Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

How was your week?

  • Περνάγαμε ένα χαλαρό βράδυ Παρασκευής μέχρι που εμφανίστηκε η Pretty Woman. Τι flash back ήταν αυτό; Και όταν προς στο τέλος ακούστηκαν οι πρώτες νότες του It must have been love συνειδητοποίησα πόσο έχω μεγαλώσει!
  • Σαββατιάτικο πρωινό με τα αυτά τα pancakes -1η φορά σε Ελβετικό έδαφος.
  • Εντοπίσαμε ελληνικό - καλαματιανό λάδι στην τοπική λαϊκή.
  • Τόσο καιρό το λέγαμε και το Σάββατο μπήκαμε τελικά στο τόσο - δα - μικρό μαγαζάκι που φτιάχνει sushi, τα πήραμε και τα φάγαμε σπίτι. Εξαιρετικά! Με σολομό, μάνγκο και μέντα!
  • Για μπαλάκια πηγαίναμε, με ρακέτες φύγαμε. Τις είχε σε προσφορά και δεν μπορέσαμε να τους αντισταθούμε.
  • Διοργανώσαμε fajitas night με τους γείτονες. Και φάγαμε, και ήπιαμε, και γελάσαμε και μας αποκάλυψε και ο Βασίλης το μυστικό του 1 εκατομμυρίου! Τις 'κρυφές' δυνατότητες της τηλεόρασής μας! Ουάου!
  • Πόσο καιρό είχαμε να χουζουρέψουμε έτσι;
  • Τα παιδιά γιόρτασαν στον ονειρεμένο κήπο της Βουλιαγμένης.
  • Κλείσαμε το 1ο μας γήπεδο τένις εκτός μαθήματος και παίξαμε για 1,5 ώρες περίπου. 
  • Τέτοια κούραση και τέτοια πείνα! Κακός συνδυασμός.
  • Βγήκαμε για απογευματινό περπάτημα προς την 'αριστερή' όχθη με πινγκ-πονγκ, κούνιες, ψησταριές και παραλίες. Πότε θα οργανώσουμε και εμείς την δική μας εξόρμηση;
  • Η ζωή του Senna στην οθόνη και εμείς να την παρακολουθούμε χωρίς ανάσα. Θυμάμαι πολύ έντομα την ημέρα που πέθανε. Ήμασταν -πάλι- στην Ελβετία και ένιωθες ότι θρηνούσε ολόκληρη η χώρα.
  • Κατέφτασε πολύχρωμο κουτί γεμάτο μυρωδιές και αγάπη από την Ελλάδα. Ευχαριστούμε πολύ!
  • Κάναμε το Ελληνικό ΔΣ σε νέα τοποθεσία (vio) με εξαιρετικά ποτά και σκηνικό. 
  • Τέτοιο ενθουσιασμό στο άκουσμα ότι είμαστε Έλληνες είχα καιρό να δω!
  • ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ... ΞΑΝΑ! Αυτή δεν είναι η είδηση της εβδομάδας αλλά του έτους! Και τώρα πρέπει να κάνω υπομονή 1, 5 μήνα για να την (και τους) δω! Πώς θα αντέξω;;
  • Γίναμε 3 οι συμπαίκτες του τένις και περάσαμε ένα όμορφο, αθλητικό απόγευμα Τρίτης.
  • Μαγείρεψα τα 1α falafel χωρίς να βράσω καν τα ρεβύθια! Και εννοείται χωρίς να τα τηγανίσω.
  • Έχετε παρατηρήσει ποτέ πώς πετούν οι κύκνοι; Πολύ κοντά στο νερό και κάνοντας πολύ θόρυβο με τα τεράστιά τους φτερά.
  • Γιώργος Γιώργος Γεωργία... έχω κανέναν άραγε να γιορτάζει; ΧΑΜΟΣ! Τους χαίρομαι και τους αγαπώ όλους!
  • Και φάγαμε κάτι burgers!! Με μελιτζάνα - χαλούμι - pesto. Ο συνοδοιπόρος μονολογούσε ότι είναι το καλύτερο burger ever!
  • Και κάπως έτσι πέρασαν οι ημέρες... βλέποντας, συζητώντας, αγωνιώντας, χαμογελώντας, δακρύζοντας και στέλνοντας θετική ενέργεια στην μικρή Αριάννα και τους νέους γονείς. Θα πάνε όλα καλά!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Ευτυχία είναι...


Ευτυχία είναι να μιλάς στο τηλέφωνο με την αδελφή σου για τη νέα, μικροσκοπική ανιψιά που ήρθε στον κόσμο από τον 3ο της παρέας.

Ευτυχία είναι όλα αυτά να γίνονται κάτω από τον Ελβετικό ήλιο, με δεκάδες ανθρώπους να λιάζονται γύρω σου και μόνες 'ενοχλήσεις' τους κύκνους που πετούν και τα ιστιοπλοϊκά.

Ευτυχία είναι να ξέρεις ότι οι συζητήσεις για την Αριάννα θα μεταφερθούν σε λίγο καιρό σπίτι της, μαζί της, αγκαλιά.

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Project γάμος IΧ ♥ Project Wedding IΧ



Name the table!
Είναι μία κλασική διαδικασία που περνάνε όλα ανεξαιρέτως τα ζευγάρια. Να φτιάξουν δηλαδή τη σύνθεση των τραπεζιών της γαμήλιας δεξίωσης (μακράν μία από τις πιο πολύπλοκες διαδικασίες και όσοι το έχουν κάνει ας μιλήσουν!). Πακέτο όμως με αυτή τη διαδικασία έρχεται και μία ακόμη, προαιρετική αυτή τη φορά. Η ονοματοδοσία των τραπεζιών. Αντί λοιπόν να έχουμε ένα ξερό "8" πάνω στο τραπέζι μας, γιατί να μην δώσουμε την προσωπική μας πινελιά; Τα τελευταία χρόνια το βλέπω όλο και πιο συχνά σε γάμους φίλων. Και στον δικό μας γάμο πριν 4-5 χρόνια δεν ακολουθήσαμε την εύκολη λύση της αρίθμησης αλλά, αντίθετα, δημιουργήσαμε καδράκια (με την πολύτιμη βοήθεια της κουμπάρας που είναι καλλιτεχνική φύση) με τίτλους και μικρές ζωγραφιές που ταίριαζαν στους συγκεκριμένους ανθρώπους του εκάστοτε τραπεζιού. Έτσι, καταλήξαμε να έχουμε τραπέζια όπως "Το σόι μου μέσα", "Νυν & Πρώην", "Μύκονος Άσραμ" και "Γαμήλιο Πάρτυ".  Προσπαθήσαμε οι τίτλοι να έχουν χιούμορ και να κρύβουν και μία μυστική πληροφορία που την καταλάβαιναν μόνο όσοι κάθονται στο συγκεκριμένο τραπέζι. Μία πληροφορία που στην ουσία τους ένωνε. Και όχι, το τραπέζι "Νυν & Πρώην" δεν αφορούσε παλιούς μας έρωτες αλλά παλιούς και νέους συναδέλφους.

Σας συγκέντρωσα λοιπόν μερικές έξυπνες -και εύκολες- ιδέες για να ονοματίσετε τα γαμήλια τραπέζια σας. Μπορείτε λοιπόν είτε να επιλέξετε ένα γενικό, αγαπημένο σας θέμα το οποίο θα δώσει το παρόν σε όλα τα τραπέζια (αγαπημένοι σας προορισμοί ή συγγραφείς ή γλυκά ή συγκροτήματα ή κοινές σας στιγμές ανά τα χρόνια), είτε να εμπνευστείτε από τους καλεσμένους σας και να δημιουργήστε κάτι συγκεκριμένο που αφορά μόνο αυτούς.







Φωτογραφίες: One fab day.

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

All by myself


Μια φίλη πριν λίγο καιρό με είχε ρωτήσει πώς γεμίζω την ημέρα μου δεδομένου ότι δεν εργάζομαι. Νομίζω ότι στην ουσία ήθελε να με ρωτήσει πώς διαχειρίζομαι την μοναξιά. Γιατί όταν δεν εργάζεσαι (και δεν έχεις και παιδιά) τότε οι ημέρες σου είναι γεμάτες από ... εσένα.  Μπορεί δηλαδή για 6, 8, 10 ώρες να μην ακούσεις καμία άλλη φωνή εκτός από τη δική σου. Πόσο μάλλον όταν ζεις σε μια ξένη χώρα. Δεν ξέρω πώς σας ακούγεται αυτό... Σε κάποιους ίσως να φαντάζει τρομακτικό | βαρετό | μοναχικό και σε άλλους ήσυχο | ξεκούραστο | ενδιαφέρον. Νομίζω ότι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ της 1ης τρομακτικής κατάστασης και της 2ης γαλήνιας είναι τι άνθρωπος είσαι. Και με αυτό δεν εννοώ αν είσαι κοινωνικός ή όχι, μοναχικός ή όχι, αλλά κατά κύριο λόγο αν είσαι άνθρωπος με ενδιαφέροντα, δραστήριος. Εκεί βρίσκεται για εμένα όλη η ουσία. Και δυστυχώς, παρατηρώντας γύρω μου όλα αυτά τα χρόνια φίλους - συναδέλφους - συγγενείς - συνεργάτες, συνειδητοποιώ ότι σπανίζουν τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι στους Έλληνες. Ειδικά στις γυναίκες. Οι άντρες θα βρουν λίγο χρόνο για να δουν ή να παίξουν μπάλα με τους φίλους ή θα ξυπνήσουν νωρίς το πρωί για να τρέξουν ή να ψαρέψουν. Οι γυναίκες;; Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατή μας συζήτηση με τον συνοδοιπόρο για το τένις. Εκείνος προσπαθούσε να βρει χρόνο να παίξει τένις με τον φίλο του στην Ελλάδα και εγώ που θα έχω όσο χρόνο θέλω, δεν έχω κανέναν συμπαίκτη. Είναι εύκολη απάντηση ότι οι γυναίκες έχουν αυξημένες υποχρεώσεις λόγω των διαφορετικών ρόλων, της μητρότητας κτλ. Αλλά τι γίνεται όταν δεν έχουν οικογένεια; Δεν νομίζω ότι αλλάζει πολύ η κατάσταση.

Πίσω στο θέμα μας όμως.... Είμαι ευγνώμων που έχω αυτή την επιλογή και περνάω αυτούς τους πρώτους Ελβετικούς μήνες στο σπίτι. Και ειλικρινά, δεν θα επέλεγα τίποτα διαφορετικό. Πέραν των πολλών υποχρεώσεων, γραφειοκρατικών και λοιπών σπιτικών εργασιών, για 1η φορά νιώθω ότι έχω το χρόνο και κυρίως την ηρεμία να ασχοληθώ με όσα αγαπώ. Άρα, το συμπέρασμα είναι ότι δεν ασχολούμαι με εμένα (μη σας πω ότι ασχολούμαι ακόμη λιγότερο και από τότε που εργαζόμουν 10 ώρες) αλλά μέσω εμένα με όσα αγαπώ. Γεμίζω δηλαδή την ημέρα μου με διάβασμα, γράψιμο, μαγείρεμα, yoga, περπάτημα, social media (για δουλειά και ευχαρίστηση), μουσική και βεβαίως τις δουλειές του σπιτιού και του ζευγαριού. Υπάρχουν μέρες που κοιτάω το ρολόι, έχει πάει η ώρα 17.00 και τρέχω να μαγειρέψω γιατί ξεχάστηκα. 

Περνάει όμορφα μία ημέρα όταν είναι γεμάτη με όσα αγαπάμε. Θα ήταν όντως τρομακτική αν την σπαταλούσα μπροστά σε μια τηλεόραση, γκρινιάζοντας και κοιτώντας το ρολόι μέχρι να πάει 18.00. Νομίζω έτσι θα γινόταν αυτόματα τρομακτική και η ημέρα του συνοδοιπόρου. Ίσως χρειάζεται μια ενδοσκόπηση για να εντοπίσουμε αυτά που μας γεμίζουν και μας εξελίσσουν αλλά σίγουρα υπάρχουν και αξίζουν τον χρόνο μας. Αλλιώς, θα νιώθουμε θεωρώ πάντα μόνοι. 

ανδριάνα

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

How was your week?

  • Δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε σε αυτόν τον ήλιο και έτσι αντί για 1 ώρα οδήγημα και επιτάφιο, απολαύσαμε το όμορφο Neuchatel.
  • Έφτασε η ώρα του καθιερωμένου Γαλλικού shopping. Προμήθειες 2 περίπου μηνών φορτώθηκαν και τακτοποιήθηκαν.
  • Κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι κι ήταν ημέρα Σάββατο. Κάπως έτσι κινήσαμε και εμείς να πιούμε το ποτό μας σε μία από τις ομορφότερες βεράντες της πόλης και ήταν κλειστή λόγω γαμήλιας δεξίωσης!
  • Να 'σου και το μποτιλιάρισμα! Πρώτη φορά σημειωτόν στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Την 1 φορά που αποφάσισα να πάρω το αυτοκίνητο.
  • Να ΄σου και οι κόρνες! Και τελικά ήταν όντως από πομπή αυτοκινήτων για τον γάμο!
  • Ανάσταση στην Πρέβεζα, τη Νέα Σμύρνη, την Κηφισιά, το Neuchatel και το Miami. Είμαστε παντού!
  • Αφού το Πάσχα αυτό μας βρήκε τους 2 μας, αποφασίσαμε να το περάσουμε όπως εμείς αγαπάμε. Περπατώντας δηλαδή για 3 ώρες περίπου, ή αλλιώς κάνοντας 18.593 βήματα, καλύπτοντας 13,6 χλμ. Συν οι καφέδες και οι μπίρες που ήπιαμε στον ήλιο, συν οι φωτογραφίες που βγάλαμε, συν τους Ελβετούς που θαυμάσαμε (και ζηλέψαμε λιγάκι) με τα πικ-νικ και τα BBQs, συν η μοναδική φύση που δεν σταματά να μας εκπλήσσει, έφτασε μεσημέρι. Και επιστρέψαμε σπίτι πλήρεις, κουρασμένοι και ξεκούραστοι.
  • Πόσα ποδήλατα, πατίνια, scateboards, rollers.... θέλω και εγώ. Ειδικά τα τελευταία!
  • Για να δεις μωρό σε καρότσι πρέπει να είναι ακόμη σε ηλικία που δεν περπατά. Αλλιώς, βάζουν τα κρανάκια τους και τρέχουν με ότι βρουν!
  • Ναι, ναι! Η άμμος στρώθηκε, τα δίχτυα κρεμάστηκαν και τα πρώτα κορμιά με μαγιό έκαναν την εμφάνισή τους στο γήπεδο beach volley δίπλα στη λίμνη.
  • Έγιναν οι απαραίτητες Ελληνο-Ελβετικές συνεννοήσεις για το αρνί και τα κοντοσούβλια, με τακτές ενημερώσεις και έκτακτα δελτία ειδήσεων. 
  • Είδαμε τους 'Κινέζους' φίλους μας διαδικτυακά και κάθε φορά τους βρίσκουμε ακόμη πιο ήρεμους.
  • Είδαμε και τον αδελφό και το νέο του, προσωρινό σπίτι, και την αδελφή που αβγόκοβε την μαγειρίτσα (μεγαλεία!), και τον μαραθωνοδρόμο χαρούμενο για την επάνοδό του στους δρόμους.
  • Συναντηθήκαμε μετά τη δουλειά και ήπιαμε spritz σε μια από τις πιο όμορφες -από άποψη θέας- βεράντες της πόλης.
  • 4/4! Τα καταφέραμε!!
  • Αν κάποιος γνωρίζει πώς ξεφορτώνεσαι τα μυγάκια που τριγυρίζουν στα φυτά εσωτερικού χώρου ας μιλήσει!
  • Ευτυχία είναι εκεί που σιδερώνεις και ψάχνεις μάταια κάτι ενδιαφέρον στην τηλεόραση, να εμφανίζεται από το πουθενά ο Jamie! Τώρα μάλιστα.
  • Πήραμε το φαγητό μας και τις μπίρες μας και τα απολαύσαμε στα τραπέζια του πικ-νικ δίπλα στη λίμνη.
  • "Ρωτήσαμε αν το έχουν σε ανοιχτό ροζ, μας είπαν όχι, οπότε τους είπα να το πάρουν σε κλειστό κόκκινο": η μικρή Α. για το αυτοκίνητο των φίλων.
  • Όπως κατεβαίνουμε στη λίμνη, συνήθως ακολουθούμε δεξιά πορεία προς το κέντρο. Την Τετάρτη ανακάλυψα και την αριστερή πλευρά. Ένας άλλος, πανέμορφος κόσμος.
  • Εμείς ήμασταν με τα ζακετάκια μας και οι Ελβετοί με τα μαγιό, τις μπάλες όλων των ειδών και τις μπίρες τους.
  • Μαγείρεψα φακές και ξέχασα να βάλω ντομάτα! Αν σας πω ότι ήταν πολύ καλές τι θα πείτε;
  • Φτιάξαμε τα σάντουίτς μας, νοικιάσαμε τα ποδήλατά μας, και κάναμε τη βόλτα ώστε να συναντήσουμε τους συνοδοιπόρους έξω από την δουλειά για lunch break! 
  • Προφανώς στην Ελβετία δεν έχουν μεσημεριανές ώρες κοινής ησυχίας. Δεν εξηγείται αλλιώς το non-stop τρυπάνι των διπλανών!
  • Παίξαμε ένα τέννις!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Choose joy


Ξέρετε αυτή τη φράση που λέμε όταν γελάμε πολύ ή περνάμε καλά: "σε καλό να μας βγει"; Έχετε σκεφτεί ποτέ τι κρύβεται από πίσω και πως στην ουσία αντιπροσωπεύει μία ολόκληρη στάση ζωής; Μία στάση ζωής που αρκετές φορές εντοπίζω και στον εαυτό μου και πολύ θα ήθελα να διώξω μια για πάντα. Αυτή τη στάση που σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις αν όντως περνάς καλά. Που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είναι και πολύ φυσιολογικό, ή δεν θα έπρεπε να σου συμβαίνει ή αφού σου συμβαίνει, κάτι άλλο - κακό κρύβεται στη γωνία. Δεν είναι σοκαριστικό; Ο σκοπός της ζωής μας να είναι η χαρά και εμείς να αισθανόμαστε άσχημα όταν μας συμβαίνει αυτό που πάντα λαχταρούσαμε.  

Πριν πολλά χρόνια (μπορεί πλέον να είναι και 15), όταν είχα πρωτο-ξεκινήσει yoga με την αγαπημένη μου δασκάλα, υπήρχαν φορές που μία μόνο ερώτηση γινόταν η αφορμή για να συζητάμε καμιά δεκαριά νέοι επί ώρες! Και οι συζητήσεις ήταν πολλές φορές έντονες γιατί είχαμε πεποιθήσεις για το τι είναι σωστό ή λάθος, τι θέλουμε, τι πρέπει και πώς τελικά πορευόμαστε στη ζωή. Μία από αυτές τις συζητήσεις είχε επικεντρωθεί και στο δικό μου θέμα της χαράς, ή πιο σωστά των τύψεων. Πόσο τυχερή νιώθω που υπήρξα σε αυτές τις συζητήσεις, που άκουσα, που εξέτασα, που αναρωτήθηκα, που είδα τη ζωή αλλιώς και που αποφάσισα μόνη μου τελικά για εμένα. Σε αυτή λοιπόν τη συζήτηση είχαμε έρθει στο συμπέρασμα ότι με πιάνει ένα περίεργο συναίσθημα όταν όλα μου πηγαίνουν καλά. Σαν να μην πρέπει. Σαν να είμαι ένοχη για κάτι. Σαν να ξεχωρίζω από τους άλλους. Σαν να μην τους σέβομαι επειδή εγώ είμαι καλά. Και ποια είμαι εγώ που είμαι καλά και χαρούμενη; Θα έπρεπε να πονώ, να στεναχωριέμαι, να δυσκολεύομαι, να μοχθώ. Και πώς μπορώ να νιώθω χαρούμενη όταν ο Χ είναι άρρωστος, ο Ψ δεν έχει δουλειά.... Πω πω! Τι συνειδητοποίηση ήταν αυτή! Και βεβαίως, όλα αυτά τα ένιωθα ζώντας παράλληλα κανονικά και το δικό μου μερίδιο ταλαιπωρίας, πόνου, δυσκολίας. Απλά ξέχναγα εύκολα τι έχω περάσει για να φτάσω σε αυτό το σημείο χαράς, και σε τι 'δοκιμασίες' έβαζα τον εαυτό μου καθημερινά ώστε να καταφέρει να βρει την ουσία και τη χαρά στα μικρά.

Και όλα αυτά τα θυμήθηκα ξανά ένα ωραίο, ηλιόλουστο και ήσυχο μεσημέρι Παρασκευής, ενώ καθόμουν στον κίτρινό μου καναπέ και διάβαζα τα μηνύματα των φίλων από την Χίο. Τα μηνύματα που έλεγαν "σας θέλω όλους εδώ". Και μου ήρθαν στο μυαλό οι πρόσφατές μας συζητήσεις για τις διακοπές, και πώς θα καταφέρουμε να κάνουμε όλα αυτά που ονειρευόμαστε σε μόλις 2 εβδομάδες. Και πώς ο συνοδοιπόρος με παρότρυνε να πάω μόνη μου αν δεν μπορέσει να έρθει και εκείνος στη Χίο να συναντήσω τα παιδιά. Και πώς εγώ αισθάνθηκα τύψεις που μπορώ πραγματικά να πάω (και από θέμα χρόνου, και από θέμα χρημάτων, και από θέμα ανθρώπων, και από θέμα διάθεσης) ενώ κάποιοι άλλοι θα δουλεύουν (πιθανώς και ο αγαπημένος μου συνοδοιπόρος), άλλοι δεν θα δουλεύουν αλλά για αυτό δεν θα έχουν και τα χρήματα να κάνουν αυτό το ταξίδι, άλλοι θα έχουν τα μωρά και δεν θα είναι εύκολη η μετακίνηση, άλλοι θα ζουν πολέμους και άλλοι λοιμούς. Αντιλαμβάνεστε την παράνοια; Να μπορώ να πάω, να περάσω υπέροχα, χωρίς να ενοχλήσω κανέναν, και εγώ να σκέφτομαι από τους κοντινούς μου που δεν θα είναι μαζί μου μέχρι τα παιδάκια στην Αφρική και τη Συρία. Προσπαθώ όμως. Και αυτή η ανάρτηση είναι στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας. Να εντοπίσω, να αναγνωρίσω, να αποδεχτώ τα συναισθήματά μου ώστε να μπορέσω να τα αντιμετωπίσω και να τα αλλάξω. Γιατί ποιος μου εγγυάται ότι σε 6 μήνες, σε 1 χρόνο εγώ θα υπάρχω και θα μπορώ και πάλι να κάνω αυτό το ταξίδι; Ότι θα έχω την υγεία μου (εγώ και οι άνθρωποί μου), θα συντελούν οι συνθήκες, θα έχω τον ελεύθερο χρόνο, τους φίλους μου, τη δυνατότητα να περάσω ακόμη λίγες ημέρες ξέγνοιαστων διακοπών; Κανείς. Για αυτό φίλοι μου, θα προσπαθήσω να πάω. Αν ξεπεράσω τον σαμποτέρ που λέγεται ανδριάνα, μπορεί αυτό το καλοκαίρι να με βρει στην όμορφη Χίο. Ή στην όμορφη Μύκονο. Ή και στα 2!

ανδριάνα

ΥΓ. Η 1η αφίσα που τοποθέτησα πάνω από το καινούργιο μου γραφείο γράφει ακριβώς αυτό: Choose Joy. Αν θέλετε, μπορείτε να την εκτυπώσετε και εσείς για να σας υπενθυμίζει τον στόχο σας. Από το Lost Bumblebee
ΥΓ2. Διαβάζοντας την ανάρτηση πριν τη δημοσιεύσω με έπιασαν δάκρυα. Γιατί θυμήθηκα τις 2 τελευταίες χρονιές που ήταν από τις δυσκολότερες της ζωής μου, και γιατί αισθάνθηκα υπερήφανη για τη δύναμη που βρήκα μέσα μου ώστε αυτή τη στιγμή να μπορώ να σας γράφω για την χαρά.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

How was your week?

  • Κατέφτασε και ο συνοδοιπόρος και ξεκινήσαμε έναν μαραθώνιο 2,5 ημερών! Περιοδεύων θίασος!
  • Παρασκευή λοιπόν σερί από το αεροδρόμιο στους γονείς για 'παπουτσάκια' και ιστορίες, και μετά τοπικό ποτό στη Γλυφάδα με τους γνωστούς - άγνωστους. 
  • Πόσο γελάσαμε! Πόσο το ευχαριστηθήκαμε! Είναι διαφορετικό το γέλιο όταν είναι δικών σου ανθρώπων. Έχει άλλη ποιότητα, δύναμη και αγάπη.
  • Αναστατωθήκαμε από τις εξελίξεις εξ Αμερικής αλλά τέλος καλό όλα καλά.
  • Σάββατο με ξυπνητήρι (!) για να τα προλάβουμε όλα!
  • Και κούρεμα, και tour στην οικοδομή των φίλων, και γρήγορη επίσκεψη στους γείτονες που βρίσκονται κατ' οίκον περιορισμό τον τελευταίο καιρό και Κηφισιά για το μεγάλο τραπέζωμα του Σαββάτου.
  • Όταν είναι τόσοι πολλοί και τόσο αγαπημένοι, με ποιον να πρωτομιλήσεις και τι να προλάβεις να πρωτοπεις!
  • Απολαύσαμε το νηστίσιμο μενού (πόσο μου έχουν λείψει αυτές οι γεύσεις), τα πιτσιρίκια, τα μαγικά του Παναγιώτη, τις ερωτήσεις, τις απαντήσεις και έφτασε απόγευμα.
  • Ήπιαμε Asti με την αντροπαρέα των ΒΠ.
  • Κάναμε το λάθος και επιστρέψαμε από τον κέντρο και μας πήρε 1 ώρα!
  • Κυριακή χωρίς ξυπνητήρι (ευτυχώς) και με παγκόσμια πρώτη εξόρμηση για τένις. 
  • Οι άντρες έπαιζαν, οι γυναίκες έβλεπαν. Ευτυχώς μας βοήθησε ο καιρός και οι πρώτες ψιχάλες έπεσαν αφού τελείωσαν τα sets.
  • Κυριακή μεσημέρι ξανά στα βόρεια για ακόμη ένα τραπέζωμα με πολλούς και αγαπημένους.
  • Ήταν τόσα τα πιτσιρίκια που σίγουρα γέμιζαν μία σχολική τάξη.
  • Και μεγαλώνουν τόσο που στο τέλος δεν ξέρω ποιο είναι ποιο και σε ποιον ανήκει. Την επόμενη φορά με ταμπελάκια παρακαλώ.
  • Στάση στο Ψυχικό για έναν καφέ που είχαμε υποσχεθεί εδώ και μήνες και επιστροφή σπίτι για να τα πούμε με λίγη ηρεμία με τους κουμπάρους.
  • Και έτσι ξαφνικά, να ΄σου και ένα ταξιδάκι στο Στρασβούργο. Τι καλά!
  • Πόσους ανθρώπους είδαμε και πόσους ακόμη θα θέλαμε να δούμε.... Ποτέ δεν είναι αρκετός ο χρόνος. 
  • Ξημέρωσε Δευτέρα, πακετάραμε με την βοήθεια της Α., θαυμάσαμε τον ήλιο και τον όμορφο κήπο μας και ξεκινήσαμε για πίσω.
  • Ο νεαρός πιλότος από την Μαλαισία που καθόταν δίπλα μου στο αεροπλάνο γύριζε από την 1η του επίσκεψη στην Ελλάδα και με μία φράση τα είπε όλα: "very warm people... it felt like home". Και ψήλωσα λιγάκι ως Ελληνίδα.
  • Ο Έλληνο-Ελβετός (πλέον μετά από τόσα χρόνια) δε κύριος που καθόταν δίπλα στον Στέλιο του αφηγήθηκε μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 2,5 ώρες πτήσης. Και τι ζωή!
  • Οι 'Ελβετοί' γείτονες μάς ξάφνιασαν και εμφανίστηκαν στο αεροδρόμιο να μας μαζέψουν!
  • Αυτές οι συχνές αλλαγές μου δημιουργούν μια σύγχυση... Πίσω στην προσαρμογή ξανά. Πού τα αφήσαμε τα πράγματα, ποιους λογαριασμούς έχουμε πληρώσει, πότε έχουμε μάθημα, τι είχε ζητήσει ο ασφαλιστής κτλ κτλ.
  • Εγκρίθηκε και η δική μου αίτηση και είμαι και επίσημα κάτοικος Neuchatel.
  • Το σπίτι μας απέκτησε αυτή την όμορφη. Τις είδαμε με την Ρόζα και δεν μπορέσαμε να τους αντισταθούμε. Πανέμορφες ορχιδέες σε εξαιρετικές τιμές.
  • Πήραμε 'ταπεράκι' στας Ελβετίας τα γευστικότερα Πασχαλινά κουλουράκια του νομού Αττικής. Αυτά της κας Λένας.
  • Φάγαμε σπιτική μαρμελάδα φράουλα με ταμπελάκι στα Γαλλικά και Γερμανικά.
  • Θαύμασα την μελέτη, την προσοχή στη λεπτομέρεια και την τέχνη που βάζουν οι εδώ κηπουροί όταν φυτεύουν τα εποχιακά λουλούδια.
  • Καταστροφή από αυτές που μόνο εγώ μπορώ να κάνω! Πήρα να ανακινήσω το βαζάκι που είχα βάλει όλα τα υλικά για την σως της σαλάτας, και το καπάκι δεν τον είχα βιδώσει! Αποτέλεσμα; Λάδια - Ξύδια - Μουστάρδες ΠΑΝΤΟΥ! Στα ρούχα, στα μαλλιά, στα πατώματα, στους πάγκους, στα χαλιά. DISASTER. Μέσα μου όμως να σας πω γέλαγα.
  • Συνεννόηση για μαγνητοσκόπηση #34 (έχω χάσει το μέτρημα) με τεχνίτη για τα παντζούρια του σπιτιού.
  • Έβαλα δυνατά μουσική, έβγαλα τα σύνεργα και έφτιαξα cheesecake για το δείπνο με τους φίλους.
  • Και τώρα που σας τα γράφω όλα αυτά, από το παράθυρο βλέπω τους κωπηλάτες της λίμνης.
  • Αν μας βλέπατε, θα νομίζατε ότι πάμε για βραδινό πικνίκ. Και όμως πηγαίναμε στους φίλους. Με τα κρασιά, τα γλυκά, τις κρέπες και τις κιθάρες μας. Και περάσαμε μία εξαιρετική, μουσική, βραδιά υπό τους ηλεκτρικούς ήχους του Γιάννη και τους κλασικούς της Ρόζας. Πόσο ζηλεύω τους καλλίφωνους και τους μουσικούς!
  • Ω ναι! Η θερμοκρασία δεν έπιασε απλά διψήφιο αριθμό, αλλά αγγίξαμε και το 20!
  • Κάναμε κοριτσίστικη και τόσο ηλιόλουστη βόλτα στην όμορφη Λωζάνη (η Κάτια, η Ρόζα και εγώ). Και βρεθήκαμε και με το αυτοκίνητο πάνω στις γραμμές του τραμ αλλά αυτό ας μη το συζητήσουμε καλύτερα.
  • Κάναμε το 1ο μας μάθημα τένις σε ανοιχτό γήπεδο και ήταν μαγικά!
Καλό, Πασχαλιάτικο, μακρύ σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Πάσχα εκεί!


Περιπλανιόμουν τις προάλλες στο Lifelikes και εμφανίστηκε μπροστά μου η περσινή Πασχαλινή ανάρτηση. Αυτή εδώ. Και αμέσως συνειδητοποίησα, και από τον τίτλο μόνο, πόσο διαφορετικό θα είναι το φετινό Πάσχα, όχι μόνο για εμάς αλλά και για όλους τους 'συνενόχους' στο έγκλημα. Όλους αυτούς που γέμισαν το σπίτι μας πέρσι, που κοιμήθηκαν στα κρεβάτια μας, που έψησαν, που μαγείρεψαν, που έπαιξαν μαζί μας. 

Και ποιος θα μας το έλεγε ότι κάθε Πάσχα θα είναι τόσο διαφορετικό! Το 2013, στο καθιερωμένο - αγαπημένο μας σημείο, με την άπλα, τους φίλους όλων των ηλικιών να πηγαινοέρχονται, τα ψησίματα, τα γέλια, τα πιτσιρίκια, τους γονείς. Το 2014, λειψοί, σε εναλλακτικό σκηνικό για να αλλάξουμε παραστάσεις και να εγκαινιάσουμε το καινούργιο μας σπίτι. Πάλι με αγαπημένους φίλους και συγγενείς, λιγότερες ετοιμασίες, μικρότερη άπλα και ίσως πιο μαγκωμένη διάθεση. Το 2015, μακριά και διασκορπισμένοι. Από τους συνήθεις υπόπτους, πολύ λίγοι θα ανταμώσουν αυτό το Πάσχα. Οι υπόλοιποι θα το ζήσουμε πολύ διαφορετικά. Διαφορετικά από θέμα τοποθεσίας, διαφορετικά από θέμα παρέας, διαφορετικά από θέμα εθίμων (επίσημων και μη)... απλά διαφορετικά.  Και είναι η προσαρμογή πολύ μεγάλο θέμα. Μείζον θέμα επιβίωσης. Είτε προσαρμόζεσαι στα ήθη και έθιμα μιας ξένης χώρας, είτε στην απουσία, είτε στα νέα δεδομένα. Πρέπει να προσαρμόζεις συνεχώς τα θέλω σου στις δυνατότητές σου. Σε αυτά που σου προσφέρει η ζωή την εκάστοτε στιγμή. Γιατί αυτή η στιγμή, είτε λέγεται Πάσχα είτε γενέθλια είτε καθημερινότητα, αποτελείται από μία βάση η οποία δεν αλλάζει με τα θέλω μας. Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει. Και όσο πιο ευέλικτοι και δεκτικοί είμαστε σε ότι μας προσφέρει το σήμερα, τόσο πιο ήρεμοι και γαλήνιοι. 

Μακάρι να μπορούσαμε να παγώσουμε κάποιες στιγμές και να τις ζούμε αιώνια.... Μέχρι τότε, ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε την προσωπική μας ιστορία, με τις επιλογές που κάναμε ή δεν κάναμε, και με όσα μας προσφέρονται. Αξιοποιήστε τα!

Καλό μας Πάσχα!
α.


Photo: 79 ideas

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Βρες τις διαφορές #6

  • Οι Ελβετοί μαζί με το μεσημεριανό τους πίνουν ζεστό τσάι.
  • Το μεσημέρι που έχουν lunch break γεμίζουν τα τοπικά εστιατόρια και καφέ για σαλάτες, σάντουιτς και σούπες.
  • Κανείς δεν πίνει καφέ στο δρόμο, περπατώντας, αράζοντας, οδηγώντας. Τουλάχιστον στη δική μας μικρή πόλη.
  • Αυτό το μικρό πατίνι (που έχει χερούλι και το σπρώχνεις με το ένα πόδι;) το χρησιμοποιούν από παιδάκια 3 χρονών έως κουστουμαρισμένοι 60άρηδες. Μέχρι και το 'αριστοκρατικό' ξενοδοχείο της πόλης το παρέχει στους επισκέπτες του!
  • Η Κυριακή είναι ημέρα ιερή. Οπότε αν δεν βρίσκεσαι για σκι (τους χειμερινούς μήνες) δεν έχεις και πολλά να κάνεις. Οπότε σπίτι, τάξη και ασφάλεια. Άντε και καμιά βόλτα στη φύση.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes