Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Cupcake Love! #12 Strawberry!


Δεν ξέρω τι γίνεται στα δικά σας μέρη, αλλά στα δικά μας (στην Ελβετία δηλαδή) έχει γεμίσει ο τόπος φράουλες! Παράδεισος δηλαδή! Και τις πουλάνε και σε αυτά τα εκπληκτικά, ξύλινα δισκάκια και είναι ένα έργο τέχνης. Δεν ξέρεις τι να κάνεις, να τις φωτογραφίσεις ή να τις φας; Σκέφτηκα λοιπόν ότι είναι ευκαιρία να φτιάξω για 1η φορά cupcakes με φράουλες. Πώς και δεν τα έχω δοκιμάσει τόσα χρόνια δεν ξέρω. Ήρθε όμως η ώρα τους και τα έφτιαξα. Ιδού λοιπόν η συνταγή από το Cooking Classy.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

How was your week?


  • Ε ε έφτασαν! 
  • Περίμενα πώς και πώς να φύγει το πρωί ο συνοδοιπόρος για τη δουλειά ώστε να ετοιμαστώ και εγώ και να ξεκινήσω για το αεροδρόμιο της Γενεύης.
  • Έφτιαξα το GPS μου, έβαλα τη μουσική μου και τα γυαλιά μου και βουρ.
  • Πω πω πώς αγχώθηκα; Χτύπαγε η καρδιά μου τόσο δυνατά. Γιατί τα parkings του αεροδρομίου ήταν γεμάτα και ξαναβγήκα στην 'εθνική' προς Γαλλία! Την βρήκα όμως τη λύση.
  • Εδώ είναι, εκεί είναι, πού είναι; Καταφέραμε και χαθήκαμε στο μικροσκοπικό αεροδρόμιο της Γενεύης αλλά τέλος καλό όλα καλά!
  • Τέτοια ήταν η χαρά μας που ειδωθήκαμε (και σε Ελβετικό έδαφος) που χοροπηδάγαμε.
  • Και μας έκανε τη χάρη ο καιρός και είχε εκπληκτική ημέρα την Παρασκευή.
  • Και αφού τακτοποιηθήκαμε σπίτι, ξεκινήσαμε την περιπατητική μας βόλτα παραλιακά.
  • Και μια διαδρομή μιας ώρας, εμείς μπορεί να την κάναμε και 3. Γιατί σταματάγαμε, φωτογραφίζαμε, θαυμάζαμε, συζητάγαμε.
  • Και μέσα σε όλα κοιτάγαμε συνέχεια και το ρολόι για το απογευματινό ραντεβού με τον συνοδοιπόρο και την μέγα έκπληξη που του ετοιμάζαμε!
  • Τελικά, καθίσαμε στο Hotel Beau Rivage για spritz, πετάχτηκα μέχρι την στάση του τραμ να τον πάρω και του υποσχέθηκα ωραίο ποτό δίπλα στη λίμνη οι δυο μας. Και με το που φτάσαμε, με ρωτά πού να καθίσουμε, και του απαντώ εδώ δείχνοντάς του τους φίλους (τον Τέλη και την Κατερίνα)! ΣΟΚ.
  • Πόσο χάρηκα που είδα τη χαρά στα μάτια του. Και στα μάτια όλων μας!
  • Και είπαμε τόοοοσα! Και δεν το πιστεύαμε ότι τα λέμε στην Ελβετία.
  • Το βράδυ φάγαμε στην κλασική -πλέον- Familia Leccese.
  • Από την αγωνία και την ανυπομονησία μου, το Σάββατο ξύπνησα από τις 6.00.
  • Δεν μας έκανε τη χάρη ο καιρός αλλά εμείς δεν πτοηθήκαμε.
  • Βόλτα στο κέντρο του Neuchatel, καφέ με τα εδώ παιδιά, γρήγορη βόλτα στο Marin Centre και στο Globus, και βουρ για Βέρνη.
  • Περπάτημα, στάμπες και washi tapes από το Bookbinders Design, κρασί στο Einstein Kaffee (με τον Έλληνα Νικό στο bar) και πίσω για σπιτική βραδιά fondue.
  • Μέσα σε όλα, είδαμε και το βίντεο από το γαμήλιο σαββατοκύριακο - έκπληξη των παιδιών που δεν είχαμε δει ποτέ. Τι πλάκα!
  • Τελευταία ημέρα η Κυριακή και κάπως μαγκωμένη... Πήραμε τα βουνά (στη κυριολεξία) και από τους 14 βαθμούς της Παρασκευής βρεθήκαμε στους -3.
  • Χιόνι, περπάτημα, θέα, μαγείρεμα, πακετάρισμα και πίσω στη Γενεύη.
  • Παίξαμε τένις με καινούργια μπαλάκια και ήταν σαν να παίζαμε για 1η φορά. Καταστροφή! Τώρα θα πρέπει να βρω μεταχειρισμένα μπαλάκια για να αγοράσω....
  • Αυτή τη φορά, στη γνωστή παραλιακή βόλτα, εκτός από τα κλασικά εφόδια που σας έχω πει, πήρα μαζί μου και ένα βαζάκι με χυμό σαγκουίνι και ένα cupcake. Ολοκληρώθηκε έτσι το έγκλημα.
  • Κάναμε τεστ αξιολόγησης για τα Γαλλικά μας και πήγε μια χαρά! Μέχρι να δούμε τις τιμές! Ένα θα σας πω: το νούμερο είναι 4ψήφιο και μπορεί να γίνει και 5ψήφιο εύκολα.
  • Μπακαλιάρο στην Ελλάδα - Μακαρόνια με κιμά στην Ελβετία.
  • Βλέπω τα μικρά των αγαπημένων φίλων να μεγαλώνουν και δεν τα χορταίνω. 
  • Οι Friends αντικαταστάθηκαν από την Barefoot Contessa ως συνοδεία του σιδερώματος. Προφανώς μια κακή επιλογή για την σιλουέτα μου.
  • Ποιος μπορεί να πετάξει τα cupcakes που περίσσεψαν ελαφρά τη καρδία; Σίγουρα όχι εγώ! Θα επανέλθω στο θέμα, κρατήστε το.
  • Είδαμε την Μικρά Αγγλία και το βράδυ κοιμήθηκα με την Όρσα και τον Σπύρο.
  • Έφτασαν φωτογραφίες από το ανθισμένο μας γιασεμί.
  • Χρησιμοποιήσαμε 1η φορά την κρεπιέρα των γιατρών που ξέμεινε στο σπίτι μας. Καταστροφή!
  • Κατάφερα και συνέδεσα το blog με το domain name που έχω αγοράσει εδώ και χρόοονια. To www.lifelikes.gr δηλαδή. Πλέον μπαίνετε και από εκεί :)
Καλό Σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Miami calling!


Να σας εκμυστηρευτώ κάτι; Θα πάω στο Miami. Και αυτό το ταξίδι θα είναι πολύ διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα γιατί -πρώτα ο Θεός- θα συναντήσω τη νέα μου ανιψιά! Πώς ανυπομονώ δεν μπορώ να σας το περιγράψω! Να δω την εκεί οικογένεια, να αγκαλιάσω το νέο μέλος και να κάτσουμε όλοι μαζί να συζητήσουμε, να κάνουμε βουτιές, και ψώνια και να πιούμε και να φάμε..... Μία εβδομάδα θα είναι όλη και όλη αλλά θέλω να είναι τόσο γεμάτη!


Και πάνω που έκλεισα λοιπόν τα εισιτήρια με την έτερη αδελφή, να 'σου ένα ωραιότατο post από την Sugar & Cloth για τις δικές της 24 ώρες στο πολύχρωμο, πολυ-πολιτισμικό, καλοκαιρινό και τόσο ξεχωριστό Μαϊάμι! Αν εκείνη τα πρόλαβε όλα αυτά σε μόλις 24 ώρες, να δω τι θα πρωτο-προλάβουμε να κάνουμε εμείς σε 1 εβδομάδα.




Θάλασσα - θάλασσα - θάλασσα. Καλοκαίρι - καλοκαίρι - καλοκαίρι. Χρώματα - χρώματα - χρώματα.

Here we come..... :)
ανδριάνα 

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Workspace


Τα ταν! Μπορεί να μην τα κατάφερα στην Ελλάδα να δημιουργήσω τον δικό μου χώρο εργασίας εντός του σπιτιού (δεν πρόλαβα η κακομοίρα), τα κατάφερα όμως στην Ελβετία. Και σε χρόνο ρεκόρ! Σχεδόν από τον πρώτο μήνα! Ανάγκα και οι Θεοί πείθονται. Είναι πολύ - πολύ μικρός αλλά και πολύ όμορφος και πρακτικός. Στην ουσία είναι η μία γωνία του σαλονιού μας, δίπλα από την μπαλκονόπορτα (το λες και προνομιακή θέση). Ας τα πάρουμε όμως όλα ένα - ένα....


Το γραφείο: Λόγω του περιορισμένου χώρου και της τοποθεσίας (δεν ήθελα το γραφείο να μονοπωλήσει το σαλόνι μας), επέλεξα ένα τόσο-δα μικρούλι γραφειάκι από το ΙΚΕΑ. Πραγματικά πρέπει να ήταν το πιο μικρό που είχαν στο κατάστημα. Το μήκος του πρέπει να είναι κάτω από 1 μέτρο -όσο πρέπει για εμένα που χρησιμοποιώ laptop και δεν μου αρέσουν οι στοίβες με χαρτιά- και έχει ένα πολύτιμο συρτάρι για αποθηκευτικό χώρο όπου χωράνε άνετα οι σκληροί μου δίσκοι, 2-3 τετράδια - ημερολόγια, μπλοκ σημειώσεων και η θήκη του laptop. Εκτός από τα οφθαλμοφανή, κρύβει 2 ακόμα σπουδαία χαρακτηριστικά: την στρογγυλή τρύπα για να κατεβαίνουν τα καλώδια και έναν 'διάδρομο' πίσω από το συρτάρι για να ξεκουράζονται τα καλώδια. Brilliant! 


Ο τοίχος: Δεύτερος στη σειρά ο τοίχος (μη σας πω ότι θα τον έβαζα και 1ο στη σειρά σπουδαιότητας). Γιατί πώς να κάτσεις να εργαστείς, να γράψεις, να εμπνευστείς αν γύρω σου έχεις το κενό; Ευτυχώς η σημαντική γεωπολιτική θέση δίπλα στην μπαλκονόπορτα με αποζημιώνει με την θέα στη λίμνη. Ήθελα όμως και κάτι να προσθέσει χρώμα, χιούμορ, έμπνευση. Οι επιλογές πολλές αλλά και λίγες. Πολλές από την άποψη ότι μπορούσα να εκτυπώσω εκατοντάδες αρχεία που υπάρχουν διαθέσιμα online (είτε δωρεάν είτε επί πληρωμή), λίγες γιατί λόγω των Ελβετικών κανονισμών δεν είχα άλλη επιλογή από αυτή της αφίσας - εκτύπωσης που δεν χρειάζεται βίδες - καρφώματα κτλ. Αφού κατάφερα να συνεννοηθώ με την Ελβετή τυπογράφο, ήταν σαν να είχε ήδη στεφθεί με επιτυχία το project. Εκτύπωσα αρκετά (και για άλλους τοίχους) και ενστικτωδώς κατέληξα σε αυτά που μου αρέσουν πολύ! Γιατί δημιουργούν ένα συνδυασμό φωτεινό - πολύχρωμο αλλά και διακριτικό - ασπρόμαυρο. Γιατί έχουν τη θετική αύρα που ήθελα αλλά και χιούμορ. Και γιατί περιλαμβάνουν και τα αρχικά μας. Μη ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στο σαλόνι οπότε θα πρέπει η τέχνη του τοίχου να ταιριάζει με το σύνολο και να είναι κατάλληλη για όλα τα μάτια.




Η καρέκλα: Δεν υπάρχει. Νόμιζα ότι την είχα βάλει στη λίστα των επίπλων αλλά τελικά την είχα ξεχάσει. Και επειδή όλα γίνονται για κάποιο λόγο, μου βγήκε σε καλό. Γιατί αντί να κάθομαι σε μία συμπαθητική αλλά βαρετή - λευκή - περιστρεφόμενη - πλαστική καρέκλα, κάθομαι σε ένα κίτρινο - φωτεινό - μεταλλικό σκαμπό! Το οποίο είδα σε μια ανέμελη βόλτα που κάναμε σε ένα πολύ όμορφο κατάστημα επίπλων, το αγοράσαμε για άλλη χρήση (κυρίως για την κουζίνα όπου τα ντουλάπια είναι πολύ ψηλά) αλλά τελικά βρήκε τη θέση που του άξιζε αλλού. 


Τα σύνεργα: Δώσε μου γραφική ύλη, κασετίνες, τετράδια, μολύβια (μόνο μολύβια), γόμες και πάρε μου την ψυχή. Από μικρή ήμουν έτσι. Είχατε και εσείς όταν ήσασταν μικρές συλλογή με γόμες - ξύστρες - μολύβια (η ερώτηση μάλλον απευθύνεται μόνο στα κορίτσια); Εμένα δεν με άφησε ποτέ αυτή η αγάπη. Έτσι στο γραφείο μου βρίσκεται η αγαπημένη μου κίτρινη (σας ορκίζομαι το χρώμα είναι τυχαίο!) κασετίνα από το Ordning & Reda, με το αγαπημένο μου μπλε μεταλλικό μολύβι Faber Castell (δώρο στον εαυτό μου από την αποζημίωσή μου πριν 4-5 χρόνια), το ημερολόγιο και το τετράδιό μου (τα οποία χρησιμοποιώ όλο και λιγότερο για τα επαγγελματικά καθώς τα περισσότερα τα σημειώνω online), και το ροζ, μεταλλικό φωτιστικό ΙΚΕΑ το οποίο είναι όσο φωτεινό και όσο μικροκαμωμένο χρειάζεται. Α! Και η κούπα μου που συνήθως φιλοξενεί τσάι και σπανιότερα καφέ (καφετιέρα γιοκ). Δεν είναι μία συγκεκριμένη αλλά τον τελευταίο καιρό αγαπώ τις 2 μας καινούργιες. Η μία γράφει "happy" και η άλλη "don't panic".


Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

How was your week?

  • Γυαλιά, φωτογραφική μηχανή, βιβλίο, άνετα παπούτσια, λεπτό μπουφάν και βουρ για τη λίμνη! Περπάτησα, χάζεψα, φωτογράφισα, ανακάλυψα και στο τέλος πήρα έναν renverse στο χέρι και κάθισα σε έναν κορμό δέντρου και διάβασα το βιβλίο μου. Το τέλειο μεσημέρι Παρασκευής.
  • Τρίτη και φαρμακερή επίσκεψη στο ΙΚΕΑ. Αγοράσαμε την ντουλάπα του 2ου δωματίου και ελπίζω ότι τελειώσαμε με τα βαριά.
  • Αν την προηγούμενη φορά μας χώριζε ένας καθρέφτης στο αυτοκίνητο, έπρεπε να δείτε πώς καθίσαμε αυτή τη φορά! Ευτυχώς που ήταν νύχτα και δεν μας έβλεπαν οι τριγύρω.
  • Πω πω! Τι κόσμος, τι αυτοκίνητα, τι μοντέλα, τι φωτογράφοι, τι υπερπαραγωγή! Για την Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου της Γενεύης μιλάω βεβαίως! Και φαντάζομαι πώς κάπως έτσι θα ήταν γιατί ... δεν πήγαμε. Ενώ φτάσαμε στην πηγή... νερό δεν ήπιαμε. Είδαμε τις ουρές και στρίψαμε.
  • Κάναμε έτσι μια Σαββατιάτικη βόλτα στο κέντρο της Γενεύης και τσιμπήσαμε στο αγαπημένο μας Globus.
  • Συναρμολογήσαμε την 2η ντουλάπα στο πι και φι. Experts έχουμε γίνει. 
  • Συγκλονιστική ταινία, συγκλονιστική ερμηνεία για μια συγκλονιστική ζωή. Αυτή του Stephen Hawking στο The theory of everything. Με στοίχειωσε και όλο το βράδυ αυτόν σκεφτόμουν. 
  • While there's life there's hope.
  • Πόση δύναμη και πόση αγάπη για τη ζωή και για τη δική του τέχνη (την κοσμολογία). Πρέπει να έχεις έναν στόχο στη ζωή για να μπορείς να υπερβαίνεις τις δυσκολίες.
  • Ήπιαμε καφέ σε μια ωραία γειτονιά του Biel - Bienne με τους γιατρούς.  
  • Μαγειρέψαμε ρύζι basmati και κοτόπουλο curry.
  • 'Ειδωθήκαμε' με τους Αμερικάνους για τα χρόνια πολλά και τις εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα.
  • Ένιωσα υπερήφανη για τον εαυτό μου κατορθώνοντας να αλλάξω κάτι ηχεία που αγοράσαμε. Μικρές, καθημερινές, νίκες.
  • Controle des habitants για τρίτη φορά, με τρίτη διαφορετική υπάλληλο, και τρίτες διαφορετικές κατευθύνσεις. Classic. Πάμε πάλι.
  • Είδαμε το boyhood και τον συνοδοιπόρο τον πήρε ο ύπνος.... χιχι.
  • Έπεσα με τα μούτρα στην ανανέωση του LifeLikes και έκανα μια τρύπα στο νερό.
  • Πήραμε τα falafel μας και καθίσαμε δίπλα στη λίμνη μετά τη δουλειά.
  • Να λούζεσαι μετά την yoga και να τρέμουν τα χέρια σου....
  • Γνώρισα τον εξ-απεναντίας γείτονά μας Julio (από την Αργεντινή).
  • Ήρθε ο ευγενέστατος ασφαλιστής μας και προχωρήσαμε την ασφάλεια υγείας του συνοδοιπόρου. Τικ!
  • Ακούσαμε την τελευταία musicspins εκπομπή του φίλου Γιώργου και ήμασταν όλοι εκεί, όπως παλιά.
  • Μετακόμισαν οι δίπλα και τα πράγματα που κατέβαζε ο γερανός δεν ήταν καν τυλιγμένα.
  • Έφτιαξα φραουλένια cupcakes με 1 μικρό λάθος (θα επανέλθω στο θέμα).
  • Μισή ημέρα παιδευόμουν για να φτιάξω αυτό το header του LifeLikes. Πώς σας φαίνεται; Αχ και να είχα σπουδάσει γραφιστική.......
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Αλήθεια


Ξέρετε, όσο μακριά και αν βρίσκεσαι, κάποια γεγονότα σε καταδιώκουν. Αυτούς τους μήνες που ζω εκτός Ελλάδος προσπαθώ να αποστασιοποιούμαι από τα κακώς κείμενα, από τις εικασίες, από τα σενάρια συνωμοσίας και καταστροφολογίας. Ειδήσεις δεν παρακολουθούσα ούτε όταν βρισκόμουν στην Ελλάδα, πόσο μάλλον τώρα. Ούτε Ελληνικές, ούτε Ελβετικές, ούτε Αμερικάνικες, ούτε Βραζιλιάνικες. Προσπαθώ να επιλέγω τι θα εισχωρήσει στον εγκέφαλό μου και στην καρδιά μου διαβάζοντας συγκεκριμένα άρθρα για την επικαιρότητα και τα θέματα που με απασχολούν και με ενδιαφέρουν.

Το θέμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη όμως με έχει συγκλονίσει, όπως και εσάς φαντάζομαι. Δεν το χωράει το μυαλό μου. Άλλο ένα παιδί με ονοματεπώνυμο που έπρεπε να πεθάνει για να μάθουμε την ιστορία του. Πόσο άδικο. Πόσο λυπηρό. Και μαζί συγκλονίζομαι και με αυτή την κοινωνία που ξαφνικά παρουσιάζεται ανοιχτόμυαλη, εγκάρδια, γεμάτη αποδοχή και αγάπη. Πόσο υποκριτές είμαστε. Πόσο διπρόσωποι. Πόσο ψεύτες! Οι δημόσιές μας δηλώσεις στα κοινωνικά δίκτυα, στις συζητήσεις με τους φίλους, ακόμη και στην ουρά του σούπερ-μάρκετ και την γειτονιά, και μετά η πραγματικότητά μας πίσω από τις πόρτες, τους χαρακτηρισμούς, τα ταμπελάκια και την απόρριψη! Ποια αποδοχή και συγκίνηση για τον Βαγγέλη, τον Αλέξη, τον Κώστα, την Κατερίνα, την Μαίρη; Που ο μέσος Έλληνας γονιός δεν μπορεί καν να συζητήσει το θέμα ομοφυλοφιλίας, πόσο μάλλον να το αποδεχτεί στην κοινωνία του -ας μη συζητήσουμε στην οικογένειά του; Ποια αποδοχή όταν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες αποκλείονται από όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες και όταν τολμήσουν να βγουν στον έξω κόσμο είναι απλά δακτυλοδεικτούμενοι; Που ένα σκουλαρίκι παραπάνω, κάποια τατουάζ ή ένα μη-επιτρεπτό χρώμα μαλλιών σε κατατάσσει αμέσως σε συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων; Πόσο μάλλον επιλογές και χαρακτηριστικά πολύ βαθύτερα και σπουδαιότερα, όπως ο ερωτικός προσανατολισμός, ο τρόπος έκφρασης και ένας 'εναλλακτικός' τρόπος ζωής.

Αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς που τώρα σοκάρονται | διαδηλώνουν | γράφουν | μιλούν δημόσια, θα αποδέχονταν την αλήθεια του Βαγγέλη, και του κάθε Βαγγέλη, όποια και αν ήταν, αν δεν είχε αυτό το τέλος. Αν όλοι αυτοί θα στέκονταν ισότιμα και με αληθινή αγάπη στο παιδί τους | αδελφό τους | συμφοιτητή τους | συνάδελφό τους ο οποίος δεν θα ταίριαζε στα τέλεια πρότυπα που αυτή η τέλεια κοινωνία έχει θεσπίσει. Ας γυρίσουμε τον καθρέφτη προς τον εαυτό μας και ας δούμε με ειλικρίνεια ποια είναι η στάση μας σε όλους όσους διαφέρουν. Η πραγματική, καθημερινή μας στάση. Και ας αφήσουμε τις δηλώσεις. Μόνο οι πράξεις μιλούν. Και την επόμενη φορά που θα χαρακτηρίσουμε κάποιον 'αδελφή', 'μπουνταλά', 'τσούλα', 'χαμένο', 'bimbo', 'σακάτι', 'βρωμιάρη', 'βλαμμένο' ας θυμηθούμε τον Βαγγέλη. Και ναι, δεν χρειάζεται να τα ξεστομίσουμε. Και η απλή σκέψη αρκεί για να καθορίσει την συμπεριφορά μας.

ανδριάνα

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Ευτυχία στα χρόνια της χολέρας


Ευτυχία. Βαρύγδουπη λέξη. Τι να σημαίνει άραγε; Η ευτυχία δεν είναι μάλλον ο στόχος, είναι η διαδρομή. Έτσι πιστεύω. Η καθημερινότητα, οι επιλογές, οι άνθρωποι, τα μικρά, τα πολύ μικρά. Όταν ησυχάζεις για κάποια δευτερόλεπτα και νιώθεις να χαμογελάς μέσα σου. Έτσι, χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο τις περισσότερες φορές. Χωρίς να έχεις κερδίσει το Λόττο, χωρίς να έχεις πάει σε κάποιο εξωτικό μέρος, χωρίς να έχεις πάρει προαγωγή, χωρίς να έχεις αγοράσει το ομορφότερο σπίτι, χωρίς να έχεις μαγειρέψει το τελειότερο φαγητό. Και είναι τόσο όμορφο συναίσθημα να το ζεις και να το μοιράζεσαι με αυτούς που έχουν μερίδιο στην ευτυχία σου. Με αυτούς που είναι μέρος του παζλ σου. 

Πριν καιρό κυκλοφορούσε ένα email που εξηγούσε ακριβώς αυτό. Πώς δηλαδή μεταθέτουμε την ευτυχία μας πάντα στο μέλλον. ΘΑ είμαι ευτυχισμένος όταν πάρω το πτυχίο μου. ΘΑ είμαι ευτυχισμένη όταν παντρευτώ. ΘΑ είμαι ευτυχισμένη όταν γίνω μητέρα. ΘΑ είμαι ευτυχισμένη όταν πιάσω δουλειά. ΘΑ είμαι ευτυχισμένος όταν τα παιδιά μου βρουν δουλειά.  Πάντα υπάρχει ένα μελλοντικό ΘΑ το οποίο παίρνει τον στόχο που μόλις πιάσαμε και τον μεταφέρει μερικούς μήνες ή και χρόνια μπροστά. Και μόλις φανεί στον ορίζοντα ξανά, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Κάπως έτσι περνάμε μια ζωή αναμένοντας την ευτυχία ως κάτι βαρύγδουπο, ξεχωριστό, μοναδικό. Που θα συμβεί και θα σημάνουν οι καμπάνες. Ενώ, στην πραγματικότητα, μικρές 'ευτυχίες' συμβαίνουν εδώ και τώρα απλά δεν τις αντιλαμβανόμαστε. Δεν τους δίνουμε την αξία που τους πρέπει. Δεν τις συνειδητοποιούμε καν. Γιατί παρέα με την ευτυχία πηγαίνει, θεωρώ, και η ευγνωμοσύνη. Για όλα όσα έχω και συνήθως θεωρώ δεδομένα.

Και είναι δύσκολοι οι καιροί μας για ευτυχισμένους ανθρώπους. Και τι να κάνουμε; Να ζητήσουμε μετάθεση σε 50 χρόνια που ίσως να έχει ηρεμήσει η κατάσταση; Ή μήπως να μείνουμε άπραγοι, θεατές της ζωής μας στα πιο δημιουργικά μας χρόνια; Για αυτό και νιώθω μερικές φορές ότι πλέον έχουμε ποινικοποιήσει την ευτυχία. Μα πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος με όλα όσα γίνονται γύρω σου; Δεν ακούς; Δεν διαβάζεις; Δεν βλέπεις; Και όμως. Μπορείς. Γιατί αυτή η ζωή δεν είναι πρόβα. Είναι η πραγματικότητα. Και οφείλουμε να δώσουμε την καλύτερή μας παράσταση, τον καλύτερό μας εαυτό.

ανδριάνα

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

How was your week?

  • Επέστρεψα στην καθημερινή γιόγκα μετά το 'ελληνικό' διάλειμμα, και το σώμα μου με ευχαρίστησε.
  • Έκλεισα γεμάτη ενθουσιασμό τραπέζι για να φάμε οι 2 μας στο bistro που είναι πάντα γεμάτο, και τελικά είχα κλείσει για το άλλο τους μαγαζί! Ούπς.
  • Ήπια ωραίο, τοπικό, αφιλτράριστο, λευκό κρασί μαζί με 4 ακόμη Ελληνίδες (το λες και ρεκόρ!).
  • Ζήσαμε Ελβετικές ημέρες γεμάτες Ελληνικό ήλιο.
  • Πήγαμε αποφασισμένοι και αγοράσαμε την Ελβετική μας τηλεόραση.
  • Την ίδια ημέρα κατέφτασε από τον φίλο Γιάννη και ο αποκωδικοποιητής και το σπίτι μας πήγε από το 0 (κανάλι) στα 100 (και βάλε)! Χαμός!
  • Ο συνοδοιπόρος ήταν τόσο ενθουσιασμένος που ούτε το μπουφάν του δεν έβγαλε!
  • Επισκεφθήκαμε 1η φορά την Biel - Bienne και το σπίτι των φίλων για να βάλουμε ένα χεράκι στα βιδώματα.
  • Φάγαμε ακόμη μία φορά εξαιρετικά -και μέχρι σκασμού- στην Famiglia Leccese.
  • Φόρεσα για 1η φορά μπαλαρίνες στην Ελβετία. Τι άλλο θέλετε για να πειστείτε ότι έφτιαξε ο καιρός;
  • Τι τραβάω και δεν το μαρτυράω! Μιλάμε για φούντωμα!
  • Ξεκινήσαμε 4 Έλληνες για να συναντήσουμε άλλους 2 στη Βέρνη.
  • Και φάγαμε, και ήπιαμε, και περπατήσαμε, και αναλύσαμε, και συγκρίναμε, και γελάσαμε, και φωτογραφήσαμε και επιστρέψαμε.
  • Είδα στο πιο αναπάντεχο μέρος αυτές τις φανταστικές 'γιόγκικες' αφίσες με τις αγελάδες σε διάφορες asanas!
  • Να τα τηλεφωνήματα, να τα emails, να οι έρευνες από τα μήκη και τα πλάτη της Γης, να οι συντονισμοί, να οι συνεννοήσεις. 
  • Τελικά κάθε υπάλληλος στην Ελβετία αποτελεί και μία εταιρεία από μόνος του. Μα ποτέ να μην συμφωνούν οι οδηγίες 2 διαφορετικών ανθρώπων;
  • Αγόρασα το κλασικό κλασέρ και άρχισα την ταξινόμηση. Κάθε σπίτι και το κλασέρ του.
  • Βρέθηκε ο μικρός κάδος για compost και πήρε τη θέση του στον πάγκο της κουζίνας. Αλληλούια!
  • Άγγιξε η θερμοκρασία διψήφιο αριθμό και βγήκαν όλα τα τραπεζάκια έξω!
  • Αποφάσισα να αφιερώσω στο LifeLikes τον χρόνο που του αξίζει ώστε να αναβαθμιστεί και αυτό. Για να δούμε πού θα μας βγάλει.
  • Πήρα τον MACη, παρήγγειλα τον καφέ μου και κάθισα δίπλα στο παράθυρο να με χτυπάει ο ήλιος (στο L' Aubier).
  • Μαμά και γιος πήραν φωτιά ώστε να βρεθεί η βέλτιση λύση που θα ενώσει τις 2 αδελφές για να συνταξιδέψουν στον 3ο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Hooray!
  • Τώρα που ξημερώνει νωρίτερα, αφήνουμε το παντζούρι λιγάκι ανοιχτό ώστε να μας ξυπνάει πρώτα ο ήλιος και μετά το ξυπνητήρι.
Καλό Σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Βρες τις διαφορές #5

  • Κάποιες δημόσιες θέσεις parking είναι κατά το ήμισυ επάνω στο πεζοδρόμιο. Κάποιες άλλες είναι εξολοκλήρου!
  • Οι διάφοροι τεχνίτες που έρχονται για εργασίες στο σπίτι δεν πληρώνονται. Η εταιρεία σου στέλνει εβδομάδες μετά το κόστος το οποίο και πληρώνεις στο ταχυδρομείο.
  • Στα εμπορικά κέντρα το κόστος του parking μπορεί να ανέρχεται και στο 'εξωφρενικό' ποσό των 10 cents για όσες ώρες παραμείνεις!
  • Αν δεν προβείς στην κατοχύρωση ενός ασφαλίστρου υγείας εντός των πρώτων 3 μηνών, το καντόνι έχει το δικαίωμα να σου κλείσει (και χρεώσει βεβαίως) όποιο αυτό κρίνει (το οποίο όλος τυχαίος θα είναι και από τα ακριβότερα).
  • Ο ταχυδρόμος καταγράφει όλα τα ονόματα που βρίσκονται στα κουδούνια ώστε να γίνει έλεγχος αν έχουν καταγραφεί στο καντόνι, και αν όχι να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Μήπως θες ένα ποτήρι νερό;


Πες το. Μην το θεωρείς δεδομένο. Μην περιμένεις ο άλλος να το μαντέψει, να το φανταστεί, να το δει στα μάτια σου, στις σιωπές σου, στους αναστεναγμούς σου, στα χαμόγελά σου. Πες το και ας σου βγει και σε κακό ... ή σε καλό. Η μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι μάλλον όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Όλα όσα κρατήσαμε μέσα μας ελπίζοντας ότι ο άλλος θα τα καταλάβει μόνος του βγάζοντάς μας από τον κόπο. Τον κόπο της αποδοχής, της συνειδητοποίησης, της επικοινωνίας, της διεκδίκησης, του διαλόγου, της αμφισβήτησης, της απόρριψης, της αποδοχής, της ερώτησης. Και ενώ πολλοί θεωρούν ότι αυτά που κρατάμε μέσα μας είναι αυτά που πονάνε πιο πολύ, τελικά θεωρώ ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Γιατί κάπως - κάπου - κάποτε θα επικοινωνήσουμε τελικά το παράπονο, το μπούχτισμα, την αντίθεση, τον πόνο αλλά ίσως ποτέ την εκτίμηση, την αγάπη, τον σεβασμό, την συντροφικότητα. Σκεφτείτε πόσο συχνά λέτε Σ' αγαπώ, Σ' ευχαριστώ, Μου έλειψες, Είμαι πολύ περήφανη για σένα, Τα πήγες περίφημα, Συγχαρητήρια, Θέλω να είσαι μέρος της ζωής μου, Είσαι ο άνθρωπός μου, Σε ευχαριστώ που με σκέφτηκες......  

Υπάρχει ένα πολύ ξεχωριστό και ενδιαφέρον blog που λέγεται Humans of New York. Εκεί ανοίγουν την καρδιά τους καθημερινοί άνθρωποι που συναντά ο συγγραφέας γυρίζοντας την πόλη. Ένας μεσήλικας κύριος λοιπόν πρόσφατα μίλησε για αυτό ακριβώς θέτοντάς το στην πιο απλή, καθημερινή βάση: "Εύχομαι να είχα περισσότερο ένστικτο στην έκφραση της αγάπης μου προς την σύζυγό μου όταν ήμασταν νέοι. Ήταν τόσο πιο απλό απ' όσο συνειδητοποιούσα. Μπορεί να είναι τόσο απλό όσο "Αγάπη μου, θα φτιάξω έναν καφέ, μήπως θέλεις και εσύ;" ή "Μήπως χρειάζεσαι βοήθεια για να τακτοποιήσεις τα ψώνια;". 

Πριν καιρό, μια αγαπημένη μου φίλη η οποία ζούσε έναν επίπονο χωρισμό μου είπε μια φράση που δεν θα ξεχάσω. "Το ξέρεις" μου λέει "ότι τόσα χρόνια με αυτό τον άνθρωπο και δεν με ρώτησε ποτέ αν θέλω να μου φέρει ένα ποτήρι νερό;". Η αγάπη είναι τόσο απλή! Τόσο καθημερινή. Τόσο ανέξοδη. Τόσο αληθινή όσο να φέρεις ένα ποτήρι νερό στον άνθρωπό σου ή να τον ρωτήσεις αν χρειάζεται βοήθεια με τα ψώνια.

Αυτό ήταν το δικό μου μάθημα από το 1ο μου ελληνικό Σαββατοκύριακο στις αρχές Μαρτίου.

ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes