Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Η μουσική


... αυτός ο θησαυρός! Που εμπερικλύει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και στην προσφέρει απλόχερα. Χωρίς να κάνεις κάτι. Τα αυτιά σου ακούν ούτως ή άλλως. Απλά απολαμβάνεις. Αφήνεσαι. Η μουσική. Αυτό το βάλσαμο. Στις πιο δύσκολες, στις πιο μοναχικές, στις πιο αγχωτικές στιγμές, αρκεί ένα γνώριμο τραγούδι στο ραδιόφωνο για να σε παρασύρει. Για να σε ηρεμήσει. Για να σου υπενθυμίσει πόσο όμορφη και μελωδική μπορεί να είναι η ζωή. Η μουσική. Αυτή η ξελογιάστρα. Αυτή που σε ταξιδεύει σε εκείνο το καλοκαίρι, σε εκείνον τον φίλο, σε εκείνες τις στιγμές που φωλιάζουν βαθιά μέσα σου και αναδύονται με την πρώτη αφορμή. Η μουσική. Αυτή η μαγεία. Που σε γεμίζει δάκρυα με μόλις μερικές νότες. Που σε γεμίζει ελπίδα. Που σε επαναφέρει. Που σε εξισορροπεί.

Η μουσική. Η καλύτερη, καθημερινή μου παρέα. Και συγκεκριμένα το ραδιόφωνο. Χρόνια τώρα. Ως φοιτήτρια διάβαζα με μουσική, ως εργαζόμενη συγκεντρωνόμουν με την μουσική, ως μητέρα ξεχνιέμαι με την μουσική. Γιατί είναι η σταθερή μου παρέα από το πρωί μέχρι το απόγευμα. Το ραδιόφωνο δεν κλείνει και έτσι με "σώζει" από πολλές κρίσεις, κάποιες απελπισίες και μερικά κλάμματα. Γιατί εκεί που νιώθω μόνη, αβοήθητη, απαρηγόρητη μπαίνει εκείνο το αγαπημένο τραγούδι και αρχίζω να σιγοτραγουδώ. Δεν μπορώ να του αντισταθώ. Και εκεί που νοιώθω ανάλαφρη, χαρούμενη, ευλογημένη τραγουδώ ακόμη πιο δυνατά και ενίοτε χορεύω κιόλας. Προς μεγάλη ευχαρίστηση του μεγαλύτερού μου θαυμαστή (μέχρι στιγμής), του μικρού Στέφανου. Γιατί δεν φημίζομαι για τις φωνητικές μου ικανότητες, ποτέ όμως αυτό δεν με απέτρεψε από το πολυαγαπημένο μου τραγούδι. Γιατί έτσι νοιώθω καλύτερα την μουσική. Τραγουδώντας. Και πρέπει στην προηγούμενη ζωή να ήμουν τραγουδίστρια γιατί είναι εκπληκτικό με πόση ευκολία απομνημονεύω στίχους. Μπορεί την πρωτεύουσα της Ουγκάντα να προσπαθώ να την μάθω χρόνια τώρα μάταια, εκείνο όμως το τραγούδι που έχω να ακούσω από 12 ετών το θυμάμαι απέξω και ανακατωτά! Χωρίς καμία προσπάθεια.

Μεγαλώνοντας, πολλές φορές αναρωτιόμουν αν μπορούσα να έχω 1 ταλέντο ποιο θα ήθελα να είναι αυτό. Και νομίζω ότι θα ήθελα να είμαι καλλίφωνη. Δεν πειράζει όμως. Η μουσική δεν κάνει διακρίσεις. Προσφέρεται απλόχερα σε όλους, με μία συγκλονιστική γκάμα ώστε να βρει ο καθένας αυτήν που μιλάει στην ψυχή του. Την επόμενη λοιπόν φορά που θα χρειαστείτε ένα boost, βάλτε μουσική και αφεθείτε. Ξέρει αυτή πού θα σας πάει.

ανδριάνα

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

How was your week?

  • "Μ' αεροπλάνα και βαπόρια" που λέει και το άσμα. Ε, κάπως έτσι ήταν και η δική μας κάθοδος προς Ελλάδα. Ταξί - τρένο - αεροπλάνο - αυτοκίνητο. Και ο μικρός Στέφανος τα πήγε περίφημα! Μοίρασε χαμόγελα, κοιμήθηκε λίγο, γκρίνιαξε λίγο, έφαγε λίγο...
  • Και ήταν ένα παιδάκι 2 ετών στο πίσω μας κάθισμα (ο Δημητράκης) ο οποίος πέρναγε πολύ δύσκολα. Πω πω! Τι κλάμα, τι κλωτσιές, τι ουρλιαχτά.... Πω πω!
  • Στο αεροδρόμιο μας περίμενε -εννοείται- η Αρτεμούλα με τον μπαμπά της και πήγαμε κατευθείαν για τα ξακουστά κανελλόνια της αδελφής.
  • Με αυτά και με εκείνα, έφτασε η ώρα ύπνου του μικρού και ξεκίνησε η ιεροτελεστία με αρκετή αγωνία για το τι μας περιμένει. Αν σας πω ότι δεν μας πιάνει η ψυχή μας θα είναι ψέμα. Ούτε εξεταστική να είχαμε κάθε απόγευμα κατά τις 18.00.
  • Και δεν τα πήγε πολύ καλά αλλά ήταν το 1ο βράδυ....
  • Η Κυριακή μας ήταν όμορφη και ήσυχη! Ξυπνήσαμε πρωί - πρωί και βγήκαμε στον κήπο μας με την ολάνθιστη βουκαμβίλιά μας!
  • Πρώτοι κατέφτασαν οι κουμπάροι (υπεύθυνοι και για την ολάνθιστη βουκαμβίλια) με τα πιτσιρίκια, και μετά η Αρτεμούλα με τους γονείς της. Είχαμε και την μαμά του συνοδοιπόρου από την προηγούμενη ημέρα στο σπίτι.
  • Και φάγαμε πρωινό σαν να βλεπόμαστε έτσι κάθε σαββατοκύριακο.
  • Και το απόγευμα μείναμε οι 3 μας και ο μικρός είπε να μας κάνει δώρο έναν ωραιότατο ύπνο! Από τις 19.00 ξύπνησε στις 05.00! Παράδεισος!
  • Δευτέρα κάναμε τουρ για απαραίτητες δουλειές με τον συνοδοιπόρο σε ρόλο οδηγού (γιατί ο μικρός κοιμόταν στο αυτοκίνητο) και εμένα να τρέχω από μαγαζί σε μαγαζί με τη λίστα στα χέρια.
  • Τα μαζέψαμε όλα και βουρ για Καλαμάτα.
  • Οι Καλαματιανές μας ημέρες περνάνε μέχρι και σήμερα όμορφα! 
  • Είμαστε οι πρώτοι στο πρωϊνό και οι πρώτοι στη θάλασσα. Και είναι και στα 2 η ιδανική ώρα. Μέχρι τις 09.00 έχουμε φάει και έχουμε κάνει και την 1η μας βουτιά. 
  • Και η θάλασσα είναι μαγευτική εκείνη την ώρα. Τόσο ήσυχη και γαλήνια.
  • Και ανήμερα των 4ων μηνιαίων γενεθλίων του, ο μικρός Στέφανος έκανε και το 1ο του μπάνιο στη θάλασσα. Και είχε συννεφιά εκείνο το πρωί και ήταν αρκετά δροσερή και φοβηθήκαμε ότι δεν θα του αρέσει. Πέσαμε όμως τόσο έξω! Όχι απλά του άρεσε αλλά με την εκπληκτική - κουλούρα πατέντα κατάλληλη και για βρέφη, έμεινε κανονικότατα αρκετή ώρα, χάζευε τον βυθό και χτυπούσε και τα πόδια του. 
  • Και το ίδιο επαναλήφθηκε όλες τις φορές, με την ίδια ηρεμία και απόλαυση.
  • Μα δεν είναι η φωτογραφία αυτή απλά μαγική;
  • Και όλως τυχαίως, συμπεριλαμβάνει όλη την οικογένεια: τον πρωταγωνιστή, το χέρι του συνοδοιπόρου και τις πατούσες τις δικές μου.
  • Και βρέθηκε μία γλυκύτατη Εγγλέζα που μας έβλεπε που πασχίζαμε να απαθανατίσουμε αυτή την ιστορική ημέρα για την οικογένειά μας, και προσφέρθηκε να μας βγάλει εκείνη φωτογραφία. "I remember how it's like".
  • Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας κάναμε παραλιακές βόλτες -εννίοτε και με αμαρτωλές στάσεις για εκμέκ, βόλτες στο κέντρο της πόλης, βόλτες γύρω από την πισίνα -μήπως και κοιμηθεί.
  • Και το απογευματινό μπάνιο του μικρού γινόταν αγκαλιά με έναν από εμάς στην μπανιέρα. Και είχε τόσο πλάκα. Μία από αυτές τις φορές δεν μπόρεσα να αντισταθώ και μόλις ο συνοδοιπόρος ανέλαβε τον μικρό, γέμισα την μπανιέρα και έμεινα για 10 ολόκληρα λεπτά.
  • Και τις μετά-ύπνου ώρες, εκεί στο δειλινό δηλαδή, απολαμβάναμε τα βιβλία μας, τη θέα μας στη θάλασσα, την ελαφριά μουσική από το bar, τις επικοινωνίες με τους φίλους ανά την υφήλιο και την παρέα των 2 μας.
  • Στο τσακίρ κέφι πεταγόταν ο συνοδοιπόρος και για μια απογευματινή βουτιά.
  • Και σε μία από αυτές, του έστειλα παραγγελιά να ανέβει με μια πίτσα μαργαρίτα και ήπιε και την τεκιλίτσα του αγναντεύοντας τη δύση ενώ περίμενε. Αυτά είναι!
  • Φάγαμε λιτά, καλοκαιρινά, ελληνικά, εξαιρετικά.... Κατακόκκινες ντομάτες, ελαφροτηγανισμένα κολοκυθάκια, ψάρια στη σχάρα, χόρτα, λαλάγγια, καγιανά, καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, κόκορα κοκκινιστό, δίπλες....
  • Αυτή τη φορά νομίζω ότι απήλαυσα τη θάλασσα πιο πολύ από ποτέ. Μου είχει λείψει αυτή η άπλα, αυτός ο ορίζοντας, και αυτή η ησυχία!
  • Και έσπασα όλα τα ρεκόρ -μου- κολύμβησης! Και 60 απλωτές πρόσθιο. Χιχι... σαν τις γιαγιάδες. Πόσο γελάω μερικές φορές με εμένα.
  • Τι σου είναι οι παιδικές αναμνήσεις; Τα χοντρά μακαρόνια με τριμμένη μυζήθρα μου θύμησαν τις γιαγιάδες μου.
  • Κανείς δεν μπόρεσε να του αντισταθεί! Μα μοίραζε χαμόγελα παντού... ειδικά στα κορίτσια! Τι να κάνουμε, αφού επί το πλείστον κορίτσια μας έπιαναν την κουβέντα.
  • Και έριξε μια μπόρα! Καλοκαιρινή! Και εμείς παραμείναμε για λίγες ώρες κατ' οίκον περιορισμό με τον μικρό να κοιμάται και εμείς να ψιθυρίζουμε.
  • Και έχει τόσο πλάκα που επικοινωνούμε πλέον με σήματα μορς!
  • Αλλάζει τόσο γρήγορα! Και αυτές τι ημέρες έχει αλλάξει η φωνή του και ο τρόπος που μιλάει. Το πιστεύετε; Μα τον μαγνητοφώνησα. Μιλάει τόσο γλυκά και εκφραστικά.
  • Είναι αυτό το μπλε πολύ ξεχωριστό. Το ελληνικό μπλε.
  • Α! Και το στοίχημα με το βιβλίο καλά πηγαίνει. Πρώτος στην κούρσα μπήκε "Ο Εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο" και ποιος ξέρει, μπορεί μέχρι να επιστρέψουμε στην Ελβετία να το έχω ολοκληρώσει.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Διακοπές


Πόσο διαφορετικές θα είναι αυτές οι διακοπές! Οι πρώτες στην Μ. Σ. (Μετά Στεφάνου) εποχή. Σκεφτόμουν τα φετινά μου θέλω, τα φετινά μου όνειρα. Ποιες εκδρομές, ποιες απρόσιτες παραλίες, ποια μπαράκια, ποια κοκτέιλ, ποια εστιατόρια, ποια καραβάκια και ποια ξενύχτια.... Και δεν θα μου λείψουν όλα αλλά κάποια θα μου λείψουν. Ψέματα δεν θα σας πω. Ούτε θα σας ζωγραφίσω την ιδανική, οικογενειακή κατάσταση -που δεν υπάρχει. Γιατί τα beach bar μάλλον τα χόρτασα, δεν χόρτασα όμως τις ερημικές παραλίες, τα ιστιοπλοϊκά και τα βράδια με φίλους στις αυλές. Θα ξανάρθουν, πού θα πάνε.... 

Τι ονειρεύομαι για φέτος; Ονειρεύομαι ησυχία. Τα αγόρια μου χαμογελαστά και ήρεμα. Ύπνο. Και λίγο ακόμα ύπνο. Και λίγη ακόμη ησυχία. Χωρίς γκρίνια και εντάσεις. Και χρόνο. Όχι πολύ. Τόσο όσο να προλάβω να διαβάσω -επιτέλους- ένα βιβλίο. Και τόσο όσο να προλάβω να κάνω μια βουτιά και μία συζήτηση. Και αγκαλιές. Οι τρεις μας. Και βόλτες στη δύση. Και τα πλατιά, αθώα και τόσο αυθεντικά χαμόγελα του Στέφανου που κάνουν την καρδιά μου να χάνει ένα χτύπο -που λένε και οι άγγλοι. Και τις σφιχτές αγκαλιές με τον συνοδοιπόρο και τα συνωμοτικά βλέμματα γεμάτα αγάπη. Και γέλια με τους φίλους που τυχαία θα συναντήσουμε. Ίσως και καμιά πρωϊνή yoga. Και παγωτά. Λέτε; Μου φαίνονται τόσο εξωπραγματικά όλα τα παραπάνω που αν μου λέγατε ότι φέτος θα πηγαίναμε στην Ιαπωνία για διακοπές μάλλον θα μου ακουγόταν πιο εφικτό. Για να δούμε...

Οι ήδη γονείς της παρέας μάλλον τα διαβάζουν και κουνούν συγκαταβατικά το κεφάλι τους. Και εγώ τα υποπτευόμουν όλα αυτά παρακολουθώντας τους -πολλούς- γονείς της παρέας και των οικογενειών μας. Όλα όμως είναι ένα τσικ πιο δύσκολα απ' ότι τα περίμενα. Είναι και οι δικές μας συνθήκες διαφορετικές από τον ελληνικό μέσο όρο. Καμία γιαγιά και κανένας παππούς στο προσκήνιο. Ούτε για μία ώρα. Καμία νταντά ή φίλη. Μόνο εγώ με τον Στέφανο για 10 ώρες και με την πολύτιμη συνεισφορά του συνοδοιπόρου για τις υπόλοιπες πριν τον ύπνο. Και μερικές φορές αυτές οι ώρες απλά δεν περνούν. Και είναι κρίμα να χάνεις το τώρα απλά αναμένοντας τον επόμενο θηλασμό, τον επόμενο ύπνο, την επόμενη ησυχία, την επόμενη άφιξη του συνοδοιπόρου. Αλλά μερικές φορές είναι απλά έτσι. It is what it is. Είμαι βέβαιη όμως ότι θα έρθουν καλύτερες ημέρες... Τις βλέπω ήδη!

Διακοπές = αλλαγή. Θετική αλλαγή. Σε αυτήν λοιπόν ευελπιστώ και εγώ αυτό το καλοκαίρι. Για αυτές τις λίγες ημέρες να ξεκουραστώ, να ησυχάσω, να απολαύσω και να βρω λιγάκι τον εαυτό μου.

Σας στέλνω τις πιο ξέγνοιαστες, ηλιόλουστες και αλατισμένες μου ευχές για να είναι και οι δικές σας διακοπές ονειρεμένες. Αμήν!
ανδριάνα

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

How was your week?

  • Εμβόλια #2. Τουλάχιστον αυτή τη φορά ο γιατρός ήταν λιγάκι πιο επεξηγηματικός και πιο "προσωπικός". Το σοκ του μικρού το ίδιο αλλά αυτή τη φορά έδειξε να συνέρχεται γρηγορότερα.
  • Και από εκεί που ήμουν πάντα η θαραλέα στα ιατρικά θέματα, από μικρή, έλα τώρα που δεν μπορώ να βλέπω την βελόνα και το φυστίκι σε κοντινότερη απόσταση των 5 εκατοστών! Τι να κάνεις. Αναγκαίο κακό.
  • Με μία φράση αυτό το σκ ζήσαμε το Ελβετικό καλοκαίρι.
  • Απογευματινή βόλτα την Παρασκευή με παγωτό Mövenpick στο χέρι (maple pecan! αν το βρείτε δοκιμάστε το! και φρεσκότατο - μπισκοτένιο χωνάκι!) και εννοείται κλείσιμο της βραδιάς με νέο επεισόδιο Suits.
  • Colombier το Σάββατο σε εξαιρετική, αμμουδερή (τεχνιτή εννοείται) παραλία στη λίμνη, με φυσική σκιά, πεντακάθαρα νερά και ησυχία. Αυτή ήταν και η πρώτη βουτιά για το 2016. Και ήταν απολαυστική.
  • Και ο μικρός έριξε κάτι ύπνους! Ειδυλλιακούς. Με φυσικό αεράκι, στην σκιά, να ακούει το κύμα και εμάς που συζητούσαμε. Έτσι καταφέραμε και καθήσαμε ώρες και μας πήρε μεσημέρι.
  • Πήραμε και το χρωματάκι μας. Μην κατέβουμε στην Ελλάδα σαν Σουηδοί τουρίστες.
  • Και ενώ το βράδυ της Παρασκευής σαν να επανήλθε ο ύπνος του μικρού στους παλιούς, καλούς καιρούς που κοιμόταν τουλάχιστον ένα σερί 5ωρο (μη σας πω και 7ωρο), το βράδυ του Σαββάτου επανήλθαμε δυστυχώς πάλι στα 3ωρα και στο πρωϊνό ξύπνημα.
  • Στο πόδι λοιπόν η οικογένεια από τις 6.30! Που σημαίνει ότι 8.30 είμασταν ήδη έξω για περπάτημα, κρουασάν σοκολάτας (αχ αυτό το κρουασάν της Cailler!) και καφέ by the lake. 
  • Ο συνοδοιπόρος ήπιε και τον 1ο café froid, στα ελληνικά freddo espresso δηλαδή, σε Ελβετικό έδαφος. Και δήλωσε ότι ήταν μια χαρά.
  • Και εκεί που περίμενα το μεσημέρι στην ουρά του τοπικού σούπερ - μάρκετ, με το μαλλί σε τρελό κότσο, και τα αβγά στο ένα χέρι και το ψωμί στο άλλο, να 'σου μπροστά μου γαλανομάτης, νεαρός (στάνταρ 5-6 χρόνια μικρότερός μου) ο οποίος με κοιτά στα μάτια και μου λέει "bonjour". Να πω ότι δεν ξαφνιάστηκα θα είναι ψέμα. Απάντησα βεβαίως με ένα "bonjour" και ένα χαμόγελο και πήρε ο καθένας τον δρόμο του.
  • Ένα boost ήταν όμως, δεν μπορώ να πω.
  • Ωραιότατα φιλέτα ψαριού είχαμε και είπα αυτή τη φορά να τα φάμε αλλιώς: fish cakes α λα Jamie. Μπουκιές ψαριού δηλαδή, 2 πατάτες τριμμένες, λίγο αλεύρι, αλατοπίπερο, κουρκουμά, 15 λεπτά στο ψυγείο και ελαφρύ τηγάνισμα. Έκανα και ένα dip με μαγιονέζα - μαϊντανό - άνιθο - λεμόνι μούρλια.
  • Επιχείρηση ύπνος μέσα στην ημέρα Νούμερο #358. Αυτή τη φορά με το "γυμναστήριο" πάνω στο κρεβάτι (συμβουλή της αδελφής). Και έπιασε. Μαζί βέβαια πιάστηκα και εγώ αλλά χαλάλι.
  • Σας έχει τύχει το μυαλό να έχει ξυπνήσει, να δίνει εντολή στα μάτια να ανοίξουν και αυτά να μην μπορούν;
  • Ξανά στους δρόμους για απογευματινό paddle των αγοριών στη λίμνη. Και είχε τόσο κόσμο! Επέστρεψαν βλέπετε οι Ελβετοί γιατί ξεκινούν τα σχολεία. Ω ναι, Δεκαπενταύγουστο. Τα αγόρια πάντως πολύ το ευχαριστήθηκαν. Τον Σεπτέμβρη θέλω και εγώ! Αν δεν έχουν πιάσει τα χιόνια....
  • Τα απογεύματα έχουν ξεκινήσει ο συνοδοιπόρος και ο γείτονας Βασίλης και πηγαίνουν στο κοντινό μας μπασκετάκι. 
  • Η κούραση κούραση, αλλά η μαγειρική μαγειρική. 
  • Είχαμε όρεξη με τον συνοδοιπόρο και με το που κοιμήθηκε το φυστίκι βγήκαν τα σύνεργα για παστίτσιο. Και έγινε... μούρλια! Φάγαμε κάτι τούβλα 10 χ 10, δώσαμε και στους γειτόνους, και το υπόλοιπο τεμαχίστηκε και μπήκε στην κατάψυξη για τις δύσκολες ώρες.
  • Γιατί είναι ωραίο να μοιράζεσαι κοινές δραστηριότητες... είτε είναι το τέννις, είτε η μαγειρική, είτε η πεζοπορία, είτε το διάβασμα... αρκεί να αφορά τους 2 σας.
  • Πετυχαίνω αραιά και που παρέες αγγλόφωνων! Κυρίως Αμερικάνων. Και έτσι μου έρχεται να πάω να τους ρωτήσω 1. πού εργάζονται και 2. πού βγαίνουν στο Neuchatel.
  • Σαν να πάνε να καθιερωθούν οι μεσημεριανές μας σιέστες.... Εκεί γύρω στις 9 και μετά στις 15.00. Από διάρκεια δεν τα πάμε καλά αλλά έχουμε κάνει μία σημαντικότατη αρχή! Φτου φτου.
  • Από την Ελλάδα είχαμε να τα πούμε με τον Τσέσκο και έτσι κάναμε catch-up με τις Ελληνο-γαλλικές μας συζητήσεις στο καθιερωμένο μας μεσημεριανό στο coop.
  • Στην επόμενη ζωή θέλω να γίνω οστεοπαθητικός ή χειροπράκτης. Είναι τέτοιος ο θαυμασμός μου!
  • Αγόρασα φορεματάκι για την βάφτιση του Σεπτεμβρίου. Δεν είχα υψηλές προσδοκίες αλλά είπα να ρίξω μια ματιά κάνοντας βόλτα στο εμπορικό. Και μπαίνοντας στο κατάστημα σκεφτόμουν ότι ωραίο θα ήταν να φορούσα κάτι λευκό. Είναι και καλοκαιρινό και συμβολικό. Και τσουπ, να 'σου μπροστά μου λευκό, λιτό φορεματάκι ότι πρέπει για μεσημεριανό event. Και μιας και υπάρχει πλέον και η εναλλακτική του μπιμπερό, δεν είχα τους γνωστούς περιορισμούς με τα κουμπιά και τα ανοίγματα.
  • Σας είπα ότι αγοράσαμε -επιτέλους- τοστιέρα; Ψάχναμε καιρό αλλά δεν θέλαμε να είναι αυτή η τριγωνική ούτε τεράστια οπότε δεν ήταν εύκολο project.
  • Πατέντα φαγητού - ύπνου #432. Το γεύμα του μπιμπερό που γίνεται πλέον εκεί γύρω στα μεσάνυχτα το προσέφερε ο μπαμπάς της οικογένειας ώστε να μπορέσει η μαμά να κοιμηθεί κάποιες ώρες σερί.
  • Τόσους μήνες ψάχνω να βρω ένα όμορφο, πρακτικό, οικολογικό μπουκαλάκι νερού γιατί πλέον κάθε φορά που βγαίνω από το σπίτι παίρνω και το νεράκι μου μαζί. Και είτε δεν έβρισκα ένα που να πληροί τις παραπάνω προδιαγραφές ή ήταν αδικαιολόγητα απλησίαστα. Έλα όμως που ανακάλυψα μέσω του αγαπημένου the dieline τα πανέμορφα γυάλινα μπουκάλια soma. Τα ερωτεύτηκα! Και ενώ είναι διαθέσιμα μόνο στην Αμερική έκανα τις συνεννοήσεις μου με τον αγαπητό αδελφό και θα τα παραλάβει αυτός! Δύο παρήγγειλα για να καταλάβετε τον ενθουσιασμό μου :)
  • Και ο μικρός έκανε πάλι το θαύμα του μετά από πολύ καιρό! 00.00 - 06.00! Wow!
  • Αφού είχε ξυπνήσει κεφάτη - κεφάτη όλη η οικογένεια, πήγαμε τον μπαμπά μας το πρωί στο γραφείο και καθήσαμε μετά στο κέντρο, με καφέ - κρουασάν και τον Macη και απολαύσαμε.
  • Και η ημέρα κύλησε με face time calls σε όλη την υφήλιο (Κρήτη - Βούλα - Miami), πολλές δουλειές στο σπίτι και συμμαζέματα, 1 ώρα μεσημεριανή σιέστα (too good to be true!) και online check-in. Βαλίτσες μηδέν αλλά όλα θα γίνουν.
  • Ερχόμαστεεεεε!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Βρες τις διαφορές #10


  • Στην Ελβετία, για να νοικιάσεις σπίτι καταθέτεις ένα dossier με ένα κάρο έγγραφα.
  • Σε αυτά τα έγγραφα, εκτός από τα προφανή, καταθέτεις απαραιτήτως βεβαίωση από το καντόνι ότι δεν έχει χρέη και την μισθοδοσία σου.
  • Για να δεις το σπίτι και να αποφασίσεις αν σου κάνει, πολλές φορές περνάς απλά από το μεσιτικό, δίνεις μία ταυτότητα, παίρνεις το κλειδί και ότι καταλάβεις. Μόνο εφόσον εγκριθεί το dossier σου έρχεται άνθρωπος να στο δείξει.
  • Για να φύγεις από το σπίτι που ήδη μένεις, πρέπει είτε να ειδοποιήσεις 3 μήνες νωρίτερα και η ημερομηνία αναχώρισης να συμπίπτει με 3 ημερομηνίες που σου έχει δώσει το μεσιτική γραφείο (ευκολότερα μάλλον πιάνεις το Τζόκερ) ή να φύγεις όποτε θες αρκεί να τους βρείς τον επόμενο ενοικιαστή εσύ.
  • Που σημαίνει, ότι οι μεσίτες κάνουν ζωάρα και εσύ τρέχεις με φωτογραφίσεις - αγγελίες - επισκέπτες ώστε να κάνεις στην ουσία τη δουλειά τους.

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

How was your week?

  • Πώς περνάνε 10 ώρες με ένα νεογέννητο όταν δεν κοιμάται ούτε λεπτό, δεν μπορεί να απασχοληθεί με τίποτα και δεν έχεις και κανένα χέρι βοηθείας;
  • Δύσκολα.
  • Ισχύς εν τη ενώσει. Και τις Παρασκευές που είμαστε πλέον και οι 2 σπίτι όλο και κάτι προχωράει, όλο και καμιά δουλειά κάνουμε.
  • Αφού καταφέραμε για ακόμη ένα απόγευμα και τον κοιμήσαμε (με την γνωστή πλεόν διαδικασία του κλαίω κανά μισάωρο ενώ ο μπαμπάς ή η μαμά με αγκαλιάζουν - μου τραγουδούν - με ηρεμούν - με κουνούν), αποζημιώσαμε τους εαυτούς μας με σπιτικό πανέ κοτόπουλο και νέο επεισόδιο Suits.
  • Ξυπνάμε που ξυπνάμε από τα χαράματα γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε κιόλας;
  • Έτσι το Σάββατο ξεκινήσαμε νωρίς - νωρίς οι 3 μας για το νησάκι του Αγίου Πέτρου (Ile Saint-Pierre) στην κοντινή μας λίμνη της Bienne. Οδήγημα μέσα στα λαγκάδια για κανά τεταρτάκι, παρκάρισμα και περπάτημα στην λεπτή λωρίδα γης που πλέον ενώνει το νησί με την στεριά.
  • Το περπάτημα ήταν περίπου 1 ώρα, σε ένα εξαιρετικό τοπίο χωρίς όμως θέα προς τη λίμνη (τόσο πυκνή ήταν η βλάστηση). Και το νησάκι είναι ένα ησυχαστήριο! Ένα ξενοδοχείο, ελάχιστα σπίτια, καθόλου δρόμοι, αγελάδες, φάρμες, όμορφες αυλές και μαρίνες, χώροι για ψησίματα και πικ-νικ.
  • Στον γυρισμό είπαμε να επιλέξουμε την 2η εναλλακτική: δια θαλάσσης. Και πολύ καλά κάναμε. Γιατί ήταν μία σύντομη (μισής ώρας) διαδρομή αλλά πολύ όμορφη!
  • Και η άφιξή μας στο Erlach ήταν εντυπωσιακή. Γιατί εκεί είχαμε παρκάρει εξ' αρχής αλλά δεν είχαμε πάρει χαμπάρι ότι λίγα μέτρα πιο κάτω εκτεινόταν μία μεγάλη παραλία με ότι μπορείτε να φανταστείτε. Beach volley, ping-pong, θαλάσσια σπορ, food trucks, μικρά μαγαζάκια, τραπεζάκια για πικ-νικ (εννοείται!)... Για λίγο ξεχνιόσουν και νόμιζες ότι είσαι σε ελληνικό νησί. Και μαγιώ δεν είχαμε, φάγαμε όμως.
  • Και επιστρέψαμε γεμάτοι, λίγο ηλιοκαμμένοι και πολύ κουρασμένοι. Αγοράσαμε και μικροσκοπικές, πεντανόστιμες φράουλες από το stand γλυκύτητας κυρίας.
  • Ο μικρός όμως δεν μας έκανε το χατήρι... το μάτι γαρίδα!
  • Έτσι, μετά από κανά 2ωρο προσπάθειας, το πήραμε απόφαση και βουρ ξανά έξω. Στο κέντρο αυτή τη φορά για να ακούσουμε τους lounge - soul - jazz ήχους δίπλα στη λίμνη.
  • Και εννοείται ότι ο μικρός κοιμήθηκε το 1ο λεπτό που μπήκε στο αυτοκίνητο! Αχ!
  • Πόσες φορές έχω σκεφτεί να τον πάρω βόλτα με το αυτοκίνητο γύρω από το τετράγωνο, να παρκάρω και να κοιμηθώ και εγώ μέσα. Θα το κάνω κάποια στιγμή πάνω στην απελπισία μου.
  • Είναι συγκλονιστικό πώς συνεννοούνται σε αυτή τη χώρα. Η κυρία στο μικρό καφέ του νησιού που πουλούσε και εισιτήρια για το πλοίο μιλούσε γερμανικά και μόνο. Ούτε γαλλικά και -εννοείται- ούτε αγγλικά. Ενώ οι μεγαλύτερες κοντινές πόλεις (μη σας πω και η δική της) είναι είτε γαλλόφωνες είτε δίγλωσσες. Και όταν λέμε ότι δεν μιλούσε, δεν καταλάβαινε ούτε λέξη! Είχε τη διάθεση όμως και με σύμμαχο ένα μπλοκάκι συνεννοηθήκαμε.
  • Την Κυριακή είχαμε κανονίσει πικ-νικ στη λίμνη με φίλους. Λίγο τσίμπημα, μπάνιο για τους τολμηρούς (γιατί είχε αέρα και λίγη ψύχρα), συζητήσεις, παιχνίδια με τον μικρό... και έφτασε απόγευμα χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Η Δευτέρα ήταν δύσκολη. Ουφ. Είναι που είναι οι Δευτέρες..... Ήρθε και η μαία για το καθιερωμένο ζύγισμα, της είπα και τα εσώψυχά μου και προσπαθήσαμε να βρούμε λύσεις.
  • Είναι υπερκινητικό αυτό το παιδί. Θέλει να μεγαλώσει πριν την ώρα του. Να μπουσουλήσει, να περπατήσει, να μιλήσει, να συμμετέχει στις συζητήσεις και στις δράσεις. Φήμες λένε ότι έτσι ήμουν και εγώ στην αντίστοιχη ηλικία με λιγότερο όμως κλάμα.
  • Τι σου είναι τα γονίδια.....
  • Και θέλει ευελιξία, και προσαρμογή, και φαντασία, και υπομονή... Αφού δεν πιάνει το "Χ" πάμε για το "Ψ". 
  • Και την απελπισία της Δευτέρας ακολούθησε η σχετική ηρεμία και συνεργασία της Τρίτης. Μέχρι και μπάνιο έκανα (με λούσιμο μαλλιών παρακαλώ) με τον μικρό να με παρακολουθεί και να γελά με τα νερά (όπως τον παλιό καλό καιρό).
  • Μη σας πω ότι έφτιαξα μέχρι και καφέ! Γιατί κοιμήθηκε 40 ολόκληρα λεπτά.
  • Ανέβηκε και το καρότσι σαν back up plan.
  • Το πιστεύετε ότι έπιασε με την άκρη του ματιού του την τηλεόραση και σταμάτησε τα πάντα; Μέχρι και το μάσημα της πιπίλας! Πω πω!
  • Ξέρετε πώς λέγεται στα Γαλλικά η πεταλούδα; Αυτή που κάνει ο Phelps και αυτή που βλέπετε στον κήπο. Papillon!
  • Επιχείριση μαγιώ #2 γιατί αυτό που αγόρασα εσπευσμένα τον Ιούνιο μου είναι ήδη μεγάλο. Καλό νέο από τη μία, δύσκολο να βρεις άλλο από την άλλη μιας και είναι τέλος της σεζόν. Τελικά αγόρασα μπικίνι αλλά ψηλόμεσο.
  • Έφαγα εξαιρετική σαλάτα to go από το μικρό delicatessen που βλέπουμε συχνά στο κέντρο αλλά ποτέ δεν είχαμε δοκιμάσει.
  • Καταθέσαμε και το πρώτο ever dossier για την ενοικίαση σπιτιού. Για να δούμε.
  • Αν σας πω ότι το βράδυ βάλαμε ένα λεπτό κουβερτάκι τι θα πείτε;
  • Ξεκίνησα την αναζήτηση για το βιβλίο των διακοπών. Όπως καταλαβαίνετε αισθάνομαι αισιόδοξη. Θα τα καταφέρω άραγε; Να βρω και χρόνο και να μην κουτουλάω από την αυπνία; Γιατί από διάθεση καλά πάμε.
  • Έθεσα πάντως το ερώτημα στο fb και ήρθαν ένα σωρό ενδιαφέρουσες προτάσεις. Αναμένω και τις δικές σας αν έχετε όρεξη.
  • Όταν συνειδητοποιείς ξαφνικά στα μέσα της Πέμπτης ότι ξημερώνει Παρασκευή. Μαγεία.
  • Όταν βγάζεις δειλά - δειλά τα μαγιώ και τα σορτσάκια που θα πάρεις για τις διακοπές. Μαγεία ξανά.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Μία ημέρα στη φάρμα


Πόσο πιο Ελβετική; Δεν γίνεται! Την 1η Αυγούστου είναι η ημέρα εορτασμού της συμμαχίας των πρώτων τριών καντονιών ενάντια στους Αψβούργους. Μίας συμμαχίας η οποία αποτέλεσε τον πυρήνα για τη δημιουργία της Ελβετίας όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Ε, αυτή την ημέρα γιορτάζει όλη η χώρα. Κάτι σαν 4th of July για τους Αμερικάνους. Τα βράδια γεμίζουν οι λίμνες και οι πλατείες με πυροτεχνήματα, συναυλίες, φαγητά, χορούς, πάρτυ, και την ημέρα με BBQs, εκδρομές στη φύση, πεζοπορίες, ηλιοθεραπείες. Πέρσι είχαμε ζήσει την βραδινή εκδοχή των εορτασμών με 2 συνεχόμενες νύχτες γεμάτες εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, μουσικές και κρασιά. Φέτος, για ευνόητους λόγους δεν μπορέσαμε να ακολουθήσουμε το βραδινό πρόγραμμα, και για να μην μείνουμε παραπονεμένοι, εντοπίσαμε ένα ακόμη ελβετικό έθιμο της ημέρας. Αυτό που θέλει να ανοίγουν κάποιες φάρμες τη συγκεκριμένη ημέρα τις πόρτες τους προσφέροντας brunch με τα τοπικά τους προϊόντα και δραστηριότητες ώστε να γνωρίσουν οι επισκέπτες τα ζώα, τις εργασίες, τη φύση και τη ζωή στην ύπαιθρο. Το έψαξα λοιπόν από εδώ, το έψαξα από εκεί και Παρασκευή έκανα μία κράτηση για 2 ενήλικες και 1 μωρό (γιατί χωρίς κράτηση δεν πας πουθενά στην Ελβετία) στη La Ferme des Tourbieres

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

How was your week?

  • Σας έχω πει ότι η βαλίτσα μου απο τα μέσα Ιουλίου που επιστρέψαμε από την Ελλάδα είναι ανοιγμένη, στην άκρη του δωματίου, με όλα τα ρούχα ακόμη μέσα; Όσοι με ξέρουν θα καταλάβουν πόσο "εκτός εαυτού" είναι αυτή η κατάσταση. Ενδεικτική όμως της τωρινής μου πραγματικότητας. Αδειάζει όμως σιγά-σιγά ενώ φοριούνται τα ρούχα (τα δικά μου και του Στέφανου) έτσι ώστε μέχρι την επόμενη κάθοδο να την γεμίσουμε ξανά.
  • Τι ωραίο 4ήμερο που περάσαμε! Από Παρασκευή έως και Δευτέρα η οικογένεια ήταν σε απαρτία!
  • Παρασκευή είδαμε ένα διαμέρισμα το οποίο όμως δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας και το απόγευμα κάναμε βόλτα στο κέντρο, τσιμπήσαμε τοπικό fish & chips (με ψάρι της λίμνης), αντισταθήκαμε στα παγωτά (ουφ), στρώσαμε το στρωματάκι μας και αγνατεύσαμε για καμιά ωρίτσα (τόσο όσο μας επέτρεψε το "αφεντικό").
  • Σάββατο κάναμε ωραίες, πρωινές βόλτες, αλλαγή κάποιων δώρων, μαγείρεμα και το απογευματάκι φύγαμε για Βέρνη.
  • Ο καιρός δεν βοήθησε αλλά προχωρήσαμε κανονικά με τα σχέδιά μας τα οποία περιελάμβαναν μπάνιο στον Aare (τον κεντρικό ποταμό της πόλης). 
  • Μία κεντρο-ευρωπαϊκή πόλη, χωρίς θάλασσα, χωρίς ζέστη, γεμάτη όμως με τουρίστες και ντόπιους με μαγιό - φουσκωτές βάρκες - ειδικές αδιάβροχες τσάντες για τα ρούχα. 
  • Οι περισσότεροι μπαίνουν στον ποταμό από τα σκαλάκια που υπάρχουν διάσπαρτα. Οι πιο τολμηροί πηδούν από τις γέφυρες! Και μερικές είναι πολύ ψηλές! Πω πω! Τι θέαμα!
  • Μέχρι και surf είδαμε κάποιον να κάνει με ειδικό σκοινί δεμένο στη γέφυρα.
  • Και τα αγόρια έπεσαν! Και ήταν παγωμένα λέει και απολαυστικά. Γιατί έχει ορμή ο ποταμός και σε πηγαίνει σαν να είσαι σε νεροτσουλήθρα.
  • Κυριακή με χειρότερο καιρό (τρελή καταιγίδα) αλλά εμείς απτόητοι! Βουρ για Λωζάνη ώστε να συναντήσουμε μία συνάδελφο του συνοδοιπόρου με τον σύζυγό της. Και μας πήγαν σε μία εξαιρετική brasserie, και ήπιαμε τα proseco μας και επιστρέψαμε.
  • Δευτέρα εθνική εορτή! Πρώτη Αυγούστου! Χαμός! Γεμάτη η πόλη με κόσμο, με ετοιμασίες, μουσικές, φαγητά και το βράδυ τα πολυαναμμενόμενα πυροτεχνήματα. Εμείς κινηθήκαμε εναλλακτικά και περάσαμε τη μισή μας ημέρα στη φάρμα για brunch. Θα σας τα γράψω με κάθε λεπτομέρεια.
  • Τα 4 απογεύματα όμως τα πράγματα δεν ήταν τόσο ήρεμα και γαλήνια. Επιστρέψαμε στις δυσκολίες του μικρού φυστικιού που είχε ένταση και πολύ κλάμα με αποτέλεσμα να μην τρώει. Αχ βαχ. Και σπαράζει η καρδιά μας και κοιμάται εν τέλει νηστικός. Πόσο κρίμα είναι.....
  • Με αυτά και με εκείνα, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ακόμη μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα και αγοράσαμε γάλα - σκόνη για αυτό το τελευταίο γεύμα πριν τον ύπνο του. Και επειδή μαμά = θηλασμός, ανέλαβε ο μπαμπάς το δύσκολο αυτό έργο με το μπιμπερό.
  • Και η 1η απόπειρα δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής. Στην 2η όμως έκανε κίνηση ματ και έβγαλε τον μικρό από το σκοτεινό - έτοιμο - για - ύπνο δωμάτιο, στο ηλιόλουστο σαλόνι. Ενάντια στα προγνωστικά ο μικρός όχι μόνο ηρέμησε αλλά έφαγε και 170 ολόκληρα ml! Personal best. 
  • Περισσότερο δεν κοιμήθηκε αλλά δεν ήταν αυτός ο στόχος ούτως ή άλλως.
  • Για την συγκίνησή μου σας τα έγραψα......
  • Και ήρθε ξανά η μαία και ευτυχώς αυτή τη φορά τα είχε πάρει τα γραμμάριά του. Λίγα αλλά σημαντικά.
  • House hunting και είδαμε ένα σπίτι στον από πάνω δρόμο. Και μας άρεσε! Για να δούμε...
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Η μαμά στην πόρτα


Η πόρτα μισάνοιχτη, το δωμάτιο σκοτεινό και εγώ κρυμμένη, μισή μέσα μισή έξω για να μην με βλέπει, να βουρκώνω. Ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα ότι ήδη, από τους 3 και κάτι μήνες του, ο μικρός μου Στέφανος, το παιδάκι μου, έχει αρχίσει να μην με χρειάζεται όπως πρώτα. Ήταν η πρώτη φορά που δεν κράταγε το δικό μου χέρι ενώ έτρωγε. Αντί να τον κοιτάω στα μάτια και εκείνος να κάνει ένα διάλειμμα για να μου χαμογελάσει, τώρα απλά τον κοίταγα από μακριά και προσπαθούσε ο συνοδοιπόρος μέσω νοημάτων να μου εξηγήσει τι συνέβαινε. -Έκλεισαν τα μάτια του -Ναι έτσι κάνει, μην ανησυχείς θα συνεχίσει να τρώει. -Μου κρατάει το χέρι -Ναι, και σε εμένα έτσι κάνει. -Το ήπιε όλο το γάλα -Εντάξει, βάλτον να ρευτεί.

Δεν ήξερα για τι πρωτο-έκλαιγα. Για την ικανοποίηση που και ο συνοδοιπόρος έζησε αυτή τη μαγεία του να ταΐζεις το μωράκι σου και να σου κρατάει το χέρι; Για την χαρά που επιτέλους θα κοιμηθεί χορτάτος και πιο ήρεμος; Για την συνειδητοποίηση ότι ήδη έχει μεγαλώσει και έχει αλλάξει τόσο; Για την παραδοχή ότι δεν θα με έχει πάντα τόσο ανάγκη και θα έρθει η στιγμή που δεν θα παίζω εγώ τον πρώτο ρόλο στη ζωή του; 

Είναι ο θηλασμός κάτι μαγικό. Δύσκολο, απαιτητικό, πολύπλοκο (και ας φαίνεται απλό) αλλά και μαγικό. Όχι τόσο για τη διατροφική του αξία, για τον σκοπό που επιτελεί αλλά για την συναισθηματική. Για αυτό το δέσιμο. Αυτή την αγκαλιά που μοιράζεται η μαμά με το μωρό. Αυτή την ένωση που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Αυτά τα λεπτά που σε κοιτάει μες στα μάτια και μετά συγκεντρώνεται ώστε να επιστρέψει στο φαγητό του. Και πολλές φορές, όταν τρώει ήρεμα, προσπαθώ να χαζέψω λιγάκι τριγύρω, να προλάβω να διαβάσω κανά email, αλλά πάντα επιστρέφω σε αυτόν. Για να δω τι γκριμάτσα θα κάνει, πώς θα βάλει τα χεράκια του και πότε θα τον πάρει ο ύπνος. Για να τον χαζέψω και να τον βγάλω και καμιά φωτογραφία κρυφά. Γιατί έχει το πιο γαλήνιο πρόσωπο.

Και όπως σε όλα, έτσι και σε αυτό, όταν νοιώθεις ότι θα το χάσεις το αγαπάς περισσότερο. Και εγώ αυτή την εβδομάδα, που για πρώτη φορά έφαγε από το μπιμπερό, συνειδητοποίησα πόσο πολύ απολαμβάνω αυτές μας τις στιγμές. Αυτές που είναι μόνο δικές μας και δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο. Σ' αγαπώ μικρέ μου Στέφανε. Και κάνω ένα βήμα πίσω για να κάνεις εσύ ένα βήμα μπροστά.

ανδριάνα

ΥΓ. Όλως τυχαίως αυτή είναι λέει η παγκόσμια εβδομάδα θηλασμού. Το διάβασα αφού είχα γράψει την ανάρτηση.

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Μήνας #3



Ουφ. Δύσκολος ο τρίτος μήνας. Αναπάντεχα δύσκολος. Εκεί που λες περάσανε τα πρώτα δύσκολα, κάπως μπήκαμε σε πρόγραμμα, κάπως συνεννοούμαστε... τσουπ να 'σου οι αναποδιές και τα πισωγυρίσματα. Μάλλον αναμενόμενο είτε τώρα είτε μετά, αλλά καθόλου επιθυμητό! 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes