Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #36


Μητέρα είναι το όνομα για τον Θεό στα χείλη και τις καρδιές των μικρών παιδιών.
Mother is the name for God in the lips and hearts of little children.

William Makepeace Thackeray

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

How was your week?


  • Παρασκευή Παρασκευή! Και ήταν και ο μπαμπάς της οικογένειας σπίτι οπότε ήταν ακόμα πιο όμορφα.
  • Και το μεσημέρι, αντί να πάμε στο καθιερωμένο μας εστιατοριάκι, μαγειρέψαμε μακαρόνια με philadelphia, σκόρδο και προσούτο! Πω πω!
  • Και το απόγευμα είχαμε ραντεβού στον παιδίατρο. Τρεις μήνες είχε να δει τον Στέφανο. Έτσι πάει εδώ. Και ενώ εμβόλιο δεν είχαμε, εμβόλιο κάναμε ενόψει της έναρξης του παιδικού σταθμού.
  • Και μας είπε ότι χαίρει άκρας υγείας ο μικρός, είναι αδυνατούλης αλλά μια χαρά, κινητικός πολύ και χαμογελαστός.
  • Και αυτή τη φορά σχεδόν δεν έκλαψε με το εμβόλιο! Έβλεπε την βελόνα, ξεκίνησε τους μορφασμούς και απλά στο τέλος γκρίνιαξε λιγάκι. Τι καλά!
  • Του έκανε ο γιατρός και το πείραμα με το κρυμμένο παιχνίδι. Το ξέρετε; Από αυτή λέει περίπου την ηλικία αρχίζουν να συνειδητοποιούν την απουσία. Μέχρι πρότινος, αν του έκρυβες το παιχνίδι του κάτω από μία πετσέτα απλά θα το αγνοούσε και θα πήγαινε στο επόμενο. Τώρα που του έκρυψε ένα κουδουνάκι, έσπευσε να βγάλει την πετσέτα να δει αν είναι ακόμα εκεί.
  • Σε αυτή την αναπτυξιακή εξέλιξη πιστεύει ο γιατρός ότι οφείλονται και τα βραδινά του ξυπνήματα. Ξυπνά για τον 'χ' λόγο μες στη νύχτα, και εκεί που άλλωτε θα κοιμόταν ξανά, τώρα συνειδητοποιεί ότι είναι μόνος.
  • Σερί από τον παιδίατρο πήγαμε στους νέους γονείς του μαιευτηρίου της Bienne να δούμε πώς τα πάνε. Και τα πάνε καλά.
  • Πρωϊνό σαββάτου στο σπίτι και μεσημεριανή αναχώρηση μετά το γεύμα του μικρού ώστε να είμαστε ξέγνοιαστοι.
  • Με τόσο κρύο επιλέξαμε το εμπορικό της Βέρνης για βόλτα και ανεύρεση ενός παντελονιού. Δεν θα με άφηνε να φύγω ο συνοδοιπόρος αν δεν κρατούσα στα χέρια μου τουλάχιστον 1 παντελόνι!
  • Γιατί κάποια δεν μου κάνουν -ακόμα, άλλα δεν είναι για αυτές τις θερμοκρασίες και άλλα τα έχω λιγάκι βαρεθεί. Η έρευνα πήγε τελικά καλά και γύρισα σπίτι με ένα ζεστό, μαλακό και άνετο, γκρι παντελόνι.
  • Τσιμπήσαμε και μία πίτσα (όχι πολύ πετυχημένη η αλήθεια είναι), πήγαμε και σούπερ - μάρκετ και πίσω σπίτι.
  • Δεύτερη εβδομάδα χωρίς σερί ύπνο. Πού είναι οι εποχές που κοιμόταν στις 19.00 και ξυπνούσε 07.00; Ελπίζω να ξανάρθουν!
  • Και είναι άτιμο πράγμα η έλλειψη ύπνου! Τα μεγιστοποιεί όλα.
  • Κυριακή και επίσκεψη στο ετήσιο, διεθνές φεστιβάλ αερόστατων. Σε αυτό που είχαμε πάει και πέρσι αν θυμάστε. Με άλλη παρέα, αλλά την ίδια ομορφιά και περισσότερο κρύο. Μππρρρ... Μόνο ο Στέφανος ήταν κατάλληλα ντυμένος. Εμείς, ερασιτέχνες του Ευρωπαϊκού νότου! 
  • Πρέπει να επενδύσουμε όπως καταλαβαίνετε σε μποτάκια χιονιού και ισοθερμικά, αδιάβροχα παντελόνια.
  • Με τα πολλά, βρήκαμε κρησφύγετο στο κοντινό καφέ με την εκπληκτική θέα των πολύχρωμων μπαλονιών στο λευκό τοπίο. Και τα είπαμε με την ησυχία μας.
  • Και ο μικρός Στέφανος ήταν αξιολάτρευτος! Προσαρμοστικός, χαμογελαστός, ήσυχος.
  • Και στην επιστροφή που πέσαμε σε τρελή κίνηση και κάναμε 3 (!) ώρες αντί για μιάμιση, εκείνος κοιμήθηκε σχεδόν τις 2. Φτου φτου!
  • Και το βράδυ τα πήγαμε λιγάκι καλύτερα με τον μικρό να ξυπνά στις 05.00 και μετά για τα καλά στις 07.00.
  • Οι Δευτέρες όμως είναι πάντα λιγάκι δύσκολες... Και ενώ νύσταζε από τις 09.30, κατάφερε τελικά να κοιμηθεί κατά τις 11 παρά.
  • Και το βράδυ είχε κομμωτική κατ' οίκον. Αχ τι τον βάζω και κάνει τον συνοδοιπόρο. Γελάσαμε όμως πολύ και σίγουρα είναι για εμένα από τις στιγμές που θα θυμάμαι. Αυτές που είναι μόνο για τους 2 μας.
  • Τακτική μεσημεριανού ύπνου #432: τον βάζει στην κούνια του νυσταγμένο και τον αφήνεις να περιπλανηθεί. Ανεβοκατεβαίνει, στριφογυρίζει, πέφτει, ξανασηκώνεται, παρατηρεί τα χέρια του, παρατηρεί τα πόδια του, χαϊδεύει το σεντόνι, πιάνεται από τα κάγκελα..... χωρίς βεβαίως να θέλει να κοιμηθεί ενώ τα μάτια του κλείνουν. Όλα σε πλήρη ησυχία (πρωτόγνωρο για εμάς). Κρυφοκοιτάς από την πόρτα χωρίς βεβαίως να σε πάρει είδηση και ευελπιστείς ότι θα τελειώσουν οι περιπλανήσεις και θα τον βρεις ξαπλωμένο ωραία - ωραία και κοιμισμένο. Το οποίο δε συνέβη αλλά με μια πεντάλεπτη παρέμβαση της μαμάς, ο ύπνος ήρθε ωραία - ωραία.
  • Σας έχω πει πόσο ωραία περνάμε με τον Στέφανο στα εμπορικά κέντρα; Εκείνος στο καρότσι του σούπερ-μάρκετ (που τώρα νιώθει ότι κατέκτησε και δεν θέλει πια να κάθεται αλλά να σηκωθεί!) να χαζεύει ανθρώπους και πράγματα, και εγώ να κάνω τις δουλειές μου με 2 χέρια (πολυτέλεια).
  • Αρχίσαμε δειλά-δειλά να δοκιμάζουμε και ολόκληρες τροφές που μπορεί να φάει μόνος του. Λίγο αχλάδι για παράδειγμα, ή ένα στικ βρασμένο καρότο. Και τα πάει μια χαρά! Γεμίζει βέβαια ο τόπος αλλά είναι αναπόφευκτο.
  • Έτσι, το βράδυ της Τρίτης ο μικρός έτρωγε το καρότο του και εμείς με τον Λάζαρο τα μακαρόνια μας με σολωμό.
  • Τετάρτη πρωί αναχώρησε ο συνοδοιπόρος για επαγγελματικό ταξίδι οπότε μείναμε οι δυο μας για 2 ημέρες.
  • Και ήταν πολύ ήρεμος, συνεργάσιμος και τρυφερός. Τυχαίο; Δεν ξέρω.
  • Baby led weaning. Τρώει δηλαδή μόνος του, με τα χέρια. Και έχει τόση πλάκα! Πώς παιδεύεται να πιάσει το καρότο που όλο του γλιστράει, και πώς λιώνει την πατάτα στην παλάμη του πριν τη βάλει στο στόμα, και πώς μασάει σαν να έχει τσίχλα.... Το 1ο του πλήρες γεύμα ήταν ψάρι στο φούρνο με πατάτες, καρότα και μπρόκολο. 
  • Ευχαριστώ Θεέ μου για τα social media! Γιατί μου επιτρέπουν να στείλω στον Βασίλη το καινούργιο κτίριο που εγκαινιάστηκε στο Αμβούργο, στην Μαριάννα τη νέα Γαλλική εταιρεία που εντόπισα με μωρουδιακά, στον συνοδοιπόρο live ανταπόκριση με τον μικρό γεμάτο λάδια και κουρκουμά, στις οικογένειές μας τα νέα κατορθώματα του φυστικιού, στην αδελφή τη συνταγή για μπάρες δημητριακών, στους χορτοφάγους φίλους τη νέα εταιρεία που άνοιξε στο κέντρο με raw + vegan..... Και δεν μιλάω καν για τις βίντεο κλήσεις! Μιλάω απλά για αυτή τη μαγεία του να μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου αυτό που ξέρεις ότι θα τους αρέσει, τη στιγμή που θες, απλά με ένα κλικ, όπου και αν βρίσκονται.
  • Το κάνετε και εσείς; Να στέλνετε δεξιά - αριστέρα αρθράκια, συνταγές, βίντεο που ξέρετε ότι θα αρέσουν στον χ και ψ φίλο σας;
  • Κονσέρτο πριβέ μόνο για τον Στέφανο που στην αρχή τρόμαξε αλλά μετά τους παρακολουθούσε όλο προσήλωση! Αυτά τα καλά έχει όταν είσαι ο "φωτογράφος" του Duo Melodia (της Ρόζας και του Gabriel) το οποίο ετοιμάζεται για την πρώτη του συναυλία στο Neuchatel.
  • Και έτσι, πριν και μετά τη φωτογράφιση, μας έκαναν τη χάρη και μας έπαιξαν 2 κομμάτια. Κιθάρα, τσέλο και φωνή. Αν σας πω ότι συγκινήθηκα που ο Αργεντίνος Gabriel έκανε δεύτερες φωνές στα ελληνικά;
  • Και το απόγευμα κάναμε τη κλασική μας πλέον βόλτα στο εμπορικό (πού να βγεις για περπάτημα έξω στους -5!) και ήρθε και η Βάγια.
  • Και περάσανε ανώδυνα οι 2 solo ημέρες μας και αναμένουμε τον μπαμπά της οικογένειας με ανοιχτές αγκάλες.
  • Μα να μην διαλέγω ποτέ το σωστό μέγεθος κατσαρόλας!
  • Αγάπη είναι να έχει βγει το νέο επεισόδιο της αγαπημένης σας σειράς και εσύ να τον περιμένεις να το δείτε μαζί μετά από μέρες.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Η αγάπη των φίλων


Ήταν τόσο όμορφα. Για 3-4 ημέρες είχαμε μερικούς από τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους εδώ. Στο ελβετικό μας σπίτι. Έκπληξη για τα γενέθλια του συνοδοιπόρου. Μακάρι να είμασταν ακόμα πιο πολλοί αλλά δεν πειράζει. Είμαι ευγνώμων που ακόμα και αυτοί οι 5 τα κατάφεραν! Και είναι τόσο ξεχωριστή η αίσθηση των δικών σου ανθρώπων. Των πραγματικά δικών σου. Αυτών που νοιώθεις οικογένεια πια. Και το διαβάζω πολύ, το ακούω πολύ, από πολλούς αλλά πραγματικά νομίζω ότι το "οικογένεια" είναι βαρυσήμαντη λέξη. Γιατί κουβαλάει μαζί της αυτή την οικειότητα, την ειλικρίνεια, τη στήριξη, την αλληλοβοήθεια.

Τι σημαίνει λοιπόν για εμένα "φίλοι - οικογένεια"; Είναι οι φίλοι που μπορώ να κοιμηθώ μαζί τους, δίπλα-δίπλα ακόμη και στο πάτωμα. Είναι αυτοί που θα συναντήσω το πρωί με τις πυτζάμες, τα ανάκατα μαλλιά και τα πρησμένα μάτια. Είναι αυτοί που ανοίγουν τα ντουλάπια και τα ψυγεία και φτιάχνουν μόνοι τους πρωϊνό. Είναι αυτοί που έρχονται με μια τσάντα γεμάτη καλούδια για να φάμε όλοι μαζί πρωϊνό. Είναι αυτοί που μαζεύουν τα πιάτα, μερικές φορές τα πλένουν κιόλας και ρωτούν αν θέλει κανείς καφέ. Ναι, στο δικό μου σπίτι. Είναι αυτοί που κινούνται σαν να βρίσκονται στο δικό τους σπίτι. Με την ίδια φροντίδα, άνεση και σεβασμό.

Είναι αυτοί που δεν θα κοιτάξουν ποτέ την σκόνη στο τραπέζι, την στοίβα με το ταχυδρομείο και τις λερωμένες κατσαρόλες. Και έτσι δεν θα τα σκεφτείς ούτε εσύ. Είναι αυτοί που θα τραγουδήσουν στο μικρό φυστίκι, θα το παρηγορήσουν, θα το αγκαλιάσουν και θα το παίξουν σαν να ήταν δικό τους παιδί. Όπως ακριβώς έκανες και εσύ με τα δικά τους. Είναι αυτοί που έχουν το θάρρος να σου πουν την αλήθεια. Τη δική τους αλήθεια όπως την βλέπουν αυτοί. Είναι αυτοί που θα κάνουν για λίγο τα στραβά μάτια στα κακώς σου κείμενα αλλά δεν θα σε αφήσουν να παρεκτραπείς πολύ. Και ας μην σου αρέσει αυτό που θα ακούσεις. Είναι αυτοί που με 2 κουβέντες καταλαβαίνεστε. Γιατί έχετε τις ίδιες αξίες. Είναι αυτοί που περνάς καλά ακόμα και αν μείνεις στον ίδιο καναπέ για όλο το απόγευμα. Αυτοί που τα θέματα συζήτησης δεν τελειώνουν ποτέ. Όπως και τα γέλια. Αυτοί που βλέπεις να μαθαίνουν, να εξελίσσονται, να δημιουργούν, να μεγαλουργούν και σε κάνουν υπερήφανη. Γιατί είναι οικογένεια και οι δικές τους επιτυχίες είναι και δικές σου. Και οι δικές τους στεναχώριες επίσης. Είναι αυτοί που κάνουν τα μάτια σου να λάμπουν όταν μιλάς για αυτούς αποκαλώντας τους "φίλους".

Σας ευχαριστώ & σας αγαπώ.
ανδριάνα

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

How was your week?

  • Πέμπτη ξεκίνησε το εορταστικό 4ήμερο που σας έλεγα. Για τα γενέθλια του συνοδοιπόρου.
  • Έτσι, την Παρασκευή φάγαμε λουκούλειο (όπως συνηθίζουμε άλλωστε) πρωινό σπίτι 5 ενήλικες και ο Στέφανος.
  • Και το κέικ αυτής της επίσκεψης ήταν λεμόνι -αγαπημένο του συνοδοιπόρου.
  • Και είχε ένα χιόνι! Σχεδόν ασταμάτητη χιονόπτωση. Πυκνή και ήσυχη. 
  • Δεν πτοηθήκαμε όμως! Ξύπνησε ο μικρός από την μεσημεριανή του σιέστα, νοικιάσαμε ένα αυτοκινητάκι και ξεκινήσαμε για Gruyeres.
  • Και στα αυτοκίνητα χωριστήκαμε αγόρια - κορίτσια.
  • Και η διαδρομή μάς αντάμειψε -όπως πάντα-. Και το Gruyeres ήταν μαγικό και υπό το χιόνι. 
  • Έτσι, περπατήσαμε λιγάκι, φωτογραφήσαμε, γελάσαμε, κάναμε χιονάγγελους (καλά όχι όλοι), παίξαμε όλοι εναλλάξ με τον Στέφανο και καθήσαμε σε παραδοσιακό chalet για ζεστό κρασί και raclette.
  • Να κάθεσαι σε ξύλινο, μοναστηριακό τραπέζι, να έχει ζέστη, το τυρί να αχνίζει, και μέσα από τα καρώ κουρτινάκια να βλέπεις το χιόνι να πέφτει. Ελβετία.
  • Α! Και τα διπλανά κορίτσια να είναι ελληνίδες.
  • Στην επιστροφή μάς έπιασε νύχτα και για πρώτη φορά συναντήσαμε πάγο στον δρόμο. Τόσο επικίνδυνο που για χιλιόμετρα, δεκάδες (μπορεί και εκατοντάδες) αυτοκίνητα ίσα - ίσα που προχωρούσαν. Ποια φρένα και ποια λάστιχα.
  • Με τα πολλά, επιστρέψαμε σώοι και αβλαβείς, κοιμήσαμε τον Στεφανάκο, και ετοιμαστήκαμε για έξοδο.
  • Ήρθε η νταντά Αλεξία και εμείς συναντήσαμε τους φίλους για κρασί στο κέντρο.
  • Και η βραδιά είχε ωραίο, τοπικό pinot noir, δωράκια, μασουράκια (χιώτικα), ανταλλαγές πληροφοριών με την Γαλλίδα σερβιτόρα, εξιστορήσεις, νέες γνωριμίες και πολλά γέλια.
  • Και όταν βγήκαμε στον έξω κόσμο λίγο μετά τα μεσάνυχτα ήταν όλα άσπρα! Τόσο χιόνι στο κέντρο της πόλης δεν είχαμε ξαναδεί.
  • Το Σάββατο ξημέρωσε με το χιόνι να συνεχίζει ακάθεκτο, και εμείς επίσης.
  • Πρωϊνό, λίγο χάζεμα, λίγο κους κους και οι άντρες κατέβηκαν στο κέντρο για βόλτα και οι υπόλοιποι βρήκαμε δικαιολογία για να παραλάβουμε τους δύο ακόμη επισκέπτες μας από τον σταθμό.
  • Απαρτία λοιπόν! Και συναντηθήκαμε στο Beau Rivage για καφέ, μια γρήγορη βόλτα στην πόλη, και βουρ για Βέρνη.
  • Και έκανε ένα κρύο! 
  • Περπατήσαμε στο κέντρο, τσιμπήσαμε κάτι στα γρήγορα και πίσω στην έδρα μας.
  • "Οικογενειακά" λοιπόν το βράδυ Σαββάτου, με σπιτικό - εορταστικό banoffee που είχα φτιάξει το προηγούμενο πρωί (αυτά είναι αν είσαι στο πόδι από τις 06.30), κρασιά, γέλια και αναλύσεις.
  • Και ο Στεφανάκος τρόμαξε λιγάκι με τα χειροκροτήματα μετά τα κεράκια.
  • Αλλά ήταν όλες τις ημέρες εξαιρετικός.
  • A! Φάγαμε και τα όχι-τόσο-πετυχημένα λαζάνια μου. Λίγο στεγνά αλλά αν πεινάς κάνεις τα στραβά μάτια λιγάκι.
  • Μα να μην βαριόμαστε ποτέ όταν είμαστε παρέα; Να μην στερεύουμε ποτέ από θέματα συζήτησης;
  • Κυριακή με τοπικές εκδρομές στα βουνά τα οποία είχαν γεμίσει από κόσμο (από μπόμπιρες με έλκηθρα, μέχρι οικογένειες με rackets και ηλικιωμένους για nordic walking). Ένας άλλος, χειμερινός, όμορφος κόσμος.
  • Ο κόσμος που όχι απλά δεν φοβάται το χιόνι και την "κακοκαιρία" αλλά την απολαμβάνει! Γιατί υπάρχουν δραστηριότητες για κάθε εποχή.
  • Εμείς από την άλλη, χωθήκαμε στο κλασικό self-service cafe για ζεστούς καφέδες και σπιτικές τάρτες.
  • Και το μεσημέρι είχαμε την πρώτη αναχώρηση. Τόσο σύντομα. 
  • Και μείναμε οι κλασικοί 3 για περισυλλογή, μαζέματα και ταινία.
  • Και το πρωϊνό της Δευτέρας έφυγε και ο Georgys.
  • Μικρή γεύση Ελβετίας, τόση ώστε να τους βάλει στον πειρασμό να ξανάρθουν με τα πιτσιρίκια καλοκαιράκι. Λέτε να τα καταφέρουμε; Όνειρο θα είναι.
  • Την κούρασή μου δεν μπορώ να σας την περιγράψω! Και σωματική γιατί είμασταν όλη ημέρα στο πόδι με πολύ λίγο βραδινό ύπνο (λόγω του φυστικιού), και ψυχολογική γιατί ήμουν σε εγρήγορση.
  • Έτσι την Δευτέρα κοιμήθηκα λίγο πριν τις 22.00.
  • Και το φυστίκι μας έκανε το χατήρι και μετά από αρκετές ημέρες, επανήλθε στους ωραίους του, σερί ύπνους! Φτου φτου!
  • Χαμηλώσαμε και εμείς αισθητά την θερμοκρασία του σπιτιού γιατί μάλλον δεν βοηθούσε στη βουλωμένη του μύτη. Και από τους 22+ πέσαμε γύρω στους 20.
  • Επαναφορά και στις δουλειές και στα προγράμματά μας.
  • Έχουμε ετοιμασίες και για την κοπή της πίτας της ελληνικής κοινότητας. Αμ πώς!
  • Έτσι την Τρίτη είχαμε meeting τα 3 κορίτσια στο γνωστό σημείο για τα διαδικαστικά.
  • Πω πω κρύο! Με τέτοιο εντυπωσιακό, λαμπερό ήλιο και η θερμοκρασία να μην ανεβαίνει πάνω από το 0.
  • Όσο καιρό και αν ζεις στην Ελβετία, η σύγκριση τιμών παραμένει μερικές φορές σοκαριστική. Τελευταίο "χτύπημα" ξεβαφτικό ματιών το οποίο στην Ελλάδα είχε 10 ευρώ και στην Ελβετία το βρήκα στην τιμή - ευκαιρία των 24,50 φράγκων! 23 δηλαδή περίπου ευρώ. 
  • Έφτασε επιτέλους και ο μικρός Παναγιώτης! Με μια μικρή καθυστέρηση, τα κατάφερε όμως και το απόγευμα της Τετάρτης είδε για πρώτη φορά το φως αυτού του κόσμου.
  • Πήγαμε και εμείς Πέμπτη να τον γνωρίσουμε από κοντά και ήταν τόσο όμορφος, μικρός και γαλήνιος. Μικρός και ας γεννήθηκε 4.400γρ.
  • Και ο Στέφανος φάνταζε ξαφνικά δίπλα του σαν παιδάκι του δημοτικού.
  • Αισίως έχουμε κλείσει κανά 10ήμερο με θερμοκρασίες υπό του μηδενός.
  • Αλλαγές αλλαγές αλλαγές σε όλα τα μέτωπα. Η μία φίλη παραιτήθηκε και αλλάζει δουλειά, η άλλη αναμένει αγόρι (εκεί που όλοι της έλεγαν ότι είναι κορίτσι), η άλλη περιμένει κορίτσι και ετοιμάζει γάμο, η άλλη το σκέφτεται....  
  • Τα μάθατε; H Garance μπούχτισε τη βουή, τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες και τους παγωμένους χειμώνες της Νέας Υόρκης και μετακόμισε στο Λος Άντζελες.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Ευτυχία είναι....

  • Ευτυχία (πρέπει να) είναι να σου έχουν ετοιμάσει το μπάνιο σου στην ιδανική θερμοκρασία, να σε τρίβουν, να σου χαμογελούν, να σου φέρνουν τα αγαπημένα σου παιχνίδια και να σε αφήνουν και στο τέλος να σταθείς και όρθιος.
  • Ευτυχία (πρέπει να) είναι να μοσχομυρίζει λεβάντα το δωμάτιό σου, να φοράς απαλά - ζεστά ρουχαλάκια και να ακούς Brahms.
  • Ευτυχία (πρέπει να) είναι να σου προσφέρουν το βραδινό σου όπως ακριβώς το θες, να το απολαμβάνεις στην αγκαλιά των πιο αγαπημένων σου ανθρώπων, χαϊδεύοντάς τους και να αφήνεσαι σιγά - σιγά στον γλυκό ύπνο.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

The big 'no'


Με παίδευε μήνες τώρα. Ναι, το ξέρω. Δεν σας τα έγραψα στο lifelikes. Η αλήθεια είναι ότι κάποια πράγματα αναγκαστικά μένουν απέξω. Οι εκπλήξεις, τα μυστικά ραντεβού, κάποιες αβέβαιες εξελίξεις, κάποια πολύ προσωπικά θέματα, κάποια στενάχωρα.... Ε, έτσι και αυτό. Γιατί δεν το είχα μοιραστεί με κανέναν (πλην του συνοδοιπόρου) μέχρι την τελική συνάντηση. Γιατί πίστευα ότι δεν θα κατέληγε κάπου οπότε γιατί να "αναστατώνω" φίλους, αναγνώστες και συγγενείς; Έλα όμως που κατέληξε.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

How was your week?

  • Παρασκευή με τον μπαμπά μας να δουλεύει από το σπίτι μετά από καιρό. Ωραία Παρασκευή λοιπόν!
  • Αγώνα μπάσκετ τα αγόρια το βράδυ, online δουλειές και yoga εγώ. 
  • Χιονισμένο Σάββατο με θερμοκρασία που έφτασε στους -13 C!
  • Μα με τόσο ήλιο πώς γίνεται να έχει τόσο χαμηλή θερμοκρασία και τόσο χιόνι ε;
  • Δεν πτοηθήκαμε όμως! Μπαμπουλωθήκαμε και πήγαμε εκδρομή στην κοντινή, όμορφη και γραφική Morges. Και αφού αγοράσαμε γάντια στον μικρό (γιατί κάπου τα χάσαμε), κάναμε βόλτα στο πλακόστρωτο κέντρο, ήπιαμε ωραίο καφέ υπό τη συνοδεία γλυκών με μήλο, περπατήσαμε παραλίμνια και αναχωρίσαμε.
  • Στο καφέ δίπλα μας καθόταν ένα ζευγάρι αρκετά ηλικιωμένων που ήταν τόσο κομψοί! Ειδικά η κυρία! Με το πλατύγυρο καπέλο της, το φαρδύ - γκρι - πλεκτό πουλόβερ της, το μαύρο παντελόνι της, τις πολύχρωμες - ριγέ της κάλτσες και τα oxford shoes της.
  • Εννοείται της χαμογέλασε και ο Στέφανος!
  • Επίσκεψη πρώτη φορά και στο Aubonne Outlet Mall το οποίο όλο βλέπαμε αλλά ποτέ δεν είχαμε επισκεφθεί. Και ήταν πραγματικά εντυπωσιακές οι τιμές. Γιατί εκτός από outlet, στην Ελβετία έχει ξεκινήσει και η περίοδος εκπτώσεων.
  • Πόσο καιρό είχα να ευχαριστηθώ έτσι αγορές! Έβγαλα το άχτι μου στο adidas store και βεβαίως στην πάντα αγαπημένη σειρά της Stella McCartney!
  • Χτύπησα και από το πουθενά γκρι, δερμάτινα, χαμηλά μποτάκια timberland. Μα τα είχε 40 φράγκα!
  • Με ένα χαμόγελο απ' άκρη σ' άκρη έφυγα από το εμπορικό!
  • Και κατά τον απογευματινό ύπνο του φυστικιού, εμείς επιδοθήκαμε στην σπανακόπιτα.
  • Ήθελε ο συνοδοιπόρος να φτιάξουμε και το φύλλο (το οποίο δεν είναι το ατού μου!) και έτσι γεμίσαμε 10 μπολ με ψιλοκομμένα λαχανικά, αλεύρια δεξιά - αριστερά αλλά την φτιάξαμε.
  • Και η γέμιση ήταν θαύμα. Το φύλλο όμως μας βγήκε λίγο σκληρό.... Την φάγαμε βεβαίως βεβαίως χωρίς δισταγμό.
  • Χιόνια και το βράδυ του Σαββάτου οπότε η Κυριακή ξημέρωσε ακόμα μια άσπρη.
  • Έτσι, το μεσημέρι βγήκαμε να ξεπιαστούμε για περπάτημα με τον μικρό στο μάρσιμο μετά από πολύ καιρό. Και είχε κρύο! Αλλά και τόσο ησυχία και ομορφιά από το άσπρο του χιονιού.
  • Είχε παγώσει ακόμα και η κοντινή μας μαρίνα με τα ιστιοπλοϊκά! Περπατούσαν οι πάπιες! Να, δείτε την φωτογραφία παραπάνω!
  • Βγείτε-έξω-στο-κρύο! Έμαθα ότι η Αθήνα και τα περίχωρα έχουν ερημώσει από τον φόβο του χιονιά και του κρύου. Μα δεν πρέπει να ζούμε όλες τις εποχές; Και εμείς και τα παιδιά μας; Νομίζω ότι το κρύο μας κάνει και πιο ανθεκτικούς. Είναι και φυσικό botox! Χιχι.. Άντε!
  • Κάναμε και ένα μακρύ video call με τους αγαπημένους μας φίλους από την Μιανμάρ οι οποίοι επέστρεψαν από την Πρωτοχρονιάτικη Βιέννη και βεβαίως την πολυαναμενόμενη παράσταση της φιλαρμονικής! Πόσο την ευχαριστήθηκαν! Χρόνια έπαιρναν μέρος στην κλήρωση για να μπορέσουν να αγοράσουν τα εισιτήρια και φέτος ήταν η τυχερή τους χρονιά.
  • Ούτε που ήξερα ότι τα εισιτήρια είναι με κλήρωση! Μπήκα και εγώ στη φετινή. Λέτε;
  • Ξεστολίσατε; Εμείς όχι ακόμα. Εδώ έμαθα ότι γίνεται μια μίνι "γιορτή" στο κέντρο της πόλης όπου πηγαίνει ο καθένας το δέντρο του (αληθινό) και το "ανακυκλώνουν" υπό τη συνοδεία κρασιών.
  • Έχουμε νέα μουσική υπόκρουση πλέον στο σπίτι. Τον μικρό που μπουσουλάει και ακούγονται οι παλάμες του στο πάτωμα. Και όλο κάτω από το τραπέζι θα τον βρείς να προσπαθεί να πιάσει το ρολό με τις σακούλες, ή δίπλα στην καρέκλα να την κρατά (σαν να κάνει poll dancing) και να προσπαθεί να σηκωθεί. Και εννοείται ότι όπου και αν τον αφήσεις, καταλήγει εκεί που είναι η δράση - ο κόσμος - οι δουλειές.
  • Δευτέρα = δράμα. Εκτός προγράμματος, χωρίς ύπνο, με γκρίνια και από το απόγευμα με πόνο. Ο κακομοίρης! Είχαν κοκκινίσει και τα μάγουλά του. Τα δόντια! Αναστέναζε. Τελικά κοιμήθηκε κανά τεταρτάκι αγκαλιά (που συνήθως δεν κάθεται) και ηρέμησε μόνο αφού πήρε τη μικρή του δόση panadol για βρέφη.
  • Μαζί με τον συνοδοιπόρο που επέστρεψε από τέννις με τον Λάζαρο, ήρθε και η πολυαναμενόμενη στράτα που μας δάνεισε ο συνάδελφος Rafal. Εξαιρετικά!
  • Και φάγαμε οσπριάδα που μας είχαν φέρει την οποία μαγείρεψε ο συνοδοιπόρος με όλα τα καλά και βγήκε εξαιρετική.
  • Και το βράδυ έπεσαν μέσα -δυστυχώς- τα προγνωστικά και ο μικρός 05.00-07.00 ήταν απαρηγόρητος!
  • Κάτασπρα όλα στην Ελβετία, κάτασπρα και στην Αθήνα.
  • Μόνο που εδώ τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία κυκλοφορούν ως συνήθως, τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο και τα σπίτια είναι ζεστά.
  • Και μην μου πείτε ότι είναι λόγω της σπανιότητας του χιονιού στην Ελλάδα που παραλύουν τα πάντα γιατί είδαμε τι γίνεται και με τις βροχές....
  • Δεν είναι κατάντια της ανθρώπινης εξέλιξης να θεωρείς ένα ζεστό σπίτι πολυτέλεια;
  • Περίμενα πώς και πώς την Τρίτη να κοιμηθεί έστω για 20 λεπτάκια ο μικρός για να κάνω 2-3 απαραίτητα τηλεφωνήματα. Και τα έκανα. Και μου έφυγε ένα βάρος.
  • Είμαστε αισιόδοξοι, κοιτάμε μπροστά και στηρίζουμε τις αποφάσεις μας. Πάμε.
  • Δεύτερο δύσκολο βράδυ σερί και την Τετάρτη ήμουν σαν ζόμπι! Πολλή γκρίνια αυτός, χαμηλές αντοχές εγώ. Ευτυχώς το απόγευμα συναντήσαμε την Βάγια και πέρασε ανώδυνα η ώρα.
  • Τρίτο δύσκολο βράδυ σερί! Ουφ! Μα αυτή την εβδομάδα βρήκε; Που έχουμε 3ήμερο εορτασμών;
  • Ο Στέφανος και εγώ ετοιμάζουμε καιρό τώρα έκπληξη για τα γενέθλια του συνοδοιπόρου. 
  • Έτσι, την Πέμπτη υποδεχτήκαμε 3 αγαπημένους μας από την Ελλάδα (Τέλης - Κατερίνα - Γιώργος) και γέμισε το σπίτι μας και οι καρδιές μας.
  • Και έχουμε μπροστά μας ένα πολύ γεμάτο και ελπίζω αξέχαστο 3ήμερο! 
  • Αρκεί να μας κάνει τη χάρη ο Στέφανος και να κοιμηθεί λιγάκι! Κάτι που βεβαίως δεν έγινε ούτε το βράδυ Πέμπτης! Ουφ.
Καλό σαββατοκύριακο! Εμείς γιορτάζουμε ήδη τον μπαμπά της οικογένειάς μας!
ανδριάνα

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Year #2


Καιρό είχα να καθίσω να κάνω αυτή την καθιερωμένη αναδρομή. Είναι τόσες πλέον οι εξελίξεις που μου φαίνεται κάθε έτος σαν να διαρκεί πενταετία. Είναι που στο εξωτερικό σού είναι όλα ξένα; Είναι που μεγαλώνουμε; Είναι που γίναμε γονείς; Είναι που η εποχή μας είναι γεμάτη αλλαγές; Δεν ξέρω! Κάθε χρονιά πάντως μου φαίνεται τόσο γεμάτη που κουράζομαι μόνο και μόνο στη σκέψη της αναδρομής. Τι να πρωτοθυμηθείς και για τι να πρωτογράψεις!

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

How was your week?

  • Just the two of us! Παρασκευή 30.12 και ο συνοδοιπόρος κατηφόρισε προς το κέντρο για την καθιερωμένη, ετήσια συνάντηση με την αντροπαρέα, γνωστή και ως "Τι κρατάς τι πετάς".
  • Οπότε τα δυό μας, ο Στέφανος και εγώ, κάναμε τις δουλειές μας στο σπίτι, επισκεφθήκαμε την αδελφή μου για να παίξουμε με το Αρτεμάκι, συναντήσαμε για λίγο τον Bill με την Kathy που έφτασαν από Αμερική, βάλαμε τους ορούς μας (ευτυχώς πάει καλύτερα η ίωση) και την ώρα του μπάνιου, ήρθε και ο μπαμπάς μας.
  • Παραμονή Πρωτοχρονιάς και αυτή τη φορά ακούσαμε τα κάλαντα! Γιατί μας ξέχασαν τα Χριστούγεννα.
  • Και ήρθε και το γνωστό παρεάκι Άρτεμις - Μαρία - Απόλλων, με τα γνωστά τους κερατάκια, και κουδουνάκια, και μας είπαν τα κάλαντα, και έπαιξαν με τον Στεφανάκο.
  • Μεσημεριανή, κρύα βόλτα στη Γλυφάδα και επιστροφή σπίτι για καφέ με τον Georgy που κατέβηκε για τα διαδικαστικά και να μας δει. Διαδικαστικά γιατί θα είναι πλέον ο νέος ιδιοκτήτης του αγαπημένου μας mini. Πάει σε καλά χέρια οπότε είναι όλα τα μέρη χαρούμενα.
  • Μα τι κούραση; Τι νύστα; Σαν να βγαίνει όλη η κούραση συσσωρευτικά όλων των εορτών.
  • Ήσυχη, οικογενειακή παραμονή πρωτοχρονιάς με τις οικογένειες σπίτι μας, σπιτικά φαγητά (όλοι φτιάξαμε από κάτι), βασιλόπιτα χωρίς φλουρί (κάναμε κλήρωση και βγήκε κερδισμένος ο μπαμπάς μου!), συζητήσεις και μαζέματα.
  • Γιατί η Πρωτοχρονιάτικη Κυριακή ήταν και η ημέρα της αναχώρισής μας.
  • Όλο το πρωινό λοιπόν προσπαθούσαμε να συμμαζέψουμε το σπίτι και τα υπάρχοντά μας.
  • Αναχώριση από Ελ. Βελ. στις 14.00 με τον μικρό να τρώει και να κοιμάται 1,5 ώρες  εν πτήση πάνω στον μπαμπά του!
  • Άφιξη χωρίς προβλήματα στη Γενεύη, γρήγορη αναχώριση από το αεροδρόμιο (να είναι καλά η προτεραιότητα της Aegean στις οικογένειες!) και βουρ για το αυτοκίνητο που μας περίμενε υπομονετικά τόσες ημέρες στο parking.
  • Είναι και αυτό μια πολυτέλεια! Να μπορείς να μπεις μέσα σε 10' στο αυτοκίνητό σου και να επιστρέψεις ήσυχα και ωραία σπίτι σου. Χωρίς να κουβαλάς ένα καρότσι, ένα μωρό και 2 βαλίτσες πάνω - κάτω στα τρένα και στα ταξί.
  • Ύπνος στις 21.00. Τέτοια ήταν η κούρασή μας!
  • Δευτέρα = αργία (ευχαριστώ Θεέ μου!)! Πυρετός λοιπόν εργασιών για να μπει αυτό το σπίτι τώρα σε μια σειρά, και βάλε πλυντήρια, και σκούπες, και άδειασε βαλίτσες, και μαγείρεψε, και κατέβασε το κρεβατάκι του μικρού ένα επίπεδο.... Τουλάχιστον καταφέραμε και ήπιαμε ωραίο καφέ με τους γείτονες στο κέντρο της πόλης για να κάνουμε τα updates μας.
  • Και ευτυχώς που κατεβάσαμε το κρεβατάκι του Στέφανου γιατί ήδη δεν αρκείται στο μπουσούλημα και θέλει πάσει θυσία να σηκωθεί! Και γραπώνεται απ' όπου βρει! Τα μισά εκ των οποίων δεν είναι καν σταθερά για να τον κρατήσουν.
  • Και έχει τόση πλάκα! Αλλά είναι και τόσο επικίνδυνο!
  • Την Τρίτη λοιπόν που είμασταν πάλι οι 2 μας, ήμουν ο bodyguard! Γιατί μέσα σε 5 λεπτά είχε πέσει 2 φορές! Μία ανάσκελα, μία μπρούμυτα! Με την αντίστοιχη δόση κλάμματος! Οπότε γύρω - γύρω στο σπίτι ο Στέφανος, από πίσω και εγώ! Πω πω! Έτσι θα την βγάλουμε μέχρι να περπατήσει;
  • Είχε όμως ωραίο ήλιο την Τρίτη και καθαρό ουρανό!
  • Και κάναμε ωραία βόλτα, πήγαινε - έλα στο κοντινό μας εμπορικό! Γρήγορο περπάτημα μήπως βρούμε λίγο τη φόρμα μας.
  • Σας έχω πει ότι ο διπλανός μας είναι Αργεντίνος, πρώην αστέρας του ελβετικού ποδοσφαίρου; Κάποια μεσημέρια βάζει τέρμα latin μουσική και τραγουδάει! Και είναι τόσο ωραία! Τον φαντάζομαι να χορεύει μόνος του στο σαλόνι. Μακάρι να ήξερα να χορεύω και εγώ.
  • Πέμπτη με lunch break οι 3 φίλες στην όμορφη Bienne, με την έτοιμη-να-σκάσει-έγκυο Έλενα (ε, ε, έρχεται!), την γεμάτη νέα σχέδια Ρόζα και εμένα. Και έξω χιόνιζε, και μέσα είχε ζέστη, και πολλές αναλύσεις, πολλές εξελίξεις, πολλά διλήμματα, έναν Στέφανο που προσελκούσε τα βλέμματα όλων, θρεπτικές σαλάτες και όμορφη ατμόσφαιρα.
  • Μα πόσο όμορφο, ήσυχο και αριστοκρατικό είναι το χιόνι. Ειδικά όταν δεν σου δημιουργεί σχεδόν κανένα πρόβλημα στις μετακινήσεις, στη θέρμανση... Απλά κάθεσαι και το απολαμβάνεις!
  • Και την Πέμπτη από το μεσημέρι γυρίσαμε σχεδόν βράδυ σπίτι. Γιατί το απογευματάκι μας περίμενε η Βάγια στο καινούργιο της σπίτι. Με την όμορφη γωνία παραθύρων που έβλεπαν στο φωτισμένο κάστρο του Colombier και στα κάτασπρα δέντρα. Με τον Στέφανο να οργώνει το πάτωμα και να ανεβοκατεβάζει τα λαμπάκια, εμάς να αναλύουμε την ελβετική ζωή, την μητρότητα και τα σχέδια του 2017 και τους άντρες να προσέρχονται κατά τις 18.00 για τσάι και σπιτικό τιραμισού.
  • Μερικές φορές χρειάζεται ένα απλό κλικ για να λάβεις μία απόφαση που σε παιδεύει μέρες, μπορεί και μήνες. Θα σας τα γράψω όλα γιατί έχω χάσει τον ύπνο μου.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Μήνας ♥8


Μήνας 8ος! Πόσα ζήσαμε και αυτό τον μήνα! Ζήσαμε τον μικρό Στέφανο να μπουσουλάει. Στην αρχή να κάνει 1-2 βήματα, να πέφτει, να σέρνεται, να τεντώνεται, να εκνευρίζεται... και μετά από λίγες ημέρες να μπουσουλάει κανονικότατα, να βγαίνει από το χαλί, να βγαίνει από το δωμάτιο και να ψάχνει να σε βρει. Και είναι τόσο γλυκούλης! Πώς σηκώνει τα χέρια του και ισορροπεί στο κενό για λίγα δευτερόλεπτα. Και πώς γλιστράνε τα πόδια του και προσπαθεί να βάλει κόντρα. Και πώς βρίσκει μόνος του τον τρόπο να περάσει το εμπόδιο -αυτό το ξύλο που χωρίζει κάθε δωμάτιο. Και πώς βάζει στόχο εκείνη την μπλε μπάλα που όλο του ξεφεύγει, και εκείνη τη σακούλα με το κορδόνι. Γιατί αγαπάει τα κορδόνια! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο! Τα κορδόνια από τα φούτερ, τα κορδόνια από τις τσάντες, τα κορδόνια στις κουρτίνες, τα κορδόνια στα φωτιστικά, τα κορδόνια στα βραχιόλια... ότι κρέμεται δηλαδή! Στο πρεβάζι του δωματίου του μπορεί να σταθεί ώωωωωρες, κρατώντας το κορδόνι της κουρτίνας σαν να είναι στο τραμ, χαζεύοντας τους περαστικούς, τα τρένα, τα σκυλάκια, μιλώντας τους κιόλας κάποιες φορές. Και βάζει τόση δύναμη! Το κορδόνι που αναβοσβήνει το φωτιστικό δαπέδου του σαλονιού μας (είναι και κόκκινο βλέπετε και του τραβάει την προσοχή!), το τραβάει τόσο δυνατά που το ανοίγει και το κλείνει 100 φορές σε λίγα λεπτά. Κάποια στιγμή μάλλον θα τα ξεχαρβαλώσει όλα αυτά αλλά ποιος μπορεί να του αντισταθεί όταν του προσφέρουν τόση χαρά! Και από την χαρά του μπουσουλήματος (που χαμογελά με το ύφος της κατάκτησης!), και τη χαρά των κορδονιών, πάμε στη χαρά του στέκομαι και περπατώ! Καθόμαστε στο γνωστό σημείο στο πάτωμα του σαλονιού, απέναντι από τον ολόσωμο καθρέφτη και η χαρά του που στέκεται και βλέπει τον εαυτό του να στέκεται είναι τόση που χοροπηδάει! Χτυπάει τα χέρια του, κακαρίζει, σηκώνει τα πόδια σαν να θέλει να κάνει βήμα, λυγίζει και τεντώνει σαν να βρίσκεται σε τραμπολίνο... Και με λίγη προσπάθεια από εμάς, κάνει μερικά βήματα προς τον καθρέφτη και η χαρά του απογειώνεται που βλέπει ότι πλησιάζει το είδωλό του! Πλέον θέλει να στέκεται παντού! Σηκώνει την πλάτη του από το κάθισμα του αυτοκινήτου και από το καρότσι, ακόμη και στην μπανιέρα του! Και αφού βάζει τα δυνατά του να σηκωθεί καθιστός, εντοπίζει το καλώδιο (τι σας έλεγα;) του ντους, το πιάνει, βάζει δύναμη και σηκώνεται όρθιος!! Έχει τόση πλάκα! Γυμνός, ο μισός μέσα στο νερό, να κρατιέται από το τηλέφωνο του ντους και να προσπαθεί να πιάσει το μπλε σφουγγάρι που κρέμεται. Αν βάλει κάτι στο μάτι του, τίποτα δεν το σταματά.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes