HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, και 1η μέρα σχολείου εδώ στο καντόνι μας.
• Και η 1η μέρα είναι μισή οπότε έμεινα να δουλέψω από το σπίτι ώστε και να ετοιμαστούμε παρέα με τον Στεφανάκο, και να είμαι εκεί κατά τις 10.00 που ήταν το ραντεβού.
• Κάποια λίστα δεν είχαμε, αλλά από την εμπειρία βάλαμε κάποια βασικά στην τσάντα (τα crocks για παντόφλες της τάξης, το ντοσιέ όπου φυλάσσονται οι βαθμολογίες όλων των τάξεων, το κλασέρ με το όνομά του όπου αποθηκεύονται τα τεστ της εκάστοτε χρονιάς).
• Και ξεκίνησε μία βροχή εκεί κατά τις 09.30! Καταιγίδα.
• Φόρεσε ένα λεπτό αντιανεμικό ο Στέφανος, πήρα και εγώ την ομπρέλα, και ξεκινήσαμε.
• Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα με συγκινούν πολύ αυτές οι πρώτες ημέρες. Αυτή η προσμονή, η αγωνία, η αντάμωση, η νέα αρχή.
• Από μακριά λοιπόν, με το που φτάσαμε στο προαύλιο, ξεκίνησαν οι φίλοι να τρέχουν προς το μέρος του, άλλοι να χαιρετούν από μακριά, να χοροπηδούν.
• Είναι βλέπετε και η συνθήκη τέτοια που το καλοκαίρι πραγματικά σκορπίζουν οι παρέες καθώς οι περισσότεροι επισκέπτονται τα μέρη και τις χώρες καταγωγής τους.
• Είχα και εγώ ένα μικρό reunion με κάποιες από τις μαμάδες, αγκαλιές, φιλιά, μικρές εξιστορήσεις διακοπών, ανταλλαγές πληροφοριών για τη φετινή τάξη, τους δασκάλους.
• Φέτος, στην 7Ρ ή αλλιώς πέμπτη δημοτικού, δεν έχουν πια έναν δάσκαλο ούτε μία τάξη. Είναι όπως περίπου σε εμάς το γυμνάσιο. 
• Υπάρχει ένας βασικός δάσκαλος / δασκάλα που διδάσκει 2-3 μαθήματα, αλλά έχουν ακόμη 7-8 που διδάσκουν την ειδικότητά τους (από μουσική και ραπτοκοπτική, μέχρι αγγλικά και επιστήμες).
• Συγκινημένη επέστρεψα λοιπόν σπίτι για να συνεχίσω την εργασία μου.
• Το απόγευμα ξεκινούσαν και οι ποδοσφαιρικές προπονήσεις.
• Ανέλαβε η μαμά του Liam να τους πάει και ο συνοδοιπόρος να τους γυρίσει επιστρέφοντας από το γραφείο οπότε εγώ είχα αρκετό χρόνο να προχωρήσω τα εργασιακά μου.
• Με μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό γύρισε το βράδυ σπίτι ο Στεφανάκος, και για το σχολείο και για το ποδόσφαιρο (εντάξει, ίσως λίγο περισσότερο για το ποδόσφαιρο).
• Είπαμε τα νέα μας, φάγαμε, μπάνια και ξεκούραση.
• Τρίτη, και αφού άφησα τον μικρό στο σχολείο, συνέχισα για το γραφείο.
• Ξεκίνησα πρωί - πρωί με την ομάδα της Ρουμανίας, το μεσημέρι έκανα το Body Pump μου, συνέχισα με την ομάδα της Τσεχίας, τα είπαμε με τη φίλη και συνάδελφο Hasti που είχαμε να τα πούμε κατ' ιδίαν από αρχές Ιουλίου, συνάντησα κατ΄ιδίαν τον αγαπημένο Πορτογάλο συνάδελφο Tiago, κάναμε παρέα ένα meeting, και επέστρεψα σπίτι.
• Σχολικές ιστορίες συνέχεια, ενημερωτικά χαρτιά, υπογραφές, προγράμματα... όλα καλά.
• Τετάρτη, και δουλειά από το σπίτι για εμένα καθώς το μεσημέρι είχα το ραντεβού με την γυναικολόγο που είχα κλείσει 9 μήνες πριν.
• Ο καιρός ηλιόλουστος, το Rolle, όπου είναι, πανέμορφο, μικροσκοπικό, παραλίμνιο, και το ραντεβού (παρόλο που είχε καθυστέρηση) πήγε πολύ καλά.
• Στο μεταξύ ο Στεφανάκος τις Τετάρτες -ακόμα- τελειώνει το σχολείο στις 12.00.
• Εγώ δεν θα είχα επιστρέψει μέχρι εκείνη την ώρα οπότε το συζητήσαμε και αποφασίσαμε από κοινού να πάρει κλειδιά και να περπατήσει πίσω σπίτι μόνος του.
• Έχει ξανακάνει τη διαδρομή με τα πόδια αρκετές φορές, απλά δεν είχε γυρίσει ποτέ μόνος πίσω, χωρίς δηλαδή να τον περιμένει κάποιος σπίτι.
• Μια αγωνία την είχα. Έχουμε και προβλήματα με αυτό το ρολόι που φοράει με το οποίο μπορούμε να επικοινωνούμε οπότε δεν είχαμε πολλές εναλλακτικές.
• Μια χαρά επέστρεψε, έκανε τη διαδρομή με ακόμη 4 συμμαθητές του που μαζεύτηκαν τυχαία, άφησαν τον καθένα σπίτι του και τελευταίος ήταν ο Στεφανάκος.
• Με το που μπήκα, έτρεξε στην αγκαλιά μου.
• Μα πόσο έχει μεγαλώσει....
• Συνέχισα τη δουλειά και το απόγευμα τον άφησα στο τέννις (καθώς ξεκίνησαν και αυτές οι προπονήσεις) και τον μάζεψε ο συνοδοιπόρος -ξανά- επιστρέφοντας από το γραφείο.
• Πέμπτη, και ξανά γραφείο για εμένα, με την επιστροφή του συναδέλφου μου Ben.
• Και με αυτόν ήταν διαδοχικές οι διακοπές μας οπότε είχαμε να ιδωθούμε αυτοπροσώπως ενάμιση μήνα περίπου.
• Και ήρθε που ήρθε με βαριά καρδιά, με το ένα πόδι ακόμα στις παραλίες και τα ταξίδια, τον περίμενε και ο διευθυντής μας ώστε να του πει τα νέα της δικής μου αλλαγής η οποία έχει άμεσο αντίκτυπο και στη δική του δουλειά.
• Ουφ.. βαρύ του έπεσε μωρέ, όπως και εμένα, οπότε όλη την ημέρα προσπαθούσαμε να βρούμε λύσεις, να αλληλοστηριχτούμε, να φτιάξουμε ένα πλάνο δράσης.
• Στο μεταξύ, ο Στεφανάκος τελειώνει τις μισές Πέμπτες το σχολείο στις 14.30 και τις άλλες μισές στις 16.30 (τρέλα φέτος! κάθε μέρα και άλλο πρόγραμμα). Και μετά τον έχουμε γράψει στην μελέτη. 
• Αυτήν την Πέμπτη, τελείωνε 14.30 οπότε πήγε ο συνοδοιπόρος να τον πάρει κατά τις 17.00 για να πάνε ποδόσφαιρο (μαζί με τον Liam και τον Noam) και εν τέλει, ήταν μόνος από τις 14.30 καθώς μελέτη δεν είχε (χωρίς να έχουμε ενημέρωση) και δεν είχε και κανέναν τρόπο να επικοινωνήσει.
• Τέλος πάντων..... 
• Παράλληλα, εδώ στα μέρη μας, στη Λωζάνη, ήταν το καθιερωμένο Athletissima με το αγώνισμα του επί κοντό να γίνεται πάντα την προηγούμενη και εκτός σταδίου, μπροστά στη λίμνη, με τον κόσμο σε απόσταση αναπνοής.
• Εμείς δυστυχώς δεν πήγαμε από κοντά, αλλά θαυμάσαμε από την τηλεόραση τον μεγαλύτερο αγώνα όλων των εποχών, με τον Duplatis βεβαίως χρυσό, και τον Καραλή αργυρό, να ξεπερνά τα 6.16μ.
• Παρασκευή, και ξανά γραφείο.
• Σημαντική, εργασιακή ημέρα καθώς ανακοινώθηκε επίσημα η αλλαγή θέσης μου στην ομάδα. Και ήταν συγκινητική η υποδοχή από τους συναδέλφους, ειδικά από αυτούς με τους οποίους θα εργάζομαι πιο στενά.
• Κάναμε και μία εις βάθος συζήτηση με την Diana, την οποία θα αντικαταστήσω, και συνειδητοποίησα ότι εν τέλει, δεν θα έχω τον Σεπτέμβριο ως μήνα μετάβασης καθώς εκείνη πρέπει ήδη από 1η Σεπτεμβρίου να ξεκινήσει φουλ στη νέα της ομάδα.
• Breath in - breath out. 
• Και έχω τόσα να κλείσω στην τωρινή μου θέση, και τόσα να μάθω για την επόμενη.
• Ούτε καν στις ομάδες των αγορών μου δεν το έχω ανακοινώσει ακόμα.
• Breath in - breath out. 
• Παραλαβή του Στέφανου από το σχολείο, σπίτι, τον πήγε ο συνοδοιπόρος στο τέννις, συζητήσαμε εμείς διάφορα (συμπεριλαμβανομένου του καυτού θέματος και της δικής του αλλαγής θέσης στη δουλειά), έφτιαξε ο συνοδοιπόρος σπιτικές πίτσες, επέστρεψε ο τενίστας και καθίσαμε παρέα να παρακολουθήσουμε στίβο και Athletissima.
• Και ευτυχώς φέτος ο καιρός τούς έκανε τη χάρη και η βροχή σταμάτησε, γιατί πέρσι που είμασταν στο γήπεδο ήταν καταρρακτώδης, και εν τέλει είχαν ακυρωθεί πολλά αγωνίσματα.
• Με αυτά και με εκείνα, με τα προβλήματα που έχει το ρολόι του Στέφανου, αποφασίσαμε να το ανανεώσουμε με ένα καινούργιο, λογικά πιο αξιόπιστο.
• Και το νέο ρολόι κατέφτασε και περάσαμε αρκετή ώρα να το σετάρουμε, να το συνδέουμε με όλα τα απαραίτητα και να το δοκιμάζουμε.
• Ενθουσιασμός μεγάλος!
• Σάββατο, και το ξυπνητήρι χτύπησε στις 06.30!!
• Λίγο μετά τις 7 αφήσαμε τον Στέφανο στο γήπεδο ποδοσφαίρου και πεταχτήκαμε εμείς να πάρουμε έναν καφέ.
• Ο αγώνας ήταν προγραμματισμένος για τις 08.00 αλλά η άλλα ομάδα... άφαντη!
• Δεν μας είχε ξανασυμβεί.
• Εννοείται ότι προπονητές, πρόεδροι κτλ κοιμόντουσαν οπότε πήγε 09.00 μέχρι κάποιος να απαντήσει και να πει ότι είχαν κάνει λάθος και νόμιζαν ότι ο αγώνας ήταν Δευτέρα.
• Εντάξει... έπαιξαν λίγο μεταξύ τους τα παιδιά, τα είπαμε εμείς με τους γονείς, και κατά τις 10.00 επιστρέψαμε σπίτι.
• Γρήγορες ετοιμασίες και αναχώρηση για το ετήσιο, καλοκαιρινό πάρτυ της εταιρείας μας για τις οικογένειες.
• Ο καιρός καλός (ήλιος αλλά χωρίς πολλή ζέστη), η ελληνική παρέα εκεί σύσσωμη, είδα και μερικούς άλλους συναδέλφους, τσιμπήσαμε, παίξαμε (μπασκετάκι, πινγκ πονγκ), ακούσαμε την μπάντα, παρακολουθήσαμε μια ακροβατική ομάδα κοριτσιών, μία μάγισσα (που πολύ εντυπωσιακή δεν ήταν), συζητήσαμε διάφορα και απόγευμα πια επιστρέψαμε σπίτι.
• Πλυντήρια, μπάνια, βιντεοκλήσεις, συμμαζέματα, γραψίματα, ποτίσματα.
• Κυριακή, και ο καιρός ήταν ιδανικός, οι φίλοι διαθέσιμοι οπότε βουρ για το πρώτο hike της σεζόν!
• Πρώτα βέβαια, κάναμε τις πρώτες ασκήσεις του Στέφανου για το σχολείο (γαλλικά και μαθηματικά).
• Στις 10.00 συναντηθήκαμε με την Ηρώ και την φαμίλια, και λίγο πριν τις 11.00 είμασταν ήδη στον προορισμό μας, το πάρκινγκ του Charmey.
• Ρωτήσαμε και πήραμε την απόφαση τελεφερίκ να μην πάρουμε και να κάνουμε την ανάβαση μέχρι την κορυφή με τα πόδια.
• Εντάξει.... μακράν το πιο κουραστικό hike που έχουμε κάνει.
• Συνολικά μας πήρε 2,5 - 3 ώρες, αλλά δεν ήταν η διάρκεια το θέμα, έχουμε κάνει πολύ μεγαλύτερες πεζοπορίες, αλλά η ανάβαση!
• Η υψομετρική διαφορά ήταν σχεδόν 900 μέτρα! Κανονική ορειβασία.
• Στο κινητό που βγάζει τα στατιστικά, το υπολόγισε σαν να έχουμε ανέβει 193 ορόφους, σε 11χλμ και σχεδόν 19.000 βήματα. Εντάξει, το λες και άθλο!
• Ο Στέφανος απτόητος πρώτος - πρώτος, κάναμε κανά - δυο στάσεις για ανεφοδιασμό (μία σε ένα τραπέζι πικ-νικ με φανταστική θέα), συζητήσαμε (όσο είχαμε ανάσες), δίναμε κουράγιο ο ένας στον άλλο, και με τα πολλά φτάσαμε στην κορυφή ακολουθώντας τη διαδρομή La Vatia.
• Μαγευτική διαδρομή, στο μεγαλύτερο μέρος της μέσα από το δάσος, με θέα τον κάμπο του Gruyeres και τις λίμνες, πυκνή βλάσταση, γιγάντια δέντρα και -εννοείται- μόνιμη ανάβαση.
• Στο ίδιο βουνό είχε και πολλούς με παραπέντε οπότε ο ουρανός ήταν γεμάτος με τα πολύχρωμα αερόστατά τους! Μαγική εικόνα.
• Στην κορυφή καθίσαμε να ξαποστάσουμε και να θαυμάσουμε τη θέα από το καφέ, πήραμε τα στρωματάκια μας, πληρώσαμε τα εισιτήριά μας και ξεκινήσαμε την κατάβαση.
• Το ιδιαίτερο με αυτήν την κατάβαση είναι ότι βρίσκεις 7 συνολικά τούνελ - τσουλήθρες οι οποίες σε κατεβάζουν. Το γνωστό Toboggan trail. 
• Έτσι, μία περπατάς - μία τσουλάς.
• Και είχε πολλή πλάκα και το ευχαριστηθήκαμε και οι 7.
• Κατεβαίνοντας πάλι είχαμε την επιλογή να πάρουμε το τελεφερίκ από τον ενδιάμεσο σταθμό, αλλά πάλι είπαμε να συνεχίσουμε με τα πόδια για ακόμη 50'.
• Με αυτά και με εκείνα, πήγε 18.00 μέχρι να επιστρέψουμε στο αυτοκίνητο και 19.00 σπίτι.
• Ο γλυκούλης ο Στέφανος, έπεσε κατευθείαν στα μαθήματα να τα τελειώσει, κάναμε τα μπάνια μας και βάλαμε τα πόδια μας ψηλά μήπως και σώσουμε το πιάσιμο.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα