Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

How was your week?

  • Δεν θέλω να σας γράφω συνέχεια για τις γκρίνιες του Στέφανου, τις μύξες του Στέφανου, τις αυπνίες του Στέφανου, οπότε σταματώ. Ή τουλάχιστον, το περιορίζω. Αυτολογοκρίνομαι ;)
  • Δεν είναι φοβερό να διαβάζεις άρθρο "Τα 10 Looks του Χειμώνα" και τα περισσότερα να είναι με πάνινα, χαμηλά παπούτσια χωρίς κάλτσες, ραντάκια με ανοιχτά παλτό, ψηλοτάκουνες γόβες, και see-through πουκάμισα...; Είτε αναφέρονται στον χειμώνα του Miami, είτε εγώ κάτι χάνω.
  • Όλα είναι ομορφότερα το σαββατοκύριακο! Γιατί είμαστε 2 ενήλικες, γιατί έχουμε τη δυνατότητα να προσαρμόσουμε έτσι το πρόγραμμά μας ώστε να είναι πιο ήρεμος ο Στέφανος, γιατί είμαστε αρκετές ώρες εκτός, γιατί γιατί γιατί....
  • Έτσι, το Σάββατο ενώ ξεκινήσαμε για τοπικές δουλειές, τον πήρε ο ύπνος στο αυτοκίνητο (κλασικά) μετά από άλλη μία ολονυκτία (!) οπότε για να του προσφέρουμε αυτό το Θείο δώρο του ύπνου, οδηγήσαμε μία ωρίτσα περίπου μέχρι την Λωζάννη.
  • Εκεί, κάναμε ωραία, ηλιόλουστη βόλτα, ήπιαμε τον καφέ μας, προσπαθήσαμε να ταΐσουμε τον Στέφανο ο οποίος τις τελευταίες ημέρες δεν θέλει (είναι από το συνάχι; είναι που δεν θέλει να τρώει πια με το κουτάλι αλλά μόνος του; άγνωστο!), χαζέψαμε ωραίες βιτρίνες και αγοράσαμε ωραία δωράκια για τον μικρό.
  • Επιστροφή σπίτι με μαγειρικές, παιχνίδια και δουλειές εντός του σπιτιού.
  • Κινέζικο ρύζι με φιλέτο ψαριού.
  • Έφτιαξα και shortbread cookies με την φανταστική, νέα μου σφραγίδα αλλά δεν μου πέτυχαν πολύ στην εμφάνιση. Θέλει λίγο πρακτική. Θα τα καταφέρω όμως, πού θα πάει.
  • Το βράδυ ήταν και η πολυαναμενόμενη συναυλία της φίλης Ρόζας και του Gabriel, εδώ στο Neuchatel. Η πρώτη τους. Périple en Méditerrané.
  • Και δυστυχώς πήγα μόνη γιατί ήταν η ώρα που ο Στεφανάκος τρώει, και κάνει το μπάνιο του και κοιμάται. Οπότε αυτή τη φορά έμεινε ο συνοδοιπόρος σπίτι.
  • Και η παράσταση ήταν εξαιρετική. Και τόσο συγκινητική. Και η έναρξη έδωσε τον τόνο: Τ' αστέρι του βοριά. Ακούστε το να το θυμηθείτε και δώστε λίγη προσοχή στους στίχους. 
  • Και η αίθουσα γέμισε από κόσμο τόσο που είχαμε και ορθίους!
  • Ομιχλώδης η Κυριακή αλλά το έχουμε μάθει πια το κόλπο: ανεβαίνουμε πιο ψηλά. Έτσι πήγαμε στο κοντινό βουνό Chaumont όπου ο ήλιος έλαμπε και τα παιδάκια έτρεχαν με τα ποδήλατα, τα πατίνια, σκαρφάλωναν και έπαιζαν.
  • Έκανε και ο Στεφανάκος την κούνια του και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο.
  • Κυριακάτικες μαγειρικές (μακαρόνια με κιμά!), καθαρίσματα και συμμαζέματα στο σπίτι, μεσημεριανό με τα χέρια για τον μικρό (το οποίο και έφαγε ήσυχα - ήσυχα), απογευματινή, ηλιόλουστη βόλτα στη λίμνη (εννοείται για να κοιμηθεί ο μικρός και να ξεπιαστούμε εμείς... το πότε θα κοιμηθούμε βέβαια εμείς είναι άγνωστο!) και τιραμισού στους γείτονες για την αποτίμηση της συναυλίας, μουσικές και γέλια.
  • Μα πόσο του αρέσει η μουσική του Στέφανου! Ειδικά όταν είναι live. Αντιδρά εντελώς διαφορετικά στο ραδιόφωνο πχ και στο τραγούδι ή στην κιθάρα που ακούει ζωντανά. Και του έβαλε η Ρόζα ένα μικρό γιουκαλίλι μπροστά του και "γρατζουνούσε" τις χορδές και χαμογελούσε. Και όταν η Ρόζα τραγουδούσε χοροπήδαγε! Σε έκσταση!
  • Τόσο χαρούμενος! Και άπλωνε τα χέρια του για να πάει από αγκαλιά σε αγκαλιά.
  • Το βράδυ βέβαια ήταν το 5ο δύσκολο βράδυ στη σειρά..... Χωρίς μπουκωμένες μύτες πια, και βήχα και φτερνίσματα, με δόντια όμως και ίσως και άγχος αποχωρισμού που μάλλον χτυπά την πόρτα σε αυτή την ηλικία. Ποιος ξέρει... Η αυπνία πάντως παραμένει, όπως και το βραδινό κλάμα.
  • Δευτέρα = επιστροφή στον παιδικό σταθμό με αρκετή αγωνία για να δούμε εκεί πώς θα τα πάει σε όλα τα μέτωπα (φαγητό, ύπνο, αποχωρισμό....).
  • Και τα πήγε καλά, πλην του ύπνου. Και αυτό φάνηκε το 1ο λεπτό που μπήκε στο αυτοκίνητο. Ούτε να ξεπαρκάρω δεν είχα προλάβει και κοιμόταν ήδη.
  • Οπότε.... αργό οδήγημα μέχρι το κέντρο, επιλογή ηλιόλουστου σημείου για παρκάρισμα, αναμονή 1,5 περίπου ώρας εντός του αυτοκινήτου και επίσκεψη στις μαίες του Ερυθρού Σταυρού μήπως μπορούν να μας διαφωτίσουν για τους τελευταίους πειραματισμούς του Στέφανου.
  • Πόσες ώρες έχω παρεμείνει εντός του αυτοκινήτου στην μετά-Στεφάνου εποχή άραγε;; Πολλές! Θα αφήσω ένα βιβλίο στο αυτοκίνητο τουλάχιστον να περνάει εποικοδομητικά ο χρόνος.
  • Οι μαίες μας διαφώτισαν κάπως επαναλαμβάνοντας μάλλον αυτά που ήδη ξέραμε - είχαμε διαβάσει, αλλά είναι ίσως δύσκολα στην υλοποίηση μερικές φορές. Ειδικά όταν κλαίει για κανα δύωρο μες στη νύχτα. Διλήμματα παντού και πάντα. Να τον σηκώσεις; Και πόσο να τον κρατήσεις; Μήπως πεινάει; Να του βάλεις ορό στη μύτη; Μήπως είναι τα δόντια;
  • Θα σας πω μόνο μία από τις αποστομοτικές απαντήσεις που έλαβα. Ήταν στην ερώτηση γιατί κοιμάται τόσο εύκολα στο καρότσι και στο αυτοκίνητο, χωρίς κόπο, χωρίς κλάμα (σε αντίθεση βέβαια με το σπίτι και τον παιδικό σταθμό). Είναι η κίνηση; Είναι ο θόρυβος; Μπορεί. Είναι όμως ότι και η μαμά έχει αποφασίσει ότι δεν μπορεί να ασχοληθεί με τον μικρό (για ευνόητους λόγους), είναι απλά δεδομένο, οπότε και αυτός με τη σειρά του το αντιλαμβάνεται, το αποδέχεται και προχωρά αντίστοιχα.
  • Να σας πω κάτι. Ούτε εγώ γιορτάζω του Αγίου Βαλεντίνου, ούτε μου λέει κάτι η Τσικνοπέμπτη. Δεν μου φταίει σε τίποτα όμως ο υπόλοιπος κοσμάκης που θέλει να γιορτάσει. Τι μιζέρια είναι αυτή να λογοκρίνουμε ό,τι συμβαίνει γύρω μας και ας μην μας αφορά ούτε τόσο δα.
  • Αφήστε τον κόσμο να χαρεί με ότι του προσφέρει χαρά. Και βρείτε εσείς τις δικές σας χαρές. Όλοι δικαστές γίναμε. Ειδικά διαδικτυακά.
  • Πόσα άρθρα, πόσες συζητήσεις, πόσες αναλύσεις, πόσες απόψεις........ καλώς ήρθατε στον άγνωστο κόσμο που λέγεται μητρότητα / πατρότητα.
  • Ευτυχώς το βράδυ της Τρίτης είχαμε σερί ύπνο μετά από μέρες και ένας Θεός ξέρει πόσο τον χρειαζόμασταν. Ευχαριστούμε Στέφανε!
  • Και το μεσημέρι είχαμε οικογενειακή δραστηριότητα στον παιδικό σταθμό οπότε πήγαμε με τον μικρό για να μην συμμτέχουμε τελικά. Ουφ.... 
  • Και δώστου ξανά συζητήσεις, και αναλύσεις, και προτάσεις, και αντιπροτάσεις.....
  • "I'm very sad to announce that Kevin is leaving our team". Ο συνοδοιπόρος αλλάζει επαγγελματική θέση. Και όχι δεν τον λένε Kevin. Έτσι τον φωνάζει ο διευθυντής του γιατί του θυμίζει τον Kevin Costner.
  • Μακάρι ο επόμενος διευθυντής να είναι τόσο cool, πολυδιάστατος και ευχάριστος όσο ο Sebastian.
  • Και την Πέμπτη, μετά το σχολείο, πήγαμε κατευθείαν στην Bienne για να κάνουμε την 1η μας βόλτα με τον μικρό Παναγιώτη. Και είχε ωραίο ήλιο αλλά και φοβερό αέρα.
  • Στα καλά νέα της εβδομάδας, έκλεισε εισιτήρια η μαμά και θα μας έρθει μέσα Μαρτίου! Γιούπι!
Καλό σαββατοκύριακο! Καλό 3ήμερο στους εν Ελλάδι φίλους!
ανδριάνα

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

How was your week?

  • Το διάβασα σε ένα αμερικάνικο blog και το βρήκα εξαιρετική ιδέα. Ξέρετε τη μανία που έχουν τα πιτσιρίκια με ότι δεν είναι δικό τους. Απλά αγνοούν τα χίλια παιχνίδια και τους τραβούν την προσοχή όλα τα των ενηλίκων (καλώδια, κουτάλες, βούρτσες, παπούτσια). Τι κάνουμε λοιπόν; Κάθε ημέρα φτιάχουμε ένα μυστικό κουτί με μερικά από τα πράγματα του σπιτιού που θα του αρέσουν. Έτσι κάθε ημέρα είναι και μία νέα εξερεύνηση.
  • Εγώ λοιπόν συνήθως του βάζω 5-6 αντικείμενα με κριτήριο τις διαφορετικές υφές - υλικά - χρώματα - χρήσεις - ήχους. Πλαστικός, κίτρινος στύφτης, μεταλλικό κατσαρολάκι, ξύλινο διακοσμητικό, παλιά, λαχανί οδοντόβουρτσα, χαρτομάντηλα, χαρτόνι από το ρολό κουζίνας, μικρό μπουκαλάκι νερού με ρεβύθια, μεταλική θήκη τσαγιού με μαυρομμάτικα κτλ. 
  • New era για την φίλη Ντόρα αλλά -ως παράπλευρη 'απώλεια'- και για την φίλη Ναταλία. Δέκα ολόκληρα χρόνια ήταν αυτά.
  • Και μετά τον τσουχτερό αλλά ωραίο ήλιο, και ενώ οι ελπίδες μας ήταν στη συνέχιση της καλοκαιρίας και το πσκ, να ΄σου το πρωί της Παρασκευής το ωραιότατο χιόνι.
  • Είναι τρελός αυτός ο -ελβετικός- καιρός!
  • Πόσο ωραίο Σάββατο περάσαμε. Ξεκινήσαμε για την Βασιλεία αλλά τελικά πήγαμε λίγο πιο κάτω, στο Vitra Design Museum στη Γερμανία.
  • Το είχαμε δει πριν καιρό τυχαία και είπαμε αυτή τη φορά να το επισκεφθούμε. Είμαστε ούτως ή άλλως θαυμαστές της vitra, και εμπράκτως.
  • Και ήταν τόσο σωστή η επιλογή. Το flagship store το οποίο εκτείνεται σε 4 ορόφους είναι απλά το ονειρικό μου σπίτι. Δεν έχω λόγια για να σας το περιγράψω. Αν μπορούσα θα έβγαζα 1.000 φωτογραφίες (όχι ότι έβγαλα λιγότερες). Θα προσπαθήσω να σας γράψω για αυτό με την πρώτη ευκαιρία.
  • Και στην ουσία είναι μια μικρή πολιτεία, με 20 κτίρια μεγάλου αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος, μουσείο, gallery, εργοστάσιο, πυροσβεστικό σταθμό, καφέ κτλ κτλ.
  • Θα επανέλθουμε σίγουρα. Αυτή τη φορά ελπίζω να κάνουμε και το 2ωρο tour.
  • Γυρνώντας, σταματήσαμε στη Βασιλεία για να φάμε σε ένα εστιατόριο που είχαμε βρει online το οποίο και μας παίδεψε για να το βρούμε (η είσοδός του ήταν μέσω ενός βιβλιοπωλείου) και δεν είχε παιδικό καθισματάκι για τον Στέφανο. Κρίμα...
  • Η Αμερικάνικη οικογένεια παρακολούθησε Andrea Bocelli στο Miami και ήταν λέει εξαιρετικός!
  • Η Κυριακή ήταν ηλιόλουστη και όμορφη! Ξεκίνησε με καφέ στο παραλίμνιο Beau Lac με τον Christian και την Βάγια, και συνεχίστηκε στο σπίτι των νεο-γονειών στην Bienne, με μακαρόνια με κιμά δια χειρός των ανδρών, παιχνίδια με τα μικρά αγόρια, αναλύσεις και γέλια.
  • Την Κυριακή ήταν και οι ελληνικοί εορτασμοί της μαμάς που έγινε 60. Τόσο νέα μαμά και γιαγιά!
  • Α! Ντύθηκε και ο Στεφανάκος πρίγκιπας με την στολή που μας έστειλε η γιαγιά του. Και είχε τόση πλάκα. Ούτε που τον ενόχλησε, και ας ήταν και μισό μέτρο μεγαλύτερη, και ας είχε και καπέλο, και φτερό κτλ. Γεννημένος πρίγκιπας.
  • Η Δευτέρα συνεχίστηκε όμορφα... με τον Στέφανο στον παιδικό να δοκιμάζει πρώτη φορά δημητριακά για πρωϊνό, να μοιράζει αγκαλιές (με ρώτησαν οι δασκάλες αν αγκαλιάζει στο σπίτι γιατί τις αγκάλιαζε όταν έπαιζαν μαζί του) και 2ωρο σχεδόν ύπνο με την επιστροφή μας σπίτι.
  • Και μετά, και φάγαμε, και παίξαμε με τόσο καλή διάθεση. Φτου φτου.
  • Μιας και λοιπόν φαίνεται πως αυτές τις 2-3 πρωινές ώρες τις έχουμε διαθέσιμες (φτου φτου), καιρός να οργανωθούμε! Μήπως και χωρέσουμε όσα περισσότερα γίνεται, σε ένα μείγμα υποχρεώσεων και ευχαρίστησης, job & pleasure.
  • Έτσι, την Τρίτη ξεκίνησα με yoga, μπάνιο με όλα τα κονφόρ, συνέχισα με δουλειά, μάζεμα, ψιλομαγείρεμα και off για να παραλάβω το μικρό φυστίκι.
  • Και κοιμήθηκε 1,5 ώρες στο γυρισμό γιατί ακόμα στο σχολείο δεν καταφέρνει να κοιμηθεί. Εδώ δυσκολεύεται σπίτι να μου πείτε.
  • Και το βραδάκι είχαμε Βαλεντίνικο δείπνο οι 2 μας, συνεργατικό και γαλλικό: είχα φτιάξει εγώ από το απόγευμα πατάτες au gratin και έψησε το βράδυ ο συνοδοιπόρος 2 filets de boeuf.
  • Το φυστίκι όμως, πέραν της μπουκωμένης μύτης που έχει κανά - δυο εβδομάδες πια, τώρα συνεχίζει και με λίγο βήχα.
  • Που σημαίνει ότι το βράδυ πέρασε δύσκολα και την Τετάρτη σχολείο δεν πήγε.
  • Και ενώ την Τετάρτη κουτσά - στραβά τα πήγαμε καλά μέσα στην ημέρα, την Πέμπτη δεν τα καταφέραμε τόσο.
  • Ξεκινήσαμε πρωί-πρωί για τον παιδίατρο ο οποίος μας επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για ένα απλό κρυολόγημα (παιδικό δεν θέλατε; υπομονή τώρα!), κάναμε ωραία βόλτα στον παγωμένο ήλιο δίπλα στη λίμνη (μέχρι εδώ όλα καλά) και επιστρέψαμε σπίτι!
  • Ε, για 2-3 ώρες απλά δεν ήξερε τι θέλει - πού πονά - γιατί δεν κοιμάται - αν πεινάει. Να μην μπορεί να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά από την κούραση και τη νύστα και να αρνείται να κοιμηθεί! Ακόμα και αγκαλιά! Απελπισία!
  • Κανέναν παιδοψυχολόγο έχουμε στην παρέα; Πώς εξηγείται στο καρότσι και στο σούπερ-μάρκετ, και στη βόλτα να είναι απόλυτα ήρεμος, χαρούμενος, να κοιμάται και να χαμογελά, και στο σπίτι να "θυμάται" όλους του τους πόνους;
  • Και είχαμε ωραία σχέδια για την Τσικνοπέμπτη, με ψησίματα και μαγειρικές σε σπίτι φίλων, και έφτιαξα πατάτες φούρνου "αλλιώς" και τζατζίκι. Και τελικά πήγαμε για λίγο και εννοείται ότι ο Στέφανος ξέχασε και πόνους, και μπουκώματα, και μύτες, και δόντια και καθόταν ήσυχος ήσυχος.
  • Έτσι, τσικνιστήκαμε (κανονικότατα), φάγαμε ωραία, γελάσαμε, θυμηθήκαμε τα εφηβικά μας χρόνια, το clubbing στην Ελλάδα των 90s, τις καλοκαιρινές διακοπές και καψίματα.....
  • Το βράδυ βέβαια της Πέμπτης να μην σας πω καλύτερα πώς πήγε.... "έκανα τη νύχτα μέρα". Ενώ δείχνει καλύτερα, κοιμάται πολύ χειρότερα. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
  • Στα καλά νέα της εβδομάδας, το Πάσχα θα πάμε στην Lyon! Γιούπι!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Gruyères όπως λέμε τυρί


Έχω λίγο επαναπαφθεί. Το παραδέχομαι. Μία όμως ανάρτηση για το όμορφο Gstaad που είχα γράψει τον Νοέμβριο του 2015 με επανέφερε. Σας είχα υποσχεθεί περισσότερες ταξιδιωτικές αναρτήσεις για την Ελβετία και τις γύρω χώρες. Και η αλήθεια είναι ότι λόγω του Στεφάνου κάπως περιορίστηκαν οι μετακινήσεις μας, επουδενί όμως δεν σταμάτησαν. Απλά, ίσως με τον καιρό, κάπως να έχουμε εξοικειωθεί και να μην μας εντυπωσιάζει όπως στην αρχή αυτή η πραγματικά ασύλληπτη ομορφιά της Ελβετίας. Είναι που είναι και ο χρόνος πιεσμένος οπότε οι αναρτήσεις γράφονται πιο βιαστικά και πιο βράδυ. Οι ομορφιές όμως είναι εδώ, όπως και τα κοντινά ταξίδια, οπότε έχουμε πολύ υλικό για ελβετικές περιπλανήσεις και εμπνεύσεις. Επανέρχομαι λοιπόν παρουσιάζοντάς σας το πανέμορφο, μικροσκοπικό και παραμυθένιο Gruyères.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

How was your week?

  • Παρασκευή ρεπό από τον παιδικό και το πρωί συναντήσαμε την Ρόζα και την φίλη της Ιωάννα που ήρθε από τας Αθήνας για επίσκεψη.
  • Και είχε πολύ όμορφη ημέρα. Και αφού τσιμπήσαμε το μεσημέρι οικογενειακά περπατήσαμε και λιγάκι στη λίμνη.
  • Αχ όμορφος, αδιάκοπος, 8ωρος ύπνος. Φτου φτου φτου. Επανήλθαμε οικογενειακώς στους ωραίους μας ύπνους και πολύ το ευχαριστηθήκαμε.
  • Δόντι! Ξεμύτησε το πρώτο.
  • Βροχή στα πεδινά, χιόνι στα βορινά. 
  • Marin centre λοιπόν το Σάββατο και πώς το έφεραν οι δουλειές και οι συμπτώσεις και μείναμε σχεδόν όλη την ημέρα.
  • Ξεκινήσαμε για κάποιες δουλειές, συναντήσαμε τυχαία ένα ζευγάρι φίλων και καθήσαμε για καφέ, μας ενημέρωσαν οι νεο-γονείς ότι έρχονται για την 1η τους οικογενειακή βόλτα, ξανά δουλειές λοιπόν με τους φίλους, ξανά καφέ και τσίμπημα και επιστροφή το απόγευμα.
  • Και ξαφνικά να 'σου και ο πόνος χαμηλά στη μέση. Αυτός μας έλειπε τώρα. Πρώτη φορά ever. Και με πονά non-stop μέσα στην ημέρα. Και όταν σκύβω ή όταν σηκώνω τον μικρό νιώθω "τσιμπήματα", ειδικά στα δεξιά. Κανένας γιατρός στη παρέα να βοηθήσει;
  • Και ενώ την 2η ημέρα προσπαθούσα να τον φιλοσοφήσω (τον πόνο), να 'σου από το πουθενά ένα άρθρο που φέρνει σαν παράδειγμα αυτόν ακριβώς τον πόνο και εξηγεί ότι πλέον των πιθανών φυσικών αιτιών, πιθανά συναισθηματικά αίτια είναι η απώλεια δύναμης και τα "θαμμένα" συναισθήματα (loss of power and buried emotions).
  • Και μέσα σε αυτόν τον πόνο, φεύγει και ο συνοδοιπόρος για να βοηθήσει φίλο στη συναρμολόγηση των επίπλων, και μας αφήνει τη μισή Κυριακή μόνους τους 2 μας.
  • Και ρίχνει ξαφνικά ένα κλάμα ο μικρός! Κλάμα απελπισίας με διάρκεια 1 ώρα. Και να πρέπει να τον κρατάω και να πονάει και η μέση. Ουφ ουφ και ξανά ουφ.
  • Και να πρέπει και να τον ηρεμήσω, και να του μαγειρέψω, και να μου μαγειρέψω, και να μαζέψω μετά τον χαμό..... Κυριακή, γιορτή και σχόλη σου λέει μετά. Εκπληκτικά και ξεκούραστα πάνω απ' όλα.
  • Και έξω να ρίχνει μία βροχή... και από το μεσημέρι ένα χιόνι! Φτου και από την αρχή.
  • Είχε όμως η αγαπημένη μου, μονάκριβη αδελφή γενέθλια. Και κάτι τέτοιες ημέρες μου λείπουν ακόμα πιο πολύ.
  • Και η μικρή Άρτεμις ντύθηκε πειρατίνα για το παιδικό πάρτυ και ήταν κούκλα.
  • Και η μικρή Αριάννα έχει μεγαλώσει τόσο που κάνει κούνια μόνη της.
  • Καταφέραμε και τα είπαμε και με την φίλη Κατερίνα και κάναμε τα updates μας. Λέτε να τα καταφέρουμε να συναντηθούμε στο Παρίσι;
  • Τι κάνεις όταν είσαι αναγκαστικά κλεισμένος σπίτι, δεν έχεις και τρελά κέφια αλλά κάπως θες να διοχετεύσεις την ενέργειά σου; Φτιάχνεις κέικ με τον συνοδοιπόρο! Και για εμάς, είναι πάντα μία όμορφη διέξοδος, αποφόρτιση και δημιουργία.
  • Φτιάξαμε λοιπόν εξαιρετικό κείκ με μήλο - αμύγδαλα - σταφίδες.
  • Και η φίλη Μαριάννα με ενημέρωσε ότι η παράδοση λέει ότι φτιάχνεις γλυκό όταν βγει το 1ο δόντι του μωρού οπότε να! Ούτε να το ξέραμε!
  • Δέματα! Σας το έχω γράψει τόσες φορές αλλά είναι τόση η χαρά μου κάθε φορά που λαμβάνουμε δέμα στο ταχυδρομείο. Ακόμα και αν γνωρίζω το περιεχόμενο. Και αυτή τη φορά ήταν διπλό το καλό: ακόμη ένα βιβλίο από την αγαπημένη μου Γαλάτεια (αυτή τη φορά για το baby lead weaning) και αποκριάτικη στολή - έκπληξη από την μαμά μου για τον Στεφανάκο.
  • Παιδικός σταθμός ημέρα #3 και είπαμε να κάτσει αυτή τη φορά μέχρι και το μεσημεριανό των 11.00. Ευτυχώς πετάχτηκε και η φίλη Χριστίνα για έναν γρήγορο καφέ, πήγα και στο διπλανό σούπερ-μάρκετ για φρούτα, κάπως πέρασε η ώρα.
  • Γιατί από την αγωνία μου κοιτούσα το ρολόι κάθε 5 λεπτά.
  • Το βράδυ Δευτέρας έγινε ομορφότερο με τους γείτονες που ανέβηκαν για κρασί και -πολλές- αναλύσεις παντός τύπου.
  • Και η Τρίτη ήταν η 1η ημέρα που άφησα τα αγόρια το πρωί στις δουλειές και τον παιδικό και επέστρεψα σπίτι, μόνη, για 2 ολόκληρες ώρες!
  • Ταχυπαλμία με έπιασε από την αγωνία, την ανυπομονησία, την εγρήγορση, τον ενθουσιασμό... Δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Φωτιά είχα πάρει! Νόμιζα ότι μέσα σε 2 ώρες μπορώ να πάω στο φεγγάρι και πίσω.
  • Και ο αγαπημένος pepper, σαν να το ήξερε, έπαιζε τον αγαπημένο David Bowie -Absolute Beginners. Αυτό είμαστε, και ο Στέφανος και εγώ. 
  • Η υπόλοιπη ημέρα δεν κύλησε το ίδιο ήρεμα και αισιόδοξα, με τον μικρό να περνάει δύσκολες σχεδόν 2 ώρες το μεσημέρι, και εγώ μαζί του.
  • Το απόγευμα όμως καταφέραμε και πήγαμε για καφέ με τα κορίτσια (Ρόζα, Ιωάννα) και ήταν αξιαγάπητος.
  • Ήρθαν και τα αγόρια και τσιμπήσαμε ιταλικό σάντουιτς στο νέο μαγαζί που άνοιξε στο κέντρο.
  • Και είναι φοβεροί αυτοί οι Ιταλοί! Τους μιλάς αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και εκείνοι απλά συνεχίζουν στα ωραία τους ιταλικά. Και ο κατάλογος μόνο στα ιταλικά -εννοείται!
  • Καταφέραμε να τα πούμε και με τον φίλο Θοδωρή σε ένα τηλεφώνημα εφ' όλης της ύλης.
  • Ωραίος ήλιος, ωραία ησυχία και ωραίο μάθημα κάναμε την Πέμπτη. Καιρό είχαμε. Για την ακρίβεια από τότε που γεννήθηκε ο Στεφανάκος.
  • Και μετά τον παιδικό, πήγαμε σερί για βόλτα στη λίμνη και στο κέντρο. Συναντήσαμε και την Βάγια και πέρασαν 2 ώρες σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Και επιστρέφοντας σπίτι (με κλασική αναμονή στο αυτοκίνητο για να συνεχίσει τον ύπνο του ο μικρός) είπαμε και ένα γρήγορο γεια στα κορίτσια του πρώτου που μόλις είχαν τελειώσει το μάθημα κιθάρας (Ρόζα και Δανάη).
  • Μα χαμογελάει σε όλους, ακόμα και στις δασκάλες των άλλων τμημάτων που δεν ξέρει!
  • Χρόνια πολλά μαμά!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Μετριότης


Ένα σπίτι, μπάχαλο. Φαγητό, μέτριο. Αλληλογραφία, στοίβα. Γκαρνταρόμπα, η μισή σε αχρηστεία. Μαλλί, υπό κατάρρευση. Μαύροι κύκλοι μέχρι το πηγούνι. Ρούχα, αμφιταλαντευόμενα μεταξύ τσαλακωμένου και οριακά εμφανίσιμου. Νύχια, σπασμένα. Ώμος, δυσκίνητος. Μάτια, πρησμένα. Μέση, σε υπερωρίες. Ύπνος, περιζήτητος. Ησυχία, επίσης. Ξεκούραση, παρομοίως. Προσωπικός χρόνος, μηδέν. Ή πιο σωστά, όταν εμφανιστεί σε απόσταση αναπνοής μετατρέπεται αυτομάτως σε ύπνο. Βοήθεια εκ των έξω, επίσης μηδέν. ΜΗΔΕΝ. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι ακόμα και στην ουρά της τράπεζας πρέπει να πάω με τον Στέφανο και όση ώρα πάρει. Ακόμα και όταν ήταν μόλις μερικών ημερών. Σημαίνει ότι για να βάλω πλυντήριο (που βρίσκεται 5 ορόφους κάτω) πηγαίνω με τον Στέφανο αγκαλιά. Σημαίνει ότι αν δεν μαγειρέψω απλά δεν θα φάω. Και όχι, delivery δεν υπάρχει στην Ελβετία παρά μόνο για πίτσα. Σημαίνει ότι κάθε ημέρα είναι και ένας μικρός αγώνας για το τι θα προλάβεις να κάνεις, αν θα σου κάνει το χατήρι ο μικρός να κοιμηθεί έστω 1 ώρα και τι θα πρωτοχωρέσεις σε αυτή. Εκεί να δείτε διλήμματα. Να φας ή να φτιάξεις το newsletter; Να πλύνεις τις κατσαρόλες ή να ξαπλώσεις; Να χαζέψεις λίγο στο internet να δεις τι γίνεται στον έξω κόσμο ή να σιδερώσεις;

Πώς συμβιβάζεσαι σε μία γενικευμένη μετριότητα, σε ένα μικρό μπάχαλο, όταν μια ζωή πάσχιζες για την άπιαστη τελειότητα; Και ναι, τελειότητα δεν υπάρχει. Άπιαστη δεν είπαμε; Αλλά αυτή την περίοδο της ζωής μου νιώθω ότι απέχω τόσο πολύ από αυτή, σε τόσα διαφορετικά επίπεδα. Και προσπαθώ από κάπου να πιαστώ. Να μου θυμίσω όλα τα ελαφρυντικά. Τα ελαφρυντικά όμως δεν αλλάζουν την εικόνα που βλέπω στον καθρέφτη, και στο σαλόνι, και στην κουζίνα. Δεν αλλάζουν την υπομονή μου που όλο και μειώνεται. Δεν αλλάζουν τον χρόνο που τόσο χρειάζομαι αλλά δεν έχω. Και ακούω τις εν Ελλάδι φίλες - μαμάδες που κανονίζουν εκδρομές χωρίς τα παιδιά, και πηγαίνουν θέατρο, και σκέφτονται να κάνουν και δεύτερο, και τρίτο παιδί, και κάνουν pilates - yoga - γυμναστήριο - χορό, και ντύνονται και στολίζονται, και είναι όμορφες, και περιποιημένες. Δεν είναι όλες έτσι. Ούτε είναι πάντα έτσι. Αλλά όλες κάποιες στιγμές είναι και έτσι. Γιατί όλο και κάποια γιαγιά υπάρχει τριγύρω για τα παιδιά, όλο και κάποια κυρία για να συμμαζέψει το σπίτι, όλο και κάποιος θα σου φέρει ένα πιάτο φαΐ, όλο και κάποιος θα πεταχτεί στο ταχυδρομείο και για εσένα. 

Και με πιάνει το παράπονο. Γιατί οι περισσότεροι ακούν ότι είμαστε στην Ελβετία και νομίζουν ότι κάνουμε spa, και ski, και κυκλοφορούμε με chauffer. Γιατί κανείς που δεν έχει ζήσει πραγματικά στο εξωτερικό, μόνος, δεν μπορεί να καταλάβει πώς πραγματικά είναι. Πόσο μάλλον όταν σε αυτό το μοναχικό σκηνικό μπαίνει και ένα μωρό. Και τα 2 σου χέρια πρέπει να γίνουν 20 για να καλύψουν τις ανάγκες που σε σημαντικό ποσοστό των ελληνίδων μαμάδων καλύπτονται και από τρίτους. Εξωτερικό δεν θέλατε; Ναι. Επιλογή μας είναι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δυσκολίες. Ή ότι πλάθουμε μία πλασματική εικόνα ευτυχίας. Σίγουρα υπάρχουν και στην Ελλάδα μαμάδες που ζουν αντίστοιχες συνθήκες με τις δικές μου αλλά μάλλον είναι η μειοψηφία. 

Ουφ. Ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου. Γιατί με πνίγουν. Γιατί μερικές φορές νιώθω ότι έχω χάσει τον αυθορμητισμό μου, την χαρά μου, την ξεγνοιασιά μου. Σαν να μεγάλωσα απότομα. Μη πω "γέρασα" και ακουστεί βαρύ. Ευτυχώς, πριν λίγες ημέρες ο μικρός έκανε το μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα και ξεκίνησε δειλά - δειλά για κάποιες ώρες στον παιδικό σταθμό. Πόσο αγωνιώ να πάει καλά. Και να περνάει καλά. Και να είναι το γλυκό, χαμογελαστό, δραστήριο παιδάκι που ξέρω και στον παιδικό. Και να μπορέσει να εξελίξει όλα αυτά του τα χαρίσματα. Και να κάνει φίλους. Και να παίζει, και να σκαρφαλώνει σε έναν χώρο που είναι ειδικά διαμορφωμένος ώστε να μπορεί να είναι ελεύθερος και ασφαλής. Και πόσο ανυπομονώ να γίνουν όλα αυτά, να είναι εκείνος καλά, ώστε να είμαστε και εμείς. Και έτσι να έχω αυτές τις 3-4 πολύτιμες ώρες δικές μου. Ναι, πάλι θα μαγειρεύω, και θα σιδερώνω, και θα πηγαίνω στις τράπεζες, και θα γράφω newsletters και αναρτήσεις, αλλά δεν θα τα κάνω όλα με την ψυχή στο στόμα, με ένα μωρό να γκρινιάζει και με την αγωνία πόση ώρα έχω ακόμα άραγε μέχρι να ξυπνήσει! 

Ευχηθείτε μας καλή επιτυχία!
ανδριάνα

ΥΓ. Όχι και η πιο θετική ανάρτηση αλλά προτιμώ να είμαι αληθινή από πλασματικά ευτυχής. Που ευτυχής είμαι αλλά είμαι και πιεσμένη, και αγχωμένη, και κουρασμένη. Ενίοτε. The best is yet to come :)

ΥΓ2. Αφιερωμένη λοιπόν αυτή η ανάρτηση σε όλες τις μαμάδες που κάποιες ημέρες αισθάνονται πολύ παχιές, πολύ κουρασμένες, πολύ άσχημες, πολύ μπουχτισμένες, πολύ πιεσμένες, πολύ λίγες.... Καταλάβατε!

ΥΓ3. Ανάρτηση για τον Στέφανο χωρίς τον Στέφανο δεν γίνεται... Πιο πάνω από πρόσφατή μας βόλτα όπου έπιασε ξαφνικά κρύο και επειδή δεν είχαμε τον σκούφο του μαζί, φόρεσε τον δικό μου. Και είχε τόση πλάκα!

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

How was your week?

  • Μα σαν να το φύλαγε! Παρασκευή, με την επιστροφή του συνοδοιπόρου να 'σου οι γκρίνιες του μικρού, να 'σου ξύπνιος όλη την ημέρα με τα μάτια πρησμένα από τη νύστα.
  • Το Σάββατο όμως ξημέρωσε ηλιόλουστο και κεφάτο!
  • Ήλιος ήλιος ήλιος!
  • Και φάγαμε το πρώτο μας πρωϊνό οι 3 μας: ψημένο ψωμί με σπιτική μαρμελάδα πορτοκάλι.
  • Και το μεσημεράκι κοιμήθηκε για καμιά ωρίτσα ο μικρός, ξεκουράστηκε ο συνοδοιπόρος, προχώρησα και εγώ κάποιες δουλίτσες. Όλοι ευχαριστημένοι!
  • Και με το που ξύπνησε, βουρ για Γαλλικό σούπερ-μάρκετ.
  • Και το βραδάκι είχαμε μαγειρικές: κις με μπρόκολο, και την βασιλόπιτα με την Ρόζα για την αυριανή γιορτή.
  • Ήρθε για λίγο και ο Κώστας για κρασί και πειράγματα με τον συνοδοιπόρο.
  • Τι ωραίο να κοιμάσαι σερί 8ωρο! Από συνήθεια ξύπνησα 2-3 φορές μες στη νύχτα να δω το ρολόι αλλά ο μικρός ενώ ακουγόταν κάποιες φορές δεν έχασε λεπτό τον ύπνο του.
  • Γιορτή Βασιλόπιτας Ελλήνων του Neuchatel. Δεν είμαστε πολλοί αλλά προσπαθούμε να οργανωθούμε και να ενωθούμε. 
  • Δεύτερη λοιπόν διοργάνωση, στο ίδιο σημείο, με καμιά 50αριά ενήλικες και 15 παιδάκια, νέες φάτσες και παλιές, αλλά πάντα ωραία διάθεση και χαμόγελα.
  • Και ο Στεφανάκος ήταν ο πιο μικρός και προσέλκυσε όλα τα βλέμματα.
  • Προσπάθησα και εγώ να μιλήσω με όσους περισσότερους γινόταν και με όλους είχαμε πολύ εγκάρδιες συζητήσεις.
  • Αργά το μεσημέρι αναχωρήσαμε και τον Στέφανο τον πήρε ο ύπνος το 1ο λεπτό που μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Τον κακομοίρη. Τόσα ερεθίσματα, τόσος κόσμος, τόσος θόρυβος.
  • Έτσι, είπαμε και εμείς να το εκμεταλλευτούμε και να πάμε μέχρι την Bienne στη γνωστή αγαπημένη μας πιτσαρία μαζί με τους "πρωτευουσιάνους" (από την Βέρνη βλέπετε) φίλους.
  • Και έτσι, επιστρέψαμε οριστικά σπίτι αργά το απόγευμα, πλήρεις από όλες τις απόψεις.
  • Ερώτηση προς γονείς: είχαν και τα δικά σας μικρά αυτή την τάση να σηκωθούν ενώ προσπαθούσαν να κοιμηθούν στην κούνια τους; Εμάς σηκώνεται καθιστός ακόμα και κοιμισμένος, με κλειστά τα μάτια! Δεν σταματά να σπρώχνει!
  • Δεν σας είπα! Ο συνοδοιπόρος έφερε από την Αμβέρσα στον μικρό ένα αξιολάτρευτο, μικροσκοπικό αυτοκινητάκι που έχει και φτερά για να πετάει. Το οποίο μιλάει και τραγουδάει συνέχεια. Μόνο που είναι στα φλαμανδικά! Πόσο γελάω... Αν υπάρχει εθελοντής - μεταφραστής παρακαλώ να αφήσει σχόλιο.
  • Από τους -5 πήγαμε στους 5 και ζεστάθηκε λιγάκι το κοκκαλάκι μας! Μαζί βέβαια με την άνοδο ήρθαν και οι βροχές. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα.
  • Από Τετάρτη όμως είχε εξαιρετικές, χειμωνιάτικες ημέρες! Γέμισαν τα πάρκα, οι λίμνες και οι παιδικές χαρές. Μαζί και εμείς.
  • Και μέσα σε όλα, η αγαπημένη νεο-μαμά Έλενα είχε επιπλοκές και μπήκε στο νοσοκομείο. Τρέξαμε και εμείς με τον Στεφανάκο για ψυχολογική αλλά και πρακτική υποστήριξη.
  • Και μέσα σε όλα, ξεκίνησε δειλά - δειλά και ο Στεφανάκος μας τον παιδικό του σταθμό. Την Τετάρτη για 1 ολόκληρη ώρα, την Πέμπτη για 2.
  • Και τα πήγε μια χαρά... Ούτε αντέδρασε όταν έφυγα ούτε όταν επέστρεψα.
  • Και βεβαίως ήμουν σε απόσταση 10 βημάτων και από την αγωνία έτοιμη ήμουν να ξεκινήσω το κάπνισμα.
  • Από Δευτέρα ευελπιστούμε να συνεχίσουμε ώστε να μείνει και για το μεσημεριανό. Για να δούμε.
  • Και μέσα σε όλα, επανήλθε το μπούκωμα της μύτης του μικρού, μάλλον σε βαρύτερη μορφή και το βράδυ της Τετάρτης πρέπει να κοιμηθήκαμε 05.00 - 07.00. Ουφ.
  • Α! Κοιτάξαμε και εισιτήρια για το Πάσχα. Για Ελλάδα. Πω πω. Το ξέρετε ότι φέτος συμπίπτουν ορθόδοξο και καθολικό Πάσχα ε; Καταλαβαίνετε λοιπόν!
  • Είπαμε λοιπόν ως plan b μήπως πάμε οδικώς για κάποιες ημέρες προς Γαλλία ή Ιταλία.
  • Αλλιώς, αν είναι να δώσουμε 1200 ευρώ για εισητήρια, δεν πάμε μία Νέα Υόρκη;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Μήνας ♥9


Τι σας έγραφα στο κλείσιμο της ανάρτησης του 8ου μήνα; Περπάτημα! Με την επιστροφή μας στην Ελβετία στις αρχές Ιανουαρίου, του έγινε εμμονή! Ποιο μπουσούλημα; Το νέο trend είναι να είσαι όρθιος! Στο κρεβάτι του με τα χέρια στα κάγκελα. Στο σαλόνι, να μπουσουλάει μέχρι το τάδε σκαμπό ώστε να σηκωθεί. Στο δωμάτιό του, όρθιος, να γραπώνεται από τα κουτιά και τα έπιπλα. Στο μπάνιο, όρθιος, στηριζόμενος στο καλάθι. Στη μπανιέρα, όρθιος. Στη μέση του πουθενά, όρθιος, στηριζόμενος στα μπατζάκια μου. Μα πόσο πλάκα έχει... Και πόσο φοβάμαι ότι ανά πάσα στιγμή θα πέσει και θα ακουστεί "γκντουπ"! Και όντως, αρκετές από τις προσπάθειες κατέληγαν σε αυτό το "γκντούπ" το οποίο ακολουθούσαν κλάμματα! Αχ! Ο προσωπικός του bodyguard έγινα! Από τη μία να προσπαθώ να του αφήσω την ελευθερία να πειραματιστεί, να ελέγξει τις δυνάμεις του, να καταλάβει τη δράση - αντίδραση, να περιηγηθεί, να εξελιχθεί, και από την άλλη να προσπαθώ διακριτικά να τον σώσω από το βέβαιο πέσιμο. Μα τι πείσμα όμως! Και δεν έχω καταλήξει αν είναι τελικά τόσο γενναίος και πεισματάρης ή απλά έχει τη μνήμη της Dory (ναι, του ψαριού) και πηγαίνει μέσα σε 5 λεπτά ακριβώς στο ίδιο σημείο που πριν λίγο έπεσε να προσπαθήσει εκ νέου να σηκωθεί. Ευτυχώς βέβαια, τα ποσοστά πτώσης έχουν πτωτική πορεία. Και μέσα σε αυτό τον μήνα, κατάφερε να στέκεται για ώρα, ακόμη και χωρίς χέρια. Βάζει κόντρα την κοιλίτσα στον καναπέ και κάθεται και παίζει όρθιος. Και έμαθε και την ελεγχόμενη πτώση... Να ρίχνει δηλαδή πίσω το βάρος και να κάθεται στον πωπώ του.

Με το γνωστό και πάντα αγαπημένο θέμα του ύπνου, ήταν ανάμεικτα τα συναισθήματα αυτό τον μήνα. Γιατί ξαφνικά άρχισε να βουλώνει η μύτη του μες στη νύχτα με αποτέλεσμα να ξυπνά και να κλαίει. Και το σήκωμα από την κούνια του και οι οροί όπως καταλαβαίνετε είναι η σίγουρη συνταγή για κλάμα. Δεν αργεί ο κακομοίρης να ξανακοιμηθεί αλλά αν αυτό συμβεί 2 και 3 φορές μέσα στη νύχτα τότε πάει. Ο παιδίατρος βέβαια μας είπε ότι εκτός της μύτης θεωρεί ότι είναι και αυτή η περίοδος που αντιλαμβάνεται τον αποχωρισμό οπότε ξυπνάει μες στη νύχτα μάλλον λόγω της μύτης, συνειδητοποιεί ότι είναι μόνος και ρίχνει και ένα κλάμα. Όπως και να 'χει, λίγες ήταν οι νύχτες με non-stop ύπνο. Έτσι, αυτό τον μήνα οργανωθήκαμε με όλα τα απαραίτητα σύνεργα ξεβουλώματος στα οποία γίναμε experts και καθιερώσαμε τακτικούς καθαρισμούς μύτης. Χαμηλώσαμε και τη θερμοκρασία του δωματίου του ώστε να είναι εκεί γύρω στους 20 και τα πρώτα σημάδια βελτίωσης εμφανίστηκαν.

Στο άλλο κλασικό μας θέμα, το φαγητό, τα πηγαίνει περίφημα! Στο τέλος Ιανουαρίου ξεκινήσαμε και τις προσπάθειές μας για baby led weaning. Αφήνοντάς τον δηλαδή να τρώει με τα χέρια κομματάκια φαγητού ώστε να εξασκηθεί και στο μάσημα, και στη διαδικασία του "τρώω μόνος μου" και στη γνώση της τροφής, της υφής, της όσφρησης. Να καταλάβει δηλαδή ότι όχι, δεν είναι όλα πουρές. Άλλα είναι τραγανά, άλλα μαλακά, άλλα κόκκινα άλλα πράσινα... Έτσι, έφαγε στην αρχή λίγη μπανάνα και λίγο αχλάδι, και μία ωραία ημέρα έφαγε όλο το μεσημεριανό του (ψάρι στο φούρνο με πατάτες, καρότα και μπρόκολο) μόνος του! Του πήρε κανά μισάωρο αλλά έτρωγα και εγώ δίπλα του ακριβώς το ίδιο φαγητό και περνάγαμε υπέροχα! Το πώς έγινε βέβαια και αυτός, και το καρεκλάκι, και τα ρούχα, και το πάτωμα και μη σας πω ολόκληρο το σπίτι ας μην το συζητήσουμε. Είχε όμως τόση πλάκα. Έτσι, προσπαθούμε κάθε ημέρα κάποια από τις τροφές του να τρώγεται έτσι. Έτσι φάγαμε και το πρώτο μας οικογενειακό πρωϊνό με ψημένο ψωμί και μαρμελάδα πορτοκάλι. Και είναι τόσο όμορφη η αίσθηση να τρώμε όλοι μαζί. Και ο μικρός σε κάθε μπουκιά γυρνά και μας κοιτά και χαμογελά από ευχαρίστηση. Ελέγχει βεβαίως και τι τρώμε εμείς ώστε να βεβαιωθεί ότι δεν τον "ρίχνουμε".

Αυτό τον μήνα είχαμε και επισκέψεις!! Οι πέντε φίλοι που ήρθαν για τα γενέθλια - έκπληξη του συνοδοιπόρου. Και ο Στέφανος ήταν το καλύτερο παιδί! Ακολούθησε το γεμάτο πρόγραμμά μας, βγήκε στα χιόνια, βόλταρε στη Βέρνη, κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο στις διάφορες διαδρομές, κάθησε μαζί μας στα εστιατόρια, έπαιξε με τους φίλους στο σπίτι. Φτου φτου. Και σαν να επικοινωνεί πλέον και αυτός. Εκτός από το "μαμ" που σηματοδοτεί την πείνα, και τα διάφορα άλλα που λέει αλλά παραμένουν ακαταλαβίστικα στα δικά μας αυτιά, πλέον η επικοινωνία είναι two-way. Πολλές φορές σου δείχνει τι θέλει, τι τον ενοχλεί, πού θέλει να πάει και δείχνει να καταλαβαίνει μερικές φορές τι του λες ή το γενικότερο νόημα τέλος πάντων. Τραβάει την σαλιάρα του για να του την βγάλεις, τεντώνει το χέρι του προς το φως για να τον πας να τραβήξει το καλώδιο, σταματά όταν του φωνάζεις "επ" (κλασικά στις μπρίζες και στο modem), γυρνάει και στο Στέφανος τις περισσότερες φορές. Τώρα απολαμβάνει και πιο πολύ τα βιβλία και το διάβασμα. Ξαπλώνει με εμένα ή τον συνοδοιπόρο και αφοσιώνεται στις εικόνες και στις φωνές μας. Και χαμογελάει.

Αυτό τον μήνα κάναμε και την επίσκεψή μας στον παιδίατρο (3 μήνες είχε να τον δει) και τον βρήκε σε εξαιρετική κατάσταση! Μας είπε ότι είναι μινιόν γενικά (500γρ. είχε πάρει όλα και όλα αυτούς τους 3 μήνες), ότι ακολουθεί πιστά τη δική του κλίμακα η οποία είναι κάπου εκεί στη μέση, ότι είναι κινητικός και παρατηρητικός. Και ενώ εμβόλιο δεν είχαμε, τελικά φέραμε ένα νωρίτερα ενόψει του παιδικού σταθμού. Και ήταν πολύ διαφορετική η αντιμετώπισή του -ευτυχώς. Παρακολούθησε την σύριγγα σιωπηλά και δυσανασχέτησε ελάχιστα μόνο στο τέλος. Από δόντια βέβαια τίποτα στον ορίζοντα. Nada. 

Στα τέλη του μήνα έκανε και ένα 2ήμερο επαγγελματικό ταξίδι ο συνοδοιπόρος οπότε μείναμε τα δυό μας. Και τα περάσαμε υπέροχα. Σαν να το κατάλαβε και ήταν πιο ήρεμος, πιο συνεργάσιμος και πιο τρυφερός. Πραγματικά. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο ή αν αλλάζει τώρα που μεγαλώνει, αλλά αυτές τις 2 ημέρες καθόταν ήσυχος στην αγκαλιά μου (κάτι που σπάνια κάνει γιατί όλο και κάπου θέλει να πάει), μου κρατούσε το πρόσωπο και έψαχνε το χέρι μου για να πιάσει το δάχτυλό μου. Και κοιμήθηκε και τα δύο βράδια non-stop. Και πλέον όταν κοιμάται (μπρούμυτα πάντα) στριμώχνει τη μία του παλάμη ανάμεσα στο στρώμα και στο ξύλο και με την άλλη κάνει ημικύκλια, "χαϊδεύοντας" το σεντόνι. 

Στην επόμενη μηνιαία μας ενημέρωση θα σας έχω και νέα από παιδικό σταθμό. Πω πω!
ανδριάνα

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #36


Μητέρα είναι το όνομα για τον Θεό στα χείλη και τις καρδιές των μικρών παιδιών.
Mother is the name for God in the lips and hearts of little children.

William Makepeace Thackeray

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

How was your week?


  • Παρασκευή Παρασκευή! Και ήταν και ο μπαμπάς της οικογένειας σπίτι οπότε ήταν ακόμα πιο όμορφα.
  • Και το μεσημέρι, αντί να πάμε στο καθιερωμένο μας εστιατοριάκι, μαγειρέψαμε μακαρόνια με philadelphia, σκόρδο και προσούτο! Πω πω!
  • Και το απόγευμα είχαμε ραντεβού στον παιδίατρο. Τρεις μήνες είχε να δει τον Στέφανο. Έτσι πάει εδώ. Και ενώ εμβόλιο δεν είχαμε, εμβόλιο κάναμε ενόψει της έναρξης του παιδικού σταθμού.
  • Και μας είπε ότι χαίρει άκρας υγείας ο μικρός, είναι αδυνατούλης αλλά μια χαρά, κινητικός πολύ και χαμογελαστός.
  • Και αυτή τη φορά σχεδόν δεν έκλαψε με το εμβόλιο! Έβλεπε την βελόνα, ξεκίνησε τους μορφασμούς και απλά στο τέλος γκρίνιαξε λιγάκι. Τι καλά!
  • Του έκανε ο γιατρός και το πείραμα με το κρυμμένο παιχνίδι. Το ξέρετε; Από αυτή λέει περίπου την ηλικία αρχίζουν να συνειδητοποιούν την απουσία. Μέχρι πρότινος, αν του έκρυβες το παιχνίδι του κάτω από μία πετσέτα απλά θα το αγνοούσε και θα πήγαινε στο επόμενο. Τώρα που του έκρυψε ένα κουδουνάκι, έσπευσε να βγάλει την πετσέτα να δει αν είναι ακόμα εκεί.
  • Σε αυτή την αναπτυξιακή εξέλιξη πιστεύει ο γιατρός ότι οφείλονται και τα βραδινά του ξυπνήματα. Ξυπνά για τον 'χ' λόγο μες στη νύχτα, και εκεί που άλλωτε θα κοιμόταν ξανά, τώρα συνειδητοποιεί ότι είναι μόνος.
  • Σερί από τον παιδίατρο πήγαμε στους νέους γονείς του μαιευτηρίου της Bienne να δούμε πώς τα πάνε. Και τα πάνε καλά.
  • Πρωϊνό σαββάτου στο σπίτι και μεσημεριανή αναχώρηση μετά το γεύμα του μικρού ώστε να είμαστε ξέγνοιαστοι.
  • Με τόσο κρύο επιλέξαμε το εμπορικό της Βέρνης για βόλτα και ανεύρεση ενός παντελονιού. Δεν θα με άφηνε να φύγω ο συνοδοιπόρος αν δεν κρατούσα στα χέρια μου τουλάχιστον 1 παντελόνι!
  • Γιατί κάποια δεν μου κάνουν -ακόμα, άλλα δεν είναι για αυτές τις θερμοκρασίες και άλλα τα έχω λιγάκι βαρεθεί. Η έρευνα πήγε τελικά καλά και γύρισα σπίτι με ένα ζεστό, μαλακό και άνετο, γκρι παντελόνι.
  • Τσιμπήσαμε και μία πίτσα (όχι πολύ πετυχημένη η αλήθεια είναι), πήγαμε και σούπερ - μάρκετ και πίσω σπίτι.
  • Δεύτερη εβδομάδα χωρίς σερί ύπνο. Πού είναι οι εποχές που κοιμόταν στις 19.00 και ξυπνούσε 07.00; Ελπίζω να ξανάρθουν!
  • Και είναι άτιμο πράγμα η έλλειψη ύπνου! Τα μεγιστοποιεί όλα.
  • Κυριακή και επίσκεψη στο ετήσιο, διεθνές φεστιβάλ αερόστατων. Σε αυτό που είχαμε πάει και πέρσι αν θυμάστε. Με άλλη παρέα, αλλά την ίδια ομορφιά και περισσότερο κρύο. Μππρρρ... Μόνο ο Στέφανος ήταν κατάλληλα ντυμένος. Εμείς, ερασιτέχνες του Ευρωπαϊκού νότου! 
  • Πρέπει να επενδύσουμε όπως καταλαβαίνετε σε μποτάκια χιονιού και ισοθερμικά, αδιάβροχα παντελόνια.
  • Με τα πολλά, βρήκαμε κρησφύγετο στο κοντινό καφέ με την εκπληκτική θέα των πολύχρωμων μπαλονιών στο λευκό τοπίο. Και τα είπαμε με την ησυχία μας.
  • Και ο μικρός Στέφανος ήταν αξιολάτρευτος! Προσαρμοστικός, χαμογελαστός, ήσυχος.
  • Και στην επιστροφή που πέσαμε σε τρελή κίνηση και κάναμε 3 (!) ώρες αντί για μιάμιση, εκείνος κοιμήθηκε σχεδόν τις 2. Φτου φτου!
  • Και το βράδυ τα πήγαμε λιγάκι καλύτερα με τον μικρό να ξυπνά στις 05.00 και μετά για τα καλά στις 07.00.
  • Οι Δευτέρες όμως είναι πάντα λιγάκι δύσκολες... Και ενώ νύσταζε από τις 09.30, κατάφερε τελικά να κοιμηθεί κατά τις 11 παρά.
  • Και το βράδυ είχε κομμωτική κατ' οίκον. Αχ τι τον βάζω και κάνει τον συνοδοιπόρο. Γελάσαμε όμως πολύ και σίγουρα είναι για εμένα από τις στιγμές που θα θυμάμαι. Αυτές που είναι μόνο για τους 2 μας.
  • Τακτική μεσημεριανού ύπνου #432: τον βάζει στην κούνια του νυσταγμένο και τον αφήνεις να περιπλανηθεί. Ανεβοκατεβαίνει, στριφογυρίζει, πέφτει, ξανασηκώνεται, παρατηρεί τα χέρια του, παρατηρεί τα πόδια του, χαϊδεύει το σεντόνι, πιάνεται από τα κάγκελα..... χωρίς βεβαίως να θέλει να κοιμηθεί ενώ τα μάτια του κλείνουν. Όλα σε πλήρη ησυχία (πρωτόγνωρο για εμάς). Κρυφοκοιτάς από την πόρτα χωρίς βεβαίως να σε πάρει είδηση και ευελπιστείς ότι θα τελειώσουν οι περιπλανήσεις και θα τον βρεις ξαπλωμένο ωραία - ωραία και κοιμισμένο. Το οποίο δε συνέβη αλλά με μια πεντάλεπτη παρέμβαση της μαμάς, ο ύπνος ήρθε ωραία - ωραία.
  • Σας έχω πει πόσο ωραία περνάμε με τον Στέφανο στα εμπορικά κέντρα; Εκείνος στο καρότσι του σούπερ-μάρκετ (που τώρα νιώθει ότι κατέκτησε και δεν θέλει πια να κάθεται αλλά να σηκωθεί!) να χαζεύει ανθρώπους και πράγματα, και εγώ να κάνω τις δουλειές μου με 2 χέρια (πολυτέλεια).
  • Αρχίσαμε δειλά-δειλά να δοκιμάζουμε και ολόκληρες τροφές που μπορεί να φάει μόνος του. Λίγο αχλάδι για παράδειγμα, ή ένα στικ βρασμένο καρότο. Και τα πάει μια χαρά! Γεμίζει βέβαια ο τόπος αλλά είναι αναπόφευκτο.
  • Έτσι, το βράδυ της Τρίτης ο μικρός έτρωγε το καρότο του και εμείς με τον Λάζαρο τα μακαρόνια μας με σολωμό.
  • Τετάρτη πρωί αναχώρησε ο συνοδοιπόρος για επαγγελματικό ταξίδι οπότε μείναμε οι δυο μας για 2 ημέρες.
  • Και ήταν πολύ ήρεμος, συνεργάσιμος και τρυφερός. Τυχαίο; Δεν ξέρω.
  • Baby led weaning. Τρώει δηλαδή μόνος του, με τα χέρια. Και έχει τόση πλάκα! Πώς παιδεύεται να πιάσει το καρότο που όλο του γλιστράει, και πώς λιώνει την πατάτα στην παλάμη του πριν τη βάλει στο στόμα, και πώς μασάει σαν να έχει τσίχλα.... Το 1ο του πλήρες γεύμα ήταν ψάρι στο φούρνο με πατάτες, καρότα και μπρόκολο. 
  • Ευχαριστώ Θεέ μου για τα social media! Γιατί μου επιτρέπουν να στείλω στον Βασίλη το καινούργιο κτίριο που εγκαινιάστηκε στο Αμβούργο, στην Μαριάννα τη νέα Γαλλική εταιρεία που εντόπισα με μωρουδιακά, στον συνοδοιπόρο live ανταπόκριση με τον μικρό γεμάτο λάδια και κουρκουμά, στις οικογένειές μας τα νέα κατορθώματα του φυστικιού, στην αδελφή τη συνταγή για μπάρες δημητριακών, στους χορτοφάγους φίλους τη νέα εταιρεία που άνοιξε στο κέντρο με raw + vegan..... Και δεν μιλάω καν για τις βίντεο κλήσεις! Μιλάω απλά για αυτή τη μαγεία του να μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου αυτό που ξέρεις ότι θα τους αρέσει, τη στιγμή που θες, απλά με ένα κλικ, όπου και αν βρίσκονται.
  • Το κάνετε και εσείς; Να στέλνετε δεξιά - αριστέρα αρθράκια, συνταγές, βίντεο που ξέρετε ότι θα αρέσουν στον χ και ψ φίλο σας;
  • Κονσέρτο πριβέ μόνο για τον Στέφανο που στην αρχή τρόμαξε αλλά μετά τους παρακολουθούσε όλο προσήλωση! Αυτά τα καλά έχει όταν είσαι ο "φωτογράφος" του Duo Melodia (της Ρόζας και του Gabriel) το οποίο ετοιμάζεται για την πρώτη του συναυλία στο Neuchatel.
  • Και έτσι, πριν και μετά τη φωτογράφιση, μας έκαναν τη χάρη και μας έπαιξαν 2 κομμάτια. Κιθάρα, τσέλο και φωνή. Αν σας πω ότι συγκινήθηκα που ο Αργεντίνος Gabriel έκανε δεύτερες φωνές στα ελληνικά;
  • Και το απόγευμα κάναμε τη κλασική μας πλέον βόλτα στο εμπορικό (πού να βγεις για περπάτημα έξω στους -5!) και ήρθε και η Βάγια.
  • Και περάσανε ανώδυνα οι 2 solo ημέρες μας και αναμένουμε τον μπαμπά της οικογένειας με ανοιχτές αγκάλες.
  • Μα να μην διαλέγω ποτέ το σωστό μέγεθος κατσαρόλας!
  • Αγάπη είναι να έχει βγει το νέο επεισόδιο της αγαπημένης σας σειράς και εσύ να τον περιμένεις να το δείτε μαζί μετά από μέρες.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Η αγάπη των φίλων


Ήταν τόσο όμορφα. Για 3-4 ημέρες είχαμε μερικούς από τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους εδώ. Στο ελβετικό μας σπίτι. Έκπληξη για τα γενέθλια του συνοδοιπόρου. Μακάρι να είμασταν ακόμα πιο πολλοί αλλά δεν πειράζει. Είμαι ευγνώμων που ακόμα και αυτοί οι 5 τα κατάφεραν! Και είναι τόσο ξεχωριστή η αίσθηση των δικών σου ανθρώπων. Των πραγματικά δικών σου. Αυτών που νοιώθεις οικογένεια πια. Και το διαβάζω πολύ, το ακούω πολύ, από πολλούς αλλά πραγματικά νομίζω ότι το "οικογένεια" είναι βαρυσήμαντη λέξη. Γιατί κουβαλάει μαζί της αυτή την οικειότητα, την ειλικρίνεια, τη στήριξη, την αλληλοβοήθεια.

Τι σημαίνει λοιπόν για εμένα "φίλοι - οικογένεια"; Είναι οι φίλοι που μπορώ να κοιμηθώ μαζί τους, δίπλα-δίπλα ακόμη και στο πάτωμα. Είναι αυτοί που θα συναντήσω το πρωί με τις πυτζάμες, τα ανάκατα μαλλιά και τα πρησμένα μάτια. Είναι αυτοί που ανοίγουν τα ντουλάπια και τα ψυγεία και φτιάχνουν μόνοι τους πρωϊνό. Είναι αυτοί που έρχονται με μια τσάντα γεμάτη καλούδια για να φάμε όλοι μαζί πρωϊνό. Είναι αυτοί που μαζεύουν τα πιάτα, μερικές φορές τα πλένουν κιόλας και ρωτούν αν θέλει κανείς καφέ. Ναι, στο δικό μου σπίτι. Είναι αυτοί που κινούνται σαν να βρίσκονται στο δικό τους σπίτι. Με την ίδια φροντίδα, άνεση και σεβασμό.

Είναι αυτοί που δεν θα κοιτάξουν ποτέ την σκόνη στο τραπέζι, την στοίβα με το ταχυδρομείο και τις λερωμένες κατσαρόλες. Και έτσι δεν θα τα σκεφτείς ούτε εσύ. Είναι αυτοί που θα τραγουδήσουν στο μικρό φυστίκι, θα το παρηγορήσουν, θα το αγκαλιάσουν και θα το παίξουν σαν να ήταν δικό τους παιδί. Όπως ακριβώς έκανες και εσύ με τα δικά τους. Είναι αυτοί που έχουν το θάρρος να σου πουν την αλήθεια. Τη δική τους αλήθεια όπως την βλέπουν αυτοί. Είναι αυτοί που θα κάνουν για λίγο τα στραβά μάτια στα κακώς σου κείμενα αλλά δεν θα σε αφήσουν να παρεκτραπείς πολύ. Και ας μην σου αρέσει αυτό που θα ακούσεις. Είναι αυτοί που με 2 κουβέντες καταλαβαίνεστε. Γιατί έχετε τις ίδιες αξίες. Είναι αυτοί που περνάς καλά ακόμα και αν μείνεις στον ίδιο καναπέ για όλο το απόγευμα. Αυτοί που τα θέματα συζήτησης δεν τελειώνουν ποτέ. Όπως και τα γέλια. Αυτοί που βλέπεις να μαθαίνουν, να εξελίσσονται, να δημιουργούν, να μεγαλουργούν και σε κάνουν υπερήφανη. Γιατί είναι οικογένεια και οι δικές τους επιτυχίες είναι και δικές σου. Και οι δικές τους στεναχώριες επίσης. Είναι αυτοί που κάνουν τα μάτια σου να λάμπουν όταν μιλάς για αυτούς αποκαλώντας τους "φίλους".

Σας ευχαριστώ & σας αγαπώ.
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes