Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑΣ
Η εταιρεία στην οποία δουλεύω εκτείνεται σε πάνω από 10 ορόφους στα κεντρικά γραφεία της Λωζάνης. Έτσι, το προσωπικό που εργάζεται για να συντηρεί όλους αυτούς του χώρους, είναι σημαντικό. Ασφάλεια, καθαριότητα, εστίαση, μέχρι και ταχυδρομικές υπηρεσίες έχουμε. Συνήθως όμως, ειδικά οι κύριοι και οι κυρίες της καθαριότητας, έχουν έναν συγκεκριμένο χώρο υπό την εποπτεία τους. Έτσι, εμείς που πλέον βρισκόμαστε στον 6ο όροφο, έχουμε τις περισσότερες φορές μια γλυκιά κυρία από την Πορτογαλία, γύρω στα 60 θα έλεγα, η οποία είναι πάντα με το χαμόγελο.
Πάντα χαιρετιόμαστε, ακόμα και αν την πετύχω σε άλλους χώρους, και πάντα ανταλλάσουμε δυο - τρεις βασικές κουβέντες (πώς είστε, πώς ήταν το σκ, πώς είναι ο καιρός). Τις προάλλες όμως, έγινε κάτι μαγικό. Είχα φτάσει στο γραφείο νωρίς, και ήμουν μόνη στο χώρο. Μπαίνω και την βρίσκω ήδη εκεί, να καθαρίζει κάποια γραφεία. Την καλημερίζω, της χαμογελώ και βεβαίως μου το ανταποδίδει. Πλησιάζει κάποια στιγμή και με ρωτά αν μπορεί αν κάνει στα γρήγορα και το δικό μου γραφείο και βεβαίως της άφησα το χώρο. Πριν φύγει όμως κοντοστέκεται και μου λέει "Σας πειράζει να σας δείξω κάτι για 2 λεπτά;". Σκέφτηκα και εγώ ότι κάτι θα είναι στον χώρο. Βγάζει όμως το κινητό της και μου δείχνει ένα επιστημονικό άρθρο από ένα αμερικάνικο site, με μια χαμογελαστή, νεαρή κοπέλα στο κέντρο και 2 ακόμα νεαρότερα παιδιά δίπλα της. "Η κόρη μου είναι αυτή στο κέντρο! Είναι ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο του Illinois, οι 2 νεαροί είναι μαθητές της, και μόλις ανακάλυψαν ένα βακτήριο στο οποίο ωφείλονται πολλές ασθένειες". Μένω άφωνη! Νιώθω την περηφάνεια στο πρόσωπό της, τη λαχτάρα της να το μοιραστεί. Τη συγχαίρω, βεβαίως, της λέω πόσο συγκινητικό είναι, πόσο περήφανη πρέπει να νιώθει... Και εκείνη με τη σειρά της μου ξεδιπλώνει όλη την ιστορία. Πώς όταν η κόρη της ήταν μόλις 5 ετών, την είχαν καλέσει από το σχολείο να της προτείνουν να περάσει εξετάσεις IQ γιατί ήταν ιδιοφυΐα. Πώς πήδηξε 2 φορές τάξη και εν τέλει τελείωσε το λύκειο σε ηλικία 15 ετών. Πώς όλο τους το σπίτι από το δημοτικό κιόλας ήταν γεμάτο μικροσκόπια γιατί είχε πάθος να γίνει ερευνήτρια. Όχι γιατρός, ερευνήτρια, για να βρει πρακτικές λύσεις που θα βοηθούσαν τους ανθρώπους. Πώς από την Πορτογαλία έφυγε με υποτροφία για την Αμερική και εν τέλει ολοκλήρωσε 2 Διδακτορικές Διατριβές και από την Washington την ζήτησε το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σικάγο, και εκεί, με τη σωστή ομάδα και στήριξη (και οικονομική) κατάφερε αυτό το απίστευτο επίτευγμα. Πώς πηγαίνει να την δει συχνά στην Αμερική, αλλά όταν η κόρη της έρχεται στην Ελβετία, κάνει εκείνη τις δουλειές για να την ξεκουράσει. Πόσο ταπεινή και απλή είναι!
Η κόρη της καθαρίστριας, θα έλεγαν κάποιοι. Που μεγάλωσε φτωχικά. Από γονείς που έκαναν χειρονακτικές εργασίες και τα έβγαζαν ίσα-ίσα πέρα. Που κατά πάσα πιθανότητα δεν είχαν περάσει ούτε 1 ώρα σε πανεπιστημιακή αίθουσα. Που δεν είχαν πρότυπα να της προσφέρουν, καθοδήγηση, γνωριμίες. Η κόρη μιας σημαντικής μητέρας, θα έλεγα όμως εγώ. Η κόρη της Isabelle. Που κατάφερε να στηρίξει την κόρη της σε κάτι τόσο ξένο, τόσο απρόσμενο. Που κατάφερε να της μεταφέρει τις αξίες. Που την άφησε ελεύθερη να ονειρευτεί, να κυνηγήσει, και εν τέλει να κατορθώσει αυτό που φάνταζε ακατόρθωτο. Που στάθηκε δίπλα της με όλα τα μέσα που είχε. Που ακόμα και τώρα, που η κόρης της είναι καταξιωμένη επιστήμονας, εκείνη συνεχίζει να είναι καθαρίστρια, να έρχεται με χαμόγελο κάθε μέρα στο γραφείο, να σπέρνει ηρεμία, θετικότητα και μια υπερηφάνεια για αυτό που είναι. Έτσι, για να μας και σας προκαλέσω λοιπόν, διάλεξα τον παραπάνω τίτλο. Για να προκαλέσω τα στερεότυπα, τα στεγανά, τους (αυτο)περιορισμούς, τα κουτάκια στα οποία προσπαθούμε να τοποθετήσουμε τους ανθρώπους.
Πόσο χάρηκα που αισθάνθηκε τόσο άνετα ώστε να μοιραστεί μαζί μου αυτήν της τη χαρά! Πόσο με συγκίνησε! Η ιστορία της κόρης της αλλά και εκείνης! Και μου θύμισε ξανά και ξανά ότι η αξία μας φωλιάζει μέσα μας. Σε κανέναν τίτλο, καμία σπουδή, κανένα υλικό αγαθό. Νιώθω πραγματικά τυχερή που έχω την Isabelle να συναντώ κάθε πρωί, και να ανταλλάσουμε ειλικρινή χαμόγελα.
ανδριάνα

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
the bright side of blogging :: by andriana