HOW WAS YOUR WEEK?

• Καινούργια εβδομάδα!
• Και εργασιακά, ήταν η εβδομάδα που -επιτέλους- συνάντησα (έστω και online) τους 3 συναδέλφους της ομάδας μου, για πρώτη φορά ως διευθύντριά τους.
• Και από μέρους μου, δεν θεωρώ ότι άλλαξε κάτι. Με την ίδια άνεση, οικειότητα, σεβασμό τους μιλάω, απλά πλέον έχω την επιπλέον ευθύνη να είμαι εκεί για αυτούς και να κάνω τη δουλειά τους ευκολότερη.
• Το μεσημέρι έκανα το interval training μου, τα είπαμε κατ' ιδίαν με τον διευθυντή μου, τα ξαναείπαμε με την παλιά μου ομάδα γύρω από τα τρέχοντα projects και τις αγορές που υποστήριζα, και άρχισα να λαμβάνω πολλά και διάφορα, άσχετα μεταξύ τους, αιτήματα από τις νέες μου αγορές και ξεκίνησε το "πάρτυ" του ποιος - κάνει - τι - πώς.
• Ουφ... είναι πάντα οι πρώτοι 2-3 μήνες επίπονοι! Γιατί ξαφνικά, από τη θέση του γνώστη, του ειδικού, του πολύτιμου, πέφτεις σε αυτήν του νέου, που μαθαίνει, που ακόμα δεν συνεισφέρει όσο θα ήθελε.
• Υπομονή.....
• Το απόγευμα ο μικρός πήγε στο ποδόσφαιρο με την μαμά του Liam, οπότε εμείς φύγαμε αργά από το γραφείο και πήγαμε ένα σούπερ μάρκετ.
• Εκεί είδαμε τον γείτονά μας οπότε καθίσαμε κανά δεκάλεπτο να τα πούμε, και ένα αγαπημένο μου συνάδελφο, τον Helmuts.
• Παραλαβή των ποδοσφαιριστών και επιστροφή σπίτι.
• Τρίτη, και ξανά γραφείο για εμένα.
• Ήταν και τα γενέθλια του διευθυντή μου (Παρθένος και αυτός) αλλά στο γραφείο δεν ήρθε.
• Είχαμε όμως σπιτική τάρτα με ροδάκινα που είχε φτιάξει μια συνάδελφος.
• Το πρωί είχα και την 1η συνάντηση, ένας - προς - έναν με τον Julian (ώστε να μάθω με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τα projects του, τις φιλοδοξίες του, τις ανάγκες του), το μεσημέρι έκανα το body pump μου, και γέμισε η ημέρα με πολλές συναντήσεις.
• Δυστυχώς, με κάποιους συναδέλφους που δεν θα συνεργάζομαι πια λόγω της αλλαγής θέσης μου, βλέπω μια μικρή, αλλά αισθητή σε εμένα, αλλαγή συμπεριφοράς. Μια πιο απόμακρη και ψυχρή στάση. Πόσο κρίμα...
• Όπως μου είπε μια συνάδελφος, στις χαρές και τις επιτυχίες βλέπεις πολλές φορές το αληθινό πρόσωπο κάποιων.
• Επιστροφή σπίτι, ο συνοδοιπόρος έφυγε για το μπάσκετ του, και εμείς καθίσαμε με τον Στεφανάκο να κάνουμε τα μπάνια μας και να δούμε λίγο US Open.
• Κάναμε και με τις φίλες Έλενα και Βίβιαν τις τελευταίες συνεννοήσεις, και είμασταν καθ' όλα έτοιμες για την περιπέτεια της Τετάρτης. 
• Και μες στη νύχτα έριξε μια καταιγίδα! Ξύπνησα από τον θόρυβο!
• Τετάρτη λοιπόν, ο Στέφανος χωρίς σχολείο (εκπαίδευση δασκάλων) οπότε σπίτι, σπίτι και εμείς, με γεμάτο πρόγραμμα και πολλή βροχή.
• Έκανα και το δεύτερο 121, με την Ewelina αυτήν τη φορά που βρίσκεται στην Κρακοβία.
• Το απόγευμα όμως είχα την ελβετική μου περιπέτεια ώστε να συναντήσω τα κορίτσια στην Ζυρίχη και να παρακολουθήσουμε παρέα τη συναυλία του Robbie Williams.
• Με άφησαν τα αγόρια στον σταθμό, πήρα ένα τρένο, κατέβηκα, άλλαξα τρένο, έφτασα Ζυρίχη και μετά από κανά δεκάλεπτο έφτασαν και τα κορίτσια (καθώς έρχονταν από άλλη κατεύθυνση) και σαν να είμασταν στο χωριό μας, συναντηθήκαμε εύκολα και ανώδυνα.
• Κάναμε τη βόλτα μας στην πάντα όμορφη και κοσμοπολίτικη Ζυρίχη, και καθίσαμε για ένα ποτό στο όμορφο Widder Bar.
• Εκεί, ανοίξαμε τις καρδιές μας, συγκινηθήκαμε, γελάσαμε, κάναμε σχέδια, και είδαμε τη ζωή με ρεαλισμό αλλά και αισιοδοξία.
• Η ώρα όμως περνούσε οπότε, ξανά πίσω στον σταθμό του τρένου, για μόλις 1 στάση αυτή τη φορά, ώστε να φτάσουμε στο γήπεδο.
• Δέκα λεπτάκια περπατήσαμε, αφήσαμε τα backpacks μας σε ένα πολύ έξυπνο και εύχρηστο σύστημα με lockers, και μπήκαμε στο foyer όπου είχε μουσικές και διάφορα stands με ποτά και φαγητά.
• Ούτε ουρές, ούτε στριμωξίδια, ούτε ταλαιπωρία καμία.
• Γεμάτες εμείς, κατευθυνθήκαμε προς τις θέσεις μας.
• Στις 20.00 νταν βγήκαν οι The Lottery Winners τους οποίους βεβαίως και δεν γνωρίζαμε, αλλά απολαύσαμε παραταύτα, ειδικά το χιούμορ του τραγουδιστή ο οποίος μας έπεισε να παρειστάνουμε ότι είναι πολύ διάσημος και τα τραγούδια τους τρελά χιτ!
• Στις 21.00 βγήκε ο Robbie, φωτιά στα κόκκινα, με το Let me Entertain you.
• Πιο αδύνατος, πιο γυμνασμένος και σαφώς πιο ώριμος.
• Τον είχα ξαναδεί στην Αθήνα, στην Μαλακάσα, πριν μερικά χρόνια με την αδελφή μου, και τότε, όπως και τώρα, είχε ανάγκη να μιλήσει.
• Και έχει, θεωρώ, και αυτό το ταλέντο. Δεν είναι απλά καλλίφωνος και showman, αλλά είναι και ένας πολύ ταλαντούχος αφηγητής! Με ωραίο χιούμορ, γρήγορη σκέψη, συναίσθημα, αυτοσαρκασμό.
• Μας είπε ότι το είδωλό του, ο πατέρας του, ήταν και αυτός τραγουδιστής αλλά και κωμικός. Ε, κάπως έτσι και αυτός.
• Από τα ενδιαφέροντα σημεία της βραδιάς, και αυτό με τη παρουσίαση της μπάντας όπου κάθε μέλος είχε διαλέξει ένα τραγούδι όπου το συγκεκριμένο όργανο ήταν πρωταγωνιστής (όχι τραγούδια του Robbie) και ο Robbie, μαζί με το κοινό, τα τραγουδούσε (από Eurythmics μέχρι Shania Twain).
• Βεβαίως έκλεισε με το Angels, μόνος, σε ένα σκαμπώ.
• Μέχρι και live πρόταση γάμου είχαμε στην γερμανίδα Barbora.
• Λίγο μετά τις 23.00 η συναυλία τελείωσε και εμείς ξεκινήσαμε το τρέξιμο (κριολεκτικά!) ώστε να προλάβουμε το τελευταίο τρένο.
• Προς Λωζάνη δεν είχε καν, ούτε προς Biel (που μένουν τα κορίτσια) αλλά τουλάχιστον είχε προς Βέρνη και μετά θα μας παραλάμβανε ο γιος της Βίβιαν για να μας πάει Biel.
• Παρόλο το τρέξιμο όμως (λαχανιάσαμε κανονικά!), η πλατφόρμα ήταν φίσκα από κόσμο! Και το τρένο το προλάβαμε, μεν, δεν μπήκαμε δε. Εμείς, και άλλοι πόσοι εκατοντάδες...
• Απελπισία... και τώρα; Να παίρναμε ταξί; Για πού;
• Ευτυχώς, ο Θεός μας λυπήθηκε, και ήρθε μετά από λίγα λεπτά δεύτερο τρένο όπου χωρέσαμε, έστω σαν σαρδέλες.
• Με τις καθυστερήσεις όμως, κινδυνεύαμε να χάσουμε το connection καθώς έπρεπε να αλλάξουμε τρένο στο κέντρο της Ζυρίχης.
• Τρεχάτε ποδαράκια μου μέρος δεύτερο!
• Δεν μπορείτε να φανταστείτε! Μεσάνυχτα, μετά από τόσες ώρες στο πόδι, και να κάνουμε σπριντ σε σκάλες και πλατφόρμες.
• Και το προλάβαμε αλλά κυριολεκτικά καθώς έκλειναν οι πόρτες! Πω πω!
• Μία ώρα ακόμη με το τρένο μέχρι τη Βέρνη, και από εκεί με τον εικοσάρι Μάρκο για να πάμε στην Biel.
• Έλα όμως που την Εθνική την είχαν κλείσει με έργα! Πάρε λοιπόν μετά τα μεσάνυχτα σβάρνα τα χωριουδάκια....
• Παραδόσεις στα σπίτια, η Έλενα έπρεπε να πάρει και το ποδήλατο από το τρένο που το είχε αφήσει το απόγευμα, με τα πολλά, πήγε 02.00 μέχρι να φτάσουμε σπίτι της.
• Κατευθείαν για ύπνο γιατί στις 07.00 είχαμε εγερτήριο!
• Τρένο ξανά! Πρέπει μέσα σε μισή μέρα να πήρα 6 τρένα και να διέσχισα πάνω από 300χλμ (κυριολεκτικά).
• Χαλάλι όμως!
• Γιατί μπορεί αυτή να ήταν η πιο κουραστική, αλλά ήταν σίγουρα και η πιο συναρπαστική Τετάρτη του έτους.
• Και αυτό χάρις στην Έλενα που είχε την "γενέθλια" αυτή ιδέα, την Βίβιαν που λέει ναι σε κάθε περιπέτεια, και την πολύτιμή μας αυτή φιλία.
• Ευγνώμων.
• Τρένο λοιπόν ξανά για Λωζάνη, ταξί και σπίτι για μία γεμάτη επαγγελματικά ημέρα.
• Και μέσα στον πανικό της συναυλίας, μίλησα και με την αδελφή μου, της είπα πού πηγαίνω και βεβαίως της υποσχέθηκα ότι θα της έστελνα βιντεάκια και θα μιλούσαμε την επομένη για εντυπώσεις.
• Και έτσι και κάναμε.
• Και είναι συγκινητικό πώς αντιμετωπίζει τη δική μου χαρά, με χαρά! Ενώ άλλοι, με πολύ πιο ασήμαντα προβλήματα από τα δικά της, θα την αντιμετώπιζαν με πικρία, ζήλεια... Εκείνη μόνο ενθουσιασμό είχε παρόλο που ξέρω πόσο θα ήθελε να είναι και εκείνη σε ένα τρένο για να δει τον Robbie. 
• Και είμαι σίγουρη ότι θα ξαναπάμε μαζί!
• Και με το που έφτασα σπίτι με το ταξί, ακούω ελικόπτερο.
• Κοιτάω και βλέπω την πολυαναμενόμενη πισίνα των Ελλήνων φίλων που ανακαινίζουν το σπίτι πίσω μας.
• Μας το είχαν πει ότι μία από αυτές τις ημέρες θα έρθει η πισίνα, οπότε με το που άκουσα ελικόπτερο, ήμουν σίγουρη. Την απαθανάτισα σε μια φωτογραφία σουρεάλ.
• Εικόνες καθημερινής, ελβετικής τρέλας.
• Ευτυχώς, το απόγευμα είχε αναλάβει άλλη μαμά την μεταφορά των ποδοσφαιριστών, οπότε είχα λίγο χρόνο να κάνω ένα μπάνιο και να μαγειρέψω, μέχρι να επιστρέψουν τα αγόρια.
• Μέσα σε όλα, ξεκίνησα και το καινούργιο μου βιβλίο, το My Friends του Fredrik Backman.
• Πτώμα, όπως καταλαβαίνετε, κοιμήθηκα το βράδυ.
• Παρασκευή, και πίσω στην κλασική μας ρουτίνα με το 1ο μάθημα γαλλικών της νέας σχολικής χρονιάς.
• Και η υπόλοιπη μέρα ήταν τόσο πηγμένη που έφτασε απόγευμα χωρίς να πάρω ανάσα.
• Είναι και ο εγκέφαλος υπερφορτωμένος από τα νέα πρόσωπα, τις νέες ορολογίες, τις νέες διαδικασίες.... ουφ!
• Έκανα και το τρίτο 121, με την Juliet αυτή τη φορά που εργάζεται από το Λονδίνο.
• Ομάδα τριών, ο ένας στη Λωζάνη, η άλλη στην Κρακοβία και η τρίτη στο Λονδίνο.
• Το απόγευμα παρέλαβα τον μικρό από το σχολείο, τσίμπησε κάτι στα γρήγορα σπίτι, τον άφησα στο τέννις και, σαν από θαύμα, είχα κλείσει εδώ και καιρό ένα hydrofacial.
• Μα πόσο είχα ανάγκη την ησυχία, την χαλάρωση, την περιποίηση.....
• Ο συνοδοιπόρος παρέλαβε τον μικρό, επέστρεψα και εγώ, και παρέα κάναμε BBQ, κοτόπουλο και λαχανικά.
• Σάββατο, και ξανά ξυπνητήρι στις 7 παρά, τα αγόρια για να πάνε στον αγώνα ποδοσφαίρου του Στέφανου, και εγώ να ετοιμαστώ και να κατηφορίσω προς το γυμναστήριο για το Body Pump των 09.00.
• Αυτή τη φορά ήρθε και η Ηρώ οπότε βασανιστήκαμε παρέα.
• Από εκεί, κάναμε δυο δουλειές, τσιμπήσαμε ένα σάντουιτς και καθίσαμε να πιούμε τον καφέ μας.
• Ήρθαν για λίγο οι άντρες, ήρθε και η φίλη Κατερίνα (που είχα να δω καιρό και πολύ χάρηκα που της είπε η Ηρώ να περάσει) και αναλύσαμε χίλια δύο.
• Παραλαβή του Στεφανάκου από το ελληνικό σχολείο, και αποστολή επιδιόρθωσης ρακέτας καθώς στο μάθημα τέννις της Παρασκευής, σε ένα backhand, έσπασε το δίχτυ!
• Στάση πρώτη, αποτυχία.
• Οδήγημα ξανά, σε άλλο εμπορικό, όπου εντοπίσαμε το τμήμα που αναλαμβάνει τέτοιες εργασίες.
• Ε, μέχρι να έρθει ο κατάλληλος υπάλληλος, και μέχρι να ολοκληρώσει το πλέξιμο, πέρασε σίγουρα μία ώρα.
• Κουρασμένοι και πεινασμένοι, επιστρέψαμε σπίτι πλέον κατά τις 18.00!!
• Το βραδάκι παρακολουθήσαμε το Ultimate event στίβου, με τον Τεντόγλου να κατακτά την 1η θέση.
• Κυριακή, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο, σηκώθηκα στις 07.00.
• Ο μικρός ήταν, κλασικά, ήδη ξύπνιος, οπότε καθίσαμε οι 2 μας στην ησυχία.
• Εγώ διάβασα το βιβλίο μου, εκείνος έβλεπε ποδοσφαιρικά βιντεάκια, φτιάξαμε πρωινό, και κατέβηκε και ο συνοδοιπόρος.
• Βουρ στις δουλειές.... πλυντήρια, διάβασμα του Στέφανου και δικό μου (για τα γαλλικά), συμμάζεμα, ο συνοδοιπόρος σιδέρωμα, και μεσημέρι αποφασίσαμε να βγουμε να απολαύσουμε τον ήλιο.
• Φορτώσαμε λοιπόν το ποδήλατο του Στέφανου και παρκάραμε στο Vidy.
• Τελικά καθίσαμε για brunch στο μικροσκοπικό Binôm, με τον μικρό κατάλογο και τα νόστιμα πιάτα.
• Από εκεί, νοικιάσαμε και εμείς ποδήλατα και για καμιά ώρα, περιηγηθήκαμε στις διαφορετικές γωνιές του Vidy, από τις παραλίες και τα μικρά καφέ, μέχρι τις πίστες για το skate, τους αγώνες στίβου, τα ιστιοπλοϊκά και τις διαδρομές που θύμιζαν δάσος.
• Μαγικό μέρος!
• Στις 15.00 είχε πάρτυ ο Στέφανος σε ένα κοντινό bowling, εμείς φτάσαμε νωρίτερα οπότε εντοπίσαμε ένα τραπέζι ping pong, νοικιάσαμε ρακέτες και αρχίσαμε να παίζουμε.
• Ο Στέφανος ακολούθησε τους φίλους του στο πάρτυ, εμείς συνεχίσαμε λιγάκι ακόμα το ping pong, περπατήσαμε, παραλάβαμε τον Στέφανο με τον Adam, και επιστρέψαμε σπίτι.
• Δουλειές, ξανά, μπάνια, μαγείρεμα με τον Στέφανο (μακαρόνια με πέστο και τόνο), και ξεκούραση.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα