Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

The big 'no'


Με παίδευε μήνες τώρα. Ναι, το ξέρω. Δεν σας τα έγραψα στο lifelikes. Η αλήθεια είναι ότι κάποια πράγματα αναγκαστικά μένουν απέξω. Οι εκπλήξεις, τα μυστικά ραντεβού, κάποιες αβέβαιες εξελίξεις, κάποια πολύ προσωπικά θέματα, κάποια στενάχωρα.... Ε, έτσι και αυτό. Γιατί δεν το είχα μοιραστεί με κανέναν (πλην του συνοδοιπόρου) μέχρι την τελική συνάντηση. Γιατί πίστευα ότι δεν θα κατέληγε κάπου οπότε γιατί να "αναστατώνω" φίλους, αναγνώστες και συγγενείς; Έλα όμως που κατέληξε.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

How was your week?

  • Παρασκευή με τον μπαμπά μας να δουλεύει από το σπίτι μετά από καιρό. Ωραία Παρασκευή λοιπόν!
  • Αγώνα μπάσκετ τα αγόρια το βράδυ, online δουλειές και yoga εγώ. 
  • Χιονισμένο Σάββατο με θερμοκρασία που έφτασε στους -13 C!
  • Μα με τόσο ήλιο πώς γίνεται να έχει τόσο χαμηλή θερμοκρασία και τόσο χιόνι ε;
  • Δεν πτοηθήκαμε όμως! Μπαμπουλωθήκαμε και πήγαμε εκδρομή στην κοντινή, όμορφη και γραφική Morges. Και αφού αγοράσαμε γάντια στον μικρό (γιατί κάπου τα χάσαμε), κάναμε βόλτα στο πλακόστρωτο κέντρο, ήπιαμε ωραίο καφέ υπό τη συνοδεία γλυκών με μήλο, περπατήσαμε παραλίμνια και αναχωρίσαμε.
  • Στο καφέ δίπλα μας καθόταν ένα ζευγάρι αρκετά ηλικιωμένων που ήταν τόσο κομψοί! Ειδικά η κυρία! Με το πλατύγυρο καπέλο της, το φαρδύ - γκρι - πλεκτό πουλόβερ της, το μαύρο παντελόνι της, τις πολύχρωμες - ριγέ της κάλτσες και τα oxford shoes της.
  • Εννοείται της χαμογέλασε και ο Στέφανος!
  • Επίσκεψη πρώτη φορά και στο Aubonne Outlet Mall το οποίο όλο βλέπαμε αλλά ποτέ δεν είχαμε επισκεφθεί. Και ήταν πραγματικά εντυπωσιακές οι τιμές. Γιατί εκτός από outlet, στην Ελβετία έχει ξεκινήσει και η περίοδος εκπτώσεων.
  • Πόσο καιρό είχα να ευχαριστηθώ έτσι αγορές! Έβγαλα το άχτι μου στο adidas store και βεβαίως στην πάντα αγαπημένη σειρά της Stella McCartney!
  • Χτύπησα και από το πουθενά γκρι, δερμάτινα, χαμηλά μποτάκια timberland. Μα τα είχε 40 φράγκα!
  • Με ένα χαμόγελο απ' άκρη σ' άκρη έφυγα από το εμπορικό!
  • Και κατά τον απογευματινό ύπνο του φυστικιού, εμείς επιδοθήκαμε στην σπανακόπιτα.
  • Ήθελε ο συνοδοιπόρος να φτιάξουμε και το φύλλο (το οποίο δεν είναι το ατού μου!) και έτσι γεμίσαμε 10 μπολ με ψιλοκομμένα λαχανικά, αλεύρια δεξιά - αριστερά αλλά την φτιάξαμε.
  • Και η γέμιση ήταν θαύμα. Το φύλλο όμως μας βγήκε λίγο σκληρό.... Την φάγαμε βεβαίως βεβαίως χωρίς δισταγμό.
  • Χιόνια και το βράδυ του Σαββάτου οπότε η Κυριακή ξημέρωσε ακόμα μια άσπρη.
  • Έτσι, το μεσημέρι βγήκαμε να ξεπιαστούμε για περπάτημα με τον μικρό στο μάρσιμο μετά από πολύ καιρό. Και είχε κρύο! Αλλά και τόσο ησυχία και ομορφιά από το άσπρο του χιονιού.
  • Είχε παγώσει ακόμα και η κοντινή μας μαρίνα με τα ιστιοπλοϊκά! Περπατούσαν οι πάπιες! Να, δείτε την φωτογραφία παραπάνω!
  • Βγείτε-έξω-στο-κρύο! Έμαθα ότι η Αθήνα και τα περίχωρα έχουν ερημώσει από τον φόβο του χιονιά και του κρύου. Μα δεν πρέπει να ζούμε όλες τις εποχές; Και εμείς και τα παιδιά μας; Νομίζω ότι το κρύο μας κάνει και πιο ανθεκτικούς. Είναι και φυσικό botox! Χιχι.. Άντε!
  • Κάναμε και ένα μακρύ video call με τους αγαπημένους μας φίλους από την Μιανμάρ οι οποίοι επέστρεψαν από την Πρωτοχρονιάτικη Βιέννη και βεβαίως την πολυαναμενόμενη παράσταση της φιλαρμονικής! Πόσο την ευχαριστήθηκαν! Χρόνια έπαιρναν μέρος στην κλήρωση για να μπορέσουν να αγοράσουν τα εισιτήρια και φέτος ήταν η τυχερή τους χρονιά.
  • Ούτε που ήξερα ότι τα εισιτήρια είναι με κλήρωση! Μπήκα και εγώ στη φετινή. Λέτε;
  • Ξεστολίσατε; Εμείς όχι ακόμα. Εδώ έμαθα ότι γίνεται μια μίνι "γιορτή" στο κέντρο της πόλης όπου πηγαίνει ο καθένας το δέντρο του (αληθινό) και το "ανακυκλώνουν" υπό τη συνοδεία κρασιών.
  • Έχουμε νέα μουσική υπόκρουση πλέον στο σπίτι. Τον μικρό που μπουσουλάει και ακούγονται οι παλάμες του στο πάτωμα. Και όλο κάτω από το τραπέζι θα τον βρείς να προσπαθεί να πιάσει το ρολό με τις σακούλες, ή δίπλα στην καρέκλα να την κρατά (σαν να κάνει poll dancing) και να προσπαθεί να σηκωθεί. Και εννοείται ότι όπου και αν τον αφήσεις, καταλήγει εκεί που είναι η δράση - ο κόσμος - οι δουλειές.
  • Δευτέρα = δράμα. Εκτός προγράμματος, χωρίς ύπνο, με γκρίνια και από το απόγευμα με πόνο. Ο κακομοίρης! Είχαν κοκκινίσει και τα μάγουλά του. Τα δόντια! Αναστέναζε. Τελικά κοιμήθηκε κανά τεταρτάκι αγκαλιά (που συνήθως δεν κάθεται) και ηρέμησε μόνο αφού πήρε τη μικρή του δόση panadol για βρέφη.
  • Μαζί με τον συνοδοιπόρο που επέστρεψε από τέννις με τον Λάζαρο, ήρθε και η πολυαναμενόμενη στράτα που μας δάνεισε ο συνάδελφος Rafal. Εξαιρετικά!
  • Και φάγαμε οσπριάδα που μας είχαν φέρει την οποία μαγείρεψε ο συνοδοιπόρος με όλα τα καλά και βγήκε εξαιρετική.
  • Και το βράδυ έπεσαν μέσα -δυστυχώς- τα προγνωστικά και ο μικρός 05.00-07.00 ήταν απαρηγόρητος!
  • Κάτασπρα όλα στην Ελβετία, κάτασπρα και στην Αθήνα.
  • Μόνο που εδώ τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία κυκλοφορούν ως συνήθως, τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο και τα σπίτια είναι ζεστά.
  • Και μην μου πείτε ότι είναι λόγω της σπανιότητας του χιονιού στην Ελλάδα που παραλύουν τα πάντα γιατί είδαμε τι γίνεται και με τις βροχές....
  • Δεν είναι κατάντια της ανθρώπινης εξέλιξης να θεωρείς ένα ζεστό σπίτι πολυτέλεια;
  • Περίμενα πώς και πώς την Τρίτη να κοιμηθεί έστω για 20 λεπτάκια ο μικρός για να κάνω 2-3 απαραίτητα τηλεφωνήματα. Και τα έκανα. Και μου έφυγε ένα βάρος.
  • Είμαστε αισιόδοξοι, κοιτάμε μπροστά και στηρίζουμε τις αποφάσεις μας. Πάμε.
  • Δεύτερο δύσκολο βράδυ σερί και την Τετάρτη ήμουν σαν ζόμπι! Πολλή γκρίνια αυτός, χαμηλές αντοχές εγώ. Ευτυχώς το απόγευμα συναντήσαμε την Βάγια και πέρασε ανώδυνα η ώρα.
  • Τρίτο δύσκολο βράδυ σερί! Ουφ! Μα αυτή την εβδομάδα βρήκε; Που έχουμε 3ήμερο εορτασμών;
  • Ο Στέφανος και εγώ ετοιμάζουμε καιρό τώρα έκπληξη για τα γενέθλια του συνοδοιπόρου. 
  • Έτσι, την Πέμπτη υποδεχτήκαμε 3 αγαπημένους μας από την Ελλάδα (Τέλης - Κατερίνα - Γιώργος) και γέμισε το σπίτι μας και οι καρδιές μας.
  • Και έχουμε μπροστά μας ένα πολύ γεμάτο και ελπίζω αξέχαστο 3ήμερο! 
  • Αρκεί να μας κάνει τη χάρη ο Στέφανος και να κοιμηθεί λιγάκι! Κάτι που βεβαίως δεν έγινε ούτε το βράδυ Πέμπτης! Ουφ.
Καλό σαββατοκύριακο! Εμείς γιορτάζουμε ήδη τον μπαμπά της οικογένειάς μας!
ανδριάνα

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Year #2


Καιρό είχα να καθίσω να κάνω αυτή την καθιερωμένη αναδρομή. Είναι τόσες πλέον οι εξελίξεις που μου φαίνεται κάθε έτος σαν να διαρκεί πενταετία. Είναι που στο εξωτερικό σού είναι όλα ξένα; Είναι που μεγαλώνουμε; Είναι που γίναμε γονείς; Είναι που η εποχή μας είναι γεμάτη αλλαγές; Δεν ξέρω! Κάθε χρονιά πάντως μου φαίνεται τόσο γεμάτη που κουράζομαι μόνο και μόνο στη σκέψη της αναδρομής. Τι να πρωτοθυμηθείς και για τι να πρωτογράψεις!

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

How was your week?

  • Just the two of us! Παρασκευή 30.12 και ο συνοδοιπόρος κατηφόρισε προς το κέντρο για την καθιερωμένη, ετήσια συνάντηση με την αντροπαρέα, γνωστή και ως "Τι κρατάς τι πετάς".
  • Οπότε τα δυό μας, ο Στέφανος και εγώ, κάναμε τις δουλειές μας στο σπίτι, επισκεφθήκαμε την αδελφή μου για να παίξουμε με το Αρτεμάκι, συναντήσαμε για λίγο τον Bill με την Kathy που έφτασαν από Αμερική, βάλαμε τους ορούς μας (ευτυχώς πάει καλύτερα η ίωση) και την ώρα του μπάνιου, ήρθε και ο μπαμπάς μας.
  • Παραμονή Πρωτοχρονιάς και αυτή τη φορά ακούσαμε τα κάλαντα! Γιατί μας ξέχασαν τα Χριστούγεννα.
  • Και ήρθε και το γνωστό παρεάκι Άρτεμις - Μαρία - Απόλλων, με τα γνωστά τους κερατάκια, και κουδουνάκια, και μας είπαν τα κάλαντα, και έπαιξαν με τον Στεφανάκο.
  • Μεσημεριανή, κρύα βόλτα στη Γλυφάδα και επιστροφή σπίτι για καφέ με τον Georgy που κατέβηκε για τα διαδικαστικά και να μας δει. Διαδικαστικά γιατί θα είναι πλέον ο νέος ιδιοκτήτης του αγαπημένου μας mini. Πάει σε καλά χέρια οπότε είναι όλα τα μέρη χαρούμενα.
  • Μα τι κούραση; Τι νύστα; Σαν να βγαίνει όλη η κούραση συσσωρευτικά όλων των εορτών.
  • Ήσυχη, οικογενειακή παραμονή πρωτοχρονιάς με τις οικογένειες σπίτι μας, σπιτικά φαγητά (όλοι φτιάξαμε από κάτι), βασιλόπιτα χωρίς φλουρί (κάναμε κλήρωση και βγήκε κερδισμένος ο μπαμπάς μου!), συζητήσεις και μαζέματα.
  • Γιατί η Πρωτοχρονιάτικη Κυριακή ήταν και η ημέρα της αναχώρισής μας.
  • Όλο το πρωινό λοιπόν προσπαθούσαμε να συμμαζέψουμε το σπίτι και τα υπάρχοντά μας.
  • Αναχώριση από Ελ. Βελ. στις 14.00 με τον μικρό να τρώει και να κοιμάται 1,5 ώρες  εν πτήση πάνω στον μπαμπά του!
  • Άφιξη χωρίς προβλήματα στη Γενεύη, γρήγορη αναχώριση από το αεροδρόμιο (να είναι καλά η προτεραιότητα της Aegean στις οικογένειες!) και βουρ για το αυτοκίνητο που μας περίμενε υπομονετικά τόσες ημέρες στο parking.
  • Είναι και αυτό μια πολυτέλεια! Να μπορείς να μπεις μέσα σε 10' στο αυτοκίνητό σου και να επιστρέψεις ήσυχα και ωραία σπίτι σου. Χωρίς να κουβαλάς ένα καρότσι, ένα μωρό και 2 βαλίτσες πάνω - κάτω στα τρένα και στα ταξί.
  • Ύπνος στις 21.00. Τέτοια ήταν η κούρασή μας!
  • Δευτέρα = αργία (ευχαριστώ Θεέ μου!)! Πυρετός λοιπόν εργασιών για να μπει αυτό το σπίτι τώρα σε μια σειρά, και βάλε πλυντήρια, και σκούπες, και άδειασε βαλίτσες, και μαγείρεψε, και κατέβασε το κρεβατάκι του μικρού ένα επίπεδο.... Τουλάχιστον καταφέραμε και ήπιαμε ωραίο καφέ με τους γείτονες στο κέντρο της πόλης για να κάνουμε τα updates μας.
  • Και ευτυχώς που κατεβάσαμε το κρεβατάκι του Στέφανου γιατί ήδη δεν αρκείται στο μπουσούλημα και θέλει πάσει θυσία να σηκωθεί! Και γραπώνεται απ' όπου βρει! Τα μισά εκ των οποίων δεν είναι καν σταθερά για να τον κρατήσουν.
  • Και έχει τόση πλάκα! Αλλά είναι και τόσο επικίνδυνο!
  • Την Τρίτη λοιπόν που είμασταν πάλι οι 2 μας, ήμουν ο bodyguard! Γιατί μέσα σε 5 λεπτά είχε πέσει 2 φορές! Μία ανάσκελα, μία μπρούμυτα! Με την αντίστοιχη δόση κλάμματος! Οπότε γύρω - γύρω στο σπίτι ο Στέφανος, από πίσω και εγώ! Πω πω! Έτσι θα την βγάλουμε μέχρι να περπατήσει;
  • Είχε όμως ωραίο ήλιο την Τρίτη και καθαρό ουρανό!
  • Και κάναμε ωραία βόλτα, πήγαινε - έλα στο κοντινό μας εμπορικό! Γρήγορο περπάτημα μήπως βρούμε λίγο τη φόρμα μας.
  • Σας έχω πει ότι ο διπλανός μας είναι Αργεντίνος, πρώην αστέρας του ελβετικού ποδοσφαίρου; Κάποια μεσημέρια βάζει τέρμα latin μουσική και τραγουδάει! Και είναι τόσο ωραία! Τον φαντάζομαι να χορεύει μόνος του στο σαλόνι. Μακάρι να ήξερα να χορεύω και εγώ.
  • Πέμπτη με lunch break οι 3 φίλες στην όμορφη Bienne, με την έτοιμη-να-σκάσει-έγκυο Έλενα (ε, ε, έρχεται!), την γεμάτη νέα σχέδια Ρόζα και εμένα. Και έξω χιόνιζε, και μέσα είχε ζέστη, και πολλές αναλύσεις, πολλές εξελίξεις, πολλά διλήμματα, έναν Στέφανο που προσελκούσε τα βλέμματα όλων, θρεπτικές σαλάτες και όμορφη ατμόσφαιρα.
  • Μα πόσο όμορφο, ήσυχο και αριστοκρατικό είναι το χιόνι. Ειδικά όταν δεν σου δημιουργεί σχεδόν κανένα πρόβλημα στις μετακινήσεις, στη θέρμανση... Απλά κάθεσαι και το απολαμβάνεις!
  • Και την Πέμπτη από το μεσημέρι γυρίσαμε σχεδόν βράδυ σπίτι. Γιατί το απογευματάκι μας περίμενε η Βάγια στο καινούργιο της σπίτι. Με την όμορφη γωνία παραθύρων που έβλεπαν στο φωτισμένο κάστρο του Colombier και στα κάτασπρα δέντρα. Με τον Στέφανο να οργώνει το πάτωμα και να ανεβοκατεβάζει τα λαμπάκια, εμάς να αναλύουμε την ελβετική ζωή, την μητρότητα και τα σχέδια του 2017 και τους άντρες να προσέρχονται κατά τις 18.00 για τσάι και σπιτικό τιραμισού.
  • Μερικές φορές χρειάζεται ένα απλό κλικ για να λάβεις μία απόφαση που σε παιδεύει μέρες, μπορεί και μήνες. Θα σας τα γράψω όλα γιατί έχω χάσει τον ύπνο μου.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Μήνας ♥8


Μήνας 8ος! Πόσα ζήσαμε και αυτό τον μήνα! Ζήσαμε τον μικρό Στέφανο να μπουσουλάει. Στην αρχή να κάνει 1-2 βήματα, να πέφτει, να σέρνεται, να τεντώνεται, να εκνευρίζεται... και μετά από λίγες ημέρες να μπουσουλάει κανονικότατα, να βγαίνει από το χαλί, να βγαίνει από το δωμάτιο και να ψάχνει να σε βρει. Και είναι τόσο γλυκούλης! Πώς σηκώνει τα χέρια του και ισορροπεί στο κενό για λίγα δευτερόλεπτα. Και πώς γλιστράνε τα πόδια του και προσπαθεί να βάλει κόντρα. Και πώς βρίσκει μόνος του τον τρόπο να περάσει το εμπόδιο -αυτό το ξύλο που χωρίζει κάθε δωμάτιο. Και πώς βάζει στόχο εκείνη την μπλε μπάλα που όλο του ξεφεύγει, και εκείνη τη σακούλα με το κορδόνι. Γιατί αγαπάει τα κορδόνια! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο! Τα κορδόνια από τα φούτερ, τα κορδόνια από τις τσάντες, τα κορδόνια στις κουρτίνες, τα κορδόνια στα φωτιστικά, τα κορδόνια στα βραχιόλια... ότι κρέμεται δηλαδή! Στο πρεβάζι του δωματίου του μπορεί να σταθεί ώωωωωρες, κρατώντας το κορδόνι της κουρτίνας σαν να είναι στο τραμ, χαζεύοντας τους περαστικούς, τα τρένα, τα σκυλάκια, μιλώντας τους κιόλας κάποιες φορές. Και βάζει τόση δύναμη! Το κορδόνι που αναβοσβήνει το φωτιστικό δαπέδου του σαλονιού μας (είναι και κόκκινο βλέπετε και του τραβάει την προσοχή!), το τραβάει τόσο δυνατά που το ανοίγει και το κλείνει 100 φορές σε λίγα λεπτά. Κάποια στιγμή μάλλον θα τα ξεχαρβαλώσει όλα αυτά αλλά ποιος μπορεί να του αντισταθεί όταν του προσφέρουν τόση χαρά! Και από την χαρά του μπουσουλήματος (που χαμογελά με το ύφος της κατάκτησης!), και τη χαρά των κορδονιών, πάμε στη χαρά του στέκομαι και περπατώ! Καθόμαστε στο γνωστό σημείο στο πάτωμα του σαλονιού, απέναντι από τον ολόσωμο καθρέφτη και η χαρά του που στέκεται και βλέπει τον εαυτό του να στέκεται είναι τόση που χοροπηδάει! Χτυπάει τα χέρια του, κακαρίζει, σηκώνει τα πόδια σαν να θέλει να κάνει βήμα, λυγίζει και τεντώνει σαν να βρίσκεται σε τραμπολίνο... Και με λίγη προσπάθεια από εμάς, κάνει μερικά βήματα προς τον καθρέφτη και η χαρά του απογειώνεται που βλέπει ότι πλησιάζει το είδωλό του! Πλέον θέλει να στέκεται παντού! Σηκώνει την πλάτη του από το κάθισμα του αυτοκινήτου και από το καρότσι, ακόμη και στην μπανιέρα του! Και αφού βάζει τα δυνατά του να σηκωθεί καθιστός, εντοπίζει το καλώδιο (τι σας έλεγα;) του ντους, το πιάνει, βάζει δύναμη και σηκώνεται όρθιος!! Έχει τόση πλάκα! Γυμνός, ο μισός μέσα στο νερό, να κρατιέται από το τηλέφωνο του ντους και να προσπαθεί να πιάσει το μπλε σφουγγάρι που κρέμεται. Αν βάλει κάτι στο μάτι του, τίποτα δεν το σταματά.

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

How was your week?

  • H Παρασκευή μάς περίμενε με λίστα δουλειών, χιονόνερο (που όλα τα έκανε λιγάκι πιο δύσκολα), τρελή κίνηση στους δρόμους - στα καταστήματα - στα πεζοδρόμια - στα εμπορικά - στα καφέ - στα εστιατόρια ... που έκανε ακόμη και την αγορά ενός βιβλίου υπόθεση σχεδόν μιας ώρας.
  • Προμηθευτήκαμε και τα απαραίτητα - τα πιο νόστιμα του κόσμου όλου - κουραμπιεδάκια από το αγαπημένο Mon Quartier, έβγαλα στα γρήγορα και φωτογραφία διαβατηρίου και πήγα αφού κοιμήθηκε ο μικρός στην Αστυνομία και δεν υπήρχε ψυχή! 
  • Πόσο του αρέσει το νέο του, χοροπηδηχτό παιχνίδι! Αυτό που μπαίνουν μέσα τα πόδια, χοροπηδάει σαν τραμπολίνο και έχει και χίλια παιχνιδάκια γύρω γύρω! Σαν να είναι στην Disneyland! Ευχαριστούμε Μ.!
  • Το βραδάκι υποδεχτήκαμε την γνωστή αντροπαρέα (Δημήτρης - Θοδωρής - Γιώργος) και καθίσαμε με τζάκι και κρασί (εντάξει και κάτι burgers) και συζητήσαμε, αναπολήσαμε, γελάσαμε (είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι) και η ώρα πήγε 02.00.
  • Το Σάββατο ξεκίνησε με βόλτα στη Γλυφάδα για τα υπόλοιπα δώρα και γρήγορο - οικογενειακό καφέ, και συνεχίστηκε με το στάδιο Α' του Χριστουγεννιάτικου μαγειρέματος με την Ζ. Που σημαίνει έτοιμο το γλυκό για να δέσει στο ψυγείο.
  • Πρώτη παγκόσμια διανυκτέρευση του μικρού Στέφανου εκτός σπιτιού! Τον κοιμήσαμε στην γιαγιά του ώστε να παρευρεθούμε στο καθιερωμένο ρεβεγιόν του αγαπημένου μας εορτάζοντα Χρήστου.
  • Και περάσαμε όλοι υπέροχα! Και ο Στέφανος που κοιμήθηκε μια χαρά, και η γιαγιά με τον παππού που τον είχα από το πρωί για παρέα, και εμείς που και είδαμε τόσους φίλους μαζεμένους και κοιμηθήκαμε λιγάκι παραπάνω.
  • Μη φανταστείτε.... 08.00 είχαμε ξυπνήσει αλλά από το 06.00 κάνει διαφορά!
  • Χριστούγεννα! Με συνέχεια στις μαγειρικές, άφιξη της οικογένειας + του φίλου Μυζ, ωραιότατο μενού, λίγο παίδεμα με τον Στεφανάκο που νύσταζε - γκρίνιαζε, ανταλλαγή δώρων, φωτογραφίσεις από τη νέα φωτογράφο της οικογένειας Άρτεμις, ανακοινώσεις, συζητήσεις.... Γεμάτη ημέρα. Όμορφη ημέρα.
  • Και επιστρέφοντας σπίτι κάναμε κ μια γρήγορη στάση στους γείτονες ΚΚ για μια αγκαλιά και 2 κουβέντες.
  • Και το βράδυ ζήσαμε το 1ο δράμα μετά από πολύ καιρό! Απαρηγόρητος ο κακομοίρης από τις 02.30 έως τις 06.00! Πω πω! Δόντια μάλλον. Μα πόσο κλάμα! Φαντάζεστε πώς είμασταν το πρωί.......
  • Ηλιόλουστη Δευτέρα, χωρίς πολλές υποχρεώσεις που σημαίνει ότι κάναμε ωραίες βόλτες οι 3 μας, τσιμπήσαμε ψαρικά, χαλαρώσαμε σπίτι και το βράδυ πεταχτήκαμε και ένα θεατράκι.
  • "Και τώρα οι δυό μας" με τον Π. Φιλιππίδη και την Λ. Κονιόρδου. Το έργο είχε ενδιαφέρον, ο Φιλιππίδης (που είδα για 1η φορά στο θέατρο) ήταν εντυπωσιακός, η Κονδιόρδου όμως ήταν άκρως απογοητευτική. Κρίμα γιατί φαινόταν σαν να μην μπορούσε να ακολουθήσει την ενέργεια του έργου και του συμπρωταγωνιστή της.
  • Και εκεί λίγο πριν μπούμε στο θέατρο, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον φίλο Γ. γεμάτο καλά λόγια. Ευχαριστώ! Είναι τόσο όμορφο να ακούς όμορφα λόγια για τη δουλειά σου, πόσο μάλλον όταν προέρχονται από ανθρώπους ταλαντούχους.
  • Βραδινό δράμα #2 με κλάμα για κανα δύωρο αυτή τη φορά. Ευτυχώς όμως, μας λυπήθηκε (ο Θεός και ο Στέφανος) και όταν τον πήραμε στο κρεβάτι μας κατά τις 08.00, που συνήθως κάθεται κανά 10λεπτο και μετά θέλει να σηκωθεί να παίξει, αυτή τη φορά ξάπλωσε και κοιμήθηκε για πρώτη φορά μαζί μας για 2 ώρες σχεδόν ακόμα! Βάλσαμο!
  • Πάει και ο George ο Michael. Τι θλίψη και τι νοσταλγία με έπιασε. Η ελληνική του συναυλία ήταν από τις πιο όμορφες, ξέφρενες, διασκεδαστικές που έχω πάει.
  • Επίσκεψη στη βορεινή οικογένεια στην Κηφισιά για ηλιόλουστες βόλτες, κάτι αλλαγές δώρων, και τσίμπημα με τα ξαδελφάκια. Πόσο όμορφα περνάει ο Στέφανος με τα ξαδελφάκια του! Και πόσο τον περιποιούνται!
  • Πρωινό σκασιαρχείο για τον φίλο Γιάννη προκειμένου να πιούμε μαζί έναν καφέ και να ιδωθούμε μετά από πολύ καιρό! Οι θυσίες και η αγάπη των φίλων. Και επειδή ξέρω ότι θα το διαβάσει, ευχαριστώ Γιάννη μου! 
  • Βροχή, οπότε τα σχέδια για το κέντρο της Αθήνας μετατρέπηκαν σε Golden Hall. Με κόσμο, γρήγορη βόλτα, γρήγορες αγορές και καφέ με την αγαπημένη μας Κατερίνα.
  • Και το βράδυ είχαμε σχεδόν απαρτία (αχ αυτές οι παιδικές αρρώστιες και μύξες!) με τις πρώην, αγαπημένες μου συναδέλφους με τα των συντρόφων τους. Και ήταν τόσο όμορφα! Σαν να μην είχε περάσει μία ημέρα από τότε (πάνε πλέον 5 χρόνια! ήλεγξα το βιογραφικό μου για να εντοπίσω την ημερομηνία!) που βρισκόμασταν για 8, και 10, μη σας πω και 12 ώρες η μία δίπλα στην άλλη.
  • Και γελάσαμε τόσο! Και είναι πάντα τόσες και τόσο παραστατικές οι εξιστορήσεις! Και τσιμπήσαμε, και ήπιαμε, και αγκαλιαστήκαμε, και αναπολήσαμε, και κάναμε σχέδια ...
  • Ο μικρός όμως Στέφανος συναχώθηκε! Και τα πρώτα σημάδια φάνηκαν εκεί κατά τις 22.00 που αρχίσαμε να ανεβοκατεβαίνουμε στο δωμάτιό του μία εγώ, μία ο συνοδοιπόρος. Και ρουθούνιζε σαν γουρουνάκι.... Και από τις 00.00 και μετά άρχισαν κανονικά τα όργανα. Κατά τις 04.00 πρέπει τελικά να κατάφερε να κοιμηθεί για κανα 3ωρο ο κακομοίρης.
  • Και το πρωί ήρθε ο γιατρός και μας επιβεβαίωσε ότι το μικρό φυστίκι περνάει την πρώτη του ίωση. Κόλλησε μάλλον τα Χριστούγεννα και το φαινόμενο βρίσκεται στην αρχή του. Και τρέχει η μύτη του, και τα μάτια του, και φτερνίζεται αλλά από κέφι τα πάει καλά.
  • Αχ αυτή την οικογένεια την έχει θερίσει ο στρεπτόκοκκος! Και δεν θα τους δούμε και ας είμαστε στην ίδια πόλη. Αχ αυτές οι παιδικές αρρώστιες... ξανά! Πόσο κρίμα.
  • Και είναι δύσκολο, και επίπονο αλλά κάποιες φορές αυτές είναι οι πιο σωστές και ώριμες αποφάσεις. Δεν θα ιδωθούμε λοιπόν αλλά είναι για το καλό όλων.
  • Χιόνι!! Δεν προλάβαμε να το δούμε στην Ελβετία και το είδαμε στη Βούλα! Τι σοκ όταν άνοιξα τα πατζούρια το πρωί της Πέμπτης!
  • Και μείναμε όλη ημέρα σπίτι, με οικογενειακές επισκέψεις και τον φίλο Αντώνη που καταφέραμε να δούμε έστω και για λίγο.
  • Και δώστου ορούς στη μύτη, και κολλύρια στα μάτια, και βαμβάκια, και κρέμες στα δόντια, και λάδια ευκαλύπτου.....
  • Και το βράδυ ήρθαν οι φίλοι.... με απουσίες και αυτή τη φορά. Και ενώ στο μυαλό μας ετοιμάζαμε ωραία μαγειρέματα και εορταστικά δείπνα, η πραγματικότητα μάς γείωσε και έτσι το φαγητό ήταν από παραγγελία, το τραπέζι πιο λιτό, οι φίλοι λιγότεροι αλλά το τζάκι ζεστό, τα χαμόγελα πλατιά, οι συζητήσεις καυτές, το κρασί κόκκινο και η αγάπη πολλή. Όπως πάντα.
  • Ευελιξία. Προσαρμοστικότητα. Αισιοδοξία. Υπομονή. Κατανόηση. Προτεραιότητες. Σεβασμός. Αλληλεγγύη.
  • Μία παιδική ασθένεια = χίλια μαθήματα 
Καλό, πρωτοχρονιάτικο σαββατοκύριακο αγαπημένοι μου!
Να ξεφαντώσετε τις πίκρες και τις δυσκολίες του 2016 και να ανοίξετε τις αγκαλιές σας στις χαρές και τα χαμόγελα του 2017. 
Θα τα πούμε με το καλό με το νέο έτος σε ελβετικό πάλι έδαφος.

ανδριάνα

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Ευτυχία είναι....


  • Ευτυχία είναι να έχεις πολύ κόσμο γύρω σου, πολλές αγκαλιές, πολλές συζητήσεις, πολλά φαγητά, πολλά δώρα, πολλή βαβούρα, πολλά θέματα, πολλά μελομακάρονα και πολλές ευχές.
  • Ευτυχία είναι να είστε μόλις οι 3 σας, με λίγα φαγητά, λίγα δώρα, λίγα θέματα, λίγα μελομακάρονα, λίγες συζητήσεις και πολλή ησυχία.
  • Ευτυχία είναι να τα έχεις και τα 2 στη ζωή σου και να μπορείς να εκτιμάς το καθένα για την αξία του.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

How was your week?

  • Κλασική -πλέον- Παρασκευή με τον συνοδοιπόρο στη δουλειά, οικογενειακή συνάντηση για μεσημεριανό, γρήγορες δουλειές και επιστροφή σπίτι.
  • Πρωϊνό Σαββάτου και ο μικρός ξύπνησε κατά τις 07.00 και 08.30 ήδη χασμουριόταν! Οπότε, πίσω για ύπνο αυτός, πίσω για ύπνο και εμείς. Και μπορεί να μην πολυ - κοιμηθήκαμε, χουζουρέψαμε όμως!
  • Και μέχρι να ξυπνήσει φτιάξαμε και τα παπουτσάκια για τους βραδινούς προσκεκλημένους.
  • Myanmar calling! Μιλήσαμε με τους φίλους που τακτοποιήθηκαν εκεί και συνειδητοποιήσαμε πόσο τεράστιος και πολυποίκιλος είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο ζούμε!
  • Και το μεσημεράκι κάναμε μία τοπική εκδρομή στη λίμνη Les Taillères
  • Ξεκινήσαμε με 0 βαθμούς και τρελή ομίχλη από το σπίτι στο επίπεδο της δικής μας λίμνης, περάσαμε κυριολεκτικά μέσα από την ομίχλη και τους -2, για να βγούμε στον λαμπερό ήλιο και τους 9 βαθμούς! Τι σου είναι η μετεωρολογία ε;
  • Και τι σου είναι και η φύση! Ένα από τα μεγαλύτερα, ευρωπαϊκά, φυσικά παγοδρόμια είναι αυτή η λίμνη η οποία το καλοκαίρι είναι ένα ειδυλλιακό τοπίο για μπάνιο και πικ-νικ, και τον χειμώνα παγώνει και αφήνεται στα πέδιλα του πατινάζ, στα έλκηθρα και στα μπαστούνια του χόκει.
  • Πρωτόγνωρο θέαμα για εμάς τους Έλληνες και άκρως μαγευτικό.
  • Μέχρι και μικρές καντίνες με ζεστό κρασί, τσάι, κρέπες, κάστανα είχαν τοποθετήσει πάνω στη λίμνη.
  • Και ο μικρός Στέφανος έπιασε πρώτη φορά χιόνι.
  • Το βραδάκι ήρθαν λοιπόν οι φίλοι οι Πολωνοί για το ελληνικό δείπνο που τους είχαμε υποσχεθεί. Και περάσαμε πολύ όμορφα, με πολλές ιστορίες από το παρελθόν, σχέδια για μακρινά ταξίδια, ανταλλαγή εθίμων και συνηθειών, κρασί και βεβαίως τα παπουτσάκια.
  • Και συνειδητοποιήσαμε ότι οι φίλοι οι Πολωνοί, που έχουν ταξιδέψει τόσο, έχουν ήδη ζήσει κάποια χρόνια στη Γερμανία και τώρα στην Ελβετία, έχουν αλλάξει δουλειές και έχουν γεμίσει εμπειρίες, ακόμα δεν έχουν μπει στην 3η δεκαετία της ζωής τους! Είναι η διαφορετική νοοτροπία που εμείς οι Έλληνες γενικότερα είμαστε πιο στάσιμοι; 
  • Κυριακή με ανοιχτά τα μαγαζιά και στην Ελβετία. 
  • Οπότε, μετά τον κλασικό πρωϊνό ύπνο του μικρού, κάναμε μια βόλτα στο γιορτινό εμπορικό, πετάξαμε τον Λάζαρο μέχρι το τρένο και πεταχτήκαμε στους φίλους στην Bienne για τζάκι και ζεστό κρασί.
  • Και βγήκαν πάλι οι βαλίτσες. Να σας πω την αλήθεια, η μία δεν έφυγε ποτέ από το υπνοδωμάτιο. Γιατί λίγο μετά από την τελευταία μας επιστροφή, άρχισε να γεμίζει πάλι με δώρα.
  • Δύο ώρες παιχνίδι = ήσυχος και εύκολος ύπνος για το μικρό φυστίκι.
  • Τύλιγμα δώρων, λίστα εκκρεμοτήτων και βραδινό τσάι με τους γείτονες λίγο πριν την αναχώρισή τους.
  • Είχαμε και πολλά να πούμε γιατί το δικό τους σκ είχε 2 σχολικές εορτές και ένα live στη Γενεύη. 
  • Πρωινή αναχώριση για όλη την οικογένεια ώστε να πάμε τους γείτονες στο σταθμό του τρένου και τον μπαμπά μας στη δουλειά.
  • Μενού Χριστουγέννων. Άρχισαν οι λίστες και τα πάρε - δώσε με την αδελφή. Είμαστε σε καλό δρόμο.
  • Άλλη χάρη η Τετάρτη μας! Με την άφιξη της φίλης ΚΚ, βόλτες, σπιτικά μαγειρέματα (χυλοπίτες με γαρίδες), αγκαλιές και παιχνίδια με το Στέφανο, και αναλύσεις. Πολλές αναλύσεις!
  • Έτσι, πακετάραμε ότι πακετάραμε και πρωί πρωί Πέμπτης αναχωρήσαμε οι 4 μας για Γενεύη και από εκεί για Αθήνα.
  • Και είχε μία ουρά για να περάσεις στις πύλες του αεροδρομίου!! 40' όρθιοι.
  • Και άλλη καθυστέρηση μετά στην επιβίβαση, και στην αναχώριση, και στην παραλαβή των αποσκευών... Αεροδρόμιο την εορταστική περίοδο δεν θέλαμε; Δεν πειράζει!
  • Λίγο αργοπορημένοι, φτάσαμε και μας περίμεναν οι γονείς με φαγητό - παραγγελιά. Πού πάει το μυαλό σας; Εμείς γίγαντες στο φούρνο είχαμε παραγγείλει πάντως. Περί ορέξεως...
  • Και το σπίτι μας ήταν στολισμένο, και ζεστό, και φροντισμένο. Ευχαριστώ μαμά!
  • Και ο μικρός ήταν τόσο κουρασμένος (πώς να μην ήταν!) που δεν άντεχε ούτε μπάνιο να κάνει! Κλάμα! Και κοιμήθηκε πρώτη φορά μέχρι τις 08.00 το πρωί!
  • Μαζί και εμείς.
  • Είναι επίσημα Χριστούγεννα! Ας χαλαρώσουμε, ας απολαύσουμε και ας αγαπηθούμε!
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν!!
ανδριάνα

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Ξανά!



Ένα μωρό, όταν πέφτει, εκεί γύρω στις χίλιες φορές πριν καταφέρει επιτέλους να σηκωθεί, δεν σκέφτεται ούτε για μια στιγμή ότι ίσως το περπάτημα δεν είναι για αυτόν. Αυτό διάβασα σε ένα ωραίο άρθρο. Και πόσο δίκιο έχουν. Και το παρατηρώ κάθε μέρα και με τον δικό μας, μικρό Στέφανο! Μα τι επιμονή! Και είμαι σίγουρη ότι πάνω-κάτω όλα τα παιδάκια έτσι είναι. Ξανά και ξανά! Και δεν είναι ότι δεν εκνευρίζεται ή δεν απελπίζεται ή δεν κουράζεται ή δεν απογοητεύεται.... Στέκεται στη θέση "τραπεζάκι" και προσπαθεί να συντονίσει τόσους και τόσο διαφορετικούς μυς και μέρη του σώματός του, κάνει μπρος - πίσω τη μέση του σαν να θέλει να πάρει φόρα, κατεβάζει το κεφάλι και κοιτάει τα πόδια του, τεντώνει τα χέρια του και κάνει μπουνίτσες τις παλάμες, γατζώνει τα δάχτυλα των ποδιών και .... ωπ! Πέφτει με τα μούτρα στο στρώμα. Τίποτα! Ούτε ένα εκατοστό. Και γκρινιάζει. Αλλά μετά από δευτερόλεπτα είναι πάλι στην ίδια θέση τραπεζάκι, και γατζώνει πάλι τα πόδια... και δώστου πάλι κάτω. Και αυτό γίνεται με όλα! Για να καταφέρει να πιάσει το κορδόνι που είναι πολύ λεπτό, για να καταφέρει να σταθεί όρθιος βάζοντας "κόντρα" στην πλάτη του καναπέ, για να καταφέρει να γυρίσει το κουτάλι και να φέρει το σωστό μέρος στο στόμα του, για να καταφέρει να πει το "π", για να καταφέρει να γυρίσει τούμπα όταν το χέρι του έχει παγιδευτεί κάτω από το σώμα του, για να καταφέρει να φτάσει εκείνο το πον-πον της κουβέρτας που μοιάζει σαν να βρίσκεται σε άλλη ήπειρο. Και όλα τα καταφέρνει! Μα με τόσο κόπο και επιμονή και υπομονή. Και μόλις κάτι του γίνεται απλό και εύκολο, δεν εφησυχάζει. Προχωρά στην επόμενη πίστα, με αυξανόμενο βαθμό δυσκολίας! Γιατί αλλιώς θα τον ικανοποιούσε απλά να μένει ξαπλωμένος και να κοιτά το ταβάνι ή να παίζει μόνο με την κουδουνίστρα του ή να πίνει μόνο γάλα ή να λέει μόνο "ε τε τε τε". Δεν τον ικανοποιούν όμως πλέον αυτά. Θέλει και άλλα και άλλα. Θέλει να εξελιχθεί. Γιατί ξέρει ότι μπορεί. Γιατί ξέρει ότι υπάρχουν άλλα τόσα που τον περιμένουν να τα ανακαλύψει και να τα κατακτήσει. Γιατί ξέρει μέσα του για τι είναι ικανός. Τι ένστικτο ε; Μα πιστεύω ότι ακόμα και μόνα τους να τα αφήσεις τα μωρά, σίγουρα θα μάθουν όλα αυτά τα βασικά. Γιατί φωλιάζουν μέσα τους απλά πρέπει να ωριμάσουν ώστε να τα κατακτήσουν.

Πόσο τα θαυμάζω τα μωρά... Το έχετε καταλάβει μάλλον. Είναι μαγικά πλάσματα! Πραγματικά μαγικά. Και σε κάθε στάδιο της ζωής του, αποκαλύπτουν και ένα διαφορετικό μέρος αυτής της μαγείας η οποία μάλλον δεν εξαντλείται ποτέ. Καλά, ίσως να μειώνεται λιγάκι κάπου εκεί γύρω στην εφηβεία.... χιχι. Και είναι τόσα τα μαθήματα για εμάς τους ενήλικες, απλά μέσω της καθημερινής παρατήρησης. Καθημερινό σχολείο! Έχουν τόσα αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά αυτοί οι λιλιπούτειοι άνθρωποι. Μακάρι να μπορούσαν να τα διατηρήσουν! Φροντίζουμε -δυστυχώς- όμως όλοι εμείς ως πολιστισμένη κοινωνία να τα βάλουμε σε ωραιότατα κουτάκια, με ταμπελάκια απέξω, ώστε να μπουν και αυτά στον σωστό τον δρόμο. Εκπαίδευση! Άλλο μεγάλο θέμα συζήτησης και αυτό.... Ας μείνουμε όμως προς το παρόν σε αυτή την μαγεία της προσπάθειας! Ποτέ δεν θαύμαζα τους πολύ ικανούς. Αυτούς που κάπως τους φαίνονταν όλα εύκολα. Που είχαν τους καλύτερους βαθμούς χωρίς να χρειαστεί να μελετήσουν. Εντάξει, τους ζήλευα λιγάκι. Πάντα όμως θαύμαζα αυτούς που προσπαθούσαν και επέμεναν. Είναι για εμένα αξιοθαύμαστο χαρακτηριστικό κάθε ανθρώπου η επιμονή, η υπομονή και η προσπάθεια. Να ποθείς κάτι και να το προσπαθείς. Από την κοπέλα που σου αρέσει μέχρι τις φιγούρες στο πατίνι, και από την σπιτική τούρτα γενεθλίων μέχρι εκείνο το μεταπτυχιακό.

Ξανά και ξανά λοιπόν. Μην απογοητεύεστε! Θα τον φτάσετε τον στόχο. Με τον δικό σας τρόπο, στον δικό σας χρόνο. Και μετά θα είναι τέτοια η ανταμοιβή! Η προσωπική, εσωτερική ικανοποίηση! Γιατί μόνο εσείς θα γνωρίζετε πόσο πραγματικά προσπαθήσατε. Και να σας πω και κάτι άλλο; Μόλις σήμερα ο μικρός Στέφανος κατόρθωσε να κάνει τα πρώτα του 2 βήματα μπουσουλώντας! Είδατε; Πάμε λοιπόν.

ανδριάνα

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

How was your week?

  • Δεύτερο βραβείο μέσα σε μία χρονιά για τον αγαπημένο μου συνοδοιπόρο. Και αξίζει χίλια βραβεία!
  • Οι τελευταίες μας Παρασκευές είναι συνήθως κάπως έτσι... Αναχωρεί το πρωί ο συνοδοιπόρος για τη δουλειά, συναντιόμαστε το μεσημέρι για το lunch break, πεταγόμαστε και για ένα γρήγορο σούπερ-μάρκετ, επιστρέφουμε σπίτι ώστε να συνεχίσει τη δουλειά και το υπόλοιπο απόγευμα έχουμε οικογενειακά παιχνίδια!
  • Πρωϊνό (πρωτότυπο!) ξύπνημα Σαββάτου και εκεί που λέγαμε να βγούμε για τις δουλειές και τις βόλτες, ύπνος βαρύς έπεσε πάνω στο φυστίκι!
  • Και έτσι, ενώ εκείνος κοιμήθηκε για 1,5 ωρίτσες, εγώ προχώρησα στο πρώτο στάδιο των ατομικών cheesecakes για τον Κυριακάτικο εορτασμό της φίλης Έλενας.
  • Και το μεσημέρι βγήκαμε οικογενειακώς για τις δουλειές μας (πω πω κρύο!) και καταλήξαμε στο εμπορικό κέντρο για ανεύρευση των υπόλοιπων δώρων, καφέ με τον Λάζαρο, και αγορά νέου βραστήρα (επιτέλους). 
  • Μα πάντα να μου βγαίνουν περισσότερα τα γλυκά των αμερικάνικων συνταγών!
  • Έτσι, το μεσημέρι έπρεπε κάπως να χρησιμοποιηθούν έστω κάποια από τα περισσεύουμενα philadelphia. Και βρήκαν την καλύτερη παρέα στα χέρια του συνοδοιπόρου: κοτόπουλο με πιπεριές και σάλτσα philadephia. Μούρλια!
  • Το βραδάκι είχαμε επισκέψεις. New kids on the block, Christian + Vaia. Και έχει ένα βροντερό γέλιο ο Christian! Χαχα... 
  • Συννεφιασμένη Κυριακή... και μετά από το τελικό βήμα στην προετοιμασία των mini cheecesakes, ήπια τον ωραίο μου καφέ εγώ και το ωραίο του spritz ο συνοδοιπόρος στο ωραιότατο Beau Rivage, με την εφημερίδα μας και τις συζητήσεις μας.
  • Και το απόγευμα αναχωρήσαμε για τα Καπόγλεια! Τον καθιερωμένο δηλαδή εορτασμό των γενεθλίων της φίλης Έλενας. Και είμασταν πολλοί, και γνωρίσαμε νέα πρόσωπα, και ο Στεφανάκος πήγαινε από αγκαλιά σε αγκαλιά, και φάγαμε εξαιρετικά, και γελάσαμε, και διηγηθήκαμε, και φωτογραφηθήκαμε, και κοιμήσαμε και τον μικρό στο κρεβάτι που θα κοιμάται ο Παναγιωτάκης (με το καλό) και έτσι καταφέραμε να μείνουμε μέχρι τις 22.00. 
  • Να μιλούν, να γελούν, να τσουγκρίζουν ποτήρια, να πηγαινοφέρνουν πιάτα, να παίζουν μέχρι και ηλεκτρική κιθάρα και να χειροκροτούν γύρω στα 15 άτομα, και στο διπλανό δωμάτιο να κοιμάται ατάραχος ο Στεφανάκος. Μαγεία!
  • Βόλτα με το καρότσι του σούπερ-μάρκετ. Παγκόσμια πρώτη. Και ενθουσιάστηκε και εξαντλήθηκε από τα τόσα ερεθίσματα, τον τόσο κόσμο και την τόση ώρα καθισιό. Που σημαίνει ότι με την επιστροφή μας σπίτι κοιμήθηκε 1,5 ωρίτσες. 
  • Η αδελφή μου έχει σχολικό reunion. Δεν θα σας πω των πόσων χρόνων μετά την αποφοίτητη... αλλά θα σας πω ότι ζήλεψα λιγάκι. Γιατί εμείς δεν έχουμε κάνει ποτέ. 
  • Ήρθε και το καινούργιο tapis mousse για το δωμάτιο του μικρού. Αυτό που είναι μαλακό, σαν αφρολέξ, για να απορροφά τους κραδασμούς στην προσπάθεια μπουσουλήματος. Το δικό μας είναι γκριζο-κίτρινο.
  • Σας έχω πει πόσο αγαπάει το κορδόνι της κουρτίνας ο μικρός Στέφανος;; Μπορεί να κάθεται ώρες στο περβάζι, να αγναντεύει τους περαστικούς και να τραβά το κορδόνι. Σαν να κρατιέται από την χειρολαβή του λεωφορείου.
  • Ο κακόμοιρος ο ήλιος υπάρχει αλλά πού να φανεί με τόση ομίχλη;
  • Ξεγελαστήκαμε και εμείς και είπαμε να βγούμε για την πάλαι ποτέ καθιερωμένη μας βόλτα με το καρότσι. Πω πω κρύο! Ευτυχώς πήρα γάντια, αλλά δεν είχα σκούφο. Τροχάδην την έκανα την διαδρομή.
  • Βγήκε το ημερολόγιο και άρχισαν να κλείνουν οι Αθηναϊκές μας ημέρες και νύχτες. 
  • Βραδινή yoga ενώ ο μικρός κοιμόταν και ο μεγάλος έπαιζε τέννις. Αχ, κάθε φορά αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνω πιο συχνά. Πού χρόνος όμως και πού κουράγια.
  • Πειθάρχησα όμως και έκανα 2 βράδια σερί! 
  • Τελευταίο για την χρονιά μάθημα και με την Ελά και το νέο έτος θα πρέπει να βρούμε νέες ημέρες και ώρες.
  • Τελευταίο γεύμα της χρονιάς και με τον Τσέσκο και συζητήσαμε για τα Ιταλικά έθιμα.
  • Και όλα αυτά, σε μία Πέμπτη μες στη γκρίνια... Θύμησε παλιές εποχές που φαντάζουν πολύ μακρινές αλλά είναι μόλις λίγους μήνες πίσω.
  • Και με αυτά και με εκείνα, περνούν οι ημέρες και κοντοζυγώνει η κάθοδος! Και έχουμε δουλειές μέχρι τότε!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes