Superwoman Syndrome

 

Πρωί. Φθινοπωρινό. Με βροχή και ομίχλη. Εκεί κατά τις 08.00. Όλη η οικογένεια έτοιμη για αναχώρηση. Κατ' εξαίρεση θα φεύγαμε και οι 2 για το γραφείο, με 2 διαφορετικά αυτοκίνητα ώστε να καλύψουμε και τις μετακινήσεις του μικρού, και τις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις. Το ίδιο πρωί ήταν και η ημέρα που έρχονται και οι αγαπημένες μας κυρίες για να καθαρίσουν, οι οποίες παρκάρουν πολύ στριμωχτά ώστε και να χωρέσουν αλλά και κάπως να αφήσουν ένα στενό διάδρομο ώστε να ξεπαρκάρουμε εμείς. Βγαίνουμε λοιπόν από την πόρτα και αναλαμβάνω εγώ το 1ο αυτοκίνητο, το έξω. Κοιτάω και αμέσως συνειδητοποιώ ότι ο χώρος για να βγω είναι πολύ στενός, με πολλές στροφές (σαν αγγλικό S) και 2 αυτοκίνητα που πρέπει να αποφύγω. Συνειδητοποιώ επίσης ότι όλο αυτό πρέπει να το κάνω με την όπισθεν. Δεν λέω όμως τίποτα. Μπαίνω, βάζω μπρος και συνειδητοποιώ ότι -βεβαίως- όλα τα παράθυρα είναι θολά από τη βροχή και την υγρασία. Άρα, δεν βλέπω τίποτα από τους πλαϊνούς καθρέφτες ούτε από τον πίσω. Δεν λέω πάλι τίποτα. Ανοίγω το παράθυρο του οδηγού ώστε κάτι να βλέπω και ξεκινώ να ξεπαρκάρω. Μανούβρα στη μανούβρα. Και πρώτη, και όπισθεν, και πρώτη ξανά, και όπισθεν ξανά. Περνάω επιτυχώς από τα 2 παρκαρισμένα αυτοκίνητα με ελιγμούς σαν φίδι, και κάνω τα τελευταία μπρος - πίσω ώστε να αποδεσμεύσω εντελώς το αυτοκίνητο και να βγω στον δρόμο για να φύγω. Αυτή τη φορά με αυτοκίνητο μπροστά - τοίχο πίσω. Όπισθεν ξανά λοιπόν και ... μπαμ. Συνειδητοποιώ λοιπόν, με τον πιο ατυχή τρόπο, ότι ούτε οι κάμερες ούτε οι συναγερμοί του αυτοκινήτου λειτουργούσαν (προφανώς θολωμένοι και εκείνοι λόγω της υγρασίας). Και εκεί που κανονικά το αυτοκίνητο ακινητοποιείται από μόνο του ακόμα και αν είσαι μισό μέτρο από έναν τοίχο, εγώ τον ακούμπησα κανονικά και δεν ακούστηκε τίποτα. Συνέχισα τη διαδρομή μου μέχρι τη δουλειά, πάρκαρα και βεβαίως εκεί πιστοποίησα ότι όντως είχα χτυπήσει τον προφυλακτήρα.

Περιττό να σας πω πόσο μου χάλασε τη διάθεση, πόσο εκνευρίστηκα, πόσο στεναχωρήθηκα. Πιο πολύ όμως θύμωσα. Με εμένα! Γιατί τα έβλεπα όλα τα σημάδια, τα αυτοκίνητα που ήταν πολύ περίεργα παρκαρισμένα, το πόσο στενό ήταν το κενό που έπρεπε να περάσω, με πόσους ελιγμούς. Πόσο θολά ήταν όλα, με αποτέλεσμα να μην έχω καθόλου ορατότητα. Πόσο δύσκολο εγχείρημα ήταν όλο αυτό. Και ενώ στιγμιαία σκέφτηκα να ζητήσω στην γλυκιά Liliana να μετακινήσει για 2 λεπτά το αυτοκίνητό της ώστε να ξεπαρκάρω όμορφα και ωραία, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, την επιλογή την απέρριψα μονομιάς. Όλη μέρα λοιπόν σκεφτόμουν γιατί! Γιατί να με βάλω σε αυτήν τη διαδικασία; Ούτε τεστ για δίπλωμα οδήγησης να έδινα. Γιατί να μην ζητήσω απλά βοήθεια; Μια βοήθεια 2 λεπτών που θα μου δινόταν απλόχερα, χωρίς δευτερη σκέψη, και θα με γλίτωνε από όλη αυτήν την ανούσια ταλαιπωρία. Γιατί να επιλέξω να υποβάλλω τον εαυτό μου σε τέτοια δοκιμασία, υπό τέτοιες συνθήκες; 

Και ανάλυση στην ανάλυση, κατάλαβα γιατί. Γιατί μέσα βαθιά σε αυτό το κορίτσι που λέγεται ανδριάνα, υποβόσκει το σύνδρομο της υπερ-γυναίκας. Ναι, της superwoman! Όχι αυτής με την κάπα, αλλά αυτής που θεωρεί ότι πρέπει να είναι καλή με ότι και αν καταπιάνεται. Αυτή που πιστεύει ότι μόνη πρέπει να βρίσκει τις λύσεις. Μόνη να υπομένει. Μόνη να αντέχει. Ότι μπορεί, και πρέπει, να τα καταφέρνει όλα. Να αριστεύει σε ότι βρεθεί στο διάβα της. Σε όποιο challenge προκύψει (από ένα εργασιακό project και ένα οικογενειακό πρόβλημα, μέχρι το ξεπαρκάρισμα!). Ειδικά στα δύσκολα! Ή σε αυτά που κάποιος μπορεί να την αμφισβητήσει. Και όλα αυτά, με το προσωπείο ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Όλα είναι δυνατά. Όλα είναι οκ. Εύκολα. Διαχειρίσιμα. Χωρίς δυσκολίες, χωρίς αγανακτήσεις, χωρίς εμπόδια. Και ενώ το να παρέχω βοήθεια είναι θεωρώ από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματά μου (είμαι Παρθένος άλλωστε! υπηρέτης για το γενικό καλό!), το να ζητάω βοήθεια ή μόνο και μόνο να παραδέχομαι ότι χρειάζομαι βοήθεια, είναι πολύ έξω από τα νερά μου. 

Ιδού λοιπόν τα αποτελέσματα αυτού του πείσματος! Πάρε την γρατζουνιά στο αυτοκίνητο η οποία δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης πέραν από της δικής μου ξεροκεφαλιάς. Και η γρατζουνιά είναι ένα απλό, εξωτερικό πλήγμα που διορθώνεται εύκολα. Πόσα άλλα όμως είναι εσωτερικά; Πόσα βαραίνουν τους ώμους και τον αυχένα; Και αντί να τα ελαφραίνω, απλά προσθέτω και άλλα. Πάντα με το χαμόγελο ότι όλα είναι οκ. Αντέχω εγώ. It`s ok. Μπορώ και άλλα, και άλλα. Δουλειά, αναποδιές, προβλήματα υγείας, εντάσεις στην οικογένεια, ξενιτιά, μαστορέματα, ελβετική γραφειοκρατία, γαλλική γλώσσα, εξωσχολικές δραστηριότητες, υποχρεώσεις..... Δώσε και άλλο. Πολύ θαυμάζω αυτούς που απλά απαντούν με ένα "Α, εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό" και εκεί τελειώνει η συζήτηση. Ούτε εξηγήσεις, ούτε ντροπές, ούτε ανασφάλειες. Θύμωσα λοιπόν με τον εαυτό μου, αλλά τουλάχιστον μπόρεσα να κάνω ένα βήμα πίσω και να δω πιο καθαρά την πραγματικότητα. Ίσως λοιπόν την επόμενη φορά, απλά να ζητήσω βοήθεια ή απλά να πω "δεν μπορώ". Ίδωμεν!

ανδριάνα