Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

How was your week?

  • Δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε σε αυτόν τον ήλιο και έτσι αντί για 1 ώρα οδήγημα και επιτάφιο, απολαύσαμε το όμορφο Neuchatel.
  • Έφτασε η ώρα του καθιερωμένου Γαλλικού shopping. Προμήθειες 2 περίπου μηνών φορτώθηκαν και τακτοποιήθηκαν.
  • Κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι κι ήταν ημέρα Σάββατο. Κάπως έτσι κινήσαμε και εμείς να πιούμε το ποτό μας σε μία από τις ομορφότερες βεράντες της πόλης και ήταν κλειστή λόγω γαμήλιας δεξίωσης!
  • Να 'σου και το μποτιλιάρισμα! Πρώτη φορά σημειωτόν στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Την 1 φορά που αποφάσισα να πάρω το αυτοκίνητο.
  • Να ΄σου και οι κόρνες! Και τελικά ήταν όντως από πομπή αυτοκινήτων για τον γάμο!
  • Ανάσταση στην Πρέβεζα, τη Νέα Σμύρνη, την Κηφισιά, το Neuchatel και το Miami. Είμαστε παντού!
  • Αφού το Πάσχα αυτό μας βρήκε τους 2 μας, αποφασίσαμε να το περάσουμε όπως εμείς αγαπάμε. Περπατώντας δηλαδή για 3 ώρες περίπου, ή αλλιώς κάνοντας 18.593 βήματα, καλύπτοντας 13,6 χλμ. Συν οι καφέδες και οι μπίρες που ήπιαμε στον ήλιο, συν οι φωτογραφίες που βγάλαμε, συν τους Ελβετούς που θαυμάσαμε (και ζηλέψαμε λιγάκι) με τα πικ-νικ και τα BBQs, συν η μοναδική φύση που δεν σταματά να μας εκπλήσσει, έφτασε μεσημέρι. Και επιστρέψαμε σπίτι πλήρεις, κουρασμένοι και ξεκούραστοι.
  • Πόσα ποδήλατα, πατίνια, scateboards, rollers.... θέλω και εγώ. Ειδικά τα τελευταία!
  • Για να δεις μωρό σε καρότσι πρέπει να είναι ακόμη σε ηλικία που δεν περπατά. Αλλιώς, βάζουν τα κρανάκια τους και τρέχουν με ότι βρουν!
  • Ναι, ναι! Η άμμος στρώθηκε, τα δίχτυα κρεμάστηκαν και τα πρώτα κορμιά με μαγιό έκαναν την εμφάνισή τους στο γήπεδο beach volley δίπλα στη λίμνη.
  • Έγιναν οι απαραίτητες Ελληνο-Ελβετικές συνεννοήσεις για το αρνί και τα κοντοσούβλια, με τακτές ενημερώσεις και έκτακτα δελτία ειδήσεων. 
  • Είδαμε τους 'Κινέζους' φίλους μας διαδικτυακά και κάθε φορά τους βρίσκουμε ακόμη πιο ήρεμους.
  • Είδαμε και τον αδελφό και το νέο του, προσωρινό σπίτι, και την αδελφή που αβγόκοβε την μαγειρίτσα (μεγαλεία!), και τον μαραθωνοδρόμο χαρούμενο για την επάνοδό του στους δρόμους.
  • Συναντηθήκαμε μετά τη δουλειά και ήπιαμε spritz σε μια από τις πιο όμορφες -από άποψη θέας- βεράντες της πόλης.
  • 4/4! Τα καταφέραμε!!
  • Αν κάποιος γνωρίζει πώς ξεφορτώνεσαι τα μυγάκια που τριγυρίζουν στα φυτά εσωτερικού χώρου ας μιλήσει!
  • Ευτυχία είναι εκεί που σιδερώνεις και ψάχνεις μάταια κάτι ενδιαφέρον στην τηλεόραση, να εμφανίζεται από το πουθενά ο Jamie! Τώρα μάλιστα.
  • Πήραμε το φαγητό μας και τις μπίρες μας και τα απολαύσαμε στα τραπέζια του πικ-νικ δίπλα στη λίμνη.
  • "Ρωτήσαμε αν το έχουν σε ανοιχτό ροζ, μας είπαν όχι, οπότε τους είπα να το πάρουν σε κλειστό κόκκινο": η μικρή Α. για το αυτοκίνητο των φίλων.
  • Όπως κατεβαίνουμε στη λίμνη, συνήθως ακολουθούμε δεξιά πορεία προς το κέντρο. Την Τετάρτη ανακάλυψα και την αριστερή πλευρά. Ένας άλλος, πανέμορφος κόσμος.
  • Εμείς ήμασταν με τα ζακετάκια μας και οι Ελβετοί με τα μαγιό, τις μπάλες όλων των ειδών και τις μπίρες τους.
  • Μαγείρεψα φακές και ξέχασα να βάλω ντομάτα! Αν σας πω ότι ήταν πολύ καλές τι θα πείτε;
  • Φτιάξαμε τα σάντουίτς μας, νοικιάσαμε τα ποδήλατά μας, και κάναμε τη βόλτα ώστε να συναντήσουμε τους συνοδοιπόρους έξω από την δουλειά για lunch break! 
  • Προφανώς στην Ελβετία δεν έχουν μεσημεριανές ώρες κοινής ησυχίας. Δεν εξηγείται αλλιώς το non-stop τρυπάνι των διπλανών!
  • Παίξαμε ένα τέννις!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Choose joy


Ξέρετε αυτή τη φράση που λέμε όταν γελάμε πολύ ή περνάμε καλά: "σε καλό να μας βγει"; Έχετε σκεφτεί ποτέ τι κρύβεται από πίσω και πως στην ουσία αντιπροσωπεύει μία ολόκληρη στάση ζωής; Μία στάση ζωής που αρκετές φορές εντοπίζω και στον εαυτό μου και πολύ θα ήθελα να διώξω μια για πάντα. Αυτή τη στάση που σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις αν όντως περνάς καλά. Που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είναι και πολύ φυσιολογικό, ή δεν θα έπρεπε να σου συμβαίνει ή αφού σου συμβαίνει, κάτι άλλο - κακό κρύβεται στη γωνία. Δεν είναι σοκαριστικό; Ο σκοπός της ζωής μας να είναι η χαρά και εμείς να αισθανόμαστε άσχημα όταν μας συμβαίνει αυτό που πάντα λαχταρούσαμε.  

Πριν πολλά χρόνια (μπορεί πλέον να είναι και 15), όταν είχα πρωτο-ξεκινήσει yoga με την αγαπημένη μου δασκάλα, υπήρχαν φορές που μία μόνο ερώτηση γινόταν η αφορμή για να συζητάμε καμιά δεκαριά νέοι επί ώρες! Και οι συζητήσεις ήταν πολλές φορές έντονες γιατί είχαμε πεποιθήσεις για το τι είναι σωστό ή λάθος, τι θέλουμε, τι πρέπει και πώς τελικά πορευόμαστε στη ζωή. Μία από αυτές τις συζητήσεις είχε επικεντρωθεί και στο δικό μου θέμα της χαράς, ή πιο σωστά των τύψεων. Πόσο τυχερή νιώθω που υπήρξα σε αυτές τις συζητήσεις, που άκουσα, που εξέτασα, που αναρωτήθηκα, που είδα τη ζωή αλλιώς και που αποφάσισα μόνη μου τελικά για εμένα. Σε αυτή λοιπόν τη συζήτηση είχαμε έρθει στο συμπέρασμα ότι με πιάνει ένα περίεργο συναίσθημα όταν όλα μου πηγαίνουν καλά. Σαν να μην πρέπει. Σαν να είμαι ένοχη για κάτι. Σαν να ξεχωρίζω από τους άλλους. Σαν να μην τους σέβομαι επειδή εγώ είμαι καλά. Και ποια είμαι εγώ που είμαι καλά και χαρούμενη; Θα έπρεπε να πονώ, να στεναχωριέμαι, να δυσκολεύομαι, να μοχθώ. Και πώς μπορώ να νιώθω χαρούμενη όταν ο Χ είναι άρρωστος, ο Ψ δεν έχει δουλειά.... Πω πω! Τι συνειδητοποίηση ήταν αυτή! Και βεβαίως, όλα αυτά τα ένιωθα ζώντας παράλληλα κανονικά και το δικό μου μερίδιο ταλαιπωρίας, πόνου, δυσκολίας. Απλά ξέχναγα εύκολα τι έχω περάσει για να φτάσω σε αυτό το σημείο χαράς, και σε τι 'δοκιμασίες' έβαζα τον εαυτό μου καθημερινά ώστε να καταφέρει να βρει την ουσία και τη χαρά στα μικρά.

Και όλα αυτά τα θυμήθηκα ξανά ένα ωραίο, ηλιόλουστο και ήσυχο μεσημέρι Παρασκευής, ενώ καθόμουν στον κίτρινό μου καναπέ και διάβαζα τα μηνύματα των φίλων από την Χίο. Τα μηνύματα που έλεγαν "σας θέλω όλους εδώ". Και μου ήρθαν στο μυαλό οι πρόσφατές μας συζητήσεις για τις διακοπές, και πώς θα καταφέρουμε να κάνουμε όλα αυτά που ονειρευόμαστε σε μόλις 2 εβδομάδες. Και πώς ο συνοδοιπόρος με παρότρυνε να πάω μόνη μου αν δεν μπορέσει να έρθει και εκείνος στη Χίο να συναντήσω τα παιδιά. Και πώς εγώ αισθάνθηκα τύψεις που μπορώ πραγματικά να πάω (και από θέμα χρόνου, και από θέμα χρημάτων, και από θέμα ανθρώπων, και από θέμα διάθεσης) ενώ κάποιοι άλλοι θα δουλεύουν (πιθανώς και ο αγαπημένος μου συνοδοιπόρος), άλλοι δεν θα δουλεύουν αλλά για αυτό δεν θα έχουν και τα χρήματα να κάνουν αυτό το ταξίδι, άλλοι θα έχουν τα μωρά και δεν θα είναι εύκολη η μετακίνηση, άλλοι θα ζουν πολέμους και άλλοι λοιμούς. Αντιλαμβάνεστε την παράνοια; Να μπορώ να πάω, να περάσω υπέροχα, χωρίς να ενοχλήσω κανέναν, και εγώ να σκέφτομαι από τους κοντινούς μου που δεν θα είναι μαζί μου μέχρι τα παιδάκια στην Αφρική και τη Συρία. Προσπαθώ όμως. Και αυτή η ανάρτηση είναι στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας. Να εντοπίσω, να αναγνωρίσω, να αποδεχτώ τα συναισθήματά μου ώστε να μπορέσω να τα αντιμετωπίσω και να τα αλλάξω. Γιατί ποιος μου εγγυάται ότι σε 6 μήνες, σε 1 χρόνο εγώ θα υπάρχω και θα μπορώ και πάλι να κάνω αυτό το ταξίδι; Ότι θα έχω την υγεία μου (εγώ και οι άνθρωποί μου), θα συντελούν οι συνθήκες, θα έχω τον ελεύθερο χρόνο, τους φίλους μου, τη δυνατότητα να περάσω ακόμη λίγες ημέρες ξέγνοιαστων διακοπών; Κανείς. Για αυτό φίλοι μου, θα προσπαθήσω να πάω. Αν ξεπεράσω τον σαμποτέρ που λέγεται ανδριάνα, μπορεί αυτό το καλοκαίρι να με βρει στην όμορφη Χίο. Ή στην όμορφη Μύκονο. Ή και στα 2!

ανδριάνα

ΥΓ. Η 1η αφίσα που τοποθέτησα πάνω από το καινούργιο μου γραφείο γράφει ακριβώς αυτό: Choose Joy. Αν θέλετε, μπορείτε να την εκτυπώσετε και εσείς για να σας υπενθυμίζει τον στόχο σας. Από το Lost Bumblebee
ΥΓ2. Διαβάζοντας την ανάρτηση πριν τη δημοσιεύσω με έπιασαν δάκρυα. Γιατί θυμήθηκα τις 2 τελευταίες χρονιές που ήταν από τις δυσκολότερες της ζωής μου, και γιατί αισθάνθηκα υπερήφανη για τη δύναμη που βρήκα μέσα μου ώστε αυτή τη στιγμή να μπορώ να σας γράφω για την χαρά.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

How was your week?

  • Κατέφτασε και ο συνοδοιπόρος και ξεκινήσαμε έναν μαραθώνιο 2,5 ημερών! Περιοδεύων θίασος!
  • Παρασκευή λοιπόν σερί από το αεροδρόμιο στους γονείς για 'παπουτσάκια' και ιστορίες, και μετά τοπικό ποτό στη Γλυφάδα με τους γνωστούς - άγνωστους. 
  • Πόσο γελάσαμε! Πόσο το ευχαριστηθήκαμε! Είναι διαφορετικό το γέλιο όταν είναι δικών σου ανθρώπων. Έχει άλλη ποιότητα, δύναμη και αγάπη.
  • Αναστατωθήκαμε από τις εξελίξεις εξ Αμερικής αλλά τέλος καλό όλα καλά.
  • Σάββατο με ξυπνητήρι (!) για να τα προλάβουμε όλα!
  • Και κούρεμα, και tour στην οικοδομή των φίλων, και γρήγορη επίσκεψη στους γείτονες που βρίσκονται κατ' οίκον περιορισμό τον τελευταίο καιρό και Κηφισιά για το μεγάλο τραπέζωμα του Σαββάτου.
  • Όταν είναι τόσοι πολλοί και τόσο αγαπημένοι, με ποιον να πρωτομιλήσεις και τι να προλάβεις να πρωτοπεις!
  • Απολαύσαμε το νηστίσιμο μενού (πόσο μου έχουν λείψει αυτές οι γεύσεις), τα πιτσιρίκια, τα μαγικά του Παναγιώτη, τις ερωτήσεις, τις απαντήσεις και έφτασε απόγευμα.
  • Ήπιαμε Asti με την αντροπαρέα των ΒΠ.
  • Κάναμε το λάθος και επιστρέψαμε από τον κέντρο και μας πήρε 1 ώρα!
  • Κυριακή χωρίς ξυπνητήρι (ευτυχώς) και με παγκόσμια πρώτη εξόρμηση για τένις. 
  • Οι άντρες έπαιζαν, οι γυναίκες έβλεπαν. Ευτυχώς μας βοήθησε ο καιρός και οι πρώτες ψιχάλες έπεσαν αφού τελείωσαν τα sets.
  • Κυριακή μεσημέρι ξανά στα βόρεια για ακόμη ένα τραπέζωμα με πολλούς και αγαπημένους.
  • Ήταν τόσα τα πιτσιρίκια που σίγουρα γέμιζαν μία σχολική τάξη.
  • Και μεγαλώνουν τόσο που στο τέλος δεν ξέρω ποιο είναι ποιο και σε ποιον ανήκει. Την επόμενη φορά με ταμπελάκια παρακαλώ.
  • Στάση στο Ψυχικό για έναν καφέ που είχαμε υποσχεθεί εδώ και μήνες και επιστροφή σπίτι για να τα πούμε με λίγη ηρεμία με τους κουμπάρους.
  • Και έτσι ξαφνικά, να ΄σου και ένα ταξιδάκι στο Στρασβούργο. Τι καλά!
  • Πόσους ανθρώπους είδαμε και πόσους ακόμη θα θέλαμε να δούμε.... Ποτέ δεν είναι αρκετός ο χρόνος. 
  • Ξημέρωσε Δευτέρα, πακετάραμε με την βοήθεια της Α., θαυμάσαμε τον ήλιο και τον όμορφο κήπο μας και ξεκινήσαμε για πίσω.
  • Ο νεαρός πιλότος από την Μαλαισία που καθόταν δίπλα μου στο αεροπλάνο γύριζε από την 1η του επίσκεψη στην Ελλάδα και με μία φράση τα είπε όλα: "very warm people... it felt like home". Και ψήλωσα λιγάκι ως Ελληνίδα.
  • Ο Έλληνο-Ελβετός (πλέον μετά από τόσα χρόνια) δε κύριος που καθόταν δίπλα στον Στέλιο του αφηγήθηκε μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 2,5 ώρες πτήσης. Και τι ζωή!
  • Οι 'Ελβετοί' γείτονες μάς ξάφνιασαν και εμφανίστηκαν στο αεροδρόμιο να μας μαζέψουν!
  • Αυτές οι συχνές αλλαγές μου δημιουργούν μια σύγχυση... Πίσω στην προσαρμογή ξανά. Πού τα αφήσαμε τα πράγματα, ποιους λογαριασμούς έχουμε πληρώσει, πότε έχουμε μάθημα, τι είχε ζητήσει ο ασφαλιστής κτλ κτλ.
  • Εγκρίθηκε και η δική μου αίτηση και είμαι και επίσημα κάτοικος Neuchatel.
  • Το σπίτι μας απέκτησε αυτή την όμορφη. Τις είδαμε με την Ρόζα και δεν μπορέσαμε να τους αντισταθούμε. Πανέμορφες ορχιδέες σε εξαιρετικές τιμές.
  • Πήραμε 'ταπεράκι' στας Ελβετίας τα γευστικότερα Πασχαλινά κουλουράκια του νομού Αττικής. Αυτά της κας Λένας.
  • Φάγαμε σπιτική μαρμελάδα φράουλα με ταμπελάκι στα Γαλλικά και Γερμανικά.
  • Θαύμασα την μελέτη, την προσοχή στη λεπτομέρεια και την τέχνη που βάζουν οι εδώ κηπουροί όταν φυτεύουν τα εποχιακά λουλούδια.
  • Καταστροφή από αυτές που μόνο εγώ μπορώ να κάνω! Πήρα να ανακινήσω το βαζάκι που είχα βάλει όλα τα υλικά για την σως της σαλάτας, και το καπάκι δεν τον είχα βιδώσει! Αποτέλεσμα; Λάδια - Ξύδια - Μουστάρδες ΠΑΝΤΟΥ! Στα ρούχα, στα μαλλιά, στα πατώματα, στους πάγκους, στα χαλιά. DISASTER. Μέσα μου όμως να σας πω γέλαγα.
  • Συνεννόηση για μαγνητοσκόπηση #34 (έχω χάσει το μέτρημα) με τεχνίτη για τα παντζούρια του σπιτιού.
  • Έβαλα δυνατά μουσική, έβγαλα τα σύνεργα και έφτιαξα cheesecake για το δείπνο με τους φίλους.
  • Και τώρα που σας τα γράφω όλα αυτά, από το παράθυρο βλέπω τους κωπηλάτες της λίμνης.
  • Αν μας βλέπατε, θα νομίζατε ότι πάμε για βραδινό πικνίκ. Και όμως πηγαίναμε στους φίλους. Με τα κρασιά, τα γλυκά, τις κρέπες και τις κιθάρες μας. Και περάσαμε μία εξαιρετική, μουσική, βραδιά υπό τους ηλεκτρικούς ήχους του Γιάννη και τους κλασικούς της Ρόζας. Πόσο ζηλεύω τους καλλίφωνους και τους μουσικούς!
  • Ω ναι! Η θερμοκρασία δεν έπιασε απλά διψήφιο αριθμό, αλλά αγγίξαμε και το 20!
  • Κάναμε κοριτσίστικη και τόσο ηλιόλουστη βόλτα στην όμορφη Λωζάνη (η Κάτια, η Ρόζα και εγώ). Και βρεθήκαμε και με το αυτοκίνητο πάνω στις γραμμές του τραμ αλλά αυτό ας μη το συζητήσουμε καλύτερα.
  • Κάναμε το 1ο μας μάθημα τένις σε ανοιχτό γήπεδο και ήταν μαγικά!
Καλό, Πασχαλιάτικο, μακρύ σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Πάσχα εκεί!


Περιπλανιόμουν τις προάλλες στο Lifelikes και εμφανίστηκε μπροστά μου η περσινή Πασχαλινή ανάρτηση. Αυτή εδώ. Και αμέσως συνειδητοποίησα, και από τον τίτλο μόνο, πόσο διαφορετικό θα είναι το φετινό Πάσχα, όχι μόνο για εμάς αλλά και για όλους τους 'συνενόχους' στο έγκλημα. Όλους αυτούς που γέμισαν το σπίτι μας πέρσι, που κοιμήθηκαν στα κρεβάτια μας, που έψησαν, που μαγείρεψαν, που έπαιξαν μαζί μας. 

Και ποιος θα μας το έλεγε ότι κάθε Πάσχα θα είναι τόσο διαφορετικό! Το 2013, στο καθιερωμένο - αγαπημένο μας σημείο, με την άπλα, τους φίλους όλων των ηλικιών να πηγαινοέρχονται, τα ψησίματα, τα γέλια, τα πιτσιρίκια, τους γονείς. Το 2014, λειψοί, σε εναλλακτικό σκηνικό για να αλλάξουμε παραστάσεις και να εγκαινιάσουμε το καινούργιο μας σπίτι. Πάλι με αγαπημένους φίλους και συγγενείς, λιγότερες ετοιμασίες, μικρότερη άπλα και ίσως πιο μαγκωμένη διάθεση. Το 2015, μακριά και διασκορπισμένοι. Από τους συνήθεις υπόπτους, πολύ λίγοι θα ανταμώσουν αυτό το Πάσχα. Οι υπόλοιποι θα το ζήσουμε πολύ διαφορετικά. Διαφορετικά από θέμα τοποθεσίας, διαφορετικά από θέμα παρέας, διαφορετικά από θέμα εθίμων (επίσημων και μη)... απλά διαφορετικά.  Και είναι η προσαρμογή πολύ μεγάλο θέμα. Μείζον θέμα επιβίωσης. Είτε προσαρμόζεσαι στα ήθη και έθιμα μιας ξένης χώρας, είτε στην απουσία, είτε στα νέα δεδομένα. Πρέπει να προσαρμόζεις συνεχώς τα θέλω σου στις δυνατότητές σου. Σε αυτά που σου προσφέρει η ζωή την εκάστοτε στιγμή. Γιατί αυτή η στιγμή, είτε λέγεται Πάσχα είτε γενέθλια είτε καθημερινότητα, αποτελείται από μία βάση η οποία δεν αλλάζει με τα θέλω μας. Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει. Και όσο πιο ευέλικτοι και δεκτικοί είμαστε σε ότι μας προσφέρει το σήμερα, τόσο πιο ήρεμοι και γαλήνιοι. 

Μακάρι να μπορούσαμε να παγώσουμε κάποιες στιγμές και να τις ζούμε αιώνια.... Μέχρι τότε, ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε την προσωπική μας ιστορία, με τις επιλογές που κάναμε ή δεν κάναμε, και με όσα μας προσφέρονται. Αξιοποιήστε τα!

Καλό μας Πάσχα!
α.


Photo: 79 ideas

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Βρες τις διαφορές #6

  • Οι Ελβετοί μαζί με το μεσημεριανό τους πίνουν ζεστό τσάι.
  • Το μεσημέρι που έχουν lunch break γεμίζουν τα τοπικά εστιατόρια και καφέ για σαλάτες, σάντουιτς και σούπες.
  • Κανείς δεν πίνει καφέ στο δρόμο, περπατώντας, αράζοντας, οδηγώντας. Τουλάχιστον στη δική μας μικρή πόλη.
  • Αυτό το μικρό πατίνι (που έχει χερούλι και το σπρώχνεις με το ένα πόδι;) το χρησιμοποιούν από παιδάκια 3 χρονών έως κουστουμαρισμένοι 60άρηδες. Μέχρι και το 'αριστοκρατικό' ξενοδοχείο της πόλης το παρέχει στους επισκέπτες του!
  • Η Κυριακή είναι ημέρα ιερή. Οπότε αν δεν βρίσκεσαι για σκι (τους χειμερινούς μήνες) δεν έχεις και πολλά να κάνεις. Οπότε σπίτι, τάξη και ασφάλεια. Άντε και καμιά βόλτα στη φύση.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

How was your week?

  • Για την Σαββατιάτική μας βόλτα επιλέξαμε Λωζάνη. Και πολύ καλά κάναμε :)
  • Ήλιος, πολύς κόσμος και ζωντάνια, παντού πάγκοι με λαχανικά - τυριά - αλλαντικά - χυμούς - αντίκες και εμείς να ανεβοκατεβαίνουμε τους πλακόστρωτους δρόμους.
  • Το βράδυ μαζευτήκαμε σπίτι μας για κρασί, τυριά, Γιαννιώτικες πίτες, φωτογραφίες και ιστορίες.
  • Πολύ καιρό είχαμε να περάσουμε μία ολόκληρη Κυριακή σπίτι. Ήσυχα και ξεκούραστα.
  • Ξανάκανα την ίδια διαδρομή (που μάλλον θα κάνω πολλές φορές ακόμη): σπίτι - λεωφορείο - τελεφερίκ - τρένο - αεροδρόμιο - σπίτι.
  • Και με περίμεναν οι ίδιοι συνήθεις ύποπτοι: μαμά και ανιψιά.
  • Πω πω... όταν λείπεις αντιλαμβάνεσαι τις διαφορές. Και η Βούλα έχει πολύ υγρασία!
  • Ο συνοδοιπόρος μού έκανε ραδιοφωνική αφιέρωση! Όπως τον παλιό καλό καιρό!
  • Φάγαμε οικογενειακώς ρεβίθια.
  • Είδα σε αποκλειστική avant premiere την παράσταση μπαλέτου της Αρτεμούλας. Μα τι τιμή!
  • Ξεκίνησα τις δουλειές και τις βόλτες και το σπίτι μου με είδε πολύ λίγες ώρες.
  • Ο Θεός με λυπήθηκε και τελείωσα με τον ΟΑΕΔ μέσα σε 30'.
  • Έκανε μία ζέστη!
  • Κάναμε έκπληξη στο βαφτιστήρι με την μαμά του και περάσαμε το μεσημέρι οι 3 μας. Βρήκαμε και παπούτσια, του άρεσε και η λαμπάδα οπότε όλα οκ.
  • Το ρίξαμε στο χορό οι γυναίκες ενώ ψήνονταν οι σπιτικές μπάρες δημητριακών. Από Γαλάνη μέχρι Zaz.
  • Έκανα σύντομες βραδινές επισκέψεις στα σπίτια των φίλων για τα updates μας.
  • Ο κηπουρός της καρδιάς μας, μας φύτεψε καινούργια δαμασκηνιά.
  • Έπλενα κάτι μπολ και συνειδητοποίησα ότι χρησιμοποιούσα τα 2/3 του νεροχύτη. Τι σου είναι η συνήθεια.
  • Απέκτησα τα πιο όμορφα, κοριτσίστικα λαστιχάκια δώρο από την Α.
  • Θυμήθηκα πώς είναι να οδηγείς σε κίνηση αλλά και με 120χλμ.
  • Φάγαμε και ήπιαμε με τα αγαπημένα μου κορίτσια στο κέντρο της Αθήνας (την Αγάθη και την Νατάσα). Και ήταν πολύ όμορφα και συγκινητικά. Μας έλειψαν βέβαια οι άλλες 2.
  • Έφαγα εξαιρετικό croque madame εν Αθήναις.
  • Χάζεψα το ανθισμένο μας γιασεμί.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Μικρό αλλά θαυματουργό #2


Θυμάστε το μικροσκοπικό, Παριζιάνικο διαμέρισμα που είχαμε δει εδώ; Αυτό των 40 τετραγωνικών; Ε, το σημερινό είναι μεγαλύτερο καλύπτοντας 42 ολόκληρα τετραγωνικά μέτρα. Μα πώς τα καταφέρνουν; Το συγκεκριμένο βρίσκεται στη Σουηδία και συνδυάζει δύο αγάπες μου: το ξύλο και τα παστέλ. Πόση ηρεμία και χαλαρότητα αποπνέει δε συμφωνείτε; Θα 'κλέψω' λοιπόν μερικά από τα καδράκια (σίγουρα το Un deux troix), το day bed (πόσο όμορφο και πρακτικό παράλληλα), το λιλά ριχτάρι και την ψηφίδα στον τοίχο της κουζίνας. Άντε και το side table στο χρώμα της μέντας.




ΥΓ> Νομίζω ότι το μόνο 'μελανό' σημείο είναι η έλλειψη κρεβατοκάμαρας που μετατρέπει το day bed στο μοναδικό κρεβάτι του σπιτιού. Μήπως να αλλάζαμε τη θέση της κουζίνας με αυτή του κρεβατιού;

Πηγή φωτογραφιών: The Style Files

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Cupcake Love! #12 Strawberry!


Δεν ξέρω τι γίνεται στα δικά σας μέρη, αλλά στα δικά μας (στην Ελβετία δηλαδή) έχει γεμίσει ο τόπος φράουλες! Παράδεισος δηλαδή! Και τις πουλάνε και σε αυτά τα εκπληκτικά, ξύλινα δισκάκια και είναι ένα έργο τέχνης. Δεν ξέρεις τι να κάνεις, να τις φωτογραφίσεις ή να τις φας; Σκέφτηκα λοιπόν ότι είναι ευκαιρία να φτιάξω για 1η φορά cupcakes με φράουλες. Πώς και δεν τα έχω δοκιμάσει τόσα χρόνια δεν ξέρω. Ήρθε όμως η ώρα τους και τα έφτιαξα. Ιδού λοιπόν η συνταγή από το Cooking Classy.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

How was your week?


  • Ε ε έφτασαν! 
  • Περίμενα πώς και πώς να φύγει το πρωί ο συνοδοιπόρος για τη δουλειά ώστε να ετοιμαστώ και εγώ και να ξεκινήσω για το αεροδρόμιο της Γενεύης.
  • Έφτιαξα το GPS μου, έβαλα τη μουσική μου και τα γυαλιά μου και βουρ.
  • Πω πω πώς αγχώθηκα; Χτύπαγε η καρδιά μου τόσο δυνατά. Γιατί τα parkings του αεροδρομίου ήταν γεμάτα και ξαναβγήκα στην 'εθνική' προς Γαλλία! Την βρήκα όμως τη λύση.
  • Εδώ είναι, εκεί είναι, πού είναι; Καταφέραμε και χαθήκαμε στο μικροσκοπικό αεροδρόμιο της Γενεύης αλλά τέλος καλό όλα καλά!
  • Τέτοια ήταν η χαρά μας που ειδωθήκαμε (και σε Ελβετικό έδαφος) που χοροπηδάγαμε.
  • Και μας έκανε τη χάρη ο καιρός και είχε εκπληκτική ημέρα την Παρασκευή.
  • Και αφού τακτοποιηθήκαμε σπίτι, ξεκινήσαμε την περιπατητική μας βόλτα παραλιακά.
  • Και μια διαδρομή μιας ώρας, εμείς μπορεί να την κάναμε και 3. Γιατί σταματάγαμε, φωτογραφίζαμε, θαυμάζαμε, συζητάγαμε.
  • Και μέσα σε όλα κοιτάγαμε συνέχεια και το ρολόι για το απογευματινό ραντεβού με τον συνοδοιπόρο και την μέγα έκπληξη που του ετοιμάζαμε!
  • Τελικά, καθίσαμε στο Hotel Beau Rivage για spritz, πετάχτηκα μέχρι την στάση του τραμ να τον πάρω και του υποσχέθηκα ωραίο ποτό δίπλα στη λίμνη οι δυο μας. Και με το που φτάσαμε, με ρωτά πού να καθίσουμε, και του απαντώ εδώ δείχνοντάς του τους φίλους (τον Τέλη και την Κατερίνα)! ΣΟΚ.
  • Πόσο χάρηκα που είδα τη χαρά στα μάτια του. Και στα μάτια όλων μας!
  • Και είπαμε τόοοοσα! Και δεν το πιστεύαμε ότι τα λέμε στην Ελβετία.
  • Το βράδυ φάγαμε στην κλασική -πλέον- Familia Leccese.
  • Από την αγωνία και την ανυπομονησία μου, το Σάββατο ξύπνησα από τις 6.00.
  • Δεν μας έκανε τη χάρη ο καιρός αλλά εμείς δεν πτοηθήκαμε.
  • Βόλτα στο κέντρο του Neuchatel, καφέ με τα εδώ παιδιά, γρήγορη βόλτα στο Marin Centre και στο Globus, και βουρ για Βέρνη.
  • Περπάτημα, στάμπες και washi tapes από το Bookbinders Design, κρασί στο Einstein Kaffee (με τον Έλληνα Νικό στο bar) και πίσω για σπιτική βραδιά fondue.
  • Μέσα σε όλα, είδαμε και το βίντεο από το γαμήλιο σαββατοκύριακο - έκπληξη των παιδιών που δεν είχαμε δει ποτέ. Τι πλάκα!
  • Τελευταία ημέρα η Κυριακή και κάπως μαγκωμένη... Πήραμε τα βουνά (στη κυριολεξία) και από τους 14 βαθμούς της Παρασκευής βρεθήκαμε στους -3.
  • Χιόνι, περπάτημα, θέα, μαγείρεμα, πακετάρισμα και πίσω στη Γενεύη.
  • Παίξαμε τένις με καινούργια μπαλάκια και ήταν σαν να παίζαμε για 1η φορά. Καταστροφή! Τώρα θα πρέπει να βρω μεταχειρισμένα μπαλάκια για να αγοράσω....
  • Αυτή τη φορά, στη γνωστή παραλιακή βόλτα, εκτός από τα κλασικά εφόδια που σας έχω πει, πήρα μαζί μου και ένα βαζάκι με χυμό σαγκουίνι και ένα cupcake. Ολοκληρώθηκε έτσι το έγκλημα.
  • Κάναμε τεστ αξιολόγησης για τα Γαλλικά μας και πήγε μια χαρά! Μέχρι να δούμε τις τιμές! Ένα θα σας πω: το νούμερο είναι 4ψήφιο και μπορεί να γίνει και 5ψήφιο εύκολα.
  • Μπακαλιάρο στην Ελλάδα - Μακαρόνια με κιμά στην Ελβετία.
  • Βλέπω τα μικρά των αγαπημένων φίλων να μεγαλώνουν και δεν τα χορταίνω. 
  • Οι Friends αντικαταστάθηκαν από την Barefoot Contessa ως συνοδεία του σιδερώματος. Προφανώς μια κακή επιλογή για την σιλουέτα μου.
  • Ποιος μπορεί να πετάξει τα cupcakes που περίσσεψαν ελαφρά τη καρδία; Σίγουρα όχι εγώ! Θα επανέλθω στο θέμα, κρατήστε το.
  • Είδαμε την Μικρά Αγγλία και το βράδυ κοιμήθηκα με την Όρσα και τον Σπύρο.
  • Έφτασαν φωτογραφίες από το ανθισμένο μας γιασεμί.
  • Χρησιμοποιήσαμε 1η φορά την κρεπιέρα των γιατρών που ξέμεινε στο σπίτι μας. Καταστροφή!
  • Κατάφερα και συνέδεσα το blog με το domain name που έχω αγοράσει εδώ και χρόοονια. To www.lifelikes.gr δηλαδή. Πλέον μπαίνετε και από εκεί :)
Καλό Σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes