HOW WAS YOUR WEEK?

 

• Δευτέρα! Και επίσημη επιστροφή στην εργασία, έστω και από το νησί.
• Υπάρχει καλύτερο σκηνικό για να επιστρέψεις ομαλά και ωραία;
• Έτσι, αφού φάγαμε τα πρωινά μας και τα μικρά ξεκίνησαν με τις βουτιές στην πισίνα και το τάβλι (εννοείται), βγάλαμε ο συνοδοιπόρος και εγώ τα laptops μας και ξεκινήσαμε τη δουλειά.
• Στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον, τα πράγματα ήταν αρκετά ήρεμα, και επειδή αυτές τις 2 εβδομάδες που έλειπα, έλειπαν και πολλοί άλλοι, και γιατί είχα κάνει εκείνη τη συνάντηση την προηγούμενη Πέμπτη με τον Ben οπότε ήξερα τι με περίμενε.
• Όλα καλά λοιπόν.
• Νωρίς το μεσημέρι βλέπω μήνυμα από τον διευθυντή μου ότι θέλει να μιλήσουμε.
• Φαντάστηκα και εγώ ότι θέλει να δει πώς πήγαν οι διακοπές, να δω και εγώ πώς πήγαν οι δικές του κτλ.
• Και όντως, το πρώτο δεκάλεπτο ανταλλάξαμε εικόνες καλοκαιρινές.
• 'Έχω μια ερώτηση" μου λέει κάποια στιγμή. Και εγώ φαντάστηκα ότι κάτι σχετικό με τις αγορές μου και τα projects.
• "Πώς θα σου φαινόταν η Χ θέση;". 
• Βόμβα!
• Αλλαγή δεν περίμενα, τουλάχιστον όχι φέτος. Έλα όμως που προέκυψαν αλλαγές σε άλλα μέλη της ομάδας οπότε, ενώ εγώ λιαζόμουν στις παραλίες, εκείνος έκανε συναντήσεις και συζητήσεις με τους δικούς του διευθυντές και όπως μου εξήγησε, το όνομά μου φιγουράρισε στην πρώτη θέση των προτιμήσεων.
• Τον ευχαρίστησα -βεβαίως, του είπα ότι είναι ιδιαίτερα τιμητικό και του ζήτησα λίγο χρόνο για να απαντήσω.
• Βγαίνω λοιπόν στο κοινό της Τζιας, στον συνοδοιπόρο και τους φίλους, και τους εξηγώ την κατάσταση.
• Και όσο το συζητούσαμε, τόσο συνειδητοποιούσα ότι το "ναι" ήταν μονόδρομος.
• Όλα αυτά, βεβαίως, σε εμπιστευτικό κλίμα καθώς τίποτα δεν είχε κλειδώσει και κανείς δεν έπρεπε να μάθει κάτι πριν οριστικοποιηθεί.
• Λίγες ώρες μετά, του έστειλα το "ναι" και έκτοτε σκέφτομαι τις αλλαγές που έρχονται. Που  με ξεβολεύουν, που με απομακρύνουν από την ομάδα και το αντικείμενο που αγάπησα τα τελευταία 2 χρόνια, από τις μάχες που έδωσα και που κάποιες κέρδισα, από τους πολύ αγαπημένους συναδέλφους, αλλά και που με σπρώχουν έξω από την comfort zone μου -ξανά- ώστε να εξελιχθώ, να μάθω, να ωριμάσω και να δώσω νέες μάχες.
• Το απόγευμα αγκαλιάσαμε σφιχτά τους αγαπημένους μας φίλους, τους ευχαριστήσαμε για την φιλοξενία, και κατηφορίσαμε στο λιμάνι για να πάρουμε το πλοίο της επιστροφής (χωρίς μελτέμια αυτή τη φορά).
• Στο μεταξύ, στο μέτωπο της Βούλας, οι έτεροι κουμπάροι ετοιμάζονταν για το γειτονικό μας μπασκετάκι, οπότε επιστρέφοντας, αν και νύχτα πια, κάναμε μια γρήγορη στάση να τους δούμε.
• Τρίτη, και φουλ εργάσιμη μέρα από το σπίτι.
• Μέσα σε όλα, είχα και νέα βαλίτσα να φτιάξω.
• Ούτε ξέρω πόσες φορές άδειασα και ξαναγέμισα βαλίτσες αυτό το καλοκαίρι.
• Αυτή τη φορά για το επαγγελματικό ταξίδι στην Βιέννη.
• Το μεσημέρι ήρθε η μαμά μου να πάρει τον Στεφανάκο και να πάνε τα 3 ξαδελφάκια βόλτα στη Γλυφάδα, και το απόγευμα περάσαμε όλοι από το σπίτι των γονιών μου να τους δούμε.
• Το βράδυ, είχαμε έξοδο στην πλατεία της Βούλας με την αδελφή μου και την οικογένειά της.
• Καθίσαμε σε ένα τραπέζι έξω, παραγγείλαμε να τσιμπήσουμε, τα είπαμε και αργά επιστρέψαμε.
• Τετάρτη, και το ταξί ήταν ήδη στην πόρτα μου 07.15 για το αεροδρόμιο.
• Όλα πήγαν εξαιρετικά, χωρίς καθυστερήσεις και ταλαιπωρίες, και μεσημεράκι προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο της Βιέννης.
• Ταξί για το ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης.
• Το δωμάτιό μου δεν ήταν έτοιμο οπότε άδραξα την ευκαιρία, και με την πολύτιμη βοήθεια της ρεσεψιονίστ, έκλεισα ραντεβού για χτένισμα.
• Περπάτησα μέσα από τα όμορφα στενά, στους 39 βαθμούς (πραγματική ζέστη!) και έφτασα στο κομμωτήριο όπου με περίμενε ένα κομμωτής Κούρδικης καταγωγής ο οποίος με σπασμένα αγγλικά μου εξήγησε την πορεία της ζωής του, πώς περπατώντας είχε φτάσει στην Ελλάδα, είχε μείνει άστεγος, αλλά εν τέλει κατάφερε να φτάσει στη Γερμανία και στην Αυστρία και να ξαναφτιάξει τη ζωή του.
• Με το μαλλί έτοιμο, κατευθύνθηκα προς τον εμπορικό δρόμο της Βιέννης όπου είχαν ήδη συναντηθεί οι 2 έτεροι συνάδελφοι, Diana και Julian.
• Παρέα πήγαμε να φάμε στο παραδοσιακό, αυστριακό εστιατόριο Plachuttas, όπου όλοι έτρωγαν το φημισμένο, λεπτό, κρατσανιστό, τεράστιο σνίτσελ, εκτός από εμένα :). Εγώ πήρα ένα ριζότο μανιταριών.
• Για να ολοκληρώσουμε την Βιεννέζικη, γαστρονομική εμπειρία μας, ακολούθησε μετά μια στάση στο φημισμένο Café Sacher, με το κόκκινο βελούδο παντού, και την ομώνυμη τούρτα.
• Εγώ διάλεξα ένα διαφορετικό κέικ, λευκό, με τζίντζερ, πορτοκάλι και λευκή σοκολάτα απέξω.
• Ώρα για επιστροφή στο ξενοδοχείο ώστε να ετοιμαστούμε και για το λόγο του ταξιδιού μας: την εκδήλωση της Αυστριακής ομάδας για το λανσάρισμα του νέου προϊόντος το οποίο περίμεναν 2 χρόνια.
• Φορέσαμε τα καλά μας (και βεβαίως τα εκπληκτικά κοσμήματα της ΚΚ που βλέπετε παραπάνω), και επτά παρά είμασταν όλοι έτοιμοι, η Diana, o Julian και εγώ, και με ένα ταξί (γιατί η εκδήλωση ήταν κοντά σχετικά, αλλά όχι υπό 40 βαθμούς και με τακούνια), φτάσαμε στο πανέμορφο και επιβλητικό MuseumsQuartier. 
• Εκεί συναντήσαμε τον Sebastian (τον αγαπημένο συνάδελφο από την Πολωνία), και βεβαίως την ομάδα της Αυστρίας.
• Για τις επόμενες 4 περίπου ώρες, νιώσαμε ένα με την τοπική ομάδα, εισπράξαμε τον ενθουσιασμό τους και την ανυπομονησία τους για αυτό το λανσάρισμα, λάβαμε την εκτίμηση και σεβασμό τους, γελάσαμε (πολύ), ήπιαμε, φωτογραφηθήκαμε, παίξαμε, και αργά πια, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο καθώς είχαμε γεμάτη ημέρα και την επομένη.
• Στο μεταξύ, τα αγόρια μου στην Αθήνα, είχαν πάει από τους φίλους, Χριστόφορο / Μαριάννα και ΣΙΑ, για να μαγειρέψουν και να παρακολουθήσουν τον αγώνα του ΠΑΟ.
• Πέμπτη λοιπόν, και 08.00 είμασταν κάτω ήδη με την Diana για πρωινό.
• Ο Julian είχε ήδη αναχωρήσει με την πρωινή πτήση, ο Sebastian έκανε check out και ήρθε στις 09.00, και όλοι μαζί συναντήσαμε τον Matija και τον Luka από την τοπική ομάδα οι οποίοι είχαν αναλάβει το ρόλο του tour guide για αυτό το field visit.
• Οι 5 μας λοιπόν πήραμε μετρό και ταξί, περπατήσαμε, μπήκαμε σε καμιά δεκαριά καταστήματα, συζητήσαμε με συνεργάτες, γελάσαμε πολύ, φάγαμε παρέα το μεσημέρι, ανταλλάξαμε χίλιες ιδέες, γνωριστήκαμε καλύτερα και νωρίς το απόγευμα, ο Sebastian και εγώ πήραμε το ταξί για το αεροδρόμιο καθώς οι πτήσεις μας ήταν κοντινές.
• Η επιστροφή είχε μια αναποδιά (αχ αυτές οι low cost αεροπορικές! μην πέσεις στην ανάγκη τους!) αλλά οκ.
• Κάναμε βιντεοκλήση και με τα "ελβετικά" μου κορίτσια (η μία από την Κέρκυρα και η άλλη από την Καρδίτσα) και πολύ χάρηκα.
• Αργά το βράδυ έφτασα σπίτι, κουρασμένη αλλά γεμάτη.
• Παρασκευή, και δουλειά, ξεπακετάρισμα, πλυντήρια, αγκαλιές με τον Στεφανάκο...
• Η βόρεια γιαγιά του είχε δώσει κάποια χρήματα γιατί δεν είχε προλάβει να του πάρει δώρο, οπότε είχε την ιδέα ο συνοδοιπόρος να πάμε μέχρι το μαγαζί της Ομάδας Μπάσκετ του ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ ώστε να πάρει κάτι από εκεί.
• Και έτσι και κάναμε.
• Απογευματάκι είμασταν εκεί, μεγάλη ποικιλία το μαγαζί δεν μπορώ να πω ότι είχε, βρήκαν όμως και ο συνοδοιπόρος και ο μικρός και αγόρασαν κάτι μπλούζες, και όπως συζητούσαμε με τον υπάλληλο, πέταξε ο συνοδοιπόρος την ιδέα μήπως μπορούσαμε να κάνουμε τουρ στο ανακαινισμένο γήπεδο.
• Περάσαμε λοιπόν δίπλα, στα γραφεία της εταιρείας που το διαχειρίζεται, και καταφέραμε να κλείσουμε επιτόπου τουρ με μια συμπαθέστατη κοπέλα.
• Για 45' περίπου μπήκαμε στο κεντρικό γήπεδο (με το glass floor), καθίσαμε στις VIP και On Court θέσεις, είδαμε τη σουΐτα της ΔΕΗ, περάσαμε από τους χώρους των αποδυτηρίων, προπονητηρίων, το VIP lounge / εστιατόριο / bar για τους κατόχους On Court θέσεων (εντυπωσιακό!), μας εξήγησε την ιστορία, τις εργασίες που έχουν γίνει, αυτές που ετοιμάζονται και γενικά, περάσαμε πολύ ευχάριστα.
• Η ώρα είχε περάσει και πεινούσαμε, οπότε πεταχτήκαμε μέχρι το κοντινό Golden Hall και φάγαμε στην αγαπημένη La Pasteria και επιστρέψαμε σπίτι, με μια στάση πρώτα από το σπίτι της αδελφής μου.
• Σάββατο, και κανονίσαμε να πάμε για ένα αυθόρμητο, οικογενειακό πρωινό στο Family, με την οικογένεια του αδελφού μου και τον μπαμπά μου.
• Οι δύο γιαγιάδες με την μεγάλη μου ανιψιά είχαν αναχωρήσει από την Παρασκευή για την Επίδαυρο και την παράσταση της Αντιγόνης (την προσαρμογή από τον Νορβηγό σκηνοθέτη), και είχαν διανυκτερεύσει εκεί.
• Εμείς λοιπόν, φάγαμε το ωραιότατο πρωινό μας, και μετά πήγαμε στη Γλυφάδα για κούρεμα του συνοδοιπόρου και λίγες δουλειές.
• Από εκεί, πήγαμε στο πατρικό μου όπου είχαν επιστρέψει οι γιαγιάδες.
• Τα είπαμε, έπαιξαν ένα τάβλι Στέφανος και παππούς, μου κόντυναν εμένα ένα παντελόνι, και απογευματάκι γυρίσαμε σπίτι να ξεκινήσουμε το τελευταίο μας πακετάρισμα για αυτό το καλοκαίρι.
• Και δεν είναι απλώς ένα πακετάρισμα καθώς αφήνουμε ένα σπίτι κάθε φορά οπότε έχει πολύ συμμάζεμα, καθάρισμα και ξεκαθάρισμα η υπόθεση.
• Το βραδάκι ήρθαν οι οικογένειες (γονείς, αδελφός, αδελφή), πέρασε και η οικογένεια της Μαριάννας, παραγγείλαμε σουβλάκια, τα είπαμε, αγκαλιαστήκαμε, πακετάραμε τα τελευταία και κοιμηθήκαμε.
• Και συγκινήθηκε η αδελφή μου όταν έφυγε, και έλεγε και ξανάλεγε ότι ο καιρός πέρασε τόσο γρήγορα...
• Και είναι αλήθεια! Ενώ είμασταν στην Ελλάδα λίγο πάνω από μήνα, ενώ κάναμε ΤΟΣΑ πράγματα, είδαμε τόσο κόσμο, τελικά ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός.
• Κυριακή λοιπόν, με πολύ πρωινή αναχώρηση (εκεί κατά τις 06.30).
• Αποχαιρετίσαμε τη βόρεια γιαγιά, παραλάβαμε τη νότια, και πήγαμε στο αεροδρόμιο.
• Γρήγορα και εύκολα έγιναν όλα, πετύχαμε και τους φίλους Θάνο - Μαργαρίτα και κορίτσια που πετούσαν με την ίδια πτήση για πίσω (και τις χίλιες βαλίτσες τους!), επιβιβαστήκαμε, τον Στεφανάκο τον πήρε ο ύπνος για καμιά ώρα, φτάσαμε και τσουπ, να'σου έκπληξη ο φίλος Γιάννης.
• Του είχε στείλει ο συνοδοιπόρος ότι ερχόμαστε μήπως ήθελε να περάσει το απόγευμα να τα πούμε (μιας και ήταν μόνος), και εκείνος ξεκίνησε από τη Λωζάνη για να έρθει να μας πάρει! Μα πόσο μας συγκινεί κάθε φορά!
• Παρέα λοιπόν γυρίσαμε σπίτι, μας άφησε, ξεπακετάραμε τα βασικά, τακτοποίησα τα φυτά που φρόντιζε η Liliana όλο αυτόν τον καιρό, κάναμε τα μπάνια μας, πετάχτηκε ο συνοδοιπόρος σε ένα μίνι μάρκετ για τα βασικά, και ξεκουραστήκαμε.
• Πάνε και αυτές οι διακοπές... θέλω να πιστεύω όμως ότι δεν πάει ακόμα και το καλοκαίρι.
• Και οι θερμοκρασίες παραμένουν ανεβασμένες και στην Ελβετία, οπότε η ατμόσφαιρα είναι ακόμα καλοκαιρινή.
• Και ήταν όμορφες και αυτές οι διακοπές, με περισσότερα μπάνια από συνήθως, ήσυχες μέρες σε οικεία μέρη με αγαπημένους ανθρώπους, η πρώτη εξόρμηση με την Ζέττα μετά το εγκεφαλικό, θερινά σινεμά, μεταμεσονύχτιες συζητήσεις, το μπασκετάκι, τα δείπνα, οι μαγειρικές, το τάβλι, οι συζητήσεις από καρδιάς.
• Ευγνώμων.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα