάτια φάγαμε και εγώ και ο συνοδοιπόρος!), κρασιά, γέλια, παιδικές φωτογραφίες και flash-backs.
  • Βροχερό, μουντό σαββατοκύριακο και εμείς το περάσαμε σχεδόν όλο σπίτι. Αν εξαιρέσεις το πρωινό του Σαββάτου που μας έκανε τη χάρη ο ήλιος για κάποιες ώρες και μπορέσαμε να περπατήσουμε, να κάνουμε τις δουλειές μας, να φάμε frozen yoghurt στο πλαίσιο της εθνικής ημέρας γάλακτος, να κουρευτεί ο συνοδοιπόρος και να επιστρέψουμε.
  • Έτσι, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε στο μαγείρεμα! Ελληνική φιέστα το Σάββατο με ελληνικές τσιπούρες και χόρτα (τα πληρώσαμε κάτι παραπάνω αλλά αφού τα βρήκαμε δεν γινόταν να τα αφήσουμε!) και εκπληκτικά λαζάνια φούρνου με σπανάκι, τυριά και ντομάτα την Κυριακή.
  • Δημιουργικό πρωινό Δευτέρας! Μετά τη φωτογράφιση, ήρθε η ώρα και της επικοινωνίας της συναυλίας των φίλων. Έτσι, φτιάξαμε τα event μας, γράψαμε τα κείμενά μας (στα γαλλικά εννοείται!), φτιάξαμε τις αφίσες μας..... Αμέ!
  • Ήρθε και το πολυ-αναμενόμενο ραντεβού στον γυναικολόγο το οποίο όμως δεν μας διαφώτισε. Ένα καρδιογράφημα κάναμε στην ουσία για να βεβαιωθούμε ότι ο μικρός περνάει καλά. Και -όπως δείχνει- περνάει μια χαρά!
  • Ήλιος! Και είπαμε, τίποτα δεν θεωρούμε δεδομένο. Οπότε βγήκα για περπάτημα και το καθιερωμένο μας ραντεβού tandem με τον Cesco το κάναμε στον ήλιο, παρέα με την Ρόζα και την Έλενα.
  • Έπρεπε να τα παίξει εντελώς ο φούρνος για να πειστεί η gerance (το μεσιτικό γραφείο δηλαδή) ότι πρέπει να στείλει άνθρωπο! Έτσι, αφού μας άφησε το grill, ήρθε ο εξαιρετικός κύριος ο οποίος επιβεβαίωσε αυτό που λέγαμε εμείς τόσο καιρό, μας άλλαξε την αντίσταση και ελπίζουμε σε καλύτερες και αποτελεσματικότερες μαγειρικές πλέον.
  • New kid on the block: overnight oats με φυστικοβούτυρο και κακάο. Pas mal, αν και λίγο βαριά για τα γούστα μου.
  • Η Garance έβγαλε αγγελία για social media manager στη Νέα Υόρκη.
  • Ήλιος δεύτερη ημέρα συνεχόμενη! Δουλειές στο κέντρο, περπάτημα, καφέ με τα κορίτσια, ξανά περπάτημα, τσίμπημα με τα άλλα κορίτσια και επιστροφή για το μεσημεριανό μάθημα με την Ελά.
  • Η μικρή μας Αριάννα έγινε ενός! Και κέρασε cupcakes στο σχολείο της!
  • Και η μικρή μας Άρτεμις κολυμπά πλέον χωρίς κανένα βοηθητικό σύνεργο, και βάζει και το κεφάλι της στο νερό σε μια απόπειρα crawl.
  • Αναμονές. Και αγωνίες.
  • Ακολουθώντας την παράδοση που θέλει ένα νέο κεκένιο γλυκό για κάθε επισκέπτη, είπα για τις μαμάδες να φτιάξω muffins με μήλο, μπαχαρικά και καφέ! Και στα πρώτα 5-10 λεπτά ψησίματος αναποδογύρισε ένα mini muffin! ΣΟΚ! Άνοιξα λοιπόν τον φούρνο για να σώσω την κατάσταση με αποτέλεσμα να καταστρέψω το φούσκωμα.... Απαρηγόρητη ήμουν. Στη γεύση βγήκαν καλά, στην εμφάνιση όμως...........
  • Πορτοφόλι στο χέρι, γυαλιά ηλίου και περπάτημα μέχρι το γειτονικό μινι-μάρκετ για φρέσκο ψωμί και πολύχρωμες τουλίπες. Θυμήθηκα λίγο το Λονδίνο που αντίστοιχα έβγαινα για εφημερίδα και ψωμί.
  • Και εκεί που ανοίγω ένα από τα πολλά μου τετράδια που σημειώνω τα διάφορα, γυρίζω στην 1η σελίδα και έρχομαι αντιμέτωπη με το παρελθόν! Πολύχρωμα, mini post-its με τους άπειρους κωδικούς πρόσβασης στα εργαλεία της πολυεθνικής.... encryption pass, picture management, CC libary, MyHR, GID, PKI... Σαν να έχει περάσει αιώνας μου φαίνεται. 
  • Ξαφνικά μου ήρθαν εικόνες στο μυαλό από κατακόρυφους και ρόδες... Και συνειδητοποίησα ότι μου έχει λείψει λιγάκι και ο παλιός μου εαυτός. Σύντομα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Λα φαμίλια


Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεστε την οικογένειά σας; Όχι αυτήν που πιθανώς έχετε δημιουργήσει εσείς, αλλά αυτήν από την οποία προέρχεστε. Γονείς και αδέλφια. Και στην Ελλάδα, θεωρώ, η οικογένεια είναι "ιερή" αλλά και προβληματική. Υποστηρικτική αλλά και "περιοριστική". Δοτική αλλά και "απαιτητική". Και καμία οικογένεια δεν είναι σαν την άλλη. Αυτό έλειπε! Και κανείς δεν σου εγγυάται ότι αυτοί οι δεσμοί αίματος είναι πραγματικοί, ουσιαστικοί δεσμοί αγάπης. Τα παραδείγματα πολλά. Ίσως, τελικά, οι οικογένειες που αγαπιούνται, οι γονείς που στηρίζουν τα παιδιά τους ακόμα και στις κόντρα επιλογές, τα αδέλφια που επιλέγουν να είναι και φίλοι, να είναι η εξαίρεση. 

Η δική μου φαμίλια δεν ήταν ποτέ σαν αυτές που βλέπεις στις Αμερικανικές σειρές και ταινίες. Δεν κλείνουμε το τηλέφωνο με "Σ' αγαπώ", δεν περπατάμε χέρι - χέρι, δεν βρίσκουμε ότι τα υπόλοιπα μέλη είναι ιδανικά - φανταστικά - τα καλύτερα/ομορφότερα/εξυπνότερα, δεν αποκαλούμε την μαμά - μανούλα / μαμάκι / μαμανουλίνα ούτε τον μπαμπά αντίστοιχα. Είμαστε ειλικρινείς. Καταναλώνουμε ώωωωρες μιλώντας στα τηλέφωνα, τις περισσότερες φορές για τα θέματα των υπολοίπων μελών λειτουργώντας σαν "κυανόκρανοι" διαμεσολαβητές. Γιατί πάντα υπάρχουν θέματα! Διαφωνούμε. Σε πολλά. Είμαστε 2 γονείς και 3 αδέλφια με διαφορετικό τρόπο ζωής, διαφορετικό τόπο κατοικίας, διαφορετικές δουλειές, διαφορετικούς συντρόφους, διαφορετικές προτεραιότητες. Ακόμη και διαφορετικό ντύσιμο! Τσακωνόμαστε. Πολλές φορές μεγαλοφώνως. Αγαπιόμαστε όμως. Και ξέρετε κάτι; Ποτέ, μα ποτέ, δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι ό,τι και αν μου συμβεί θα είναι όλοι εκεί! Χωρίς καν να τους το ζητήσω! For better or worse. Και αυτό μας βγαίνει αυθόρμητα. Γιατί έτσι έχουμε μάθει. Είμαστε ομάδα. Μία πολυποίκιλη ομάδα ανθρώπων που έχει μάθει να συνυπάρχει, να συν-δημιουργεί και να συμπορεύεται. Να μοιράζεται τις ίδιες αξίες, παρόλες τις επιφανειακές διαφορές. Και δεν είναι πάντα εύκολο. Ειδικά όταν κάθε ένα από τα 3 παιδιά περνά τη δική του εφηβεία, τα δικά του προβλήματα, τις δικές του δύσκολες επιλογές. 

Και αυτή τη στιγμή που σας γράφω, η μία αδελφή με την οικογένειά της βρίσκεται στη Βούλα, όπως και η μαμά, ο μπαμπάς -προσωρινά- κάπου μεταξύ Galapagos και Μαϊάμι, ο αδελφός με την οικογένειά του στο Μαϊάμι και εμείς στην Ελβετία. Ο καθένας χτίζοντας τη ζωή του, παίρνοντας πολλές φορές δύσκολες αποφάσεις, αποφάσεις ζωής, που έρχονται με ένα πακέτο συν και πλην. Και στα πλην είναι σίγουρα η απουσία. Οι μήνες που δεν έχετε συναντηθεί. Οι μήνες που μετράς μέχρι να συναντηθείτε. Οι μήνες που μεγαλώνουν τα ξαδέλφια χωρίς να έχουν ακόμα γνωριστεί. Οι μόλις λίγες ημέρες που θα ιδωθείτε. 

Νιώθω όμως πραγματικά τυχερή που παρόλες τις αποστάσεις, είμαστε τόσο δεμένοι! Κατ' επιλογήν δεμένοι! Γιατί η απόσταση θα ήταν η τέλεια δικαιολογία για να απομακρυνθείς, να ξεχάσεις, να απορρίψεις, να αποστασιοποιηθείς. Εμείς όμως επιλέγουμε να εξαντλούμε όλες τις δυνατότητες που έχουμε (από face time calls -μέχρι και ο μπαμπάς έμαθε να χρησιμοποιεί iPhone, viber και group messaging, μέχρι πτήσεις αστραπή για ένα βράδυ και ταχυδρομικές αποστολές). Και είμαστε έτσι κοντά. Εύχομαι και τα παιδάκια μας να καταφέρουν να είναι το ίδιο "κοντά" κατ' επιλογήν! Ως οι καλύτεροι φίλοι και ας μεγαλώνουν -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- σε διαφορετικές χώρες.

Προς το παρόν, μετά την 4ήμερη επίσκεψη της αδελφής και την μονοήμερη επίσκεψη του αδελφού (τα καλά της εγκυμοσύνης! όλοι έρχονται σε εσένα!) ανυπομονώ για τον Ιούλιο που θα ανταμώσουμε όλοι μαζί, κάτω από τον ελληνικό ήλιο, για πολλές ώρες συζητήσεων, εντάσεων (εννοείται), φαγητών και αγάπης.

Μέχρι τότε..... ευχαριστώ τον Θεό για την τεχνολογία! Και σας αγαπώ!
ανδριάνα

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

How was your week?

  • Βελονισμός μέρος #2, με μια Ασιάτισα αυτή τη φορά μαία, γλυκύτατη, και μικρές διαφορές στην επιλογή των σημείων.
  • Διάβαζα τις προάλλες ότι το καντόνι του Neuchatel είναι #1 στην ανεργία σε ολόκληρη την Ελβετία, αγγίζοντας το 6% (διπλάσιο σχεδόν ποσοστό από το μέσο όρο της Ελβετίας).
  • Μεσημεριανή βόλτα με Ρόζα και Έλενα στο γειτονικό Bienne... Που έχει τόσα ωραία μαγαζάκια αν το ψάξεις. Έτσι, εμείς τσιμπήσαμε panini σε έναν συνοικιακό ξυλόφουρνο και ήπιαμε καφέ στο γνωστό (από παλαιότερη αναφορά για τους πιστούς) καφέ - μαγαζί με ρούχα και αξεσουάρ - κομμωτήριο.
  • Παρασκευή και γύρισε μπουχτισμένος ο συνοδοιπόρος! Ευτυχώς είχαμε φαγητό από τα αγαπημένα του, ανέβηκαν και οι γείτονες για τσάι και κέικ και ξεχάστηκε λιγάκι.
  • Σάββατο με καθιερωμένες βόλτες και δουλειές, και περπάτημα σε πιο αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς. Δεν πτοούμαστε!
  • Light lunch με το σπιτικό, χορτοφαγικό μπιφτέκι της Ρόζας σε κρατσανιστή μπαγκέτα!
  • Heavier αλλά γευστικότατο dinner με τον Κωνσταντίνο, την Danielle και τον 5 μηνών μικρό στο Jorgius -πορτογαλέζικο εστιατόριο στο Peseux. Και εγώ έφαγα εξαιρετική πάπια με πουρέ και λαχανικά, και ο συνοδοιπόρος μία από τις σπεσιαλιτέ, Picanha. Μοσχάρι σε σούβλα δηλαδή, που στο αργοψήνουν, στο φέρνουν και σου κόβουν λεπτές - λεπτές φέτες, το ξαναπαίρνουν να ψηθεί ξανά και να πάρει χρώμα και στο ξαναφέρνουν. Και από πάνω βάζεις ένα μυστικό, σπιτικό, μιξ μπαχαρικών. Yumie.
  • Και οι συζητήσεις πολλές... από την άφιξη του μωρού (του δικού τους και την αναμονή του δικού μας), μέχρι μπάσκετ και την Ελληνική κατάσταση.
  • Και η Κυριακή ξημέρωσε ηλιόλουστη!!
  • Και μετά τα τρεξίματα του συνοδοιπόρου, τα πρωινά και τις σπιτικές δουλειές, πήγαμε στη λίμνη για photo shooting! Τι πλάκα! Το λέγαμε καιρό και ήταν πλέον ή τώρα ή ποτέ. Γιατί φωτογραφίες από την εγκυμοσύνη δεν έχουμε (ειδικά οι 2 μας και ειδικά που να φαίνεται η εγκυμοσύνη και να μην κρύβεται από τα μπουφάν). Οπότε κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε. Και είχε πλάκα!
  • Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία με την κοιλιά που πλέον δεν με αφήνει να δω τις πατούσες μου! 
  • Ο μαραθωνοδρόμος της καρδιάς μας έσπασε ένα ακόμη ρεκόρ. Και είμαστε όλοι πολύ υπερήφανοι. Όχι για το ρεκόρ. Αλλά για την προσπάθεια, την αγάπη και την προσήλωση που φέρνουν πάντα αποτελέσματα.
  • Αυτή η νέα "εγκυμονούσα" συνήθεια των 11.00, αφέψημα με σπιτικό κέικ, είναι απόλαυση! Τι κάνεις όμως όταν έχεις ξεμείνει από κέικ; Αγοράζεις;; Μα γιατί όταν με 10' προετοιμασία και 30' ψήσιμο έχεις τα δικά σου, λαχταριστά, τόσο ζουμερά και υγιεινά blueberry lemon muffins;! Αυτή τη φορά δεν έκανα το topping για να γλιτώσουμε καμιά θερμίδα (λέμε τώρα). Αν σας πω ότι έφαγα 2 απανωτά;; Σσσσς... γιατί του συνοδοιπόρου έχει φοβηθεί το μάτι του τις τελευταίες ημέρες με τις ορέξεις μου!
  • Ήταν καρμικό! Όλο το σκ ο συνοδοιπόρος ονειρευόταν πίτσα, την Δευτέρα σκεφτόμουν να του κάνω έκπληξη και να 'σου email από την dominos: μισή τιμή όλες οι πίτσες. Ε, είναι να το αγνοήσεις;
  • Έκπληξη πίτσα εγώ. Έκπληξη αδελφό αυτός! 0-1! 
  • Εκεί που καθόμασταν λοιπόν αμέριμνοι στον καναπέ μας κατά τις 22.00 χτυπάει το κουδούνι! Κοιτάω από το ματάκι, τίποτα! Κάποιος το έκρυβε! "Μην ανοίξεις" λέω στον συνοδοιπόρο. Και ανοίγει! Και τι βλέπω; Τον αδελφό εξ Αμερικής με την βαλίτσα στο χέρι! Οργανωμένο έγκλημα door to door από Αμβούργο - Γενεύη - Neuchatel και στον 3ο όροφο της Champreveyres.
  • Περιττό να σας πω για τη χαρά μου και τη συγκίνησή μου..... Για μισή ημέρα ήταν όλη και όλη η παραμονή του αλλά είχε ήλιο, και με είδε έγκυο, και περπατήσαμε, και συζητήσαμε για τοκετούς και δουλειές και βαφτίσεις και ταξίδια... και κατάφερε να έρθει και ο συνοδοιπόρος για να φάμε όλοι μαζί κάτω από τον ελβετικό ήλιο. Και ήταν σαν να συζητούσαμε έτσι, πίνοντας καφέ και τρώγοντας millefeuille, κάθε μέρα.
  • Και μας έφερε και μία τσάντα γεμάτη δωράκια για τον μικρό! Αυτό θα είναι το πιο trendy αγόρι της γαλλόφωνης Ελβετίας :) .
  • Και άλλη έκπληξη! Και άλλο πακέτο! Μήπως να είμαι έγκυος συνέχεια;; Αυτή τη φορά από τους αγαπημένους μας από το μακρινό Μακάο, γεμάτο μοναδικά - εξαιρετικά - Ασιατικά washi tapes (πω πω!) και ζεστό, μαλακό γιακαδάκι - δώρο για τον μικρό! Μα πόσο καλά μας ξέρετε! Και πόσο μας καλομαθαίνετε!
  • Και η φίλη Κλειώ γέννησε! Δύο εβδομάδες περίπου πριν από εμένα ήταν στην κούρσα του τοκετού. Και συγκινήθηκα μωρέ.....
  • Παγωτό βανίλια movenpick με μία στάλα maple syrup.
  • Και άλλο πακέτο! Αυτή τη φορά από τα Τριανταφυλλάκια!! Τι χαρά! Την ίδια ημέρα έλαβαν και εκείνοι το δικό μας πακέτο (το οποίο βέβαια είχε αποσταλεί πριν 2-3 εβδομάδες).
  • Μα τι βροχή ήταν αυτή; Πόσο απρόβλεπτος είναι ο "ανοιξιάτικος" ελβετικός καιρός!
  • Ευτυχώς την Πέμπτη είχε ήλιο και βγήκαμε για φωτογράφιση! Αυτή τη φορά έκανα χρέη φωτογράφου για τους 2 φίλους μουσικούς που ετοιμάζουν την παράστασή τους. Λέτε να καταφέρουμε να πάμε να τους δούμε κιόλας τέλη Μαΐου;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

9,5


38η εβδομάδα! Ουφ! Και ο μικρός είναι ακόμα στο ασφαλές του καταφύγιο και κάνει πάρτυ. Κυριολεκτικά. Όλοι σου λένε να έχεις το νου σου στον 9ο μήνα να νιώθεις το μωρό γιατί λόγω έλλειψης χώρου είναι πλέον δύσκολο να κινηθεί. Η δική μας περίπτωση; Καμία σχέση! Όσο κινείται αυτό τον μήνα, δεν έχει κινηθεί όλους τους προηγούμενους μαζί! Φοβερή κινητικότητα και δύναμη. Με διάρκεια! Και να πεις ότι είναι μικρός και χωράει; Έχει ξεπεράσει εδώ και εβδομάδες τα 3 κιλά. 

Κατα τ'άλλα, τα ραντεβού με τις μαίες - τους βελονισμούς - τους γιατρούς συνεχίζονται κανονικά και το βασικό συμπέρασμα είναι ένα: προετοιμαζόμαστε και αναμένουμε. Προετοιμαζόμαστε άρα περπατάμε, ανεβοκατεβαίνουμε τις σκάλες (έχουμε και άλλη επιλογή;), ξεκουραζόμαστε, κάνουμε τις ασκήσεις μας, τρώμε υγιεινά, πίνουμε τα αφεψήματά μας, έχουμε έτοιμη τη βαλίτσα, ενημερωνόμαστε και ηρεμούμε. Θυμάστε το παιχνίδι που παίζαμε μικροί Ποιος - Πού - Πότε - Γιατί; Ε, εμείς τώρα παίζουμε το Πότε - Πώς. Πότε θα έρθει η μεγάλη ημέρα (και πέφτουν τα στοιχήματα.... την Κυριακή των Βαΐων, 2 μέρες μετά την 40η, μέχρι το επόμενο σκ θα έχεις γεννήσει) και το Πώς θα είναι η γέννα (οπωσδήποτε να κάνεις επισκληρίδειο, να γεννήσεις στο νερό, να μην γεννήσεις στο νερό....). Και εγώ κουνάω το κεφάλι μου. Γιατί απλά δεν έχω ιδέα! Ούτε πότε θα γεννήσω ούτε πώς. Ξέρω πότε θα ήθελα να γεννήσω και πώς, αλλά αυτό όπως καταλαβαίνετε ασκεί μικρή επιρροή στη ροή των γεγονότων. Για αυτό το άφημα είναι για ακόμη μία φορά η ιδανικότερη επιλογή. Άφημα και εμπιστοσύνη. Όπως μου έγραψε πολύ εύστοχα και η φίλη Γ. "να έχεις εμπιστοσύνη στο σώμα σου". Και έχω. Για αυτό δεν φοβάμαι. Περισσότερο σκέφτομαι το μετά παρά τον τοκετό. Είναι πολύ ιδιαίτερη και περίεργη πάντως η αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί το μοιραίο! Εκεί που τρως αμέριμνα, που κοιμάσαι, που περπατάς, που μαγειρεύεις... Έχει πλάκα γιατί όταν βγαίνει ο συνοδοιπόρος για τα τρεξίματά του που διαρκούν καμιά ώρα, έχει την αγωνία του πώς θα με βρει επιστρέφοντας.  

Εν αναμονή λοιπόν.... για λίγο ακόμα.
ανδριάνα

ΥΓ. Αυτή τη φορά, αυτή η κοιλιά που βλέπετε παραπάνω είναι όντως η δική μου! Από τη "φωτογράφιση" που κάναμε με τον συνοδοιπόρο.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

(Cup)cake love! #14 Chocolate lava


Ήταν από τα πρώτα σοκολατένια κέικ που είχα φτιάξει. Ήμουν στην 1η μου δουλειά οπότε πρέπει να ήμουν εκεί γύρω στα 22-23. Τότε, που έψαχνες online συνταγές, τις εκτύπωνες (κρυφά στη δουλειά... σσσσσς) και τις αρχειοθετούσες σπίτι σε κλασέρ. Το δικό μου ήταν μώβ και ήταν χωρισμένο σε 2 κατηγορίες: γλυκά και αλμυρά. Ούτε θυμάμαι από πότε έχω να τυπώσω συνταγή. Πλέον το pinterest κάνει όλη τη δουλειά, πιο οικολογικά και γρήγορα. Τα βιβλία όμως μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής δεν τα απαρνιέμαι... όσα χρόνια και αν περάσουν. Αυτό λοιπόν ήταν το κέικ που είχε εντυπωσιάσει τους πάντες. Γιατί ήταν ΤΟΣΟ μαλακό, τόσο υγρό. Κάτι ανάμεσα σε κέικ, σουφλέ και brownie. Και θυμάμαι ακόμα το σοκ μου όταν συνειδητοποίησα ότι η συνταγή απαιτούσε να αραιώσεις αυτή την εκπληκτική ζύμη που είχες φτιάξει με 1 κούπα βραστό νερό λίγο πριν το ψήσιμο. Πω πω! Και τώρα; Πώς θα βγει; Δεν θα ψηθεί ποτέ! Εμπιστεύτηκα όμως την συντάκτρια του the best moist chocolate cake recipe και βγήκα νικήτρια!




Στην πρόσφατη επίσκεψη στην Ελβετία της οικογένειας της αδελφής μου, είχα από νωρίς αποφασίσει ότι το κέικ θα ήταν σοκολατένιο (ε, αν έχεις και την επίτημη 6χρονη ανιψιά ως επισκέπτρια έχεις επιπλέον λόγους να προσθέσεις σοκολάτα!). Και ως δια μαγείας, έπεσα πάνω στην kouzinista και στη δική της ελληνική, μεταφορά του γνωστού -πλέον- σοκολατένιου, υγρού κέικ. Εκτός από ΤΟΣΟ γευστικό, είναι και ΤΟΣΟ εύκολο και αρκετά υγιεινό. Α! Χρειάζεται και μόνο 1 μπολ! Τι άλλο θέλετε; Εγώ το έφτιαξα Τετάρτη για να είναι έτοιμο για την άφιξη της Πέμπτης, και μέχρι την αναχώριση της Δευτέρας ήταν εξίσου γευστικό, μαλακό και φρέσκο (φυλαγμένο βέβαια με καπάκι για να το προστατεύει από τον αέρα)!




Την συνταγή την ακολούθησα πιστά (μόνη αλλαγή το ελαιόλαδο αντί του σπορέλαιου, και η εναλλακτική με το γάλα αντί του buttermilk που δεν υπάρχει ούτε εδώ στην Ελβετία) για αυτό και δεν σας την αντιγράφω. Μπορείτε να την βρείτε εδώ.

Καλή επιτυχία!
ανδριάνα

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

How was your week?

  • Ξεκίνησα δειλά - δειλά να ετοιμάζω την βαλίτσα του μαιευτηρίου... Και μαντέψτε από τι ξεκίνησα; Εννοείται από τα φαγώσιμα! Τα πρώτα λοιπόν που μπήκαν ήταν μπισκοτάκια - μπάρες δημητριακών - χυμοί για εμένα και τον συνοδοιπόρο για την ημέρα του τοκετού. Εδώ μπορείς να τσιμπήσεις αν το θες κατά τη διάρκεια του τοκετού, και εσύ και εννοείται και ο συνοδοιπόρος. 
  • Μετά μπήκαν τα sexy νυχτικά (!), λάδια - κρέμες, το sling για να μας κάνουν και επίδειξη, 1-2 αλαξιές του μικρού για την μεγάλη έξοδο, κολάν και tshirts, σαγιονάρες...
  • Και εκεί που γυρνάω από την 2η (μπορεί και 3η) επίσκεψή μου στην τουαλέτα μέσα στη νύχτα, ακούω τον συνοδοιπόρο να λέει "μαμ - μαμ". Πάει λέω, το 'χασε! Παραμιλάει! Τον κοιτάω καλά - καλά να καταλάβω αν κοιμάται, μου χαμογελάει και μου απαντά "έτσι θα σου λέει ο μικρός μέσα στη νύχτα". Θα μας τρελάνει αυτό το αγόρι!
  • Μπαμπάς και γιος στο Miami Open. Αυτά είναι! Και είναι ωραίο να τους βλέπεις χαρούμενους και χαλαρούς!
  • Κανόνισε λοιπόν που λέτε ο συνοδοιπόρος να πάμε στο αγαπημένο μας Ιταλικό εστιατόριο Παρασκευή βράδυ με τους συναδέλφους του. Και άντε τώρα να βρεις τι θα φορέσεις που να μην είναι φόρμα και να σε "κολακεύει" (λέμε τώρα). Αφού λοιπόν κάτι βρήκα και ετοιμάστηκα, κατεβαίνοντας τα σκαλιά ακούγονταν παιδικές φωνούλες. Α, κάποιος θα έχει καλεσμένους, σκέφτηκα. Φτάνοντας όμως στον όροφο των φίλων μας, η πόρτα ήταν ανοιχτή, φωνές ακούγονταν από μέσα και ακριβώς στον απέναντι τοίχο υπήρχε αυτό που βλέπετε! ΕΚΠΛΗΞΗ! Είχαν οργανώσει οι φίλοι Έλληνες ένα baby shower για εμάς! Τι κονκάρδες, τι τούρτα με πάνες, τι λιχουδιές, τι στολισμοί.... Ήταν όλα πολύ όμορφα, αναπάντεχα και συγκινητικά!
  • Και είναι τόσο όμορφο να νιώθεις ότι έχεις και εδώ "δικούς σου" ανθρώπους. Και ας γνωρίζεστε μόλις κάτι μήνες. Είναι διαφορετικό το δέσιμο όταν βρίσκεσαι μακριά.
  • Σας ευχαριστώ!
  • Το Σάββατο σειρά είχε το κέντρο για δουλειές, καφέ, περπάτημα....
  • Επιστροφή σπίτι για μαγειρική: ο συνοδοιπόρος έφτιαξε εξαιρετικό γεμιστό κοτόπουλο με τυρί κρέμα και πιπεριές, και εγώ τυρόπιτα με 3 τυριά.
  • Και την Κυριακή κάναμε πικ-νικ απέναντι στη λίμνη με τους γείτονες! Είχε ιδανικό καιρό για πικ-νικ, που σημαίνει συννεφιά και λίγη δροσιά, τόση ώστε να κάθεσαι άνετα με τις ώρες! 
  • Την Κυριακή συνεχίστηκε και η φόρτωση της βαλίτσας του μαιευτηρίου.
  • Δευτέρα με το 2ο και τελευταίο (προ τοκετού) ραντεβού με την μαία και αυτή τη φορά επικεντρωθήκαμε στα μετά του τοκετού: "αποκατάσταση" μαμάς, θηλασμός, δωμάτιο, ύπνος, διατροφή... Υπερ-πληροφόρηση! Αλλά είναι τόσο χρήσιμα όλα αυτά. Και ευτυχώς η συγκεκριμένη μαία είναι cool. Μακάρι να γίνουν όλα όσο φυσικά, ήρεμα και χαλαρά τα περιγράφει.
  • Εφοδιάστηκα και με τα διάφορα σύνεργα που μου πρότεινε... και ξεκίνησα τα αφεψήματα και τις ασκήσεις.
  • Και η Άνοιξη εδώ καλά κρατεί... Άνοιξη, όχι καλοκαίρι! Που σημαίνει λίγο βροχή, λίγο ήλιο, λίγη συννεφιά, λίγη δροσούλα και θερμοκρασία σε σταδιακά ανοδική πορεία.
  • Έχει πάρει φωτιά ο MACης -και εγώ μαζί του- για να στοκάρουμε λιγάκι δουλειά να μας βγάλει μέχρι τον Απρίλιο, ιδανικά μέχρι αρχές Μαΐου. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χτυπήσει ο τοκετός!
  • Και όλοι έχουν την έγνοια και τα τηλεφωνήματα και skype calls έχουν πληθύνει τις τελευταίες ημέρες! 
  • Έστελνα τις προάλλες step-by-step τις δουλειές μου στον συνοδοιπόρο. Και είχε τόση πλάκα! Αναρτήσεις, μαγείρεμα μέρος #1, ασκήσεις τοκετού, newsletters, σιδέρωμα, μαγείρεμα μέρος #2, γράψιμο, γρήγορο σούπερ-μάρκετ, yoga....
  • Μεσημεριανός καφές στο κέντρο με τα κορίτσια στο ανακαινισμένο Confiserie Schmid.
  • Και μετά τη βροχή, ήταν η λίμνη τόσο γαλήνια....
  • Βγήκαμε έτσι το απογευματάκι για περπάτημα με τον συνοδοιπόρο και χωρίς να το καταλάβουμε περπατούσαμε για καμιά ώρα.
  • Τέτοια ομορφιά και τέτοια ησυχία.
  • Οι φίλοι μουσικοί μου έκαναν την τιμή να ακούσω λίγο από την πρόβα τους. Κιθάρα και τσέλο. Και ήταν τόσο όμορφα!
  • Ο Τσέσκο πλέον, πριν το καθιερωμένο μας ραντεβού, με παίρνει και τηλέφωνο για να σιγουρευτεί ότι δεν έχω γεννήσει.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Μεγαλώνοντας....


Έχετε και εσείς την αίσθηση ότι είστε ακόμα πολύ νέοι; Πάντα εντυπωσιάζομαι όταν πιτσιρίκια μου απευθύνονται στον πληθυντικό ή όταν συνειδητοποιώ ότι η ηλικία μου γέρνει πλέον περισσότερο προς το 4 παρά προς το 3. ΣΟΚ. Γιατί όντως, αλήθεια, νιώθω πολύ νέα. Νιώθω ότι δεν έχω τίποτα να χωρίσω από τους 20+. Νιώθω ότι έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Νιώθω ότι οι αριθμοί είναι τόσο σχετικοί.


Να 'σου όμως αυτό το βίντεο. Αυτό που βλέπετε παραπάνω. Με τον αγαπημένο μου από τα εφηβικά μου χρόνια Michael Stipe, τον τραγουδιστή των REM. Που έχω απολαύσει σε συναυλίες, που έχω τραγουδήσει στους ώμους του τότε αγοριού μου κάτω από τον Αθηναϊκό καύσωνα με τον Michael να μας δροσίζει με νερό. Που έχω κλάψει. Έχω μελετήσει τους στίχους. Έχω χορέψει προσπαθώντας να υιοθετήσω τη δική του ελευθερία. Έχω οδηγήσει. Έχω αγαπήσει. Να 'σου λοιπόν ο Michael ... γερασμένος. Μα πότε; Πώς; Πόσο χρονών να είναι άραγε; Και έτσι έρχεται η συνειδητοποίηση.... Όταν οι παιδικοί σου "ήρωες" και αγάπες μεγαλώνουν, γερνούν, μεγαλώνεις και εσύ μαζί τους.  Και ο Michael είναι πλέον 56. Πιο ρυτιδιασμένος, λιγότερο αέρινος αλλά εξίσου γοητευτικός και μαγικός.

Μεγαλώνουμε. Είναι μια ευλογία και αυτό. Ας μεγαλώνουμε με χάρη τουλάχιστον.
ανδριάνα

Photo: quote burd

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Σα να μπαίνει η άνοιξη....


Δεν υπάρχει ευκολότερος, ομορφότερος, πιο πολύχρωμος και ευωδιαστός τρόπος να φέρουμε την Άνοιξη στην καθημερινότητά μας από τα λουλούδια και τα φυτά! Και επειδή είναι κρίμα να τα θαυμάζουμε μόνο στις εκδρομές, γιατί να μην τα φέρουμε εντός του σπιτιού μας; Πέραν λοιπόν των αγαπημένων φυτών που ανθίζουν στα μπαλκόνια μας, στους κήπους (για τους πιο τυχερούς) αλλά και τα σαλόνια μας, ιδού ένας ακόμη όμορφος, ιδιαίτερος, γρήγορος και ανέξοδος τρόπος: τα κλαδιά! Τα βάζα μας, οι κανάτες μας, τα μπουκαλάκια μας μπορούν πέραν των συνηθισμένων λουλουδιών, να φιλοξενήσουν και κλαδιά τα οποία με την κατάλληλη φροντίδα -και υπομονή- θα ανθίσουν! Έτσι, έχουμε την αίσθηση ότι έχουμε ένα πραγματικό δέντρο στο σαλόνι μας, και γινόμαστε μάρτυρες όλης της πορείας του μέσα στις εβδομάδες, ίσως και μήνες. Τα κλαδιά μπορεί να είναι ανθισμένα, ή όχι, διακριτικά για μικρά μπουκαλάκια και βαζάκια, ή πανύψηλα για επιδαπέδια μεγάλα βάζα. Μπορείτε να τα κόψετε από τον κήπο σας (ή των φίλων σας) ή να τα αγοράσετε. Περιττό νομίζω να σας πω ότι είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να στολίσετε ένα ανοιξιάτικο ή Πασχαλινό τραπέζι, ακόμα και μία ανοιξιάτικη βάφτιση. Θυμάμαι την Γερμανίδα νονά μου η οποία κάθε Πάσχα στόλιζε τέτοια κλαδιά με ζωγραφισμένα αβγά. 

Ζήτω η Άνοιξη, οι αμυγδαλιές, οι κερασιές και οι μανόλιες :)






Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

How was your week?

  • Μία - μία μας πήγε ο καιρός. Μία - μία τον πήγαμε και εμείς! Συννεφιά, κρύο και βροχές την Παρασκευή; Βουνό και χιόνια εμείς! Έτσι, μετά τα ωραία πρωινά μας, ξεκινήσαμε για Gstaad. Το χιόνι έχει υποχωρήσει αισθητά, τα ξενοδοχεία έκλεισαν -κιόλας- τη σεζόν τους αλλά το τοπίο εξακολουθεί να είναι εντυπωσιακό.
  • Μεσημέρι στο Gruyeres, το όμορφο χωριουδάκι από το οποίο "κατάγεται" και το φημισμένο τυρί. Ένα τόσο δα μικρό χωριουδάκι, με το κάστρο του, τη θέα στα απέραντα λιβάδεια και τα δεκάδες εστιατόρια τα οποία σερβίρουν -τι άλλο;- fondue και raclette. Και εμείς φάγαμε και από τα 2. Και ευτυχώς η γλυκύτατη σερβιτόρα μας έσωσε μειώνοντας τις ποσότητες αλλιώς ακόμα θα τρώγαμε.
  • Σάββατο και η σειρά του ήλιου! Πρωινή βόλτα λοιπόν στο δικό μας 'χωριό', στο Neuchatel. Για λίμνη, κύκνους, λουλούδια, κάστρο, φωτογραφίες, λαϊκή....... 
  • Μία στάση στο εμπορικό για σοκολάτες και βουρ για Βέρνη.
  • Τόσο κόσμο μάλλον δεν έχω ξαναδεί στη Βέρνη. Τόσοι τουρίστες! Πάσχα βλέπετε για την πλειοψηφία των Ευρωπαίων! Και με τέτοιο ήλιο και 15 βαθμούς, πώς να κάτσεις μέσα; Περπατήσαμε και εμείς, χαζέψαμε, ήπιαμε τον καφέ και τα spritz μας (μόνο ηλίαση που δεν πάθαμε), πετύχαμε και μία από τις διάσημες αρκούδες της Βέρνης και φάγαμε τα rosti μας.
  • Πω πω φαγητό! Τόσο που κάθε φορά λέμε να φάμε και γλυκό και ποτέ δεν τα καταφέρνουμε! Το τρώμε βέβαια μετά, κατ' οίκον, με τα κέικ, τις σοκολάτες, τα παγωτά και τα μπισκότα μας.
  • Και τα βράδια ήταν οικογενειακά.... Λίγο τηλεόραση, λίγο μουσική, λίγο τα μαθήματα της Αρτεμούλας, λίγο τα μαζέματα και τα μπάνια.... 
  • Το Σάββατο επανήλθαμε στη συννεφιά και τη βροχή. Βουνό λοιπόν πάλι. Αυτή τη φορά εδώ στη γειτονιά μας, στο Vue des Alpes, με πραγματικό χιόνι! Τόσο που μέχρι και χιονάνθρωπο φτιάξαμε.
  • Επιστροφή για σπιτικά μαγειρέματα (μακαρόνια με κιμά), ζαχαροπλαστικές (μαρμελάδα φράουλα), ξεκούραση, ημερολόγια (η Αρτεμούλα έγραψε λίστα με τα μέρη που πήγε και με μία λέξη τι είδε στο καθένα για να τα θυμάται και να τα πει στη δασκάλα της!), μαστορέματα (συναρμολόγηση του κρεβατιού του μικρού), skype calls, πακεταρίσματα και συμμαζέματα.
  • "Είσαι ένα μικρό ανθρωπάκι με μια τεράστια κοιλιά"!
  • Δευτέρα πρωί - πρωί αναχώριση για το αεροδρόμιο και τους αποχαιρετισμούς....
  • Πόσους αποχαιρετισμούς έχει ήδη περάσει αυτό το κοριτσάκι ετών 6; Πολλούς! Αυτή είναι μάλλον η νέα πραγματικότητα αυτής της νέας γενιάς.
  • Και είμασταν όλοι συγκινημένοι.
  • Οι 2 μας λοιπόν πάλι... Και εκμεταλλευτήκαμε την αργία της Δευτέρας για σπιτικές δουλειές. Πλυντήρια, νέα διαρρύθμιση στο δωμάτιο του μικρού, καθαριότητα...... 
  • Είχαμε και αυτές τις μπανάνες που πηγαινοφέρναμε όλες αυτές τις ημέρες αλλά ποτέ δεν φάγαμε και αποφασίσαμε να τις μεταποιήσουμε! Φτιάξαμε λοιπόν με τον συνοδοιπόρο μαλακά κουλουράκια με μπανάνα και σοκολάτα. Εξαιρετικά! Θα σας ετοιμάσω την συνταγή!
  • Και όπως μετά από κάθε επίσκεψη, έτσι και τώρα, η επιστροφή στην καθημερινότητα ήταν λίγο πιο δύσκολη. Πού είχαμε μείνει;
  • Δουλειές λοιπόν, μαθήματα, emails, πληρωμές, συναντήσεις....
  • Δοκιμάσαμε με την Ρόζα και σάντουιτς από το subway που άνοιξε στο κοντινό μας εμπορικό.
  • Την Τετάρτη είχαμε και το ραντεβού με τον γυναικολόγο για τον υπέρηχο του 9ου μήνα. Και πήγε καλά... Ο μικρός έφτασε τα 3 κιλά και αναμένουμε να ακολουθήσει και το σώμα ώστε να μπούμε στη τελική ευθεία.
  • Έφυγαν και τα Πασχαλινά πακετάκια για Ελλάδα.
  • Βελονισμός. Στο δημόσιο, ελβετικό νοσοκομείο στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον τοκετό. Έκανα λοιπόν το 1ο μου ραντεβού, με μια ευγενέστατη μαία -που μιλούσε και αγγλικά- και ήταν ιδιαίτερα χαλαρωτικό.
  • Και το ένα σημείο που μπήκε η βελόνα είναι, βάσει της Κινέζικης παράδοσης, για να γεννηθεί ένα μωρό που θα χαμογελάει την ημέρα και θα κοιμάται τη νύχτα! Τι ωραία ευχή!
  • Λάβαμε και ελληνικό πακέτο με πανέμορφα δωράκια για τον μικρό.
  • Άλλαξε η ώρα, ανέβηκε η θερμοκρασία, βγήκε ο ήλιος... ήρθε μάλλον η Άνοιξη και στην Ελβετία. Hooray!
  • Κάναμε έτσι απογευματινό περπάτημα στη λίμνη και συναντήσαμε τους γείτονες για έναν υπαίθριο αγώνα πινγκ-πονγκ και κους κους.
  • Το πόσο κουνιέται αυτός ο μικρός δεν μπορώ να σας το περιγράψω! Και λένε ότι στον 9ο δεν έχει χώρο πλέον και έτσι μένει λίγο - πολύ ακίνητος! Καμία σχέση. Στη δική μας περίπτωση είναι ακριβώς το αντίθετο! Κάνει πάρτυ!
  • Νιώθω πολύ τυχερή που ο μικρός μας μπόμπιρας θα βγει στον ανοιξιάτικο ήλιο! Ειδικά αν σκεφτείτε τι σημαίνει Ελβετικός χειμώνας!
  • Αντί για τις καθιερωμένες τουλίπες, αυτή την εβδομάδα αγόρασα ασφόδελους για το βάζο μας. Κατακίτρινους!
Καλό σαββατοκύριακο! Και καλό μήνα! Και τι μήνας θα είναι αυτός......
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes