HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα! Και εκτάκτως εργάστηκα από το σπίτι καθώς ο Στεφανάκος ξεκινούσε το εβδομαδιαίο football camp αλλά το ξεκινούσε μεσημέρι.
• Εργασία και χαρά λοιπόν, με συννεφιά, αέρα και βροχή.
• Απτόητος -βεβαίως- ο μικρός, πήγαμε στο camp (σε ανοιχτό γήπεδο εννοείται), έμεινα στην αρχή για τα διαδικαστικά και μετά περπάτησα μέχρι τον οστεοπαθητικό.
• Πρώτο μου ραντεβού ever, στην προσπάθεια να βοηθήσω τον αυχένα και τον ώμο μου.
• Ελληνικό επίθετο οπότε με το που μου ανοίγει, συστήνομαι και τον ρωτώ αν είναι Έλληνας.
• Και με σπαστά ελληνικά και την ωραία γαλλική προφορά μου απαντά "Ναι".
• Πάντα συγκινούμαι όταν απαντούν τόσο αυθόρμητα ναι.
• Long story short, σε περίπτωση που έχετε περιέργεια: μπαμπάς Έλληνας, μαμά Ελβετία, είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελβετίδα αλλά κάθε καλοκαίρι επισκέπτεται την Κέρκυρα (τον τόπο καταγωγής του μπαμπά).
• Μου έκανε κάποιες ασκήσεις, άσκησε κάποιες πιέσεις και έφυγα κάπως πιο ανάλαφρη.
• Τον μικρό τον παρέλαβε ο συνοδοιπόρος επιστρέφοντας από το γραφείο οπότε εγώ ανέλαβα τα της μαγειρικής.
• Μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο επέστρεψε βεβαίως ο μικρός, με κύπελλο καθώς με την ομάδα του Ajax κέρδισαν το Champions League, και μπήκε τρέχοντας για μπάνιο.
• Το βράδυ είχε την έμπνευση και μετέτρεψε το μικρό μπιλιάρδο σε γήπεδο σουμπούτεο!
• Ζωγράφισε τις γραμμές σαν κανονικό γήπεδο ποδοσφαίρου, πήρε και τον εξοπλισμό του σουμπούτεο και ... έτοιμος για αγώνα.
• Τρίτη, και θα τον πήγαινε ο συνοδοιπόρος στο camp οπότε ξεκίνησα εγώ για το γραφείο.
• Η ημέρα σχετικά χαλαρή οπότε κατάφερα να προχωρήσω ένα υποχρεωτικό, online training για το Marketing Code, πήγα στο Body Balance μου, συναντήθηκα με μια συνάδελφο από την Ελβετική αγορά, τα είπαμε με κάποιους συναδέλφους και αναχώρησα για να παραλάβω τον μικρό.
• Βροχή δεν είχε αλλά είχε πολύ αέρα που έφερνε κρύο.
• Τετάρτη, και πήγαμε και οι δύο γραφείο οπότε αφήσαμε τον μικρό στο ποδόσφαιρο (με ωραίο ήλιο!) και συνεχίσαμε..
• Μέσα σε όλα, συναντηθήκαμε και με τον αγαπημένο, Πορτογάλο συνάδελφο Tiago ο οποίος μεταφέρθηκε στη Λωζάνη οπότε θα συναντιόμαστε πιο συχνά.
• Είχε τόσο ωραία μέρα που καθίσαμε έξω για καφέ.
• Βρήκαμε και το challenge του μήνα με την Hasti. Έχουμε ένα σωματικό και ένα νοητικό κάθε μήνα που πρέπει να κάνουμε κάθε 1 ώρα, ως διάλειμμα. Για τον Απρίλιο λοιπόν αποφασίσαμε 1' σανίδα και ένα online quiz που μαντεύεις τα logos εταιριών.
• Από το μούσκεμα που τον μαζέψαμε την Δευτέρα, φτάσαμε στο καμμένος από τον ήλιο.
• Σαν παντζάρι! Και είχε βάλει και αντιηλιακό! Τι να σου κάνει όμως αν είσαι 7 ώρες κάτω από τον ήλιο!
• Και είναι το δέρμα του τόσο λευκό και ευαίσθητο... ουφ!
• Θυμήθηκα πριν ένα - δύο χρόνια που σε αντίστοιχο camp είχαν καεί τα αυτιά του! Ούτε ντους δεν μπορούσε να κάνει από τον πόνο. Έκτοτε, βάζουμε αντιηλιακό ακόμη και στα αυτιά!
• Τελείωσα και το The Safekeep, το 4ο βιβλίο του 2026.
• Χωρισμένο σε τρία μέρη, θίγει πολύ διαφορετικά μεταξύ τους θέματα, από την γυναικεία - ερωτική έλξη μέχρι την μετά - Ναζιστική πραγματικότητα στην Ολλανδία.
• Ξεκίνησα λοιπόν το 5ο βιβλίο, αυτό του φίλου Σταύρου: Do I have to want this.
• Και είναι περίεργη η αίσθηση να διαβάζεις ένα τόσο βιογραφικό βιβλίο για κάποιον που γνωρίζεις.
• Πέμπτη, και ναι, φόρεσα πρώτη φορά καλοκαιρινό παπούτσι (σαν mule).
• Πόσο όμορφη η άνοιξη!
• Άφησα τον Στεφανάκο στο γήπεδο και γραφείο.
• Και η ημέρα ήταν αρκετά γεμάτη.
• Ήταν και το αφεντικό μας εκεί, και είχε και κέφια, οπότε συζητήσαμε αρκετά και γελάσαμε πολύ.
• Στην επιστροφή παρέλαβα τον μικρό και επιστρέψαμε να ολοκληρώσουμε τις μαγειρικές και να φάμε.
• "Μαμά, ξέρεις ποιος είναι ο επόμενος στόχος μου; Να μάθω τόσο καλό σκάκι ώστε να νικήσω τον μπαμπά!".
• Το λες έως και συγκινητικό που έχει αυτήν τη δίψα για γνώση, για πρόοδο, για εξερεύνηση.
• "Εσένα ποιος είναι ο στόχος σου μαμά;".
• Πόσο δύσκολη ερώτηση.... Ε, προσπάθησα να απαντήσω βάζοντας τους στόχους σε κατηγορίες, πχ θέλω να διαβάσω αυτά τα βιβλία, θέλω να πάω σε αυτά τα μέρη κτλ.
• Έπαιξαν λοιπόν μια παρτίδα σκάκι τα αγόρια προς μεγάλη χαρά του μικρού γιατί, όπως "παραπονέθηκε", δεν έχει κανέναν να προπονείται.
• Πόσες φορές μου έχει ζητήσει να με μάθει σκάκι! Πω πω... 
• Παρασκευή! Ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη & χαλαρή!
• Τι άλλο να ζητήσεις.
• "Μαμά, τελείωσαν τα ψωμάκια! Μόνο οι γιαγιάδες με ταΐζουν τελικά!".
• Μάθημα γαλλικών, άφησα τον Στέφανο στο ποδόσφαιρο και επέστρεψα σπίτι για δουλειά.
• Το μεσημέρι πήγε γραφείο ο συνοδοιπόρος καθώς είχε μία συνάντηση ενώπιος - ενωπίω οπότε έμεινα μόνη σπίτι.
• Και είχα πολλή όρεξη για πολλά!
• Έτσι, αφού τελείωσα με τη δουλειά, φύτεψα 4 από τα 6 φυτά που είχα αγοράσει (εύκολη υπόθεση δεν το λες γιατί όλος μας ο κήπος έχει κρυφές ρίζες παντού! Να είναι καλά ο κισσός και τα διάφορα αναρριχώμενα).
• Το ευχαριστιέμαι όμως πάντα - εξίσου. 
• Έφτιαξα ξανά και την γκρανόλα (εξαφανίστηκε όπως καταλαβαίνετε!) και πήγα και για ένα μασάζ εξιδεικευμένο στην περιοχή του στόματος (bruxisme το λένε εδώ και είναι για όσους σφίγγουν τα δόντια και γενικά κρατάνε πίεση στην σιαγώνα και στους μασητήρες).
• Εντάξει..... επίπονο αλλά και τόσο ανακουφιστικό!
• Κάθε μέρα θα έπρεπε να κάνουμε μασάζ!
• Μίλησα και με την νεο-μαμά Anna, τη φίλη στην Πορτογαλία, που γέννησε πριν 6 εβδομάδες και επιτέλους συνέπεσαν τα προγράμματα (βασικά του μικρού Damian) και τα είπαμε.
• Και είναι καλά, πολύ καλά! Και μου θύμισε τόσα που έχουν πλέον αποθηκευτεί στο πίσω μέρος των αναμνήσεων.... αυπνίες, θηλασμοί, πόσο βάρος πήρε, ποια εμβόλια έχει να κάνει...
• Ήταν και η ολοκλήρωση του camp και με τέτοιο εξαιρετικό καιρό, δεν γινόταν να επιστρέψουμε σπίτι.
• Είναι και το γήπεδο δίπλα στη λίμνη, κυριολεκτικά.
• Έτσι, ήρθε ο συνοδοιπόρος από το γραφείο, κατέβηκα και εγώ, άλλαξε παπούτσια ο Στεφανάκος, πήρε το πατίνι του, περπατήσαμε παραλίμνια και καθίσαμε στο εφήμερο μπαράκι που ανοίγει κάθε άνοιξη.
• Πήραμε από ένα ποτήρι δροσερό ροζέ εμείς, από μία μερίδα πατάτες τηγανιτές ο Στεφ (ε, καταλαβαίνετε πείνα!) και απολαύσαμε ήλιο και θέα.
• Βραδάκι επιστρέψαμε σπίτι για μπάνια, ελαφρύ φαγητό και χαλάρωση.
• Σάββατο, και το πρωί είναι η δική μας ώρα με τον Στεφανάκο, εκεί 08.00-09.00.
• Τρώμε πρωινό, χαζεύουμε διάφορα, συζητάμε και μετά ετοιμάζομαι για τη γυμναστική μου.
• Μόνη και αυτό το Σάββατο αλλά είχα πολλή όρεξη.
• Κλασικά λοιπόν, περπάτημα, λεωφορείο, περπάτημα, γυμναστήριο.
• Μετά έκανα και την σάουνά μου, το ντους μου και βγήκα στο μικρό καφέ και έφαγα μια ωραιότατη σαλάτα ενώ περίμενα τα αγόρια.
• Ο Στεφανάκος είχε ματς εντός έδρας (οπότε ελληνικό σχολείο δεν πήγε) και ήρθαν να με βρουν στο κέντρο της Λωζάνης.
• Κάναμε βόλτα, πήγαμε να φάνε, μπήκαμε σε κανά - δυο μαγαζιά και φύγαμε με το αυτοκίνητο για 2 εμπορικά εκτός πόλης: το ένα για μια αλλαγή δώρου και το άλλο για την επιστροφή των σκι του Στέφανου.
• Με αυτά και με εκείνα, απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι και βγήκαμε κατευθείαν για κηπουρική.
• Είχαμε 2 ακόμη μικρά φυτά + ένα νέο ροδόδεντρο που προστέθηκε στη συλλογή.
• Ε, μαζί κάναμε και διάφορες εκκαθαρίσεις στα τριγύρω φυτά, ποτίσαμε, σκουπίσαμε.
• Δεν τελειώνουν ποτέ οι δουλειές ενός κήπου.
• Στα ελληνικά νέα, ξεκίνησε και ο μπαμπάς μου κάποιες θεραπείες στο κέντρο που πηγαίνει και η αδελφή μου, κυρίως για το γόνατο. 
• Του πρότειναν να δει και έναν/μία νευρολόγο μήπως εντοπίσουν κάτι που να μπορεί να βοηθήσει και σε κάποια άλλα, μικρά συμπτώματα που έχει σε σχέση με την ισορροπία και την ευκαμψία.
• Ουφ... με την κατάσταση της αδελφής μου και τις αυξημένες της, ημερήσιες ανάγκες (που καλύπτονται επί τω πλείστον από τους γονείς μας), είναι τόσο ευαίσθητες οι ισορροπίες. 
• Το βραδάκι τα είπαμε και με τη φίλη Μαριλένα.
• Πόσο χαίρομαι όταν φίλοι παίρνουν τηλέφωνο... έτσι! Απλά για να τα πούμε.
• Ε, περιττό να σας πω ότι τα λέγαμε για μία ώρα περίπου.
• Κυριακή, και επίσημο πρόγραμμα δεν είχαμε.
• Πράγμα σπάνιο και πολύτιμο.
• Έτσι, ξυπνήσαμε με την ησυχία μας, έφτιαξα pancakes για πρωινό, πότισα τα λουλούδια (τα εσωτερικά), ο Στεφανάκος έγραψε τις προσκλήσεις για το πάρτυ του, και ο συνοδοιπόρος ξεκίνησε το καινούργιο του "παιχνίδι", το Garden Book Nook.
• Είναι χειροτεχνία όπου κατασκευάζεις μια μικρογραφία ενός μικρού δωματίου με διάφορα κομμάτια ξύλου που εφαρμόζει το ένα στο άλλο.
• Πανέμορφα και με τόση λεπτομέρεια!
• Χάρηκα πολύ που βρήκε κάτι να κάτι χειρωνακτικό. Του το πρότεινε ένας φίλος, για αυτό και πείστηκε.
• Το μεσημέρι ο Στεφ ήταν προσκεκλημένος του φίλου του Nikan οπότε τον αφήσαμε σπίτι του και εμείς συνεχίσαμε προς την πανέμορφη περιοχή του Lavaux - Chexbres, τους διάσημους αμπελώνες τις Ελβετίας, και τα κουκλίστικα χωριά.
• Παρκάραμε και ξεκινήσαμε το περπάτημα μέσα από τα αμπέλια, θαυμάζοντας απέναντι τις Άλπεις, τη λίμνη, τα χωριά, τις παραλίες, τα ιστιοπλοϊκά, τις ανθισμένες γλιτσίνιες, τα μικροσκοπικά μπαλκόνια, τους καταρράκτες, τις οικογένειες που έτρωγαν στις αυλές, τα εντυπωσιακά σπίτια. Πραγματικά μοναδικό τοπίο!
• Δεν σταμάτησα να βγάζω φωτογραφίες....
• Και βεβαίως, αφού κατέβεις, μετά πρέπει να ανέβεις. Αλλά μια χαρά τα καταφέραμε.
• Μετά από 1-2 ώρες, πήραμε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε πιο χαμηλά, στο χωριό St. Sephorin, όπου καθίσαμε σε μια όμορφη ταράτσα να πιούμε κάτι δροσιστικό (γιατί είχαμε σκάσει από τη ζέστη!).
• 18 βαθμούς είχε όλους και όλους αλλά κάτω από τον ήλιο τους ένιωθες 30.
• Επιστροφή σπίτι όπου ξεκίνησα την έρευνα για τη μίνι απόδραση που λέμε να κάνουμε με την ευρύτερη οικογένεια ώστε να μπορέσει να έρθει και η αδελφή μου μαζί.
• Παραλαβή του Στέφανου, μπάνια, τσίμπημα και χαλάρωση.

Καλή εβδομάδα! Και καλή επιστροφή στην φουλ καθημερινότητα.

ανδριάνα