Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Μήνας ♥7


Και εκεί που λες πάει αυτό, το κατακτήσαμε, πάμε να βελτιώσουμε το άλλο... να ΄σου ο Θεός που χαμογελάει! Και σου λέει "τι κάνατε λέει;;;". Για τον ύπνο σας έγραφα στον 6ο μήνα ότι ήταν μακρύς, και ποιοτικός, και σερί. Θα φανταζόσασταν (τουλάχιστον εγώ έτσι ήλπιζα) ότι μέρα με την μέρα θα υπήρχε ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση. Έλα όμως που ο 7ος μήνας μας βρήκε με αρκετά βράδια με συνεχή -αδικαιολόγητα για εμάς- ξυπνήματα! Και 2 και 3 φορές σε μία ώρα (πού σε μία νύχτα που λέγαμε)! Και 7 και 8 σε μία νύχτα.  Μία εγώ - μία ο συνοδοιπόρος. Όποιος άντεχε κάθε φορά, όποιος τον άκουγε πρώτος.... Κάποιες φορές ήταν η πιπίλα, κάποιες η γενικότερη τοποθέτηση στο κρεβάτι του, κάποιες μάλλον τα δόντια, κάποιες ίσως απολύτως τίποτα... Έτσι ζήσαμε και για πρώτη φορά σερί, νυχτερινό κλάμα 2,5 ωρών (!). Ήταν απαρηγόρητος ο κακοιμοίρης και τίποτα δεν τον ηρεμούσε. Στα τέλη όμως του Νοεμβρίου, έστρωσε πολύ η κατάσταση και ζήσαμε και σερί 12ωρο ξανά! Υπάρχει λοιπόν ελπίδα :).

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

How was your week?

  • Πόσο γεμάτη αυτή η Παρασκευή! Δουλειές στο σπίτι με τον συνοδοιπόρο (που εργαζόταν από το σπίτι), δουλειές έξω, πρόχειρα μαζέματα και η επίσκεψη της αγαπημένης, πολύτεκνης οικογένειας το μεσημέρι.
  • Και γέμισε χαμόγελα και αγκαλιές ο μικρός Στέφανος. Και ήταν τόσο όμορφα.
  • Από εκεί και το πιο πάνω ραβασάκι που άφησε κρυφά η Αλίκη πίσω από την πόρτα του δωματίου του Στέφανου και το βρήκαμε αφού είχε φύγει. Πόσο με συγκίνησε.
  • Και αυτό το σημείωμα αντιπροσωπεύει την αγάπη, τις αγκαλιές, τη φροντίδα που εισέπραξε όλες αυτές τις ημέρες ο Στέφανος από τους μικρούς του φίλους... την Άρτεμις, την Χριστίνα, τον Δημήτρη, τον Άλκη, τον Παναγιώτη, την Αλίκη, τον Διονύση.
  • Και το βράδυ μας έκαναν το τραπέζι ο Αντώνης με την Μαριλένα με εξαιρετικό -όπως πάντα- φαγητό, συζητήσεις, γέλια και αναπολήσεις.
  • Το ηλιόλουστο Σάββατο ξεκίνησε με τοπική επίσκεψη στην βολεϊμπολίστρια της οικογένειας Άρτεμις και "εκδορμή" στα βόρεια.
  • Προλάβαμε και κάναμε μια βόλτα στην όμορφη Κηφισιά και βρήκα και παπούτσια ειδικών προδιαγραφών που έψαχνα. Να είναι άνετα για περπάτημα αλλά όχι αθλητικά. Να είναι ανθεκτικά στις καιρικές συνθήκες αλλά να μην είναι μπότες. 
  • Μεσημεριανή μάζωξη στο Κηφισιώτικο σπίτι με τα ξαδελφάκια και τους φίλους. Και όπως καταλαβαίνετε, φάγαμε, ήπιαμε, φωτογραφηθήκαμε, συγκινηθήκαμε και αναχωρήσαμε για την Βούλα.
  • Σάββατο βράδυ και τα καταφέραμε να ιδωθούμε με την Μαριάννα και τον Χριστόφορο έστω για λίγες ώρες. Φάγαμε και την τοπική μας πίτσα και τα αγαπημένα προφιτερόλ από την Παιανία.
  • Σάββατο αναχώρισε και η μαμά για την Αμερική για το άλλο ανήψι ώστε να γιορτάσουν όλοι μαζί την Ημέρα των Ευχαριστιών.
  • Κυριακή = συμμάζεμα, πακετάρισμα και αναχώριση!
  • Και παραλίγο να ξεχάσω τα διαβατήρια (ποιος εγώ! φανταστείτε!) αλλά τέλος καλό όλα καλά.
  • Στην πτήση τα πήγαμε καλά... Κοιμήθηκε λιγάκι ο μικρός στον μπαμπά του, χαζέψαμε τις εμβληματικές Άλπεις, παίξαμε με τα περιοδικά και φτάσαμε.
  • Τρένο μαζί με τον νέο συνάδελφο του συνοδοιπόρου Christian και την ελληνίδα γυναίκα του Βάγια.
  • Και ο μικρός κοιμόταν στην κυριολεξία όρθιος... ο κακομοίρης! Ούτε μπάνιο δεν έκανε πριν κοιμηθεί.
  • Και είμασταν και εμείς πτώμα! 22.00 είμασταν στα κρεβάτια μας!
  • Είναι όμορφο και το ελβετικό μας σπίτι. 
  • Και είχε κάτι ανατολές αυτή την εβδομάδα! Κάτι κερδίζεις όταν είσαι ξύπνιος από τις 06.00.
  • Αληλλούια! Κοιμήθηκε ο μικρός κανά 10ωρο σερί (!!) και δεν το πιστεύαμε. Ξύπναγα κάθε λίγο και λιγάκι και κοιτούσα το ρολόι.
  • Την Τετάρτη κάναμε το πρώτο μας κοινό μάθημα yoga! Εγώ και ο Στέφανος! Και ήταν άλλες 10+ μαμάδες με τα μωράκια τους, από 1 μηνού (Παναγιά μου πόσο μικρά είναι!) μέχρι 6-7 μηνών. 
  • Και ο Στεφανάκος ήταν πολύ καλό παιδί... Παρατηρούσε τα πάντα, προσπαθούσε να χαϊδέψει τη συνομήλική του Maya που καθόταν δίπλα, γούρλωνε τα μάτια του όταν κάποιο μωρό έκλαιγε και η μόνη φορά που έκλαψε ήταν όταν κάναμε μια άσκηση με μπαλόνια και ξεφούσκωναν με θόρυβο.
  • Η μαμά του Στέφανου γυμνάστηκε λιγάκι (από τα ολότελα), μοίρασε χαμόγελα και αυτοσυγκεντρώθηκε για να καταλάβει τις γαλλικές οδηγίες.
  • Πτώμα ο μικρός μετά το μάθημα...... Κοιμήθηκε το πρώτο λεπτό που μπήκε στο αυτοκίνητο και δεν ξύπνησε ανεβάζοντάς τον 3 ορόφους αγκαλιά.
  • Σας έχω πει ότι όταν φτερνίζομαι ο μικρός κλαίει; Φοβάται ο κακομοίρης.
  • Μα τι ωραίος καιρός.... Θερμοκρασία εκεί στους 12-14, γλυκός ήλιος, καθαρός ουρανός.
  • Να είσαι -σχετικά- ξεκούραστος, να κοιμάται μόνος του ο μικρός το μεσημέρι για καμιά ώρα και εσύ να μην χρειάζεσαι ύπνο αλλά να μαγειρεύεις λιγάκι, να δουλεύεις λιγάκι, να χαζεύεις λιγάκι. Παράδεισος!
  • Και έτσι έφτιαξα κοτόπουλο με κάρυ και γιαούρτι υπό τη συνοδεία ρυζιού basmati.
  • Κάποιος πρέπει να με φροντίσει και εμένα. 
  • Την επόμενη βέβαια ημέρα ζήσαμε ακριβώς το αντίθετο αλλά τι να κάνεις...
  • Πέμπτη και καθιερωμένο μάθημα chez moi γαλλικών (μελέτη μηδέν αλλά τουλάχιστον μιλάμε λιγάκι και μας διορθώνει) και μετά ήρθαν από εδώ τα κορίτσια για γρήγορη μακαρονάδα.
  • Μπαίνει και η εγκυούλα στην τελική ευθεία!
  • Happy Thanksgiving! Και ζήλεψα λιγάκι που ήταν μαζεμένοι εκεί στο Αμέρικα και θα έτρωγαν παρέα, και θα πήγαιναν βόλτες....
Καλό, εορταστικό σαββατοκύριακο! 
Μη ξεχάσετε τους Στέλιους και τις Κατερίνες! Και εμείς έχουμε πολλούς!
ανδριάνα

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Αρμονία


Άφωνη! Το κοίταγα και το ξανακοίταγα! Τι σπίτι είναι αυτό; Πω πω! Πόσο θα το ήθελα. Δεν ξέρω τι αγαπώ περισσότερο, το εσωτερικό ή το εξωτερικό του μέρος. Ή μήπως τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα 2 αλληλεπιδρούν; Πώς γίνονται ένα με όλα αυτά τα τεράστια, διάφανα παράθυρα και πώς τα υλικά συνεχίζονται από την πισίνα στο σαλόνι και από το γραφείο στον κήπο. Και είναι όλα τα υλικά, το ξύλο και το μπετόν, σε συνδυασμό με την φύση, σαν να βρίσκονται στο σωστό μέρος. Σαν να βρίσκονταν από πάντα εκεί. Είναι νομίζω ένα συγκλονιστικό σπίτι. Και για όσους ενδιαφέρονται βρίσκεται στην Καλιφόρνια (pas mal!) και ανήκει σε ένα ζεύγος που εργάζεται στην Silicon Valley. Και ναι, για να δέσει το γλυκό, ο αρχιτέκτοντας Bohlin Cywinski Jackson είναι μέρος της ομάδας της Apple. Αυτά.






Πηγή: dwell

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

How was your week?

  • Να αγοράζεις το εξαιρετικό σου yogi tea και το καρτελάκι να είναι στα γερμανικά..... Χάνεται η μισή απόλαυση.
  • Μόνο σε εμένα φαίνεται -τουλάχιστον- περίεργο που ζευγάρια εύχονται χρόνια πολλά ο ένας στον άλλο μέσω των social media, γονείς στα παιδιά τους κτλ;
  • Μα άμα δείτε πώς περικυκλώνει το χέρι μου όταν τον βάζω για ύπνο! Το αγκαλιάζει και με τα δυο του χέρια και σηκώνει και τα πόδια του να πιάσει τον καρπό. Και τις τελευταίες ημέρες, στον μεσημεριανό του ύπνο, το παίρνει και το ακουμπάει μπροστά στα μάτια του και μετά από λίγο κοιμάται.
  • Παρασκευή = πακετάρισμα! Κάθοδος εν Ελλάδι για λίγες ημέρες και είπαμε να κάνουμε μια μικρή έκπληξη!
  • Αφού λοιπόν ακολουθήσαμε την κλασική διαδρομή (σπίτι - αυτοκίνητο - τρένο - αεροπλάνο - αυτοκίνητο - σπίτι), με αυξανόμενη δυσκολία όσο μεγαλώνει ο μικρός, μας παρέλαβε η μαμά και αναμέναμε την αδελφή με την Αρτεμούλα για την έκπληξη.
  • Και δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτα οπότε έμειναν με ανοιχτό το στόμα.
  • Και από τους σκούφους και τα μπουφάν, πήγαμε στις μπαλαρίνες και στα ζακετάκια.
  • Και ο μικρός πρώτη φορά έριξε και το κλάμα του σε κάποιες αγκαλιές. 
  • Σαββατιάτικη βραδινή επίσκεψη του αγαπημένου μας μουσαφίρι και είμασταν και οι 3 τόσο κουρασμένοι που στις 22.00 έκλεισαν τα φώτα.
  • Είχαν και πρωϊνό ξύπνημα με αγώνα την επομένη τα αγόρια.
  • Επιστροφή λοιπόν, μετά από 1 χρόνο απουσίας, στην Μαραθώνια Κυριακή της Αθήνας! Με ωραίο ήλιο, παρέα και τον Στέφανο για 1η φορά και τυπικό - άτυπο ραντεβού στο γνωστό σημείο στην Ηρώδου Αττικού όπου πέρασαν δεκάδες φίλοι και πιτσιρίκια. Πόσο ωραία! 
  • Και η Μαριάννα, και ο Χριστόφορος, και ο Άλκης, και ο Γιώργος, και η Κατερίνα, και ο Αλέξης, και η Κατερίνα, και ο Τέλης, και η Ηλέκτρα, και η Νατάσα, και ο Γιώργος, και η Βενετία, και η Μαρία, και η Ειρήνη... και φίλοι - φίλων, πόσος κόσμος! 
  • Ε, με τόσα κομπλιμέντα από γνωστούς και αγνώστους, πώς να το γλυτώσει το μάτι; Όλο το βαγόνι του μετρό με τον Στέφανο ασχολιόταν.
  • Έτσι, η επιστροφή στο σπίτι ήταν λίγο επεισοδιακή! Ευτυχώς ήρθαν ενισχύσεις (ΖΤΑ) και λίγο παιχνίδι, λίγες αγκαλιές, λίγο ξεμάτιασμα... τα καταφέραμε.
  • Οι νύχτες μας ήταν μία στα ύψη μία στα βάθη. Έτσι περάσαμε 1,5 ώρες κλάματος τη μία και σερί 9ωρο ύπνο την άλλη.
  • Κάναμε επίσκεψη και στη φίλη μας την Ανθή για να γνωρίσει -επιτέλους- τον Στεφανάκο, κάναμε και τοπικές δουλειές στη Βούλα στα μαγαζιά που πηγαίνουμε χρόοοονια τώρα, πετύχαμε και τους τοπικούς celebrities (χιχι) για έναν γρήγορο καφέ, κάναμε και βόλτες στη Γλυφάδα.
  • Η βόλτα στο κέντρο που είχαμε στο πρόγραμμα μεταφέρθηκε για την επόμενη επίσκεψη καθώς Ομπάμα και Πολυτεχνείο δυσκόλεψαν τα πράγματα.
  • Είναι αυτός ο Ομπάμα. Και οι ομιλίες του. Σεμινάριο! Λέξη προς λέξη.
  • Ένα "κλασικό" απόγευμα Τετάρτης στο σπίτι των φίλων, με τα πιτσιρίκια, τα παιχνίδια σκορπισμένα στο χαλί, ζεστό τσάι, γέλια και κουβέντες. Ένα "κλασικό" απόγευμα αν έχεις τους φίλους σου κοντά. Τόσο απλά, τόσο όμορφα.
  • Και το βράδυ της Τετάρτης είχαμε reunion από τα λίγα! Κατερίνα, Λίζα, Τζέση και εγώ. Φίλες από το δημοτικό για κρασί και κουβέντα μετά από χρόνια πολλά! Πόσα είχαμε να πούμε! Τι ωραία που ήταν... Άντε και πιο σύντομα την επόμενη φορά γιατί αλλιώς μας βλέπω γιαγιάδες στο επόμενο ραντεβού.
  • Οπότε την Τετάρτη με τον συνοδοιπόρο συναντηθήκαμε κατευθείαν στις 04.00 το πρωί πάνω από το κρεβάτι του μικρού που είπε για κανα 2ωρο να μείνει ξύπνιος.
  • Δουλειές αριστέρα - δεξιά την Πέμπτη και το μεσημέρι καταφέραμε και ξεκλέψαμε ένα 2ωρο οι 2 μας (χωρίς άντρες και παιδιά δηλαδή!) και φάγαμε τις σαλάτες μας, ήπιαμε τις ζεστές μας σοκολάτες και είπαμε όσα νέα προλάβαμε με την φίλη Μαριάννα. Πού να τα προλάβεις όλα τα νέα;
  • Και τώρα που έχει μεγαλώσει λιγάκι ο μικρός, έχουν ξεθαρέψει και οι πιο "δύσκολοι" -όπως ο παππούς του- και τον παίρνουν αγκαλιές και του κάνουν παιχνίδια.
  • Πέμπτη βράδυ και υποδεχτήκαμε το νέο ζευγάρι της πόλης (χιχι) και γελάσαμε και φάγαμε και τα είπαμε.
Καλό Σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #35



Η πιο υψηλή μορφή ανθρώπινης νοημοσύνης είναι η ικανότητα να παρατηρείς χωρίς να κρίνεις.
The ability to observe without evaluating is the highest form of intelligence.


Jiddu Krishnamurti

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Λευκό στο λευκό


Ολόλευκο! Θα το τολμούσατε; Έχει όμως αυτό το ξύλινο πάτωμα, τις μαύρες πινελιές στα διακοσμητικά και στα μικρο-έπιπλα, και αυτά τα διάσπαρτα ξύλινα, "παλιακά" έπιπλα που όλα τα εξισορροπούν. Είναι τόσο διαχρονικά όμορφο το λευκό αλλά και τόσο δύσκολο. Γιατί πολύ εύκολα πέφτεις σε λάθη, σε υπερ-απλουστεύσεις και το ωραιότατό σου σαλόνι αρχίζει να θυμίζει θάλαμο νοσοκομείου. Αν όμως το έχεις, τότε είναι μαγικό. Και δεν σε αγγίζει μετά καμία τάση. Εσύ παραμένεις διαχρονικά chic, minimal και απλός.

Εμείς επιλέξαμε να κάνουμε αντίστοιχα ολόλευκη την κουζίνα μας όταν ανακαινίζαμε το ελληνικό μας σπίτι. Και για να "γειωθεί" και να δέσει με το υπόλοιπο χώρο, επιλέξαμε ο πάγκος να είναι στο χρώμα του φυσικού ξύλου. Και πραγματικά είναι χάρμα οφθαλμών. Είναι που είναι η κουζίνα το κέντρο κάθε σπιτιού (συμφωνείτε;), αν σου αρέσει και τόσο τότε δεν ξεκολλάς.




Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

How was your week?

  • Πω πω! Πολύ busy και όμορφο το πσκ. 
  • Είχε έναν ήλιο την Παρασκευή! Με δόντια αλλά ήλιο όπως και να έχει. Και δεν γινόταν να τον αφήσουμε ανεκμετάλλευτο -ειδικά όταν η πρόγνωση δείχνει χιόνι!
  • Έτσι, κάναμε την ωραία μας βόλτα μέχρι το κέντρο (40-50 λεπτά περπάτημα) με τον μικρό Στέφανο, 2-3 δουλειές εκεί και κατά τη 1 συναντήσαμε τον συνοδοιπόρο που ήταν γραφείο για να γευματίσουμε.
  • Δεύτερο επεισόδειο The Young Pope Παρασκευή βράδυ και αναρωτιέμαι πού το πάει.
  • Βροχερό το Σάββατο και είμασταν στο πόδι από τις 06.00!! Τι κάνεις λοιπόν όταν έχεις ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα; Ανάβεις φούρνο, βγάζεις τα βούτυρα και τα αβγά, παίρνεις και τον βοηθό (το μικρό φυστίκι δηλαδή) παραδίπλα στο καρεκλακι του και φτιάχνεις apple toffee cupcakes για την αυριανή μάζωξη. Αφήνεις και τον μπαμπά της οικογένειας να χουζουρέψει και αυτός λιγάκι.
  • Την συνταγή σας την έδωσα ήδη! Τυχερούληδες :)
  • Το μεσημέρι το πρόγραμμα είχε Γενεύη και το σπίτι του ξαδέλφου που μετακόμισε μόνιμα λόγω δουλειάς πριν λίγους μήνες.
  • Εκεί μας περίμενε όλη η οικογένεια (και η μητέρα με τον αδελφό του δηλαδή) που είχα να δω χρόνια!
  • Επιστρέφοντας, κάναμε και μια στάση στο ΙΚΕΑ ευελπιστώντας ότι θα βρούμε κάτι μαλακό και αναδιπλούμενο να βάλουμε στο πάτωμα του μικρού ώστε να του είναι πιο εύκολο το μπουσούλημα, αλλά μάταια. Κάναμε όμως (εννοείται) κάποια ψώνια.
  • Κυριακή ήταν η μεγάλη ημέρα της έκπληξης. Το Baby Shower της Έλενας. Και όλα πήγαν κατ' ευχήν, μαζευτήκαμε όλοι στην ώρα μας, ετοιμάσαμε τον χώρο, στρώσαμε τραπέζι, γνωριστήκαμε και περιμέναμε.....
  • Και το χάρηκαν οι μέλλοντες γονείς, το χαρήκαμε και εμείς!
  • Και ο μικρός Στέφανος πήγαινε από αγκαλιά σε αγκαλιά! Και έκανε χιλιόμετρα (!) με τον καθένα καθώς κανείς δεν του χαλούσε χατήρι στο περπάτημα.
  • Χαλάζι! Ολοστρόγγυλο με διάρκεια μόλις λίγων λεπτών.
  • Head of Internal Communications -Cartier. Όταν διάβασα την αγγελία, my heart skipped a beat. Δεν έκανα καν αίτηση όπως καταλαβαίνετε. Έχω κάνει άλλες όμως και ποιος ξέρει πού θα μας βγάλει....
  • Αχ αυτές οι Δευτέρες! Σας τα έχω πει ε; Ε, αυτή ήταν πολύ δύσκολη. Πολλά μέτωπα! 
  • Και όπως δύσκολα ξεκίνησε, έτσι δύσκολα έκλεισε. Με μεταμεσονύκτιες συζητήσεις, εξομολογήσεις και δάκρυα.
  • Όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι όμως. Η ζωή δεν είναι flat. Και θεωρώ ότι αυτός που εξωτερικεύει αυτά που νιώθει και ζει, δεν βγαίνει ποτέ χαμένος.
  • The Hunt. Την έχετε δει την ταινία; Είναι Δανέζικη, σοκαριστικά ρεαλιστική για την κοινωνία που ζούμε. Να την βάλετε στη λίστα σας αν δεν την έχετε δει. Εγώ την εντόπισα μετά από παρότρυνση φίλης.
  • Το έλεγες και ασθενή χιονόπτωση! Και ο μικρός Στεφανάκος κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια από το παράθυρο στην καθιερωμένη μας περιήγηση.
  • Πλέον δεν αναγνωρίζει μόνο το μπιμπερό ως "πηγή φαγητού"! Με το που θα με δει να κόβω φρούτα ή λαχανικά αρχίζει τις φωνές και τα παραγγέλματα.
  • Ήρθαν και τα Αμερικάνικα μαντάτα! Μάλλον πρέπει να πάψουμε να εντυπωσιαζόμαστε και να συνειδητοποιήσουμε ότι μία νέα, σκληρή πραγματικότητα έχει ήδη ανατείλει. Ναι, μετά την Χρυσή Αυγή, την ακροδεξιά σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, το Brexit, τον Trump. Είτε σχετίζονται όλα αυτά μεταξύ τους είτε όχι, θεωρώ ότι συνηγορούν στην ίδια αποξενωμένη πραγματικότητα.
  • Ας διαφυλάξει ο καθένας μας τις αξίες του και ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τους πολίτες του αύριο που θα κάνουν τη διαφορά. 
  • Ευφυέστατο φαγητό το μπριάμ! Σε ένα πυρέξ χωράς όλο το μεγαλείο της φύσης (που μάλλον διένυε τις τελευταίες του ημέρες ζωής στην κουζίνα σου) και αυτό μαγικά μετατρέπεται σε ένα θεσπέσιο φαγητό. Προσθέτεις στο σερβίρισμα και λίγο γιαούρτι και φρέσκο ψωμί και το απογειώνεις.
  • Να έχεις σίδερο βουνό και να συνειδητοποιείς ότι ξαφνικά, το μικρό φυστίκι, φοβάται τον ατμό! Ο γλυκούλης!
  • 11.11 σήμερα!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

(Cup)cake love! #16 Apple Toffee


Δεν είναι ότι είχα όντως τόσο καιρό να φτιάξω cupcakes, απλά τις περισσότερες φορές που έφτιαξα, στην μετά-Στεφάνου εποχή, τα έκανα τόσο γρήγορα και εξαφανίζονταν αντίστοιχα γρήγορα που δεν προλάβαινα να τα φωτογραφίσω. Και μετά, πού χρόνος να καταγράψεις την συνταγή; Αυτή τη φορά όμως οργανώθηκα και τα κατάφερα. Έφτιαξα αυτά τα μοσχομυριστά, τόσο ζουμερά και τόσο αμαρτωλά cupcakes με μήλα, κανέλα και frosting cream cheese + toffee για το baby shower έκπληξη που διοργανώσαμε για τη φίλη Έλενα. Και μιας και βρισκόμασταν στην καρδιά του φθινοπώρου, ήθελα να έχουν αυτή τη γεύση! Τη φθινοπωρινή. Και η αλήθεια είναι ότι στην Ελβετία τα μήλα είναι ντόπια και εξαιρετικά. Είναι μακράν το #1 φρούτο σε κατανάλωση εδώ. Και έτσι δημιουργήθηκαν τα apple toffee cupcakes!

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Αρκεί ένας


Ήταν ένα βιντεάκι μόλις λίγων λεπτών στο facebook. Ανάμεσα σε ένα κάρο αναρτήσεις που κυμαίνονταν από τον χωρισμό διάσημου ζεύγους μέχρι φωτογραφίες από όλες τις εξόδους των φίλων το σαββατοκύριακο που πέρασε. Ήταν βλέπετε βράδυ Κυριακής. Όπως όλα όμως, έτσι και τα social media, έχουν την αξία που τους δίνεις εσύ. Και έτσι, πολλές φορές, μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα νέα, άρθρα, βίντεο μου τα έχουν προσφέρει οι φίλοι και οι σελίδες που παρακολουθώ στα social media. 

Το βιντεάκι λοιπόν αυτό εξιστορούσε την ιστορία ενός πιτσιρικά ο οποίος μία ημέρα επέστρεψε από το σχολείο με ένα σημείωμα από την δασκάλα που προοριζόταν για την μαμά του. Εκείνη το άνοιξε και με δάκρυα στα μάτια το διάβασε δυνατά: "Αγαπητή κυρία τάδε, ο γιος σας είναι ιδιοφυία. Δεν έχουμε εδώ δασκάλους που να μπορούν να τον διδάξουν. Σας παρακαλούμε, διδάξτε τον εσείς". Καθώς τα χρόνια πέρασαν, ο μικρός ενηλικιώθηκε, η μητέρα του έφυγε από αυτόν τον κόσμο, και σε μία "ανασκαφή" στο πατρικό του σπίτι βρήκε εκείνο το γράμμα. Και το διάβασε: "Αγαπητή κυρία τάδε, ο γιος σας είναι διανοητικά ανεπαρκής. Δεν μπορούμε πλέον να τον διδάξουμε στο σχολείο μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Για αυτό σας προτείνουμε να τον διδάξετε εσείς στο σπίτι". Ο νέος αυτός ήταν ο Τόμας Έντισον, ήδη αναγνωρισμένος και καταξιωμένος εφευρέτης όταν συνέβει το περιστατικό αυτό. 

Πόσα φτερά, πόση δύναμη, πόση αυτοπεποίθηση μπορεί να σου δώσει η πίστη μόλις ενός ανθρώπου! Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την ίδια σου την μαμά. Αρκεί ένας για να πιστέψεις και εσύ στον εαυτό σου, στις δυνατότητές σου, στις ιδιαιτερότητές σου, στην μοναδικότητά σου. Να νιώσεις ότι είσαι σπουδαίος! Ότι είσαι αγαπητός! Ότι είσαι ασφαλής να είσαι ο εαυτός σου. Ότι είσαι αρκετός! Αχ αυτή η μαμά..... Στο ημερολόγιό του, για εκείνη την ημέρα, ο Τόμας Έντισον έγραψε ότι ήταν ένα παιδί με διανοητικές προκλήσεις το οποίο χάρις στις ηρωικές προσπάθειες της μητέρας του έγινε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του αιώνα.

Πόσο τυχεροί θα είμασταν όλοι αν είχαμε μια τέτοια μαμά ή αν γινόμασταν μία τέτοια μαμά. Ή ένας τέτοιος μπαμπάς, φίλος, σύντροφος. Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ έλεγε σε μία διάλεξή του, τι τύχη είναι να έχεις μια καλή μαμά. Ειδικά για τα πρώτα χρόνια ζωής σου. Και τώρα που είμαι και εγώ μία, πόσο μεγάλη ευθύνη νιώθω! Πόσο προσπαθώ να είμαι ένα θετικό παράδειγμα. Να δημιουργώ μία γαλήνια ατμόσφαιρα στο σπίτι. Να του δείχνω πόσο πολύτιμος, πόσο αγαπητός, πόσο ξεχωριστός είναι και ας μετρά μόλις 6 μήνες. Και πόσο δύσκολο είναι να μένεις προσηλωμένος στον στόχο και να μην παρεκλύνεις. Ούτε με την κούραση, ούτε με την αυπνία, ούτε με τη γκρίνια. Εσύ να είσαι εκεί, ο βράχος της αγάπης, της αποδοχής, της ασφάλειας. Το καταφύγιο. Η πιο ζεστή αγκαλιά. Το πιο ειλικρινές "σ' αγαπώ". Και από την άλλη, σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδάκια που μεγαλώνουν μόνα, παρατημένα ή με γονείς αντικειμενικά ανεπαρκείς. Με βία, με σκληρότητα. Και παγώνει το αίμα μου. Και θα ήθελα να τα πάρω όλα εδώ στο σπίτι και να τους εξηγήσω πόσο πολύτιμα είναι. Πόσο ξεχωριστά.

Αχ. Όσοι έχετε παιδιά, φιλήστε τα λίγο πιο πολύ και αγκαλιάστε τα λίγο πιο σφιχτά. Και σταθείτε δίπλα τους σαν σημείο αναφοράς για αυτό που μπορούν να γίνουν. Για τα παιδιά τα δικά σας, αλλά και των φίλων σας, των συγγενών σας. Θα προσπαθήσω και εγώ πιο πολύ. Γιατί αρκεί ένας άνθρωπος. Και αγάπη.

ανδριάνα

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

How was your week?

  • Παρασκευή με γρήγορο τσίμπημα το μεσημέρι με τον συνοδοιπόρο, απογευματινό ραντεβού στον παιδίατρο για εμβόλιο (πολύ καλύτερα τα πήγαμε αυτή τη φορά!), σούπερ - μάρκετ (μα συνέχεια ψωνίζουμε τρόφιμα!) και βραδινή πρεμιέρα του The Young Pope (το είδατε;) παρέα με sushi.
  • Αγοράσαμε και φιλέτο για την πρώτη δοκιμή κρέατος του μικρού. Αν σας πω το κόστος θα ουρλιάξετε! 99 φράγκα το κιλό!! Ευτυχώς εμείς αγοράσαμε μόλις 100γρ.
  • Ευτυχώς οι ύπνοι του μικρού φυστικιού επανήλθαν πάνω - κάτω στα γνωστά του επίπεδα, με σερί ύπνο δηλαδή για κανά 8ωρο (για εκείνον) και 3-4 επισκέψεις δικές μας κατά τη διάρκεια της νύχτας.
  • Πω πω κρύο το Σάββατο! Αν δεν έχει ήλιο είναι άλλος καιρός!
  • Και έφαγε ο μικρός το μοσχάρι - χρυσό, παρέα με γλυκοπατάτα, και τα πήγαμε έτσι και έτσι. Την Κυριακή όμως στην 2η προσπάθεια έφαγε πρώτη φορά όλο το μπολάκι των λαχανικών.
  • Μετά από μήνες, ήπιαμε τον καφέ μας στο πάλαι ποτέ αγαπημένο L' Aubier, αφήνοντας το καρότσι έξω και κρατώντας αγκαλιά τον Στεφανάκο.
  • Και το βράδυ ήρθαν οι φίλοι γιατροί για κοκκινιστό με μακαρόνια, μωρουδιακές συζητήσεις, εργασιακά updates και αναλύσεις περί παντός επιστητού. Πολύ ωραία ήταν.
  • A! 'Εφτιαξε και ο συνοδοιπόρος μαλακά μπισκοτάκια με nutella που τα είχε άχτι! Γρήγορα, εύκολα, με 3 υλικά και ένα μπολ.
  • Ηλιόλουστη Κυριακή και ο συνοδοιπόρος βγήκε για τρέξιμο και εμείς απολαύσαμε pepper 96.6, ήλιο και αγκαλιές.
  • Και το μεσημέρι ξεκινήσαμε για γρήγορη βόλτα στο κέντρο της Βέρνης (με καφέ to-go... σπάνια περίπτωση στην Ελβετία) και καταλήξαμε στο νέο, όμορφο & φωτεινό σπίτι φίλων για γιουβέτσι (μιαμ!) και σούπα (που ενθουσίασε τον συνοδοιπόρο), πρώτες γνωριμίες με τον Στέφανο, εξιστορήσεις όλων των συμβάντων των τελευταίων μηνών, παιχνίδια και νέα ραντεβού.
  • Η Κυριακή έκλεισε με πολύωρη, τηλεφωνική συζήτηση με την κα Ζ. η οποία μελέτησε τον αστρολογικό χάρτη του φυστικιού και μας μετέφερε αυτά που είδε ως τάσεις. Έχουμε να ζήσουμε! Τέσσερις σελίδες σημειώσεις κράτησα. Πώς βλέπετε εμένα; Ε, καμία σχέση.
  • Μαθήματα, μαθήματα, μαθήματα... Και μετά αλλαγή, αλλαγή, αλλαγή. Ναι, πάλι. Εσαεί.
  • Μα είναι μαγική η φύση το φθινόπωρο, δεν συμφωνείτε; Πόσα χρώματα!
  • Τι σας έγραφα παραπάνω; Ότι επανήλθε ο μικρός στους ύπνους του; Αχ... λίγες ημέρες έτσι και τις υπόλοιπες ... γιουβέτσι. Συνεχή ξυπνήματα δηλαδή. Και 3-4 φορές την ώρα!
  • Είναι που είναι οι Δευτέρες..... μάλλον κακοπέφτουν και στον μικρό και γίνονται πολύ δύσκολες. Και μου το είχε πει η φίλη Danielle, είναι που έχει συνηθίσει και τους 2 γονείς το σκ και η Δευτέρα του πέφτει βαριά.
  • Όμορφες, φθινοπωρινές ημέρες, με ήλιο, ψυχρούλα και αεράκι! 
  • Πήραμε και εμείς τους δρόμους για βόλτες και δουλειές με τον μικρό Στέφανο. Και όταν δεν κοιμάται στο καρότσι χαζεύει τα δέντρα και τον κόσμο. Και πολύ του αρέσει.
  • Και πλέον σπίτι, κάθεται στο καρεκλάκι του, με το τραπεζάκι του μπροστά, και είναι σαν μικρός κύριος. Πόσο πλάκα έχει! Ακουμπάει και τα χέρια του στα μπράτσα και αράζει.
  • Έτσι, τον έχω δίπλα μου, αγναντεύει τη λίμνη και μου ρίχνει και εμένα πού και πού καμιά ματιά και κανά χαμόγελο.
  • Μη φανταστείτε, για κανά τεταρτάκι είμαστε έτσι, μετά... βαριόμαστε! Κλασικά.
  • Γεύση εβδομάδας: κρόκος. Μιαμ!
  • Αχ η ευτυχία του να τον παίρνει μόνο του ο ύπνος και να κοιμάται γαλήνια.
  • Πέτυχα -επιτέλους- ανοιχτό και το μικρό Ινδικό της πόλης, που τα μεσημέρια έχει take - away. Ανοίγει όμως 2 ώρες όλες και όλες (ελβετοί!) και έτσι πρέπει να έχεις δώσει ραντεβού για να το πετύχεις.
  • Ήταν τέτοια η κούρασή μου που ούτε πήρα χαμπάρι τον συνοδοιπόρο που σηκώθηκε κατά τις 04.30 και τάισε τον μικρό. Και έτσι, όταν τον άκουσα κατά τις 06.30 να γκρινιάζει, χάρηκα τόσο πολύ που επιτέλους κοιμήθηκε κάποιες ώρες σερί (και αυτός και εμείς) και με ένα πήδημα πετάχτηκα από το κρεβάτι με τη φράση "άσε, θα πάω εγώ να τον ταΐσω" για να έρθει η απάντηση του συνοδοιπόρου και να επανέλθω στην πραγματικότητα.
  • Θυμάστε που σας έλεγα για την καθηγήτρια Γαλλικών μας, την Ελά; Που μιλά πόσες γλώσσες και που έχει δει ότι ταινία έχει κυκλοφορήσει, από Κορεάτικη και Σκανδιναβική μέχρι Ρώσσικη και Ελληνική. Ε, την ρώτησα. Και μου απάντησε ότι δεν έχει περάσει ημέρα της ζωής της που να μην έχει διαβάσει βιβλίο και που να μην έχει δει ταινία. I rest my case.
  • Και μας είπε ότι "εγώ είμαι και 40 χρονών, έχετε χρόνο να δείτε ταινίες μέχρι να φτάσετε στην ηλικία μου". Ουδέν σχόλιο.
  • Την Πέμπτη λοιπόν, μετά το μάθημα με την Ελά που περισσότερο με συνάντηση φίλων μοιάζει παρά με τυπικό μάθημα, αφοσιωθήκαμε στις χειροτεχνίες! Η Ρόζα, ο Στέφανος και εγώ. Και τα πήγαμε περίφημα! Δεν αποκαλύπτω περισσότερα όμως γιατί είναι έκπληξη.
  • Και ο συνοδοιπόρος είχε επαγγελματικό δείπνο οπότε δεν τον είδαμε καθόλου την Πέμπτη. Περάσαμε όμως πολύ όμορφα και δημιουργικά με τον μικρό Στέφανο. Τόσο που στις 18.00 ήταν πτώμα!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Όχι


Όχι. Πόσο σημαντική λέξη. Πόσο δύσκολη. Πόσες φορές έχετε ακούσει από πετυχημένους ανθρώπους ότι η καριέρα τους (από τους ηθοποιούς μέχρι τους ερευνητές) καθορίστηκε από τα ΌΧΙ και όχι απο τα ΝΑΙ. Γιατί είναι τόσο εύκολο να υποκύψεις στο ναι και ας μην είναι αυτό που σου λέει η καρδούλα σου ή το ένστικτό σου. Γιατί δεν θες να δυσαρεστήσεις κανέναν. Γιατί δεν θες να φανείς ο "κακός" της υπόθεσης, ο περίεργος, ο σνομπ. Γιατί κάπως μας έχει γίνει καραμέλα και ξεπετιέται από το στόμα μας πριν καν προλάβουμε να επεξεργαστούμε την ερώτηση και τα θέλω μας. Και έτσι πηγαίνουμε στην παράσταση που ποτέ δεν μας ενδιέφερε, και δεχόμαστε τη θέση που ξέρουμε ότι δεν μας ταιριάζει, και παντρευόμαστε τον 'x' γιατί περάσανε τα χρόνια, και βγαίνουμε στα ίδια μέρη γιατί έτσι κάνουν και οι άλλοι.... Και κάνει κύκλους η ζωή μας γύρω από τα εκατοντάδες ΝΑΙ που είπαμε αλλά δεν εννοούσαμε. Και ίσως μετανιώσαμε αλλά πού να βρεις τη δύναμη να τα ανατρέψεις. Και πώς να πεις ΟΧΙ μετά από τόσα απανωτά ΝΑΙ; Και τα βράδια ίσως ονειρευόμαστε τη ζωή που θα ζούσαμε αν είχαμε τολμήσει να ξεστομίσουμε όλα αυτά τα ΟΧΙ. Και πηγαίναμε στη παράσταση που πραγματικά θέλαμε, και κυνηγούσαμε την δουλειά που πραγματικά μας ταίριαζε, και παντρευόμασταν αυτόν που πραγματικά μας γέμιζε, και βγαίναμε στα μέρη που πραγματικά απολαμβάναμε. Και είχαμε το θάρρος να φτιάξουμε τη ζωή μας γύρω από τα πραγματικά μας θέλω και όχι τα κοινωνικά. Και διώχναμε από πάνω μας το βάρος των "πρέπει" και του "φαίνεστε" που κρύβεται πίσω από πολλά ναι, και ζούσαμε ελεύθεροι τα όχι μας.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes