Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μήνας ♥6


Ο 6ος μας μήνας, ο Οκτώβριος δηλαδή βασικά, σήμανε την ουσιαστική αλλά και ψυχολογική μας επιστροφή στο Ελβετικό μας σπίτι. Με ήλιο -ευτυχώς- στην αρχή ώστε να είναι η προσαρμογή ευκολότερη, που σημαίνει πολλές βόλτες πάνω - κάτω στη λίμνη, στο κέντρο, στο διπλανό κέντρο. Με σταδιακή μεταβολή προς το φθινόπωρο ώστε στα τέλη του μήνα να θυμίζει μάλλον ελληνικό χειμώνα.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

How was your week?

  • Room. Τι ταινία! Το πρώτο μέρος το είδα κυριολεκτικά στην άκρη του καναπέ με ταχυπαλμία!
  • Να την δείτε. Δεν θα σας αφήσει όμως ήσυχους να ξέρετε.... Εγώ την σκεφτόμουν μέχρι και στον ύπνο μου -κλασικά.
  • Όπου και να δω πλέον μωράκι ή παιδάκι (ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή φυλής) είναι σαν να βλέπω τον Στέφανο. Γιατί είναι όλα τόσο ίδια! Θα σας γράψω για αυτήν μου την εμπειρία.
  • Ηλιόλουστο Σάββατο με Γαλλικό σούπερ-μάρκετ, σπιτικά μαγειρέματα (ψαρόσουπα και ξιφία) και βόλτες στο κέντρο της πόλης.
  • Βροχερή Κυριακή με τον πιο ωραίο καφέ του Neuchatel στο ξενοδοχείο Beau Rivage παρέα με τους Πολωνούς φίλους και κάτι εξαιρετικά γλυκάκια.
  • Και το απόγευμα κάναμε την καθιερωμένη φωτογράφιση καθώς ο μικρός έκλεισε τους 6 μήνες. Και ξαφνικά τσουπ, να μην ανταποκρίνεται η φωτογραφική μηχανή. Πω πω! Το κλείστρο μάλλον. Επισκευή εν Αθήναις τώρα όταν κατέβουμε.
  • Δύσκολο το βράδυ της Κυριακής (κάτι σαν τα πρώτα βράδια με τα συνεχή ξυπνήματα). Και το πρωί καταλάβαμε και την αιτία: συναχωμένος ο Στεφανάκος! Με ένα μάτι πρησμένο - δακρυσμένο, λίγο φτέρνισμα και λίγη γκρίνια.
  • Καταλαβαίνετε πώς εξελίχθηκε η Δευτέρα μας... δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες. Εγώ και εσύ σαν ένα :)
  • Από τον μπαμπά πέρασε στον γιο -ευτυχώς για 1 ημέρα μόνο- και μετά στη μαμά.
  • Και καλά να είναι συναχωμένος ο μικρός. Να είναι και η μαμά; Και να μην υπάρχει και άνθρωπος να μας φτιάξει μια σούπα! Επιβιώσαμε όμως.
  • Στο σούπερ-μάρκετ είδα πρώτη φορά κυρία σε αναπηρικό καροτσάκι, που είχε ειδικό καρότσι στο μπροστινό μέρος για να βάζει τα ψώνια της και υπάλληλο που την ακολουθούσε ώστε να την βοηθά με τα ράφια.
  • Ναι, αυτό είναι πολιτισμός.
  • Και τα ολονύχτια συνεχίστηκαν και πέρα από το συνάχι..... Εκπαίδευση ύπνου #253: ξανακοιμάμαι μόνος μου χωρίς την μαμά μου, τον μπαμπά μου, την πιπίλα μου, κούνημα, μουσική, χάδια κτλ κτλ. Εύκολο το έχεις;
  • Κάτι κάναμε όμως και την Τετάρτη πρέπει να κοιμηθήκαμε εμείς οι ενήλικες κανά 5ωρο.
  • Όσο μπορέσαμε γιατί εκτός από τον Στέφανο έχουμε και το συνάχι τώρα ως αστάθμητο παράγοντα :/
  • Έφαγα το γευστικότερο μπρόκολο της τελευταίας 2ετίας σίγουρα. Γευστικό και μπρόκολο γίνεται; Θα σκεφτούν μερικοί - μερικοί.... Βεβαίως και γίνεται. Και τώρα είναι και η εποχή του.
  • Ωραίος, φθινοπωρινός ήλιος με δροσούλα την Πέμπτη και κάναμε μεγάααααλη βόλτα με το καρότσι, ζέστανε το κοκκαλάκι μας (που λέει ο λόγος), θαυμάσαμε τη μαγεία του φθινοπώρου με τις απίστευτες αποχρώσεις των φύλλων, αγοράσαμε 2-3 υλικά για την σούπα μας (αφού δεν μας την φτιάχνει κανείς, ε την φτιάξαμε μόνοι μας) και επιστρέψαμε όπως ήρθαμε, περπατώντας δηλαδή.
  • Γλυκοπατάτας η σούπα. Αν ενδιαφέρεστε η συνταγή είναι εδώ.
  • Πώς περνάνε οι ημέρες ε;; Πότε άρχισε η εβδομάδα και πότε τελειώνει. Και τα χρόνια περνάνε.... που λέει και το τραγούδι.
  • Και μπαίνει ο Νοέμβριος και πριν καν το σκεφτούμε θα στολίζουμε δέντρο χριστουγεννιάτικο! Σας είπα που εδώ έχει γεμίσει ο τόπος με στολίδια; Και κάποιοι φίλοι έβγαλαν δειλά-δειλά το δέντρο τους από την κούτα.
  • Τσάι μέντας με ένα κομματάκι φρέσκο ginger, μισό κουταλάκι μέλι και 5 σταγόνες λεμόνι.
Καλό σαββατοκύριακο! 3ήμερο για εσάς εν Ελλάδι!
ανδριάνα

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Αγαπάτε... εαυτόν!


Πρώτη θα σηκώσω εγώ το χέρι. Ένοχη. Ναι. Μέχρι πρότινος παρατήρησα ότι όταν κάποιος μου έκανε ένα κομπλιμέντο ή μου έλεγε μια καλή κουβέντα βρε παιδί μου, συνήθως χαμήλωνα το βλέμμα και δεν έλεγα ούτε ευχαριστώ. Δεν το συνειδητοποιούσα όμως εκείνη τη στιγμή. Πριν κάποια χρόνια το παρατήρησα και έκτοτε πριν πω οτιδήποτε άλλο (που συνήθως κυμαίνεται μεταξύ της αμηχανίας και της απόρριψης), φροντίζω να πω πρώτα ευχαριστώ. Γιατί είναι τόσο όμορφο να σου λένε μια όμορφη κουβέντα. Και όσο και αμήχανα και αν αισθάνεσαι (κακώς!), είναι σίγουρο ότι για αρκετή ώρα (μέρες; μήνες; χρόνια;) θα θυμάσαι αυτά τα καλά λόγια και θα χαμογελάς. Και ας προσπαθείς εκείνη την ώρα να μειώσεις την αξία του κομπλιμέντου. Απίστευτο δεν είναι; Να σου λένε κάτι όμορφο για εσένα και εσύ να προσπαθείς να το ακυρώσεις!

Πόσες φορές σας έχουν πει "πολύ ωραίο αυτό το φόρεμα" και έχετε απαντήσει "αυτό; καλέ το έχω 5 χρόνια... πάμφθηνο το είχα αγοράσει και να σου πω δεν μου κάνει και πολύ καλή εφαρμογή". Out of scope η απάντηση ή αλλιώς εκτός θέματος. Τους άρεσε το φόρεμα, λέτε ευχαριστώ, χαμογελάτε και πάμε παρακάτω. Μην σας πω πώς αντιδρούμε συνήθως όταν η καλή κουβέντα δεν είναι για κάτι που φοράμε ή φέρουμε ή είπαμε αλλά για κάτι που είμαστε! "Έχεις πολύ όμορφα μαλλιά". "Εγώ; Άστα! Δεν ξέρεις πόσο με παιδεύουν! Και μακραίνουν τόσο γρήγορα που δεν μπορώ να τα συνεφέρω". True story. Γείωση. Να σπεύσουμε να μειώσουμε αμέσως την αξία για να μην φανεί... τι; Ότι συμφωνούμε; Ότι και εμείς θεωρούμε ότι όντως έχουμε ωραία μαλλιά; Ότι υπάρχει κάτι πάνω μας που μας αρέσει; Α πα πα! Δεν πρέπει! Ντροπή! Σε όλα πρέπει να βρίσκουμε ένα "αλλά"..... Είναι καταλληλότερο το παράπονο από την αποδοχή ή και την χαρά. Μα κοίτα την μύτη μου, μα δεν αντέχω αυτά τα μαλλιά, μα πόσο έχω παχύνει, μα αυτά τα κιλά δεν θα τα χάσω ποτέ, μα πόσο πετάνε τα αυτιά μου, μα να ήμουν 5 πόντους ψηλότερος... Πω πω πω! Φτάνει! Και δυστυχώς αυτή η κατάσταση ξεκινά πλέον από πολύ μικρές ηλικίες. Διάβαζα σε μια ελβετική εφημερίδα τις προάλλες ένα σχετικό άρθρο με τίτλο "Μικροί αλλά ήδη με κόμπλεξ" που είχε και ένα πολύ εύστοχο σκίτσο με μικρά παιδιά μπροστά σε έναν καθρέφτη να βλέπουν έναν άλλον εαυτό. Τα κανονικά γυαλιά να φαντάζουν τεράστια, τα σγουρά μαλλιά να μετατρέπονται σε αφάνα, το κανονικό ύψος σε ύψος νάνου. Σε αυτό λοιπόν το άρθρο έλεγε ότι το 40% των αγοριών και το 50% των κοριτσιών ηλικίας 11 έως 15 είναι δυσαρεστημένα με την εμφάνισή τους!! Πανευρωπαϊκή έρευνα. Δεν είναι σοκαριστικό;! Τα μισά παιδιά βλέπουν έναν "άσχημο" εαυτό, γεμάτο ελατώμματα, σε έναν "όμορφο" και τέλειο εικονικό κόσμο που πρέπει να ζήσουν.

Μία από τις ασκήσεις που είχαμε κάνει σε ένα από τα αξέχαστα εκείνα ταξίδια στην Μύκονο με την ομάδα της yoga ήταν να γράψουμε σε ένα χαρτί όσα περισσότερα θετικά μπορούμε να σκεφτούμε για εμάς. Από τα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά μέχρι στοιχεία του χαρακτήρα μας, καλές συνήθειες που έχουμε υιοθετήσει, ικανότητες.... Ξέρετε πόσο δύσκολο ήταν να αρχίσεις και μετά να καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 5, τα 10, τα 20; Αν θέλετε κάντε την άσκηση και κρατήστε το χαρτί. Ή αν θέλετε ακόμα, γράψτε εδώ στα σχόλια αυτά που αγαπάτε στον εαυτό σας. Χωρίς κόμπλεξ. Κανείς δεν θα σας κρίνει. Και ναι, έχετε πολλά για τα οποία θα έπρεπε να είστε υπερήφανοι. Λοιπόν; Θα κάνω εγώ την αρχή και αν θέλετε ακολουθείτε.

ανδριάνα

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

How was your week?

  • Γεμάτη Παρασκευή... ξενυχτισμένη από τον κύριο Στέφανο αλλά τι να κάνουμε.
  • Λίγες δουλειές στο σπίτι, λίγες εκτός και το βράδυ ταινία.
  • "Το κορίτσι από τη Δανία". Συγκλονιστική ταινία, πόσο μάλλον εφόσον πρόκειται για αληθινή ιστορία. Με φοβερή φωτογραφία, εκπληκτικές ερμηνείες και από τους 2 και πολύ (πολύ) τροφή για σκέψη.
  • Το Σάββατο εξελίχθηκε σε αναπάντεχα ηλιόλουστο (yes!) οπότε αφού ο κύριος κοιμήθηκε ένα φουλ πρωινό 2ωρο (μια χαρά αναπληρώνει αυτός τις βραδινές ελλείψεις, εμείς;) βγήκαμε για περπάτημα στο κέντρο παρέα με τον Λάζαρο.
  • Το απόγευμα είχε οικογενειακή μαγειρική! Μοσχάρι κοκκινιστό! Και μετά από μισή ώρα προετοιμασίας και 2,5 μαγειρέματος βγήκε λουκούμι! Και πλέον κινούμαστε έξυπνα οπότε φτιάξαμε μεγαλύτερη ποσότητα για τις δύσκολες, καθημερινές.
  • Συννεφιασμένη Κυριακή με τρελή ομίχλη που έκρυβε τον ήλιο που όντως κάπου υπήρχε! Οργάνωσε λοιπόν ο συνοδοιπόρος mini εκδρομή στο κοντινό και τόσο γραφικό Gruyères (ναι από εκεί που βγαίνει και το ομώνυμο τυρί) με την γνωστή 6άδα + τον νέο της παρέας Λάζαρο.
  • Και ο προορισμός μας αντάμειψε όπως και η διαδρομή. Απλά μαγική! Σαν carte postale. Και εκεί ο ήλιος μεσουρανούσε!
  • Φάγαμε λοιπόν, ήπιαμε, περπατήσαμε λιγάκι, θαυμάσαμε, γελάσαμε και επιστρέψαμε.
  • Και ο μικρός Στέφανος γέμισε αγκαλιές και χαμόγελα. Και ήταν τόσο χαρούμενος!
  • Του βγήκε βέβαια η ένταση το βράδυ -όπως άλλωστε και εμάς.
  • Ευτυχία είναι να αφήνει το αγαπημένο του παιχνίδι για να σου πιάσει το χέρι.
  • Τι όμορφη, αναπάντεχη έκπληξη ήταν αυτό το τηλεφώνημα της αγαπημένης μου Κλειούς!
  • Πόσο αγαπώ τις εκπλήξεις! Να τις ζω αλλά και να τις διοργανώνω, να τις αναμένω! Και όλο και κάποια έκπληξη υπάρχει στα σκαριά... Και ενθουσιάζομαι!
  • Βγήκε ο ήλιος την Τρίτη και βουρ έξω για περπάτημα. 
  • Και εκεί που περνάω με το καρότσι έξω από το κολυμβητήριο, βλέπω 2 "spidermen" να κρέμονται από την στέγη. Με το που περνάμε από κάτω αρχίζει ο ένας να "πυροβολεί" με ένα πιεστικό για να την καθαρίσει. Κοιτάω εγώ από το παραθυράκι μήπως ξύπνησε ο Στέφανος, μάλλον καταλαβαίνει την ανησυχία μου ο "spiderman" (παρόλου που κρεμόταν πολλά μέτρα ψηλότερα από εμάς) και σε δευτερόλεπτα σταματά και μου κάνει νόημα αν είναι όλα εντάξει. Speechless! Κάνει ένα διάλειμμα περιμένοντας να απομακρυνθούμε και μετά συνεχίζει.
  • Από την άλλη, η κυρία που είχε παρκάρει δίπλα μου δεν ήταν τόσο χαρούμενη που με έβλεπε να βάζω τον μικρό στο καρότσι δίπλα από το πορτ-μπαγκάζ της. Άγνωστο για ποιο λόγο... Anyway!
  • Μαραθώνιος φωτογραφιών!! Έφτασαν με μία ημέρα διαφορά οι φωτογραφίες από τις 2 βαφτίσεις του καλοκαιριού, της Αριάννα και της Μυρσίνης.
  • Τα νέα από το Βρετανικό μέτωπο είναι αισιόδοξα με το ένα μέλος της αγαπημένης οικογένειας να ξεκινά τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα.
  • Τι ευτυχία να μπορείς να πίνεις τον καφέ σου ενώ είναι ακόμα ζεστός και να χαζεύεις 5 λεπτά στο instagram ενώ το μικρό φυστίκι επεξεργάζεται τα ψαράκια του γυμναστηρίου του.
  • Το κάναμε και αυτό! Το μάθημα γαλλικών με την αγαπημένη μας Ελά μεταφέρθηκε σπίτι μας για πρώτη φορά και έτσι είμασταν 3 οι μαθητές, η Ρόζα, ο Στέφανος και εγώ. Και πήγε καλά!
  • Και άλλος για τας εξωτερικάς οσονούπω.
  • Και αυτή η εβδομάδα ήταν γεμάτη γιορτές και γενέθλια πολύ αγαπημένων μας ανθρώπων. Να είναι όλοι καλά, να υγιαίνουν και να ομορφαίνουν!
  • Είναι ωραίο να τα βλέπεις όλα ανάποδα πού και πού... ειδικά αν έχει περάσει πάνω από 1 χρόνος.
  • Τα κατάφερα λοιπόν και έκανα λίγη γιογκίτσα το βράδυ της Πέμπτης. Και κάθε φορά είναι τόσο αναζωογονητική η αίσθηση που πάντα αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνω συχνότερα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

How was your week?

  • Με το νέο συμβόλαιο του συνοδοιπόρου ανά χείρας, ξεκινήσαμε πουρνό - πουρνό για το controle des habitants ώστε να κάνουμε αίτηση για αναβάθμιση της άδειας παραμονής μας. 
  • Πολύ ξένα σας ακούγονται όλα αυτά ε; Αν περνάμε εμείς δυσκολίες, και ασυνεννοησίες και γραφειοκρατίες ως ξένοι στην Ελβετία, φανταστείτε τι περνάνε οι αντίστοιχοι στην Ελλάδα!
  • Εννοείται ότι βάλαμε και πρώτη μούρη τον αξιολάτρευτο Στεφάν μήπως κερδίσουμε την εύνοια της κυρίας!
  • Παρασκευή βράδυ σηματοδότησε τον 1ο ύπνο του μικρού Στέφανου χωρίς την μαμά του. Τον κοίμησε βεβαίως ο μπαμπάς του αλλά το να λείπω από το σπίτι εκείνη την ώρα ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο.
  • Έκανε και έναν 2ωρο+ απογευματινό ύπνο και δεν κατάφερα να τον δω ούτε πριν φύγω. Και έφυγα μαγκωμένη, σαν να κάνω σκασιαρχείο! Σαν κάτι να μου λείπει. Όλα όμως πήγαν καλά και στα 3 μέτωπα: της μαμάς, του μπαμπά και του μωρού.
  • Έτσι, ξεκινήσαμε με τους φίλους για Ζυρίχη ώστε να παρακολουθήσαμε την ελληνική παράσταση θεάτρου "Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2". Μετά από 100 λεπτά γεμάτα πολύ συχνές και συχνά 'ακραίες' εναλλαγές ρόλων - ύφους - συναισθήματος, φύγαμε από την παράσταση γεμάτοι, συγκινημένοι, με δέος για αυτό το περίεργο ον που λέγεται ηθοποιός και για αυτά που είναι ικανό να πράξει.
  • Η παράσταση συνεχίζεται στην Αθήνα και σας την συνιστώ. Στην αρχή δεν με κέρδισε αμέσως γιατί το χιούμορ ήταν λίγο έντονο για τα δικά μου δεδομένα αλλά πολύ γρήγορα με πήρε και εμένα μαζί σε αυτό το ταξίδι χαμογελώντας, δακρύζοντας, θαυμάζοντας, συμμετέχοντας, χειροκροτώντας. Κάθαρσις.
  • Να εκφράσουμε με αυτή την αφορμή ξανά τον απέραντο θαυμασμό και την αγάπη μας σε αυτή την μεγαλοφυΐα που λέγεται William Shakespeare.
  • Και ενώ εμάς μας πήρε κάποιες ώρες να συνέλθουμε, αναρωτιόμασταν πώς συνέρχονται σωματικά - ψυχολογικά - συναισθηματικά οι ηθοποιοί. Απίστευτες δυνάμεις.
  • Και ενώ μετά η βραδιά προμηνυόταν να συνεχιστεί α λα ελληνικά στο τοπικό - ελληνικό ψητοπωλείο της Ζυρίχης, το ωράριο της κουζίνας παρέμενε ελβετικό οπότε πέσαμε κατηγορία και φάγαμε - αναγκαστικά - κλασικά burgers.
  • Και με αυτά και με εκείνα, πήγε 02.00 για να επιστρέψω σπίτι και να βρω τα αγόρια μου να κοιμούνται ήσυχα ήσυχα. Ευτυχία.
  • Και το Σάββατο συνεχίστηκε εξίσου όμορφα με το τρίο αντρών (συνοδοιπόρος - Γιάννης - Λάζαρος) να παίζει τέννις στην γειτονική Bienne, και το τρίο κοριτσιών (Έλενα, Νεφέλη και εγώ) να παίζει με τον Στέφανο, να μαγειρεύει κολοκυθόσουπα και μακαρόνια με κιμά (έτσι μας βγήκε το μενού, τι να κάνουμε!), να συζητά και να κάνει σχέδια.
  • Το μεσημεράκι ενώθηκαν οι παρέες στο ίδιο τραπέζι, απολαμβάνοντας φαγητό, κρασί και πολλά γέλια με τους 2 "γαλλομαθείς" (Γιάννη και συνοδοιπόρο) να κάνουν προφορικές μάχες γαλλικών. 
  • Στο ενδιάμεσο, πέρασε και ο τυφώνας Μάθιου χωρίς κίνδυνο από την Φλόριντα, και επέστρεψε εσπευσμένα και ο μπαμπάς για να προλάβει την απεργία των ελεγκτών στην Ελλάδα.
  • Πόσο την αγαπώ αυτή την Garance. Που κατορθώνει να είναι τόσο αληθινή, τόσο όμορφη, τόσο ειλικρινής, τόσο ταλαντούχα. Που μεταφέρει τόσο ζωντανά στο χαρτί τη δική της αντίληψη των πραγμάτων, χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Και πολύ συχνά οι απόψεις μας ταυτίζονται. Αν έχετε χρόνο και διαβάζετε αγγλικά ή γαλλικά, σας προτείνω αυτό το άρθρο.
  • Την Κυριακή είχε ο Στέφανος το πρώτο του παιδικό πάρτυ, για τα παιδάκια της φίλης Χριστίνας.
  • Ακόμα και το κλάμα του είναι πλέον διαφορετικό. Στην γκάμα έχει προστεθεί και κλάμα που δεν ανήκει στην κατηγορία πεινάω - νυστάζω αλλά είναι κάτι -μάλλον- του τύπου τσαντίζομαι - βαριέμαι.
  • Και μετά από τόσους μήνες συναντήσεων με τον φίλο Cesco, έφτασε και η ημέρα που τον άκουσα να μιλάει κινέζικα. Speechless! Μέχρι και ο Στέφανος τον κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια.
  • Κλείσαμε και τα αεροπορικά εισιτήρια για την κάθοδο των εορτών. Είναι τόσο ωραίο να έχεις έναν επόμενο, σχετικά κοντινό, χειροπιαστό στόχο.
  • Ήρθε και η αγαπημένη μας μαία Sandra μάλλον για τελευταία φορά. Πόσος ήταν και πόσος έγινε! 7.300 αισίως. Θα μας λείψει, και αυτή, και οι συμβουλές της, και η ψυχραιμία της.
  • Αισίως ο μικρός έβαλε μέχρι και σκούφο! Και είχε τόση πλάκα! Γιατί ήταν από αυτούς που είναι σαν καλικατζαράκι!
  • Είναι μόλις 6 μηνών και εμάς μας φαίνεται ότι έχει μεγαλώσει τόσο! Είναι όμως κάποιες στιγμές που σε επαναφέρουν στο τότε που ήταν πραγματικά τόσο μικρός και τόσο αβοήθητος. Και συνειδητοποιείς πως ακόμα είναι.
  • Αν ακούγατε την γκάμα μουσικών που ακούμε με τον μικρό θα τρελαινόσασταν! Από Αλκίνοο και Active Member μέχρι Ημισκούμπρια, Λιλιπούπολη και Imam Baldi.
  • Και δεν μου έφταναν όλα αυτά που έχω να κάνω μέσα στην ημέρα, προσέθεσα και τη δημιουργία photo book που τόσο καιρό ετοιμάζω συλλέγοντας υλικό αλλά δεν είχα κάνει την αρχή. Ε, την έκανα Τετάρτη βράδυ που ο συνοδοιπόρος έπαιζε τέννις και δεν κουνήθηκα από την καρέκλα για 3 ώρες! Και έχουμε μέλλον....
  • Πόσο όμορφα γεμάτη η Πέμπτη. Και ας είμασταν με 3 ώρες ύπνου.
  • Μεσημεριανές κρέπες με Ρόζα και Έλενα και βραδινό, ελληνικό θέατρο σε σπίτι!
  • Αυτή ήταν και η πρώτη μας αφορμή ώστε να δοκιμάσουμε τον Στέφανο, την Αλεξία αλλά κυρίως εμάς αφήνοντάς τον κοιμισμένο για 3 ώρες υπό την επίβλεψη κάποιου τρίτου - μη συγγενή. Ουφ. Έπρεπε να γίνει όμως και αυτή ήταν μία ιδανική ευκαιρία καθώς θα λείπαμε για λίγες ώρες και θα βρισκόμασταν σε κοντινή απόσταση.
  • Και έτσι, αναχωρήσαμε στις 19.30 με την Αλεξία στο σαλόνι και τον Στέφανο ήσυχο στο κρεβάτι του.
  • Και παρακολουθήσαμε εντός ενός σαλονιού, εμείς και καμιά 15αριά ακόμη Έλληνες, την παράσταση "8η ημέρα". Πολύ έντονη και η παράσταση και το όλο σκηνικό. Αν ενδιαφέρεστε μπορείτε και στην Αθήνα να την κλείσετε και για το δικό σας σαλόνι. Τόσο απλά.
  • Γυρίσαμε άρον - άρον όπως καταλαβαίνετε από την αγωνία μας, αλλά ο μικρός δεν ήθελε να μας κάνει το χατήρι! Κάθε μισή ώρα σκοπιά! Πω πω!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Οικιακή ανανέωση


Το αγάπησα αυτό το σπίτι με το που το αντίκρυσα. Όταν διάβασα όμως και την περιγραφή του, ζήλεψα τόσο! Γιατί οι ιδιοκτήτες -λέει- αποφάσισαν να το ανακαινίσουν λόγω (ή με αφορμή;) της άφιξης του νέου μέλους. Και εκεί που εγώ και εσύ σκεφτόμαστε να βάψουμε κανέναν τοίχο, να αγοράσουμε καμιά κούνια, άντε να ανανεώσουμε και κανά τραπεζάκι σαλονιού που είναι πολύ αιχμηρό, εκείνοι ανανέωσαν ολόκληρο το σπίτι τους. Και πολύ καλά έκαναν! Αφού μπορούσαν! Και είναι πραγματικά πανέμορφο. Όμορφο στην ησυχία του, με τα διακριτικά του χρώματα και τα κατά καιρούς έντονα διακοσμητικά (όπως αυτά τα χρυσά τραπεζάκια και το περσικού τύπου χαλί). Θαυμάστε το λοιπόν.




Και μην νομίζετε ότι είναι όλα του πανακρίβου... Τα λευκά ντουλάπια του σαλονιού, για παράδειγμα, είναι ΙΚΕΑ. Και αυτά τα ιδιαίτερα, γεωμετρικά πόστερ στην τραπεζαρία τα έφτιαξε η ίδια η ιδιοκτήτρια. 


Το παιδικό δωμάτιο ανήκει σε αγοράκι. Αυτό δεν εμπόδισε την ιδιοκτήτρια (ούτε θα πρέπει και εσάς) να αναμείξει "αγορίστικα" στοιχεία και χρώματα με "κοριτσίστικα". Φτάνει πια με αυτό το μπλε από πάνω μέχρι κάτω για τα αγόρια. Δείτε εδώ για παράδειγμα τον κύκλο στον τοίχο από απαλό ροζ.



ανδριάνα

ΥΓ. Μη σας πω ότι αυτές τις 80s καρέκλες τραπεζαρίας, με την ψάθα, τις έχω και εγώ από το πατρικό μου σπίτι. Όχι σε τόσο καλή κατάσταση αλλά πραγματικά θα μπορούσαν με λίγο βάψιμο και γυάλισμα να γίνουν ίδιες!

Πηγή: homepolish

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Ευτυχία είναι...


  • Ευτυχία είναι να φοράς το καινούργιο σου τζην στο νούμερο που φορούσες και πέρσι.
  • Ευτυχία είναι να βάφεσαι μετά από μήνες, να φιλάς τον συνοδοιπόρο, να αναχωρείς με μια γλυκιά αγωνία για την 1η σου ελβετική έξοδο και να είναι για ελληνικό θέατρο.
  • Ευτυχία είναι να επιστρέφεις τις πρώτες πρωϊνές ώρες και να βρίσκεις 2 αγόρια να κοιμούνται γαλήνια.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

How was your week?

  • Ηλιόλουστες, Παρασκευιάτικες δουλειές, σχεδόν 2ωρος μεσημεριανός ύπνος του μικρού (!!) και βραδιά κρεπών με την γνωστή 6άδα.
  • Κάπου εκεί είδαμε και ένα σπίτι εδώ παραπάνω, όμορφο, άνετο, με ωραία θέα και ωραίους ενοίκους (ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Ιταλο-Ελβετών). Λίγα μέτρα μόνο πιο πάνω από το τωρινό αλλά με το τρένο και τα αμπέλια ενδιάμεσα, δεν έχει πρόσβαση στη λίμνη παρά μόνο μέσω -πολλών- σκαλιών ή με αυτοκίνητο - λεωφορείο. Δύσκολο να βάλεις 'τικ' σε όλα σου τα θέλω.... Με την παρούσα όμως άδεια παραμονής, όπως και να 'χει, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα βλέπουμε, να τα καταγράφουμε και να ελπίζουμε ότι όταν αναβαθμιστεί και η δική μας άδεια, θα υπάρχουν διαθέσιμα.
  • Βροχερό Σάββατο οπότε το εμπορικό ήταν μονόδρομος.
  • Χαθήκαμε λίγο και στα τοπικά βουνά για να πιούμε καφέ στο ορεινό L' Aubier αλλά τέλος καλό όλα καλά.
  • Casino Royale το βράδυ και μάλλον η τελευταία φορά που είδα James Bond ήταν στα πλαίσια της -τότε- δουλειάς το Quantum of Solace. Πάνε χρόνια δηλαδή.
  • Συννεφιασμένη Κυριακή -κυριολεκτικά- με το 1ο αυθόρμητο πικ-νικ της Ελληνικής κοινότητας του Neuchatel. Μαζευτήκαμε καμιά 30αριά, με τα πιτσιρίκια να τρέχουν (και να πέφτουν ενίοτε), τους μεγάλους να ψήνουν, να πίνουν και να τρώνε, να ανταλλάσουν tips, προτάσεις για τοπικές εκδηλώσεις και υποσχέσεις για μελλοντικές συναντήσεις. Ήταν όμορφα.
  • Φάγαμε και το τοπικό torée -λουκάνικο που τυλίγεται και θάβεται μέσα στα κάρβουνα και ψήνεται για την υποδοχή του φθινοπώρου.
  • Αναχωρήσαμε αργά το μεσημέρι, με ανακατωμένα μαλλιά (πολύ αέρα), ολίγην τσίκνα, πολλές νέες πληροφορίες και μερικά βιβλία για νέους γονείς. Γεμάτοι δηλαδή.
  • Και έπιασα αμέσως το βιβλίο του Γιωσαφάτ το οποίο ήταν πολύ ενδιαφέρον αλλά λίγο επιφανειακό (βασισμένο σε διαλέξεις οπότε αναμενόμενο).
  • Μα όλα να επιστρέφουν σε αυτόν τον πρώτο χρόνο ζωής; Μα πόση ευθύνη πέφτει στους ώμους μιας μαμάς!
  • Fully booked η παιδική κολύμβηση στα κολυμβητήρια του καντονιού, μη σας πω και του διπλανού. Κλασικό, ελβετικό φαινόμενο! Απορώ γιατί δεν εκμεταλλεύεται κάποιος επιχειρηματικά αυτές τις "ελλείψεις".
  • Να κοιμάται -επιτέλους- το μικρό φυστίκι δίπλα σου μετά από 2 ώρες γκρίνιας και χασμουρητών και εσύ να πρέπει να δουλέψεις δακτυλογραφώντας στις μύτες!
  • Σας πιάνει και εσάς ένας δημιουργικός οίστρος το φθινόπωρο; Σαν να απλώνονται άπειρες δυνατότητες μπροστά μας.
  • Να έχεις τόσα tabs ανοιχτά, τόσα άρθρα στα favorites και τελικά να μην προλαβαίνεις να διαβάσεις ούτε τα μισά.
  • Gattaca. Το μέλλον που φοβάμαι ότι θα ζήσουμε. Μη σας πω που ήδη ζούμε σε έναν βαθμό. Scary!
  • Όπως το μικρό φυστίκι δεν σταματά να εξελίσσεται και να βάζει όλο και πιο μακρινούς στόχους, έτσι και εμείς. Νέος στόχος λοιπόν ο σερί βραδινός ύπνος. Και στην 1η μας απόπειρα μπορεί να σηκώθηκα 4-5 φορές αλλά συνολικά ο μικρός κοιμήθηκε σερί 8-9 ώρες. Not bad!
  • Φάγαμε εξαιρετική, μεσημεριανή σούπα στο κέντρο με την Ρόζα, παρέα με τον Στέφανο και την διπλανή του φίλη ετών 1,5 η οποία έβαλε το κρανάκι της και τα ροζ γυαλιά της και έφυγε μαζί με όλη την οικογένεια με ποδήλατα.
  • Ο ήλιος - ήλιος αλλά και το κρύο - κρύο. Ξεγελιέσαι πολύ εύκολα.
  • Όταν βγαίνει η κουβερτούλα, είναι και επίσημα φθινόπωρο.
  • Και με τα πρώτα κρύα, συνειδητοποίησα ότι φέτος θα επανέλθουν όλα τα ρούχα που πέρσι τα έφαγε ο σκόρος λόγω εγκυμοσύνης. Let's drink to that!
  • Λέω να θεσπίσω μία no-cooking day. Όχι τόσο για το μαγείρεμα, όσο για την λάντζα! Έχω βαρεθεί να πλένω κατσαρόλες και τηγάνια!
  • Αυτά σκεφτόμουν ενώ απολάμβανα μία πίτσα μαργαρίτα με γκοργκοντζόλα την Τετάρτη. Θέλει και η ζωή την καλοπέρασή της πού και πού.
  • Από την άλλη, μηδέν επιλογές σε delivery σε αυτή την χώρα οπότε μας βλέπω για λάντζα... every damn day :)
  • Άλλοι ανησυχούμε αν θα φάει ο μικρός Στέφανος, άλλοι τι παπούτσια θα αγοράσουν και άλλοι αν θα τους πάρει το σπίτι ο τυφώνας.
  • Ήρθε και το πολυπόθητο νέο συμβόλαιο του συνοδοιπόρου και κάτσαμε για μελέτη.
  • Ήρθε και η ελβετική μας εφορία χάρις στον απατεωνάκο έλληνα φοροτεχνικό (ο Θεός να τον κάνει) που βρήκαμε στην Ελβετία και μας έμπλεξε χωρίς λόγο. Ουφ. Anyway.
  • Κάποιο αγόρι έπεσε για τον βραδινό του ύπνο στις 19.00 και ξύπνησε στις 06.00!!! Με μικρά διαλείμματα για την επαναφορά της πιπίλας, αλλά κατά τ' άλλα σε πλήρη ησυχία! Φτου φτου.
  • Την Πέμπτη γνωρίσαμε την μέλλουσα babysitter μας, την γλυκιά Αλεξία. 
  • Και παρόλο τον ήλιο, ένα γαντάκι το φόραγες αν το είχες.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Μήνας ♥5


Ωραίος ο 5ος μήνας. Τολμώ να πω ο καλύτερος μέχρι στιγμής. Και θα εξηγήσω. Εννοείται ότι τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τον 1ο μήνα ζωής του μικρού Στέφανου. Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α! Αν όμως με ρωτούσατε ποιος μήνας ήταν ο πιο γαλήνιος, ο πιο χαμογελαστός, ο πιο δημιουργικός θα σας απαντούσα χωρίς αμφιβολία ο 5ος. Είναι που έχει μεγαλώσει; Είναι που είμαι εγώ πιο ήρεμη; Είναι που έχουμε βρει κάπως τους ρυθμούς μας; Είναι που καταλαβαινόμαστε; Τι να σας πω! Έχουν φύγει τα "προβλήματα", τα έντονα κλάμματα, τα πολλά άγχη και έχουν αντικατασταθεί από χαμόγελα, ωραίες βόλτες και αγκαλιές. Του αφιερώνω βέβαια και εγώ ολόκληρή μου την ημέρα σχεδόν. Όσο μεγαλώνει γίνεται όλο και πιο τρυφερός. Σου τραβάει πλέον το χέρι και το βάζει στο μάγουλό του ή στο κεφάλι του για να τον χαιδέψεις. Και πώς να του αντισταθείς; Και σου χαμογελάει ακόμα και μέσα στο κλάμα του μερικές φορές. Αρκεί να τον κοιτάξεις. Και όταν τον παίρνεις αγκαλιά, τυλίγει πλέον τα χέρια του γύρω από τον λαιμό σου. Και το βράδυ που ξαπλώνει στο κρεβάτι του, σου τυλίγει και τα δυο του χέρια γύρω από το δικό σου, σαν να θέλει να κοιμηθεί με αυτό αγκαλιά, όπως θα κρατούσε ένα αρκουδάκι. Μα πόσα φιλιά του δίνουμε μέσα στην ημέρα δεν μπορείτε να φανταστείτε! Και γενικά του αρέσει να τον πασπατεύεις... παιδί του μπαμπά του! Να του χαϊδεύεις την πλάτη, να του καθαρίζεις τα αυτιά, να του βάζεις κρέμα στα πόδια, να του τρίβεις τις πατούσες. Και ενθουσιάζεται με τους διάφορους ήχους και γκριμάτσες των χειλιών, και πάντα με το τραγούδι.

Στα άλλα νέα, οι μεσημεριανοί μας ύπνοι πάνε πολύ καλύτερα. Εξακολουθεί να παθαίνει κάποιες "ανεξήγητες" κρήσεις κυρίως κατά τις 16.00-17.00 που μάλλον έχει κουραστεί πολύ, αλλά ευτυχώς έχουν πτωτική πορεία και ένταση. Την πιπίλα προσπαθεί να την μπαινοβγάζει πλέον μόνος, αν και τρέμουν τα χεράκια του και δεν την πετυχαίνει πάντα... και αν του πέσει στο πλάι την σπρώχνει πίσω στο στόμα με τον ώμο! Έχει αρχίσει να μας επεξεργάζεται και μας πιάνει το στόμα, τα μάτια, την μύτη. Εννοείται και τα μαλλιά! Με έχει τσουρομαδίσει! Του τραβούν την προσοχή και τα κοσμήματά μου και τα πιάνει και τα γραντζουνάει με τα νύχια του. Ξύνει και τον καναπέ και το κρεβατάκι του. Σαν να του αρέσει η αίσθηση αλλά και ο ήχος. Η αγάπη του για τις πατούσες καλά κρατεί, όπως και για τα στριφογυρίσματα και τα τεντώματα. Θέλει να περπατήσει αυτό το παιδί, πώς να το κάνουμε; Δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για να καθήσει, αρκετό για να μπουσουλίσει και μεγάλο για να σταθεί!

Στα ορόσημα αυτού του μήνα, 2 σχετίζονται με τη διατροφή του. Πρώτο, η εισαγωγή των πρώτων στερεών τροφών με κουταλάκι. Λίγο καρότο, λίγη βρώμη, λίγη μπανάνα... Και στα δύο τελευταία γουρλώνει τα μάτια του, κοπανάει τα πόδια του, βγάζει ήχους, τρέμει ολόκληρος. Τόσο του αρέσουν! Και σιγά-σιγά όλο και προσθέτουμε γεύσεις προσπαθώντας να φτιάξουμε μία νέα καθημερινή διατροφή. Και έχει πολύ πλάκα όταν τρώει. Στην αρχή, πάντα, παίρνει μία γκριμάτσα αηδίας, του τύπου "τι είναι αυτό που μου έβαλες στο στόμα μου". Μετά από δευτερόλεπτα όμως, συνειδητοποιεί περί τίνος πρόκειται και αρχίζει να βγάζει φωνούλες. Μερικές φορές, ειδικά με την βρώμη, πιάνει και το χέρι μου που κρατάει το κουτάλι και το σπρώχνει προς το στόμα του! Και αν πέσει καμιά μπουκιά στην σαλιάρα, την αναποδογυρίζει για να την φέρει στο στόμα ώστε να την γλύψει! Βέβαια, μην φανταστείτε ότι τρώει καμιά ποσότητα... Το σακουλάκι που είναι κανονικά μία μερίδα βρώμης, εμείς το τρώμε όλη την εβδομάδα. Είναι όμως μια σημαντική αρχή.

Σε αυτό το πλαίσιο, ζήσαμε και τις πρώτες 24 ώρες από την γέννησή του χωρίς θηλασμό. Δεύτερο ορόσημο. The end of an era. Και τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενα ή όπως τα ήλπιζα. Και έτσι φτάσαμε σε αυτό το σημείο πολύ νωρίτερα από το -δικό μου- αναμενόμενο. Και είναι πολύ περίεργο το συναίσθημα. Σαν κάτι να λείπει -όπως είπε και η φίλη μου η Μαριάννα. Και δεν θα σας πω ψέματα.... έκλαψα για αυτό τον αποχωρισμό. Γιατί ποτέ ξανά δεν θα βρεθούμε οι 2 μας σε αυτό το σημείο, να μοιραζόμαστε αυτές τις στιγμές, να με κοιτάει μες στα μάτια, να σταματά για να μου χαμογελάσει και να κοιμάται στην αγκαλιά μου. Και τώρα με το μπιμπερό μου πιάνει το χέρι αλλά είναι όλα πολύ διαφορετικά. Δεν υπάρχει αυτή η ιεροτελεστία. Τώρα είναι απλά ένα φαγητό. Δεν πειράζει. It is what it is. Πάμε παρακάτω. Σιγά - σιγά συμφιλιώνομαι και με αυτή την πραγματικότητα.

Με αφορμή όμως και τον θηλασμό, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο αστραπιαία μεγαλώνει! Πότε γεννήθηκε και πότε τρώει καρότα; Πότε έβγαλε τις πρώτες φωνούλες και πότε μας "μιλάει" για να τον προσέξουμε; Πότε κουλουριαζόταν στην αγκαλιά μας τόσος δα, και πότε τεντώνει τα πόδια του για να σταθεί; Το ακούς από παντού αλλά όταν τον ζεις κάθε ημέρα είναι δύσκολο να δεις πραγματικά πού έχει φτάσει. Μέχρι και τα ποδαράκια του εξέχουν πλέον από το καρότσι! Και στο κάθισμα του αυτοκινήτου αφαιρέσαμε την εσωτερική επένδυση γιατί πλέον δεν χωρά.

Κατά τ' άλλα, επιστρέφοντας στην ελβετική μας έδρα αυτό τον μήνα, επιστρέψαμε στις ωραίες μας, παραλήμνιες βόλτες, στους μεσημεριανούς καφέδες με τις φίλες, τις σύντομες εκδρομές στην κοντινή Biel αλλά και στην πιο μακρινή, γαλλική Besancon. Κάναμε και την 1η μας επίσκεψη στον Ερυθρό Σταυρό για κατευθύνσεις - ζυγίσματα - απορίες και ευελπιστούμε σύντομα να κάνουμε και την 1η μας επίσκεψη στο κολυμβητήριο. Έχουμε υπόψιν μας και μία ελληνίδα babysitter που καλό είναι να συναντήσουμε για να έχουμε μία εναλλακτική για κάποιο busy πρωϊνό ή μία κοντινή, βραδινή έξοδο.

Πολλά τα φθινοπωρινά μας σχέδια. Μακάρι να τα καταφέρουμε.
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes