Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

How was your week?


  • Μουντό, συννεφιασμένο, βροχερό σαββατοκύριακο. 
  • Η εποχή που "φοβόμουν" μόλις ξεκίνησε. Ο Ελβετικός δηλαδή χειμώνας με έναν πιτσιρικά 18 μηνών ο οποίος σφίζει από ενέργεια αλλά η πόλη δεν έχει να του προσφέρει τίποτα εντός των τειχών.
  • Well well...
  • Κάναμε λοιπόν την απόπειρά μας το μεσημέρι στο εμπορικό κέντρο που έχει έναν τόσο δα μικρό παιδότοπο -στον οποίο δεν ήθελε να μπεί, πήραμε το καρότσι - αυτοκίνητο (και ας θέλει τους μυς του Σταλόνε για να το στρίψεις)  με το οποίο πάντα ενθουσιάζεται αλλά μετά από 10-15 λεπτά ήθελε απλά να κατέβει, πήγαμε σούπερ - μάρκετ όπου απλά δεν ήθελε να κάτσει πουθενά, προσπαθήσαμε να πούμε 2 κουβέντες με την Βάια και επιστρέψαμε.
  • Ευτυχώς, τελειώσε νωρίς από τη δουλειά ο συνοδοιπόρος και έτσι είμασταν οι 3 μας.
  • Το Σάββατο συνεχίστηκε με παρόμοια καιρικά φαινόμενα αλλά είπαμε να το "γιορτάσουμε" με pancakes για πρωϊνό. Γιαμ γιαμ! Είχαμε κοιμηθεί και τόσο ωραία....
  • Και το μεσημεράκι αποφασίσαμε να πάμε στο άλλο, μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο κοντά στη Βέρνη. Στο Westside
  • Εκεί, έτρεχε πάνω - κάτω ο μικρός με τα "ντουντού" του (τα αυτοκινητάκια δηλαδή), κάθισε λιγάκι στο καρότσι, ερωτεύθηκε τον σκούφο του και δεν ήθελε να τον βγάλει ούτε μες στο εμπορικό, χαζέψαμε και εμείς λιγάκι βιτρίνες, αγόρασε στο πι και φι εξαιρετικό κουστούμι ο συνοδοιπόρος για την Βιέννη (αμέ! και το είχα εντοπίσει εγώ κάτι εβδομάδες νωρίτερα σε ένα περιοδικό! κούκλος θα είναι!), τσιμπήσαμε πίτσα και επιστρέψαμε.
  • Τι κάψιμο! Τι κόλλημα! Στο zapping πετύχαμε αμερικάνικη σειρά reality για τις γυναίκες + συντρόφους επαγγελματιών αθλητών. Ένας άλλος πλανήτης. Πραγματικά.
  • Και την Κυριακή ξυπνήσαμε αποφασισμένοι να μαγειρέψουμε. Παστίτσιο λοιπόν. 
  • Μας έλειπαν όμως κάποια υλικά και έτσι πετάχτηκα με τα πόδια στο κοντινό μας σούπερ-μάρκετ. 
  • Και εκεί που έψαχνα τα τυριά, με ένα μαλλί όσα παίρνει ο άνεμος, μισοβρεγμένο και ταλαιπωρημένο (κακοκαιρία βλέπετε), μια φόρμα και ένα φουσκωτό μπουφάν, να'σου κύριος (στη δεκαετία των 40 θα έλεγα) ο οποίος μου λέει "bonjour". Του χαμογελώ και εγώ απαντώντας "bonjour" και συνεχίζω την πορεία μου στρίβοντας στα κρασιά.
  • Αφού έχω στρίψει τον ακούω να μου λέει "vous êtes très belle madame" (είστε πολύ όμορφη κυρία μου). Εγώ όμως είχα ήδη στρίψει και έτσι χαμογέλασα από μέσα μου και συνέχισα. Έλα όμως που τον πέτυχα ξανά μετά από 2 λεπτά στα κρασιά. Και γυρνάει και μου λέει "Σας είπα αυτό και αυτό πριν και δεν μου απαντήσατε. Κομπλιμέντο ήταν". Του εξηγώ ότι δεν το άκουσα και τον ευχαρίστησα.
  • Και κομπλιμέντο και παρατήρηση.
  • Το παστίτσιο το φτιάξαμε (με μακαρόνια βίδες γιατί παστίτσιου δεν βρίσκεις αλλά και πένες που ήθελα να πάρω, με αυτά και με εκείνα, τις ξέχασα) και βγήκε εξαιρετικό!
  • Και στην τηλεόραση παρακολουθούσαμε παράλληλα και τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Και ακόμα και έτσι, συγκινούμασταν.
  • Είναι αυτή η Κυριακή του Μαραθωνίου μία από τις πιο φωτεινές και αισιόδοξες της πόλης.
  • Και οι φίλοι παρατάχτηκαν στο γνωστό σημείο και είμαι σίγουρη ότι χειροκρότησαν και φώναξαν και για εμάς που λείπαμε.
  • Και το απόγευμα ήρθαν εδώ οι φίλοι για να παίξουν τα μικρά, να ξεσκάσουμε και οι μεγάλοι λίγο, να πούμε καμιά κουβέντα, να περάσει ωραία και η υπόλοιπη Κυριακή.
  • Και είναι κάθε πραγματικότητα τόσο υποκειμενική! Γιατί και εμείς και οι φίλοι μεγαλώνουμε παρόμοιας ηλικίας παιδιά, στην ίδια χώρα - πόλη, αλλά η καθημερινότητά μας είναι τόσο διαφορετική.
  • Ξεκίνησαν οι αγορές των Χριστουγεννιάτικων δώρων, ξεκίνησε και η έρευνα για το φετινό μενού. Όλα βαίνουν καλώς.
  • Και με τόσα μικρά, λίστα είχα κάνει τι ηλικία είναι το καθένα αλλά και τι ηλικία φορούν.
  • Λυτρωτικός ήλιος βγήκε την Δευτέρα. Με δόντια αλλά λαμπερός όπως και να 'χει.
  • "Λουλού" είναι τα λουλούδια, και "λολο" το ρολόι. Κάθε ημέρα και μια νέα λέξη.
  • Και το "ναι" το λέει στα ελληνικά ενώ το όχι στα γαλλικά, "no". Ποτέ το αντίστροφο.
  • Και διάβασα σε ένα ελβετικό περιοδικό ότι τα μικρά από την ηλικία των 1,5 - 2 ετών ξεκινούν να μαθαίνουν περίπου 10 λέξεις την ημέρα! Σχεδόν μία δηλαδή για κάθε ώρα που είναι ξύπνια.
  • Πόσο γελάω... γιατί πάνω - κάτω όλοι ίδιοι είμαστε. Και ας γινόμαστε αυστηροί με τους γύρω μας. Γιατί ο φίλος που στο τηλέφωνο την (προηγούμενη) Παρασκευή μάς παραπονιόταν για τους φίλους και συγγενείς που λένε ότι θα σε πάρουν και δεν σε παίρνουν ποτέ, μας είπε ότι θα μας καλέσει πίσω σε 15 λεπτά γιατί μόλις έμπαινε σπίτι και ακόμα περιμένουμε.
  • Κάποτε συγχιζόμουν με αυτά. Όχι πια. Ή τουλάχιστον όχι τόσο συχνά.
  • Είναι όμως η επικοινωνία θεωρώ σημάδι των καιρών. Με χίλια διαφορετικά διαθέσιμα μέσα, και να μην μπορείς τελικά, ουσιαστικά να επικοινωνήσεις.
  • Και να σας πω και κάτι άλλο; Πρέπει να σας το έχω ξαναπει... Πέραν των οικογενειών μας, την πλειοψηφία των φορών εμείς είμαστε αυτοί που θα καλέσουμε. Γιατί όλοι είναι "πηγμένοι" στην καθημερινότητα ενώ εμείς είμαστε αραχτοί στην Κόστα Ρίκα και πίνουμε Πίνα Κολάδα με καλαμάκι ομπρέλα.
  • Όλα καλά.
  • Και η Τρίτη συνεχίστηκε με τον ίδιο, λαμπερό ήλιο, αλλά και το ίδιο κρύο. 
  • Από το σπίτι φαίνεται η στάση του λεωφορείου που χρησιμοποιεί και ο συνοδοιπόρος για τα πρωινά. Και έχω εξηγήσει κανα - δυο φορές στον μικρό ότι ο μπαμπάς μπαίνει σε αυτά τα μεγάλα κίτρινα λεωφορεία. Ε πλέον όποτε βλέπει λεωφορείο λέει "μπαμπάς".
  • Έφτασαν και τα ημερολόγια του 2018 που κλασικά φτιάχνω κάθε χρόνο για τις οικογένειές μας, αλλά είχαν ένα λάθος στην παραγωγή... Ανταποκρίθηκαν όμως εγκαίρως από την εταιρεία και αναμένω τα νέα.
  • Μόνο σε εμένα κάνει εντύπωση (to say the least) που γονείς εύχονται στα παιδιά τους χρόνια πολλά μέσω των social media; Ειδικά όταν τα παιδιά μετρούν κάτι μήνες, στην καλύτερη λίγα χρόνια.
  • Μόνο εμένα μου φαίνεται σαν να θέλουν απλά να προσελκύσουν τα likes και τις ευχές των γνωστών - αγνώστων;
  • Τρίτη ημέρα η Τετάρτη που ο μικρός δεν ήθελε να φάει μεσημεριανό. Χωρίς φωνές και γκρίνιες. Δεν είναι ότι δεν ήθελε το συγκεκριμένο φαγητό, απλά δεν ήθελε να φάει. 
  • Και εγώ τον εμπιστεύομαι. Προσπαθώ τουλάχιστον. Και θεωρώ πολύ ευαίσθητο θέμα το φαγητό για κόλπα, και αεροπλανάκια, και πίεση. Οπότε προσπαθώ να τον εμπιστευτώ. Και ας αγχώνομαι μέσα μου.
  • Η αποδοχή που λέγαμε. Και η εμπιστοσύνη.
  • Το μεσημέρι ήπιαμε έναν ζεστό καφέ τα 3 κορίτσια στο κέντρο και επέστρεψα για newsletters, καθαριότητα, μαγείρεμα.
  • Η πιο πάνω φωτογραφία είναι την ώρα που πηγαίνω να πάρω τον συνοδοιπόρο από τη δουλειά, αυτή τη φορά μέσω του κέντρου, και είμαι "κολλημένη στην κίνηση". Συμβαίνει και εδώ να έχει κίνηση (συνήθως όταν γίνονται κάποια έργα) αλλά είναι τόσο μακρινή αυτή η έννοια από την ελληνική (αθηναϊκή) πραγματικότητα που ζούσα. Ευτυχώς το μικρό Neuchatel έχει και τα θετικά του.
  • Και την Πέμπτη η οικογένεια ξύπνησε 06.15! Αυτά είναι! 
  • Και μετά από τις εσωτερικές δουλειές που κάναμε μαζί, το ποδόσφαιρο που παίξαμε, τους πύργους που φτιάξαμε, ο μικρός κοιμήθηκε 2 ολόκληρες ώρες!
  • Γρήγορη επίσκεψη στη Ρόζα για τσάι και το απόγευμα μας περίμενε η Χριστίνα στο κλασικό μας ραντεβού.
  • Και εκεί πρώτη φορά είπε ο Στεφανάκος "κάτω" αντί για ένα σκέτο "κα". 
  • Το απόγευμα της Πέμπτης το θερμόμετρο του αυτοκινήτου έδειχνε 0.5 βαθμό C.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Αποδοχή


Και κάνεις παιδί. Και από την πρώτη ώρα αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι παιδί είναι αυτό. Ποιες είναι οι τάσεις του. Οι προτιμήσεις του. Τι να του αρέσει άραγε; Τι να τον ελκύει; Σε τι να είναι καλός; Και μαζί με αυτά, πακέτο έρχεται (τουλάχιστον σε εμένα) και η ευθύνη. Να ανακαλύψω όλα του τα ταλέντα και τις τάσεις. Να του τα ενισχύσω. Να τον βοηθήσω να τα ξεδιπλώσει. Να τα ανακαλύψει και αυτός. Να βρω προς τα πού κινείται ο χαρακτήρας του. Ποια είναι τα "χούγια" του. Ποια είναι τα θετικά αλλά και ποια τα αρνητικά. Και πώς να "επέμβω". Μπορώ να επέμβω; Σε ποιο βαθμό; Και προς ποια κατεύθυνση; Είναι όντως τόσο δραστήριος ή μήπως τον ωθώ και εγώ; Μήπως αν ήμουν και εγώ πιο ήσυχη και "υποτονική" να ήταν και αυτός; Ή είναι τέτοια η τάση του που ανεξάρτητα σε τι μαμά και τι μπαμπά έπεσε, θα ήταν πάλι το ίδιο δραστήριος;

Και συναναστρέφεσαι και άλλα παιδιά αντίστοιχης ηλικίας και αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Και να συγκρίνεις. Αναπόφευκτο είναι. Μεγάλη παγίδα. Και -ευτυχώς- προς το παρόν δεν πέφτω στην παγίδα των κατορθωμάτων (ποιο περπατάει, ποιο μιλάει, ποιο τραγουδάει, ποιο τρώει) αλλά πέφτω στην παγίδα των τάσεων, των ιδιοτήτων. Ο Α. κάθεται ήσυχος στο καρεκλάκι του και τρώει ενώ ο Στέφανος αναποδογυρίζει, πετάει, λιώνει. Η Β. παίζει μόνης της ενώ ο Στέφανος μετά από 5 λεπτά έρχεται με το αγαπημένο του βιβλίο ανά χείρας να με βρει για να το διαβάσουμε παρέα. Ο Γ. υπακούει στο "όχι" των γονιών του όταν κάτι είναι επικίνδυνο ενώ ο Στέφανος προσπαθεί να αναποδογυρίσει το τραπεζάκι. Καταλάβατε.... Λίγο στην υπερβολή τους τα παραδείγματα αλλά πάντα υπάρχει κάτι που κάνει το Χ, Ψ παιδί και θα ήθελες να κάνει και το δικό σου. Και αντίστροφα βεβαίως. Και έτσι μετά την ευθύνη και τη σύγκριση έρχονται οι ανασφάλειες... Μήπως δεν είμαι αρκετά αυστηρή μαζί του; Ή μήπως παραείμαι; Και το τάδε άρθρο υποστηρίζει αυτό. Λες; Το δείνα όμως λέει το άλλο. Και δώστου βιβλία και άρθρα... Δεκάδες! Και ψάχνεις να βρεις τη χρυσή τομή... Τι από όλα αυτά που διαβάζεις πραγματικά σου ταιριάζει, σε ωφελεί και προσθέτει ένα λιθαράκι στην διαπαιδαγώγιση. Και δώστου δοκιμές. Και δώστου τύψεις όταν αφήνεσαι ή όταν κουράζεσαι ή όταν ξεφεύγεις. Μα αφού το ήξερα γιατί δεν το έκανα; Γιατί φώναξα; 

Όταν καταφέρνω να κάνω ένα βήμα πίσω, όταν ο συνοδοιπόρος μου χτυπά το καμπανάκι, τότε καταλαβαίνω αυτή την τελειομανία μου που δεν με αφήνει να ησυχάσω λεπτό. Έχει και θετικά στοιχεία, αλήθεια. Αλλά στον βαθμό τον δικό μου, πολλές φορές γίνεται βάρος. Να παίρνεις τον στόχο και να τον μετακινείς όλο και πιο μακριά. Γιατί κατακτήσαμε αυτό αλλά έχουμε ακόμα τόσα άλλα. Και ξανά και ξανά. Σαν να μου στερώ λιγάκι από την χαρά. Γιατί έχουμε καταφέρει τόσα ως οικογένεια. Και με μόνη δύναμη τη δική μας. Και είμαι τόσο υπερήφανη για εμάς ως γονείς αλλά και για αυτό το παιδί. Που έχει τόσα από τα χαρακτηριστικά που θαυμάζω. Που είναι τόσο δραστήριος, και χαμογελαστός, και επικοινωνιακός, γεμάτος περιέργεια, και θάρρος, και άποψη, και τρυφερότητα. Τον αγαπώ. Έτσι όπως ακριβώς είναι. Και ας πετά το φαγητό του, και ας με κυνηγά με τα παιχνίδια του στην κουζίνα, και ας με τραβάει κάθε 5 λεπτά να σηκωθώ γιατί βαρέθηκε και θέλει να πάμε αλλού. Τον αγαπώ και τον αποδέχομαι όπως ακριβώς είναι. Αυτό προσπαθώ.

ανδριάνα

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

How was your week?

  • Τον κατεβάζουμε από το καρεκλάκι του ως συνέπεια των πράξεών του (που πετάει δηλαδή το φαγητό του κάτω) ή πετάει το φαγητό του απλά επειδή έχει χορτάσει - βαρεθεί και ξέρει ότι έτσι θα τον κατεβάσουμε;
  • Την Παρασκευή, πιστοί στην υπόσχεσή μας να απολαμβάνουμε κάθε ηλιόλουστη ημέρα, κατεβήκαμε το μεσημεράκι στην κεντρική παιδική χαρά δίπλα στη λίμνη. Και είχε έναν εκπληκτικό ήλιο και σχετική ησυχία.
  • Εκεί, ο μικρός Στέφανος επέκτησε τον πρώτο του φίλο από τον παιδότοπο. Τον Ατίλα. Έναν πιτσιρικά 20 μηνών, Ελβετο-Γιαπωνεζάκι, ο οποίος, όπως με πληροφόρησε η Γιαπωνεζούλα μαμά του, πρώτη φορά πλησίασε άλλο παιδάκι και ήταν τόσο κοινωνικός. Και ήταν ένας γλύκας! Και έπαιξαν με τον Στεφανάκο σχεδόν 1 ώρα... Και μας ακολουθούσε όπου και αν πηγαίναμε, και μας έφερνε την μπάλα του, και μας χαμογελούσε.
  • Έτσι, πήρα και εγώ το θάρρος, και είπα στην Mari αν θέλει να ανταλλάξουμε τηλέφωνα ώστε να συναντιόμαστε όποτε το επιτρέπει το πρόγραμμα (και ο καιρός) για παιχνίδι. Και πολύ χάρηκε. Θα κάνω και εξάσκηση και τα γαλλικά μου. Με ένα σμπάρο.... 
  • Και αφού παραλάβαμε τον συνοδοιπόρο από τη δουλειά, και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο ο μικρός, επιστρέψαμε σπίτι για ανασυγκρότηση και το απογευματάκι πήγαμε στη μικρή Χριστίνα που καιρό είχαμε να την δούμε.
  • Και εκεί 2 κορίτσια (Χριστίνα + Elodie) και ο Στέφανος ξεσάλωσαν!
  • Η βραδιά έκλεισε με πίτσα (για μεγάλους και μικρά) και ωραίους ύπνους.
  • Μη θέτεις μία ερώτηση όταν η απάντηση "όχι" δεν είναι καν επιλογή.
  • Το Σάββατο ξημέρωσε συννεφιασμένο, με τον Στέφανο όχι στα καλύτερα κέφια με αποτέλεσμα να κοιμηθεί για μεσημέρι με δυσκολία, να μη φάει καλά, και η βόλτα στο εμπορικό να γίνει ένας μικρός γολγοθάς.
  • Καταφέραμε όμως και πήραμε τα δωράκια που θέλαμε, χαζέψαμε λιγάκι στα μαγαζιά, πήραμε τα απαραίτητα από το σούπερ - μάρκετ και επιστρέψαμε.
  • Για κέικ κολοκύθας το πήγαινα αλλά ο συνοδοιπόρος λαχταρούσε κάτι πιο παραδοσιακό και έτσι προχώρησα σε plan b με κλασικό κέικ βουτύρου και σταγόνες σοκολάτας.
  • Και η αλήθεια είναι ότι έγινε πολύ ωραίο. Τι σου είναι το βούτυρο.
  • Και το απόγευμα ήρθαν οι γείτονες άρτια αφιχθέντες από τη Νέα Υόρκη.
  • Και γέμισε το σπίτι με ιστορίες, φωτογραφίες, βιντεάκια, αστείες εξιστορήσεις, γέλια....... Είναι αυτά τα ταξίδια, τα πιο μακρινά και ιδιαίτερα, πραγματικός θησαυρός.
  • Αν πω ότι δεν ζήλεψα θα είναι ψέμα.
  • Και ο Στέφανος απέκτησε και το πρώτο του αυτοκινητάκι - ταξί "I love NY". Φανταστικό!
  • Κυριακή με βροχή και πρώτες, δειλές δοκιμές για τη Χριστουγεννιάτική μας διακόσμηση. Πέρσι είχαμε φτιάξει εκείνο το ασπρόμαυρο δέντρο με washi tape. Πόσο όμορφο ήταν.
  • Φέτος πάλι θα κινηθούμε εναλλακτικά αλλά διαφορετικά.
  • Και το μεσημέρι εορτάσαμε την Εύα α λα ελληνικά: με σπιτικό φαγητό δηλαδή, συζητήσεις, αναλύσεις, τα πιτσιρίκια να παίζουν δεξιά - αριστερά, τους Έλληνες να μιλούν δυνατά, έντονα και λίγο όλοι μαζί, τους Ολλανδούς να συμμετέχουν με χαμόγελο, και τα μικρά να τρέχουν τριγύρω.
  • Αν έχεις αυτοπεποίθηση... τα αγόρια κάποια στιγμή άνοιξαν την τηλεόραση να δουν τα τελευταία λεπτά ενός ποδοσφαιρικού ματς. Ε, ο Στέφανος στεκόταν στο κέντρο του σαλονιού, φώναζε γκολ κάθε 2 λεπτά, σήκωνε τα χέρια ψηλά και μετά χειροκροτούσε. Και εννοείται κοιτούσε έναν - έναν αν χειροκροτούσαμε και εμείς μαζί του.
  • Σαν το σαββατοκύριακο να έχω περισσότερη ένταση. Ίσως γιατί έχω περισσότερες προσδοκίες. Γιατί θέλω να περάσουμε όμορφα, και ήρεμα. Ενώ τις καθημερινές, που οι προσδοκίες μου είναι εμφανώς χαμηλότερες, είμαι και πιο ήρεμη και συγκαταβατική. Χχχχμμμμ.....
  • Δύο βράδια συνεχόμενα, ενώ είμασταν στο τελευταίο στάδιο της διαδικασίας ύπνου του μικρού, εκεί δηλαδή που έχει πιει το γάλα του και τον βάζω λιγάκι στον ώμο μου, γυρνάει και μου δείχνει το κρεβάτι του! Τον ακουμπώ λοιπόν και εγώ, του χαϊδεύω την πλάτη για 2 λεπτά και αυτό ήταν.
  • Και την Δευτέρα ξύπνησε 08.20!
  • Που σημαίνει βέβαια ότι μας "χάλασε" το υπόλοιπο πρόγραμμα και τρέχαμε να πάμε στον παιδικό αλλά δεν πειράζει.
  • Χριστουγεννιάτικο crisis management... χιχι. Ξέρετε τι είναι να πηγαίνεις όλο χαρά στο Pfister που αγόρασες και πέρσι τις ωραιότερες μπάλες και να συνειδητοποιείς ότι φέτος δεν έχει κόκκινες καθόλου! Γιατί μας λείπουν 2 από το νέο μας εναλλακτικό δέντρο και επειδή έχει πέσει πολύ λευκό στο λευκό, είπαμε να το τονώσουμε λιγάκι. Τελικά πήρα 2 που μου ξεκρέμασαν από το ντεκόρ.
  • To kill a mockingbird. Παλιά, κλασική, αγαπημένη ταινία.
  • Και την Δευτέρα εγκαινιάσαμε το Big Little Lies που με συνεπήρε από το 1ο επεισόδιο. Μακάρι να συνεχίσει έτσι. Κρύβει και μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία από πίσω, με την εταιρεία παραγωγής της Reese Witherspoon η οποία στόχο έχει να δημιουργεί ταινίες και σειρές με πρωταγωνίστριες γυναίκες, πραγματικές, ενδιαφέρουσες, πολύπλοκες, πραγματικές. Go Reese!
  • Και την Τρίτη περάσαμε ένα τόσο όμορφο, γεμάτο και δημιουργικό πρωινό στο σπίτι με τον μικρό. 
  • Και αφού τον άφησα χαμογελαστό - χαμογελαστό στον παιδικό σταθμό (τι ανακούφιση είναι και αυτή να αποχωριζόμαστε με χαμόγελο!) συνάντησα Βελούδω + Εύα στο κέντρο για Ταϋλανδέζικο! Μεγαλεία. 
  • Μέσα στο πλαίσιο των εορταστικών στολισμών, αγόρασα και αυτά τα αυτοκόλλητα που μπαίνουν στο τζάμι. Και αντιστάθηκα στα μονόχρωμα και μινιμαλιστικά και τελικά πολύ καλά έκανα! Γιατί οι πολύχρωμοι χιονάθρωποι που παίζουν μουσικά όργανα, και ζεσταίνονται στη φωτιά (!) και ταΐζουν πουλάκια είναι οι νέοι αγαπημένοι φίλοι του Στεφανάκου.
  • Και κάθεται μπροστά στο τζάμι και τους μιλάει. Και πηγαίνει σε αυτόν με τη φωτιά και τρίβει τα χέρια του... χιχι. Ο μπαμπάς του το έδειξε και έκτοτε το κάνει συνέχεια.
  • Και τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει πολύ τρυφερός... όλο έρχεται και μας αγκαλιάζει, και εμάς, και τα κουκλάκια του, και μας στέλνει φιλιά, και μας χαϊδεύει.
  • Την Τετάρτη ακολουθήσαμε πάνω - κάτω το ίδιο μοτίβο μόνο που ο συνοδοιπόρος είχε επαγγελματική έξοδο και έτσι πρόλαβε ίσα ίσα τον μικρό πριν τον ύπνο.
  • Πεταχτήκαμε και εμείς μετά τον παιδικό στη φίλη Βάια, ίσα - ίσα να της ανακατώσουμε το σαλόνι, να πιούμε 2 γουλιές τσάι και να φύγουμε.
  • Έφτιαξα και μία εκπληκτική, αλμυρή τάρτα με κολοκύθα και καραμελωμένα κρεμμύδια. Εύκολη και πεντανόστιμη! Να την φτιάξετε τώρα που ακόμα οι κολοκύθες είναι στα φόρτε τους.
  • Ήρθαν και τα ευχάριστα από το μέτωπο του μπαμπά και μπήκαν όλα ξανά στη θέση τους, πήραμε ανάσες και προχωράμε ολοταχώς για το επόμενο ορόσημο -την επέμβαση- ώστε να ολοκληρωθεί η διαδικασία.
  • Πέμπτη και την περάσαμε όλη στο σπίτι. Συννεφιά, ψιλή βροχή, δουλειές, παιχνίδια.
  • Αποφάσισα ότι θα προσπαθώ να κάνω περισσότερα πράγματα ακόμη και τις ώρες - ημέρες που είναι και ο Στέφανος σπίτι και έτσι, πέραν όλων των παιχνιδιών - κυνηγητών - μουσικών - ποδηλάτων - ακροβατικών, κουτσο-κατάφερα να φέρω εις πέρας και 2-3 δουλειές του σπιτιού.
  • Και το απογευματάκι ήρθαν τα κορίτσια σπίτι με τα μικρά (Χριστίνα, Παναγιώτη) και έτσι πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Είναι τόσο δραστήριος ο Στέφανος.... και ειδικά όταν είναι με άλλα παιδιά γίνεται πιο κτητικός, πιο απαιτητικός. Σα να θέλει να κάνει show off, σα να το παίζει μεγάλος, δεν ξέρω. Και ένα πείσμα.... πω πω.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

How was your week?


  • Ξημέρωσε η Παρασκευή με το φυστίκι να κάνει έναν ωραίο ύπνο και την οικογένεια να τρώει σε απαρτία μεσημεριανό στο κοντινό μας εμπορικό.
  • Το απόγευμα πήγαμε από τους φίλους στην Bienne όπου μαζεύτηκε κόσμος και κοσμάκης, φάγαμε στα γρήγορα μια σπιτική κρέπα και επιστρέψαμε σπίτι για τον βραδινό ύπνο του μικρού.
  • Σπιτικές δουλειές το Σάββατο για να ολοκληρωθεί το σπιτάκι του μικρού, να κρεμαστούν κάτι καδράκια (και πόσα έχουμε ακόμα), να συμμαζευτούν τα ασυμμάζευτα...
  • Κοιμήθηκε ο μικρός, μαγειρέψαμε οι μεγάλοι (μοσχάρι λεμονάτο με ρύζι), φάγαμε όλοι μαζί, κάναμε μια γρήγορη βόλτα και νωρίς το βραδάκι υποδεχτήκαμε τα αγόρια (Κώστας και Αργύρης αυτή τη φορά) για το ποδοσφαιρικό ντέρμπι (ΠΑΟ - ΟΣΦΠ).
  • Και το παρακολουθήσαμε όλοι μαζί, και ο Στέφανος, και είχε τόση πλάκα.
  • Φάγαμε και σπιτικό κέικ που έφτιαξα το απόγευμα, και εξαιρετικό πεκορίνο με τρούφα, ήπιαμε και τις μπύρες μας, γελάσαμε, είπαμε τα νέα μας, έκανε ο μικρός το μπάνιο του και κοιμήθηκε εν μέσω όλης αυτής της φασαρίας (εκπληκτικά!) οπότε κάθησαν λίγο περισσότερο τα αγόρια και μείναμε όλοι ευχαριστημένοι.
  • Η Κυριακή ξημέρωσε ολίγον συννεφιασμένη και βροχερή. Ήρθαν οι φίλοι από εδώ (Βάια + Christian) και είπαμε να κάνουμε μία επίσκεψη στο κοντινό μας Valangin που είχε τη γιορτή της κολοκύθας στο κάστρο. Βασικά, ευκαιρία να βλέπαμε και το κάστρο.
  • Και πήγαμε. Και είχε αρκετό κόσμο και ενδιαφέρουσες δραστηριότητες για αρκετά όμως μεγαλύτερα παιδιά. Είχε και κρύο, έπιασε και βροχή οπότε οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές.
  • Κάναμε λοιπόν μια γρήγορη βόλτα και επιστρέψαμε σπίτι για κοκκινιστό με μακαρόνια, και καφέ, και κέικ, και συζητήσεις, και αναλύσεις για το πώς μεγάλωσε ο καθένας μας, και πώς μεγαλώνουν πλέον τα παιδιά και και και.
  • Ήσυχη Δευτέρα με το κλασικό μας πρόγραμμα (ξύπνημα, παιχνίδι, δουλειές, ύπνος, μαγείρεμα, μεσημεριανό, παιδικός σταθμός), πιο χαμηλές θερμοκρασίες, και μία 40λεπτη γιόγκα που κατάφερα και χώρεσα στο πρόγραμμα.
  • Και ο μπαμπάς έκανε το ραντεβού με τον γιατρό και μπήκε πλέον συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Είναι νομίζω πολύ καθησυχαστικό να ξέρεις ότι κάτι είναι αντιμετωπίσημο και να έχεις χειροπιαστά πράγματα να περιμένεις.
  • Να είναι δυνατός θέλω, να το αντιμετωπίσει γενναία -όπως και όλα άλλωστε στη ζωή του- και να επιστρέψει στην καθημερινότητά του απτόητος.
  • Και η Τρίτη είναι η ημέρα που είμαστε τα 2 μας καθώς ο συνοδοιπόρος πηγαίνει κατευθείαν από την δουλειά για ποδόσφαιρο.
  • Και όταν έφτασα να πάρω τον μικρό από τον παιδικό, τους διάβαζαν ένα βιβλίο που όλως τυχαίως ήταν το Ένα Βιβλίο Παιχνίδι που εννοείται ότι έχουμε και εμείς στο σπίτι (στα ελληνικά εμείς - στα γαλλικά στον παιδικό) και έτσι ο Στέφανος ήταν όρθιος, πρώτος - πρώτος, έτοιμος να φυσήξει και να χτυπήσει παλαμάκια.
  • Και εγώ κάθησα πίσω - πίσω να μην με δει ώστε να τον απολαύσω λιγάκι.
  • Και τα πήγαμε περίφημα, και επέστρεψε ο συνοδοιπόρος κατάκοπος με ένα σωρό χιουμοριστικές ιστορίες, και φάγαμε ωραιότατο κοτόπουλο κοκκινιστό με χυλοπίτες, και κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια.
  • Την Τετάρτη 7 παρά είμασταν όλοι στο πόδι, φάγαμε πρωινό, ετοιμαστήκαμε και αναχωρήσαμε απαρτία. Αφήσαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά, παρκάραμε κοντά στο κέντρο, πήραμε το πατίνι για μια γρήγορη βόλτα (είχε ένα κρύο!) και 9 παρά χτυπήσαμε το κουδούνι της Ελά (της δασκάλας που μας έκανε γαλλικά) για να της επιστρέψουμε ένα βιβλίο που ήθελε και επί τη ευκαιρία να τα πούμε και να πιούμε ένα τσάι.
  • Και ο Στέφανος κατάφερε και τράβηξε σαν μάγος το σουπλά που βρισκόταν κάτω από τα φλυτζανάκια του τσαγιού μόνο που αυτή τη φορά έπεσαν. Ευτυχώς δεν έσπασαν αλλά χύθηκε το τσάι... καταλαβαίνετε.
  • Τα περάσαμε όμως όμορφα και επιστρέψαμε με τον μικρό πτώμα να κοιμάται εύκολα και πολύ.
  • Έτσι, αργήσαμε λιγάκι να φύγουμε για τον παιδικό αλλά πρόλαβα στο τσακ το ραντεβού με τον Τσέσκο για το μεσημεριανό μας Tandem για τις Ρώσικές του περιπέτειες.
  • Πρέπει να δείτε τον Στέφανο να τρώει τις κοκκινιστές χυλοπίτες με τα χέρια. Δεν το χωρά ο νους σας! Γιατί ωραίο το κουτάλι αλλά με τα χέρια είναι μεγαλύτερη και η ποσότητα και η ταχύτητα.
  • Και να 'σου η αναπάντεχη έκπληξη. Ημέρα σεμιναρίου η Τετάρτη για τον συνοδοιπόρο και τελειώσε νωρίς! Και εννοείται ότι το εκμεταλλευτήκαμε με βόλτα στη λίμνη και 2 aperol spritz στο αγαπημένο μας Beau Rivage.
  • Παραλάβαμε το φυστίκι από τον παιδικό στην ώρα του και επιστροφή στο σπίτι.
  • Ξέρετε πότε συνειδητοποιώ πόσο έχει μεγαλώσει σωματικά; Όταν τον παρατηρώ που κοιμάται. Γιατί όταν είναι όρθιος εξακολουθεί να μου φαίνεται μικροσκοπικός. Όταν ξαπλώνει όμως στην ίδια κούνια που ξάπλωνε και ημερών, τότε μου φαίνεται τεράστιος!
  • Έλαβα και like σε μία φωτογραφία μου στο instagram από τον Νίκο Αλιάγα. Αμέ.
  • Και το νέο μαλλί είναι ωραίο αλλά ακόμα δεν έχω μάθει τα κατατόπια του και με παιδεύει.
  • Αυτά είναι προβλήματα.
  • Επέστρεψε και ο γαμπρός από τα ξένα και κάναμε και ένα εφ' όλης της ύλης video call.
  • Έγινε και ο Georgys Doctor. Άξιος.
  • Ξημέρωσε και η Πέμπτη μετά από έναν διακεκομμένο ύπνο και αφού κάναμε τις δουλειές μας εντός και εκτός σπιτιού (πλυντήρια, ψώνια κτλ), ο μικρός κοιμήθηκε νωρίς (αυτά παθαίνεις αν δεν κοιμάσαι καλά το βράδυ) και πήγε όλο το πρόγραμμα λιγάκι νωρίτερα και καταφέραμε να πάμε να συναντήσουμε τα κορίτσια στην Bienne που μόλις είχαν τελειώσει το πιλάτες τους.
  • Πήγαμε λοιπόν σε μια νέα κρεπερί που υποτίθεται ότι είχε και ειδικό χώρο για τα μικρά (ένα τραπεζάκι με 2 βιβλία και 1 παζλ δηλαδή) και μετά στον "παιδότοπο" εντός της οικίας των φίλων.
  • Και ο Στέφανος άρχισε να φωνάζει "Παπί" τον φίλο του τον Παναγιώτη.
  • Και επειδή τον έβλεπε ότι μπουσούλαγε και κινιόταν χαμηλά, πήγαινε και αυτός σαν καταδρομέας.
  • Και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο στο γυρισμό και έτσι πήγαμε κατευθείαν να παραλάβουμε τον συνοδοιπόρο και να επιστέψουμε σπίτι για τρελά παιχνίδια και γέλια.
  • Μα είναι αυτό το γέλιο του...... βάλσαμο.
  • Πόσα, μα πόσα, άρθρα διαβάζω για την ανατροφή των παιδιών. Και πόσα μου ανοίγουν τα μάτια και πόσα με εξοργίζουν. Γιατί είναι ωραίο να μιλάς εξιδανικευμένα αλλά υπάρχει μία πραγματικότητα που πρέπει όλοι να αντιμετωπίσουμε από πίσω. Μια πραγματικότητα που μάλλον περιλαμβάνει μία μαμά που είναι και εργαζόμενη και που έχει και αυτή ανάγκες.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

SaveSave

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

How was your week?

  • Busy Friday! Με πρωινό meeting (ή αλλιώς τελετή παραλαβής - παράδοσης) στο αγαπημένο μου KK. Και όπως ήταν αναμενόμενο, είχαμε πολλά να πούμε, και πέρασε γρήγορα η ώρα, και έφτασε μεσημέρι, και ίσα - ίσα πρόλαβα να γυρίσω σπίτι για ένα γρήγορο ντους, αλλαγή και αναχώριση για το αεροδρόμιο.
  • Γιατί επέστρεψε ο συνοδοιπόρος από το Βελιγράδι!
  • Και αφού κάναμε μία γρήγορη στάση στη Γλυφάδα (εκείνος για κούρεμα και εγώ για να τσακωθώ στο Ζάρα που η παραλαβή του παντελονιού μεταφέρθηκε ως δια μαγείας από Παρασκευή σε Δευτέρα), επιστρέψαμε στο πατρικό μου σπίτι για να βρούμε το φυστίκι να κοιμάται μετά από τόσες ώρες παιχνιδιού.
  • Έτσι, τσιμπήσαμε στα γρήγορα, τα είπαμε στα γρήγορα και τσουπ να τη η φωνούλα του.
  • Και παίξαμε, και επιστρέψαμε σπίτι μας, και κοιμήθηκε, και κατέφτασε και η γιαγιά του για να πάρει τη γνωστή της θέση στον καναπέ και να αναχωρήσουμε εμείς για το μικρό, ιταλικό εστιατόριο της Βούλας παρέα με τους φίλους.
  • Και πόσο γελάσαμε. Και φάγαμε ωραία. Και μας κέρασαν και τα γλυκά (ως αντισταθμιστικό όφελος για την έλλειψη παρμεζάνας στη σαλάτα). Και περάσαμε όμορφα. 
  • Και το Σάββατο ξημέρωσε με βορινό πρόγραμμα. Έτσι, ξεκινήσαμε νωρίς για την Κηφισιά ώστε να προλάβουμε να την χαρούμε λίγο, να την περπατήσουμε, να την χαζέψουμε.
  • Βόλτα λοιπόν στην πλατεία, με καφέ στο χέρι (εννοείται από το Άμμος), λίγο παιδική χαρά με τον μικρό, λίγο τυχαίες συναντήσεις, λίγο πορεία της Χρυσής Αυγής που μας σήκωσε (στην κυριολεξία) την τρίχα (μα τι χαστούκι ήταν αυτό!), δωράκια από το αγαπημένο Living Green και άφιξη στο πατρικό του συνοδοιπόρου.
  • Και να 'σου η φωνούλα της από το μπαλκόνι. Η αγαπημένη μου Φ. Μία γρήγορη στάση για μια σφιχτή αγκαλιά και 2-3 νέα στο πόδι, και βουρ στην γιαγιά όπου σιγά - σιγά μαζεύτηκαν στο σύνολο 6 πιτσιρίκια και καμιά δεκαριά ενήλικες.
  • Και όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιστάσεις, φάγαμε πολύ, προσπαθήσαμε να συζητήσουμε τα βασικά με τους αγαπημένους μας, γελάσαμε, παίξαμε με τα μικρά, προσπαθήσαμε να βάλουμε μια τάξη και ηρεμία, και το απόγευμα χωριστήκαμε.
  • Κατάφερε όμως η γιαγιά να σβήσει τα κεράκια της με τα εγγόνια της σε απαρτία!
  • Και επιστρέφοντας σπίτι, κάναμε μία γρήγορη στάση στους νότιους κουμπάρους για μια δόση παιχνιδιού.
  • Ωραίος ύπνος του μικρού και η γιαγιά για 3ο συνεχόμενο βράδυ στον καναπέ για να πάμε εμείς μία γρήγορη, τοπική επίσκεψη στην φίλη Κ. που έκλεινε τα 38.
  • Και είδαμε αγαπημένους που είχαμε να συναντήσουμε χρόοοονια, και είπαμε με τίτλους τα νέα μας (πού να τα προλάβεις με τόσες αλλαγές και εξελίξεις), και φάγαμε εξαιρετικό sushi από τον maitre του είδους Βατίστα, και σβήσαμε τούρτα και πολύ θα θέλαμε να μείνουμε μέχρι το πρωί, και να χορέψουμε, και να γελάσουμε αλλά δεν πειράζει. Πήραμε τη δόση μας.
  • Και η Κυριακή ξημέρωσε εξίσου όμορφη και ηλιόλουστη.
  • Και το μεσημέρι είχαμε το μικρό γενέθλιο πάρτυ της μικρής Μυρσίνης που έκλεισε τα 2 και το δικό μας μικρό reunion. 
  • Πιτσιρίκια επί 5 αυτή τη φορά, ποδήλατα, μπάλες, πάζλ, και οι μεγάλοι με συζητήσεις που κυμαίνονταν από επαγγελματικές παραιτήσεις και επαγγελματικές επεκτάσεις, έως αριστερές κυβερνήσεις και πιθανούς επαναπατρισμούς. Από πού να πιάσεις τις τόσες προσωπικές, οικογενειακές, εθνικές, παγκόσμιες εξελίξεις και πού να τις αφήσεις.
  • Τι εποχές ζούμε.....
  • Και στην επιστροφή το απόγευμα συναντήσαμε μετά από 4 σχεδόν μέρες το Αρτεμάκι που έγιανε, και την αδελφή μου.
  • Η Δευτέρα για εμάς ξεκίνησε με πολύ πρωινές δουλειές και το καθιερωμένο μας ραντεβού στην οδοντίατρο ενώ για τον μπαμπά ξεκίνησε με εξετάσεις και βιοψίες. Ουφ.
  • Και ήταν όλη η Δευτέρα, και η Τρίτη... μαγκωμένη. Με μια εσωτερική αγωνία, ένα άγχος, μία αβεβαιότητα που μάλλον δεν μπορούσαμε να διαχειριστούμε.
  • Και έτσι, η οικογενειακή μάζωξη της Δευτέρας ήταν με εντάσεις, και κούραση.
  • Και εγώ μάζεψα στα γρήγορα λίγο τα βασικά της βαλίτσας και έπεσα να κοιμηθώ νωρίς. Πολύ νωρίς.
  • Και η Τρίτη ξημέρωσε σε παρόμοια ατμόσφαιρα. Και το μεσημέρι είμασταν στο αεροδρόμιο για την επιστροφή. Προλάβαμε όμως και ήπιαμε έναν "ξέγνοιαστο" και ήρεμο καφέ στη Βούλα.
  • Αθήνα - Γενεύη. Με μια πτήση που πήγε σχετικά καλά αλλά με έναν μικρό προφανώς κουρασμένο, να κλαίει απαρηγόρητος στη διαδρομή Γενεύη - Νιουσατέλ. Με τα πολλά κατάφερα να τον ηρεμήσω ώστε να φτάσουμε σπίτι και να ακολουθήσουμε την κλασική μας ρουτίνα και να ξαπλώσουμε κουρασμένοι και οι τρεις.
  • Τετάρτη λίγο συννεφιασμένη, λίγο σκοτεινή, με ένα σωρό δουλειές!
  • Έτσι, αφού παρέδωσα τον μικρό το μεσημέρι στον παιδικό σταθμό, άρχισα τον μικρό μου μαραθώνιο: σούπερ- μάρκετ, πληρωμές, συμμάζεμα, μαγείρεμα, newsletters, λούσιμο.
  • Και το βράδυ είχαμε την γλυκιά μας αγωνία για το αυριανό πρόγραμμα στη Βασιλεία. Για το τουρνουά τέννις που σας έλεγα;
  • Πάρε - δώσε λοιπόν τα τηλεφωνήματα με την Magdalena, πάρε - δώσε οι εικασίες για το πότε θα παίξει ο "Βασιλιάς", πάρε - δώσε οι πληροφορίες και επιτέλους, εκεί κατά τις 22.00, αναρτήθηκε το επίσημο πρόγραμμα και ορίστηκε η αναχώρισή μας για το μεσημεράκι.
  • Πέμπτη με ομίχλη και έκτακτο, πρωινό παιδικό σταθμό (μετά από μήνες!).
  • Παρέδωσα λοιπόν τα αγόρια στις δουλειές τους και επέστρεψα σπίτι για τις δικές μου.
  • Είχα ξεχάσει πώς είναι να έχεις "ελεύθερα" τα πρωινά. 
  • Γελάω (για να μην σας πω ότι βγάζω σπυράκια) με όλους αυτούς που ανεβάζουν βαθυστόχαστα quotes στα κοινωνικά δίκτυα περί ευθύνης, και ωριμότητας, και γαλήνης, και ανεξαρτησίας και στην πραγματικότητα απέχουν τόσο μα τόσο πολύ. Και δεν είναι ότι τα ανεβάζουν, είναι ότι τα σχολιάζουν κιόλας σαν να είναι δεύτερή τους φύση. Αχ αυτή η πλασματική εικόνα.
  • Όλα αυτά με αφορμή ανάρτηση μίας πρώην διευθύντριάς μου. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Καζαντζάκη.
  • Και από το μεσημέρι ξεκίνησε το οδοιπορικό! 
  • Με οδηγό τη φίλη Magdalena, φτάσαμε ωραιότατα στη Βασιλεία, παρκάραμε στο υπόγειο πάρκινγκ που μας υπέδειξαν, πήραμε το λεωφορείο για 10 λεπτά και είμασταν εκεί. Στο κλειστό γήπεδο τέννις της Βασιλείας για το ATP 500.
  • Και το στάδιο εντός των τειχών ήταν εντυπωσιακό (ειδικά ο φωτισμός) και αρκετά μικρό ώστε να βλέπουμε εξαιρετικά ακόμη και εμείς που είμασταν στο άνω διάζωμα.
  • Και σαν να είμασταν παλιές καραβάνες, όλως τυχαίως, τα κάναμε όλα σωστά. Φτάσαμε τη σωστή ώρα ώστε να μην ταλαιπωρηθούμε, μπήκαμε στο γήπεδο άνετα και ωραία ώστε να παρακολουθήσουμε τον πρώτο αγώνα (Cilic - Coric), βγήκαμε τη σωστή ώρα ώστε να τσιμπήσουμε κάτι και να κάνουμε τις αγορές μας (χωρίς ουρές), και βεβαίως επιστρέψαμε πάνω στην ώρα για την είσοδο του "Βασιλιά" Roger.
  • Να εύχεσαι να πάρει κανά πόντο ο αντίπαλος για να δεις τον Roger για λίγο ακόμη.  Εκεί φτάσαμε. Γιατί ο Paine μάλλον είχε κάποιον τραυματισμό στη μέση και έτσι ο αγώνας έληξε άδοξα για εκείνον σε μόλις 57 λεπτά.
  • Και θέλαμε και άλλο... το ξέρω, αχαριστία, αλλά ψέματα δε θα σας πω. Δεν τον χορτάσαμε.
  • Και είναι τόσο διαφορετικός από τους άλλους παίχτες εντός του γηπέδου. Έχει μία χάρη, μία αρμονία, μία χορευτική κίνηση. Μαγεία.
  • Ήταν μία εκπληκτική εμπειρία την οποία υποσχεθήκαμε, πρώτα ο Θεός, να την επαναλάβουμε του χρόνου, αυτή τη φορά με τα αγόρια.
Καλό σαββατοκύριακο.
ανδριάνα

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

How was your week?

  • Γεμάτη Παρασκευή! Από το πρωί μέχρι το βράδυ.
  • Πρωινό στο σπίτι με παιχνίδια και ένα πρώτο συμμάζεμα των ρούχων του μικρού για το ταξίδι, μεσημεριανός ύπνος, φαγητό και βούρ για βόλτα.
  • Κατεβήκαμε στο κέντρο με τα πόδια + καρότσι για να απολαύσουμε τον ήλιο, τη ζέστη και τη διαδρομή. Μου είχε λείψει.
  • Και αφού κάναμε κανα-δυο στάσεις για δουλειές, φτάσαμε στον παραλίμνιο παιδότοπο που μας περίμενε η Εύα με τη μικρή Χριστίνα.
  • Και δώστου παιχνίδια, και δώστου χώματα, και δώστου τρέξιμο.
  • Κάναμε αλλαγή σκυτάλης, μπαμπάς και γιος επέστρεψαν σπίτι και εγώ παρευρέθηκα σε μία ομιλία που είχε διοργανώσει ο παιδικός σταθμός.
  • Μία Καναδή παιδοψυχολόγος μας μίλησε για τα παιδιά, τις φάσεις τους, τα "θέματά τους", μας έδωσε tips και γενικά μας παρουσίασε τη δική της οπτική (που σε γενικές γραμμές πολύ ταίριαζε με τη δική μου).
  • Το σοκαριστικό ξέρετε ποιο ήταν; Όχι, δεν ήταν που η ομιλία ήταν στα γαλλικά και εγώ μπόρεσα να την παρακουθήσω (και να την κατανοήσω). Ήταν ότι τα γαλλικά της (μητρική της γλώσσας ε;) ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά από τα γαλλικά του Παρισίου και της Ελβετίας. Μα μία προφορά!! Σαν να τα έμαθε προχτές. Σοκ.
  • Και αν δείτε τις σημειώσεις μου (η μόνη ήμουν που έγραφα!) είναι σε 3 γλώσσες: στα γαλλικά όσα ήταν κατανοητά και εύκολα, στα αγγλικά για όσα γαλλικά ήταν κατανοητά αλλά δεν έβρισκα όλες τις λέξεις επιτόπου, και στα ελληνικά για τα γαλλικά που ήθελα να επεξηγήσω - να επεκταθώ.
  • Έκρηξη στο κεφάλι μου!
  • Και επέστρεψα σπίτι, και τα αγόρια μαγείρευαν, και αφού κοιμήθηκε ο μικρός φτιάξαμε στα γρήγορα και τις δικές μας βαλίτσες ώστε να είμαστε καθ' όλα έτοιμοι για την Αθήνα!
  • Και το Σάββατο πουρνό πουρνό ξεκινήσαμε οδικώς για Γενεύη.
  • Και είχαμε τις μικρές μας αγωνίες γιατί είχαμε κλείσει για πρώτη φορά σε ένα πάρκινγκ εκτός αεροδρομίου.
  • Εν τέλει, όλα πήγαν καλά, φτάσαμε στην ώρα μας, ο μικρός έμεινε ξύπνιος, επιβιβαστήκαμε, και μετά από 30-40 λεπτά μικρής δυσφορίας του μικρού, κοιμήθηκε στη ζεστή αγκαλιά του μπαμπά του! Γιέι!
  • Μιάμιση ώρα ύπνος, μισή ώρα τσίμπημα και παιχνίδι και φτάσαμε!
  • Και μας περιμένε ο μπαμπάς μου στο αεροδρόμιο και όταν τον πλησιάσαμε ο Στεφανάκος άπλωσε τα χέρια του να τον πάρει αγκαλιά και κούρνιασε στον ώμο του. Και όπως πήγα από τον πλάι να τον δω, μου φάνηκε σαν να είναι βουρκωμένα τα μάτια του. Σαν συγκινημένος.
  • Στο πατρικό μου σπίτι μας περίμεναν οι οικογένειές μας με φίλους και με παπουτσάκια!
  • Φάγαμε, ήπιαμε, τα είπαμε, παίξαμε, τρέξαμε και αργά το απόγευμα μπήκαμε σπίτι μας για τακτοποίηση και ύπνο του μικρού.
  • Και ο μικρός τα πήγε μια χαρά! Και ο συνοδοιπόρος ήπιε και τα ωραία του ποτά με την ανδροπαρέα στο κέντρο.
  • Και την Κυριακή άρχισαν από το πρωί οι επισκέψεις και μας πήγαν μέχρι το βράδυ. Τι χαρά! Full house.
  • Πρώτοι πρώτοι οι κουμπάροι με τα 2 πιτσιρίκια, το μεσημέρι ο θείος με τα 2 ανίψια και οι παππούδες, και το απογευματάκι οι άλλοι 2 κουμπάροι (οι εργένηδες της παρέας).
  • Δεν θέλετε να σας πω για τη χαρά, την υπερκινητικότητα, τον ενθουσιασμό του Στέφανου! Δεν ήξερε σε ποιον να πρωτοπάει, με ποιο παιχνίδι να πρωτοπαίξει, προς τα πού να πρωτοτρέξει... Τι μπάλες, τι ο Μίκυ που τραγουδά, τι μουσικές, τι τύμπανα (ω ναι!), τι βιβλία.
  • Και το  βράδυ είχαμε κανονίσει να παρακολουθήσουμε θέατρο.
  • Και δυστυχώς είχαμε ένα κακό timing και φύγαμε λίγο άρον άρον ενώ ο μικρός έμπαινε για μπάνιο με τις γιαγιάδες του.... Ουφ. Πόσο δύσκολο είναι όταν τον ακούς να κλαίει!
  • Όλα όμως κύλησαν καλώς... Ο μικρός κοιμήθηκε όλο το βράδυ ήσυχος, εμείς είδαμε τον Φάρο στο Θέατρο Αθηνών και ξυπνήσαμε τη Δευτέρα έτοιμοι για μία νέα ημέρα.
  • Και η ημέρα είχε βόλτα με το πατίνι στη Γλυφάδα, αγορές παπουτσιών για τα αγόρια, επιστροφή σπίτι για ωραίο μεσημεριανό ύπνου του μικρού, αναχώριση του συνοδοιπόρου για το επαγγελματικό ταξίδι στη Σερβία, βόλτα στη γιαγιά ώστε να δούμε λίγο και το Αρτεμάκι, παιδότοπο με τον Άλκη και την Μυρσίνη, γρήγορη επίσκεψη στην αδελφή μου και επιστοφή -πτώμα όπως καταλαβαίνετε- σπίτι για τις διαδικασίες ύπνου.
  • Στην εποχή των social media που ζούμε, είμαι και εγώ μέλος σε μερικά κλειστά groups, κυρίως μαμάδων. Το ένα που "αγαπώ" πιο πολύ είναι αυτό των διεθνών μαμάδων της Ελβετίας. Το συγκρίνω με αντίστοιχα ελληνικά και πραγματικά είναι τόσο μεγάλη η διαφορά στη νοοτροπία! Στο μεν υπάρχει πολλή περισσότερη ομόνοια, και στήριξη, και συμπαράσταση, στα δε υπάρχει πολλή περισσότερη αντιπαράθεση, "απολυταρχισμός" και αίσθηση συνέτισης. Μα γιατί; Γιατί όταν μία κουρασμένη, απελπισμένη μαμά ζητά συμβουλές για το πώς θα μπορέσει να κοιμηθεί επιτέλους το 2 ετών παιδί της, οι μεν "ξένες" προτείνουν βιβλία και tips που έπιασαν σε αυτές, και οι δε ελληνίδες της "εξηγούν" ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να μην κοιμάται (?), ότι είναι υποχρέωσή της να είναι εκεί για το παιδί της και ότι καμία μέθοδος δεν πιάνει. Γιατί;; Γιατί;
  • Πόσο μεγάλη παγίδα είναι να θεωρείς ότι αυτό που ζεις είναι (και πρέπει να είναι) το φυσιολογικό! Γιατί ναι, αρκετά παιδιά δεν κοιμούνται στα 2 τους έτη, για παράδειγμα, αυτό όμως δε σημαίνει (τουλάχιστον για εμένα) ότι αυτό είναι το φυσιολογικό ή το επιθυμητό.
  • Η Τρίτη ξεκίνησε με κούρεμα κατ' οίκον (ναι, ξανά, γιατί το ελβετικό κούρεμα ήταν μία αποτυχία!), αναπάντεχες επισκέψεις (του αγαπημένου μας βαφτιστηριού μετά της μαμάς του), επίσκεψη στο παλιό μου σχολείο για παραλαβή της ανιψιάς και οικογενειακό γεύμα στην πλατεία της Βούλας.
  • Σε όλα αυτά βεβαίως είχαμε έναν Στεφανάκο που ούρλιαζε από χαρά, έτρεχε να δείξει όλα του τα παιχνίδια (και κόλπα) και δε σταματούσε λεπτό! Και έναν Παναγιώτη και μία Αρτεμούλα που τον αγαπούν και τον περιποιούνται σαν να είναι αδελφάκι τους.
  • Το βραδάκι ήρθε να με βοηθήσει και η καλύτερη βοηθός, η Αρτεμούλα, και αφού κοιμήθηκε ο μικρός αναχώρησε και εκείνη.
  • Είχαμε και άλλα αναπάντεχα, μη ευχάριστα, αλλά θα τα αφήσω απέξω.
  • Η Τετάρτη ήταν περίεργα δύσκολη ημέρα.
  • Πρωινή επίσκεψη στους παππούδες - γιαγιάδες, έμεινε ο μικρός - έφυγα εγώ για γρήγορα ψώνια στη Γλυφάδα και μικρό "ταξίδι" μέχρι τον Άλιμο για να κάνω κάποιους προγραμματισμένους υπερήχους, επιστροφή στο πατρικό για να φάμε όλοι μαζί (παραγγελιά γίγαντες είχα κάνει!), επιστροφή σπίτι για ξεκούραση... και μπαμ!
  • Να είναι κουρασμένος, να μην θέλει να κοιμηθεί με τίποτα, να κλαίει ασταμάτητα, να με σπρώχνει να κατέβω από το κρεβάτι - καναπέ - καρέκλα, να μη θέλει να παίξει, να μη θέλει τίποτα! Πω πω! Απελπισία.
  • Όταν επέστρεψε η αδελφή μου πεταχτήκαμε για μια ωρίτσα να αλλάξουμε παραστάσεις και μπαμ, να τος όλο χαμόγελα και κέφι.
  • Άβυσσος η ψυχή των παιδιών!
  • Και το βράδυ είχαμε έναν εξαιρετικό ύπνο! Μα ξύπνησα μόνη μου κατά τις 07.00 με αυτή τη σκέψη. Πόσο ωραία κοιμήθηκα.
  • Το Αρτεμάκι όμως ξύπνησε με πυρετό.....
  • Εμείς, κατηφορίσαμε στην πλατεία της Βούλας, έμεινε ο μικρός με τον παππού για κούνιες και πατίνι, και πεταχτήκαμε μαμά και κόρη (εγώ δηλαδή με την μαμά μου) μέχρι τις τράπεζες για δουλειές.
  • Και εκεί που περπατούσαμε αμέριμνες, να 'σου ο αγαπημένος μας Σιφνιός! Μα τι αναπάντεχη συνάντηση! Μόλις την προηγούμενη ημέρα είχε γυρίσε από το νησί. Και εννοείται ότι ήρθε στις κούνιες να δει τον μικρό, κατέφτασε και η σύζυγος μετά από λίγο, και έκλεισε το παρεάκι.
  • Τις δουλειές μας τις κάναμε, τα παιχνίδια μας τα παίξαμε, τις μπανάνες και τυρόπιτές μας τις φάγαμε, και εννοείται επιστρέψαμε σπίτι και το 1ο λεπτό τον είχε ήδη πάρει ο ύπνος στο αυτοκίνητο.
  • Και το απόγευμα το περάσαμε όλο στο πατρικό μου για φαγητό (παραγγελιά ψάρι είχε σήμερα το μενού), παιχνίδι και τον Στέφανο να δίνει show. Όταν είναι στα κέφια του είναι απλά αξιολάτρευτος.
  • Και συνειδητοποιείς ότι τελικά, μάλλον, δεν είναι ότι δεν του αρέσουν για παράδειγμα τα κολοκυθάκια του μικρού. Γιατί τα ελληνικά της γιαγιάς μια χαρά τα έφαγε. Απλά έχει γούστο και καταλαβαίνει ότι τα ελβετικά είναι απλά άνοστα.
  • Και το βράδυ αλλάξανε λίγο τα "μεγαλοπήβολα" σχέδια που είχαμε το τρίο κοριτσιών, αλλά παρόλα αυτά και συναντηθήκαμε, και τα είπαμε, και περάσαμε υπέροχα. Πόσο μου είχε λείψει.
  • Να φανταστείτε πήγε 1 και ούτε που το πήραμε χαμπάρι!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

(Cup)cake love! #18 Chocolate Banana


Αχ με αυτές τις μπανάνες. Σχέση αγάπης - μίσους. Γιατί από τη μία πολύ μας αρέσουν και στους 3 (ειδικά στον μικρό της παρέας), αλλά από την άλλη όλο και ξεμένουν και μαυρίζουν. Και δεν μας κάνουν καθόλου αίσθηση να τις φάμε αλλά δεν μας πάει και η καρδιά να τις πετάξουμε. Έτσι, όλο προσπαθώ να βρω λύσεις. Και τις λιώνω στο γιαούρτι του μικρού και στη δική μου βρώμη, και κάνω γλυκά και και και. Αυτή τη φορά λοιπόν τις έκανα μάφινς. Ναι, ο τίτλος γράφει cupcakes αλλά muffins είναι. Και έγιναν τόσο ζουμερά! Πω πω! Σαν μίνι σουφλέ σοκολάτας με καρδιά από μπανάνα. Αλήθεια σας λέω! Οι φίλοι τα έφαγαν δύο - δύο, όπως και εγώ!

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

How was your week?

  • Την Παρασκευή την περάσαμε εντός του σπιτιού κατά το ήμιση και εκτός κατά το υπόλοιπο.
  • Το απογευματάκι δηλαδή ήπιαμε ένα γρήγορο καφέ με την Λωζανιώτισσα Γεωργία που είχαμε να τα πούμε πολύ καιρό και μετά ξεκινήσαμε για μία επίσκεψη στους φίλους γιατρούς.
  • Έτσι, στο ξαφνικό!
  • Παίξανε λοιπόν τα μικρά, τα είπαμε εμείς, φάγαμε ωραιότατο κοτόπουλο κοκκινιστό και επιστρέψαμε για τους ύπνους.
  • Και κοιμηθήκαμε τόσο όμορφα... φτου φτου.
  • Και ξημέρωσε ένα ηλιόλουστο Σάββατο! Και να 'σου τα μηνύματα των φίλων για βόλτα στη Βέρνη. Πώς να πεις όχι; Και γιατί να πεις άλλωστε!
  • Βουρ λοιπόν για Βέρνη που τελικά είχε λίγο πιο ψύχρα απ' ότι υπολογίσαμε αλλά ήταν όμορφη και γεμάτη ζωντάνια όπως πάντα.
  • Έτσι, καθήσαμε στο νέο μας αγαπημένο πάρκο, πεταχτήκαμε τα κορίτσια να φέρουμε Starbucks καφέ (απωθημένα είναι αυτά), παίξαμε και από το πουθενά βρεθήκαμε στο παντοπωλείο του Έλληνα λίγο πιο κάτω να τρώμε ποικιλίες υπό τους ήχους του Ρέμου και της Θεοδωρίδου.
  • Σουρεάλ σκηνικό.
  • Επιστρέψαμε σπίτι just on time για να ετοιμαστώ και να αναχωρήσω για την πολυαναμενόμενη παράσταση του Δ. Παπαϊωάννου. Το Great Tamer ήρθε στη Βασιλεία για 3 παραστάσεις στο πλαίσιο ενός αφιερώματος στην ελληνική τέχνη. Και ευτυχώς με τους φίλους - γειτόνους είχαμε κλείσει εγκαίρως τα εισιτήριά μας.
  • Έτσι, αναχωρήσαμε οι 3 μας νωρίς, φτάσαμε 19.00 νταν στη Βασιλεία, απολαύσαμε ένα ποτήρι κρασί και ετοιμαστήκαμε για την παράσταση.
  • Πώς να ετοιμαστείς βέβαια για μια τέτοια παράσταση;
  • Δεν μπορείς καν να την περιγράψεις. Τόσο συγκλονιστική, τόσο πολύπλοκη, τόσο ακαταλαβίστικη -σε σημεία-, τόσο εντυπωσιακή. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν ο ίδιος ο Δ. Παπαϊωάννου με όλη την ομάδα του να κάθονται στην σκηνή μετά την ολοκλήρωση της παράστασης για να απαντήσουν σε ερωτήσεις.
  • Πόσο γλυκός άνθρωπος. Τι έκρηξη να γίνεται στο κεφάλι του ε;
  • Και εξήγησε ότι η δική του τέχνη δεν είναι αυτή με αρχή, μέση και τέλος. Και δεν τον ενδιαφέρει να καταλάβουμε αλλά να αφεθούμε και να νιώσουμε.
  • Συγκλονιστική εμπειρία από όλες τις απόψεις.
  • Και ένεση πολιτισμού στο άγονο neuchatel.
  • Και τροφή για σκέψη. Πολλή σκέψη.
  • Επέστρεψα λοιπόν μετά τα μεσάνυχτα για να βρω τα 2 μου αγόρια να κοιμούνται γαλήνια.
  • Νωρίτερα είχαν κάνει τα ψώνια τους και είχαν πάει στην ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου που προπονείται ο συνοδοιπόρος να παρακολουθήσουν ματς!
  • Τι πλάκα! Και να φωνάζει λέει ο μικρός από τα κάγκελα, και να μπαίνει μέσα στο γήπεδο στο ημίχρονο να κυνηγάει την μπάλα, και να παίρνει το σημαιάκι του κόρνερ... 
  • Η Κυριακή συνεχίστηκε στους ίδιους εντατικούς ρυθμούς με μεσημεριανή επίσκεψη στον φίλο Βασίλη (της Βέρνης, γιατί έχουμε και άλλον), με σπιτική τυρόπιτα και τηγανιά, και συζητήσεις και παιχνίδια.
  • Και το απόγευμα μαζεύτηκαν εδώ τα αγόρια να δουν μπάσκετ (ΟΣΦΠ - ΠΑΟ) και ο συνοδοιπόρος είχε φτιάξει και ωραιότατες, αλμυρές κρέπες.
  • Και κέρδισε ο ΠΑΟ (για τα πρακτικά), και μετά από τόοοοσο παιχνίδι όλη μέρα, ο μικρός κοιμήθηκε στο δευτερόλεπτο και non-stop.
  • Και ξεκινάω τις συζητήσεις με την οικογένεια για το τι να πακετάρω για την Αθήνα και ακούω τη λέξη "πέδιλα"! Πω πω! Σοκ.
  • Γιατί και εμείς λέμε ότι περνάμε ένα εξαιρετικό (και από θερμοκρασίας) φθινόπωρο, αλλά αυτό σημαίνει ότι απλά δεν έχουμε βγάλει ακόμα τους σκούφους και τα φουσκωτά μπουφάν. Ότι έχουμε ήλιο με ωραίο κρύο, τόσο όσο να φοράς μια ζακέτα ή ένα λεπτό πουλοβεράκι.
  • Μα πέδιλα;; Δεν μπορώ να μπω καν στο mood. 
  • Σας έχω πει για το ζευγάρι διαχειριστών της πολυκατοικίας μας; Διανύουν σίγουρα τη δεκαετία των 60 και επισήμως πρέπει να έγιναν ζευγάρι πριν λίγους μήνες. Γιατί όταν μετακομίσαμε τον Ιούλιο ο κύριος έμενε στον 1ο και πλέον συγκατοικούν στο ρετιρέ (το λες και αναβάθμιση!)! Και προχτές τους είδα να περπατούν χέρι - χέρι. 
  • Πάντα υπάρχει ελπίδα.
  • Η Δευτέρα ξημέρωσε χωρίς ίντερνετ στην οικία μας οπότε αφού παίξαμε μέχρι τελικής πτώσεως με το φυστίκι, αφού κοιμήθηκε, αφού έφαγε, και αφού πήγε στον παιδικό, πήγα και εγώ στο αγαπημένο L' Aubier για ζεστό καφέ και δουλειά στον MACη.
  • Και ευτυχώς το τεχνικό πρόβλημα λύθηκε τηλεφωνικώς οπότε όλα καλά.
  • Η Τρίτη συνεχίστηκε σε αντίστοιχους τόνους (κυνήγι στο σαλόνι, παιχνίδι στο σπιτάκι που του φτιάξαμε, βιβλία, ποδήλατο) και αφού τον άφησα, έτρεξα στο κέντρο για δουλειές.
  • Και το απόγευμα έφυγε ο συνοδοιπόρος λίγο αφού επιστρέψαμε σπίτι για το ποδόσφαιρο και ο μικρός ήταν απαρηγόρητος. Ακόμη και ώρα μετά έδειχνε την πόρτα και έκλαιγε. Και πήγαινε από δωμάτιο σε δωμάτιο να τον βρει. 
  • Αχ βαχ.
  • Ήρθαν και η Εύα με την μικρή Χριστίνα γιατί ο μπαμπάς τους είχε δουλειές στο σπίτι αλλά δεν μπορέσαμε να περάσουμε όσο καλά θα θέλαμε. Δεν πειράζει.
  • Την Τετάρτη, αφού περάσαμε ένα εξαιρετικό πρωϊνό με τον Στεφανάκο, τον άφησα στον παιδικό και ξεκίνησα για Λωζάνη, για ένα ραντεβού.
  • Και ήταν τόσο όμορφη η διαδρομή, τόσο λαμπερός ο ήλιος (μέχρι και air condition άναψα), τόσο ταξιδιάρικη η μουσική, τόσο ξεκούραστη η ησυχία που πέρασα πραγματικά υπέροχα αυτά τα 40 λεπτά.
  • Και είναι ωραίο να βάζεις ξανά το καπέλο του "επαγγελματία". Έστω για 1 ώρα. Και να συζητάς για δημιουργικότητα, προκλήσεις, στρατηγικές.
  • Να σας πω κάτι; Πλέον, το πιο στενό μου τζιν (στενό προ-εγκυμοσύνης δηλαδή) μου κάνει και μπορώ και να αναπνεύσω κιόλας. Τι ευτυχία!
  • Πόσο χορό ρίχνουμε τα πρωϊνά με τον Στεφανάκο! Και έτσι και με δει να κάθομαι, έρχεται και με τραβάει να επανέλθω στην "πίστα". Και δώστου στροφές, και δώστου παλαμάκια, και δώστου χτύπημα των ποδιών.
  • Και η Πέμπτη ήταν μία εξαιρετική ημέρα! 
  • Εξαιρετική το πρωί με παιχνίδια και χορούς, εξαιρετική το μεσημέρι με ύπνους και φαγητό, εξαιρετική το απόγευμα με τον πιο ξεκούραστο, απολαυστικό και ξέγνοιαστο -καθιστό- καφέ με τα κορίτσια (απαρτία αυτή τη φορά!) στην μετά-Στεφάνου εποχή (σε ένα νέο hot spot με ειδική γωνία για τα πιτσιρίκια!) και εξαιρετικό βράδυ με τους γειτόνους εδώ για delivery (παγκόσμια πρώτη στην Ελβετία) tacos.
  • Πόσο όμορφο και ηλιόλουστο το φετινό, Ελβετικό φθινόπωρο. Φτου φτου.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

How was your week?

  • Την Παρασκευή επέστρεψε ο μπαμπάς της οικογένειάς μας (γιέι!) και έτσι είχαμε όλη την ημέρα σχεδόν δική μας.
  • Τον παραλάβαμε από το τρένο, πήγαμε και φάγαμε οι 3 μας το οικογενειακό μενού που κερδίσαμε το οποίο περιελάμβανε μία γαβάθα σαλάτα, μία πιατέλα chicken nuggets, έναν τόνο πατάτες και 1,5 λίτρα χυμό (!), και το απογευματάκι ξαναβγήκαμε στον παιδότοπο.
  • Το πρωϊνό του Σαββάτου είχε Γαλλικό σούπερ- μάρκετ. Έτσι, ξεκινήσαμε με τις τσάντες μας ανά χείρας και στα μέσα της διαδρομής, όπως ήταν αναμενόμενο, κοιμήθηκε ο μικρός.
  • Έτσι, όταν φτάσαμε, ξεκίνησα εγώ τα ψώνια και μετά με ακολούθησαν και τα αγόρια με το καρότσι - αυτοκινητάκι!
  • Γεμίσαμε το καρότσι μέχρι πάνω -ως είθισται- και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
  • Και εκεί, να 'σου η ρουκέτα! Από το πουθενά! Εμετό ο μικρός με το γάλα που είχε πιει πριν 3 ώρες. Ποτέ δεν είχε κάνει εμετό ξανά.
  • Να μην πολυλογώ... μέσα στο Σάββατο έκανε 3-4 φορές εμετό (ακόμα και το ρύζι) και διάρροια. Μάλλον κόλλησε κάποια ίωση. 
  • Έτσι, το υπόλοιπο του σαββατοκύριακου δεν συναντήσαμε άνθρωπο (για ευνόητους λόγους), ακυρώσαμε το ωραίο δείπνο που είχαμε κανονίσει με τους φίλους Πολωνούς, κάναμε κάποιες τοπικές βόλτες με το αυτοκίνητο στη φύση, μαγειρέψαμε, ξεκουραστήκαμε, είδαμε και για 1η φορά κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση.
  • Την έκστασή του δεν μπορώ να σας την περιγράψω. Πετύχαμε και cartoon με σκυλάκια που οδηγούσαν μηχανές (2 από τα αγαπημένα του θέματα) και ήταν όρθιος στον καναπέ, και μιλούσε ασταμάτητα, και χειροκροτούσε, και χόρευε, και είχε ένα διάπλατο χαμόγελο....
  • Και μέχρι τη Δευτέρα το μικρό φυστίκι ήταν περδίκι!
  • Έλα μου όμως που πήρα την σκυτάλη εγώ! Διάρροια και εγώ λοιπόν, και δέκατα και φοβερό πόνο σε όλα τα κόκκαλα. Πω πω.
  • Και να είσαι άρρωστη, και να είσαι μαμά, και να είσαι και μόνη. Τι να σας λέω.
  • Το έβγαλα κουτσά-στραβά το πρωϊνό της Δευτέρας (ευτυχώς κοιμήθηκε και αυτός και εγώ μια ωρίτσα) και τον παρέδωσα στον παιδικό σταθμό το μεσημέρι ώστε να γυρίσω να συνεχίσω τον ύπνο.
  • Είναι και αυτή η ταχυπαλμία που με πιάνει και δεν με αφήνει να ηρεμήσω. 
  • Το βράδυ της Δευτέρας συνεχίστηκε δυστυχώς σε αυτούς τους δύσκολους ρυθμούς (να με βλέπατε εκεί μετά τα μεσάνυχτα με τα πόδια στον τοίχο μήπως και ηρεμήσουν οι χτύποι της καρδιάς και μπορέσω να κοιμηθώ) αλλά ήδη από το πρωί της Τρίτης αισθανόμουν καλύτερα. Είναι η αφαγία φάρμακο μερικές φορές.
  • Και εκεί που καθόμασταν το βράδυ της Δευτέρας, να 'σου ο συνοδοιπόρος με ρηξικέλευθη πρόταση. Το επαγγελματικό ταξίδι στη Σερβία από 3 πήγε στις 5 ημέρες οπότε γιατί να μην κατέβουμε οικογενειακώς στην Ελλάδα, να πεταχτεί αυτός στη Σερβία (1,5 ώρα πτήση είναι ούτως ή άλλως), να επιστρέψει, να απολαύσουμε όλοι μαζί 2 σαββατοκύριακα με τις οικογένειες και τους φίλους, να μην μείνουμε και εμείς μόνοι στας Ελβετίας, και να επιστρέψουμε ήρεμα και ωραία;
  • Ε, τα κλείσαμε λοιπόν τα εισιτήρια (τα οποία μας στοίχισαν κάτι παραπάνω αλλά χαλάλι) και μέσα Οκτωβρίου κατεβαίνουμε Ελλάδα!
  • Η Τρίτη είναι η ποδοσφαιρική ημέρα οπότε ο συνοδοιπόρος επιστρέφει αφού κοιμηθεί το φυστίκι.
  • Και έχουν τόσο πλάκα οι ιστορίες που μου λέει από την ποδοσφαιρική ομάδα του Peseux! Με τους 2 Έλληνες που δεν καταλαβαίνουν τι λέει ο προπονητής (ο οποίος βεβαίως μιλάει στα γαλλικά), με τους Πορτογάλους που παίζουν σαν να μην υπάρχει αύριο, με τις μπάλες που χάνονται στα δάση....
  • Και τη μισή ημέρα είχε τρελή βροχή, και την άλλη μισή ωραίο ήλιο και "ζέστη".
  • -Μπαμπά! Μαμά! Κάπως έτσι ξυπνάμε κάποια πρωϊνά!
  • Και αφού ξυπνήσαμε νωρίς νωρίς όλοι μας, φάγαμε οικογενειακώς πρωινό, αφήσαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά και συνεχίσαμε οι 2 μας για εξωτερικές δουλειές και παιχνίδι.
  • Έφτασαν και οι κούτες από Ελλάδα με προμήθειες σε πιτσίνια για όλο το 2017 (μη σας πω και το 2018).
  • Είναι το φθινόπωρο μαγικό στην Ελβετία. Γιατί το ζεις σε όλο του το μεγαλείο. Γιατί η φύση είναι μες στην πόλη, όχι κάτι που επισκέπτεσαι πού και πού.
  • Και την Τετάρτη το μεσημέρι το πήρα απόφαση και πήγα. Στον μεσημεριανό καφέ που διοργανώνουν κατά καιρούς οι αγγλόφωνες μαμάδες του Neuchatel. 
  • Σας συμβαίνει και εσάς, όσο μεγαλώνετε, να σας κουράζουν λιγάκι αυτές οι κοινωνικές συναναστροφές; Παρατηρώ όμως ότι τελικά είναι ωφέλιμες -στη σωστή τους δόση.
  • Έτσι, 4 μαμάδες ήπιαμε τον καφέ μας (μία Αμερικανίδα, μία Σκωτσέζα, μία Αγγλίδα και εγώ... χαχα, σαν αρχή από ανέκδοτο ακούγεται), συνειδητοποιήσαμε ότι οι 3 μένουμε σε απόσταση λίγων μέτρων και έχουμε και παιδιά σε παρόμοιες ηλικίες (ενός - ενάμιση - δυόμιση), και οι 2 έχουμε blog.
  • Είχε έναν ήλιο την Πέμπτη! Φθινοπωρινό, με αεράκι και ψυχρούλα, αλλά μεγαλόπρεπο!
  • Έτσι, αφού ξυπνήσαμε από ακόμη ένα "Μπαμπά!" του μικρού, φάγαμε όλοι μαζί πρωινό, αφήσαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά και βγήκαμε για πατίνι και παιδική χαρά.
  • Και εκεί που κάναμε τραμπάλα, να σου και η τράτα από πίσω στη λίμνη με τους γλάρους να την ακολουθούν.
  • Μα είναι αυτά τα τοπία μαγικά. Αν βλέπατε και αυτό που βλέπω την ώρα που σας γράφω όλα αυτά στο γραφειάκι του σαλονιού μου, θα καταλαβαίνατε.
  • Είναι μικρό το Neuchatel, με περιορισμένες επιλογές και κάπως πιο "επαρχιώτικη" νοοτροπία, αλλά είναι τόσο όμορφο.
  • Και το μεσημεράκι της Πέμπτης συναντηθήκαμε τα κορίτσια στο κέντρο με εξαιρετικό καιρό, φοβερή διαύγεια στον ουρανό που έκανε τις Άλπεις να φαίνονται ακόμη πιο επιβλητικές, ήπιαμε έναν 10λεπτο καφέ (τόσο μας άφησε το φυστίκι), περπατήσαμε, και μετά επισκεφθήκαμε τη μικρή Χριστίνα που μας περίμενε για παιχνίδια και πάστα φλώρα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes