Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Τη ζωή μου μηδενίζω




Το μηδέν θα κάνω κύκλο 

Κι εκεί μέσα θα χορεύω 
Κι ας μην ξέρω που πηγαίνω 
Κι ας μην ξέρω τι γυρεύω. 

Τη ζωή μου μηδενίζω, 
Πάει να πει πως ξαναρχίζω, 
Τη ζωή μου μηδενίζω, 
Πίσω δεν ξαναγυρίζω... 

Βάλαμε φωτιά στα φρένα 
Και μας έμεινε το γκάζι 
Με ταχύτητες μεγάλες 
Μοναχά η γη αλλάζει. 
Έτσι μόνο η γη αλλάζει 
Με ταχύτητες μεγάλες 
Βάλαμε φωτιά στα φρένα 
Και μας έμεινε το γκάζι. 


Αυτό το τραγούδι στριφογυρίζει στο μυαλό μου μετά την συζήτηση που είχα με την φίλη Α. Την φίλη που σας έγραφα τις προάλλες ότι τα μαζεύει τα μπογαλάκια της (αυτή, ο σύζυγος και τα 2 πιτσιρίκια) και σαλπάρουν για το γνωστό - άγνωστο Λονδίνο ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο για αυτούς και τα παιδιά τους. Όχι, δεν είναι άνεργοι. Όχι, δεν έχουν τέτοια οικονομικά προβλήματα που να μην μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Εργάζονται και οι δύο, έχουν δικό τους σπίτι, έχουν δύο παιδάκια με χίλιες δραστηριότητες, έχουν φίλους αγαπημένους. Τότε; 

Είναι η συζήτηση που κάνω συχνά - πυκνά εδώ στην Ελβετία όταν μας ρωτούν γιατί φύγαμε από την Ελλάδα. Και προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων που αναχωρεί για το εξωτερικό το κάνει έχοντας εργασία και ένα "χ" επίπεδο διαβίωσης. Τα παραδείγματα στον δικό μου κύκλο πολλά! Δεν φεύγουν λοιπόν τόσο από βιοποριστική ανάγκη, αλλά από ψυχολογική, συναισθηματική. Γιατί τα προβλήματα είναι πολλά και η ανασφάλεια κυριεύει τα πάντα... Θα έχει μετρό αύριο; Αν αρρωστήσω θα υπάρχει διαθέσιμο δωμάτιο - γιατρός - φάρμακα - γάζες; Πόσα πρέπει να αποταμιεύω ώστε αν δεν υπάρχουν όλα τα παραπάνω να μπορώ να νοσηλευτώ σε ιδιωτικό νοσοκομείο; Θα ανοίξουν τα σχολεία αυτό τον Σεπτέμβρη; Θα έχει το σχολείο δάσκαλο αγγλικών; Πόσες ώρες και πόσα χρήματα χρειάζονται για να μάθει το παιδι μου μια γλώσσα - ένα άθλημα - ένα χόμπι; Να κατέβω στο κέντρο ή πάλι δεν θα μπορώ να μετακινηθώ με το καρότσι του μικρού; Θα μπορέσω να συνεννοηθώ στην εφορία; Θα έχει τα κέφια της σήμερα η διευθύντριά μου ή πάλι θα τα ακούσουμε; Θα μπορέσω να πάρω την άδειά μου ή πάλι θα μου την ακυρώσουν τελευταία στιγμή;

Νομίζω καταλάβατε. Δεν είναι (μόνο) το βιοποριστικό θέμα. Είναι και το θέμα των αξιών. Του επιπέδου διαβίωσης. Είναι η καθημερινότητα που αντιμετωπίζουμε και που έχουμε φτιάξει εμείς οι Έλληνες. Ανεξαρτήτως κρίσης - ΔΝΤ - μνημονίων. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια, οι αγενείς υπάλληλοι στην εφορία (τυχαίο το παράδειγμα), οι ανύπαρκτοι υπάλληλοι στην πολεοδομία (καθόλου τυχαίο το παράδειγμα), το χαμηλού (έως ανύπαρκτο μερικές φορές) επιπέδου εργασιακό περιβάλλον, η αναξιοκρατία (ας μην αρχίσω καλύτερα...), η έλλειψη παιδείας και σιγά-σιγά και εκπαίδευσης, η ανασφάλεια του τι θα μου ζητηθεί πάλι να πληρώσω, η ανάγκη να πληρώνεις διπλά για αυτά που υποτίθεται είναι δωρεάν (παιδεία - υγεία - υποδομές), οι καλημέρες που δεν λέγονται, οι βρισιές που λέγονται, οι βρώμικοι δρόμοι... Ουφ. Ναι, η Ελλάδα δεν είναι (μόνο) αυτά. Εννοείται. Και υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις που παλεύουν. Νομίζω όμως ότι κάποιοι από αυτούς κουράστηκαν να παλεύουν. Και έτσι κίνησαν για νέες θάλασσες που ίσως τους προσφέρουν λιγότερες, καθημερινές μάχες. Ίσως τους προσφέρουν πιο ξέγνοιαστες ημέρες.

Όταν με ρωτούν πώς είναι η ζωή στην Ελβετία, αυτό που απαντώ πρώτο απ' όλα (ειδικά στους Έλληνες γιατί ξέρω ότι θα με καταλάβουν απόλυτα) είναι ότι είναι ξέγνοιαστη. Η καθημερινότητα δεν έχει αυτή την ανασφάλεια - τα άγχη - τους προβληματισμούς. Τα βασικά θέματά σου είναι λυμένα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν χρειάζεται να ανησυχείς για την υγεία, την παιδεία, τα μέσα μεταφοράς, τις υποδομές, την καθαριότητα, την εργασία. Μπορεί να το πληρώνεις ακριβά (μεγάλη συζήτηση το τι σημαίνει "ακριβά" τελικά) αλλά βγάζεις μια για πάντα όλες αυτές τις έγνοιες από το μυαλό σου. Και έτσι μπορείς να επικεντρωθείς στα πιο προσωπικά σου θέματα και σε τόσα άλλα δημιουργικά!

Είναι στενάχωρο να νιώθεις ότι δεν σε χωρά ο τόπος σου.... Και είναι εξίσου στενάχωρο να νιώθεις ότι ζεις μια ζωή πολύ χαμηλότερη των προσδοκιών σου. Όπως και να έχει, κάθε απόφαση έρχεται με ένα πακέτο συν και πλην. Και η ζυγαριά είναι μία πολύ υποκειμενική υπόθεση.

ανδριάνα


ΥΓ. Στίχοι: Θάνος Μικρούτσικος, έτσι Georgy;

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

How was your week?

  • Είδαμε ωραίο ήλιο το Σάββατο, βάλαμε τα ωραία μας, παρκάρκαμε στο κέντρο και δεν απομακρυνθήκαμε πάνω από 500 μέτρα μέχρι να αρχίσει η βροχή..... Πίσω ολοταχώς για το εμπορικό!
  • Είμαι και εγώ, είναι και ο συνοδοιπόρος... φανταστείτε όταν είμαστε μαζί. Είναι να μην μπούμε σε σούπερ-μάρκετ. Αυτό που παθαίνουν άλλοι με τα ρούχα ή τα gadgets, το παθαίνουμε εμείς με τα τρόφιμα και τα υλικά.
  • Χρησιμοποιήσαμε και για 1η φορά το ατομικό μηχάνημα σκαναρίσματος που σου επιτρέπει να πληρώνεις στο τέλος χωρίς καν να αδειάσεις το καλάθι σου.
  • Όποιος πετάει την πιπίλα του επίτηδες για να του δώσουμε σημασία να σηκώσει το χέρι του! Μάλλον είναι ο ίδιος που πλέον την βγάζει με το χέρι του και την κρατάει επιδεικτικά!
  • Βροχερό Σαββατόβραδο με 1.000 δουλειές από την άνεση του καναπέ μας! Τι ακτοπλοϊκά κλείσαμε για την επιστροφή του ΖΥΧ στα πάτρια εδάφη, τι ξενοδοχείο κλείσαμε για τις διακοπές μας τέλη Αυγούστου (πόση χαρά!), τι φωτογραφίες παραγγείλαμε online για το βιβλιαράκι του μικρού, τι κείμενα γράψαμε (και εγώ και ο συνοδοιπόρος).... 
  • Κυριακάτικο πρωϊνό με μοίρασμα οικιακών εργασιών... Σιδέρωμα, καθαριότητα, μαγείρεμα, συμμάζεμα.
  • Έφτιαξα και το 1ο κέικ στην Μ.Σ. (Μετά Στεφάνου) εποχή! Το αγαπημένο blueberry lemon. Πόσο το ευχαριστήθηκα!
  • Κυριακή = επέτειος. Έξι χρόνων. Πρώτη φορά οι 3 μας. Και το γιορτάσαμε με μεσημεριανό sushi στο Beau Lac, ήρεμα και ωραία. Και αγαπημένα.
  • Το απόγευμα υποδεχτήκαμε πρώην συνάδελφο του συνοδοιπόρου. Άλλος ένας Έλληνας για συνέντευξη εργασίας στην Ελβετία. 
  • Euro fever με μπάλα, πίτσα, μπύρα και το μικρό φυστίκι να κοιμάται ήρεμα και ωραία στο δωμάτιό του.
  • Με αυτά και με εκείνα, αισθάνεσαι ότι μπορείς σιγά-σιγά να ανακτήσεις κάποιες από τις παλιές σου αγαπημένες συνήθειες. There is life after a newborn :)
  • Και η μεγάλη ημέρα ήρθε! Ξεδίπλωσα το φρεσκοσιδερωμένο μου, λευκό, αγαπημένο μου τζιν, τόλμησα να το φορέσω με την πεποίθηση ότι βεβαίως θα έφτανε μέχρι την μέση - δεν θα κούμπωνε όμως. Έλα όμως που κούμπωσε! Έπρεπε να απαθανατίσω την έκπληξη στο πρόσωπό μου! Τέτοια χαρά!!
  • Πω πω... τέτοια νύστα την Δευτέρα! Ξύπνημα στις 5.00 και σερί μέχρι τις 22.00! Ο μικρός με το μάτι - γαρίδα μέχρι τις 15.00 όπου βγήκαμε με το καρότσι και βεβαίως κοιμήθηκε στο λεπτό και έμεινε έτσι για κανά 3ωρο. Πού και πότε να κοιμηθεί όμως η άμοιρη η μάνα;
  • Και η συνέντευξη έγινε και μέσα στην ίδια ημέρα ήρθε και η επίσημη πρόταση.
  • "He is a little sunshine".
  • Είναι τόσο εκφραστικός - χαμογελαστός - επικοινωνιακός! Το μόνο που θέλει είναι να ασχολείσαι μαζί του! Εύκολο στη θεωρία - δύσκολο στην πράξη. Του αξίζει όμως κάθε λεπτό.
  • Και επειδή ο μπαμπάς μας είχε μια δύσκολη ημέρα, βγήκαμε και τον περιμέναμε στη στάση του λεωφορείου για να περπατήσουμε μαζί σπίτι.
  • Παγωτό βανίλια movenpick με maple syrup.
  • Η Τετάρτη ήταν η πρώτη καλοκαιρινή ημέρα του 2016! Η θερμοκρασία σκαρφάλωσε απευθείας στους 28 βαθμούς (που με τα Ελβετικά δεδομένα είναι σίγουρα 32 ελληνικοί βαθμοί) και γέμισαν οι παραλίες και τα beach volley!
  • Το εκμεταλλευτήκαμε και εμείς δεόντως με διπλές βόλτες: το μεσημέρι σε εξαιρετική αυλή κάτω από τις μουριές με την Έλενα και το απόγευμα οικογενειακά στη λίμνη του Neuchatel.
  • Και ενώ ο μικρός κοιμόταν, τελικά όλη αυτή η βαβούρα και ο καθαρός αέρας τον κουράζουν. Και το βράδυ ήταν πτώμα! Ούτε να φάει δεν ήθελε.
  • I can't get no sleep.
  • Μαγιώ δεν βάλαμε αλλά πήραμε το φαγητό μας και φάγαμε δίπλα στη λίμνη.
  • Τα καταφέραμε και κάναμε και ένα γρήγορο skype με τις μανούλες από Αθήνα. Πόσο μου έχουν λείψει.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Ελληνικό καλοκαίρι



Και εκεί κατά τις 3.00 που είναι ο πιο δύσκολος θηλασμός λόγω ώρας, που κουτουλάω στην κυριολεξία και πρέπει να διαχειριστώ και τη νύστα μου και την πείνα του μικρού, να που μου έρχονται οι πιο λαμπρές ιδέες! Τις προάλλες λοιπόν, ήταν σα να έγραψα στο μυαλό μου ολόκληρη τη σημερινή ανάρτηση. Μα τέτοια διαύγεια; Σίγουρα τέτοια νοσταλγία!

Σκεφτόμουν λοιπόν το ελληνικό καλοκαίρι. Αυτό που πλέον έχει γίνει διεθνές brand name και με μόλις 2 λέξεις σου έρχονται στο μυαλό χιλιάδες, μοναδικές εικόνες. Ειδικά αν συναναστρέφεσαι ξένους ή ζεις στο εξωτερικό, συνειδητοποιείς αμέσως πόσο διαφορετικό είναι το δικό μας καλοκαίρι, οι δικές μας προσμονές, οι δικές μας χαρές.

Το δικό μας καλοκαίρι λοιπόν δεν έχει πεζοπορίες στο Νεπάλ, σαφάρι στην Κένυα και μοναστήρια στην Ιαπωνία. Μάλλον τα φυλάμε όλα αυτά για τις υπόλοιπες εποχές (στην καλύτερη περίπτωση). Το δικό μας καλοκαίρι χαρακτηρίζεται από την απλότητά του. Δυο λευκά σπίτια, μερικά κεραμείδια, ένα πλακόστρωτο δρομάκι, ένας χωματόδρομος, μία παραλία, ένα καϊκι, ένα ψάθινο καπέλο, μερικές φακίδες και ένα μαγιώ. Χαρακτηρίζεται από τις γεύσεις του. Παγωτό καϊμάκι, φρέσκο ψάρι, μοσχομυριστές ντομάτες, ζουμερά καρπούζια, δροσερές μπύρες, παγωμένα τσίπουρα, τραγανά κεράσια, ζεστό ψωμί και πικρά χόρτα. Χαρακτηρίζεται από τις μυρωδιές του. Του γιασεμιού, της ρίγανης, του πεπονιού, της καρύδας από το αντιηλιακό, του μπισκότου από το χωνάκι, της θάλασσας και του αλατιού. Χαρακτηρίζεται από τους ήχους του. Των κυμάτων, του πάγου, των γέλιων, των ζαριών, των τσουγκρισμάτων, των χασμουρητών, της κιθάρας και των τζιτζικιών. Χαρακτηρίζεται από τις υφές του. Του αέρινου μεταξιού, της χρυσής άμμου, των ξεραμένων από τον ήλιο μαλλιών, της χνουδωτής πετσέτας και της δροσιστικής αλόης.

Το ελληνικό καλοκαίρι μάλλον δεν επιφυλλάσει μεγαλόπρεπες, ριψοκίνδυνες, φαντασμαγορικές εικόνες. Αλλά αγνές, λευκές, αυθεντικές. Αυτές που σου καθαρίζουν το μυαλό και σου γεμίζουν το σώμα, τα βιβλία, τις τσάντες και τις σκέψεις με άμμο. Αυτές που σου επιτρέπουν να αφήνεις το ρολόι στο σπίτι και να σε βρίσκει η νύχτα με τα ίδια ακριβώς ρούχα. Αυτές που ένας φίλος, μερικές μπύρες και ένα βιβλίο κάτω από τον ήλιο είναι η συνταγή της ευτυχίας. Αυτές που η Ελλάδα φοράει τα καλά της και σε υποδέχεται χωρίς ερωτήσεις και πρέπει.

Καλό μας καλοκαίρι λοιπόν! Το δικό μας ξεκινά σε λίγες ημέρες με μια ιστορική -για πολλούς λόγους- επίσκεψη στην Ελλάδα...

ανδριάνα

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

How was your week?

  • Παρασκευή και εργάστηκε ο μπαμπάς μας από το σπίτι οπότε είμασταν όλοι χαρούμενοι!
  • Πρέπει να είσαι σε εγρήγορση! Με το που βλέπεις ήλιο να ξεχύνεσαι. Γιατί ποιος ξέρει πότε θα σε ξανα-επισκεφθεί;
  • Έτσι και εμείς την Παρασκευή οργανώσαμε ωραιότατο πικ-νικ στη λίμνη, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο μέσα στη φύση, με ψησταριές, τραπέζια.... Εξαιρετικά! Δείτε παραπάνω και θα πάρετε μια εικόνα.
  • Σαββατοκύριακο με την (κλασική πλέον) βροχή. Οπότε δουλειές εντός του εμπορικού, γρήγορο καφέ όσο κοιμάται ο μικρός, σούπερ - μάρκετ και την αγορά του μήνα (μη σας πω του καλοκαιριού). Βρήκα την "αμφίεση" για τη βάφτιση της ανιψιάς που πληροί όλες τις προδιαγραφές: chic, ευκολοφόρετο, με κουμπιά (για τους θηλασμούς) και έξυπνη κάλυψη της εναπομείνασας κοιλιάς.
  • Μου ΄φυγε ένα βάρος... τι να σας λέω!
  • Έκανα και ωραιότατη yoga, βγήκε και ο συνοδοιπόρος για τρέξιμο (σε ένα διάλειμμα της βροχής)... όλοι χαρούμενοι, όλοι γυμνασμένοι! Το θέμα είναι να μην γίνεται κάθε δεκαπενθήμερο.... :/
  • Κυριακή με καθιερωμένα video calls ανά τον κόσμο, χαμόγελα από τον μικρό και αυθόρμητο μεσημεριανό στους φίλους με την καινούργια συνταγή για μαυρομάτικα με σπανάκι.
  • Δειλά - δειλά έχουμε αρχίσει να ετοιμαζόμαστε ψυχολογικά και πρακτικά για την μεγάλη κάθοδο της οικογένειας στην Αθήνα.
  • Και από τους 18 θα πάμε στους 38!
  • Το λες και γυμναστική να σηκώνεσαι κάθε πέντα λεπτά, να περπατάς μέχρι το υπνοδωμάτιο και να επιστρέφεις ώστε να βάλεις την πιπίλα του αφεντικού.
  • Αυτός που θα ανακαλύψει την πατέντα που επαναφέρει την πιπίλα στο στόμα θα γίνει εκατομμυριούχος!
  • Ο λόξυγκας στα γαλλικά είναι ΟΚ.
  • Αν σας πω ότι την Τρίτη ανάψαμε λίγο το καλοριφέρ να πάρει την υγρασία, τι θα πείτε;
  • Το επιβεβαίωσε και η επιστήμη. Αυτή η ακαταμάχητη μυρωδιά των μωρών είναι το όπλο τους για να προσελκύσουν την προσοχή και αγάπη της μητέρας. Απίστευτο και όμως αληθινό.
  • Να πώς περνάνε οι ώρες... παίρνεις τον μικρό να χουζουρέψει λίγο πάνω σου (αφού έχει ξυπνήσει από τον μεσημεριανό του ύπνο) και αυτός στρογγυλοκάθεται για κανα 2ωρο!
  • Άγχη, απορίες, έρευνες... κάθε ημέρα και μια νέα περιπέτεια.
  • Κατέφτασε και το backpack μας! Αναβάθμιση στις μετακινήσεις μας με μία κίνηση.
Καλό σαββατοκύριακο! Τριήμερο τυχερούληδες :)
ανδριάνα

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #33


When the power of love overcomes the love of power,

the world will know peace.


Όταν η δύναμη της αγάπης ξεπεράσει την αγάπη της δύναμης,

τότε ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη.


Jimi Hendrix


Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

In the name of the father


Άδεια πατρότητας; Μία ημέρα. Ναι, καλά διαβάσατε. Ακόμα και στην Ελβετία, η προβλεπόμενη από το κράτος άδεια για τον πατέρα είναι μία ολόκληρη ημέρα. Να είναι αυτή του τοκετού; Να είναι η επομένη; Να είναι η ημέρα της εξόδου από το μαιευτήριο; Και αν ο τοκετός διαρκέσει παραπάνω από μία ημέρα -όπως ήταν και η δική μας περίπτωση; Εμείς, ευτυχώς, πέσαμε μέσα στο σαββατοκύριακο οπότε είχαμε τον "μπαμπά" μας για τρεις ολόκληρες ημέρες! Πολυτέλειες ε; 

Σκεφτόμουν λοιπόν, αυτές τις ατελείωτες μερικές φορές καθημερινές που είμαστε οι δυο μας, αυτές τις -σχεδόν πάντα πρωτοπόρες- σκανδιναβικές χώρες όπου ο πατέρας δικαιούται 3 μήνες άδεια. Και σκεφτόμουν, πόσες οικογένειες θα είχαν "σωθεί" αν είχαν και τον μπαμπά στο σπίτι. Πόσες μητέρες θα χαμογελούσαν περισσότερο, θα έκαναν μπάνιο με την ησυχία τους, ίσως να κοιμόντουσαν και λίγο παραπάνω, θα μοιράζονταν τις δουλειές και τις έγνοιες, αλλά και τις χαρές ώστε να περάσουν αυτοί οι απαιτητικοί πρώτοι μήνες ηπιότερα. Πόσα μωρά θα ήταν υγιέστερα και πιο χαρούμενα απολαμβάνοντας την προσοχή δύο ενηλίκων αλλά κυριότερα, δύο ηρεμότερων ενηλίκων. Πόσες οικογένειες θα γίνονταν πραγματικά οικογένειες ζώντας αυτό το μεγαλείο της ανατροφής ενός βρέφους. Και πόσοι μπαμπάδες θα έμπαιναν γρηγορότερα, αμεσότερα και ουσιαστικότερα στο νέο τους ρόλο ζώντας το μωρό παραπάνω από αυτά τα 2ωρα (στην καλή περίπτωση) που το προλαβαίνουν ξύπνιο τα απογεύματα. Βεβαίως, σε όλο το παραπάνω σενάριο, έχω στο μυαλό μου τον δικό μας "μπαμπά" και ευτυχώς αρκετούς αντίστοιχους μπαμπάδες που βλέπω τριγύρω μου. Αυτόν δηλαδή που ζει την πατρότητα στην ουσία της, συμμετέχοντας ενεργά στις απαιτήσεις και ανάγκες ενός μωρού αλλά και ενός σπιτιού και μίας μητέρας. 

Θα μου πείτε, πολλά ζητάω. Σε μια κοινωνία (και δεν μιλώ μόνο για την ελληνική) όπου ακόμα και η άδεια μητρότητας είναι μεγάλη υπόθεση και πονεμένη! Και που υπάρχουν ακόμα και σήμερα χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου πολλές νέες μητέρες υποχρεούνται να επιστρέψουν στη δουλειά μόλις 2 εβδομάδες μετά τη γέννα! Και μετά αναρωτιόμαστε για την πτώση αξιών, την εφηβική βία, τα διαζύγια και τις διαλυμένες σύγχρονες οικογένειες.

Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα....


Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

How was your week?

  • Πείραμα νούμερο #89: μεσημεριανός ύπνος του μικρού στο κρεβάτι του αντί για το ριλάξ. Μάλλον πέτυχε!
  • Online μαθήματα υπολογιστή Ελβετία - Ελλάδα! Τα καταφέραμε πάντως!
  • Τι απελπισία, το αντικείμενο του πόθου σου (στην προκειμένη η πιπίλα) να βρίσκεται μόλις χιλιοστά από το στόμα σου και να μην μπορείς να την έχεις!
  • Ο μεγαλύτερος σε διάρκεια ύπνος του μικρού μας φυστικιού είναι εκεί γύρω στις 19.00 και διαρκεί συνήθως ένα 4ωρο. Το εκμεταλλευτήκαμε λοιπόν με τους φίλους, τρώγοντας λαζάνια με σπανάκι, αναλύοντας την μητρότητα και πατρότητα και κάνοντας σχέδια.
  • Και παρόλο το θόρυβο, τις ομιλίες, τα πιάτα και τα γέλια, ο μικρός δεν πήρε χαμπάρι.
  • Πάλι καλά που κάπως έχουμε κατορθώσει ο βραδινός ύπνος να είναι μεν λίγος και αρκετά διακεκομένος, είναι όμως ελεγχόμενος και χωρίς πολλές εντάσεις. Φτου φτου.
  • Σάββατο και είπαμε να κάνουμε τις δουλειές μας και να περάσουμε και από το κέντρο. Ίσα - ίσα προλάβαμε να πιούμε τον καφέ μας καθώς η αγαπητή βροχή έκανε πάλι την εμφάνισή της. No mercy.
  • Βουρ λοιπόν για το εμπορικό ώστε να συνεχίσουμε εκεί τις δουλειές.
  • Έκανα και αυτό το μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα και αγοράσα μαγιώ! Παναγιά μου! Τι σοκ! Τι απογοήτευση! Ολόσωμο εννοείται. Όμορφο αλλά στο "λάθος" σώμα. Ουφ.... :(
  • Ο μικρός έχει μεγαλώσει τόσο που μπορεί πλέον να μένει ξύπνιος - χωρίς να κλαίει - και να σου χαμογελάει κιόλας! Και τότε είναι ακόμα πιο αξιαγάπητος.
  • Κυριακή στο ίδιο περίπου μοτίβο, με μικρή βόλτα με το καρότσι, καφέ στο γειτονικό μας ξενοδοχείο Palafitte (το οποίο βρίσκεται εντός της λίμνης) και επιστροφή σπίτι για ένα δύσκολο δεύτερο μισό της ημέρας.....
  • Ραντεβού στον γυναικολόγο για τον καθιερωμένο έλεγχο και μιας και είχε ήλιο και το αγόρι μας ήταν ήσυχο και χαμογελαστό, κάναμε τις δουλειές μας, πήραμε καφέ στο χέρι και περπατήσαμε, συναντήσαμε και τις γιατρίνες που βγήκαν για το lunch break τους. Μια χαρά! Είναι αυτός ο ήλιος....
  • Και του αγόρασα και κάποια επιπλέον κοντομάνικα γιατί μπορεί εδώ να μην τα χρειάζεται (ακόμα), στην Αθήνα όμως επιβάλλονται.
  • Και στην Αθήνα που λέτε (στη Βούλα συγκεκριμένα) έχουν ανέβει οι ρυθμοί και οι ετοιμασίες! Είναι η άφιξη των 2 "ξενιτεμένων" οικογενειών (της δικής μου και του αδελφού μου), συν η βάφτιση της μικρής Αριάννα. Χαμός!
  • Έκανε ο Στέφανος την πρώτη του απογευματινή -για εμάς, βραδινή για αυτόν- βόλτα για να συναντήσει τον φίλο του τον Julien ο οποίος αναχωρεί για την Ταϊλάνδη. Μη φανταστείτε, στις 19.30 είμασταν πίσω.
  • Πρώτο ραντεβού και με τον παιδίατρο Monsieur Rodriguez! Και ήταν τόσο ήσυχος και συνεργάσιμος ο μικρός! Μας είπε και τόσες φορές η βοηθός πόσο όμορφος είναι... Περήφανοι οι γονείς! Και χαίρει άκρας υγείας :)
  • Και μια χαρά κανόνισε ο μικρός να ακυρωθεί η πτήση του μπαμπά του ώστε να είναι και αυτός μαζί μας στον παιδίατρο!
  • Και έφυγε ο συνοδοιπόρος για 3ήμερο επαγγελματικό ταξίδι στην Πολωνία. Και είναι ο πρώτος αποχωρισμός δύσκολος και ας είναι μόλις για 3 ημέρες.
  • Πόσο αγαπώ τα καλορίζικα μπισκότα; Τόσο απλά, τόσο ελληνικά, τόσο νόστιμα, τόσο εθιστικά!
  • Και η Τετάρτη ήταν μία ακόμη τυπική, καλοκαιρινή, ελβετική ημέρα... Με συννεφιά και non-stop βροχή :/
  • Καταφέραμε όμως να πάμε στο κοντινό εμπορικό και να τσιμπήσουμε με τους φίλους.
  • Και με πιάνουν κάτι πείνες μεταμεσονύχτια... εκεί που κάνω τα 10 βήματα που ενώνουν το δωμάτιό μου με αυτό του μικρού. Πω πω! Αντιστέκομαι όμως. Το πρωί βέβαια πέφτω με τα μούτρα στο πρωϊνό σαν να μην υπάρχει αύριο.
  • Λέτε να αναστατώθηκε που έλειπε ο μπαμπάς του για αυτό και δεν κοιμόταν το βράδυ ο μικρός;
  • Άλλος για Ελβετία τράβηξε, άλλος για Μακάο και άλλος για Λονδίνο. Ακόμη μία οικογένεια που αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη της αλλού. Μιάμιση ώρα μιλούσαμε στο τηλέφωνο.... Όταν έχεις και παιδιά, τα άγχη είναι ακόμη μεγαλύτερα. Θέλει τόλμη, ψυχραιμία, αισιοδοξία, υπομονή. Να πάνε όλα καλά! Και του χρόνου να κάνουμε όλοι μαζί βόλτες στο Notting Hill!
  • Σερί έχουν πάει οι επισκέψεις μας στο εμπορικό αλλά τι να κάνουμε που η βροχή είναι καθημερινή! Κοιμάται όμως έτσι περισσότερο ο μικρός, ξεχνιέται και η μαμά με τους φίλους για καμια ωρίτσα.
  • Απίστευτο και όμως αληθινό: οι φίλες, με το που χωριστήκαμε στο εμπορικό, διασχίσανε την διάβαση για να επιστρέψουν στη δουλειά και τις πάτησε αυτοκίνητο! Πού, στην Ελβετία! Καλά είναι και οι 2 αλλά καταλαβαίνετε... μώλωπες, τραντάγματα, πονοκέφαλοι, μούδιασμα, ακτινογραφίες. Τς τς τς.
  • Αποθήκευση ρούχων εγκυμοσύνης. Σαν ένας αιώνας μου φαίνεται ότι έχει περάσει από την εποχή της ένδοξης κοιλιάς!
  • Βγήκαν δειλά - δειλά και τα κοντομάνικα. Γιατί βροχή - βροχή αλλά ευτυχώς οι θερμοκρασίες είναι σχετικά υψηλές (μη φανταστείτε, εκεί γύρω στους 20, στο τσακίρ κέφι 25).
Καλό σαββατοκύριακο! Κάντε μια βουτιά και για εμάς!
ανδριάνα

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Μήνας ♥1



Oh yes! Το πρώτο milestone που θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι. Το μικρό μας φυστίκι είναι ήδη 1,5 μηνών. Απίστευτο και όμως αληθινό. Γιατί από τη μία νιώθεις σαν να έχουν περάσει τουλάχιστον 6 μήνες από εκείνο το ξημέρωμα Κυριακής που τον συνάντησες για πρώτη φορά, και από την άλλη σου φαίνεται τόσο μικροσκοπικός ακόμα. Πότε πρόλαβε και έφτασε 1,5 μηνών; Τι έγινε αυτό τον πρώτο μήνα; Καθίστε αναπαυτικά, φτιάξτε ένα τσάι και πάμε....

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Βρες τις διαφορές #9


  • Στην Ελβετία, η πλειοψηφία γεννά στο δημόσιο νοσοκομείο του εκάστοτε καντονιού το οποίο όμως πληρώνει η υποχρεωτική, ιδιωτική σου ασφάλιση.
  • Η υποχρεωτική αυτή ασφάλιση καλύπτει όλες τις εγκυμονούσες (και ας ασφαλίστηκαν στον 8ο μήνα κύησης) και περιλαμβάνει από συμβούλους θηλασμού μέχρι βελονισμό.
  • Από την 1η ημέρα που επιστρέφει η μαμά με το μωρό στο σπίτι, ξεκινούν και οι επίσημες και υποχρεωτικές επισκέψεις της μαίας οι οποίες διαρκούν μέχρι τον 2ο μήνα, σε συχνότητα που συν-αποφασίζουν μαμά και μαία. Priceless.
  • Το βιβλιάριο υγείας του μωρού περιλαμβάνει τα πάντα: από τα σχόλια της μαίας μετά από κάθε επίσκεψη, μέχρι το ιστορικό της γέννας και όποια επίσκεψη όποιας ειδικότητας γιατρού χρειάστηκε.
  • Ψάθινα, εξαιρετικά καλάθια για τα ψώνια της λαϊκής, ψάθινα, εξαιρετικά καλάθια και για το κολατσιό στη δουλειά (τουλάχιστον για τις μαίες του μαιευτηρίου).

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

How was your week?

  • Παρασκευούλα ζάχαρη - Παρασκευούλα μέλι. Και το κουδούνι μας χτύπησε εκεί γύρω στις 16.00 και ήταν ο συνοδοιπόρος! Βουρ λοιπόν για βόλτα! Καταφέραμε και φάγαμε την κρέπα μας και οριακά το παγωτό μας.
  • Βροχερό Σάββατο στο Neuchatel και αφού οι προβλέψεις για την Γενεύη έδειχναν ήλιο, και τις είχαμε τις δουλειές μας εκεί, το πήραμε απόφαση και με το που ολοκληρώθηκε ο θηλασμός ήταν όλα έτοιμα για την αναχώριση.
  • Κάτι σαν pit stop.... με το σήμα τερματισμού φορτώνονται καρότσια, γεμίζουν τσάντες, ανοίγουν πόρτες, βάζουν μπρος τα αυτοκίνητα.
  • Έκανε λοιπόν το μακρύτερό του ταξίδι μέχρι στιγμής! Και τα είχαμε οργανώσει όλα στρατηγικά και ευτυχώς μας βγήκαν. Ξεκούραστο ταξίδι 1,5 ωρών με τον μικρό να κοιμάται, θηλασμός με την άφιξή μας στην Γενεύη ώστε να έχουμε μπροστά μας minimum ένα 2ωρο, επισκέψεις σε 2-3 καταστήματα που είχαμε ήδη εντοπίσει, τσίμπημα στο αγαπημένο Globus (burgers αυτή τη φορά) και επιστροφή στο Neuchatel just on time για τον επόμενο θηλασμό.
  • Όποιος πει ότι η μητρότητα δεν θέλει οργάνωση απατάται!
  • Και στη Γενεύη, ο Στέφανος με τον μπαμπά του είχαν κανονίσει να μου πάρουν δώρο. Για να θυμόμαστε όλοι μαζί αυτή τη μαγική στιγμή που ήρθε στον κόσμο.
  • Ροζ για την μαμά, κίτρινο για τον μπαμπά και λευκό για τον μικρό. Ευχαριστώ :)
  • Το μαγικό 2 έχει άλλωστε γίνει μαγικό 3 πλέον.
  • Σε μερικά κοσμηματοπωλεία της Γενεύης (σημειώστε, της Γενεύης) σου δίνουν λευκή τσάντα που έχει και καπάκι ώστε να κλείνει και να βάζεις μέσα την πραγματική τσάντα με τις αγορές σου και να γλιτώσεις -όσο μπορείς- από τυχόν ληστεία. Speechless!
  • Συννεφιασμένη Κυριακή και ίσα-ίσα προλάβαμε το πρωί να κάνουμε μία γρήγορη βόλτα στη λίμνη.
  • Το μεσημέρι καταφέραμε και μαγειρέψαμε κοτόπουλο με ρύζι αλλά και τυρόπιτα για να μας βγάλει την εβδομάδα. Πολυτέλειες!
  • Και άκουσα τη φωνή της αγαπημένης μου, εορτάζουσας Φαίης και πολύ το ευχαριστήθηκα!
  • Δύο live είχε η τραγουδίστρια της καρδιάς μας Ρόζα, και τα χάσαμε και τα 2 όπως καταλαβαίνετε. Κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις.
  • Αυτή την εβδομάδα διάβασα μέχρι και την τοπική εφημερίδα. Αγαπημένη, μεσημεριανή συνήθεια στην Π. Σ. (πρό Στεφάνου) εποχή. Σιγά - σιγά κερδίζουμε όμως το χαμένο έδαφος... για να δούμε.
  • Και ακούω για 35άρια, για μαγιώ, για ήλιους και για εκδρομές στην Αθήνα και μου φαίνονται λίγο εξωπραγματικά.
  • Και δεν κρατιέμαι! Γιατί μου φαίνεται σα να έχει περάσει ένας χρόνος από την τελευταία μας επίσκεψη στην Ελλάδα. Έχουν γίνει τόσο άλλωστε από τότε!
  • Στο τελευταίο μπάνιο του μικρού (στην μπανιέρα εννοείται), ο συνοδοιπόρος έφερε την κουτάλα της σούπας για να του ρίχνει νερό στο κεφάλι!
  • Μα πόση βροχή; Τσουρ τσουρ τσουρ όλη μέρα. Ούτε Λονδίνο να είμασταν.
  • Τρίτη πρωί βγήκαμε με τον Στέφανο και την Ρόζα για τις δουλειές μας και αγοράσαμε φανταστικό digital ρολόι που φωτίζει, έχει και ξυπνητήρι, και ημερομηνία, και θερμοκρασία και τα βρίσκει όλα μόνο του! Εγώ απλά έβαλα τις μπαταρίες και όλα συγχρονίστηκαν δια μαγείας! Η τεχνολογία δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει!
  • Και εκεί στους μεταμεσονύχτιους θηλασμούς (στις 3 και στις 5) μου έρχονται τρελές εμπνεύσεις! Έτσι μου έρχεται να βάλω ένα μπλοκ και ένα μολύβι δίπλα στον καναπέ.
  • Νιώθω πλέον ότι έχουμε βρει τους ρυθμούς μας με το μικρό φυστίκι και κυριότερα ότι τον καταλαβαίνω καλύτερα. Και έτσι η ζωή είναι ομορφότερη.
  • Ήρθε και η αγαπημένη μας μαία Σάντρα, μετά από σχεδόν 2 εβδομάδες, και επιβεβαίωσε αυτό που αυτά τα μάγουλα μας έλεγαν! Όχι απλά ξεπέρασε τα 4 κιλά, αλλά άγγιξε τα 4.300!
  • Το μεγαλύτερο τούνελ του κόσμου μόλις εγκαινιάστηκε (μετά από 17 χρόνια εργασιών) και είναι βεβαίως το νέο, ελβετίκό Gottardo. Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να διαβάσει περισσότερα εδώ.
  • Τώρα που είναι τόσο μικρός, μερικές φορές δεν ξέρω πώς να του δείξω την αγάπη μου...
  • Επανήλθα στο mat μου μετά από 1,5 μήνα περίπου. Πρέπει να είναι το μεγαλύτερο διάστημα απουσίας της ενήλικης ζωής μου. Και ήταν όπως αναμενόταν υπέροχα.
  • Μπήκε το καλοκαίρι και εδώ δεν έχουμε πάρει χαμπάρι. Οι θερμοκρασίες και η καθημερινότητα κινούνται -στην καλύτερη περίπτωση- σε mood Απριλίου.
  • Μεσημεριανές βόλτες συνέχεια... Στο κέντρο (εφόσον ήταν η μόνη ημέρα χωρίς βροχή) για βόλτα και συνάντηση με τα κορίτσια και εμπορικό κέντρο Maladiere (πάλι βροχή) για την καθιερωμένη μεσημεριανή συνάντηση με Ρόζα και Τσέσκο. Σε όλες το μικρό φυστίκι ήταν κύριος!
Καλό σαββατοκύριακο!
Κάντε μια βουτιά και για εμάς!

ανδριάνα

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

This too shall pass



Κάνε υπομονή. Οι πρώτες 40 ημέρες είναι οι πιο δύσκολες. Κάνε υπομονή, μετά θα κοιμάται περισσότερο. Κάνε υπομονή, είναι πολύ μικρός ακόμα. Κάνε υπομονή, όταν θα αρχίσει να τρώει θα ηρεμήσεις. Να πω ότι έχουν άδικο; Δεν έχουν. Γιατί μάλλον αυτές οι πρώτες ημέρες - εβδομάδες είναι και οι πιο δύσκολες. Γιατί είναι όλα άγνωστα. Πειραματίζεσαι από την ώρα που θα ξυπνήσεις μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς -όποτε και εφόσον έρθει και αυτή. Και ακούς χίλιες διαφορετικές γνώμες. Και αγχώνεσαι, και μπερδεύεσαι, και δεν ξέρεις τι τελικά τον ωφελεί και τι όχι, και γίνεται το κεφάλι σου καζάνι. Και η μόνη υπεύθυνη είσαι εσύ. Και τον κοιτάς και είναι τόσο μικροσκοπικός, τόσο αβοήθητος, τόσο αγνός, τόσο τέλειος. 

Όταν λοιπόν με κοιτάει μες στα μάτια και μου χαμογελάει, όταν χουζουρεύει και τεντώνεται με τις χίλιες του γκριμάτσες και τις παλάμες του μπουνίτσες, αλλά και όταν κλαίει και παιδεύεται, σκέφτομαι αυτή τη φράση: This too shall pass -και αυτό θα περάσει. Είναι θεωρώ μία πολύ σοφή φράση που με έχει "συνεφέρει" πολλές φορές και με έχει επαναφέρει στην πραγματικότητα. Στα πιο ευχάριστα και στα πιο δυσάρεστα. Αυτή η συνειδητοποίηση ότι όλα είναι προσωρινά. Εφήμερα. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Οι πιο ευτυχισμένες μας στιγμές θα περάσουν και θα γίνουν μια ανάμνηση, όπως ακριβώς θα συμβεί και με τις πιο δυσάρεστες. Για αυτό, και μέσα μου δεν ανυπομονώ να μεγαλώσει ώστε να κοιμάται - να μιλάει - να περπατάει - να φτιάχνει μόνος του το φαγητό του και να πλένει το αυτοκίνητο (όπως συχνά λέει και ο συνοδοιπόρος για να τον πειράξει). Γιατί ποτέ, μα ποτέ ξανά, δεν θα είναι τόσο μικροσκοπικός ώστε να τον κρατάω με το ένα χέρι και να τον σφίγγω στην αγκαλιά μου. Τόσο αγνός ώστε να κοιμάται με το πιο γαλήνιο πρόσωπο. Τόσο δεμένος στην μαμά του που χρειάζεται μόνο την μυρωδιά της για να την αναγνωρίσει. Τόσο αξιολάτρευτος. Εντάξει, αξιολάτρευτος θα είναι και μετά αλλά ... καταλαβαίνετε! 

Για αυτό λοιπόν, προσπαθώ να ζω στο τώρα. Σε ότι έχει αυτό να μου προσφέρει. Στις δυσκολίες (που θα διηγούμαι και εγώ στάνταρ μετά από χρόνια στον ίδιο και στους φίλους του), στα άυπνα βράδια, στα αλλάγματα εκεί γύρω στις 3.00 που μας κατούρησε μέχρι και την πόρτα, στα φαγητά που πλέον τρώω με ταχύτητα φωτός μήπως και ξυπνήσει και μείνω πάλι νηστική, στα πλυντήρια που βάζουμε παρέα με εκείνον στο μάρσιπο... Αλλά και στις τόσες ομορφιές! Στην μυρωδιά του, στα μικροσκοπικά χεράκια του που με χαϊδεύουν όταν τρώει, στα χασμουρητά του που τα απολαμβάνει όσο κανένας, στα μάτια του που πλέον βλέπουν και με κοιτούν με τέτοια γαλήνη, στα χειλάκια του που κάνουν σαν να σφυρίζει ή σαν να στέλνει φιλάκι.

This too shall pass... Και για κάποια νιώθω ήδη νοσταλγία. Ναι, μόλις στον πρώτο μήνα ζωής του. Είναι ευλογία να μπορείς να τα ζεις όλα στο 100% και αυτό σκοπεύω να κάνω.

ανδριάνα

ΥΓ. Όπως καταλαβαίνετε, αυτή την ωραία - φιλοσοφική προσέγγιση δεν την έχω την ώρα που κλαίει ασταμάτητα (γκρρ...) αλλά προσπαθώ να επανέρχομαι σε αυτή μόλις ηρεμήσουμε.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes