Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

(Cup)cake love! #15 Blueberry Oats


Αν σας πω πώς κατέληξα σε αυτή τη συνταγή θα γελάσετε και ίσως να με λυπηθείτε και λιγάκι. Το μικρό φυστίκι εκεί στα τέλη του 2ου μήνα αύξησε τις διατροφικές του ανάγκες με αποτέλεσμα η μαμά του (εγώ δηλαδή... χιχι) να πρέπει να ακολουθήσει με την αντίστοιχη παροχή γάλακτος. Παράλληλα όμως, υπό τον φόβο μια παλινδρόμισης, έπρεπε να αποφεύγει όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα (ναι, σε αυτά συμπεριλαμβάνεται και το βούτυρο), την σοκολάτα (!), τον χυμό πορτοκάλι..... Το λες και αναγκαστική (και σίγουρα αναγκαία) δίαιτα. Στην προσπάθεια λοιπόν να εμπλουτίσω τη διατροφή μου με υγιεινά - μη γαλακτοκομικά - ελαφριά - εύγεστα σνακ που ενισχύουν και την παραγωγή γάλακτος, κατέληξα σε αυτά τα καταπληκτικά (είτε είσαι μητέρα είτε όχι) muffins. Βρήκα την συνταγή στο αγαπημένο pinch of yum και την προσάρμοσα στα δικά μου δεδομένα. Είναι πανεύκολη, πολύ υγιεινή και θρεπτική, χωρίς μίξερ και πολλά τεχνάσματα. Στο εξωτερικό είναι γνωστά ως lactation cookies - muffins - cakes... Κανονικά δηλαδή cookies - muffins - cakes με επιλεγμένα όμως υλικά, υγιεινά, που ενισχύουν τον θηλασμό. Μην τρομάζετε! Αυτά είναι υλικά που ούτως ή άλλως βρίσκουμε συχνά στα γλυκά και είναι εξίσου εύγεστα.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

How was your week?

  • Παρασκευή και η οικογένεια είχε απαρτία στο σπίτι. Δουλειές δεξιά - αριστέρα, γρήγορο σούπερ-μάρκετ, μαγείρεμα και βραδινό με τους γιατρούς για να κάνουμε το catch up μας.
  • Και οι κοιλίτσες φουσκώνουν.... και τα νέα μιλούν μάλλον για ένα ακόμη αγοράκι στην ελβετική παρέα. Για να δούμε.
  • Και out of the blue, να 'σου και τα τρελά νέα από την Τουρκία. Πού ζούμε; Κάθε ημέρα και από ένα σοκαριστικό γεγονός. Και η οικογένεια του αδελφού πετούσε Σάββατο μέσω Κωνσταντινούπολης οπότε το ξενύχτησαν, το χρυσοπλήρωσαν αλλά ευτυχώς βρήκαν εναλλακτική και επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς στην Αμερική.
  • Νέο παγκόσμιο ρεκόρ ύπνου! 7,5 ώρες σερί! Αν εξαιρέσεις 2-3 επισκέψεις για επανατοποθέτηση πιπίλας, ο μικρός κοιμήθηκε ατάραχος! 
  • Δυστυχώς την επομένη δεν το επανέλαβε και επιστρέψαμε στα 3ωρα.
  • Και το μικρό φυστίκι έχει αρχίσει και στριφογυρνάει στον ύπνο του τόσο που τον βρίσκεις κάθετα στην πάνω γωνία του κρεβατιού να κυνηγά την πιπίλα του.
  • Σαββατοκύριακο με ωραίο ήλιο, αεράκι και δροσούλα. 
  • Είχαμε ξεμείνει σχεδόν σε όλα οπότε το γαλλικό σούπερ-μάρκετ ήταν επιτακτικό το Σάββατο. Πρώτη φορά οι 3 μας. Και τα κάναμε όλα λίγο τροχάδην αλλά τα προλάβαμε.
  • Ο ΖΥΧ πάτησε ελληνικό έδαφος παρέα με τους 2 φίλους που ολοκλήρωσαν αυτό το μικρό road trip. Thank you guys!
  • Εκεί που έχουμε δει όλα τα επεισόδεια των αγαπημένων μας σειρών και αναμένουμε πώς και πώς τα νέα, να ΄σου από το πουθενά νέο season Suits! Yeah baby!
  • Και την Κυριακή ο συνοδοιπόρος μου προσέφερε το πολύτιμο δώρο του ύπνου παίρνοντας τον μικρό με τον μάρσιπο για (πολύ) πρωϊνή βόλτα στη λίμνη ώστε να κοιμηθώ εγώ μια ωρίτσα ακόμα. 
  • Αν μπορούσα, θα ξύπναγα κατευθείαν Τετάρτη.
  • Τους συνάντησα όμως και εγώ, περπατήσαμε λιγάκι, ήπιαμε καφέ (ποιο καφέ; χωρίς γάλα -αφού γαλακτοκομικά γιοκ προς το παρόν- καφέ δεν μπορώ να πιω!) και πήραμε την απόφαση να κάνουμε την 1η φετινή μας επίσκεψη στις κοντινές πισίνες.
  • Ετοιμαστήκαμε γρήγορα - γρήγορα, βρήκαμε εξαιρετική σκιά κάτω από τα πελώρια πλατάνια και αράξαμε! Ήταν τόσο ωραία, ήσυχα και καλοκαιρινά που καθήσαμε μέχρι το απόγευμα.
  • Έξι ώρες λέει σερί κλάμα, κάθε απόγευμα για τις 50 πρώτες ημέρες! ΣΟΚ. 
  • Κυρίες εκεί γύρω στα 60-70, με ντάλα ήλιο και ζέστη, πήραν τις πλιάν καρέκλες τους και τις έστησαν στο πεζοδρόμιο αναμένοντας τους ποδηλάτες του tour de france. Μόνο στην Ελβετία. Μαζί βεβαίως και μικρά παιδάκια και οικογένειες με ελβετικές σημαίες.
  • Ούτε τις απόκριες τέτοια άρματα! Δεκάδες αυτοκίνητα μεταμορφωμένα σε απορρυπαντικά, λάστιχα αυτοκινήτων, αναπτήρες και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε περνούσαν από τους δρόμους πριν την έλευση των αθλητών.
  • Συμφάγαμε τα κορίτσια στο γνωστό μας εμπορικό και είπα να γυρίσω περπατώντας... όπως τον παλιό καλό καιρό. Ο μικρός κοιμήθηκε, εγώ έγινα μούσκεμα αλλά άξιζε τον κόπο.
  • Ποιος μπορεί να σε κοιτάει μες στα μάτια χωρίς να τραβήξει το βλέμμα του για ώρες; 
  • Να έχεις τους πόνους σου, τις αυπνίες σου, τις πείνες σου, τα νεύρα σου, τις απελπισίες σου και να πρέπει να φας και τα μακαρόνια χωρίς τυρί.
  • Το καθιερώσαμε το μεσημεριανό μας ραντεβού με τα κορίτσια, καθιέρωσα και εγώ το περπάτημά μας. Όλοι κερδισμένοι.
  • Roller coaster... Έτσι είναι η διάθεση του μικρού, και μαζί και η δική μου.
  • Και είπαμε, πώς να περάσουμε την Τετάρτη μας; Ας πεταχτούμε μέχρι το νοσοκομείο.
  • Όχι δεν πάθαμε κάτι... αλλά το Ελβετικό ιατρικό σύστημα τον Ιούλιο υπολειτουργεί (κάτι σαν τον Ελληνικό Αύγουστο). Οπότε παιδίατρος γιοκ! Το κινητό του εννοείται πως δεν το έχεις για να τον καλέσεις, backup άλλος γιατρός δεν υπάρχει οπότε και για το παραμικρό πηγαίνεις στα επείγοντα του νοσοκομείου.
  • Έτσι πήγαμε και εμείς και μας λυπήθηκε ο Θεός και έτυχε να έχει "βάρδια" η φίλη Νεφέλη οπότε τα είπαμε στα ωραία μας ελληνικά, μας περιποιήθηκε δεόντως και μετά από 5 (!) περίπου ώρες αναχωρήσαμε. Χωρίς σαφή εικόνα για το στρες και τις εντάσεις του μικρού αλλά με μία νέα θεωρία που πρέπει να επιβεβαιώσουμε: πεινάει;
  • Παγκόσμια πρώτη βραδινή έξοδος με το φυστίκι την Πέμπτη το βράδυ για τα γενέθλια του φίλου Γιάννη. Και τα πήγαμε περίφημα. Κοιμήθηκε στο δωμάτιο για 3 ωρίτσες ενώ εμείς τρώγαμε τον ωραίο μας μουσακά και γελάγαμε με τις ιστορίες.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Δεν είμαι εγώ


Ποια είναι αυτή με το φουσκωμένο στήθος, τη χαλαρή κοιλιά και την κατακράτηση στα πόδια; Αυτή με τους μαύρους κύκλους, τα ανάκατα μαλλιά και τα απεριποίητα φρύδια. Αυτή που φοράει το ίδιο μπλουζάκι μέρες τώρα παρέα με εκείνη την βερμούδα που της ήταν μεγάλη. Αυτή που σέρνεται από δωμάτιο σε δωμάτιο προσπαθώντας να περάσουν οι ώρες ώστε να έρθει η επόμενη ημέρα... και φτου και από την αρχή. Αυτή με τη στοίβα από το ταχυδρομείο, με τα περιοδικά ακόμα στα σελοφάν τους και τα μαθήματα σε αναμονή... επ' αόριστον. Αυτή που τρώει ότι βρει για να ξεγελάσει την πείνα της, κάνει μπάνιο σε 4' και κουτουλάει από τις 20.00.

Είναι η ίδια κοπέλα που είχε ενδιαφέροντα και hobbies. Τόσα που μερικές φορές δεν τα προλάβαινε. Είναι η ίδια κοπέλα που ντυνόταν όμορφα, έφτιαχνε τα μαλλιά της και πού και πού βαφόταν κιόλας. Είναι η ίδια που έκανε εκδρομές, αγαπούσε τον συνοδοιπόρο της αλλά και τον εαυτό της. Είναι η ίδια που ονειρευόταν αυτό το ταξίδι στην Ιαπωνία και μία μετακπαίδευση γιόγκικη στην Ινδία. Είναι η ίδια που ίδρωνε για να προχωρήσει ένα βήμα ακόμα τις αγαπημένες τις ασκήσεις, που ένιωθε ότι τα γαλλικά της βελτιώνονται και που προσαρμοζόταν στη νέα της πραγματικότητα. Είναι η ίδια που πειραματιζόταν με συνταγές και έφτιαχνε πάντα γλυκά για τους αγαπημένους της. Είναι η ίδια που πρώτη ξεσήκωνε τους φίλους για συναυλίες - θέατρα και διακοπές. Είναι η ίδια που μετέφερε το έγκυο σώμα της με περηφάνεια και αγάπη.

Όλοι σου μιλούν για τις δυσκολίες της μητρότητας γύρω από το μωρό. Κανείς όμως δεν σου μιλά για εσένα. Για εσένα που δεν αναγνωρίζεις πλέον στον καθρέφτη (για αυτό και τον αποφεύγεις). Για εσένα που τις περισσότερες ώρες δεν θυμίζεις τίποτα από τον "παλιό καλό σου εαυτό". Και δεν χρειάζεται να στο πει κανείς. Γιατί κανείς δεν θα στο πει και ας το βλέπουν. Το ξέρεις από μόνη σου. Γιατί σε ξέρεις. Γιατί σε βλέπεις. Γιατί σε αισθάνεσαι. Γιατί εσύ είσαι άλλωστε και η πιο αυστηρή κριτής. Ναι, είναι πολύ νωρίς. Ναι, όλα θα επανέλθουν. Ναι, θα μεγαλώσει ο μικρός και θα μπορέσεις να βάλεις ξανά κάποια από τα θέλω σου στο πρόγραμμα. Ναι, θέλει χρόνο, και επιείκεια, και υπομονή. Αλλά εγώ ζω στο τώρα και το τώρα μου σας περιγράφω. Και το τώρα μου είναι η 1η παράγραφος. Και είναι δύσκολη η συνειδητοποίηση και άλλο τόσο η αποδοχή. Γιατί δεν θέλω να είμαι αυτή, και όμως είμαι. Γιατί πίστευα ότι είμαι ρεαλίστρια και πρακτική και superwoman αλλά τελικά δεν είμαι. Γιατί είναι τόσα τα μαθήματα..... απανωτά! Ποιο εγώ; Ποιες επιθυμίες; Ποιες ανάγκες; Ποια βοήθεια; Ποια κατανόηση; Τουλάχιστον σου χαμογελάει πού και πού. Και παίρνεις ξανά τα πάνω σου και ελπίζεις να δημιουργήσεις ένα νέο "εγώ" που θα συνδυάζει τα 2 παραπάνω. Και ότι θα είσαι η μαμά αλλά και η σύντροφος - επαγγελματίας - φίλη - yogi - μαγείρισσα - άνθρωπος που θες. Εν αναμονή καλύτερων ημερών λοιπόν. 

This too shall pass.

ανδριάνα
μητέρα 2 μηνών και 25 ημερών

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

How was your week?

  • Ξέχασα να σας γράψω ότι κουρεύτηκα. Και αυτό ήταν το κούρεμα της 10ετίας γιατί μάλλον τόσο καιρό είχα να τα κόψω τόσο κοντά. Μην φανταστείτε απλά ήταν πολύ μακριά οπότε είχαμε περιθώρια.
  • Να βάζεις τον μικρό στο κρεβάτι του να κοιμηθεί και να αποχωρείς από το δωμάτιο χωρίς να τρίζει το πάτωμα! Μας πήρε λίγες ημέρες να συνηθίσουμε τη νέα αυτή πραγματικότητα η οποία -δυστυχώς- δεν ισχύει στο Ελβετικό μας σπίτι.
  • Από μηδέν air condition στην Ελβετία (δεν τα πουλάνε ούτε στα καταστήματα!) σε κάθε - μέρα στην Ελλάδα.
  • Παγκόσμια πρώτη και δεύτερη! Δύο συνεχόμενα βράδια (χάρις στις γιαγιάδες και βεβαίως τη βοηθό Άρτεμις και τη συνεργασία του φυστικιού) καταφέραμε και πήγαμε για 2-3 ώρες να πιούμε ένα ποτό με φίλους και αδέλφια.
  • Πόσο περίεργη αίσθηση ε;
  • Και το πρώτο βράδυ επιστρέψαμε πάνω στην ώρα... Μετά από κανά 10λεπτο ξύπνησε. Την 2η τα παρατήσαμε όλα όπως ήταν και τρέχαμε να πάμε στο αυτοκίνητο.
  • Και συναντήσαμε και τη μισή παρέα της Κοκοβίλτον και γελάσαμε τόσο!
  • Έφτασε και η μεγάλη ημέρα της βάφτισης της Αριάννα! Και σε γενικές γραμμές όλα πήγαν καλά. Αγαπημένος κόσμος, όμορφο σκηνικό στη Βουλιαγμένη, σχετικά ψύχραιμη η μικρή κατά τη διάρκεια της βάφτισης και όλο χαμόγελα μετά. Το μόνο "κακό" είναι ότι δεν προλαβαίνεις να αφιερώσεις τον χρόνο που θες στους αγαπημένους σου όταν είναι όλοι μαζεμένοι.
  • Και ο μικρός Στέφανος τα πήγε περίφημα! Μοίρασε χαμόγελα, έφαγε, κοιμήθηκε και γενικότερα γοήτευσε! Και όπως ήταν αναμενόμενο, όλα αυτά τα ερεθίσματα και ο ενθουσιασμός τον δυσκόλεψαν το βράδυ, ευτυχώς μόνο μέχρι να τον πάρει ο ύπνος, αυτό το βασανιστικό 2ωρο μεταξύ 17.00 και 19.00.
  • Δίπλα στον βασιλικό, ποτίζεται και η γλάστρα.. Και με τα δωράκια της Αριάννα, λάβαμε και εμείς πολύ όμορφα δώρα για τον μικρό. Ευχαριστούμε.
  • Και το πρωί αποχαιρετίσαμε για μία εβδομάδα τον μπαμπά μας... Και συγκινήθηκα. Γιατί όλα είναι αλλιώς όταν είμαστε μαζί. Και αυτή η εβδομάδα, με όλους τους φίλους και συγγενείς να εργάζονται και εμένα σπίτι από νωρίς το απόγευμα για τον ύπνο του μικρού, μάλλον θα είναι λίγο δύσκολη.
  • Και το 1ο απόγευμα ζήσαμε το δράμα μας. Ουφ. Πραγματική απελπισία. Αβοήθητη και εγώ και αυτός. Λέτε να κατάλαβε ότι έφυγε ο μπαμπάς του; Να είναι κολικοί; Να είναι δόντια; Να είναι νεύρα; Να είναι η αλλαγή σκηνικού και προγράμματος; Να τον πείραξε κάτι; Να τον ματιάξανε; Μηδέν απαντήσεις.
  • Και να τα κλάμματα, και να τα τηλεφωνήματα, και να τα σενάρια, και να οι πιθανές αλλαγές πτήσεων..... Και στεναχωριέμαι που το περνάμε αυτό (και εμείς και αυτός), και απελπίζομαι που δεν ξέρω πώς να τον βοηθήσω, και τσαντίζομαι που νιώθω ανεπαρκής και αδύναμη.
  • Και μετά από αυτό το 2ωρο απελπισίας, το μικρό φυστίκι είπε να με αποζημιώσει με έναν εξαιρετικό βραδινό ύπνο. Τόσο ήρεμο και τόσο γαλήνιο. Φτου φτου.
  • Η μαμά όμως πήρε τα μέτρα της και άρχισε τα τηλέφωνα και τις αναζητήσεις.
  • Κάθε που πλησιάζει το απογευματάκι, μία ταχυπαλμία με πιάνει.
  • Ξαφνικά στο πορτοφόλι και στην τσάντα μου είναι όλα διπλά.... Διαβατήριο, άδεια παραμονής, κάρτα ασφαλιστικής... όλα επί 2. Τα δικά μου και του Στέφανου.
  • Δεύτερο βράδυ με την ίδια "υστερία" αλλά αυτή τη φορά σε χαμηλότερα ντεσιμπέλ και σε συντομότερες δόσεις.
  • Το βασικό θετικό της κατάστασης (που είσαι μόνη - χωρίς βοήθεια - χωρίς κοινωνικές υποχρεώσεις τα πρωϊνά - κτλ) είναι ότι ίσα ίσα που τρως για να συντηρηθείς.
  • Να είσαι 5 λεπτά από την θάλασσα και απλά να την αγναντεύεις. Η ελπίδα μεταφέρεται για τα τέλη Αυγούστου.
  • Η αγαπητή Swiss δεν επιτρέπει λέει την αλλαγή ημερομηνίας του αεροπορικού εισητηρίου. Αυτού που στοίχισε 200+ ευρώ!
  • "Πώς τα πάτε με το μωρό;" Τόσο συνηθισμένη ερώτηση - τόσο δύσκολη απάντηση. Σε όσους είναι γονείς απαντώ απλά "Δύο μηνών είναι, τα ξέρετε".
  • Και μέσα στον χαμό κατάφερα και έκανα και ένα εξαιρετικό μασάζ προσώπου rejuvance (δώρο της μαμάς) ενώ ο μικρός κοιμόταν στο σαλόνι.
  • Συνάντηση με την ελληνίδα μαία η οποία έζησε -ευτυχώς- και την κρίση πόνου του μικρού Στέφανου και έτσι μπόρεσε να κάνει τη δική της διάγνωση: σιωπηλή παλινδρόμηση. Που σημαίνει καθόλου γαλακτοκομικά - σοκολάτα - χυμό πορτοκάλι για 10 ημέρες για την μαμά και βλέπουμε.
  • Δίαιτα δεν ήθελα;
  • Και οι δύσκολες ημέρες οδήγησαν σε εντάσεις, και στεναχώριες και "αδιέξοδα" και Τετάρτη βράδυ το πήρα απόφαση, έκλεισα το πρώτο διαθέσιμο εισητήριο και Πέμπτη πρωί - πρωί έφυγα για Ελβετία. Δύσκολη απόφαση. Γιατί αλλιώς τα περίμενα και αλλιώς μου βγήκαν. 
  • Και έτρεχα δεξιά και αριστέρα να μαζέψω τα ασυμμάζευτα στο σπίτι και να πακετάρω. Λίγως ώρες ύπνου και αναχώριση στις 6.30 για το αεροδρόμιο. Πρώτη φορά που ξύπνησα εγώ το φυστίκι.
  • Και ευτυχώς η πτήση πήγε περίφημα! Με τον μικρό να κοιμάται σχεδόν 2 ώρες.
  • Και συγκινήθηκα... πάλι. Που ήταν οι γονείς μου 5 λεπτά απόσταση και δεν μπόρεσα να τους δω μία ημέρα με ηρεμία (γιατί είχαν και αυτοί άλλα 2 πιτσιρίκια και πόσους μουσαφιραίους). Που δεν κατάφερα να κάνω ούτε ένα μπάνιο στη θάλασσα με τις μικρές μου ανιψιές. Που ένοιωθα ότι όλοι ήθελαν να (με) βοηθήσουν αλλά ήταν τόσο δύσκολο - με τα δικά τους προγράμματα και με τα δικά μας προβλήματα. Και δεν χόρτασα κανέναν, ούτε τον εαυτό μου.
  • Μαθήματα... μερικά the hard way.
  • Τυρόπιτα - γιαούρτι με μέλι - κουλούρι με τυρί - βούτυρο..... Εν ολίγοις, το μόνο που έφαγα στην πτήση ήταν ένα ψωμάκι με μαρμελάδα.
  • Ευτυχώς ήταν οι μουσαφιραίοι στην Ελβετία (Γ + Γ)με τους οποίους οργάνωσα την κρυφή άφιξή μου, με παρέλαβαν από το αεροδρόμιο της Γενεύης και συναντήσαμε όλοι μαζί το μεσημέρι τον συνοδοιπόρο για lunch break. Surprise!
  • Και η υπόλοιπη ημέρα κύλησε ήσυχα...... Για να δούμε.
  • Και ο αγαπημένος ΖΥΧ αναχώρησε για την πατρίδα μετά από τις πολύτιμες βόλτες που μας προσέφερε στην Ελβετία (και όχι μόνο).
  • Φάγαμε μικροσκοπικές (όπως θα έπρεπε μάλλον να είναι) φράουλες που μάζεψαν οι γείτονες από τα χωράφια εδώ δίπλα και ήταν οι γευστικότερες τουλάχιστον μιας 5ετίας!
Καλό σαββατοκύριακο! Καλά μπάνια!
ανδριάνα

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Ευτυχία είναι....


Ευτυχία είναι να κάνεις αυτά τα μεταμεσονύχτια βήματα με κλειστά τα μάτια, σχεδόν υπνωτισμένη.

Ευτυχία είναι, παρόλη την κούραση και την αυπνία, να εύχεσαι να κρατήσει πολύ αυτός ο θηλασμός για να χορτάσει.

Ευτυχία είναι να ξυπνάς με τα κλάμματά του και με το που σε αντικρύζει να σου χαμογελά!

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

How was your week?

  • Ε ε έφτασε! Η ημέρα της αναχώρισης! Και αφού κάναμε κάποιες τελευταίες δουλειές το πρωί, αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο της Γενεύης.
  • Πάλι καλά που είμασταν προνοητικοί και αναχωρήσαμε αρκετά νωρίτερα γιατί 1. πετύχαμε άσχημο ατύχημα στο δρόμο με αποτέλεσμα να λειτουργεί μόνο μία λωρίδα και 2. φτάσαμε στο αεροδρόμιο και δεν υπήρχε διαθέσιμο πάρκινγκ! Ήταν βλέπετε το 1ο σαββατοκύριακο μετά τη λήξη της Ελβετικής σχολικής χρονιάς. Πού να το ξέραμε; Αποτέλεσμα; Παρκάραμε στο πιο ακριβό πάρκινγκ του αεροδρομίου, τρέχαμε να παραδώσουμε βαλίτσες και φτάσαμε στη πύλη ενώ είχε ξεκινήσει ήδη η επιβίβαση. Ουφ.
  • Και η πρώτη πτήση του φυστικού πήγε σχετικά καλά... Λίγο κοιμήθηκε, λίγο έφαγε, λίγο χαμογέλασε, λίγο έκλαψε... και φτάσαμε.
  • Και μας περίμεναν τα πιο όμορφα χαμόγελα! Και μία ταμπέλα "Jean Paul Bienvenue"! Πόση χαρά και πόση προσμονή. Είμαστε τόσο τυχεροί....
  • Και με τους μισούς φτάσαμε στο σπίτι που είχαν φροντίσει να μας καθαρίσουν, να μας τακτοποιήσουν, να μας επισκευάσουν, να μας φτιάξουν και να μας στολίσουν. Πόσο τυχεροί #2.
  • Και το δωμάτιο του Στέφανου τον περίμενε ώστε να περάσει την πρώτη του ήσυχη, ελληνική νύχτα. Και ευτυχώς έτσι ήταν.
  • Μα τι ζέστη;! Και νομίζω ότι δεν είναι η ζέστη που κάνει την πραγματική ζημιά αλλά η υγρασία.
  • Σάββατο πρωί και ενώ θαυμάζαμε τον κηπάκο μας κατέφτασε και η οικογένεια των κουμπάρων με τα μικρά. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.
  • Μεσημέρι στο βορεινό, οικογενειακό reunion με πολύ κόσμο αγαπημένο, πολύ φασαρία (5 πιτσιρίκια ήταν αυτά που τα έδωσαν όλα), πολύ φαγητό (κλασικ), πολλά νέα και πολλές αγκαλιές.
  • Και επιστρέψαμε πτώμα από τα ερεθίσματα. Και ο μικρός δυσκολεύτηκε να το διαχειριστεί όλο αυτό. Μάλλον αναμενόμενο.
  • Κυριακή με νότιο - Αμερικάνικο reunion! Και δώρα, και αγκαλιές, και ιστορίες, και φαγητό δίπλα στη θάλασσα (μα πόση ζέστη!).
  • Η μικρή Αριάννα χαμογελάει συνέχεια! Και επεξεργάζεται τα πάντα με τα μεγάλα, γαλαζο-μωβ μάτια της.
  • Και η "μεγάλη" Άρτεμις είναι η καλύτερη βοηθός. Κανονική νταντά! Να τα φροντίσει, να τα ταϊσει, να τα χαϊδέψει, να τα φιλήσει.
  • Γρήγορη επίσκεψη στο καινούργιο σπίτι των φίλων με συνάντηση - έκπληξη της φίλης Ε. και της οικογένειάς της.
  • Project διαβατήριο μικρού = check! Με έναν αστυνομικό που μιλούσε σαν ρομπότ. Εντελώς ανέκφραστος!
  • Μπορεί η ημέρα να είναι δύσκολη μερικές φορές, ευτυχώς όμως οι περισσότερες νύχτες (φτου φτου) είναι ήσυχες. Με τον κλασικό, πρώτο μακρύ ύπνο εκεί κατά τις 19.00, και μετά τα ξυπνήματα ανά 2-3 ώρες.
  • Έτσι, μπορέσαμε να απολαύσουμε τους φίλους που μας επισκέφτηκαν τα βράδια και ας χάσαμε κανά δύωρο ύπνου. Χαλάλι τους ;)
  • Και πόσο γελάσαμε με τον συνοδοιπόρο που μας μιλούσε Πολωνικά!
  • Και διάλεξα και σταυρό για την βάφτιση του Σεπτεμβρίου.
  • "Cheers to Andriana for having 5-minutes free time"
  • Μέχρι και καθαρισμό δοντιών χωρέσαμε στο πρόγραμμα.
  • Αν νυστάζει αυτό το αγόρι δεν τον σταματά τίποτα! Μάταια προσπαθήσαμε να τον κρατήσουμε ξύπνιο για να τον κάνουμε μπάνιο με την θεία του....
  • Υπάρχει πιο χαρακτηριστικός ήχος του ελληνικού καλοκαιριού από τα τζιτζίκια; Αλήθεια, τα έχετε ακούσει σε άλλες χώρες;
  • Τα πρώτα κουνούπια μας επισκέφθηκαν και εμάς.
  • Πέμπτη και ξεκινήσαμε με μια γρήγορη στάση στη φίλη Κ. και συνεχίσαμε για την βορεινή μας βόλτα με επίσκεψη - έκπληξη στον αγαπημένο μας ολιστικό γιατρό και βόλτα στην Κηφισιά. Ο καφές από το Άμμος και η σαλάτα Cancoon από το Best Friends μας ακολουθούν δεκαετίες τώρα.
  • Και το μικρό φυστίκι κοιμήθηκε με την γιαγιά του και καταφέραμε και εμείς να ξαπλώσουμε για μισή ωρίτσα.
  • Ήρθαν και τα αγόρια το βράδυ της Πέμπτης (Θ. και Γ.) και ήπιαμε τα spritz μας, τσιμπήσαμε τα προσούτα μας, είπαμε τα νέα μας, γελάσαμε πολύ και το ξενυχτήσαμε (όπως αναμενόταν).
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Μήνας #2


Μέσα σε έναν μήνα, σε μόλις 4 εβδομάδες, είναι σαν να πήγε φαντάρος! Τόσο μεγάλη η αλλαγή, η πρόοδος, η αντίληψη. Φανταστείτε τι έχει να γίνει τους επόμενους μήνες! Αυτό τον μήνα λοιπόν γελάσαμε και παίξαμε. Ναι, για πρώτη φορά. Εντοπίζει πλέον τα πρόσωπα, τα πολύχρωμα αντικείμενα και το φως και τα ακολουθεί κιόλας γυρίζοντας το κεφάλι του. Εντοπίζει και την πασχαλίτσα που έχει καθίσει στο κρεβατάκι του και την χαζεύει ακόμα και μέσα στη νύχτα. Εντοπίζει πλέον και το χέρι του και έχει αρχίσει και το πιπιλάει. Έχει τόση πλάκα γιατί κάνει τόσο θόρυβο! Σαν να τρώει γλυφιτζούρι. Αυτό τον μήνα άρχισε να πιάνει και με τα χεράκια του. Όχι συχνά αλλά όποτε του κάνει κέφι. Η πρώτη φορά που έπιασε ήταν η κουτάλα (αυτή που σας έλεγα ότι χρησιμοποιεί ο συνοδοιπόρος στο μπάνιο για του ρίχνει νερό στο κεφάλι;). Γύρισε και πρώτη φορά από ανάσκελα στο πλάι και τούμπαλιν. Μεγάλα βήματα για την ανθρωπότητα. Έχει τόση δύναμη στα χέρια και στα πόδια του! Οι παλάμες του γεμίζουν χνούδια από τη δύναμη που κρατιέται στις μπλούζες μου. Έγινε και πιο λαίμαργος αυτό τον μήνα. Είναι πολύ και το γάλα οπότε είχαμε τα θέματά μας, τα κλάμματά μας, τα άγχη μας. Ελπίζω όμως ότι τα ξεπεράσαμε. Μέχρι τα επόμενα. Καταφέραμε να μείνουμε και ξύπνιοι, χωρίς να θηλάζουμε, χωρίς να γκρινιάζουμε. Μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα. Να καθόμαστε δίπλα - δίπλα, να κάνω εγώ τις δουλειές μου και να χαζεύει αυτός μία εμένα, μία το φως, μία τις ορχιδέες... Όχι για πολύ και όχι συχνά, αλλά κάτι είναι και αυτό. Χτυπάει και με δύναμη τα πόδια του ώστε να λικνιστεί το ριλάξ του. Εγώ ισχυρίζομαι ότι αντιλαμβάνεται ότι αυτή του η κίνηση προκαλεί το λίκνισμα για αυτό και την κάνει με τέτοια δύναμη. Ο συνοδοιπόρος με κοροϊδεύει ότι σε λίγο θα τον στείλω στο Harvard ως παιδί θαύμα. Α! Και μιλάμε! Σας το είπα αυτό; Του απαντώ και εγώ στη δική του γλώσσα και γουρλώνει τα μάτια του και με κοιτάει καλά - καλά. Σου λέει "έχει γούστο αυτή να με καταλαβαίνει;". Δεν τον καταλαβαίνω όμως..... Γελάμε όμως. Εξακολουθεί να του αρέσει η βαβούρα του κόσμου, η μουσική, οι βόλτες με το καρότσι και με το αυτοκίνητο. Του αρέσει να τον χαϊδεύεις στα μάγουλα και στον λαιμό. Νιαουρίζει από ευχαρίστηση σαν γατάκι. Δεν του αρέσει ο ήλιος και όταν τα πόδια του κρέμονται στον αέρα. Σαν να φοβάται.

Εμείς, αυτό τον 2ο μήνα, καταφέραμε να επανέλθουμε δειλά-δειλά στις αθλητικές μας δραστηριότητες. Παρόλη την κούραση και την αυπνία, ο συνοδοιπόρος βγήκε για το τρέξιμό του και εγώ άπλωσα το mat μου. Και ενώ ξεκινάς με χασμουρητά και το σώμα βαρύ, όταν τελειώνεις είσαι τόσο αναζωογονημένος και φρέσκος. Αρκεί να βρεις το κουράγιο να ξεκινήσεις. Η δική μας ζυγαριά (σε αντίθεση με του φυστικιού που έδειξε 5 κιλά!) δεν είχε μεγάλες μεταβολές... Αχ. Δεν πειράζει. Οι βόλτες μας περιορίστηκαν πολύ -δυστυχώς- γιατί οι βροχές ήταν καθημερινές. Οπότε μείναμε εντός, με βόλτες στα κοντινά μας εμπορικά κέντρα για δουλειές, τσίμπημα και καφέ με φίλους. Οργανώσαμε όμως την πρώτη μας επίσημη έξοδο ως τριμελής οικογένεια για sushi, ενόψει της επετείου μας. Ζήσαμε και λίγες καλοκαιρινές ημέρες εκεί στα τέλη Ιουνίου. Ζήσαμε και αρκετά άγχη, κάποια πισωγυρίσματα και στιγμές που πραγματικά δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Ζήσαμε και έναν ωραίο, σερί 3ωρο ύπνο. Αμέ!

Πάμε γερά - πάμε δυνατά ;)

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

How was your week?

  • Η Παρασκευή ξημέρωσε με 2 σοκαριστικά -για εμένα- γεγονότα: Brexit και άρνηση επαγγελματικής πρότασης.
  • Συνεχίστηκε όμως εξαιρετικά καθώς ο συνοδοιπόρος εργάστηκε από το σπίτι ώστε το μεσημέρι να πεταχτούμε μέχρι την πρεσβεία της Βέρνης για τα ταξιδιωτικά έγγραφα του μικρού.
  • Έτσι, φτάσαμε όμορφα και ωραία, κάναμε γρήγορα - γρήγορα τις δουλειές μας και κατευθυνθήκαμε στο ποτάμι για να φάμε κάτω από τον εξαιρετικό ήλιο.
  • Εξαιρετική λοιπόν η Παρασκευή! Σαν να είσαι σε διακοπές ένα πράμα....
  • Πόσο μου είχε λείψει η Βέρνη.
  • Επιστρέφοντας κάναμε και την αγορά που συζητούσαμε μέρες τώρα. Ψηλή καρέκλα για τον μικρό η οποία ανεβοκατεβαίνει στο ύψος (για να ταιριάζει από καναπέ σε τραπέζι και σε γραφείο), ξαπλώνει (για να μπορεί να κάτσει από μηνών) και έχει και τραπεζάκι για τα γεύματά του. Θαυμάσια! 
  • Το απόγευμα ανέβηκαν οι γειτόνοι να κάνουμε κατς απ δε νιουζ ;) Γιατί πάντα υπάρχουν νέα!
  • Το πάθημα μας έγινε μάθημα. Και είμαστε ήδη 2 οι πληγέντες από τον Έλληνα, φερόμενο (!) ως λογιστή Λευτέρη.
  • Σαββατιάτικη, συννεφιασμένη (και προς το τέλος βροχερή) βόλτα στην Bienne με τους γνωστούς - άγνωστους και ένα νέο ζευγάρι Ελλήνων (τη Νεφέλη και τον Βάιο).
  • Μα τι ύπνος ήταν αυτός του Σαββάτου! Πόσο καιρό είχα να κοιμηθώ 3 ώρες σερί; Κερί θα ανάψω για να το διατηρήσει ο μικρός Στέφανος. Για να δούμε. Γιατί αντίστοιχα ο ύπνος της Παρασκευής ήταν αρκετά άστατος.
  • Και ανέβηκαν οι βαλίτσες από την αποθήκη. Που σημαίνει ένα -και μόνο- πράγμα: έρχονται οι διακοπές!
  • Και ευτυχώς οι θερμοκρασίες ανέβηκαν και εδώ ώστε να γίνει και test event στα καλοκαιρινά μας ρούχα πριν πακετάρουμε. Γιατί ένας Θεός ξέρει τι μας κάνει και τι όχι.
  • Όπως λέει και ο συνοδοιπόρος, αυτό δεν είναι φαγητό για Κυριακή. Δεν είναι όλες οι ημέρες ίδιες. Έτσι πήραμε τα ωραία μας κρουασάν για πρωϊνό!
  • Το μεσημέρι φάγαμε τις σαλάτες μας δίπλα στη λίμνη και το απογευματάκι μαζευτήκαμε καμιά 10ρια μικροί - μεγάλοι για BBQ και πικ-νικ. Και ήταν εξαιρετικά. Και ο μικρός ήταν τόσο ήσυχος κα γαλήνιος. Φαινόταν να το απολαμβάνει. Φύγαμε βέβαια νωρίτερα από τους υπόλοιπους αλλά καταφέραμε να κάτσουμε ένα γεμάτο 2ωρο.
  • Το βράδυ πρώτη φορά δεν μπορούσε να κοιμηθεί.... Να είχε υπερένταση από τα τόσο ερεθίσματα; Να κουράστηκε που ήταν ξύπνιος τόσες ώρες; Να είχε τα κοιλιακά του; Ποιος ξέρει! Μας πήρε κανά 2ωρο για να καταφέρουμε να ηρεμήσει και να κοιμηθεί. Όσοι πιο έμπειροι έχετε να συνεισφέρετε παρακαλώ κάντε το!
  • Και το πρωί μας περίμεναν τα πρώτα του εμβόλια. Και ήταν τόσο χαμογελαστός και συνεργάσιμος στην εξέταση του παιδιάτρου! Ήρθε όμως η ώρα των εμβολίων και ήταν τέτοιο το σοκ στο βλέμμα του, τόσο διαφορετικό το κλάμα! Η ψυχή μας μας έπιασε. Έγινε μωβ, γούρλωσε τα μάτια του και έκλαιγε με τέτοιο παράπονο! Σαν να μας έλεγε "σώστε με".
  • Και εκεί που νόμιζα (ή μάλλον ήλπιζα) ότι το ξέχασε και το ξεπέρασε, περάσαμε ένα φουλ 5ωρο αγκαλιά προσπαθώντας να τον συνεφέρω και να τον ηρεμήσω, συν ένα απογευματινό 2ωρο που προσπαθούσαμε να κοιμηθεί. Ουφ. Και δεν είναι τόσο η σωματική, όσο η ψυχολογική κούραση.
  • Στα καλά νέα της ημέρας, κατέφτασε κουτί γεμάτο εκλεκτά δώρα για όλη την οικογένεια, προσεκτικά επιλεγμένα από την αγαπημένη μου Κ. Με καρτελάκια και κάρτες με τα υπέροχά της γράμματα και μηνύματα. Είναι τόσο συγκινητικό. Και ας έχουμε να ιδωθούμε χρόνια. Η αγάπη είναι αγάπη. Ευχαριστώ!
  • Και είναι τόσο όμορφο να λαμβάνεις χειρόγραφες ευχές. Εμείς, ευτυχώς, με την έλευση του μικρού και με την απόσταση, τον τελευταίο καιρό έχουμε γεμίσει κάρτες και γράμματα φίλων.
  • Κάναμε και φωτογράφιση με την γειτόνισσα Ρ. ενόψει της νέας της επαγγελματικής ενασχόλησης.
  • Παγκόσμια πρώτη χρήση μπιμπερό. Πω πω! Τι άγχος το είχα; Ο γιατρός μας σύστησε μάραθο για τα κοιλιακά του μικρού και έτσι κάναμε αυτό το μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα. Και δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκε αλλά τουλάχιστον ήπιε λίγο.
  • Και το επόμενο πρωί, είπαμε να προχωρήσουμε στο επόμενο μεγάλο βήμα: θήλαστρο. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, γιατί έχουμε και πολλούς άντρες που μάλλον όλα αυτά δεν τους ενδιαφέρουν, απλά θα πω ότι στο βήμα #1 όλα πήγαν εξαιρετικά. Μένει να δούμε αν ο παραλήπτης -το φυστίκι δηλαδή- θα το πιεί.
  • Και το ήπιε! Όχι όλο, αλλά το ήπιε. Και τον τάισε ο μπαμπάς του για 1η φορά.
  • Και παλεύεις με ότι έχεις και δεν έχεις για να κοιμηθεί έστω για μισή ώρα ώστε να κάνεις και εσύ καμιά δουλειά, και περνάνε οι ώρες χωρίς κανένα αποτέλεσμα, και τελικά αποφασίζεις ότι η μόνη λύση για λίγη ησυχία είναι η βόλτα. Ε, με το που τον τοποθετείς στο "αυγό" και πετάγεσαι να ετοιμαστείς στα γρήγορα... να 'τη η πολυπόθητη ησυχία. Κοιμήθηκε. Μόνος του. Χωρίς καμία προσπάθεια. Και έμεινε έτσι για 3 ολόκληρες ώρες! Αχ να ξέραμε το μυστικό!
  • Γέμισαν οι βαλίτσες με κοντομάνικα, βερμούδες, μαγιώ και καπέλα. Καλοκαιράκι, βράδινο μπανάκι.... 
  • Βρέθηκε -επιτέλους- ο πρώτος fan της φωνής μου. Και είναι ο μικρός Στέφανος! Κάθε φορά που του τραγουδάω το χαμόγελό του γεμίζει όλο του το πρόσωπο :) ...  somewhere over the rainbow...
  • Ο Στέφανος συνάντησε την δασκάλα των Γαλλικών μας και ήταν κύριος! Κοιμόταν δηλαδή ενώ εμείς κάναμε τα update μας με μια γλυκιά κρέπα και έναν καφέ.
  • Ο μικρός να κοιμάται, ο μεγάλος να είναι εκτός και εγώ μόνη με ένα σίγουρο, ελεύθερο 3ώρο μπροστά μου. Και τι αποφασίζω να κάνω; Να δω τον Αστακό που ήθελα τόσο καιρό. Πω πω... τι ταινία! Πόσο ενοχλητική! Πόσο αληθινή στην υπερβολή της. Τι επινόησε αυτό το μυαλό αυτού του ανθρώπου;
  • Μέσα στον ύπνο μου άκουγα κόρνες και πανηγυρισμούς. Που σήμαινε ένα και μόνο πράγμα: προκρίθηκε η Πορτογαλία.
Καλό σαββατοκύριακο! Καλό μας μήνα!
Here we come.... :)

ανδριάνα

ΥΓ. Πω πω... έφτασε κιόλας ο Ιούλιος!

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Τη ζωή μου μηδενίζω




Το μηδέν θα κάνω κύκλο 

Κι εκεί μέσα θα χορεύω 
Κι ας μην ξέρω που πηγαίνω 
Κι ας μην ξέρω τι γυρεύω. 

Τη ζωή μου μηδενίζω, 
Πάει να πει πως ξαναρχίζω, 
Τη ζωή μου μηδενίζω, 
Πίσω δεν ξαναγυρίζω... 

Βάλαμε φωτιά στα φρένα 
Και μας έμεινε το γκάζι 
Με ταχύτητες μεγάλες 
Μοναχά η γη αλλάζει. 
Έτσι μόνο η γη αλλάζει 
Με ταχύτητες μεγάλες 
Βάλαμε φωτιά στα φρένα 
Και μας έμεινε το γκάζι. 


Αυτό το τραγούδι στριφογυρίζει στο μυαλό μου μετά την συζήτηση που είχα με την φίλη Α. Την φίλη που σας έγραφα τις προάλλες ότι τα μαζεύει τα μπογαλάκια της (αυτή, ο σύζυγος και τα 2 πιτσιρίκια) και σαλπάρουν για το γνωστό - άγνωστο Λονδίνο ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο για αυτούς και τα παιδιά τους. Όχι, δεν είναι άνεργοι. Όχι, δεν έχουν τέτοια οικονομικά προβλήματα που να μην μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Εργάζονται και οι δύο, έχουν δικό τους σπίτι, έχουν δύο παιδάκια με χίλιες δραστηριότητες, έχουν φίλους αγαπημένους. Τότε; 

Είναι η συζήτηση που κάνω συχνά - πυκνά εδώ στην Ελβετία όταν μας ρωτούν γιατί φύγαμε από την Ελλάδα. Και προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων που αναχωρεί για το εξωτερικό το κάνει έχοντας εργασία και ένα "χ" επίπεδο διαβίωσης. Τα παραδείγματα στον δικό μου κύκλο πολλά! Δεν φεύγουν λοιπόν τόσο από βιοποριστική ανάγκη, αλλά από ψυχολογική, συναισθηματική. Γιατί τα προβλήματα είναι πολλά και η ανασφάλεια κυριεύει τα πάντα... Θα έχει μετρό αύριο; Αν αρρωστήσω θα υπάρχει διαθέσιμο δωμάτιο - γιατρός - φάρμακα - γάζες; Πόσα πρέπει να αποταμιεύω ώστε αν δεν υπάρχουν όλα τα παραπάνω να μπορώ να νοσηλευτώ σε ιδιωτικό νοσοκομείο; Θα ανοίξουν τα σχολεία αυτό τον Σεπτέμβρη; Θα έχει το σχολείο δάσκαλο αγγλικών; Πόσες ώρες και πόσα χρήματα χρειάζονται για να μάθει το παιδι μου μια γλώσσα - ένα άθλημα - ένα χόμπι; Να κατέβω στο κέντρο ή πάλι δεν θα μπορώ να μετακινηθώ με το καρότσι του μικρού; Θα μπορέσω να συνεννοηθώ στην εφορία; Θα έχει τα κέφια της σήμερα η διευθύντριά μου ή πάλι θα τα ακούσουμε; Θα μπορέσω να πάρω την άδειά μου ή πάλι θα μου την ακυρώσουν τελευταία στιγμή;

Νομίζω καταλάβατε. Δεν είναι (μόνο) το βιοποριστικό θέμα. Είναι και το θέμα των αξιών. Του επιπέδου διαβίωσης. Είναι η καθημερινότητα που αντιμετωπίζουμε και που έχουμε φτιάξει εμείς οι Έλληνες. Ανεξαρτήτως κρίσης - ΔΝΤ - μνημονίων. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια, οι αγενείς υπάλληλοι στην εφορία (τυχαίο το παράδειγμα), οι ανύπαρκτοι υπάλληλοι στην πολεοδομία (καθόλου τυχαίο το παράδειγμα), το χαμηλού (έως ανύπαρκτο μερικές φορές) επιπέδου εργασιακό περιβάλλον, η αναξιοκρατία (ας μην αρχίσω καλύτερα...), η έλλειψη παιδείας και σιγά-σιγά και εκπαίδευσης, η ανασφάλεια του τι θα μου ζητηθεί πάλι να πληρώσω, η ανάγκη να πληρώνεις διπλά για αυτά που υποτίθεται είναι δωρεάν (παιδεία - υγεία - υποδομές), οι καλημέρες που δεν λέγονται, οι βρισιές που λέγονται, οι βρώμικοι δρόμοι... Ουφ. Ναι, η Ελλάδα δεν είναι (μόνο) αυτά. Εννοείται. Και υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις που παλεύουν. Νομίζω όμως ότι κάποιοι από αυτούς κουράστηκαν να παλεύουν. Και έτσι κίνησαν για νέες θάλασσες που ίσως τους προσφέρουν λιγότερες, καθημερινές μάχες. Ίσως τους προσφέρουν πιο ξέγνοιαστες ημέρες.

Όταν με ρωτούν πώς είναι η ζωή στην Ελβετία, αυτό που απαντώ πρώτο απ' όλα (ειδικά στους Έλληνες γιατί ξέρω ότι θα με καταλάβουν απόλυτα) είναι ότι είναι ξέγνοιαστη. Η καθημερινότητα δεν έχει αυτή την ανασφάλεια - τα άγχη - τους προβληματισμούς. Τα βασικά θέματά σου είναι λυμένα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν χρειάζεται να ανησυχείς για την υγεία, την παιδεία, τα μέσα μεταφοράς, τις υποδομές, την καθαριότητα, την εργασία. Μπορεί να το πληρώνεις ακριβά (μεγάλη συζήτηση το τι σημαίνει "ακριβά" τελικά) αλλά βγάζεις μια για πάντα όλες αυτές τις έγνοιες από το μυαλό σου. Και έτσι μπορείς να επικεντρωθείς στα πιο προσωπικά σου θέματα και σε τόσα άλλα δημιουργικά!

Είναι στενάχωρο να νιώθεις ότι δεν σε χωρά ο τόπος σου.... Και είναι εξίσου στενάχωρο να νιώθεις ότι ζεις μια ζωή πολύ χαμηλότερη των προσδοκιών σου. Όπως και να έχει, κάθε απόφαση έρχεται με ένα πακέτο συν και πλην. Και η ζυγαριά είναι μία πολύ υποκειμενική υπόθεση.

ανδριάνα


ΥΓ. Στίχοι: Θάνος Μικρούτσικος, έτσι Georgy;

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

How was your week?

  • Είδαμε ωραίο ήλιο το Σάββατο, βάλαμε τα ωραία μας, παρκάρκαμε στο κέντρο και δεν απομακρυνθήκαμε πάνω από 500 μέτρα μέχρι να αρχίσει η βροχή..... Πίσω ολοταχώς για το εμπορικό!
  • Είμαι και εγώ, είναι και ο συνοδοιπόρος... φανταστείτε όταν είμαστε μαζί. Είναι να μην μπούμε σε σούπερ-μάρκετ. Αυτό που παθαίνουν άλλοι με τα ρούχα ή τα gadgets, το παθαίνουμε εμείς με τα τρόφιμα και τα υλικά.
  • Χρησιμοποιήσαμε και για 1η φορά το ατομικό μηχάνημα σκαναρίσματος που σου επιτρέπει να πληρώνεις στο τέλος χωρίς καν να αδειάσεις το καλάθι σου.
  • Όποιος πετάει την πιπίλα του επίτηδες για να του δώσουμε σημασία να σηκώσει το χέρι του! Μάλλον είναι ο ίδιος που πλέον την βγάζει με το χέρι του και την κρατάει επιδεικτικά!
  • Βροχερό Σαββατόβραδο με 1.000 δουλειές από την άνεση του καναπέ μας! Τι ακτοπλοϊκά κλείσαμε για την επιστροφή του ΖΥΧ στα πάτρια εδάφη, τι ξενοδοχείο κλείσαμε για τις διακοπές μας τέλη Αυγούστου (πόση χαρά!), τι φωτογραφίες παραγγείλαμε online για το βιβλιαράκι του μικρού, τι κείμενα γράψαμε (και εγώ και ο συνοδοιπόρος).... 
  • Κυριακάτικο πρωϊνό με μοίρασμα οικιακών εργασιών... Σιδέρωμα, καθαριότητα, μαγείρεμα, συμμάζεμα.
  • Έφτιαξα και το 1ο κέικ στην Μ.Σ. (Μετά Στεφάνου) εποχή! Το αγαπημένο blueberry lemon. Πόσο το ευχαριστήθηκα!
  • Κυριακή = επέτειος. Έξι χρόνων. Πρώτη φορά οι 3 μας. Και το γιορτάσαμε με μεσημεριανό sushi στο Beau Lac, ήρεμα και ωραία. Και αγαπημένα.
  • Το απόγευμα υποδεχτήκαμε πρώην συνάδελφο του συνοδοιπόρου. Άλλος ένας Έλληνας για συνέντευξη εργασίας στην Ελβετία. 
  • Euro fever με μπάλα, πίτσα, μπύρα και το μικρό φυστίκι να κοιμάται ήρεμα και ωραία στο δωμάτιό του.
  • Με αυτά και με εκείνα, αισθάνεσαι ότι μπορείς σιγά-σιγά να ανακτήσεις κάποιες από τις παλιές σου αγαπημένες συνήθειες. There is life after a newborn :)
  • Και η μεγάλη ημέρα ήρθε! Ξεδίπλωσα το φρεσκοσιδερωμένο μου, λευκό, αγαπημένο μου τζιν, τόλμησα να το φορέσω με την πεποίθηση ότι βεβαίως θα έφτανε μέχρι την μέση - δεν θα κούμπωνε όμως. Έλα όμως που κούμπωσε! Έπρεπε να απαθανατίσω την έκπληξη στο πρόσωπό μου! Τέτοια χαρά!!
  • Πω πω... τέτοια νύστα την Δευτέρα! Ξύπνημα στις 5.00 και σερί μέχρι τις 22.00! Ο μικρός με το μάτι - γαρίδα μέχρι τις 15.00 όπου βγήκαμε με το καρότσι και βεβαίως κοιμήθηκε στο λεπτό και έμεινε έτσι για κανά 3ωρο. Πού και πότε να κοιμηθεί όμως η άμοιρη η μάνα;
  • Και η συνέντευξη έγινε και μέσα στην ίδια ημέρα ήρθε και η επίσημη πρόταση.
  • "He is a little sunshine".
  • Είναι τόσο εκφραστικός - χαμογελαστός - επικοινωνιακός! Το μόνο που θέλει είναι να ασχολείσαι μαζί του! Εύκολο στη θεωρία - δύσκολο στην πράξη. Του αξίζει όμως κάθε λεπτό.
  • Και επειδή ο μπαμπάς μας είχε μια δύσκολη ημέρα, βγήκαμε και τον περιμέναμε στη στάση του λεωφορείου για να περπατήσουμε μαζί σπίτι.
  • Παγωτό βανίλια movenpick με maple syrup.
  • Η Τετάρτη ήταν η πρώτη καλοκαιρινή ημέρα του 2016! Η θερμοκρασία σκαρφάλωσε απευθείας στους 28 βαθμούς (που με τα Ελβετικά δεδομένα είναι σίγουρα 32 ελληνικοί βαθμοί) και γέμισαν οι παραλίες και τα beach volley!
  • Το εκμεταλλευτήκαμε και εμείς δεόντως με διπλές βόλτες: το μεσημέρι σε εξαιρετική αυλή κάτω από τις μουριές με την Έλενα και το απόγευμα οικογενειακά στη λίμνη του Neuchatel.
  • Και ενώ ο μικρός κοιμόταν, τελικά όλη αυτή η βαβούρα και ο καθαρός αέρας τον κουράζουν. Και το βράδυ ήταν πτώμα! Ούτε να φάει δεν ήθελε.
  • I can't get no sleep.
  • Μαγιώ δεν βάλαμε αλλά πήραμε το φαγητό μας και φάγαμε δίπλα στη λίμνη.
  • Τα καταφέραμε και κάναμε και ένα γρήγορο skype με τις μανούλες από Αθήνα. Πόσο μου έχουν λείψει.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes