Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

How was your week?

  • Τρεις ολόκληρες ώρες! Ο ύπνος του μικρού το μεσημέρι της Παρασκευής! Πω πω! Να το έχει ξανακάνει κανά 2 φορές όλες και όλες.
  • Είχε προηγηθεί βέβαια πρωινή βόλτα στο εμπορικό κέντρο, παιχνίδι στον μικρό παιδότοπο που έχει, ελαφρύ φαγητό και μπόλικο περπάτημα.
  • Α! Και σκέπασμα με μια λεπτή, πολύ μαλακιά κουβερτούλα. Από θέμα θερμοκρασίας δεν την χρειάζεται αλλά νομίζω ότι προσφέρει μια θαλπωρή.
  • Πόσα κατάφερα να κάνω μέσα σε αυτό το 3ωρο!! Φωτιά είχα πάρει! 
  • Και το πρωινό του Σαββάτου ξεκίνησε με κούρεμα του συνοδοιπόρου και βόλτα στο εμπορικό, επιστροφή σπίτι για τον ύπνο του μικρού, σπιτική πίτσα που φτιάξαμε όλοι μαζί και απογευματινή βόλτα στο κέντρο ενόψει και της Κινέζικης Πρωτοχρονιάς.
  • Και μετά μας περίμεναν οι γειτόνοι για την παραδοσιακή βασιλόπιτα που φτιάχνουμε κάθε χρόνο για την συνάντηση των Ελλήνων, παιχνίδια, συζητήσεις, σπιτικά - τηγανιτά τυροπιτάκια (πω πω!) και ... χορούς!
  • Και ο Στεφανάκος τα έδωσε όλα. Ήταν τόσο χαρούμενος!
  • Το ζήσαμε και αυτό! Οι φίλοι που μας ξέρουν ετοιμαστείτε να γελάσετε! Μας άφησε γείτονας σημείωμα στην πόρτα στο οποίο μας εξηγεί (με την χρήση προστακτικής) ότι τα παράθυρα δεν είναι σταχτοδοχεία! Σε ποιους, εμάς; Που δεν καπνίζει κανείς.
  • Για κάποια ώρα βέβαια νόμιζα ότι η "παρατήρηση" αφορούσε τα παντζούρια και ήμουν έτοιμη για το 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο!
  • Και ναι, ο μικρός Στέφανος πίνει από καλαμάκι.
  • Την Κυριακή λοιπόν ήταν η πολυαναμενόμενη κοπή της πίτας των Ελλήνων του Neuchatel. Και σπάσαμε το ρεκόρ συμμετοχής με 60 περίπου ενήλικες και καμιά 15αριά παιδιά. Τρίτη χρονιά ήταν αυτή και το κλίμα ήταν ακόμα πιο ζεστό.
  • Είχαμε και νέες προσθήκες, επιστήμονες και γιατρούς κατά κύριο λόγο, ιδωθήκαμε και με τους πιο μακρινούς που συναντιόμαστε σε τέτοιους εορτασμούς, γνωρίσαμε και νέους που μετρούν μόλις λίγους μήνες στην πόλη, δεσμευτήκαμε να επισκεφθούμε -επιτέλους- και το ελληνικό εστιατόριο που είναι στο Chaux-de-Fonds (βουνό δηλαδή), ανταλλάξαμε ευχές και νέα και φύγαμε αργά το μεσημέρι γεμάτοι και χαμογελαστοί.
  • Την Δευτέρα, αφού περάσαμε ένα δύσκολο πρωινό και αφού ο μικρός κοιμήθηκε αλλά δεν έφαγε (;), φύγαμε για σούπερ-μάρκετ και επίσκεψη στη φίλη του την Χριστίνα.
  • Όσο μεγαλώνουν, τόσο πιο ωραία παίζουν και τόσο πιο πολύ αγαπιούνται.
  • Η φίλη Βάια που μπαίνει στον μήνα της τον Μάρτιο, είχε πρόωρες συσπάσεις και μπήκε στο νοσοκομείο! Εκεί κατάφεραν να ανακτήσουν τον έλεγχο και να ηρεμήσει. Έμεινε 2 ημέρες, έκανε ένα σωρό εξετάσεις, πήρε τα χάπια της και επέστρεψε σπίτι ώστε να περάσουν και αυτές οι 2-3 εβδομάδες αν είναι δυνατόν.
  • Ενόψει ενός μυστικού project, ζητήσαμε από τις μαμάδες μας να μας στείλουν ηλεκτρονικά παιδικές μας φωτογραφίες. Το ξέρετε ότι μετά από δεκαετίες που είμαι με τον συνοδοιπόρο (πω πω... πληθυντικός "οι δεκαετίες"!), πρώτη φορά τον είδα μικρό και νήπιο! Και ήταν τόσο γλυκούλης!
  • Εκεί εντόπισα ότι τελικά δεν τα έχει πάρει όοοολα ο Στέφανος από τον μπαμπά του.
  • Ισχύς εν τη ενώσει. Όταν πρόκειται και για χειροτεχνίες, ακόμα καλύτερα!
  • Και ναι, η τηλεόρασή μας επανήλθε! Όχι τόσο για την τηλεόραση, όσο για τις σειρές και τις ταινίες! Γιούπι!
  • "Γκο" είναι η γκοφρέτα (ρυζογκοφρέτα δηλαδή).
Καλό σαββατοκύριακο. Ή τριήμερο για τους τυχερούς!
ανδριάνα

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Έκφραση


Το ραντεβού μας ήταν για το Σάββατο το απόγευμα στο σπίτι των φίλων προκειμένου τα κορίτσια να φτιάξουμε την βασιλόπιτα για την εκδήλωση, και τα αγόρια να τα πουν και να παίξουν. Και αφού οι δουλειές μας έγιναν, μπήκε η μουσική. Και όταν ο μικρός Στέφανος αισθάνεται οικεία, τότε αφήνεται! Και τα δίνει όλα. Πώς να σας περιγράψω αυτήν τη χαρά της έκφρασης; Που αφήνει όλο του το σώμα ελεύθερο να νοιώσει την μουσική, να τη ζήσει και να την εκφράσει όπως εκείνος την νοιώθει, πρωτόγνωρα και αγνά. Πώς να σας περιγράψω αυτό τον ενθουσιασμό του; Που κάθε φορά προσθέτει κινήσεις, και μιμείται τις δικές μας, και βελτιώνει τις στροφές του και τα πηδήματα και τα χειροκροτήματα. Και με το που τελειώσει ένα τραγούδι, πηγαίνει κάτω από τον υπολογιστή ή το ραδιόφωνο και περιμένει με προσήλωση πότε θα ξεκινήσει το επόμενο. Γιατί θα ξεκινήσει, δεν μπορεί! Και που μας κοιτά στα μάτια και μας κάνει νόημα να τον ακολουθήσουμε και εμείς, "ντο" (εδώ), στην "πίστα" δηλαδή. Πώς να σας περιγράψω την ελευθερία του; Που χορεύει για αυτόν. Χωρίς πρέπει, χωρίς "βήματα", χωρίς σχόλια, χωρίς λογοκρισία, χωρίς στερεότυπα, χωρίς "κουτάκια". Απλά αφήνεται. Και κάνει ότι του λέει το σώμα του. Στριφογυρίζει, πέφτει στα πατώματα, πηδάει, λυγίζει τα πόδια, τα κοπανάει στο πάτωμα, κουνάει τα χέρια του πάνω από το κεφάλι, χειροκροτεί, προσπαθεί να χτυπήσει τα δάχτυλά του, φωνάζει, τραγουδάει.... Είναι μία απόλαυση. Γιατί είναι τόσο κόντρα σε αυτό που είμαστε εμείς ως ενήλικες.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

In a world where you can be anything....


..... be kind. Είναι τόσο απλό. Μπορείς να είσαι ο "στριφνός". Ο "αγενής". Ο "κακόκεφος". Ο "μουντρούχος". Ο "σκληρός". Για να μην μπω σε δυσκολότερες πίστες όπου συναντούμε τον "ψεύτη", τον "τυχοδιώκτη", τον "συμφεροντολόγο", τον "μικρόψυχο". Είναι τόσες οι επιλογές. Και ναι, είναι επιλογές. Πέραν από το DNA μας και τα αστρολογικά (!), εν τέλει καταλήγει σε εμάς και στη συνειδητή μας επιλογή (όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι και τόσο συνειδητή) για το πώς θα περάσουμε την ημέρα μας σήμερα και ποιο πρόσωπο θέλουμε να δείξουμε.

Όλοι μπορούμε να είμαστε τα παραπάνω. Όλοι. Και όλοι ίσως είμαστε κάποια από τα παραπάνω κάποιες φορές. Τι είμαστε όμως την πλειοψηφία των φορών; Τι θα έλεγαν οι φίλοι, οι συνάδελφοι, οι συνεργάτες αν ρωτούσε ένας ξένος για εμάς; Πώς συμπεριφέρομαστε στους οικοίους μας αλλά -μάλλον κυριότερα- σε αυτούς που δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ να μας προσφέρουν. Δεν έχουμε δηλαδή κάποιο προσωπικό όφελος για την ανέλιξή μας. Στην καθαρίστρια του γραφείου, στον περιπτερά, στην υπάλληλο της καφετέριας, στον θυρωρό, στον οδηγό που περιμένει υπομονετικά να τον αφήσει κάποιος να περάσει. Έτσι δε λέει και αυτό το ρητό, ότι ο χαρακτήρας μας είναι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε σε αυτούς που δεν έχουν κάτι να μας προσφέρουν; Γιατί στους άλλους, μια χαρά ξέρουμε να φοράμε το καπέλο του ευγενικού, και του πρόσχαρη, και του διαθέσιμου, και του μεγαλόκαρδου. 

Και ναι οι δικαιολογίες είναι πολλές για να είμαστε κακόκεφοι, και στριφνοί, και απότομοι. Η κούραση, η κρίση, τα παιδιά, η δουλειά, η κίνηση στους δρόμους, οι θέσεις πάρκινγκ που είναι ανύπαρκτες, τα οικονομικά, η φίλη που δεν μας κάλεσε τις προάλλες, ο φίλος που δεν απάντησε ποτέ στο μήνυμά μας.... Και η λίστα συνεχίζεται. Και οι ημέρες περνάνε. Και οι δικαιολογίες συσσωρεύονται. Και οι κακές ημέρες επίσης. Μέχρι πότε;

Αν με ρωτούσατε τι θα ήθελα να γίνει ο Στέφανος αυτό θα ήθελα. Θα ήθελα να είναι ένας καλός άνθρωπος. Ένας πρόσχαρος άνθρωπος. Ένας ανοιχτός άνθρωπος. Αληθινός. Χωρίς agenda, χωρίς απώτερους σκοπούς, χωρίς προσωπεία, χωρίς επιφανειακές σχέσεις. Γιατί πήξαμε από φίλους και γνωστούς που φορούν το χαμόγελο μόνο και μόνο για να κρύψουν τις πραγματικές τους σκέψεις. Πήξαμε από ατρόμητους διευθυντές και "I'm a bitch" συμπεριφορές. Από πότε το να είσαι αγενής και προσβλητικός έγινε επαγγελματικό προσόν; Από πότε οι "φιλίες" και κοινωνικές συναναστροφές είναι η πρόσοψη του συμφέροντος και του τι έχεις να μου προσφέρεις και για πόσο; Από πότε παιδιά 8 ετών ανταγωνίζονται για τους βαθμούς και τις επιδόσεις στο χορό; Όχι. 

Ότι λοιπόν και αν περνάμε, ότι και αν συναντάμε, όποιους και αν έχουμε απέναντί μας ή δίπλα μας, ας επιλέγουμε την καλοσύνη. Γιατί οι καταστάσεις χαρακτηρίζονται από τη δική μας συμπεριφορά, όχι των απέναντι. Χαμένοι δεν θα βγούμε ποτέ. Ας την μάθουμε και στα παιδιά μας ως το υπέρτατο προσόν.

ανδριάνα

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

How was your week?

  • Όμορφο, γεμάτο, κρύο (μπρρρ) αλλά και ηλιόλουστο σαββατοκύριακο!
  • Και ξεκίνησε με Παρασκευάτικο lunch break με τη φίλη Έλενα υπό τη συνοδεία πίτσας, και συνεχίστηκε με πατίνι και παιδική χαρά για τον μικρό.
  • Και είχε ένα κρύο αλλά και έναν ήλιο και μία υγρασία! Δεν θέλετε να σας πω πώς γίναμε με το πατίνι και την παιδική χαρά αλλά χαλάλι του!
  • Έτσι, επιστρέψαμε σπίτι αργά το μεσημέρι πτώμα!
  • Και το Σάββατο ξυπνήσαμε νωρίς και έβαλα μπρος τους φούρνους για φανουρόπιτα. Κάτι να μας φανερώσει δεν είχα υπόψιν, αλλά είναι από τα πιο αγαπημένα μου, ελληνικά κέικ. Το έφτιαχνε και μία θεία μου και πάντα αυτό της ζητούσα να μας φέρει.
  • Αυτή τη φορά, η συνταγή ήταν της πεθεράς μου που είναι δοκιμασμένη -βεβαίως- και εξαιρετική.
  • Και όλα αυτά είχαν γίνει μέχρι τις 09.00 (πρωινά, μαγειρέματα, ντυσίματα, πλυσίματα) ώστε να συναντήσουμε τους φίλους Πολωνούς για καφέ στο κέντρο.
  • Και είμασταν τόσο τυχεροί ώστε στο κατάμεστο L' Aubier να αδειάσει το πιο περιζήτητο τραπεζάκι, ιδανικό για τους 4 μας και τον Στεφανάκο.
  • Και περάσαμε πολύ όμορφα και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε! Είχε και Γαλλία το πρόγραμμα οπότε αναχώριση πάνω στην ώρα για να κοιμηθεί και ο μικρός.
  • Και πριν το κλασικό σούπερ-μάρκετ (που είχαμε να πάμε καιρό είναι η αλήθεια), κάναμε μια στάση σε κατάστημα αθλητικών για έρευνα αγοράς ρουχισμού βουνού και σκι και τελικά τις κάναμε τις αγορές μας.
  • Με αυτά και με εκείνα, απόγευμα επιστρέψαμε στο Neuchatel για τον γολγοθά της μεταφοράς και τακτοποίησης των αγορών.
  • Και το βράδυ είδαμε και ταινία: Miss Sloane. Ενδιαφέρουσα -ειδικά αν σας αρέσει η πολιτική και το παρασκήνιό της.
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε εξίσου όμορφα με εκδρομή στο κοντινό, και πάντα αγαπημένο, Gruyeres όπου μας περίμενε λίγο χιόνι, λίγος ήλιος, λίγος κόσμος (τι καλά) και πολύ περπάτημα. 
  • Περπατάμε πολύ πλέον με τον Στεφανάκο. Και δεν κουράζεται, και όλο πειραματίζεται... πώς θα ανέβει εκείνο το σκαλί, πώς θα προσεγγίσει το παγκάκι, πώς θα σκαρφαλώσει ώστε να πιάσει το λουλούδι.
  • Ήρθαν και οι φίλοι και φάγαμε παρέα (δυστυχώς όχι καλά αλλά δεν πειράζει).
  • Και το βραδάκι μαγειρέψαμε το κλασικό μας -και τόσο αγαπημένο- κοκκινιστό. Αυτό που σιγοβράζει κανά 2ωρο (μη σας πω και 3ωρο), παρέα με αρκετά λαχανικά (καρότα, πιπεριές, πράσα, κρεμμύδια), μπόλικη ντομάτα, διακριτικά μπαχαρικά και πολύ υπομονή. Αυτό που φτιάχνουμε στην μεγάααλη κατσαρόλα για να φάμε 2-3 φορές.
  • Αχ αυτό το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν υπάρχει φίλος - γονιός που να μην αποτελεί ένα από τα κύρια, αγχωτικά και στενάχωρά του θέματα. Τέτοια απογοήτευση!
  • Και σκέφτομαι, μα ένα σχολείο για εμάς τους "άλλους" δεν υπάρχει; Τόσοι λίγοι είμαστε;
  • Η εβδομάδα ξεκίνησε με πρωϊνό σπίτι της Έλενας παρέα με 2 ακόμα κυρίες και τα παιδιά τους. Πόσο παιχνίδι τα μικρά, πόσο τσιμπολόγημα και κουβέντα εμείς. Και πέρασαν 2 ώρες σαν νεράκι. Και επιστρέψαμε γιατί ο μικρός κοιμόταν απλά μάλλον δεν το είχε συνειδητοποιήσει... χιχι.
  • Και το υπόλοιπο της ημέρας το περάσαμε σπίτι, με παιχνίδια, αψιμαχίες (ω ναι! γιατί αυτό το κακό συνήθειο που όλα τα πετάει με άγνωστο προορισμό και πιθανά θύματα κάπως πρέπει να χαλιναγωγηθεί), μαγειρικές, συμμαζέματα και βιντεοκλήσεις για ευχές (γιόρταζε η μονάκριβή μου αδελφή)!
  • Της έστειλα και μία όμορφη αλόη για να της κάνει παρέα στο γραφείο.
  • Και την Τρίτη, μετά τον παιδικό σταθμό φάγαμε ωραιότατη κρέπα με τη φίλη Ρόζα για να πούμε τα νέα μας.
  • Φορολογικές δηλώσεις σε Ελλάδα - Ελβετία - Αμερική. Αυτά είναι.
  • Το άλλο σας το είπα; Καλούσα τον αδελφό μου μέσω face time, δεν απάντησε και με πήρε πίσω κανονική κλήση ένας άσχετος (από τον αριθμό του αδελφού μου!) εξηγώντας μου ότι έχω καλέσει λάθος αριθμό! Σοκ. Εννοείται πως ο αριθμός ήταν σωστός, ο κύριος από πού προέκυψε άγνωστο. Μυστήριο..... 
  • Ο μικρός κύριος που στις 10.30 της Τετάρτης χτυπιόταν και έκλαιγε για να μην κοιμηθεί, στις 10.40 κοιμόταν σαν πουλάκι, και στις 12.30 επίσης!
  • Και αφού ξύπνησε λίγο βαρύς (λογικό μετά από τόσο ύπνο) του εξήγησα ότι πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό θα πάρουμε και την Χριστίνα... Ε τι ήθελα και το είπα! Δεν ήθελε ούτε να φάει, ούτε να πιει... ούτε καν πλησίαζε το τραπέζι! Μόνο να βάλει παπούτσια και μπουφάν ήθελε για να φύγουμε και να την δει το γρηγορότερο.
  • Έρωτας! χιχι
  • Και όντως έφυγε νηστικός και ήταν χαμογελαστός σε όλη τη διαδρομή μέχρι που η Νινίνα ήρθε και έκατσε δίπλα του και εκεί το χαμόγελο απογειώθηκε!
  • Και το βράδυ είχε κινέζικο μενού: νουντλς με λαχανικά και σολομό.
  • Είχε και ένα πολύωρο τηλεφώνημα με την Ζ. που με έβαλε απότομα στην πραγματικότητα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και των σημερινών 8χρονων. Πόση απογοήτευση, πόση στεναχώρια, πόσος θυμός.... πόσο κρίμα.
  • Πέμπτη με πλυντήρια (μα πόσο ωραία περνάμε! από εκεί που όταν ήταν μωρό αγκωμαχούσα όποτε ήταν η ημέρα των πλυντηρίων, τώρα ανυπομονώ), χορούς, γέλια, βιβλία, ρυζογκοφρέτες και δύσκολο μεσημεριανό ύπνο (αυτά παθαίνεις αν ξυπνάς 07.30, "αργά" δηλαδή για τα δικά μας δεδομένα).
  • Από τη μία του φτιάχνεις μαυρομμάτικα (που του αρέσουν) με λαχανικά και απλά δεν τα ακουμπάει και σπρώχνει το πιάτο. Μετά από λίγες ημέρες του τα κρύβεις κάτω από πατάτες και καρότα και σολομό, και τα ψαρεύει για να τα φάει. Άβυσσος η ψυχή ενός νηπίου!
  • Και καθόμαστε το μεσημέρι να φάμε πριν τον παιδικό σταθμό, και παραδόξως έχω κλείσει το ραδιόφωνο που ακούμε καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Και αρχίζει ο μικρός να μου δείχνει το laptop και να μου λέει "λα λα". 
  • Πόσα νομίζουμε ότι περνάνε απαρατήρητα αλλά τελικά κάνουν όλη τη διαφορά.
  • Και το βράδυ της Πέμπτης τσικνίσαμε. Οκ. Δεν είναι από τα αγαπημένα μου έθιμα να σας πω την αλήθεια, αλλά αν είναι η αφορμή για να συναντηθείς και να περάσεις καλά, τότε μέσα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

How was your week?


  • Αχ! City break να το πω; Weekend away from home να το πω; Λονδίνο πόσο άλλαξες να το πω; Ανδριάνα πόσο άλλαξες να το πω; Girls weekend να το πω; Όπως και να το πω, ήταν 2 ημέρες που ταξίδεψα μ ό ν η , στο όμορφο Λονδίνο που είχα να επισκεφθώ χρόοοονια, στην αγαπημένη μου φίλη Αθηνά που είχα να δω χρόνια (άτιμη ξενιτιά), για να πάρω λίγο αέρα μητρόπολης, να ξεκουραστώ (ψυχικά γιατί σωματικά δεν προβλεπόταν) και να επιστρέψω στα αγόρια μου ανανεωμένη.
  • Και συνέβησαν όλα τα παραπάνω! Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς μεγάλες εξόδους, χωρίς τον καλύτερο καιρό (Λονδίνο είναι αυτό) αλλά με πολύ γέλιο, πολλές (!) συζητήσεις, πολύ περπάτημα, πολλές αγκαλιές....
  • Ήταν τόσο όμορφα!
  • Έτσι, Παρασκευή μεσημέρι με άφησαν τα αγόρια στο τρένο για να ξεκινήσω το οδοιπορικό. Εννοείται με βουρκωμένα μάτια έκλεισα πίσω μου την πόρτα.
  • Και με τρένα - αεροπλάνα - τρένα, έφτασα στο Hammersmith αργά το απόγευμα.
  • Περπάτημα, σπίτι, τακτοποίηση, οικογενειακή μάζωξη, συζητήσεις και βραδινή, κοριτσίστικη έξοδο σε ελληνικό εστιατόριο.
  • Και το Σάββατο ξεκινήσαμε νωρίς ώστε να αφήσουμε τα μικρά στο ελληνικό σχολείο και απλά δεν σταματήσαμε να περπατάμε.
  • Ένα θα σας πω: το κινητό μέτρησε 15 χιλιόμετρα! Σε μία μέρα, με βροχή από το μεσημέρι και μετά, με 2 μικρά παιδιά, και μεγάλες μετακινήσεις και με το μετρό.
  • Notting Hill, χάζεμα, φωτογραφίες, brunch στο Lisa's, συζητήσεις (μα να μην τελειώνουν τα θέματα ποτέ;), παραλαβή των παιδιών, περπάτημα, Regent's Park, βροχή, πίτσα στο The Regent's Bar and Kitchen, παιχνίδια, ανασυγκρότηση, επίσκεψη στο Museum of Brands, Packaging & Advertising (να θυμηθούμε λίγο και την "τέχνη" μας), περπάτημα, μετρό για Canary Wharf και Winter Lights, περιπέτεια (όπως είπε και η μικρή Κατερίνα) ώστε να προσανατολιστούμε και να βρούμε τα εκθέματα μέσα στο σκοτάδι, το κρύο και το ψιλόβροχο, μετρό πάλι (ώωωρες μέσα σε αυτό το μετρό), σπίτι.
  • Ουφ... δύο ανάσες, παράδοση των παιδιών στον μπαμπά Γιάννη που τόσο μας βοήθησε ώστε να περάσουμε καλά, και ξανά μετρό + περπάτημα (σύνολο πάνω από ώρα!) για να πάμε στην άλλη άκρη της πόλης, Shoreditch, ώστε να συναντήσουμε την αγαπημένη μου Ντιάνα! Πόσα χρόνια!! Άτιμη ξενιτιά -ξανά.
  • Και μου κρατούσε το χέρι και δεν μου το άφηνε. Μα χάνεται η αγάπη; Ποτέ!
  • Είναι ευλογία να έχεις φίλες που αρκεί να στείλεις ένα μήνυμα στην άλλη άκρη της ευρώπης και να ξέρεις ότι οι πόρτες τους θα είναι πάντα ανοιχτές.
  • Και μέσα σε 2 ώρες τι να πρωτοπείς, και πόσο να αγκαλιαστείς, και πόσο να μεταφέρεις αυτό που ζεις....
  • Η πείνα όμως πείνα και ας ήταν μετά τα μεσάνυχτα. Dirty burger λοιπόν με την ελληνίδα στο ταμείο και εξαιρετικό burger κοτόπουλου!
  • Με αυτά και με εκείνα, επιστρέψαμε σπίτι κατάκοπες αλλά τόσο χαρούμενες!
  • Πόσα να χωρέσεις σε μία ημέρα; Ε, τόσα! Και αν βοηθούσε περισσότερο ο καιρός, ίσως και παραπάνω. Διάθεση να υπάρχει, αντοχές και καλή παρέα.
  • Βλέπετε... δεν σας αφήνω παραπονεμένους! Γέμισαν links οι λέξεις ώστε να έχετε ακριβή εικόνα και αν θέλετε να επισκεφθείτε και εσείς κάποια από αυτά τα μέρη.
  • Και την Κυριακή ήρθε κιόλας η ώρα του γυρισμού. Μαζέματα λοιπόν, λίγη βόλτα στο ποτάμι και στο πάρκο, και μετρό - τρένο - αεροπλάνο - τρένο - αυτοκίνητο για Neuchatel. 
  • Από το μεσημέρι που πήρα το πρώτο μετρό για Victoria, σπίτι μου έφτασα στις 22.00.
  • Και το μικρό αγόρι κοιμόταν και το μεγάλο με περίμενε με μια αγκαλιά.
  • Και το πέρασαν το τεστ με άριστα! Και γέμισαν το σαββατοκύριακό τους με δραστηριότητες, φίλους, παιδότοπους, γενέθλια, παιχνίδια και πέρασαν περίφημα.
  • Και την Δευτέρα ανυπομονούσα να ξυπνήσει ο Στεφανάκος για να τον αγκαλιάσω.
  • Και όλη την ημέρα την περάσαμε σπίτι. Τα δυο μας. Είχαμε τόσα να κάνουμε και να πούμε άλλωστε.
  • Και την Τρίτη επιστρέψαμε στους ρυθμούς μας με τον μικρό να πηγαίνει στον παιδικό σταθμό, εγώ στα κορίτσια για catch-up και στις δουλειές, και να μαζευόμαστε όλοι σπίτι το απόγευμα (μαζί με τον φίλο Κώστα) για φακές. 
  • Super blue blood moon eclipse. Όλα αυτά σε ένα.
  • Δεν ξέρετε τι ανακούφιση και τι ευτυχία είναι να πηγαίνεις τον μικρό σου στον παιδικό σταθμό και να έχει ένα χαμόγελο απ' άκρη σ' άκρη και να τεντώνει τα χέρια του για να πάει στην αγκαλιά των δασκάλων του. Ή μάλλον όσοι έχετε παιδιά, ξέρετε.
  • Σε λίγο ο Στεφανάκος θα απλώνει και τα ρούχα μόνος του! Προς το παρόν, τα βάζει στον κάδο, τα βγάζει από τον κάδο, μου δίνει μανταλάκια και ανακοινώνει και σε ποιον ανήκει κάθε ρούχο.
  • Έφτασαν και τα ελληνικά πακέτα με βιβλία και σταφίδες από τη μία, και λουκάνικα και παιχνίδια από την άλλη.
  • Interview day η Πέμπτη. Για να δούμε. 
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Timing


Ξέρεις τι σου είναι το timing; Μεγάλο πράγμα! Μετατρέπει ένα κέικ από λαπά σε θεσπέσιο, και από αμάσητο σε αριστούργημα. Αρκεί να κάνεις την μαγική έξοδό του από τον φούρνο τη σωστή στιγμή. Λίγα μόνο λεπτά αρκούν για να το χάσεις ή να το κερδίσεις. Και το timing, και κατ' επέκταση και το κέικ. Μεγάλα μαθήματα η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική. Αν έχεις μάτια και αυτιά ανοιγμένα, τότε μαθαίνεις από το κάθε τι. Όσο απλό και καθημερινό και αν φαντάζει.

Έτσι, τις προάλλες, ενώ έφτιαχνα σπιτικά κρουτόν μετά από πολύ καιρό για να συνοδεύσουν την σούπα μας, και ενώ τα πρόσεχα σαν τα μάτια μου ενώ ροδοκοκκίνιζαν στο φούρνο, ακούστηκε ένα μήνυμα στο κινητό, πήρα τα μάτια μου για 2 λεπτά (και πολλά λέω) και αίφνης να τη η μυρωδιά του ψιλοκαμμένου. Το έσωσα το bad timing για λίγα δευτερόλεπτα. Λίγο πιο αργή να ήμουν στο μήνυμα που έστελνα και θα τα απολάμβανε ο κάδος τα κρουτόν.

Έτσι γίνεται με όλα. Μα όλα! Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει καλό και κακό σενάριο, καλή ή κακή εξέλιξη. Απλά καλό ή κακό timing. Τα παιδιά είναι ευλογία αν τα θες, και τα ποθείς, και τα περιμένεις, και εφιάλτης αν δεν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω. Το ίδιο συμβαίνει και με τα εργασιακά. Πόσες φορές "παρακαλούσα" μέσα μου να με πάρουν σε μια δουλειά που μου φάνταζε ονειρική μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω αργότερα ότι το σύμπαν είχε άλλα σχέδια για εμένα. Ακόμα και η έλευση του Στεφανάκου που τόσο λαχταρούσαμε για χρόνια ο συνοδοιπόρος και εγώ, προφανώς και έγινε στο σωστό timing. Όταν έπρεπε. Γιατί αν είχε συμβεί όταν εμείς τον περιμέναμε, και κατέφτανε η ελβετική πρόταση, ο μικρός θα ετοιμαζόταν για τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και μάλλον αυτή η μετανάστευσή μας δεν θα είχε συμβεί. Μάλλον, και αν, και εφόσον.... Κρίνοντας λοιπόν εκ του αποτελέσματος, με καθαρό μυαλό και καρδιά, κάθε φορά κάπως συμπληρώνεται το παζλ των συμπτώσεων, των ατυχιών, των απογοητεύσεων, των νικών. Γιατί όλα τελικά συνηγορούν ώστε να σε πάνε ένα βήμα παρακάτω. Να φτιάξεις ένα καλύτερο κέικ την επόμενη φορά έχοντας στην πλάτη μία μικρή αποτυχία, να διευρύνεις τους ορίζοντές σου όταν λαμβάνεις αυτά τα επαγγελματικά όχι, να αφήσεις να φύγει η κοπέλα που δε λέει να συντονιστείτε, να μην αγοράσεις εκείνο το αυτοκίνητο που κάτι δεν σου πάει καλά, να δώσεις μια ευκαιρία στον φίλο που όλο τριγυρνάει στα πόδια σου και εμφανίζεται ως δια μαγείας.... 

Κάποιος λόγος υπάρχει για όλα. Και μόνο όταν είναι η ώρα τους, τα πράγματα συμβαίνουν. Όταν είναι η ώρα τους και έχουμε πάρει και εμείς το μάθημά μας. Έχουμε καταφέρει δηλαδή να φτιάξουμε το κέικ όπως ακριβώς θέλουμε. Έχουμε ωριμάσει, έχουμε εξελιχθεί, έχουμε μάθει, έχουμε παρατηρήσει. Η αρχή της μάθησης -και της αλλαγής- είναι θεωρώ η παρατήρηση. Του εαυτού μας αλλά και των γύρω μας.

Αυτά λοιπόν σκεφτόμουν και όταν έψηνα τα κρουτόν αλλά και όταν λάμβανα ακόμη μία αρνητική, επαγγελματική απάντηση εδώ στας ελβετίας. Τι να θέλει να μου πει άραγε το σύμπαν για τα επαγγελματικά μου;;

ανδριάνα

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

How was your week?

  • Δεν μας φτάνουν οι από πάνω που κοπανάνε σαν να χτίζουν τις Πυραμίδες, κατέφτασαν ενόψει της κακοκαιρίας και οι άνθρωποι του Δήμου με τα ηλεκτρικά πριόνια!
  • Πόσα να αντέξει η δύσμοιρη η μάνα;;
  • Πόσα λέει ένα κλάμα και πόσα κρύβει! Πόσα νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε και τι αποτελεί τελικά τη βάση της δυσφορίας;
  • Πόσες ημέρες σερί χωρίς ήλιο; Καμιά 10αριά! Να ξυπνάς και να κοιμάσαι με τα φώτα ανοιχτά.... Λονδίνο γίναμε!
  • Που ο φετινός χειμώνας είναι πολύ πιο ήπιος (χωρίς πολικές θερμοκρασίες και μεγάλες χιονοπτώσεις) αλλά εξίσου "γκρι".
  • Έτσι, ακόμα και η έλλειψη βροχής ήταν καλό νέο την Παρασκευή και το μεσημεράκι, αφού κάναμε τα ψώνια μας, βγήκαμε λίγο με τον μικρό και το πατίνι.
  • Το υπόλοιπο πσκ χαρακτηρίστηκε από βροχή, αναβολές (μετατέθηκαν οι εορτασμοί των 1ων γενεθλίων του Παναγιώτη λόγω ίωσης), ματαιώσεις (πώς να πας στο Festival des Lumières de Morat όταν η βροχή δε λέει να σταματήσει;), περισσότερες ώρες στο σπίτι (που σημαίνει ευκαιρία για δουλειές που απλά δεν γίνονται ποτέ -δες τακτοποίηση της τεράαααστιας ντουλάπας τροφίμων), παιχνίδια εντός και μαγειρέματα.
  • Το Σάββατο παρακολουθήσαμε για πρώτη φορά για διαγωνισμό καλλιτεχνικού πατινάζ. Συγχρονισμένου, οπότε ήταν ομάδες. Ελβετικές αλλά και Ιταλικές, Φιλανδικές, Αμερικάνικες, Αυστραλέζικες.... 
  • Και είμασταν και οι 3 εντυπωσιασμένοι και για κάποιο λόγο συγκινημένοι.
  • Μιάμιση ώρες παρακολουθούσε προσηλωμένος ο Στεφανάκος.
  • Και το απόγευμα του Σαββάτου καλέσαμε τη Νινίνα (Χριστίνα) που πολύ του είχε λείψει του Στεφανάκου. Και έπαιξαν τόσο ωραία! Μέχρι από το χέρι την έπαιρνε και την έφερνε στην "πίστα" για να χορέψουν. Και όλο την φώναζε για να πάει δίπλα του. 
  • Πρώτη φορά μας έδωσε κανονικό φιλάκι ο Στέφανος. Κανονικό! Την ώρα που έκανε μπάνιο.
  • Τι σου είναι η εμπειρία! Παλαιότερα η εμφάνιση της διάρροιας στον μικρό μάς γέμιζε άγχος και ερωτηματικά. Λες να φταίει το κους-κους που έφαγε πρώτη φορά; Λες να τον πείραξαν οι φακές; Και βουρ στις μαίες και στους γιατρούς και στις σκόνες για να αντικαταστήσουμε το γάλα. Τώρα; Απλά περιμένουμε τα σάλια και τις μύξες την επομένη, 2 δύσκολες νύχτες και την εμφάνιση ενός (ή και δύο) δοντιών τις προσεχείς ημέρες. Τόσο απλά.
  • Έτσι, το Σάββατο το βράδυ, μετά από μήηηνες, θυμηθήκαμε τον πόνο των δοντιών. 
  • Πώς "ξορκίζεις" λοιπόν ένα δύσκολο βράδυ και μία μουντή Κυριακή; Μα με pancakes μήλου!
  • Και το απόγευμα επισκεφθήκαμε τους γειτόνους για γαλλικό καφέ με καβουρντισμένο αμύγδαλο (πακέτο από Ελλάδα), αναλύσεις των προσεχών εκδηλώσεων, κιθάρα και αγκαλιές.
  • Και με αυτά και με εκείνα, καταφέραμε και συντονιστήκαμε οι 3 οικογένειες και κλείσαμε την μίνι εξόρμησή μας για τις 24 Φεβρουαρίου. Εδώ στα πέριξ για σκι (!), θερμά λουτρά, fondue και τζάκι.
  • Είναι τόσο ωραίο να έχεις κάτι να περιμένεις. Σας είχα πει που βάσει έρευνας είμαστε πιο χαρούμενοι ενώ διοργανώνουμε αυτό το κάτι παρά όταν πραγματικά συμβαίνει.
  • Και η Δευτέρα ήταν λίγο δύσκολη λόγω της κούρασης και της έλλειψης του παιδικού σταθμού, αλλά όλα μπήκαν στο δρόμο τους.
  • Παίρνουμε κάτι ψωμάκια, σαν μικρά μπριός μπορείς να τα πεις, με βάση το γάλα, και ο μικρός απλά τρελαίνεται! Όποτε με βλέπει να ανοίγω το σακουλάκι, αρχίζει να χοροπηδάει, να χειροκροτάει και να κάνει γύρους γύρω από τον εαυτό του!
  • Όμορφη, ηλιόλουστη, δημιουργική Τρίτη. Ήλιος, παιχνίδια, αγκαλιές, παιδικός σταθμός, δωράκια, μαγειρικές.
  • Τι τις κάνεις τόσες ντομάτες στα πρόθυρα της κατάρρευσης; Ντοματόσουπα με κριθαράκι! Έγινε.... εξαιρετική! Και τόσο θρεπτική.
  • Κατάφερε και ο συνοδοιπόρος και βγήκε για ένα γρήγορο τρέξιμο το απόγευμα πριν επιστρέψουμε εμείς από τον παιδικό οπότε πάμε καλά.
  • Και την Τετάρτη είπαμε να εκμεταλλευτούμε την καλοκαιρία με πρωινή επίσκεψη στην παραλίμνια παιδική χαρά. Έλα όμως που ακόμα ο ήλιος δεν έλαμπε και είχε ένα κρύο! Και μία υγρασία!
  • Καταφέραμε να παίξουμε, να κάνει πατίνι ο μικρός, να γεμίσουμε λάσπες, να αναρριχηθούμε, να κάνουμε "κούκα μπέλα" και να επιστρέψουμε για πλύσιμο και ύπνο -του μικρού.

  • Και μετά την παράδοση στον παιδικό, συνάντησα και τα κορίτσια για μία γρήγορη κουβέντα κάτω από τον ήλιο.
  • Και το απόγευμα ήταν η πρώτη φορά που πήγε ο συνοδοιπόρος να παραλάβει το φυστίκι μόνος του, οπότε εκμεταλλεύτηκα αυτό το επιπλέον 40λεπτο με ένα απαιτητικό μάθημα yoga.
  • Αρχίσαμε και τις αλληλογραφίες με τη Λονδρέζα Αθηνά για το πρόγραμμα του πσκ. Απίστευτο μου φαίνεται που έφτασε ο καιρός και που όντως θα πάω Λονδίνο μ ό ν η.
  • Περίεργη αίσθηση.
  • Και το βράδυ.... να 'σου τα δόντια -πάλι! Surprise! Κλασικά εκεί κατά τις 23.00. Κλάμα! Πόνος!  Μέχρι το κεφάλι του είχε ιδρώσει του κακομοίρη.... Ηρέμησε με το παυσίπονο σιρόπι και κοιμήθηκε μέχρι τις 05.00.
  • Καρδιακή θα γίνω με αυτό το παιδί! Που στη μέση της νύχτας και της ησυχίας αρχίζει να φωνάζει! Πω πω! Ταχυπαλμία.
  • Και η Πέμπτη ξημέρωσε ξανά με ήλιο (τι ευτυχία!), και πλυντήρια, και διαβάσματα, και συμμαζέματα, και παιχνίδια..... 
  • Και να τα τα δύο δοντάκια στην κάτω σιαγόνα που ξεμυτίζουν! Δεξιά και αριστερά από τα 4 κεντρικά.
  • Είναι τόσο όμορφο που πλέον έχει μεγαλώσει τόσο ώστε να μπορεί πραγματικά να με βοηθάει και να κάνουμε δουλειές παρέα! Πρέπει να τον δείτε να μου δίνει ένα - ένα τα πιάτα από το πλυντήριο (και με πόση προσοχή τα σηκώνει), να βάζουμε τα λαχανικά στο ψυγείο μετά το σούπερ-μάρκετ ... Και είναι τέτοια η χαρά του -και η δική μου!
  • Τι μαγείρεψες; Να μωρέ, μπιφτέκια με πατάτες στο φούρνο. Πόσο απλό ακούγεται ε; Και απλό είναι αλλά και χρονοβόρο!
  • London's calling! Θα σας στείλω ανταπόκριση από βδομάδα.
Καλό σαββατοκύριακο!
Χωρίς πονόδοντους, χωρίς τύψεις, χωρίς έγνοιες.

ανδριάνα

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Δύο ημέρες στη Βιέννη


Ούτε καν 2 ολόκληρες αλλά δεν πειράζει. Ήταν τόσο γεμάτες, τόσο διαφορετικές, τόσο μοναδικές που φάνηκαν σαν ολόκληρη εβδομάδα. Ευτυχώς στη Βιέννη είχαμε την τύχη πριν μερικά χρόνια να περάσουμε τις ημέρες της Πρωτοχρονιάς. Έτσι, και γνωρίζαμε κάπως την πόλη από τη μία (ο συνοδοιπόρος ειδικά που έχει καταπιεί gps) και είχαμε επισκεφθεί τα βασικά αξιοθέματα (μουσεία, παλάτια, κήπους, εστιατόρια) από την άλλη. Αυτή τη φορά λοιπόν είμασταν ε λ ε ύ θ ε ρ ο ι! Πω πω! Ελεύθεροι από πολλές απόψεις... Πρόγραμμα; Σχεδόν ανύπαρκτο. Πέραν της πολυαναμενόμενης παράστασης της φιλαρμονικής και 2 εστιατορίων, μπορούσαμε απλά να περπατάμε όλη μέρα. Υποχρεώσεις; Μηδέν. Για πρώτη φορά μετά από 20 μήνες, δεν είχαμε να σκεφτούμε τίποτα όλα πέραν των εαυτών μας. Πότε νυστάζουμε, πότε πεινάμε, πότε διψάμε, πότε κουραστήκαμε εμείς. Πού θέλουμε να πάμε, τι θέλουμε να φάμε, πόσο να παραμείνουμε, πόσο να ξενυχτήσουμε, πόσο να περπατήσουμε. Καταλαβαίνετε. Η πρώτη αυτή δοκιμασία των mini διακοπών χωρίς τον Στέφανο ήταν eye opening! Και γιατί πραγματικά ξεκουραστήκαμε (και ας είμασταν όλη μέρα στους δρόμους και ας ξυπνούσαμε πρωί πρωί με ξυπνητήρι), και γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι και γίνεται και γίνεται και εύκολα και όμορφα. Και για τους τρείς μας. Win - win δηλαδή.

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή - Παρασκευή! 
  • Και όταν έχεις μπροστά σου ένα τόσο όμορφο και γεμάτο 3ήμερο, τότε απλά δεν κρατιέσαι!
  • Παιχνίδια με τον μικρό λοιπόν το πρωί, δουλειές στο σπίτι, παραλαβή του συνοδοιπόρου, γρήγορο σούπερ - μάρκετ και άφιξη το απόγευμα του Georgy!
  • Ο πρώτος μουσαφιραίος του νέου μας "ξενώνα".
  • Φάγαμε, ήπιαμε, τα είπαμε, παίξαμε και κοιμήθηκε ωραιότατα ο μικρός ώστε να έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο οι "μεγάλοι".
  • Το Σάββατο ξημέρωσε κρύο αλλά σχετικά ηλιόλουστο οπότε γεμίσαμε την ημέρα μας με δραστηριότητες.
  • Τα αγόρια έφυγαν το πρωί για το καθιερωμένο τους τρέξιμο, εγώ έμεινα να παρηγορήσει τον μικρό που δεν το χώραγε ο νους του ότι ο μπαμπάς του και Σάββατο αναχωρεί χωρίς αυτόν από το σπίτι.
  • Συνήλθε όμως και τον υποδεχτήκαμε όταν επέστρεψε χαμογελαστοί.
  • Ενώ ο έτερος δρομέας συνέχιζε τις προπονήσεις τους, φύγαμε οι 3 μας για την παραλαβή του νέου μας αυτοκινήτου! Πόσο γρήγορα έγιναν όλα!
  • Έτοιμο λοιπόν, καθαρό - καθαρό, με τα χαρτιά του, τα χειμερινά του λάστιχα.... του κουτιού! Και ας έχει τα χρονάκια του.
  • Μία νέα εποχή για την ελβετική μας καθημερινότητα ανέτειλε.
  • Crisis #2 που ο μπαμπάς (ναι αυτός που αναχώρησε μόνος το πρωί του Σαββάτου) απαρνήθηκε το αυτοκίνητό μας και μπήκε σε άλλο! Πω πω!
  • Με αυτά και με εκείνα, καταφέραμε να επιστρέψουμε σπίτι με τα 2 αυτοκίνητα, να επιστρέψει και ο δρομέας της παρέας, και να αναχωρήσουμε για βόλτα στο κέντρο.
  • Πατίνι λοιπόν, περπάτημα, καφέ και αναχώριση για την Bienne και τη γνωστή -και αγαπημένη- πιτσαρία.
  • Και από το απόγευμα είμασταν οι τέσσερίς μας σπίτι για παιχνίδια, συζητήσεις (εις βάθος! πόσο καιρό είχε να μας συμβεί;), μαγείρεμα (κέικ με αποξηραμένα δαμάσκηνα και καρύδια), ετοιμασίες για τους Κυριακάτικους εορτασμούς και updates σε όλα τα μέτωπα (και είναι πολλά και από τις 2 πλευρές).
  • Και μετά από έναν ωραιότατο ύπνο, ξυπνήσαμε σε μια συννεφιασμένη και μουντή Κυριακή. Δεν πτοηθήκαμε όμως και ας μείναμε όλη μέρα σπίτι. Γιατί γιόρταζε ο μπαμπάς του σπιτιού μας! Γενέθλια Κυριακή λοιπόν!
  • Το πρωί μας έκανε τη χάρη ο συνοδοιπόρος και πήγε με τον μικρό στην κοντινή μας παιδική χαρά ώστε ο Γιώργος και εγώ να κάνουμε yoga. Χαλάμε εμείς χατήρι σε μουσαφιραίους;
  • Και πέρασε η μία ώρα χωρίς να το καταλάβουμε. Και επέστρεψε πάνω στην ώρα ο συνοδοιπόρος, με τον μικρό να κοιμάται, και εμάς ανανεωμένους και ανάλαφρους.
  • Και το μεσημέρι είχε γίγαντες στο φούρνο δια χειρός συνοδοιπόρου (εξαιρετικοί δηλαδή) και συνέχεια στις μαγειρικές (κις τυριών με ζαμπόν και πιπεριές) και τις ετοιμασίες.
  • Και το απογευματάκι άρχισαν να καταφτάνουν οι φίλοι. Και γέμισε το σπίτι γέλια, και παιδικές φωνές, και τρεξίματα, και τσουγκρίσματα, και φαγητά, και ιστορίες.
  • Και ο Στεφανάκος ήταν σε έκσταση που αντίκρυζε τους φίλους του (Παναγιώτη και Χριστίνα) αλλά και τους δικούς μας μετά από αρκετές εβδομάδες.
  • Πιστός στο πρόγραμμά του, έπεσε για ύπνο πτώμα ο μικρός εκεί κατά τις 20.30, καθίσαμε εμείς λίγο παραπάνω, συμμαζέψαμε και πτώμα και εμείς για ύπνο.
  • "Γιω" φώναζε τον Γιώργο ο Στεφανάκος και με το που τον έβλεπε το πρωί τέντωνε τα χέρια του για να τον πάρει αγκαλιά. Έκαναν και ταβανορεκόρ!
  • Και την Δευτέρα ο συνοδοιπόρος στη δουλειά και εμείς επί τω πλείστων σπίτι. Λίγο τρέξιμο ο Γιώργος, λίγο ύπνο ο Στέφανος, λίγη δουλειά εγώ, φάγαμε οι 3 μας το μεσημέρι στο κοντινό μας εμπορικό (πετύχαμε και τον Cesco), κάναμε 2-3 γρήγορα ψώνια και επιστρέψαμε αναμένοντας την επιστροφή του συνοδοιπόρου.
  • Και το βραδινό μενού είχε μακαρόνια με σάλτσα από πράσα και gorgonzola. Μιαμ μιαμ.
  • Βροχερή Τρίτη, με εσωτερικό πρόγραμμα και αναχώριση του φίλου Γιώργου το μεσημεράκι.
  • Και κάθε φορά που έχουμε επισκέπτες, είναι εξίσου δύσκολος ο αποχωρισμός και για τους τρεις μας. Γιατί και ο Στεφανάκος συνηθίζει την παρουσία, και ας είναι διάρκειας μόλις λίγων ημερών. Εις το επανιδείν λοιπόν.
  • Project #245: Δεύτερο καθισματάκι αυτοκινήτου για το καινούργιο αυτοκίνητο. Η έρευνα ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε. Με ΄γεια μας λοιπόν!
  • Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Ε, η Τετάρτη ήταν η ώρα του πατινάζ -επιτέλους! Με παρότρυνση λοιπόν μιας φίλης που είχαν κανονίσει ομαδική εξόρμηση στο παγοδρόμιο, πήγα και εγώ, έβαλα τα πατίνια μου και ανέβηκα στον πάγο.
  • Τι όμορφη αίσθηση! Και νομίζω ότι τα πήγα αρκετά καλά....  
  • Μαθήματα βέβαια σε ενηλίκους δεν κάνουν γιατί όλοι εδώ μαθαίνουν υποχρεωτικά πατινάζ (όπως και κολύμβηση και σκι) στα σχολικά τους χρόνια. Οπότε, practice makes perfect.
  • Και επέστρεψα σπίτι ίσα - ίσα να μαγειρέψω, να προχωρήσω το newsletter, να συμμαζέψω και να φύγω για την παραλαβή του φυστικιού.
  • Το οποίο τα πηγαίνει εξαιρετικά τη νέα χρονιά στον παιδικό σταθμό. Να είναι που μεγάλωσε; Να είναι που συνήθισε; Να είναι που κάνουν τόσο όμορφα και δημιουργικά πράγματα; Να είναι το νέο τμήμα και οι νέοι δάσκαλοι και συμμαθητές; Πλέον, τεντώνει τα χεράκια του να πάει στην αγκαλιά των δασκάλων του και με χαιρετά. Φτου φτου! Και σε κάθε παραλαβή το απόγευμα μας επιβεβαιώνουν πόσο ωραία πέρασε και πώς συμμετείχε σε όλα.
  • Πόση βροχή....... Όλη την εβδομάδα, λίγες ήταν οι στεγνές ώρες της ημέρας. Και αέρας! Η λίμνη έχει κύμα σαν ωκεανός!
  • Σας έχει τύχει να κοιμάστε και να σκέφτεστε τι ωραία που κοιμάστε; Τι απόλαυση είναι ένας καλός ύπνος ε;
  • Πέμπτη με τα καθιερωμένα πλυντήρια, δύσκολο μεσημεριανό ύπνο του μικρού (μα πότε θα σταματήσουν να κοπανάνε οι από πάνω;;;) και πολλές δουλειές!
  • Δεύτερο αυτοκίνητο = check! Δεύτερο καθισματάκι = check! Έτοιμοι λοιπόν για τα νέα μας προγράμματα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

New Year Resolutions -2018


New year resolutions. Αν ανατρέξετε σε παλαιότερες, αντίστοιχές μου αναρτήσεις, ίσως να παρατηρήσετε ότι αυτοί οι νέοι στόχοι της εκάστοτε χρονιάς ήταν μάλλον λίγο - πολύ γενικοί. Ίσως και ασαφείς. Τώρα το συνειδητοποιώ. Τώρα που έχω αλλάξει -παρέα με την καθημερινότητά μου. Τώρα που νοιώθω ότι ξέρω τι θέλω γιατί ξέρω τι μου λείπει. Μου είναι όλα πλέον πιο συγκεκριμένα. Ίσως τότε (που δεν ήμουν μαμά, δεν ζούσα σε μια ξένη χώρα, δεν περνούσα τις περισσότερες ώρες σπίτι) να με κάλυπτε η καθημερινότητά μου. Να μην χρειαζόμουν "ριζικές" αλλαγές. Ή να μην τις είχα εντοπίσει ώστε να γίνουν απτές. Έτσι, παρέμεναν σε ένα λίγο ονειροπόλο επίπεδο. No no no... όχι φέτος. Όχι για το 2018. Γιατί μετά από σχεδόν 3 χρόνια εγκυμοσύνης και μητρότητας, νομίζω ότι ξέρω πολύ καλά τι θέλω και τι θέλω να αλλάξω. Το ξέρω, δεν θα τα καταφέρω πιθανότατα σε όλα αλλά δεν πειράζει.... Αυτή τη φορά όμως θα προσπαθήσω να γίνω όσο πιο συγκεκριμένη και πρακτική γίνεται (πρακτικότητα is my middle name άλλωστε). Κάθε στόχος λοιπόν θα συνοδεύεται και από ένα action plan! Τι, μόνο στη δουλειά; Και εδώ. Ξεκινάμε λοιπόν.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes