Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

How was your week?

  • Αχ δύσκολη η Παρασκευή.... Δεν θα σας κουράζω όμως κάθε εβδομάδα με τους ύπνους και τις αυπνίες του μικρού Στέφανου. Δεν ωφελεί.
  • Το απόγευμα, ντυθήκαμε - στολιστήκαμε μαμά και υιός, ήρθε και η Ρόζα να μας βοηθήσει με τα συμπράγκαλα, και πήγαμε να πάρουμε τον συνοδοιπόρο από την δουλειά.
  • Δεδομένης της ικανότητας που έχει το αυτοκίνητο να τον κοιμίζει (κλάσικ!), το εκματελλευτήκαμε, κάναμε μια βόλτα στο κέντρο και πήραμε to go φαγητό να φάμε στη λίμνη.
  • Δυστυχώς, τα προγνωστικά έπεσαν έξω, και έτσι ξύπνησε μετά από λίγο και εμείς με το ένα χέρι τρώγαμε (ή πιο σωστά καταπίναμε γιατί τέτοια ήταν η ταχύτητα), και με το άλλο σπρώχναμε το καρότσι.
  • Το σαββατοκύριακο νιώσαμε λίγο άνοιξη, μη σας πω και καλοκαίρι! Οι Ελβετοί σίγουρα έζησαν το πρώτο τους καλοκαιρινό σκ με βερμούδες, μαγιό, BBQs, ποδήλατα, windsurf, water ski κτλ.
  • Εμείς, φορέσαμε δειλά-δειλά τα πρώτα μας κοντομάνικα, βάλαμε τις πρώτες μας αντιηλιακές και περπατήσαμε πολύ!
  • Από νωρίς λοιπόν το Σάββατο οι 3 μας για δουλειές με το αυτοκίνητο και το καρότσι, και στο Bienne το μεσημέρι και στην εορτάζουσα Έλενα. Φάγαμε εξαιρετική κοτόπιτα, τα είπαμε, περπατήσαμε στη δική τους λίμνη, φάγαμε παγωτό και τα απολαύσαμε όλα στην ησυχία που μας προσέφερε απλόχερα ο μικρός με 2ωρους και 3ωρους ύπνους, εντός του καροτσιού -βεβαίως βεβαίως.
  • Η Κυριακή ελπίζαμε να συνεχιστεί στο ίδιο χαλαρό και αναζωογονητικό μοτίβο και έτσι ξεκινήσαμε πάλι νωρίς οι 3 μας και το μεσημεράκι συναντήσαμε την έταιρη οικογένεια με τον 6μηνίτικο μικρό τους! Η ησυχία όμως αυτή τη φορά δεν κράτησε πολύ και οι εντάσεις συνεχίστηκαν μέχρι το βράδυ.
  • Κάναμε και την φωτογράφισή μας ενόψει των πρώτων "γενεθλίων"! Πέρασε κιόλας ένας μήνας......
  • Το πρωί όμως ξύπνησα αποφασισμένη και κάτι καλύτερο καταφέραμε.
  • Τέτοια υπερηφάνεια! Άφησα πιπίλες και μωρά για να συγχαρώ τους αγαπημένους μου φίλους που διακρίθηκαν με την πολυτιμότερη ψήφο -αυτή του κοινού. Το The Jewel Made in Greece 2016  είναι της KK Jewelry Lab. Και το αξίζουν πραγματικά! 
  • Και κάτι το ένα, κάτι το άλλο, κάτι μαγικό έγινε και ηρέμησε το προσωπάκι του μικρού Στέφανου, και αραίωσαν τα κλάμματα και οι εντάσεις και περάσαμε τις ημέρες πολύ πιο ήσυχα.
  • Έτσι δύο πρωϊνά βγήκαμε για δουλειές και βόλτα. Την Τετάρτη οικογενειακώς πρωί - πρωί για γραφειοκρατικά και μετά οι 2 μας για ένα γρήγορο σούπερ-μάρκετ, και την Πέμπτη για να εκμεταλλευτούμε τον ήλιο!
  • Οι κυρίες με τα ψάθινα καλάθια που κάνουν τα ψώνια τους στην τοπική λαϊκή είναι χάρμα οφθαλμών!
  • Όπως και λουλούδια που έχουν κατακλύσει την πόλη.
  • Αγόρασα και 2 παντελόνες, small size μεν (ταχυπαλμία με έπιασε όταν διάλεγα μέγεθος!), φαρδουλές δε. Ότι πρέπει με λίγα λόγια για αυτή την -μεταβατική ελπίζω- περίοδο.
  • Δεν χορταίνω να τον χαζεύω όταν τεντώνεται για να ξυπνήσει! Τι γκριμάτσες, τι χασμουρητά, τι αναστεναγμοί....
  • Και είναι ξαφνικά σαν να μας κοιτάει με άλλο βλέμμα. 
  • Σήμερα έχει γενέθλια ο αγαπητός μου αδελφός! Μόνο χαρές εύχομαι!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

How was your week?

  • Τετραήμερο με την οικογένεια σε απαρτία. Γιατί Παρασκευή εργάστηκε από το σπίτι ο συνοδοιπόρος και την Δευτέρα ήταν αργία (Αγίου Πνεύματος).
  • Πόση διαφορά κάνει όταν είναι 2 οι ενήλικες στο σπίτι! Πρακτική αλλά κυρίως ψυχολογική.
  • Έτσι, περάσαμε 4 ημέρες βασικά οι τρεις μας (γιατί τους φίλους τους τριγυρίζουν διάφορες ιώσεις και συνάχια), με καθημερινές βόλτες στο κέντρο, καφέ, εξαιρετικά μαγειρέματα του συνοδοιπόρου, πολλά κλάμματα και μικρές στιγμές απόγνωσης, τηλεοπτικές εκπομπές μαγειρικής για παρηγοριά, κλεφτούς ύπνους και αναλύσεις περί πατεντών - κόλπων και αποκωδικοποιήσεων του τι πιάνει και τι όχι στον αγαπητό Στέφανο που κοιμάται όλο και λιγότερο μέσα στην ημέρα.
  • Sushi time μετά από μήηηηηηνες.
  • Να προσπαθείς να δουλέψεις λιγάκι στον υπολογιστή, με background ήχους κυμάτων, εξάσκηση του προσαγωγού για να κουνιέται το ριλάξ και το ένα χέρι στην πιπίλα. Priceless!
  • Να πίνεις το τσάι σου με ένα κομμάτι κέικ σε ησυχία. Η νέα πολυτέλεια.
  • Και πάνω που τον έχεις κοιμίσει (επάνω σου εννοείται!), χτυπά το κουδούνι ο ταχυδρόμος και πρέπει να κατέβεις 3 ορόφους! Αυτό είναι crisis management.
  • Οι στιγμές που μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να χαμογελάσουμε με όλα αυτά που μας συμβαίνουν είναι πραγματικά πολύτιμες. Και με τον συνοδοιπόρο, μέσα στην απόγνωσή μας, καταφέρνουμε και γελάμε κιόλας.
  • Όσο και να σε έχει παιδέψει, όσο και να έχει κλάψει, όσο άυπνη και αν είσαι, και πεινασμένη, και κουρασμένη... όταν τον βλέπεις να κοιμάται με διπλωμένα τα χεράκια του τα ξεχνάς όλα.
  • Η αδελφή παρακολούθησε τον Άμλετ με τον Χειλάκη... και ζήλεψα.
  • Πήγαμε και το πρώτο μας σούπερ-μάρκετ οι 2 μας. Και εννοείται κοιμήθηκε σε όλη τη διαδρομή -εντός και εκτός του σούπερ-μάρκετ- οπότε στο γυρισμό μαζέψαμε και τον συνοδοιπόρο από την δουλειά.
  • Έφτασε και το μαγικό προβατάκι με ενσωματωμένους 4 τύπους white noise. Best-seller προς το παρόν είναι ο ωκεανός.
  • Απο εκεί που ανησυχούσαμε αν θα πάρει βάρος και πώς, τώρα παίρνει σχεδόν διπλό από τον μέσο όρο.
  • Ήρθαν και τα κορίτσια για έναν αναπάντεχο, μεσημεριανό καφέ σπίτι και πέρασε όμορφα η ώρα, υπό το βλέμμα και το κλάμα (!) του Στέφανου.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Just the 2 of us


Όταν σπούδαζα στο Λονδίνο, είχαμε πάει οικογενειακώς (μαμά και 3 παιδιά δηλαδή) για να μου βρούμε διαμέρισμα και να είμαι έτοιμη για την επίσημη έναρξη των σπουδών. Την πρώτη επίσημη λοιπόν εβδομάδα, εκεί στα τέλη Αυγούστου, ανέβηκε μαζί μου και η αδελφή μου. Για συμπαράσταση στα πρακτικά, στις ετοιμασίες, στις δουλειές, στα γραφειοκρατικά, αλλά κυρίως στα συναισθηματικά. Και θυμάμαι τις ατελείωτες διαδρομές με τα πόδια, τα ψώνια, τις σφουγγαρίστρες που κουβαλούσαμε στο Hyde Park, τα βράδια που χάναμε το στενό του σπιτιού και κάναμε κύκλους, τις καθαριότητες, τις πατέντες για να τα χωρέσουμε όλα στο τόσο-δα-μικροσκοπικό διαμερισματάκι (που για τα ελληνικά δεδομένα -τουλάχιστον τότε- μάλλον δωμάτιο θα το έλεγες). Πιο πολύ από όλα όμως θυμάμαι την ημέρα που πήραμε το μετρό για το Heathrow και την είδα να απομακρύνεται για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Σε όλη τη διαδρομή πίσω στο σπίτι και μάλλον όλο το πρώτο εκείνο βράδυ έκλαιγα. Γιατί ήμουν μόνη. Επίσημα και ανεπιστρεπτή. Θα ξημέρωνε το πρωί και θα έπρεπε να δημιουργήσω από το μηδέν τη νέα μου πραγματικότητα. Ναι, είχα κάποιους γνωστούς και φίλους στο Λονδίνο και στην ευρύτερη Μεγάλη Βρετανία αλλά τι να σου κάνουν όταν ξυπνάς και κοιμάσαι μόνη, όταν ξαφνικά το ψυγείο πλημμυρίζει και πρέπει να κάνεις απόψυξη, όταν πρέπει να βρεις τους τεχνικούς όρους για να συνεννοηθείς για το ίντερνετ (ποιος θα μου έλεγε τότε ότι όλα αυτά θα τα ξαναπερνούσα ακόμη πιο δύσκολα στα "άγνωστα" γαλλικά αυτή τη φορά;!), όταν διασκέδαση θεωρείται ακόμη και η επίσκεψη στο σούπερ-μάρκετ (μέχρι και ειδική διαδρομή είχα βρει μέσα από το πάρκο ώστε να αγοράσω τα αγαπημένα μου δημητριακά από το Marks&Spencer και να κάνω και τη βόλτα μου) και τα Friends ήταν μερικές φορές η "κορυφαία" στιγμή της εβδομάδας σου (Παρασκευή βράδυ θυμάται παιζόταν το τελευταίο season). 

Είναι συγκλονιστική η αίσθηση της μοναξιάς. Ότι βασίζεσαι στον εαυτό σου και μόνο. Πάει η ελληνική οικογένεια, τα αδέλφια και οι γονείς, οι φίλοι, η ασφάλεια, η οικειότητα... Τα μέρη σου, οι συνήθειές σου, η ρουτίνα σου, οι κατακτήσεις σου. Είσαι ένας μεταξύ χιλιάδων. Είναι για εμένα μία από τις σημαντικότερες εμπειρίες πραγματικής ενηλικίωσης για αυτό και θεωρώ τυχερούς τους νέους που επιλέγουν (ή αναγκάζονται) να ζήσουν μέρος των φοιτητικών τους χρόνων μακριά από την οικογενειακή θαλπωρή. Γιατί τότε ενηλικώνονται. Πραγματικά. Ουσιαστικά. Όχι στη θεωρία. Ανεξαρτητοποιούνται. Γιατί ανεξάρτητος ενώ η μαμά σού μαγειρεύει - πλένει - σιδερώνει δεν είσαι. Γίνεσαι κύριος της ζωής σου, των επιλογών σου. Γίνεσαι υπεύθυνος. Δεν υπάρχει ο απομηχανής Θεός (η ελληνική οικογένεια δηλαδή) να σε σώσει.

Κάπως έτσι λοιπόν αισθάνθηκα και το περασμένο Σάββατο που ξαφνικά γέμισαν δάκρυα τα μάτια μου ενώ κρατούσα τον μικρό Στέφανο. Γιατί συνειδητοποίησα ότι μετά από 4 ημέρες στο μαιευτήριο και καμιά 10ρια σπίτι με τις επισκέψεις των γιαγιάδων, έφτασε η ημέρα που θα είμαι μόνη. Και όχι απλά μόνη, αλλά με την ευθύνη ενός νεογέννητου. Και βεβαίως έχω τον συνοδοιπόρο (τι θα έκανα χωρίς αυτόν;). Αλλά την πλειοψηφία της ημέρας εγώ "παλεύω" με ύπνους - θηλασμούς - πάνες και αυτός με sap - αριθμούς και εργοστάσια. Και πρέπει και οι τρεις (μαμά - μπαμπάς - μωρό) να τα βγάλουμε πέρα. Να βρούμε τον τρόπο, τις δικές μας πατέντες σε ένα νέο, παντελώς άγνωστο κόσμο, αυτό της μητρότητας και της πατρότητας. Και ναι, είναι όπως τα λένε. Πέφτεις στα βαθειά και κολυμπάς. Με εφόδιο την αγάπη, την υπομονή και όσα έχεις καταφέρει να ρουφήξεις από τους κοντινούς σου γονείς όλα αυτά τα χρόνια. Και ελπίζεις ότι κάπως θα δέσει το γλυκό. Και θα δέσει... πού θα πάει. Απλά ο καθένας ακολουθεί τη δική του συνταγή και στο τέλος δημιουργεί το δικό του γλυκό. Εξίσου πολύτιμο, γευστικό και όμορφο αλλά σίγουρα μοναδικό.

ανδριάνα

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

How was your week?

  • Ήλιος, ήλιος, ήλιος. Έξω λοιπόν για όσο διαρκεί!
  • Έτσι, την Παρασκευή (αργία) κάναμε τις βόλτες μας, η τριμελής οικογένεια και οι γιαγιάδες, τις δουλειές μας, τα ψώνια μας....
  • Και το Σάββατο "εκδράμαμε" στο κοντινό Petit-Cortaillod το οποίο θυμίζει λίγο από νησί... Με την παραλία του, το γκαζόν του, την παιδική χαρά, το εστιατοριάκι, την μαρίνα. 
  • Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία. Εκεί ανάμεσα στις μαργαρίτες και τα γκαζόν καθήσαμε και εμείς με τον Στέφανο για να φάμε.
  • Και ενώ εμείς τρώγαμε τα ωραία μας ψάρια, κάποιοι έκαναν τις πρώτες τους βουτιές! Είναι τρελοί αυτοί οι Ελβετοί!
  • Και ο "δημόσιος" θηλασμός, ειδικά όταν είσαι μαμά 2 εβδομάδων, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα αλλά σιγά-σιγά βρίσκουμε τα κόλπα μας και τις κρυψώνες μας.
  • Και εκεί που καθόμασταν Σαββατο βράδυ όλοι μαζί, να 'σου οι συγκινήσεις. Ε, θα χτύπαγαν κάποια στιγμή και τη δική μας πόρτα.
  • Και την Κυριακή αποχαιρετίσαμε και ευχαριστήσαμε τις γιαγιάδες.
  • Και μείναμε επίσημα πλέον οι 3 μας... και από Δευτέρα οι 2 μας. 
  • Και ήρθε η Δευτέρα με ένα bonus 2ωρο ξενύχτι το βράδυ και non-stop μάτι γαρίδα από το πρωί μέχρι τις 14.00. Ευτυχώς στις 14.00 πέσαμε μαμά και γιος ξεροί!
  • Μας έφτιαξαν -ξανά- και τον φούρνο και ελπίζω να τελειώσαμε με τις εργασίες.
  • Ξεπεράσαμε και το φράγμα των 3 κιλών (γιούπι!) και έτσι, για 1η φορά μετά από 2 εβδομάδες, ξεπεράσαμε το βάρος γέννησής μας.
  • Τρίτη πρωί και πάλι αναστατώσαμε το πρόγραμμα για να είμαστε στις 9.00 στις υπηρεσίες του δήμου για την εγγραφή του Στέφανου.
  • Και αυτός να κλαίει (μεγάλη πείνα!), ο μπαμπάς του να αγχώνεται και η υπάλληλος να μου περιγράφει τις διακοπές της στη Ζάκυνθο και να πατάει τα πλήκτρα με ταχύτητα χελώνας καρέτα - καρέτα.
  • Και δεν κοιμηθήκαμε ούτε την Τρίτη αλλά η μαμά εκμεταλλεύτηκε την ησυχία και τα κέφια του μωρού και κάναμε photo-shooting!
  • Carpool Karaoke! Τι να πω! Μου φτιάχνει τη διάθεση κ-ά-θ-ε φορά.
  • Όλα μια απόφαση είναι. Και όπως μου είπε και η μαία, "η "δουλειά" σου αυτούς τους πρώτους μήνες είναι να τρως κάτι, να προσπαθείς να κοιμηθείς λίγο και να φροντίζεις τον μικρό". Τελεία.
  • Δύσκολο για το supergirl που λέγαμε αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
  • Και κατέφτασαν συγκλονιστικά νέα! Να ουρλιάξω ήθελα από τη χαρά μου. Δεν μπορώ όμως να αποκαλύψω περισσότερα...
  • Και είναι τόσο γλυκός! Και τόσο εκφραστικός! Με τα μάτια, τα χείλη, τα χέρια του...
  • Μου έστειλε και η δική μου μαμά μωρουδιακές φωτογραφίες όταν ήμουν και εγώ 10-15 ημερών, και κουνούσα και εγώ έτσι τα χεράκια μου. Ε, μπορεί τελικά κάτι να πήρε και από εμένα.
  • 06.00-14.00: νέο ρεκόρ αγρύπνιας. Τι θηλασμοί, τι μουσικές, τι κουνήματα, τι σσσσσσσς, τι αγκαλιές, τι τραγούδια, τι Brahms, τι white noise, τι αλλάγματα, τι μάρσιπο, τι περπάτημα.... τίποτα.
  • Και εκεί που λέγαμε "τουλάχιστον κοιμάται το βράδυ" (αυτά τα δύο δίωρα δηλαδή) να σου και το ξύπνημα εκεί στις 3.00.
  • Αναμενόμενα, θα μου πείτε, φυσιολογικά, θα μου πείτε... και θα συμφωνήσω. Δεν παύουν όμως να είναι δύσκολα και κουραστικά. Θα τα καταφέρουμε όμως.
  • Τουλάχιστον, με αυτά και με εκείνα, φεύγουν τα κιλά της εγκυμοσύνης. Όχι η κοιλιά... ακόμα, αλλά τα κιλά πέφτουν μέρα με την μέρα. Τώρα είμαστε περίπου στα +5.
  • Δεχτήκαμε και τους πρώτους μας επισκέπτες. Ανέβηκαν οι γείτονες για απογευματινό τσάι, μην φανταστείτε κόσμο και ετοιμασίες, αλλά ήταν ωραία που είχαμε παρέα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Washi tape it!


Σας είπα για τα εκπληκτικά washi tapes που μου έστειλαν οι φίλοι από το Μακάο! Στο Ελβετικό μας σπίτι έχω ήδη χρησιμοποιήσει σε αρκετά σημεία washi tapes (για να αποφύγουμε και τις τρύπες και τα καρφιά). Στο γραφείο για παράδειγμα που βλέπετε παραπάνω και είχαμε δει και εδώ. Και τα αγαπώ! Γιατί έχουν μια ξεγνοιασιά, μια νεανικότητα, μια φρεσκάδα, μία μη-μονιμότητα. Το μόνο μας θέμα είναι ότι δεν ανταποκρίνονται με την ίδια επιτυχία σε όλους τους τοίχους του σπιτιού γιατί άλλοι έχουν μία τύπου ταπετσαρία, άλλοι είναι λείοι και άλλοι έχουν "καρούμπαλα" (σε άπταιστη τεχνική ορολογία!). Καταλάβατε όμως.

Τώρα, με τη νέα μου συλλογή και το νέο project του μωρουδιακού δωματίου, το οποίο έχει πάρει την βασική του μορφή αλλά περιμένει να αναβαθμιστεί με τις λεπτομέρειες, έκανα την έρευνά μου για εύκολα, πολύχρωμα και ιδιαίτερα, μικρά DIY projects με washi tapes. Αν είστε και εσείς σε φάση ανανέωσης αλλά δεν θέλετε να ξοδέψετε ή να επέμβετε πολύ δραματικά στο χώρο, πάρτε τα washi tapes σας αν χείρας και πάμε! Και δεν μιλάμε μόνο για τοίχους, αλλά και για κλειδιά, κεριά, κινητά τηλέφωνα....... Η λίστα είναι ατελείωτη!










Πηγές: DIYs.com, Apartment Therapy, hgtv, brit+co, the boo and the boy, handmade charlotte, city mom, design sponge

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

How was your week?

  • Αν σας πω ότι δεν ξέρω τι να γράψω για την εβδομάδα που μας πέρασε, τι θα πείτε; 
  • Από τη μία είναι τόσα και από την άλλη τόσο λίγα. Τόσα τα συναισθήματα, τα άγχη, οι αγωνίες, οι συγκινήσεις και οι αγκαλιές, αλλά και τόσες λίγες οι εξελίξεις - τα γεγονότα.
  • Μία εβδομάδα, στην πλειοψηφία της κατ' οίκον, με εμένα, τον Στέφανο, τις μαμάδες τα μεσημέρια και τον συνοδοιπόρο τα απογεύματα.
  • Με 2ωρα ταΐσματα, μισάωρους ύπνους, πολλές γκριμάτσες, χρονόμετρα, σημειώσεις, κρέμες, μυρωδιές, αγωνίες, νυχτοπερπατήματα και ραντεβού στην αλαξιέρα.
  • Με συχνές επισκέψεις της μαίας Σάντρα για συμβουλές αλλά κυρίως για ζύγισμα!
  • Είναι λιτοδίαιτος βλέπετε ο κύριος και έχουμε ανησυχίες για το βάρος του.
  • Με βροχές και ψύχρα που μας κράτησαν στο σπίτι, αλλά και 2 ημέρες ήλιου που μας επέτρεψαν να κάνουμε τις πρώτες μας βόλτες με το καρότσι.
  • Και ο μικρός τις πέρασε όλες κοιμισμένος, νανουρισμένος από τα πουλιά, τους κύκνους, τον ανοιξιάτικο αέρα και την αύρα της λίμνης.
  • Και κάθε μέρα που περνάει, γνωριζόμαστε και καλύτερα και αγαπιόμαστε ακόμα πιο πολύ.
  • Και είναι τόσο εκφραστικός, μικροσκοπικός, γλυκός... 
  • Γιατί, όπως μου έγραψε και ο καθηγητής των γαλλικών, C'est le plus beau bébé de l'univers puisque c'est le vôtre (είναι το πιο όμορφο μωρό του κόσμου γιατί είναι το δικό σας)! 
  • Περάσαμε και το πρώτο μας οικογενειακό - τριμελές Πάσχα! 
  • Με μεσημεριανό γεύμα στις γιαγιάδες το Μ. Σάββατο, εξαιρετικό φαγητό και την Ελβετική "οικογένεια" φίλων, και ήσυχο γεύμα την Κυριακή.
  • Πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε τις γιαγιάδες εδώ και αυτούς τους φίλους.
  • Και όλο έρχονται emails με ευχές, και κάρτες, και σοκολατάκια, και ρουχαλάκια, και δωράκια...
  • Και είναι τόσο συγκινητικά τα μηνύματα των φίλων. Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ να έβλεπαν πώς κάνει με τα ζαρωμένα χεράκια του ο Στέφανος και πώς χαμογελάει στον ύπνο του.
  • Και γέμισαν οι ημέρες με face time calls! Αδέλφια ενωμένα ποτέ ηττημένα :)
  • Και σε αυτά τα μισάωρα ησυχίας, τρέχω να προλάβω να κάνω κάτι... Να απαντήσω σε εκείνο το email, να πληρώσω αυτό τον λογαριασμό, να κλείσω το ραντεβού με τον παιδίατρο, να στείλω μία φωτογραφία στον συνοδοιπόρο στη δουλειά για να χαμογελάσει, να δω τι γίνεται με τις online δουλειές...
  • Και όλο και κάτι καταφέρνω. Έτσι για να νιώθω ότι κάνω και κάτι άλλο εκτός από τάισμα. Να ξεφεύγει λίγο και το μυαλό.
  • Και χτες Πέμπτη ήταν της Αναλήψεως εδώ οπότε αργία, οπότε απαρτία, οπότε βόλτες και αγκαλιές.
  • Και είναι όλα τόσο ομορφότερα, ηρεμότερα, "σωστότερα" όταν είναι και ο μπαμπάς μας σπίτι.
  • Γιατί "μαζί" τα καταφέρνουμε όλα... και ας είμαστε τις περισσότερες ώρες της ημέρας χώρια.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Μαλακά μπισκότα μπανάνα - σοκολάτα


Πολλές μπανάνες! Και τις πηγαινοφέρναμε κάθε ημέρα. Και όσες έφευγαν, τόσες επέστρεφαν! Είχαμε υψηλές προσδοκίες ότι θα τσιμπάγαμε τα φρουτάκια μας για snack αντί για αυτά τα κρουασανάκια και τα pretzels. Μάταια όμως. Αποτέλεσμα; Μισο-μαυρισμένες μπανάνες που κανείς δεν ήθελε πλέον να φάει, ούτε εντός ούτε εκτός του σπιτιού. Και τις λυπηθήκαμε οπότε ξεκινήσαμε με τον συνοδοιπόρο την έρευνά μας για την μεταποίησή τους. Με τα πολλά, καταλήξαμε σε αυτά τα μαλακά cookies. Είναι πολύ γευστικά (σας το λέω εγώ που την μπανάνα στα κέικ και τα ψωμιά δεν την εκτιμώ ιδιαίτερα), φτιάχνονται στο πι και φι, και η υφή τους είναι σαν αυτή του muffin. Έχετε μπανάνες; Φτιάξτε μπισκότα!



Υλικά:
  • 1 φλιτζάνι βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
  • 1 φλιτζάνι ζάχαρη
  • 3 μπανάνες λιωμένες με πιρούνι
  • 1 αβγό
  • 3 και 1/4 φλιτζάνια αλεύρι
  • 1 κουτ. baking powder
  • 1 κουτ. soda
  • 1 κουτ. κανέλα
  • 1/2 κουτ. αλάτι
  • 50γρ - 100γρ. σταγόνες σοκολάτας
  • 50γρ. χοντροκομμένα καρύδια

Κλασικά, προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο με την ζάχαρη, προσθέτουμε το αβγό και τις μπανάνες.
Σε ένα δεύτερο μπολ, ανακατεύουμε τα στερεά υλικά (αλεύρι - baking powder - soda - κανέλα - αλάτι). Τα προσθέτουμε στο μπολ της ζάχαρης σιγά - σιγά. Ανακατεύουμε τις σταγόνες σοκολάτας και τα καρύδια και είμαστε έτοιμοι! Τόσο γρήγορα και τόσο απλά!
Κάνουμε μπαλάκια την ζύμη (θα απλώσουν και θα φουσκώσουν λιγάκι οπότε αφήστε λίγο χώρο μεταξύ τους) και τα τοποθετούμε σε ταψί που έχουμε καλύψει με λαδόκολλα. 
Ψήνουμε για 10-12 λεπτά. Τόσο ώστε να παραμείνουν μαλακά αλλά όχι υγρά. Προσοχή μη τα παραψήσετε!
Τα αφαιρούμε και τα αφήνουμε (αν αντέχουμε -εμείς δεν αντέξαμε!) να κρυώσουν για 20-30 λεπτά. Να σας πω την αλήθεια, νομίζω ότι θα γίνουν εξαιρετικά και ως muffins οπότε την επόμενη φορά θα το δοκιμάσω και θα σας πω.

Καλή επιτυχία!

Η συνταγή είναι προσαρμοσμένη από το sidagi.gr.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

How was your week?


  • Γεννήσαμε!
  • Και μας πήρε 1,5 ημέρες σχεδόν.
  • Και ήταν δύσκολα, και ανεξήγητα, και επώδυνα, και συγκινητικά, και πρωτόγνωρα, και μοναδικά, και αναπάντεχα.
  • Και χιόνιζε την ημέρα που βγήκαμε από το μαιευτήριο.
  • Και είναι μόλις 5 ημερών και έχει ζήσει τόσα. Και έχει αλλάξει τόσο.
  • Και είναι μόλις 5 ημερών και έχουμε ζήσει τόσα. Και έχουμε αλλάξει τόσο.
  • Γεννήσαμε, και ο Στέφανος μονοπωλεί αυτό και πολλά ακόμη How was your week....
  • Αγάπη, και μόνο αγάπη για αυτά τα ζαρωμένα χεράκια και τα καθαρά ματάκια που σε κοιτούν όλο προσμονή.
Καλό Πάσχα αγαπημένοι μου.
Θα επανέλθω. Με τον Στέφανο εννοείται!

ανδριάνα

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Οι φίλοι μου


Μου λείπουν οι φίλοι μου. Οι πολύ κοντινοί αλλά και ο ευρύτερος κύκλος αγαπημένων μου ανθρώπων. Και επειδή έχω επιλέξει να ζω στο εξωτερικό, επειδή έχω επιλέξει να μην γκρινιάζω, επειδή έχω επιλέξει να μην το αναφέρω με δακρύβρεχες αναρτήσεις και σχόλια στα social media και στα τηλεφωνήματα κάθε λίγο και λιγάκι, δεν σημαίνει ότι δεν με πονά. Και όλο αυτό ήρθε ξανά στην επιφάνεια τις προάλλες που έλαβα μωρουδιακή φωτογραφία από την αγαπημένη μου Κ. Γέννησε και θυμόμουν τότε που την είχα επισκεφθεί στο μαιευτήριο για το πρώτο της παιδάκι. Και βεβαίως όλες αυτές τις "τελευταίες" εβδομάδες που σκέφτομαι πώς θα γέμιζε το ελληνικό μαιευτήριο και σπίτι με φίλους, αγκαλιές, λουλούδια, χαμόγελα και σοκολατάκια για την έλευση του μικρού μας.

Κάνω μεγάλη προσπάθεια, συνειδητή, να είμαι εκεί ενώ ξέρω ότι δεν μπορώ να είμαι. Να είμαι εκεί στα καλύτερα και στα χειρότερα, στα σημαντικά γεγονότα (στις γέννες - τα γενέθλια - τις μετακομίσεις - τις νέες δουλειές - τα νέα projects - τις στεναχώριες - τους τσακωμούς) αλλά -ίσως σπουδαιότερο και σίγουρα δυσκολότερο- και στα πιο ασήμαντα. Στα καθημερινά. Στο τραγούδι που ξέρω ότι θα αρέσει στην Ζ., στη νέα σειρά που βγαίνει και ίσως παρακολουθήσουμε "παράλληλα" με τον Γ., στη νέα έκθεση που θα ήθελα να πάμε με την Κ. ή τον Τ., στη συνταγή που ξέρω ότι θα μαγειρέψει εξαιρετικά η Μ., στο άρθρο που ξέρω ότι θα εκτιμήσει ο Β., στο βιβλίο που θα απολαύσει η Γ. Και στα τόσα που ζω εδώ, στην "παράλληλη" Ελβετική πραγματικότητα, και θα ήταν ακόμη πιο όμορφα αν μπορούσα να τα μοιραστώ με τους συγκεκριμένους. Και πολλές φορές αστειευόμαστε στα τηλέφωνα και τα emails, "δεν έρχεστε το βραδάκι από εδώ για κανά τσίπουρο;" ή "κανόνισε γιατί αν δεν μου το στείλεις θα έρθω από εκεί". Δεν μπορείς λέει να τα έχεις όλα στη ζωή -αν και εγώ πιστεύω ότι μπορείς. Δεν πειράζει.

Εύχομαι οι παράλληλες ζωές μας να διασταυρώνονται συνεχώς και να διατηρούμε αυτή τη "δίψα" να ζούμε μαζί αν και χώρια.

ανδριάνα

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

How was your week?

  • Πώς να αποτυπώσει η τεχνολογία την ομορφιά που βλέπει το μάτι; Αδύνατον! Προσπάθησα πάντως.
  • Βελονισμός #3, με την ίδια, γλυκύτατη, Ασιάτισσα μαία. Κάθε φορά γνωριζόμαστε και λίγο καλύτερα. Αυτή τη φορά έμαθα ότι είναι μεγαλωμένη στη Γαλλία από τους θετούς γονείς της ενώ η καταγωγή της είναι από το Βιετνάμ.
  • Και μέσα σε όλα, μου είπε ότι πάλι καλά που δεν γεννάς σήμερα γιατί είμαστε fully booked!
  • Παρασκευή βράδυ και μαζευτήκαμε στους φίλους στην Bienne καθώς είχαμε αφίξεις γονιών από τα Γιάννενα.
  • Και η μαμά - Χρυσούλα με το που με είδε με ενημέρωσε ότι έχω ακόμα σίγουρα 10 ημέρες μέχρι να γεννήσω γιατί δεν έχω "τούμπι". Πόσο γελάσαμε! Τούμπι είναι λέει το σκαλοπάτι που δημιουργείται κάτω από το στήθος καθώς κατεβαίνει η κοιλιά.
  • Με αυτά και με εκείνα... καταλαβαίνετε! Έτσι περάσαμε το βράδυ μας, με εξιστορήσεις, σπιτικές χορτόπιτες, γραβιέρα αμφιλοχίας, χειροποίητο - θεϊκό γαλακτομπούρεκο (2 κομμάτια φάγαμε και εγώ και ο συνοδοιπόρος!), κρασιά, γέλια, παιδικές φωτογραφίες και flash-backs.
  • Βροχερό, μουντό σαββατοκύριακο και εμείς το περάσαμε σχεδόν όλο σπίτι. Αν εξαιρέσεις το πρωινό του Σαββάτου που μας έκανε τη χάρη ο ήλιος για κάποιες ώρες και μπορέσαμε να περπατήσουμε, να κάνουμε τις δουλειές μας, να φάμε frozen yoghurt στο πλαίσιο της εθνικής ημέρας γάλακτος, να κουρευτεί ο συνοδοιπόρος και να επιστρέψουμε.
  • Έτσι, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε στο μαγείρεμα! Ελληνική φιέστα το Σάββατο με ελληνικές τσιπούρες και χόρτα (τα πληρώσαμε κάτι παραπάνω αλλά αφού τα βρήκαμε δεν γινόταν να τα αφήσουμε!) και εκπληκτικά λαζάνια φούρνου με σπανάκι, τυριά και ντομάτα την Κυριακή.
  • Δημιουργικό πρωινό Δευτέρας! Μετά τη φωτογράφιση, ήρθε η ώρα και της επικοινωνίας της συναυλίας των φίλων. Έτσι, φτιάξαμε τα event μας, γράψαμε τα κείμενά μας (στα γαλλικά εννοείται!), φτιάξαμε τις αφίσες μας..... Αμέ!
  • Ήρθε και το πολυ-αναμενόμενο ραντεβού στον γυναικολόγο το οποίο όμως δεν μας διαφώτισε. Ένα καρδιογράφημα κάναμε στην ουσία για να βεβαιωθούμε ότι ο μικρός περνάει καλά. Και -όπως δείχνει- περνάει μια χαρά!
  • Ήλιος! Και είπαμε, τίποτα δεν θεωρούμε δεδομένο. Οπότε βγήκα για περπάτημα και το καθιερωμένο μας ραντεβού tandem με τον Cesco το κάναμε στον ήλιο, παρέα με την Ρόζα και την Έλενα.
  • Έπρεπε να τα παίξει εντελώς ο φούρνος για να πειστεί η gerance (το μεσιτικό γραφείο δηλαδή) ότι πρέπει να στείλει άνθρωπο! Έτσι, αφού μας άφησε το grill, ήρθε ο εξαιρετικός κύριος ο οποίος επιβεβαίωσε αυτό που λέγαμε εμείς τόσο καιρό, μας άλλαξε την αντίσταση και ελπίζουμε σε καλύτερες και αποτελεσματικότερες μαγειρικές πλέον.
  • New kid on the block: overnight oats με φυστικοβούτυρο και κακάο. Pas mal, αν και λίγο βαριά για τα γούστα μου.
  • Η Garance έβγαλε αγγελία για social media manager στη Νέα Υόρκη.
  • Ήλιος δεύτερη ημέρα συνεχόμενη! Δουλειές στο κέντρο, περπάτημα, καφέ με τα κορίτσια, ξανά περπάτημα, τσίμπημα με τα άλλα κορίτσια και επιστροφή για το μεσημεριανό μάθημα με την Ελά.
  • Η μικρή μας Αριάννα έγινε ενός! Και κέρασε cupcakes στο σχολείο της!
  • Και η μικρή μας Άρτεμις κολυμπά πλέον χωρίς κανένα βοηθητικό σύνεργο, και βάζει και το κεφάλι της στο νερό σε μια απόπειρα crawl.
  • Αναμονές. Και αγωνίες.
  • Ακολουθώντας την παράδοση που θέλει ένα νέο κεκένιο γλυκό για κάθε επισκέπτη, είπα για τις μαμάδες να φτιάξω muffins με μήλο, μπαχαρικά και καφέ! Και στα πρώτα 5-10 λεπτά ψησίματος αναποδογύρισε ένα mini muffin! ΣΟΚ! Άνοιξα λοιπόν τον φούρνο για να σώσω την κατάσταση με αποτέλεσμα να καταστρέψω το φούσκωμα.... Απαρηγόρητη ήμουν. Στη γεύση βγήκαν καλά, στην εμφάνιση όμως...........
  • Πορτοφόλι στο χέρι, γυαλιά ηλίου και περπάτημα μέχρι το γειτονικό μινι-μάρκετ για φρέσκο ψωμί και πολύχρωμες τουλίπες. Θυμήθηκα λίγο το Λονδίνο που αντίστοιχα έβγαινα για εφημερίδα και ψωμί.
  • Και εκεί που ανοίγω ένα από τα πολλά μου τετράδια που σημειώνω τα διάφορα, γυρίζω στην 1η σελίδα και έρχομαι αντιμέτωπη με το παρελθόν! Πολύχρωμα, mini post-its με τους άπειρους κωδικούς πρόσβασης στα εργαλεία της πολυεθνικής.... encryption pass, picture management, CC libary, MyHR, GID, PKI... Σαν να έχει περάσει αιώνας μου φαίνεται. 
  • Ξαφνικά μου ήρθαν εικόνες στο μυαλό από κατακόρυφους και ρόδες... Και συνειδητοποίησα ότι μου έχει λείψει λιγάκι και ο παλιός μου εαυτός. Σύντομα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes