HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, στο Méribel, με την επίσημη έναρξη της ski week μας.
• Που σημαίνει.... πολύ πρωινό ξύπνημα, εκεί λίγο πριν τις 07.00.
• Βλέπετε αυτού του είδους οι διακοπές κάθε άλλο παρά σωματικά ξεκούραστες είναι.
• Είναι όμως ψυχολογικά! Γιατί είσαι όλη μέρα στη φύση και σε κίνηση. Και με τους αγαπημένους σου.
• Πρωινά & πλυσίματα και για τους 10 μας, ντύσιμο με την "πανοπλία" του σκι, φόρτωμα των πεδίλων και μποτών στο ένα αυτοκίνητο (ώστε να μεταφερθούν κοντύτερα στις πίστες) ενώ οι υπόλοιποι ξεκινήσαμε το περπάτημα.
• Μέσα σε ένα μόλις βράδυ πρέπει να προστέθηκαν ακόμη 50 πόντοι χιονιού!
• Τόσο, που το μικρό στενάκι που έπρεπε να πάρουμε για να βγούμε στο τελεφερίκ είχε απλά εξαφανιστεί!
• Εγώ το προσπέρασα αλλά ευτυχώς ο Στεφανάκος το αναγνώρισε.
• Μα πόσο όμορφη είναι η αίσθηση να βυθίζεσαι σε αφράτο χιόνι! Πούδρα κανονική!
• Όπου και αν κοιτούσαμε βλέπαμε μόνο λευκό. Δεν χόρταιναν τα μάτια ομορφιά.
• Περάσαμε από το ολόλευκο λιβάδι, από τη μικρή γέφυρα, από το ποταμάκι, τα πελώρια δέντρα, ανηφορίσαμε και βρεθήκαμε στο λιφτ, μια στάση πριν από το κέντρο του Méribel.
• Συναντήσαμε το αδελφό μου που είχε φτάσει με το αυτοκίνητο, φορέσαμε μπότες - κράνη, πήραμε τα πέδιλα και στην ώρα μας, στις 09.00, είμασταν στο σημείο για τα μαθήματα των μικρών.
• Απλά δεν σταμάτησε να χιονίζει όλη μέρα!
• Πέρσι είχαμε την τύχη να έχουμε όλη την εβδομάδα ηλιοφάνεια.
• Φέτος, είχαμε την τύχη να έχουμε όλη την εβδομάδα χιονόπτωση.
• Τύχη και τα δύο καθώς ζεις δύο πολύ διαφορετικές όψεις και εμπειρίες.
• Η Daphne, γυναίκα του αδελφού μου, είχε και εκείνη μάθημα snowboard, οπότε οι υπόλοιποι ξεκινήσαμε με τα σκι μας.
• Κάναμε μια στάση στο χωριό του Mottaret (εκεί γύρω στα 1.700μ υψόμετρο) που βρίσκεται μέσα στις πίστες ώστε να το δείξουμε στον αδελφό μου και να πιούμε έναν καφέ.  
• Το μεσημέρι παραλάβαμε τα μικρά, καθίσαμε στο μικρό εστιατόριο ώστε να τσιμπήσουν κάτι και να πιούν κάτι ζεστό, και μετά ο αδελφός μου και εγώ παραμείναμε εκεί (γιατί δεν ήθελε να κουράσει το εγχειρισμένο γόνατό του οπότε κάθισα να του κάνω και εγώ παρέα) ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν με το σκι.
• Απόγευμα πια, πήραμε ξανά το λιφτ και κάναμε την ίδια εντυπωσιακή διαδρομή μέχρι το σπίτι, με πολλά παιχνίδια με το χιόνι και "βουτιές".
• Φόρτωμα - ξεφόρτωμα στο σπίτι, μπάνια, μαγειρικές, παιχνίδια για τα μικρά, συζητήσεις για εμάς.
• Πολύ καλά δεν κοιμήθηκα καθώς είχα ενόχληση στο λαιμό, φτερνιζόταν και οι συνοδοιπόρος οπότε.... 
• Τρίτη, και ως έμπειροι πια, ετοιμάσαμε τα πρωινά, φορτώσαμε το αυτοκίνητο, ξεκινήσαμε για το μαγικό μας μονοπάτι συνειδητοποιώντας ότι ναι, γίνεται να γίνει ακόμα πιο λευκό!
• Το χιόνι πρέπει να είχε ξεπεράσει το ένα μέτρο! Περπατούσαμε και τα πόδια μας βυθίζονταν μέχρι πάνω από το γόνατο!
• Η χιονόπτωση ακόμη πιο δυνατή & πυκνή.
• Τα μαθήματα των μικρών ξεκίνησαν κανονικά, και εμείς εξερευνήσαμε νέες πίστες (παρόλο το χιόνι και την ομίχλη) που αγαπήσαμε (όπως την Legends).
• Φαρδιές πίστες, με εκπληκτική θέα στα γειτονικά χωριά, μέσα από δάση και στο επίπεδο που εμείς αισθανόμαστε άνετα (μπλε δηλαδή).
• Στα μόνα μείον όταν έχει τόσο χιόνι και αέρα, είναι το κρύο και η περιορισμένη ορατότητα.
• Στα δικά μου μείον ήταν και τα καινούργια μου γάντια που εν τέλει δεν αποδείχθηκαν αρκετά ανθεκτικά στο κρύο.
• Ήταν και οι περισσότερες πίστες κλειστές λόγω του υψηλού κινδύνου κατολίσθησης (5/5), οπότε δεν μπορούσες να περάσεις από την μία κοιλάδα στην άλλη με αποτέλεσμα να έχει και έναν άλφα συνωστισμό. 
• Παραλαβή των μικρών το μεσημέρι, διάλειμμα για ζεστή σοκολάτα, vin chaud και τα σνακ που είχαμε φτιάξει από το σπίτι, και συνέχεια με ακόμα λίγο σκι αυτή τη φορά παρέα, μικροί & μεγάλοι.
• Η πρωταθλήτρια - σκιέρ ήταν η ανιψιά μου εξ Αμερικής. Αλλά ακόμα και τα δικά μας μικρά, μας έχουν ήδη περάσει επίπεδο.
• Επιστροφή μέσα από την ίδια διαδρομή που αγαπήσαμε, λίγο νωρίτερα λόγω του πολύ κρύου & χιονιού, αλλά και του προγράμματος που είχαμε φτιάξει.
• Τα αγόρια είχαν επισκεφθεί το τοπικό σούπερ - μάρκετ, είχαν προμηθευτεί κρέατα και είχαν βλέψεις για BBQ.
• Ναι, ναι... στους μείον βαθμούς.
• Επιστρέψαμε λοιπόν σπίτι, τα μικρά συνέχισαν το παιχνίδι με το χιόνι, τα κορίτσια συμμαζέψαμε λιγάκι, ετοίμασα εγώ ωραία λαχανικά στον φούρνο που είχαν προμηθευτεί τα αγόρια, και οι 3 άντρες, παρέα με μπύρες & μουσικές, έψησαν στο BBQ δίπλα στο χιόνι.
• Πόσο γέλιο έριξαν.... ο αδελφός μου με κοντομάνικο, Γονίδη στα μεγάφωνα, τσίκνα, βιντεοκλήσεις με φίλους και μάχες να πάρουν φωτιά τα κάρβουνα.
• Στρώσαμε τραπέζι και φάγαμε όλοι παρέα εξαιρετικά!
• Λουκούλειο γεύμα.... γλυκοπατάτες / κολοκυθάκια / μελιτζάνες / λουκάνικα / κρέατα / κους κους.
• Το βράδυ παίξαμε όλοι μαζί και UNO και το διασκεδάσαμε.
• Μου έδωσε και η Daphne μια σκόνη για το συνάχι η οποία με βοήθησε πολύ και ξύπνησα περδίκι.
• Ψάχνοντας κατάλαβα ότι είναι μία που έχουμε και στην Ελβετία αλλά με διαφορετικό όνομα.
• Τετάρτη, με το χιόνι να συνεχίζεται αμείωτο!
• Κλασικό, πρωινό πρόγραμμα, περπάτημα στο λευκό δάσος, σκι, μάθημα για τα μικρά και στάση σε άλλο σημείο στις πίστες για εμάς, στο εστιατόριο Les Rhodos, στην ομώνυμη πίστα, για καφέ.
• Συνεχίσαμε την εξερεύνηση και βρεθήκαμε σε νέες πίστες και εντυπωσιακά τοπία.
• Το μεσημέρι είχαμε κάνει κράτηση σε ένα από τα πολλά εστιατόρια που βρίσκονται διάσπαρτα στις πίστες, στο Chalet Tonia, οπότε κατά τη μία ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε.
• Πώς μία στιγμή, και ένας μόνο άνθρωπος (μέσα στους χιλιάδες σκιέρ) μπορεί να καταστρέψει όλη την διάθεση.
• Έπεσε η Daphne κατεβαίνοντας από το lift (κάτι που συμβαίνει συχνά, ακόμα και σε έμπειρους σκιέρ, πόσο μάλλον σε snowboarders) και πέφτει και ένας "κύριος" που ήταν δίπλα της.
• Ε, ο "κύριος" αυτός την στόλισε κανονικότατα, στα γαλλικά στην αρχή και μετά στα αγγλικά.
• Πόση ντροπή! Να είσαι 50 χρονών, να σε ακούν η γυναίκα και η κόρη σου, και εσύ να βρίζεις μια άλλη γυναίκα.
• Καταλαβαίνετε πώς έγινε μετά ο αδελφός μου και πώς όλο αυτό έγινε ένας μύλος.
• Ουφ.... με κακή λοιπόν διάθεση φτάσαμε στο εστιατόριο (το πρώτο γκρουπ είχε φτάσει, οπότε είμασταν εγώ και η οικογένεια του αδελφού μου που είχαμε αυτήν την εμπειρία), καθίσαμε έξω, συνεχίστηκε η στραβή ατμόσφαιρα με μια περίεργη σερβιτόρα που στη μέση του γεύματος ήθελε να μας μεταφέρει σε άλλο τραπέζι, φάγαμε απλά για να φάμε, και κατεβήκαμε τις πίστες ώστε να επιστρέψουμε σπίτι.
• Πόσο κρίμα.... 
• Η ένταση απλώθηκε αλλά ευτυχώς, δεν μείναμε στο γεγονός και μέχρι να πάμε σπίτι είμασταν όλοι πολύ πιο ήρεμοι.
• Τα μικρά έβγαλαν τα έλκηθρα και ξεσάλωσαν στον διπλανό δρομάκι μεταξύ των σπιτιών που είχε μετατραπεί σε πλαγιά χιονιού, εμείς κάναμε τα μπάνια μας, και μαγειρέψαμε (πατάτες φούρνου με κοτόπουλο).
• Δείπνο όλοι μαζί, παιχνίδια, ιστορίες, κρασιά, μπύρες και η αποκάλυψη της εκδρομής (χάρις στην Daphne που μας το έδειξε και όλως τυχαίως το βρήκαμε στο τοπικό σούπερ μάρκετ) το Fireball (που κάποιοι στην παρέα αγάπησαν ιδιαιτέρως). 
• Whisky με κανέλα που έχει την αίσθηση λικέρ.
• Πέμπτη! Και μάλλον η πιο έντονη χιονόπτωση της εβδομάδας!
• Το χιόνι ξεπέρασε τα 1,5 μέτρα και απλά το τοπίο θύμιζε Λαπωνία! Κυριολεκτικά!
• Μπορεί το κρύο να ήταν τσουχτερό, η ορατότητα χαμηλή, το σκι δύσκολο.... αυτό όμως το τοπίο ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναζήσει και ήταν απλά μαγευτικό!
• Αφήσαμε τα παιδιά για το μάθημα, ανεβήκαμε στο Mottaret και καθίσαμε εκεί για καφέ.
• Ο αδελφός μου και η γυναίκα του δεν είχαν όρεξη για σκί / snowboard οπότε κάθισαν στο χωριό (βρήκαν και ωραίες μπότες après ski και ενέπνευσαν και τον συνοδοιπόρο ώστε να αγοράσει και τις πρώτες δικές του!), κάποιοι ανεβοκατέβαιναν τις πίστες, παρέλαβαν τα παιδιά και το μεσημέρι μεταφερθήκαμε εντός (ε, πόσες ώρες να αντέξεις έξω με τέτοιο κρύο!) και απολαύσαμε ωραίο φαγητό (από πίτσες και ζυμαρικά, μέχρι ταρτάρ και φοντύ) στο Côte Brune.
• Agility! Άλλες διακοπές κάναμε πέρσι - άλλες φέτος. Και η βασική διαφορά ήταν ο καιρός.
• Προσαρμοζόμαστε όμως και περνάμε εξίσου όμορφα αλλά διαφορετικά.
• Ζεσταθήκαμε, χορτάσαμε και περάσαμε πολύ ωραία.
• Τα μικρά στην επιστροφή, έβγαλαν και τα πιατάκια - έλκηθρα και έφτιαξαν τσουλήθρες χιονιού στις κατηφόρες.
• Το βραδινό πρόγραμμα παρόμοιο: μπάνια, μαγειρικές, ιστορίες, μουσικές, γέλια, ξεκούραση.
• Παρασκευή! Και το κέντρο του Méribel ήταν ξαφνικά απροσπέλαστο.
• Ο αδελφός επί μία ώρα (στην κυριολεξία) σταματημένος (για μια απόσταση ούτε 10 λεπτών) και εμείς πάνω από μισή ώρα στην ουρά για το λιφτ χωρίς να κουνιέται τίποτα.
• Τελικά, ακολουθήσαμε την ιδέα του συνοδοιπόρου, μπήκαμε στο λιφτ προς την αντίθετη κατεύθυνση, κατεβήκαμε μέχρι τον αρχικό σταθμό (η κατάσταση σε όλους τους ενδιάμεσους ήταν η ίδια), κάναμε τον κύκλο και ξαναρχίσαμε την ανηφόρα.
• Μερικές φορές η πιο σύντομη διαδρομή είναι η πιο μακρινή! 
• Κατάφερε και ο αδελφός μου να φτάσει (είχε γίνει ατύχημα απ' ότι μας είπαν) και 09.30 (με 30' καθυστέρηση) αφήσαμε τα μικρά στο τελευταίο τους μάθημα.
• Εμείς κάναμε το σκι μας, με λιγότερη χιονόπτωση, και το μεσημέρι είχαμε κάνει κράτηση να φάμε στο Le Monchu το οποίο μας αποζημίωσε από όλες τις απόψεις: φαγητό, εξυπηρέτηση, χώρος, τοποθεσία.
• Φάγαμε εξαιρετικά (από κρεμμυδόσουπα και ριζότο, μέχρι πάπια και πανσέτα) και κατηφορίσαμε λίγο στην ίδια πίστα για 2η στάση στο μπαρ Le Rond Point.
• Ο καιρός είχε ανοίξει οπότε καθίσαμε έξω, στα ψηλά τραπέζια, ήπιαμε τις μπύρες μας υπό την υπόκρουση της live μπάντας που έπαιζε πολύ ωραία, τα μικρά έπαιζαν στο χιόνι, και λίγο πριν νυχτώσει κατηφορίσαμε με τα σκι στο χωριό για να επιστρέψουμε με το λεωφορείο (καθώς το lift είχε ήδη κλείσει).
• Είδαμε λίγο και την βραδινή ομορφιά του χωριού, με τα φώτα και τα σπιτάκια που θύμιζαν χωριό των ξωτικών.
• Περάσαμε και μπροστά από το αυτοκίνητό μας (το οποίο δεν είχε κουνηθεί όλες αυτές τις ημέρες και είχε 1 μέτρο χιόνι ΠΑΝΩ από το καπό!) οπότε ξεκινήσαμε το ξεχιόνισμα ώστε να είμαστε έτοιμοι το πρωί.
• Ευτυχώς το χιόνι ήταν αφράτο οπότε ακόμα και με τα χέρια καθάριζε.
• Τελευταίο μας βράδυ στο σπίτι και καθίσαμε μέχρι αργά, αφού κοιμήθηκαν τα μικρά, και γελάγαμε με ιστορίες παλιές, κυρίως της δικής μας οικογενείας.
• Σάββατο, και το πρώτο πρωινό χωρίς ξυπνητήρι.
• Μην φανταστείτε, κατά τις 08.00 είχαμε σηκωθεί όλοι.
• Πρωινά και βουρ στα πακεταρίσματα, καθαριότητες, μοίρασμα των τροφίμων που είχαν μείνει, κουβάλημα, φόρτωμα των αυτοκινήτων...
• Κατά τις 10.00 ήταν όλα στη θέση τους και εμείς έπρεπε να αποχαιρετίσουμε τον αδελφό μου ο οποίος θα πήγαινε κατευθείαν Ζυρίχη για διανυκτέρευση καθώς η πτήση του ήταν νωρίς το πρωί της Κυριακής.
• Ήταν πολύ ιδιαίτερο να τον έχουμε με την οικογένειά του πρώτα στο ελβετικό μας σπίτι και μετά, παρέα με τους φίλους μας, σε κοινές διακοπές για σκι.
• Το 2026 θα είναι μία από τις λίγες χρονιές που θα συναντηθούμε δύο φορές, πέραν του καλοκαιριού, και αυτό είναι σπουδαίο.
• Ταίριαξαν τόσο και με τους φίλους μας που νιώθαμε σαν να είμασταν μια παρέα επί χρόνια.
• Αγκαλιαστήκαμε λοιπόν, έφυγαν εκείνοι για Ζυρίχη και εμείς αποφασίσαμε να επισκεφθούμε ένα γαλλικό χωριό που ήταν στη διαδρομή αλλά δεν γνωρίζαμε: το Aix-les-Bains. 
• Παρκάραμε στο κέντρο, περπατήσαμε κάτω από τον ωραίο ήλιο, τσιμπήσαμε Ταϊλανδέζικο φαγητό, πήραμε στο χέρι και ένα πολύ νόστιμο τοπικό γλυκό με σφολιάτα (εγώ πήρα με rasberries) και επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μέχρι τη Λωζάνη.
• Την κίνησή του την είχε οπότε κάναμε +1 ώρα περίπου αλλά οκ.
• Απογευματάκι είμασταν σπίτι, ξεφορτώσαμε το αυτοκίνητο, αδειάσαμε βαλίτσες (ναι, ναι, αμέσως, γιατί η δική μου θα πρέπει αν ξαναγεμίσει με πολύ διαφορετικό περιεχόμενο), έβαλα πλυντήριο, κάναμε τα μπάνια μας και τα αγόρια πήραν θέση για τον τελικό μπάσκετ για το κύπελλο Ελλάδος ΠΑΟ - ΟΣΦΠ με νικητή τον ΠΑΟ.
• Εγώ βρήκα ευκαρία να προχωρήσω το lifelikes που είχε μείνει πίσω. 
• Ήταν μια πολλή γεμάτη λευκή εβδομάδα, γεμάτη χειμωνιάτικη ομορφιά, γεμάτη αγαπημένους ανθρώπους, γεμάτη γνώριμα μέρη υπό νέο πρίσμα όμως, γεμάτη άθληση, γεμάτη γεύσεις, γεμάτη γέλια, γεμάτη φύση, γεμάτη εξερευνήσεις.
• Ευγνώμων!
• Κυριακή, και ξυπνήσαμε με την άνεσή μας στον όμορφο Λωζανιώτικο ήλιο.
• Βουρ για πλυντήρια (ξανά): ένα με τα κλασικά μας ρούχα και ένα - ειδικό για τον εξοπλισμό του σκι.
• Τακτοποίηση των πέδιλων, των βαλιτσών, των τροφίμων....
• Τη δική μου βαλίτσα την άδειασα και ξεκίνησα ξανά το γέμισμα αυτή τη φορά για το επαγγελματικό μου ταξίδι στην Αθήνα.
• Το "επαγγελματικό" πακετάρισμα δεν είναι από τα ατού μου.... Προσπαθώ να κινούμαι σε χρώματα που συνδυάζονται μεταξύ τους ώστε να έχω αρκετές επιλογές ανάλογα τη θερμοκρασία και το πρόγραμμα.
• Στην Πολωνία είχα κινηθεί σε μπεζ - καφέ αποχρώσεις. Αυτή τη φορά κατέληξα σε γκρι - μαύρο - λευκό.
• Εννοείται το πιο δύσκολο είναι τα παπούτσια, ειδικά όταν προβλέπεται και περπάτημα.
• Μίλησα και με την μαμά μου και με την αδελφή μου ώστε να τους δω έστω για λίγο το απόγευμα της Δευτέρας πριν ανηφορίσω για τα βόρεια και ξεκινήσω το workshop από Τρίτη έως Παρασκευή.
• Μπάνια, λίγα διαβάσματα του μικρού, λίγες μαγειρικές... πέρασε η μέρα.
• Ο αδελφός μου, στο μεταξύ, δεν πέταξε καθώς η Φιλαδέλφια (που ήταν η ενδιάμεσή τους στάση πριν τον Μαϊάμι) ήταν υπό πρωτοφανή χιονοθύελλα και η πτήση ακυρώθηκε.
• Με τα πολλά, κατάφερε να βρει εισιτήρια για πτήση μέσω Μαδρίτης, την Δευτέρα όμως, οπότε πέρασαν μία όμορφη, ηλιόλουστη μέρα στη Ζυρίχη.
• Ουδέν κακό αμιγές καλού.

Καλή εβδομάδα! Καλή Σαρακοστή!

ανδριάνα