HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, και πίσω στο γραφείο μετά από 2 εβδομάδες!
• Και ήταν ωραία, γιατί είδα αγαπημένους συναδέλφους, ανταλλάξαμε εμπειρίες, αναλύσαμε τα - του - κόσμου (δεν ξέρεις ποια από πού να ξεκινήσεις... Ουκρανία, Ιράν, Ισραήλ, ΗΠΑ).
• Το πρόγραμμα ήταν όπως αναμενόταν φουλ οπότε γυμναστική δεν κατάφερα να κάνω αλλά δεν πειράζει.
• Επέστρεψε και ο αγαπημένος μου συνάδελφος Olivier μετά το 6μηνο sabbatical όπου γύρισε τον κόσμο (κυρίως το Ασιατικό κομμάτι) παρέα με τη γυναίκα του και τις 2 του κόρες.
• Ω ναι, γίνεται! Εύκολο δεν είναι, αλλά γίνεται.
• Και τον βομβαρδίσαμε βεβαίως στις ερωτήσεις... Και το πρώτο μέρος που θα ξαναπήγαινε αύριο κιόλας ήταν το Τόκιο, και αυτό που κάπως τον απογοήτευσε (γιατί είχε αλλοιωθεί μέσω του υπερ-τουρισμού) ήταν το Βιετνάμ.
• Αναχώρηση το απόγευμα με τον συνοδοιπόρο, παραλαβή του μικρού και σπίτι όπου φτιάξαμε ωραιότατη, υγιεινή σαλάτα με μπρόκολο, ντομάτες, αγγούρια, αβγά, τυριά, πατάτες.
• Τις τελευταίες ημέρες έχει πολύ ύπνο ο Στεφανάκος. Στην αρχή λέγαμε είναι λόγω της εβδομάδας σκι (που ήταν όντως εξοντωτική), μετά που ήταν λίγο άρρωστος... συνεχίζει όμως. Έχω την εντύπωση ότι κάπως συνδυάζεται με τα αναπτυξιακά στάδια.
• Καλό είναι οπότε μια χαρά. Μου φάνηκε ότι ψήλωσε κιόλας τις τελευταίες μέρες. Το βλέπω από τις φόρμες του που ξαφνικά φαίνονται κοντές.
• Τρίτη, και έτρεξε πρωί πρωί ο μικρός να μου δείξει το δόντι του που έφυγε.
• Πω πω... τα είχα ξεχάσει αυτά!
• Και όταν ήταν μικρός, ήταν η νεράιδα που τα έπαιρνε.
• Τώρα όμως, πρώτη φορά, του έδειξα το μικρό κουτάκι που τα φύλαγα. Και νομίζω ότι συγκινήθηκε λιγάκι.
• Γραφείο ξανά για εμένα, και είχαμε κανονίσει ομαδικό πρωινό!
• Τι ωραία! Τσιμπήσαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας και τα είπαμε.
• Αυτή τη φορά κατάφερα να πάω για γυμναστική το μεσημέρι (πόσο μου είχε λείψει!), έκανα και την σάουνά μου, έφτιαξα ένα μικρό σαντουϊτσάκι και επέστρεψα στο laptop.
• Ο συνοδοιπόρος ανέλαβε το έξτρα μάθημα τέννις που είχε ο Στέφανος, οπότε εγώ επέστρεψα σπίτι για να μαγειρέψω μέχρι να έρθουν (σολομό με ρύζι για εκείνους, σπαράγγια με αβγό για εμένα).
• Ο συνοδοιπόρος έφυγε για το μπάσκετ του, εμείς κάναμε τα μπάνια μας, προχωρήσαμε κάτι κείμενα που είχε να διαβάσει για το σχολείο (με θέμα τις διαφημίσεις, "άρα μαμά εσύ είσαι εξπέρ στο θέμα!", κάναμε επανάληψη στο λεξιλόγιο των γερμανικών (γιατί είχε τεστ) και ξεκουραστήκαμε.
• Νωρίς κοιμήθηκε οπότε εγώ επιδόθηκα στο νέο μου βιβλίο, το The Goldfinch, το οποίο όπως αποδείχθηκε, είναι από τα αγαπημένα της φίλης μου Αθηνάς!
• Μίλησα και με την αδελφή μου η οποία έχει δυστυχώς στομαχικά θέματα και δεν πήγε στις προπονήσεις της.
• Τετάρτη, και έμεινα να δουλέψω από το σπίτι.
• Και μια μικρή απελπισία με έπιασε το πρωί κοιτώντας το ημερολόγιο της δουλειάς αλλά ως δια μαγείας, 1 μεγάλο meeting μετακινήθηκε οπότε ανέπνευσα λιγάκι.
• Το μεσημέρι παρέλαβα τον μικρό για το τέννις και παρέα με το laptop μου κάθισα έξω να δουλέψω στον σαγηνευτικό ήλιο.
• Πω πω ... σε ξεμυαλίζει.
• Και ο κήπος μας άρχισε ήδη να ξυπνά! Άνθισαν οι ασφόδελοι και οι υάκινθοι (οι βολβοί που ξυπνούν ως δια μαγείας, κάθε χρόνο, στη σωστή στιγμή), η κερασιά άρχισε δειλά - δειλά να γεμίζει τα άδεια της κλαδιά, τα κίτρινα αργιολούλουδα άρχισαν να γεμίζουν τα κενά και οι θάμνοι να ετοιμάζουν τα μπουμπούκια τους.
• Αν σας ενδιαφέρει να τα δείτε όλα αυτά, τα ανεβάζω συχνά - πυκνά στο instagram μου.
• Είναι ΠΟΛΥ εύκολο να χάσουμε τον ύπνο μας με όλα όσα γίνονται γύρω μας. Και έχω φίλους και συναδέλφους που ήδη τον έχουν χάσει, και ας μην έχουν κανέναν σε αυτές τις χώρες. Αγωνιούν, κάνουν πλάνα εκκένωσης, γατζώνονται στις ειδήσεις ολημερίς, δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτήν την μαυρίλα και την αβεβαιότητα.... 
• Τι προσπαθώ να κάνω εγώ; Να ενημερώνομαι high level, να συζητώ με ανθρώπους που είναι από εκεί ώστε να έχω όσο το δυνατόν πιο έγκυρες πληροφορίες, και μετά να οδηγώ την ενέργειά μου σε ότι όμορφο έχω γύρω μου.... τα λουλούδια μου, την οικογένειά μου, την γυμναστική μου, τα βιβλία, το γράψιμο, τη μαγειρική.
• Είναι σημαντικό να προστατεύουμε τη ψυχή μας. Δεν είναι άρνηση, είναι επιβίωση.
• Πέμπτη, και δουλειά από το σπίτι.
• Το highlight της ημέρας ήταν η επίσκεψη μου στην γιατρό Ayurveda ώστε να ξεκινήσουμε την πρώτη μου Virechana.
• Τι είναι τούτο; Είναι μια φυσική, ολιστική μέθοδος detox η οποία περιλαμβάνει μια συντηρητική διατροφή για 3-4 μέρες (κυρίως γύρω από το ρύζι) και την μεγάλη μέρα, λήψη βοτάνων ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία εκκενώσεων.
• Την είχαμε αποφασίσει καθώς με τα άγχη και τις ορμονικές ανισορροπίες της εμμηνόπαυσης, είχα πολύ φούσκωμα!
• Στη συνάντηση συζητήσαμε τα της διατροφής πριν, την μεγάλη μέρα (που για μένα θα ήταν η Κυριακή) και μετά, μου έκανε ένα ωραίο μασάζ και μπήκα και δέκα λεπτάκια στην σάουνα.
• Μια χαρά.
• Είχα ήδη παραγγείλει τα ειδικά, ινδικά ρύζια (που συνδυάζουν ρύζι, όσπρια, μπαχαρικά) οπότε ξεκίνησα ήδη από την Πέμπτη την διατροφή.
• Χωρίς καφέδες, χωρίς σνακ, χωρίς ζάχαρη, χωρίς ποικιλία...
• Μια άλλη μαμά πήγε τα αγόρια στο ποδόσφαιρο και ο συνοδοιπόρος ανέλαβε να τα επιστρέψει ερχόμενος από τη δουλειά οπότε εγώ παρέμεινα σπίτι και μαγείρεψα φακές για τα αγόρια τις οποίες έφαγαν με μεγάλη λαχτάρα. 
• Είναι από τα αγαπημένα μας όσπρια.
• Παρασκευή, και γαλλικά το πρωί (μετά από κενό 2 εβδομάδων λόγω των ταξιδιών) και δουλειά από το σπίτι.
• Μια ελαφριά πείνα την ένιωθα και πιστεύω ότι ήταν κυρίως λόγω της έλλειψης των ενδιάμεσων γευμάτων και των σνακ. Είχα αυστηρά ένα πρωινό και το ίδιο μιξ ρυζιού για μεσημέρι και βράδυ (από ένα μπολάκι κάθε φορά).
• Όλα καλά όμως.
• Είχε τόσο ωραίο ήλιο που πήρα το ρύζι μου και το έφαγα στην βεράντα.
• Το απόγευμα πήγα τον Στεφανάκο στο τέννις, προχώρησα με διάφορα της δουλειάς, αισθάνθηκα αμήχανα γιατί οι άλλες μαμάδες του γκρουπ είναι φίλες ενώ εγώ καθόμουν μόνη (ναι, είναι και όλες γαλλόφωνες οπότε καταλαβαίνετε) και επιστρέψαμε σπίτι για να φάω εγώ ξανά το ρύζι μου και τα αγόρια μακαρόνια!
• Μπάνια, χαλάρωση και ύπνος.
• Σάββατο, και μαγείρεψα πρωί πρωί το ρύζι μου ώστε να το πάρω μαζί να έχω κάτι να φάω μετά την γυμναστική.
• Τα είπαμε με τον Στεφανάκο και ξεκίνησα για το λεωφορείο, χωρίς την Τίνα αυτήν τη φορά.
• Και πέτυχα μες στο λεωφορείο φοβερό δίδυμο γιαγιάς και παππού (σίγουρα άνω των 70), με τα σκι τους, τα ορειβατικά τους μποτάκια και τα σακίδια στην πλάτη.
• Πόσο τους θαύμασα.
• Στο γυμναστήριο με περίμενε η Ηρώ, κάναμε την ωραία μας γυμναστική και κατευθυνθήκαμε προς την πάντα όμορφη βεράντα της Brasserie Montbenon η οποία, όπως αναμενόταν, έσφιζε από κόσμο.
• Εμείς βρήκαμε κάποιες σεζ λονγκ και νιώσαμε πραγματική άνοιξη.
• Άνετα καθόσουν με κοντομάνικο!
• Ήρθαν μετά και οι άντρες, αφού άφησαν τα παιδιά στο σχολείο, και παρέα καθίσαμε ώρες, απολαμβάνοντας ήλιο, ζέστη, συζητήσεις, αναλύσεις.
• Παραλαβή του Στεφανάκου και επιστροφή σπίτι καθώς είχε καλέσει τον συμμαθητή του Nikan να έρθει να παίξουν.
• Συνολικά περίπου 4 ώρες έμεινε και έπαιξαν εξαιρετικά... από μπάσκετ στον κήπο, μέχρι Nintendo Switch και επιτραπέζια.
• Νωρίς το βραδάκι φάγαμε όλοι παρέα (άλλο μενού ο καθένας, αλλά οκ) και μου έκανε φοβερή εντύπωση που αφού τελείωσε, πήρε το πιάτο του, πήγε στον νεροχύτη και αντί απλά να το αφήσει, το έπλυνε!
• Δεν το είχα ξαναζήσει αυτό. Μέχρι και συγκινητικό το λες για ένα αγόρι 10 ετών να έχει τέτοια παιδεία.
• Το ανέφερα βεβαίως και στην μητέρα του όταν ήρθε να τον παραλάβει για να της δώσω και εκείνης τα εύσημα.
• Κυριακή, και η μεγάλη ημέρα για την 1η μου αποτοξίνωση.
• Και ξεκίνησα με ενθουσιασμό ο οποίος μάλλον προήλθε από την άγνοια και υπερ-αισιοδοξία μου.
• Νωρίς - νωρίς λοιπόν, πριν τις 07.00 ήπια το συγκεκριμένο λάδι παρέα με τα φυτικά χαπάκια.
• Μόνο και μόνο η αίσθηση του παχύρευστου λαδιού στο λαιμό είναι το λιγότερο αηδιαστική. Πω πω...
• Την αγνόησα όμως και κάθισα με τον Στεφανάκο για καμιά ώρα μέχρι να σηκωθεί ο συνοδοιπόρος ώστε να τα πούμε λιγάκι πριν φύγουν για το τουρνουά ποδοσφαίρου που είχε.
• Μετά από 1 ώρα ξεκίνησαν ήδη οι εκκενώσεις. Μέχρι εδώ όλα οκ.
• Έλα όμως που μαζί άρχισε και ένας φοβερός πονοκέφαλος και ταχυκαρδία και τάση για εμετό.
• Ε, εμετό έκανα και έβγαλα όλο το νερό που είχα πιει, αλλά η κατάσταση απλά χειροτέρευε.
• Για να μην μπω σε λεπτομέρειες και σας μαυρίσω την καρδιά, τόσο άρρωστη και ανήμπορη δεν είχα νιώσει ποτέ στη ζωή μου. 
• Ίσως οφείλεται και στο γεγονός ότι σπάνια αρρωσταίνω. Γαστρεντερίτιδα, για παράδειγμα, δεν έχω πάθει ποτέ, και αυτό που ζούσα μάλλον αυτό θύμιζε, στην χείριστη μορφή μάλλον.
• Ήμουν τόσο εξαντλημένη, με τόση έντονη ταχυκαρδία και πόνους, που ακόμα και να ανέβω έναν όροφο ήταν κατόρθωμα. Έπρεπε να κάτσω να πάρω δυνάμεις.
• Δεν μπορούσα να ηρεμήσω ούτε 10'.
• Βεβαίως έστειλα μηνύματα στην Αγιουρβεδικό καθώς τα περισσότερα από αυτά δεν τα είχαμε συζητήσει ούτε τα περίμενα, αλλά για εκείνη ήταν φυσιολογικά.
• Τα αγόρια μου επέστρεψαν αργά το μεσημέρι και η ομάδα του Στεφανάκου κέρδισε το τουρνουά!
• Παρακολουθούσα εγώ όσο μπορούσα μέσω βίντεο που μου έστελνε ο συνοδοιπόρος και είχα τον πόνο μου, στεναχωριόμουν που το έχανα κιόλας.
• Η δική μου Οδύσσεια συνεχίστηκε μέχρι το βράδυ, με ιδρώτες, αυξομειώσεις στη θερμοκρασία μου, λαχανιάσματα, διάρροια, πόνους στην κοιλιά, στην μέση.
• Μου έφερνε ο Στεφανάκος μπουκαλάκια με ζεστό νερό να βάζω στην κοιλιά μου μήπως και κάπως ανακουφιστεί.
• Πήρα εν τέλει ένα παυσίπονο κατά τις 22.00 ώστε να περιορίσω τουλάχιστον τον πονοκέφαλο και κατάφερα να κοιμηθώ μέχρι τη 01.00 όπου ξύπνησα για μια νέα σειρά εμετών - διάρροιας - ταχυκαρδίας - πονοκέφαλου τα οποία με κράτησαν βεβαίως ξύπνια μέχρι το πρωί.
• Μόνο κατά τις 07.00 φάνηκε κάπως να καταλαγιάζει το θέμα (προφανώς είχαν καταφέρει να φύγουν επιτέλους όλες οι ουσίες). 
• Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο!

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα