Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή - Παρασκευή! 
  • Και όταν έχεις μπροστά σου ένα τόσο όμορφο και γεμάτο 3ήμερο, τότε απλά δεν κρατιέσαι!
  • Παιχνίδια με τον μικρό λοιπόν το πρωί, δουλειές στο σπίτι, παραλαβή του συνοδοιπόρου, γρήγορο σούπερ - μάρκετ και άφιξη το απόγευμα του Georgy!
  • Ο πρώτος μουσαφιραίος του νέου μας "ξενώνα".
  • Φάγαμε, ήπιαμε, τα είπαμε, παίξαμε και κοιμήθηκε ωραιότατα ο μικρός ώστε να έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο οι "μεγάλοι".
  • Το Σάββατο ξημέρωσε κρύο αλλά σχετικά ηλιόλουστο οπότε γεμίσαμε την ημέρα μας με δραστηριότητες.
  • Τα αγόρια έφυγαν το πρωί για το καθιερωμένο τους τρέξιμο, εγώ έμεινα να παρηγορήσει τον μικρό που δεν το χώραγε ο νους του ότι ο μπαμπάς του και Σάββατο αναχωρεί χωρίς αυτόν από το σπίτι.
  • Συνήλθε όμως και τον υποδεχτήκαμε όταν επέστρεψε χαμογελαστοί.
  • Ενώ ο έτερος δρομέας συνέχιζε τις προπονήσεις τους, φύγαμε οι 3 μας για την παραλαβή του νέου μας αυτοκινήτου! Πόσο γρήγορα έγιναν όλα!
  • Έτοιμο λοιπόν, καθαρό - καθαρό, με τα χαρτιά του, τα χειμερινά του λάστιχα.... του κουτιού! Και ας έχει τα χρονάκια του.
  • Μία νέα εποχή για την ελβετική μας καθημερινότητα ανέτειλε.
  • Crisis #2 που ο μπαμπάς (ναι αυτός που αναχώρησε μόνος το πρωί του Σαββάτου) απαρνήθηκε το αυτοκίνητό μας και μπήκε σε άλλο! Πω πω!
  • Με αυτά και με εκείνα, καταφέραμε να επιστρέψουμε σπίτι με τα 2 αυτοκίνητα, να επιστρέψει και ο δρομέας της παρέας, και να αναχωρήσουμε για βόλτα στο κέντρο.
  • Πατίνι λοιπόν, περπάτημα, καφέ και αναχώριση για την Bienne και τη γνωστή -και αγαπημένη- πιτσαρία.
  • Και από το απόγευμα είμασταν οι τέσσερίς μας σπίτι για παιχνίδια, συζητήσεις (εις βάθος! πόσο καιρό είχε να μας συμβεί;), μαγείρεμα (κέικ με αποξηραμένα δαμάσκηνα και καρύδια), ετοιμασίες για τους Κυριακάτικους εορτασμούς και updates σε όλα τα μέτωπα (και είναι πολλά και από τις 2 πλευρές).
  • Και μετά από έναν ωραιότατο ύπνο, ξυπνήσαμε σε μια συννεφιασμένη και μουντή Κυριακή. Δεν πτοηθήκαμε όμως και ας μείναμε όλη μέρα σπίτι. Γιατί γιόρταζε ο μπαμπάς του σπιτιού μας! Γενέθλια Κυριακή λοιπόν!
  • Το πρωί μας έκανε τη χάρη ο συνοδοιπόρος και πήγε με τον μικρό στην κοντινή μας παιδική χαρά ώστε ο Γιώργος και εγώ να κάνουμε yoga. Χαλάμε εμείς χατήρι σε μουσαφιραίους;
  • Και πέρασε η μία ώρα χωρίς να το καταλάβουμε. Και επέστρεψε πάνω στην ώρα ο συνοδοιπόρος, με τον μικρό να κοιμάται, και εμάς ανανεωμένους και ανάλαφρους.
  • Και το μεσημέρι είχε γίγαντες στο φούρνο δια χειρός συνοδοιπόρου (εξαιρετικοί δηλαδή) και συνέχεια στις μαγειρικές (κις τυριών με ζαμπόν και πιπεριές) και τις ετοιμασίες.
  • Και το απογευματάκι άρχισαν να καταφτάνουν οι φίλοι. Και γέμισε το σπίτι γέλια, και παιδικές φωνές, και τρεξίματα, και τσουγκρίσματα, και φαγητά, και ιστορίες.
  • Και ο Στεφανάκος ήταν σε έκσταση που αντίκρυζε τους φίλους του (Παναγιώτη και Χριστίνα) αλλά και τους δικούς μας μετά από αρκετές εβδομάδες.
  • Πιστός στο πρόγραμμά του, έπεσε για ύπνο πτώμα ο μικρός εκεί κατά τις 20.30, καθίσαμε εμείς λίγο παραπάνω, συμμαζέψαμε και πτώμα και εμείς για ύπνο.
  • "Γιω" φώναζε τον Γιώργο ο Στεφανάκος και με το που τον έβλεπε το πρωί τέντωνε τα χέρια του για να τον πάρει αγκαλιά. Έκαναν και ταβανορεκόρ!
  • Και την Δευτέρα ο συνοδοιπόρος στη δουλειά και εμείς επί τω πλείστων σπίτι. Λίγο τρέξιμο ο Γιώργος, λίγο ύπνο ο Στέφανος, λίγη δουλειά εγώ, φάγαμε οι 3 μας το μεσημέρι στο κοντινό μας εμπορικό (πετύχαμε και τον Cesco), κάναμε 2-3 γρήγορα ψώνια και επιστρέψαμε αναμένοντας την επιστροφή του συνοδοιπόρου.
  • Και το βραδινό μενού είχε μακαρόνια με σάλτσα από πράσα και gorgonzola. Μιαμ μιαμ.
  • Βροχερή Τρίτη, με εσωτερικό πρόγραμμα και αναχώριση του φίλου Γιώργου το μεσημεράκι.
  • Και κάθε φορά που έχουμε επισκέπτες, είναι εξίσου δύσκολος ο αποχωρισμός και για τους τρεις μας. Γιατί και ο Στεφανάκος συνηθίζει την παρουσία, και ας είναι διάρκειας μόλις λίγων ημερών. Εις το επανιδείν λοιπόν.
  • Project #245: Δεύτερο καθισματάκι αυτοκινήτου για το καινούργιο αυτοκίνητο. Η έρευνα ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε. Με ΄γεια μας λοιπόν!
  • Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Ε, η Τετάρτη ήταν η ώρα του πατινάζ -επιτέλους! Με παρότρυνση λοιπόν μιας φίλης που είχαν κανονίσει ομαδική εξόρμηση στο παγοδρόμιο, πήγα και εγώ, έβαλα τα πατίνια μου και ανέβηκα στον πάγο.
  • Τι όμορφη αίσθηση! Και νομίζω ότι τα πήγα αρκετά καλά....  
  • Μαθήματα βέβαια σε ενηλίκους δεν κάνουν γιατί όλοι εδώ μαθαίνουν υποχρεωτικά πατινάζ (όπως και κολύμβηση και σκι) στα σχολικά τους χρόνια. Οπότε, practice makes perfect.
  • Και επέστρεψα σπίτι ίσα - ίσα να μαγειρέψω, να προχωρήσω το newsletter, να συμμαζέψω και να φύγω για την παραλαβή του φυστικιού.
  • Το οποίο τα πηγαίνει εξαιρετικά τη νέα χρονιά στον παιδικό σταθμό. Να είναι που μεγάλωσε; Να είναι που συνήθισε; Να είναι που κάνουν τόσο όμορφα και δημιουργικά πράγματα; Να είναι το νέο τμήμα και οι νέοι δάσκαλοι και συμμαθητές; Πλέον, τεντώνει τα χεράκια του να πάει στην αγκαλιά των δασκάλων του και με χαιρετά. Φτου φτου! Και σε κάθε παραλαβή το απόγευμα μας επιβεβαιώνουν πόσο ωραία πέρασε και πώς συμμετείχε σε όλα.
  • Πόση βροχή....... Όλη την εβδομάδα, λίγες ήταν οι στεγνές ώρες της ημέρας. Και αέρας! Η λίμνη έχει κύμα σαν ωκεανός!
  • Σας έχει τύχει να κοιμάστε και να σκέφτεστε τι ωραία που κοιμάστε; Τι απόλαυση είναι ένας καλός ύπνος ε;
  • Πέμπτη με τα καθιερωμένα πλυντήρια, δύσκολο μεσημεριανό ύπνο του μικρού (μα πότε θα σταματήσουν να κοπανάνε οι από πάνω;;;) και πολλές δουλειές!
  • Δεύτερο αυτοκίνητο = check! Δεύτερο καθισματάκι = check! Έτοιμοι λοιπόν για τα νέα μας προγράμματα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

New Year Resolutions -2018


New year resolutions. Αν ανατρέξετε σε παλαιότερες, αντίστοιχές μου αναρτήσεις, ίσως να παρατηρήσετε ότι αυτοί οι νέοι στόχοι της εκάστοτε χρονιάς ήταν μάλλον λίγο - πολύ γενικοί. Ίσως και ασαφείς. Τώρα το συνειδητοποιώ. Τώρα που έχω αλλάξει -παρέα με την καθημερινότητά μου. Τώρα που νοιώθω ότι ξέρω τι θέλω γιατί ξέρω τι μου λείπει. Μου είναι όλα πλέον πιο συγκεκριμένα. Ίσως τότε (που δεν ήμουν μαμά, δεν ζούσα σε μια ξένη χώρα, δεν περνούσα τις περισσότερες ώρες σπίτι) να με κάλυπτε η καθημερινότητά μου. Να μην χρειαζόμουν "ριζικές" αλλαγές. Ή να μην τις είχα εντοπίσει ώστε να γίνουν απτές. Έτσι, παρέμεναν σε ένα λίγο ονειροπόλο επίπεδο. No no no... όχι φέτος. Όχι για το 2018. Γιατί μετά από σχεδόν 3 χρόνια εγκυμοσύνης και μητρότητας, νομίζω ότι ξέρω πολύ καλά τι θέλω και τι θέλω να αλλάξω. Το ξέρω, δεν θα τα καταφέρω πιθανότατα σε όλα αλλά δεν πειράζει.... Αυτή τη φορά όμως θα προσπαθήσω να γίνω όσο πιο συγκεκριμένη και πρακτική γίνεται (πρακτικότητα is my middle name άλλωστε). Κάθε στόχος λοιπόν θα συνοδεύεται και από ένα action plan! Τι, μόνο στη δουλειά; Και εδώ. Ξεκινάμε λοιπόν.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

How was your week?

  • Επιτέλους! Ήλιος! Λαμπερός! Γέμισε το σπίτι μας και τις καρδιές μας.
  • Και το Α' μέρος της Παρασκευής το περάσαμε σπίτι με τον Στεφανάκο, με παιχνίδια, δουλειές, μαγειρέματα, μπάνια, ύπνους και φαγητό, και το Β' μέρος με την προσθήκη του συνοδοιπόρου, παιχνίδια ξανά, βόλτες, φαγητό και ήρεμο ύπνο του μικρού το βράδυ μετά από πολλά γέλια!
  • Το έζησα και αυτό! Ο συνοδοιπόρος ζήτησε μ ό ν ο ς του, αυτοβούλως, να φάει μπρόκολο και πραγματικά έφαγε. Για πρώτη φορά ever. Εντάξει, το έχει φάει σε τάρτα. Αλλά έτσι μόνο και έρημο ποτέ! Μεγαλεία!
  • Ο Στεφανάκος από την άλλη, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον. Ακόμα.
  • Με αυτά και με εκείνα όμως, και την κάθετη μείωση στην κατανάλωση γάλακτος, ο μικρός έχει πέσει με τα μούτρα στη φέτα. Πω πω! Τρελαίνεται.
  • Το Σάββατο κατεβήκαμε στο κέντρο με πατίνι (ευκαιρία ήταν μιας και δεν έβρεχε) και ήπιαμε καφέ με τον φίλο Κώστα στο γνωστό μας σημείο.
  • Και το μεσημεράκι φύγαμε σερί για Bienne και τους άλλους φίλους για σπιτικά burgers σολομού και παιχνίδια των μικρών. Και ο Παναγιωτάκης από "πάπι" έγινε "άμπι".
  • Πόσες φορές μες στην ημέρα ζητάει την Άμι, και την γιαγιά, και τον παππού, και τον Άγκι..... Όποτε χτυπάει το κουδούνι τρέχει στην πόρτα και λέει "Άμι". Ο γλυκούλης... και σπαράζει η καρδιά μου αλλά προσπαθώ να το παίξω ψύχραιμη.
  • Πόσο όμορφα πέρασε η Κυριακή χωρίς να κάνουμε κάτι πολύ διαφορετικό, αλλά κάνοντας τα καθημερινά με εξαιρετική διάθεση και συνεργασία. Έτσι, βγάλαμε από τη μέση πολλές δουλειές: πλύσιμο του αυτοκινήτου, άδειασμα του "ξενώνα" ενόψει και του μουσαφιραίου μας, ξεκαθάρισμα στα ρούχα του Στεφανάκου, γενικότερο συμμάζεμα του σπιτιού, μαγείρεμα.
  • Φτιάξαμε και την μηλόπιτά μας ενόψει της pizza night στο σπίτι των φίλων Πολωνών.
  • Και η πίτσα ήταν σπιτική και πεντανόστιμη, ο Στέφανος σε τρελά κέφια, να κάνει ματάκια και να στέλνει φιλάκια στην Magdalena, να ξεκαρδίζεται με τον Piotr που του έπαιρνε την μπάλα και έτρεχε, να δοκιμάζει πρώτη φορά cheesecake και να κερδίζει τις εντυπώσεις.
  • Εμείς από την άλλη, ανταλλάξαμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες και παραδόσεις, μιλήσαμε για τη Βιέννη και την Ν. Αφρική (το επόμενό τους ταξίδι) και περάσαμε για ακόμη μία φορά όμορφα.
  • Έτσι, η Δευτέρα παρόλο που ξημέρωσε με 2 ξυπνήματα μες στη νύχτα (σαν να του λείπουμε και φωνάζει μαμά - μπαμπά μες στον ύπνο του... τι να πω), πήγε περίφημα.
  • Πόσες δουλειές κάναμε παρέα! Τις κατσαρόλες μας πλύναμε, στο γιατρό πήγαμε (για έλεγχο των αυτιών λόγω της ωτίτιδας που πέρασε), τις φακές μας μαγειρέψαμε, το γιαούρτι μας με τα μύρτιλα φτιάξαμε στο blender, τα παιχνίδια μαζέψαμε, τον ύπνο μας κάναμε, τους χορούς μας τους ρίξαμε, τα ρούχα τακτοποιήσαμε και 17.25 νταν είμασταν έξω από τη δουλειά του συνοδοιπόρου.
  • Και η "μπα" έγινε "μπάλα", και είπε και πρώτη φορά "κουκούλα". Και το κλασικό παιχνίδι που κρύβεις τα μάτια σου μες στις παλάμες το λέει "κου κου κα". Χαχα..... 
  • Και έκανε τις προάλλες ο συνοδοιπόρος ότι μετράει για να παίξουμε κρυφτό, και έκτοτε όλο πηγαίνει και χώνεται στις γωνίες και μιλάει στον τοίχο (και καλά ότι μετράει) και μετά αρχίζει να τρέχει.
  • Η μίμηση και η παντομίμα στο αποκορύφωμά τους.
  • Τρίτη με ωραίο -σχεδόν- συνεχόμενο ύπνο, περίεργη συννεφιά - ομίχλη και κλασικό, πρωινό πρόγραμμα στο σπίτι.
  • Και το απόγευμα ξεστόλισα (it's a dirty job but someone has to do it), και συμμάζεψα, και αγόρασα το νέο μου jean (αμέ!).
  • Και με την παραλαβή του συνοδοιπόρου, είδαμε και ένα υποψήφιο αυτοκίνητο. Προχωράμε με αποφασιστικότητα στα new year resolutions μας ;) !
  • Και το βραδάκι ήρθαν και οι γειτόνοι για κρασί και πατατάκια (μικρές αμαρτίες!) και ανάλυση της ατζέντας του Ιανουαρίου.
  • Και η Τετάρτη ξημέρωσε με την πρώτη ομίχλη του έτους. Καλά τα έχουμε πάει φέτος... και από ομίχλη και από κρύο. Φτου φτου.
  • Στα κλασικά memories που βγάζει το facebook αναδύθηκε περσινή φωτογραφία με το θερμόμετρο του αυτοκινήτου να γράφει -13!
  • Ξεκίνησαν και οι -πυρετώδεις- ετοιμασίες για την 3η κοπή της πίτας των Ελλήνων του Neuchatel. 
  • Χτυπάει ο ταχυδρόμος το κουδούνι 6 απανωτές φορές (δηλαδή jesus!) και ο μικρός δεν ξυπνάει. Χτυπάς εσύ απαλά την πλαστική κουτάλα στην κατσαρόλα και σε 3'' κλαίει.
  • Σας έχω πει ότι οι από πάνω μας (που δεν ξέρω καν ποιοι είναι) κάνουν μερικές ημέρες (όχι λίγες!) τόσο θόρυβο σαν να ανακαινίζουν το σπίτι... Λέμε τη μία θα αγόρασαν κάποιο έπιπλο και συναρμολογούν, λέμε την άλλη κάτι φτιάχνουν στην κουζίνα. Ε, έχουν περάσει 6 μήνες και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Ακόμα και τη νύχτα. 
  • Την Πέμπτη αφού ακολουθήσαμε το κλασικό, πρωϊνό μας πρόγραμμα, είπα να κάνω τις εξωτερικές δουλειές και αναζητήσεις.
  • Μεγάλη επιτυχία δεν είχα αλλά πήρα μία καρεκλίτσα στον Στέφανο (που βγαίνει πάντα κερδισμένος).
  • Έφτιαξα και το αγαπημένο φαγητό του συνοδοιπόρου έκπληξη οπότε όλοι ευχαριστημένοι!
  • Α! Έκανα και το 1ο μου μάθημα γαλλικών μέσω skype με την καινούργια μου δασκάλα. Για να δούμε....
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Ευχαριστώ!


Ευχαριστώ μαμά.
Που από τόσο δα μικρούλα με πήρες από το χέρι και με πήγες στο πρώτο μου μάθημα πιάνο (6 χρονών πρέπει να ήμουν).
Που τις Κυριακές έβαζες Vivaldi στο πικαπ, και μετά σε κασέτα και τελευταία σε CD ενώ παίζαμε και μαγειρεύαμε.
Που μας στόλιζες, τον αδελφό μου και εμένα, και μας πήγαινες πιτσιρικάκια ακόμα στο Μέγαρο Μουσικής για να παρακολουθήσουμε τον Σγούρο.
Που επέμενες ώστε να συνεχίσω και να αγαπήσω (και) την κλασική μουσική.
Που όταν σου είπα ότι κληρωθήκαμε για την Φιλαρμονική της Βιέννης και θα πρέπει να κρατήσεις τον μικρό για 2 ημέρες μου είπες "καθίστε παραπάνω", "μην ανησυχείς", "να περάσετε τέλεια", "θα τα πάμε περίφημα". Και εμείς δεν καθίσαμε παραπάνω, αλλά περάσαμε τέλεια και εσείς τα πήγατε όντως περίφημα.

Ευχαριστώ μπαμπά.
Που ενώ η δική σου παιδική ηλικία είχε αντιξοότητες αντί για μαθήματα πιάνου, εκτίμησες και αγάπησες τη μουσική τόσο ώστε να μας καμαρώνεις όταν παίζαμε και να απολαμβάνεις τις Κυριακάτικες ακροάσεις εξίσου.
Που πάντα είσαι εκεί, ο σιωπηλός sous chef, για τον μικρό Στέφανο και εμάς.
Που παρόλες τις περιπέτειές σου, δεν άφησες τίποτα να σταθεί εμπόδιο.

Ευχαριστώ Σ.
Που λες "ναι" σχεδόν σε όλες μου τις "τρέλες" και τις περισσότερες φορές τις ενισχύεις κιόλας με λίγη ακόμη χρυσόσκονη.
Που είσαι ο συνοδοιπόρος μου στα εύκολα και στα δύσκολα, στις καλές και στις κακές μου.
Που όταν επιλέγαμε την κατηγορία εισιτηρίων για το κονσέρτο μου είπες "αυτά μάλλον συμβαίνουν μια φορά στη ζωή, επίλεξε τα καλύτερα".
Που σκέφτηκες τους 2 καταλληλότερους φίλους για να μας συντροφεύσουν, αυτούς που σε ακολουθούν δεκαετίες τώρα.

Ευχαριστώ Στέφανε.
Που είσαι ένα τόσο ευέλικτο, προσαρμοστικό, χαρούμενο και ανεξάρτητο παιδί.
Που ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς σε κάθε περίσταση, σε κάθε χώρο, σε κάθε άνθρωπο.
Που μοιράζεις αγκαλιές, και χαμόγελα, και χορούς τόσο απλόχερα που κανείς δεν μπορεί να σου αντισταθεί.
Που μέρες μετά, ακόμα αναζητούσες την γιαγιά και την Άμι. Τόσο όμορφα πέρασες.

Ευχαριστώ Θεέ μου.
Που τόσα χρόνια, τόσα λαχεία, τζόκερ, λαχνούς και κληρώσεις δεν κέρδισα π ο τ έ τίποτα.
Που μου φύλαγες την τύχη για αυτή τη μία κλήρωση που σε άλλους παίρνει δεκαετίες και σε εμένα χρειάστηκαν μόλις λίγοι μήνες.
Που όλα συντέλεσαν ώστε να πάμε, να περάσουμε υπέροχα, να επιστρέψουμε και να βρούμε τον Στεφανάκο να παίζει χαμογελαστός και να τρέχει στις αγκαλιές μας.

Ευχαριστώ άνθρωπε.
Που μετέτρεψες ένα απλό ξύλο σε βιολί.
Που εφηύρες τις νότες, την μουσική.
Που μελέτησες ώρες ατελείωτες ώστε να συνθέσεις αυτή την παραδεισένια μουσική.
Που μελέτησες ώρες ατελείωτες ώστε να φέρεις στα δικά μας αυτιά αυτή τη μελωδία μέσω δεκάδων διαφορετικών μουσικών οργάνων.
Που όλο σου το σώμα ακολουθούσε τη δόνηση της μουσικής σου και σε μετέφερε σε άλλη διάσταση.
Που έμεινες σιωπηλός καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, παρακολουθώντας με σεβασμό και δέος.
Που χειροκρότησες με πάθος και γέμισαν οι αισθήσεις σου ομορφιά.
Που θα αντικρύζεις πλέον τον κόσμο με λίγη περισσότερη αισιοδοξία, γνωρίζοντας ότι είσαι ικανός για τα καλύτερα.

ανδριάνα

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

How was your week?

  • Την Παρασκευή, αφού φτιάξαμε βαλίτσες, μία για εμένα, μία για τον συνοδοιπόρο και μία για τον μικρό μας Στέφανο, αναχωρήσαμε για εξωτερικές δουλειές και βόλτες στην ηλιόλουστη Βούλα.
  • Έτσι, τσιμπήσαμε τις αγαπημένες μας τυρόπιτες, κάναμε δυο δουλειές στα γρήγορα, παίξαμε στον παιδότοπο (εγώ με την γούνα! μα τι θέαμα! για αυτό δεν πρέπει ΠΟΤΕ να κρίνουμε χωρίς να γνωρίζουμε), κυνηγήσαμε τα περιστέρια και φτάσαμε στο πατρικό μου σπίτι για την μεγάλη αναχώριση.
  • Εκεί, μας περίμενε θείος και ξάδελφος (που είχα να δω από το καλοκαίρι) στη βεράντα, τα είπαμε λιγάκι, παίξαμε λιγάκι και όταν η μαμά πήρε τον μικρό στην κουζίνα για να πιούνε νερό, την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια.
  • Μέρες τώρα του μιλούσα και του εξηγούσα για αυτό το ταξίδι.... Και είμαι σίγουρη ότι κατάλαβε.
  • Έτσι, φτάσαμε οι 2 μας στο αεροδρόμιο, κάναμε τα check-in και τους ελέγχους με την άνεσή μας, αναμείναμε τους κουμπάρους που πάντα φτάνουν με ολίγην καθυστέρηση, και επιβιβαστήκαμε και οι 4 στην Austrian Airlines.
  • Μα ένα σοκολατάκι ή ένα μανταρίνι; Αυτές ήταν οι επιλογές εντός της πτήσης.
  • Και το ταξίδι -όπως πάντα- ξεκινά από το αεροπλάνο ή από το αυτοκίνητο. Πολύ πριν φτάσεις στον προορισμό σου.
  • Και αφού λοιπόν περάσαμε τις 2,5 ώρες με σχέδια, και γέλια, και αναπολήσεις, φτάσαμε στη Βιέννη, πήραμε το BMW X4 ταξί μας (!) και σε ένα τεταρτάκι είμασταν στο ξενοδοχείο.
  • Κρύο, περπάτημα στην πόλη, χαλαρός κόσμος (όχι πολύς!), χριστουγεννιάτικες αγορές, στοές, στολισμοί.
  • Και είναι όμορφες οι πόλεις που είναι τόσο μικρές ώστε να τις περπατάς.
  • Αφού λοιπόν φτάσαμε ως το δημαρχείο, καθίσαμε να ζεσταθούμε με τις ζεστές μας σοκολάτες, να πάρουμε δυνάμεις και να συνεχίσουμε.
  • Και κατά τις 21.00 ήταν η κράτησή μας για το δείπνο, στο κελάρι κάτω από το Albertina, στο Augustinerkeller, για σνίτσελ (εννοείται) και αυστριακές σούπες.
  • Πρωϊνό ξύπνημα Σαββάτου για να προλάβουμε να πιούμε και έναν καφέ πριν την συναυλία. Και πήγαμε σε ένα κοντινό καφέ που είχαμε εντοπίσει από το προηγούμενο βράδυ, και ενώ όλα κυλούσαν καλά, και υπήρχαν και αρκετές επιλογές για πρωϊνό (εγώ πήρα βάφλες με εκπληκτικά, ζεστά rasberries σαν μαρμελάδα), εδώθει η κλασική παραγγελία (για όποιον γνωρίζει τον Θ.) "έναν διπλό espresso αλλά ristretto αν γίνεται". 
  • Ε τον έκαψε τον εγκέφαλό της η κοπέλα. Και παρόλες τις ερωτοαπαντήσεις και διευκρινήσεις, κατέφτασαν 2 ξεχωριστοί, κανονικότατοι espresso. Πόσο γέλασα! 
  • Βήμα ταχύ (με τακούνι και γούνα!) για να φτάσουμε στο εκδοτήριο ώστε να παραλάβουμε τα πολυπόθητα εισιτήρια και άφιξη στην αίθουσα Musikverein για να παρακολουθήσουμε την φιλαρμονική της βιέννης υπό τον μαέστρο Riccardo Mutti.
  • Τι εμπειρία! Από αυτές που τις σκέφτεσαι μετά και λες "το έζησα εγώ αυτό;".
  • Ο χώρος, η αισθητική, ο κόσμος, η ακουστική, τα λουλούδια, η μουσική, οι μουσικοί, η ατμόσφαιρα, η αρμονία.....
  • Α' μέρος με συγκίνηση και ταχυκαρδία, διάλειμμα για ένα ποτήρι σαμπάνια και φωτογραφίες (εκεί γνωρίσαμε έναν αριστοκρατικό Ούγγρο ο οποίος έγινε και ο προσωπικός μας φωτογράφος), Β' μέρος και κλείσιμο με το κλασικό Radetzky March.
  • Speechless.
  • Ευτυχώς το εστιατόριο που είχαμε κλείσει ήταν κοντά (πώς αντέχουν και φοράνε γόβες όλη μέρα;;) και ήταν και εξαιρετικό (πρόταση της φίλης Magdalena): Plachuttas Gasthaus zur Oper.
  • Και κάθε μας γεύμα το ξεκινούσαμε με σούπα και μετά ακολουθούσε κάποιο παραδοσιακό, αυστριακό πιάτο με κρέας.
  • Φάγαμε ωραία, τα είπαμε ωραία, τα ήπιαμε ωραία, χαζέψαμε τις φωτογραφίες, ανταλλάξαμε εντυπώσεις και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ανασυγκρότηση.
  • Απογευματινή έξοδος με βροχή και πολύ γέλιο! Γιατί τα 2 αγόρια δεν είχαν φροντίσει ώστε να ανταπεξέλθουν ενδυματολογικά σε τέτοιο καιρό.
  • Αφού βρήκαμε μία υπέροχη στοά για να πιούμε τους καφέδες και τα κρασιά μας, ξαναβγήκαμε στους δρόμους για να συναντήσουμε τη βροχή που επέμενε. Οι τουριστικές ομπρέλες ήταν λοιπόν μονόδρομος.
  • Και έτσι, με μία ανάσα, πέρασαν κάτι λιγότερο από 2 ημέρες και έφτασε το πρωινό της Κυριακής και η επιστροφή μας στην Αθήνα.
  • Και όλες αυτές τις 2 ημέρες, ο μικρός Στέφανος τα πήγε εξαιρετικά και τα πέρασε περίφημα με την γιαγιά, τον παππού, την Άμι, την θεία, τον θείο.... Έπαιζε όλη μέρα, έφαγε ωραία, κοιμήθηκε σαν πουλάκι, μοίρασε χαμόγελα και χορούς, είπε 2-3 φορές "μαμά - μπαμπά" αλλά χωρίς δράματα, και μας υποδέχτηκε με μια σφιχτή αγκαλιά!
  • Η παραμονή λοιπόν της πρωτοχρονιάς μας βρήκε το μεσημέρι να τρώμε κεφτεδάκια με πατάτες τηγανιτές στην μαμά μου, το απόγευμα να παίζουμε με το φυστίκι, και το βράδυ να ψάχνουμε να βρούμε ανοιχτό delivery ώστε να τσιμπήσουμε κάτι και να κοιμηθούμε.
  • Και να σας πω; Ήταν μια χαρά.
  • Και το βράδυ ο μικρός, ακόμα και μισοκοιμισμένος, Άμι - Άμι έλεγε αναζητώντας την ξαδέλφη του.
  • 01.01.2018 και το μεσημέρι είχαμε το καθιερωμένο γεύμα στην πεθερά μου.
  • Και μιας και ξυπνήσαμε νωρίς και είχε και υπέροχη ημέρα με 18 βαθμούς, αποφασίσαμε να πάμε μια πρωινή βόλτα στην Αθήνα πριν ανηφορίσουμε για Κηφισιά.
  • Έλα όμως που το φυστίκι κοιμήθηκε στο πρώτο δεκάλεπτο! Η αθηναϊκή λοιπόν βόλτα έγινε εντός του αυτοκινήτου, φτάσαμε Κηφισιά και αφού ξύπνησε ο μικρός κάναμε εκεί μία γρήγορη βόλτα στην πλατεία.
  • Καμιά 20αριά ενήλικες και 6-7 πιτσιρίκια είμασταν οπότε καταλαβαίνετε!
  • Είπαμε ότι μπορέσαμε με τον καθέναν, φάγαμε εξαιρετικά -όπως πάντα-, γελάσαμε και το απογευματάκι ξεκινήσαμε για σπίτι και βαλίτσες.
  • Μα πόσο όμορφα περνάει ο Στεφανάκος με τα ξαδέλφια και τους φίλους του! Δεν σταματά λεπτό, θέλει να συμμετέχει σε όλα, τους μιλά, τους αγκαλιάζει, τους πειράζει, τους κάνει νάζια..... Πόσο θα του λείψουν!
  • Και πόσο έφαγε αυτές τις ημέρες! Έκανε μάγουλο! Όπως όλοι μας άλλωστε....
  • Από βαλίτσα σε βαλίτσα, βάλε - βγάλε, στρίμωξε, επέλεξε και με κάποιες απώλειες που έμειναν απέξω, φτιάξαμε τις ελβετικές μας βαλίτσες και πέσαμε πτώμα για ύπνο.
  • Τρίτη μεσημέρι η αναχώριση με μία γρήγορη στάση στον Άγκη (Άλκη) και την Μυρσίνη, και τους γονείς μου και βουρ για αεροδρόμιο.
  • Ο μικρός κοιμήθηκε σε όλη τη διαδρομή και δεν ξύπνησε ούτε όταν τον σήκωσα για να περάσουμε τον έλεγχο για τις πύλες. Με αποτέλεσμα βέβαια να μην κλείσει μάτι στην πτήση. Τι να κάνεις...
  • Είχαμε πάλι τους γειτόνους στις πίσω θέσεις, λίγο παιχνίδι, λίγο φαγητό, λίγο κρυφτό, λίγο περιοδικό, τα καταφέραμε.
  • Τα χωρέσαμε πάλι όλα στο αυτοκίνητο και αργά το απόγευμα είμασταν σπίτι!
  • Και την Τετάρτη επανήλθαμε στην ελβετική μας ρουτίνα: έγερση όλοι μαζί εκεί γύρω στις 07.00, πρωινό, ετοιμασίες και αναχώριση του συνοδοιπόρου για τη δουλειά (υπό βροχή και αέρα και σκοτεινιά), παιχνίδι οι 2 μας, ύπνος του μικρού εκεί κατά τις 10.30, μεσημεριανό και παιδικός σταθμός (όπως αναμενόταν, όχι με ευκολία).
  • Γρήγορη στάση στο σούπερ-μάρκετ για τα απαραίτητα και επιστροφή σπίτι για να μπουν σε μία τάξη οι εκκρεμότητες. Να γίνει τουλάχιστον η αρχή...
  • Έτσι, αναρτήθηκε το νέο, ετήσιο ημερολόγιο (χρόνια τώρα αγοράζω αυτό το σουηδικό), άρχισαν να αδειάζουν οι βαλίτσες, άρχισε να γεμίζει το ψυγείο, άρχισαν να ετοιμάζονται οι αναρτήσεις του 2018.... όλα καλά!
  • Και η Πέμπτη συνεχίστηκε σε παρόμοιους ρυθμούς, αμείωτη βροχή και σκοτεινιά (γγκρρρ), παιχνίδια με τον μικρό, ύπνο, ωραίο φαγητό και ανώδυνη μετάβαση στον παιδικό (yes!).
  • Έτσι, πήρα και εγώ τον MACη και στρογγυλοκάθισα στο κεντρικό καφέ της πόλης για λίγη δουλειά εν αναμονή των κοριτσιών.
  • Ε, 2 εβδομάδες πέρασαν και μου έλειψαν και αυτές.
  • Και είχαμε να πούμε.....
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • Και η πρώτη μας αθηναϊκή ημέρα ξεκινά τις περισσότερες φορές με το ίδιο πρόγραμμα: beaute!
  • Νύχια, μαλλί για να γίνουμε άνθρωποι, πόσο μάλλον τώρα στις γιορτές.
  • Και μαζί με την μαμά, κουρεύτηκε και ο Στεφανάκος! Ο γλυκούλης. Έχασε τις μπουκλίτσες του αλλά έγινε πιο παιδάκι πλέον.
  • Και κάθησε ήσυχα - ήσυχα πάνω μου και απολάμβανε την περιποίηση της Βίκυς. Σαν να του έκαναν μασάζ.
  • Και έριχνε μία βροχή έξω... 
  • Και πηγαίναμε τα ηλεκτρικά καλοριφέρ από δωμάτιο σε δωμάτιο... σαν τις ιστορίες που άκουγα από την γιαγιά μου.
  • Επίσκεψη σε παππούδες και γιαγιάδες το απόγευμα, άφιξη της βόρειας γιαγιάς για διανυκτέρευση, ωραίος, βραδινός ύπνος του μικρού και αναχώριση δική μας για το Gazarte και την τελευταία -του έτους- παράσταση του Αλκίνοου Ιωνννίδη.
  • Μας παρέλαβαν οι φίλοι με το αυτοκίνητο και 22.00 είμασταν εκεί.
  • Είναι που μεγαλώνουμε; Μπορεί. Αλλά για εμένα πολιτισμός είναι και να απολαμβάνεις την ωραία σου μουσική χωρίς καπνό, χωρίς στριμωξίδη, χωρίς οχλαγωγία, χωρίς παραφωνίες.
  • Και η βραδιά ήταν μ α γ ι κ ή . Θα σας τα γράψω.
  • Ο Αλκίνοος, οι μουσικοί, η μουσική, η ποιότητα του ήχου, ο χώρος, η επιλογή των τραγουδιών, η σεμνότητα και ο σεβασμός των καλλιτεχνών, το ταλέντο. 
  • Αφού βούρκωσα. Γιατί αυτό -μπορεί να- είναι η Ελλάδα.
  • Και δεν θέλαμε να τελειώσει... 
  • Και επιστρέψαμε γεμάτοι, με τον μικρό να κοιμάται γαλήνια, και την γιαγιά του επίσης.
  • Έτσι, ξυπνήσαμε το Σάββατο και ήπιαμε έναν γρήγορο καφέ στην πλατεία της Βούλας και ο συνοδοιπόρος αναχώρισε για την καθιερωμένη, ετήσια συνάντηση "τι κρατάς - τι πετάς", με την αντροπαρέα, στο κέντρο της Αθήνας. 
  • Έτσι, έμεινα με τον Στεφανάκο και μία λίστα δουλειών (κυρίως αγορών) που έπρεπε να γίνουν.
  • Ευτυχώς το μεσημεράκι αφού παίξαμε στο πατρικό μου σπίτι, κατάφερε και κοιμήθηκε, οπότε ξεκίνησα τον γολγοθά που λέγεται "Χριστουγεννιάτικα ψώνια στη Γλυφάδα".
  • Συνάντησα και την αδελφή μου με τα της οικογενείας της και τα μισά τα κάναμε παρέα.
  • Non-stop σας λέω! Για τουλάχιστον 2 ώρες. Shopping + fitness!
  • Και επιστρέψαμε με το Αρτεμάκι για να βρούμε τον Στεφανάκο να παίζει, να έχει φάει εξαιρετικά (τραχανά) και βεβαίως να θέλει να πιάσει, επεξεργαστεί, φάει, πετάξει όλα τα στολίδια της γιαγιάς. Και είναι πολλά ε!
  • Χορέψανε και με την γιαγιά του και το πρώτο καλαματιανό! Τι πλάκα!
  • Ήρθαμε λοιπόν στο δικό μας σπίτι να είμαστε πιο ήσυχοι από αυτή την άποψη και από τη μία ξεκαρδιζόταν με την αγαπημένη του Άρτεμις (που άρχισε να αποκαλεί Άμι!), και από την άλλη είχε γκρίνια και κούραση.
  • Επέστρεψε αργά το απόγευμα και ο συνοδοιπόρος και βρήκαμε λιγάκι τους ρυθμούς μας.
  • Από τα πιο αγαπημένα μου έθιμα των εορτών είναι τα κάλαντα. Και γιατί έχω πολύ όμορφες, παιδικές αναμνήσεις, και γιατί το βρίσκω υπέροχο να έρχονται όμορφα παιδάκια, με σκούφους και τρίγωνα, να σου προσφέρουν λίγο από το χρόνο τους, την αθωότητά τους, την ενέργειά τους, τις ευχές τους.
  • Και αυτή τη χρονιά ήρθαν αρκετοί... εννοείται και το αγαπημένο μας δίδυμο Άρτεμις - Απόλλωνας.
  • Γλυφάδα Γολγοθάς #2. Πάλι με μεσημεριανή σιέστα του μικρού στη γιαγιά του και εμάς να τρέχουμε να προλάβουμε.
  • Και βεβαίως Μέρος #1 των εορταστικών μαγειρικών με την αδελφή. Ετοιμάστηκε το γλυκό (τάρτα καραμέλα με φουντούκια), και ένα μέρος της σούπας.
  • Κανονίσαμε και από το πουθενά ωραιότατο εορταστικό δείπνο με τους φίλους - κουμπάρους και έτσι, αφού κοιμήθηκε ο Στεφανάκος και κατέφτασε η νότια γιαγιά του, αναχωρήσαμε για Nobu.
  • Το λες και εναλλακτικό ρεβεγιόν αλλά ήταν όλα τόσο εύγεστα, τόσο προσεγμένα, τόσο εκλεπτυσμένα, και βεβαίως τόσο ακριβά... χιχι.
  • Το απολαύσαμε! Και όπως είπε και η φίλη Μ. αν διαιρέσεις το ποσό με το πόσες φορές πλέον βγαίνουμε, ε τότε μας βγήκε τσάμπα το ρεβεγιόν.
  • Χριστούγεννα Χριστούγεννα!
  • Πολύ θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το γράμμα της Αρτεμούλας (ετών 8) προς τον Άγιο Βασίλη. Αυτό που του εξηγεί ότι εκείνη δεν θέλει κάποιο δώρο αλλά του ζητά αν μπορεί να πάει στα παιδιά που δεν έχουν μαμά και μπαμπά, και σε αυτά που πεινάνε. Αν δεν μπορεί δεν πειράζει, αλλά θα είναι πολύ ευτυχισμένη αν τελικά μπορέσει. Α, και να ξεκουράζεται γιατί είναι πολλά τα δώρα που πρέπει να πάει. 
  • Πόσο την αγαπώ. Και πόσο υπερήφανη νοιώθω.
  • Πρωϊνό ξύπνημα, οικογενειακές αγκαλιές και πρωϊνό, και Μέρος #2 μαγειρικών για εμένα στο σπίτι της αδελφής και βόλτα για τα αγόρια με το αυτοκίνητο ώστε να κοιμήθεί ο μικρός.
  • Και μέχρι τη 1 ήταν έτοιμη και η σούπα, και η τάρτα, και η σαλάτα, είχαν επιστρέψει και τα αγόρια και αναμέναμε τους γονείς μου με την καθιερωμένη γαλοπούλα.
  • Φάγαμε εξαιρετικά, ο Στεφανάκος τσάκισε τα μπαλάκια κατσικίσιου τυριού με μαρμελάδα φράουλα (gourmet τυπάκι) και βεβαίως ότι γλυκό εντόπιζε!
  • Η γαλοπούλα ήταν πιο ζουμερή από ποτέ, η σούπα εξαιρετική (σελινόριζα με μήλο) και η τάρτα επίσης.
  • Ανταλλάξαμε και τα δώρα μας, γελάσαμε, κάναμε το καθιερωμένο video call με την οικογένεια στο Miami, ήπιαμε τους καφέδες μας, φωτογραφηθήκαμε και αναχωρίσαμε για την εορτάζουσα Χριστίνα.
  • Εννοείται κοιμήθηκε στη διαδρομή ο μικρός αλλά ξύπνησε με το που παρκάραμε και τα έδωσε όλα -για ακόμη μία φορά- παρέα με τα βόρεια ξαδελφάκια του.
  • Δύο αγκαλιές και δυο κουβέντες με όσους μπορέσαμε να δούμε και αναχώριση για ύπνο.
  • Project ύπνος λοιπόν του φυστικιού στη βόρεια γιαγιά του ώστε να μπορέσουμε να παρευρεθούμε μετά από χρόοοονια στη γιορτή του φίλου Χρήστου στην Πεντέλη.
  • Και όλα πήγαν καλά, αν εξαιρέσεις ότι εμείς για ακόμη μία φορά είμασταν στο πόδι από το πρωί non-stop. Τέταρτη ημέρα σερί.
  • Φτάσαμε λοιπόν στην Πεντέλη κατά τις 22.00, πετύχαμε πολλούς μαζεμένους φίλους, είπαμε πάλι όταν προλάβαμε και κατά τα μεσάνυχτα παραλάβαμε τον κοιμισμένο Στεφανάκο για να επιστρέψουμε.
  • Και το project πήγε αρκετά καλά, με ανώδυνη μεταφορά στο αυτοκίνητο, και ολιγόλεπτο (κανά μισάωρο) ξύπνημα με την άφιξη στο δωμάτιό του.
  • Έλα όμως που ξύπνησε στις 05.00... και στις 06.00... και στις 07.00. Πτώμα εμείς!
  • Έτσι, αφού απολαύσαμε ήλιο και παιχνίδι στον παιδότοπο, επιστρέψαμε σπίτι για οικογενειακή σιέστα.
  • Και το μεσημεράκι επισκεφθήκαμε τους κουμπάρους για σπιτική μακαρονάδα, παιχνίδι, κους κους, προβληματισμούς, αναλύσεις και όνειρα.
  • Και όταν τα 2 μικρά τους πήγαν για απογευματινό ύπνο, ο Στεφανάκος πήγαινε στην γυάλινη πόρτα του διαδρόμου, κολλούσε το προσωπάκι του και φώναζε "Άγκη" (Άλκη δηλαδή). Ο γλυκούλης.
  • Το απόγευμα ανάψαμε και το 1ο τζάκι της χρονιάς! Όχι, δεν είχε τόσο κρύο αλλά είναι τόσο ωραίο. Και ο μικρός τέντωνε τα χεράκια του για να τα ζεστάνει (όπως κάνουμε και στην Ελβετία στο αυτοκόλλητο με τον χιονάνθρωπο που ζεσταίνεται στο τζάκι).
  • Και αφού πήρε τα τηλέφωνά του (allo allo!), αφού έφαγε τα κριτσίνια του, αφού μας έκανε σφιχτές αγκαλιές, αφού μας έκανε μούσκεμα στο μπάνιο και ξεκαρδίστηκε στα γέλια, κοιμήθηκε ωραιότατα και εμείς παραγγείλαμε τα burgers μας (αδυναμίες!), βγάλαμε τα laptops για λίγη δουλειά, ζεσταθήκαμε στο τζάκι, απολαύσαμε pepper και εξισορροπήσαμε.
  • Την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου εορτάσαμε την 1η ever γιορτή του Στεφανάκου μας και ο μπαμπάς μου έκανε την τελευταία επίσκεψη στο νοσοκομείο ώστε να κλείσουν οι "εκκρεμότητες". Δύο λόγοι λοιπόν για εορτασμούς! Ευκαιρίες ούτως ή άλλως ψάχνουμε.
  • Έτσι, μαζευτήκαμε το μεσημέρι τα σόγια και οι κουμπάροι, 9 ενήλικες και 7 πιτσιρίκια δηλαδή. Και το ξεσαλώσαμε όλοι! Και είχε και έναν καιρό ανοιξιάτικο! Ανοιχτά παράθυρα και βόλτες στον κήπο. Και φαγητά από τις γιαγιάδες που ανέλαβαν το catering, και παιχνίδια παντός τύπου, και αγκαλιές, και φωτογραφίες....
  • Και αργά το απόγευμα αφού αναχώρισαν οι μεσημεριανοί, κατέφτασε ο νονός του Στέφανου και η φίλη Κατερίνα για κρασί, δώρα και συζητήσεις.
  • Από τις 13.00 έως τις 20.00 ο Στεφανάκος δεν κάθισε λεπτό! Με όλους έπαιξε, με όλους έφαγε, με όλους γέλασε, με όλους κυνηγήθηκε, με όλους φωτογραφήθηκε. Και όλα τα πιτσιρίκια τον περιποιήθηκαν δεόντως!
  • Και κοιμηθήκαμε όλοι πτώμα! Αλλά δυστυχώς το βράδυ δεν πήγε πολύ καλά με 2 ξυπνήματα σε καίριες ώρες.
  • Και το πρωί είχαμε συμμάζεμα (από πού να το πιάσεις!) και χτένισμα και αναχώριση για τα βόρεια.
  • Και το μεσημεράκι επετειακή συνάντηση με τα κορίτσια της κοκοβίλτον και των οικογενειών μας. Μία μας έλειψε. Οπότε είμασταν σύνολο 4 οικογένειες, με πιτσιρίκια από 3 μηνών έως 6 χρονών.
  • Και είχαμε τόοοοοσα να πούμε -όπως πάντα. Και όσος καιρός και αν έχει περάσει, η αγάπη και το νοιάξιμο και το δέσιμο παραμένει ίδιο. Και το γέλιο. Και οι ιστορίες.
  • Και είναι όλες καλά, γερές, δυνατές, προσπαθώντας για το καλύτερο και τις περιβόητες ισορροπίες που όλο και δυσκολεύουν.
  • Και το βραδάκι πέρασε και ο Georgys από το σπίτι που είχαμε πολλά να πούμε. 
  • Και ο μικρός δεν έλεγε να σταματήσει το παιχνίδι, και τα νάζια, και τα κριτσίνια.
  • Βαλίτσες δεν φτιάξαμε αλλά όπως διαβάζετε αυτή την ανάρτηση το δίδυμο ετοιμάζεται για αναχώριση χωρίς το φυστίκι. Πρώτη φορά ever.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • Μουδιασμένη, κακόκεφη Παρασκευή.
  • Και εκεί που επιφανειακά λες "είμαι οκ, το 'χω", μέσα σου -προφανώς- δεν μπορείς να το διαχειριστείς.... 
  • Για αυτό και τα νεύρα, και η υποτονικότητα, και ο πονοκέφαλος, και η ανορεξία.
  • Και συνειδητοποιείς πόσο τελικά μεγάλο μερίδιο έχεις στην επιτυχία που λέμε "περνάμε όμορφα με τον Στέφανο". Γιατί εκεί που ξαφνικά δεν είσαι στα καλύτερά σου, δεν έχεις όρεξη να ξανατρέξεις γύρω από το τραπέζι ή θες απλά να κάτσεις στον καναπέ για 5 ολόκληρα λεπτά, ο μικρός αντιδρά, και γίνεται γκρινιάρης, και επίμονος, και ανυπόμονος.
  • Πού να καταλάβει.....
  • Έφτασε όμως το απόγευμα, και ήρθαν τα καλά νέα από το μέτωπο του μπαμπά και άρχισε σιγά-σιγά να εξισορροπεί το σύστημα.
  • Έτσι, αποφασίσαμε να πάμε στο κοντινό μας εμπορικό για 2 δουλειές και να το "γιορτάσουμε" οι 2 μας με ένα γιαούρτι (αυτός) και ένα στρούντελ μήλου (εγώ).
  • Παραλάβαμε το απόγευμα και τον συνοδοιπόρο, κάναμε 2 δουλειές ακόμα και επιστροφή σπίτι.
  • Μα να κοπανάνε πόρτες και έπιπλα στις 4 το πρωί;; Και εμείς δεν τα ακούμε. Τα ακούει όμως ο Στέφανος, και ξυπνά και μετά τα ακούμε παρέα, και οι 3. Εξαιρετικά!
  • Έτσι το Σάββατο ξυπνήσαμε κουρασμένοι και ολίγον άυπνοι.
  • Κατεβήκαμε όμως στο κέντρο, και ήπιαμε τον ωραίο μας καφέ (latte macchiato crème brûlée!) και κάναμε τη βόλτα μας, και πήρα και από το πουθενά ένα ζεστό, κοντό παλτό (βαρέθηκε να με βλέπει ο συνοδοιπόρος με τα μακριά και φουσκωτά!).
  • Μαγειρικές το μεσημέρι για τους απογευματινούς εορτασμούς: αλμυρές κρέπες με τυρί και γαλοπούλα.
  • Και 16.15 φτάσαμε στους φίλους για να εορτάσουμε τα Καπόγλεια 2017!
  • Και ήταν τόσο όμορφα όλα, τόσο ζεστά, τόσο Χριστουγεννιάτικα, τόσο νόστιμα, τόσο ξέγνοιαστα.
  • Κόσμος και κοσμάκης... 
  • Και ακολουθήσαμε και το γερμανικό έθιμο εν ονόματι “schrottwichtel“ που σημαίνει ότι ανταλλάσεις δώρα που ήδη όμως έχεις στο σπίτι σου και θες να προσφέρεις. Δύσκολο. Ευκολότερο είναι να αγοράσεις κάτι. Standard. Εμείς τελικά προσφέραμε μία ελληνική μαυροδάφνη και ένα κουτί με σοκολατάκια celebrations. Το δώρο της βραδιάς; Ένα μεγάλο μπουκάλι coca-cola. Πόσο πλάκα είχε... Πόσο γελάσαμε! Είχε και βιβλία η ανταλλαγή, και DVD (ο συνοδοιπόρος κέρδισε DVD Sex & the City!), και επιτραπέζια, και κούπες, και κεριά...
  • Και ο Στέφανος στο επίκεντρο (όπως πάντα)! Τι χορούς, τι τρεξίματα, τι ποδόσφαιρο, τι βιβλία, τι χειροκροτήματα, τι αγκαλιές.... Με έλληνες, ελβετούς, γαλλόφωνους, γερμανόφωνους, αγγλόφωνους. Φτου φτου. Κανέναν δεν άφησε παραπονεμένο.
  • Επιστρέψαμε λοιπόν σπίτι με τον μικρό πτώμα (αναμενόμενο) και εμάς επίσης.
  • Και τσουπ, εκεί κατά τα μεσάνυχτα δώστου κλάμα, και ένταση.... Μην σας κουράζω, πυρετός, μύτη, βήχας = αυπνία.
  • Να μην μπορεί να ηρεμήσει ο κακομοίρης! Και δώστου ορούς στη μύτη, και σιρόπι για τον βήχα, και σιρόπι για τον πυρετό, και αγκαλιές, και σσσσσςςςς... Με τα πολλά κουτσο-κοιμήθηκε στο κρεβάτι μας κατά τις 3.
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε σε αυτό το τέμπο. Πάνε δηλαδή οι βόλτες και οι εκδρομούλες που είχαμε κατά νου.
  • Σπίτι λοιπόν, με έναν Στέφανο ολίγον κακόκεφο και εμάς ταλαιπωρημένους και κουρασμένους.
  • Πέρασαν και για λίγο οι γειτόνοι να κάνουμε πρόβα τζενεράλε για το φόρτωμα του αυτοκινήτου ενόψει του ταξιδιού και όλα χώρεσαν εξαιρετικά!
  • Και το βράδυ της Κυριακής δεν πήγε καλύτερα.... δυστυχώς! Πάλι λίγο πυρετό, πάλι μύτη, πάλι βήχα, πάλι ταλαιπώρια.... Αυτή τη φορά κοιμήθηκε κατά τις 2 μέχρι τις 7.
  • Πω πω τα είχαμε ξεχάσει αυτά με τις μύτες και τις αυπνίες. Πολύ καιρό είχε να μας συμβεί. Μπορεί και σχεδόν χρόνο.
  • Και την Δευτέρα ξυπνήσαμε και ήταν όλα άσπρα! Πάλι. Μέσα σε ένα βράδυ! Και μέχρι το μεσημέρι χιόνιζε ασταμάτητα και πυκνά! Τόσο όμορφα.
  • Στο Αθηναϊκό μέτωπο, ο μπαμπάς εξήλθε του νοσοκομείου την Κυριακή το μεσημέρι, σε πολύ καλή κατάσταση και ακμαίο ηθικό! Μακάρι να είναι ταχεία η ανάρρωσή του και να είναι αυτές οι γιορτές ξέγνοιαστες και όμορφες.
  • Και αφού ο μικρός τα πήγε σχετικά καλά μέχρι το μεσημέρι (απύρετος και κεφάτος) αποφάσισα να τον πάω στον παιδικό την Δευτέρα. Που σήμαινε κατ' αρχάς ξεχιόνισμα του αυτοκινήτου!
  • Μα να μην με παίρνει κάποιος με κάμερα να σας δείξω! Από τη μία ο Στεφανάκος εντός του αυτοκινήτου με τους σκούφους του και τα αυτοκινητάκια του και την πιπίλα του και την θέρμανση στο φουλ, και από την άλλη εγώ με το μπουφάν του χιονιού με την τεράστια κουκούλα, και την σκούπα ανα χείρας να προσπαθώ να καθαρίσω το χιόνι και να κάνω και γκριμάτσες και παιχνίδια στον Στέφανο από τα παράθυρα για να μην αρχίσει τα κλάμματα.
  • Κανά 10λεπτο μου πήρε και ήμουν πολύ υπερήφανη για το τελικό αποτέλεσμα.
  • Και αφού τον παρέδωσα στις δασκάλες του, ακολούθησα τη συμβουλή του συνοδοιπόρου και έκανα μία βόλτα στο κρύο και κάτασπρο κέντρο της πόλης.
  • Όταν αγόραζα όλα αυτά τα λαχανικά προφανώς δεν είχα κατά νου ότι αναχωρούμε την Πέμπτη. Και ξέρετε πόσο απεχθάνομαι να πετάω τρόφιμα! Οπότε το μεσημέρι της Δευτέρας ξεκίνησε η διαδικασία μεταποίησης: καθάρισμα - ζεμάτισμα καρότων και κόψιμο πιπεριών για να μπουν στην κατάψυξη.
  • Χαζεύαμε τηλεόραση ένα απόγευμα και πέσαμε σε διαφήμιση κρέμας ημέρας όπου πρωταγωνιστούσε η Ελένη Μενεγάκη. Και ο μικρός άρχισε να δείχνει την τηλεόραση και να λέει "μαμά"! Χαχα... όχι δεν είναι η Ελένη η μαμά του, ούτε εγώ της μοιάζω. Απλά όταν βάζω κάθε πρωί κρέμα στο πρόσωπό μου ο μικρός ξεκαρδίζεται με τις λευκές τελίτσες που κάνω στο πρόσωπό μου. Ε, αυτές φαντάζομαι αναγνώρισε και στην Ελένη. Αυτός και αν είναι συνειρμός!
  • Και παρόλο που όλο το πρωινό και απόγευμα της Δευτέρας ο μικρός ήταν μια χαρά (και στον παιδικό πέρασε μία από τις πιο χαρούμενές του ημέρες) το βράδυ επέστρεψε ο πυρετός (38.5), και το κλάμα, και το ξενύχτι, και ο βήχας.... Κατά τις 03.00 πρέπει να κοιμηθήκαμε και εννοείται στις 07.00 είμασταν στο πόδι.
  • Έτσι, έκλεισα και εγώ άρον άρον ραντεβού στον παιδίατρο ο οποίος βρήκε υγρό στο ένα αυτί και μία ωτίτιδα σε αρχικό στάδιο.
  • Πήραμε λοιπόν τη λίστα μας, πήγαμε στο κοντινότερο φαρμακείο, τσιμπήσαμε και κάτι στα γρήγορα και επιστροφή σπίτι για ξεκούραση. Η πρώτη αντιβίωση του μικρού Στέφανου ξεκίνησε λοιπόν το βράδυ της Τρίτης.
  • Και ενώ περιμέναμε στον παιδίατρο, σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με παιχνίδια, ήρθε και ένα κοριτσάκι (περίπου ενός έτους πρέπει να ήταν) με την μαμά της. Και ενώ η μικρή ήταν μες στην καλή χαρά, κοιτούσε όλο τον κόσμο, χαμογελούσε, μπουσουλούσε και μασούσε ότι βρει, η μαμά ήταν τόσο μα τόσο στεναχωρημένη! Κοιτούσε στο κενό, έσφιγγε τα δόντια, μηχανικά έδινε στην μικρή τα παιχνίδια και δεν αντάλλαζε ματιά με κανέναν στο δωμάτιο. Σαν να ήταν χαμένη στις σκέψεις της. Πόσο στεναχωρήθηκα... Γιατί πέρασαν χίλια πράγματα από το μυαλό μου, πώς για παράδειγμα ένα υγιέστατο, πανέμορφο, χαμογελαστό κοριτσάκι μπορεί τελικά να κρύβει κάτι τόσο στενάχωρο. 
  • Όταν είναι με υψηλό πυρετό ο Στεφανάκος, τον κοιτάς και τον λυπάσαι τον κακομοίρη... Αλλάζει όλο του το πρόσωπο. Αντίστοιχα βέβαια, όταν επιδρά το φάρμακο, το καταλαβαίνεις αμέσως γιατί αρχίζει πάλι τις πολυλογίες και τα τρεξίματα.
  • Και κάνουμε πλέον συλλογή από σύριγγες -άλλη για το σιρόπι του λαιμού, άλλη για το αντιπυρετικό, μια τρίτη για την αντιβίωση.... Και εννοείται από χαρτομάντηλα (είναι απλά ΠΑΝΤΟΥ).
  • Ευτυχώς, το βράδυ της Τρίτης είδαμε σημαντική βελτίωση και έτσι ο ύπνος των 5-6 ωρών σε 2 δόσεις μας φάνηκε βάλσαμο!
  • Και με το εγερτήριο στις 06.00, ο μικρός ήταν ήδη πτώμα στις 08.30 όπου και ξανακοιμήθηκε!
  • Μέσα σε όλα όσα θέλω να φτιάξω, να διορθώσω, να ξεκινήσω, να ξαναθυμηθώ τη νέα χρονιά, είναι και η απόκτηση του πρώτου μας blender! Επειδή εδώ στας ελβετίας τα φρούτα δεν είναι στο φόρτε τους, σκεφτόμουν ότι θα μπορούσαμε να φτιάχνουμε ένα smoothie κάθε πρωί ώστε να ενισχύουμε τον οργανισμό μας με τον πιο εύκολο, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο. Όποιος έχει προτάσεις για blender λοιπόν και συνταγές, παρακαλώ να μας δώσει τα φώτα του.
  • Και εκεί που νοιώθεις ότι κατέχεις ένα Χ αριθμό λέξεων, να 'σου οι εκπλήξεις. Coussin είναι το μαξιλάρι αλλά αυτό του καναπέ. Αυτό του κρεβατιού λέγεται oreiller!
  • Πόσο κουρασμένος ο μικρούλης; Ξύπνησε στις 06.00 και 08.30 ξανακοιμήθηκε για 2 ώρες! Και ξύπνησε άλλος άνθρωπος! Κεφάτος, απύρετος, χαμογελαστός. Φτου φτου.
  • Έτσι, πήγε αυτός στον παιδικό του σταθμό (τελευταία ημέρα του 2017) και εγώ πίσω σπίτι για check-ins, βαλίτσες, συμμαζέματα, newsletters.... All good!
  • Τι ευτυχία να ετοιμάζεσαι για τις Χριστουγεννιάτικές σου διακοπές!
  • Και αφού κοιμήθηκε πήραν φωτιά οι βαλίτσες!
  • Πέμπτη λοιπόν 09.15 αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο της Γενεύης με τους γειτόνους και στη διαδρομή ο μικρός κοιμήθηκε (εννοείται) και φτάσαμε για να συναντήσουμε ΜΙΑ ουρά! Αυτά παθαίνεις αν κλείνεις με την Aegean, τελικά η πτήση μεταφέρεται στην Swiss και από εκεί είναι operated by Belle Air (;) η οποία online check-in δεν έχει.
  • Όπως και να 'χει, με λίγο τρέξιμο και υπομονή πήραμε εγκαίρως τις θέσεις μας στο αεροπλάνο και ως δια μαγείας η 3η θέση ήταν άδεια! Αυτό και αν είναι Χριστουγεννιάτικο δώρο.
  • Οπότε ο μικρός λίγο έπαιζε με τους φίλους που κάθονταν από πίσω μας, λίγο καθόταν στον μπαμπά του, λίγο στη δική του θέση, κοιμήθηκε και το τελευταίο 40λεπτο και φτάσαμε όμορφα και ωραία!
  • Στο πατρικό μου σπίτι μας περίμενε βεβαίως ο μπαμπάς, τα παπουτσάκια που είχαμε παραγγείλει, και ένα κάρο χριστουγεννιάτικα στολίδια και διακοσμήσεις που ο Στέφανος πολύ ήθελε να επεξεργαστεί αλλά δεν γινόταν.
  • Και η έκπληξη έφτασε με την άφιξη στο δικό μας σπίτι: no καλοριφέρ! Πω πω! Από τους 23 πέσαμε εν μια νυκτί στους 13.
  • Τα καταφέραμε όμως μια χαρά, με τα 2 ηλεκτρικά καλοριφεράκια και τα κλιματιστικά και κοιμήθηκε όλη η οικογένεια περίφημα!
  • Μα πάντα τους καλύτερούς του ύπνους να τους κάνει στη Βούλα! Φτου φτου!
  • Αρκεί σήμερα να φτιαχτεί το πρόβλημα....
Καλό σαββατοκύριακο! Καλά Χριστούγεννα!
Profitez!
ανδριάνα

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Ευτυχία είναι...


  • Ευτυχία είναι να βρίσκεσαι μόλις 2 ημέρες πριν τις διακοπές και ο μικρός να χρειάζεται επείγον ραντεβού στον παιδίατρο, τα check-ins να μην λειτουργούν, να είσαι άυπνος 4 ημέρες και οι εκκρεμότητες απλά να συσσωρεύονται.
  • Ευτυχία είναι να αντέχεις, να διατηρείς την ψυχραιμία σου, να παραμένεις αισιόδοξος και να οργανώνεις βήμα - βήμα την επανάκαμψη.
  • Ευτυχία είναι να πλησιάζει τελικά η ημέρα και όλα να ευθυγραμμίζονται δια μαγείας. Ο μικρός να αναρρώνει, το ίδιο και ο μπαμπάς, τα check-ins να γίνονται, το μενού να ολοκληρώνεται, τα δώρα να τυλίγονται, οι βαλίτσες να γεμίζουν -ασφυκτικά- και οι καρδιές να ανυπομονούν.
  • Flying home for Christmas.

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • "Bo" δεν είναι ο ράπερ - survivor, ούτε το πάλαι-ποτέ club των νοτίων προαστίων, αλλά το σκαμπώ, "χχχιιι" είναι το ποτιστήρι (προφανώς από τον ήχο που κάνει όταν τρέχει το νερό), "λουλού" τα λουλούδια (αλλά και τα φύλλα) και "μη" τα μήλα.
  • Μήπως να κρατήσω ένα αρχείο με τις πρώτες του λεξούλες και πώς εξελίσσονται; Χμμμ.... 
  • Κλασικό πρωινό Παρασκευής με μεσημεριανή επίσκεψη στο σούπερ-μάρκετ παρέα με τον μικρό (και το αυτοκινητάκι του) και παραλαβή του συνοδοιπόρου από την δουλειά.
  • Και ενώ παίζαμε με τον Στεφανάκο στο δωμάτιό του, βιντεοκλήση από την Λονδρέζα Αθηνά. Το σηκώνω και την βλέπω σε περσικό εστιατόριο. Και σκέφτομαι από μέσα μου, καλά, τώρα που είναι έξω με πήρε; Τι να είναι τόσο επείγον;
  • Με ρωτά λοιπόν πότε θα πάω να την επισκεφθώ (κλασική μας συζήτηση), της απαντώ κλασικά πόσο θα ήθελα και μήπως τα καταφέρουμε να πάμε όλοι μαζί το 2018 και τσουπ ρίχνει στα πόδια μου ο συνοδοιπόρος ένα φάκελο που έγραφε "χρόνια πολλά μαμά". Τον ανοίγω και τι βλέπω; Εισιτήρια για Λονδίνο! Σοκ.
  • Με έπιασαν τα κλάμματα... κανονικότατα! Και για το δώρο, και για το μοναδικό 3ήμερο που θα περάσουμε με την φίλη μου, και για το Λονδίνο που έχω να επισκεφθώ τόσα χρόνια και τόσο αγαπώ, αλλά κυρίως γιατί ένοιωσα ότι ο συνοδοιπόρος με καταλαβαίνει. Σε ευχαριστώ.
  • Έτσι, εκεί στα τέλη Ιανουαρίου θα περάσω για πρώτη φορά μετά από χρόνια ένα σαββατοκύριακο χωρίς συνοδοιπόρο και φυστίκι.
  • Και η υπόλοιπη Παρασκευή πέρασε με χιόνι! Πολύ! Non-stop!
  • Και το Σάββατο ήταν όλα κάτασπρα! Και πανέμορφα. 
  • Το αυτοκίνητό μας είχε σίγουρα 15 πόντους.
  • Αφού λοιπόν χαζέψαμε επί ώρες από το σπίτι και ο μικρός κοιτούσε με χαμόγελο από το παράθυρο, αποφασίσαμε να βγούμε. Έτσι, αφού του πήρε κανά τεταρτάκι του συνοδοιπόρου να καθαρίσει το αυτοκίνητο (εδώ εννοείται ότι παίρνεις κλίση αν κυκλοφορείς με χιόνι πάνω στο αυτοκίνητο το οποίο θεωρείται κίνδυνος -και για εσένα και για τους άλλους), παραλάβαμε το έλκηθρο από τους φίλους και πεταχτήκαμε μέχρι το εμπορικό κέντρο για να προμηθευτούμε τα απαραίτητα.
  • Τελικά αγοράσαμε λεπτά, ζεστά γάντια, ένα παντελόνι χιονιού για εμένα, κάτι κάλτσες και ξεκινήσαμε για το βουνό. 
  • Έλα όμως που ο μικρός κοιμήθηκε με την αναχώρισή μας. Plan b λοιπόν με επιστροφή στο σπίτι, ύπνο του μικρού, μαγείρεμα και φαγητό για εμάς και αναχώριση απογευματινή για τα χιόνια.
  • Και το έλκηθρο δεν του άρεσε ιδιαίτερα -δυστυχώς- και το κρύο ήταν πολύ (πω πω) οπότε μείναμε λίγο και συνεχίσαμε για το κέντρο της πόλης με τους φίλους, και την Χριστουγεννιάτικη αγορά.
  • Λίγη βόλτα, λίγο χάζεμα, πολύ κρύο, χιονόνερο και ζεστός καφές.
  • Και το βράδυ κανονίσανε -επιτέλους- τα αγόρια και επισκεφθήκανε το μικρό καζίνο της πόλης. Και τελικά, πάνω - κάτω, επιστρέψανε με εξισορροπημένες, μικρές απώλειες.
  • Έτσι, εγώ απήλαυσα την ησυχία, έφτιαξα τα νύχια μου, ετοίμασα παπουτσάκια στο φούρνο, χάζεψα λίγο τηλεόραση και έφτασαν μεσάνυχτα χωρίς να το καταλάβω.
  • Συννεφιασμένη, βροχερή Κυριακή. Μέχρι το μεσημέρι το είχε λιώσει το χιόνι και έτσι αναχωρήσαμε εύκολα για την Ασιατική βραδιά που είχε κανονίσει η φίλη Βάια.
  • Σπιτικά λοιπόν sushi και noodles και ρύζια και κοτόπουλα, όμορφο, εορταστικό κλίμα, συζητήσεις, παιχνίδια με τον Στέφανο (που πώς τα καταφέρνει και όλο βρίσκεται στο επίκεντρο και συντονίζει τους μεγάλους σε χειροκροτήματα και χορούς και παιχνίδια), και επιστροφή σπίτι πάνω στην ώρα για τις διαδικασίες ύπνου του μικρού.
  • Δευτέρα με ωραιότατο πρωινό με τον μικρό, ύπνο, φαγητό, ήρεμη μετάβαση στον παιδικό και εμπορικό κέντρο για εμένα προς ανεύρεση των υπόλοιπων Χριστουγεννιάτικων δώρων, τύλιγμα όσων είχαν ήδη αγοραστεί, και γενικότερη έρευνα.
  • Καλά πήγε αλλά έχουμε ακόμα εκκρεμότητες.... Και από εκεί που είχα πει να τα βρω τα περισσότερα online και να τα στείλω κατευθείαν Ελλάδα (λόγω έλλειψης χώρου στις αποσκευές), έλα που όλο και κάτι βρίσκω να μου αρέσει, και όλο το αγοράζω, και η μισή βαλίτσα έχει ήδη γεμίσει.
  • Άμα το έχεις το μικρόβιο.... Στο ελβετικό γκρουπ "οργανώνω" τα κορίτσια για βραδιά burger και στο άλλο τους έλληνες για μουσική, αθηναϊκή βραδιά.
  • Η Τρίτη συνεχίστηκε στους ίδιους, ήρεμους ρυθμούς και τον μικρό να τρελαίνεται για τα παπουτσάκια (και τον μεγάλο επίσης... χιχι)!
  • Αγάπη είναι... να είναι και το δικό σου αγαπημένο φαγητό και παρόλα αυτά να κόβεις τη μισή σου μερίδα ώστε να το φάει ο μικρός αύριο.
  • Ξημέρωσε η Τετάρτη και μας επισκέφθηκε ένας ήλιος! Τι να σας λέω! Φώτισε ολόκληρο το σπίτι!
  • Μέχρι το απόγευμα βέβαια τον χάσαμε και βγήκε η παγωνιά αλλά τι να κάνεις.
  • Έτσι, αφού έγινε η κλασική παράδοση του μικρού στον παιδικό ήσυχα και ωραία, κατέβηκα στο κέντρο για 2 γρήγορες δουλειές και καφέ με την Βάια. Έφαγα και την ωραιότατή μου σούπα που πολύ ζήλεψα, τα είπαμε και επέστρεψα σπίτι για ανασυγκρότηση.
  • Το απόγευμα ήταν η Χριστουγεννιάτικη γιορτή στον παιδικό σταθμό και έτσι κουκουλωθήκαμε γιατί ψιλοχιόνιζε (και είχε ένα κρύο!), και βγήκαμε στην αυλή για ζεστή σούπα, ζεστό κρασί, ζεστή σοκολάτα, ψωμάκια - τυράκια - κρέπες - κουλουράκια, και βεβαίως τον Άγιο Βασίλη που κατέφτασε με ένα γαϊδουράκι ονόματι "speedy".
  • Φτάσαμε και στην τελική ευθεία για την επέμβαση του μπαμπά και ξεκίνησε κάποιες προκαταρκτικές εξετάσεις ώστε να είναι έτοιμος για την Παρασκευή.
  • Πόση αγωνία να περιμένεις τόσες ημέρες......
  • Και οι αρνητικές απαντήσεις στις αιτήσεις που στέλνω για δουλειά έρχονται βροχή. Ακόμα και για τις 2 που είχα καλό feeling και θεωρώ ότι ταίριαζα 100%. 
  • Σε διαγώνισμα μαθηματικών η ανιψιά μου έγραψε ότι η κότα έχει 4 πόδια. Και όταν μου το έλεγε και γελούσαμε στο τηλέφωνο, μου εξήγησε ότι δεν φταίει αυτή αλλά η γιαγιά που πάντα μαγειρεύει 4 πόδια όταν φτιάχνει κοτόπουλο στο φούρνο! Αυτά παθαίνεις όταν όλοι στην οικογένεια θέλουν μπούτι!
  • Από την άλλη, όταν στη δική σου οικογένεια δεν θέλει κανείς το μπρόκολο, τότε είναι το μόνο φαγητό που τρως ανενόχλητος!
  • Με αυτά και με εκείνα, καταφέραμε μετά από μήνες που το συζητάμε να βγούμε μόνο κορίτσια βραδινή έξοδο (αυτή τη φορά για burgers και μπίρες.... αμ πώς, μόνο τα αγόρια;). Και περάσαμε πολύ όμορφα.
  • Κατέφτασε και ο αδελφός μου στο πατρικό μας σπίτι στη Βούλα και την Πέμπτη ήταν όλη η οικογένεια μαζεμένη, πλην εμού.
  • Και είναι τόσο δύσκολο να είσαι αυτός που λείπει. Ειδικά σε τόσο σημαντικά γεγονότα. Αυτός που περιμένει μέσω ενός τηλεφωνήματος λίγων λεπτών να καταλάβει τι γίνεται, να μεταφέρει την αγάπη, την έγνοια...
  • Και ξημέρωσε η Παρασκευή και το ραντεβού ήταν για τις 07.00 στο Ιατρικό Κέντρο.
  • Να πάνε όλα καλά. Και οι γιορτές να είναι γεμάτες αγάπη και αγκαλιές και νέα ξεκινήματα και πιο ανάλαφρη διάθεση.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes