Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

How was your week?

  • Έπεσε βόμβα από το πουθενά! Τι Παρασκευή ήταν αυτή και τι Σαββατοκύριακο μας ξημέρωσε; Δημοψήφισμα - έκτακτη επικαιρότητα - αποχώρηση από τις διαπραγματεύσεις - κατηγορώ - μούδιασμα - δηλώσεις - διχασμός - ανασφάλεια - φόβος.
  • Μαζέψαμε όλη μας τη διάθεση και τη δύναμη και αποφασίσαμε να περάσουμε όσες περισσότερες ώρες μπορούσαμε (και αντέχαμε) εκτός σπιτιού για τον έναν απλούστατο λόγο: εντός του σπιτιού ήμασταν 'σκλάβωμένοι' μπροστά στις οθόνες μήπως και καταλάβουμε κάτι, μήπως και μας διαφύγει κάτι, μήπως και γίνει κάτι.
  • Πήραμε λοιπόν το αυτοκίνητο και κάναμε τουρ σε κοντινές μας πόλεις που δεν είχαμε όμως ξανά επισκεφθεί.
  • Ξεκινήσαμε από το Fribourg με την όμορφή του Σαββατιάτικη αγορά (απ' όπου αγοράσαμε κουρκουμά και hamon) και συνεχίσαμε μέσα από μια εκπληκτική διαδρομή για να φτάσουμε στο 1ο Ελβετικό εργοστάσιο σοκολάτας, αυτό της Cailler. 
  • Στη Cailler λοιπόν, κάναμε το τουρ μας, φάγαμε απανωτά 10 - 12 σοκολατάκια (γευσιγνωσία είναι αυτή), βγάλαμε τις φωτογραφίες μας εντός και εκτός και υποσχεθήκαμε ότι θα φέρουμε και τους γονείς μας.
  • Η εκδρομή μας ολοκληρώθηκε στο Gruyères, την πόλη του ομώνυμου - διάσημου τυριού, η οποία είναι παραμυθένια. Πολύ μικρή, με το κάστρο στην κορυφή, τους πεζόδρομους, το λιβάδι και τα όμορφα μαγαζάκια δεξιά και αριστερά. Ο κόσμος πολύς, η ζέστη έντονη οπότε αρκεστήκαμε στην γρήγορη βόλτα και επιστρέψαμε σπίτι.
  • Οι εντός - του - σπιτιού ώρες αφιερώθηκαν στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο. Πού και πού, κάναμε και την 'επανάστασή' μας και βλέπαμε και κανά επεισόδιο Homeland έτσι για να αλλάξουμε παραστάσεις. 
  • Και ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι ο διχασμός.
  • Με το που άκουσα όμως τη φωνή της, τα ξέχασα όλα! Σήκωσε το τηλέφωνο το Αρτεμάκι και πλημμύρισε τη μέρα μου με γέλια, συγκλονιστικά νέα (ναι, έχασε το 1ο της δόντι, και ναι η νεράιδα της έστειλε γράμμα), και αγάπη. Πώς να αντισταθείς στα παιδιά; Είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας.
  • Την Κυριακή είχαμε μία επανάληψη με τις απαραίτητες προσαρμογές: Εκτός του σπιτιού πρωϊνές ώρες για να αδειάσει το κεφάλι μας και να απολαύσουμε φύση και ορίζοντα, και εντός του σπιτιού 'ενημέρωση' (εντός και εκτός εισαγωγικών).
  • Το μεσημέρι λοιπόν κάναμε το 1ο μας πικ-νικ εδώ κάτω από το σπίτι, δίπλα στη λίμνη. Ο κόσμος ΠΟΛΥΣ, η θερμοκρασία υψηλή, τα BBQs σε μεγάλες δόξες και εμείς -πιο ταπεινοί- με τα hot dogs μας, τις πίτες και τα cupcakes, τις αναπόφευκτες συζητήσεις για την Ελλάδα (4 Έλληνες ήμασταν άλλωστε), τις προσπάθειες να ξεχαστούμε με τα ασήμαντα καθημερινά και την 1η μου παγκόσμια βουτιά στη λίμνη. 
  • Δεν ξέρω από πότε έχω να ιδρώσω τόσο! Δύο ώρες non-stop τένις, με 32 βαθμούς και καυτό ήλιο! 
  • Ήταν ο 1ος μου ever αγώνας τένις. Με την Ιαπωνεζούλα Nahoko. Και έχασα. Αλλά το πάλεψα. 7-5, 6-3.
  • Και στα καπάκια ήρθε και ο 2ος αγώνας, με την Ελβετίδα Sibylle. Έχασα -πάλι- αλλά ήμουν πιο κοντά στη νίκη. 7-5, 6-6 (5-7), 6-2. 
  • Κάθε Τρίτη μαζεύονται οι φίλοι της salsa σε μια προβλήτα της λίμνης, βάζουν τα τραγούδια τους και χορεύουν. Τόσο απλό. Πήγαμε και εμείς. Κυρίως θαυμάσαμε, χορέψαμε όμως και λίγο.
  • Και τι κάνεις όταν θες να ξεχαστείς; Βλέπεις παιδικές ταινίες! Εξαιρετική αισθητική, ποιότητα και συναίσθημα. Εγώ λοιπόν είδα το UP και πολύ το χάρηκα. 
  • Θυμήθηκα βεβαίως και την ομιλία του εξαιρετικού Ricky Niviera -art director της pixar- ο οποίος μας είχε εξηγήσει βήμα-βήμα στο TEDx πώς ένα στατικό τετράγωνο και ένας δυναμικός κύκλος μπορούν να γίνουν η βάση δύο ολοκληρωμένων χαρακτήρων. 
  • Έκτακτο ανακοινωθέν καύσωνα. Αγγίξαμε τους 36 βαθμούς C!
  • Κάποιες ελληνικές εταιρείες αντί να πανικοβληθούν ή να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, προχώρησαν σε μισθοδοσίες με μετρητά, μέχρι και την καταβολή κάποιων επόμενων μισθών ώστε να προσφέρουν μία ανάσα στους εργαζομένους τους. Άλλοι πάλι, κατέθεσαν μερίδιο του μισθού.
  • Φτάνουν οι τόσο πολυπόθητες διακοπές και ενώ δεν θα μοιάζουν με αυτό που ονειρευόμασταν λίγες εβδομάδες πριν, εξακολουθώ να τις περιμένω πώς και πώς. Και ας με πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι.
  • Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ή αλλιώς, το μη χείρον βέλτιστον. 
Καλό Σαββατοκύριακο και καλά μας κουράγια.
ανδριάνα

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Γίνει και εσύ αγενής, μπορείς!


Δεν θα σας γράψω ούτε λέξη για τα δημοσιονομικά - πολιτικά - οικονομικά γεγονότα της Ελλάδας. Είμαι σίγουρη ότι έχετε μπουχτίσει όσο και εγώ. Μέσα όμως από αυτές τις τραγικές εξελίξεις, βγήκαν πολλά στην επιφάνεια. Στα δύσκολα λέει φαίνεται ο πραγματικός μας εαυτός. Από ένα σημείο και μετά λοιπόν έστρεψα την προσοχή μου όχι τόσο στο περιεχόμενο των λέξεων - των συζητήσεων, - των αντιπαραθέσεων - των προτάσεων αλλά στον τρόπο. Ανεξαρτήτως αν συμφωνούσα ή διαφωνούσα με αυτά που άκουγα, προσπαθούσα να καταλάβω γιατί και πότε γίναμε οι Έλληνες τόσο αγενείς. Τόσο απαίδευτοι. Τόσο εξυπνάκηδες. Τόσο ξερόλες. Τόσο είρωνες. Τόσο σκληροί. Τόσο -τελικά- αμόρφωτοι.

Από πότε είναι φυσιολογικό να είσαι τόσο αγενής;;; Και μην σας πω ότι για μερικούς συμπολίτες μας, δεν είναι απλός φυσιολογικό, είναι και επιθυμητό. Δεν εξηγείται αλλιώς πώς επικροτούν -και δημόσια μάλιστα- τον τάδε ή τον δείνα πολιτικό, ο οποίος μόλις έχει δώσει ρεσιτάλ απρέπειας, ως 'μαχητικό', 'δυναμικό', 'ειλικρινή'. Και τι εννοούν με το μαχητικός; Εννοούν ότι διακόπτει ασύστολα, δεν βάζει ποτέ τελεία στην πρότασή του, δεν ακούει καν την ερώτηση, υψώνει τον τόνο της φωνής του σαν να είναι λοχίας σε στράτευμα και δίνει διαταγές για επικύψεις, γελάει με τον συνομιλητή του και στο τέλος φεύγει ικανοποιημένος που 'του την είπε', 'του την έφερε', που τον 'αποστόμωσε'. Γιατί αυτός ήταν προφανώς ο στόχος εξαρχής. Σε καμία περίπτωση ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων, η ενημέρωση. Και δεν υπάρχουν βρώμικες λέξεις, υπάρχουν βρώμικα μυαλά. Τι να το κάνω λοιπόν αν χρησιμοποιούν εκλεπτυσμένες, σοφιστικέ φράσεις, επιλεγμένες επίτηδες ώστε να μην βγάζουν νόημα, αλλά την ίδια στιγμή όλο τους το πρόσωπο, όλο τους το σώμα, πετάει φλόγες! Φλόγες αγένειας, απρέπειας. Τι είμαστε, αγοράκια 7 χρονών στο γήπεδο μπάσκετ της γειτονιάς; Ακόμα και αυτά έχουν κανόνες που γίνονται σεβαστοί.

Και θα μου πείτε, πάντα υπάρχουν αγενείς. Που φωνάζουν, που σου κλέβουν τη σειρά, που μπαίνουν μπροστά σου στο φανάρι, που μουτζώνουν, που βρίζουν. Θα διαφωνήσω. Μπορεί να υπήρχαν πάντα, αλλά ήταν η μειοψηφία και ήταν δακτυλοδεικτούμενοι. Αν πάτε λίγο πίσω, πηδήξετε μία γενιά (αυτή των γονιών μας) και θυμηθείτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας θα καταλάβετε τι εννοώ. Άνθρωποι αμόρφωτοι τις περισσότερες φορές με υψηλό όμως επίπεδο παιδείας. Με το 'σεις' και με το 'σας' σε όλους ανεξαιρέτως. Με υπομονή. Με σεβασμό. Με ησυχία. Με αυτοκυριαρχία. 

Και το χειρότερο δεν είναι ότι ξεχάσαμε την αξία της ευγένειας ακόμα και στα πιο απλά και καθημερινά (να μην θυμηθώ την 'αγαπημένη' μου διευθύντρια η οποία δεν έλεγε καλημέρα ούτε το 10% των ημερών), είναι ότι ξαφνικά είναι trendy να είσαι αγενής. Είναι ο νέος ελληνικός τρόπος να δείχνεις την αξία σου, την δυναμική σου. Ε τι, να περιμένεις τη σειρά σου να μιλήσεις; Τι είσαι, φλούφλης; Για όλα αυτά ποιος μας φταίει; Οι Ευρωπαίοι; Το ΔΝΤ; Οι Τούρκοι; Οι Γερμανοί; Κανείς άλλος εκτός από τον εαυτό μας. Ξεχάστε τα σχολεία, τους καθηγητές, το σύστημα, την κρίση. Δεν χρειάζεται να έχεις μεταπτυχιακό, εξοχικό στη Βουλιαγμένη, ζάντες αλουμινίου, τσάντα LV και να μιλάς 4 γλώσσες. Το μόνο που χρειάζεται είναι αυτοσεβασμός. Για αυτό θεωρώ ότι τα ταξίδια είναι ότι πολυτιμότερο μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας. Γιατί εκεί συνειδητοποιείς ότι η παιδεία, η χαρά, η πρόοδος δεν συσχετίζονται ούτε με την μόρφωση, ούτε με την οικονομική ευμάρεια. Εκεί συνειδητοποιείς επίσης ότι για κάποιους, ο σεβασμός είναι τρόπος ζωής. Είναι αυτονόητος.

Γίνε και εσύ αγενής, μπορείς. Και το πιθανότερο είναι ότι θα επικροτηθείς κιόλας.
ανδριάνα

ΥΓ. Εσκεμμένα δεν σας έγραψα για την Ελβετική ευγένεια. Θα ήταν πολύ σκληρή η σύγκριση.... δυστυχώς.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #28


When you have exhausted all possibilities, remember this:
You haven't!

Όταν έχεις εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες, θυμήσου αυτό:
Δεν έχεις!

Thomas Edison

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

How was your week?

  • Τένις, μαγείρεμα, κρασιά στο αγαπημένο L' Armourin και γέμισε η Παρασκευή μας.
  • Ήρθαν οι Ελβετικές εκπτώσεις και είπαμε να κάνουμε μία διερευνητική βόλτα. Με άδεια χέρια πάντως δεν φύγαμε. Ο μεγαλύτερος κερδισμένος πάντως βγήκε το σπίτι.
  • Και εκεί που περίμενες (τουλάχιστον εγώ) σακάκια, και πολυθρόνες, και διαμάντια στο foyer για την παράσταση των μπαλέτων Bejart της Λωζάνης, να 'σου τα τραπέζια του πικ-νικ, τα 'πρόχειρα' περίπτερα με φαγητό για το χέρι (εκεί που εμείς θα είχαμε σουβλάκια και σάντουιτς, οι Ελβετοί είχαν ταρτάρ και σούσι) και να κάθονται όλοι δίπλα - δίπλα περιμένοντας και μασουλώντας.
  • Και τα μπαλέτα Bejart ήταν εντυπωσιακά. Σε συνεργασία με τα μπαλέτα του Τόκιο παρουσίασαν μία σύγχρονη εκδοχή της ΙΧ του Μπετόβεν.
  • Και ήταν ΤΟΣΟΙ πολλοί! Τι χορευτές, τι μουσικοί, τι χορωδία, τι τενόροι. Εντυπωσιακοί!
  • "Vous êtes magnifique madame". Το 1ο Ελβετικό κομπλιμέντο.
  • Και μετά ήπιαμε και ένα cocktail στο Lausanne Palace υπό τους ήχους του πιάνου.
  • Να πω ότι δεν ζήλεψα τον Robbie θα είναι ψέμα. Και οι κριτικές ήταν διθυραμβικές από όλους. 
  • Ξημέρωσε συννεφιασμένη η Κυριακή και αφού ολοκληρώσαμε τις εξυπηρετήσεις για τους φίλους γιατρούς στο Bienne, είπαμε να πάμε να πιούμε έναν ωραίο καφέ στο rose garden της Βέρνης. Τι το θέλαμε;;
  • 40' λεπτά μας πήρε για να φτάσουμε και να βρούμε το Rose Garden κλειστό. Ε, εντάξει λέμε, θα έχει κάποια εκδήλωση, ας πάμε προς το κέντρο. Έλα μου όμως που μετά από καμιά ώρα που στριφογυρίζαμε με το αυτοκίνητο (εμείς και άλλοι πόσοι) συνειδητοποιήσαμε ότι ολόκληρη η πόλη ήταν κλειστή λόγω ποδηλατικού αγώνα! Και απαγορεύεται από εδώ. Και στρίψε υποχρεωτικά από εκεί. Και ξανά στα ίδια αδιέξοδα. Ουφ. Και τι κάνεις τώρα; Φεύγεις. Οκ. Πώς; Άλλη μία ώρα μας πήρε για να βρούμε διέξοδο και αυτή ήταν μέσω μιας άλλης πόλης που ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Συν άλλα 50 λεπτά για να γυρίσεις, σύνολο κανά 3ωρο οδήγημα χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η ψυχή μου με έπιασε και μια μικρή απελπισία. Τι ταλαιπωρία Κυριακάτικα........
  • Τα είδα στην κατάψυξη και χωρίς δεύτερη σκέψη έβγαλα τα σύνεργα και σε περίπου 1 ωρίτσα το σπίτι είχε πλημμυρίσει με την μυρωδιά των blueberry - lemon cupcakes! Θα μπορούσα να τα φάω όλα μονομιάς!
  • Κοίταγα την οθόνη ξανά και ξανά, διάβαζα προσεκτικά κάθε λέξη μέχρι να πάρω τηλέφωνο και να επιβεβαιώσω τα νέα. Και τα μάτια μου βούρκωσαν και μου ήρθαν στο μυαλό τα δικά του μάτια που με αναγνώρισαν την τελευταία φορά που τον είδα. Καλό ταξίδι.
  • Είχε εξαιρετικό ήλιο και περπατήσαμε με την Ρόζα μέχρι τον σταθμό και ήπιαμε τον καφέ μας με θέα όοοοολο το Neuchatel.
  • Και ήρθε ο σερβιτόρος να παραγγείλουμε, του λέω θα θέλαμε 2 καφέδες και πριν προλάβω να πω τι και πώς, είχε φύγει! Τι πλάκα! Τελικά μας έφερε 2 espresso lungo. Το πήρε πάνω του!
  • Νομίζω ότι παίξαμε το ωραιότερο -μέχρι στιγμής- τένις την Τετάρτη. Και κάπου μπράβο μας! Practice makes perfect.
  • Και έλαβα 2 emails από τις μελλοντικές συμπαίκτριές μου για να κανονίσουμε τους αγώνες μας ενόψει του εσωτερικού τουρνουά. Πω πω! Δεν είμαι εγώ για αγώνες. Θα είναι όμως χαλαροί και φιλικοί.
  • Και μέρες μετά, τα cupcakes (ή μάλλον muffins όπως ορθώς σχολίασε η φίλη Beauty Follower) ήταν τόσο αφράτα! Μάλλον τα έβγαλα από τον φούρνο τη σωστή στιγμή! Λίγα λεπτά νωρίτερα δηλαδή από αυτό που θα νομίζαμε ως σωστό.
  • Κάναμε skype (προσέξατε το ρήμα; δεν μιλήσαμε στο skype, κάναμε skype) με τα αγόρια και γελάσαμε πολύ!
  • Και έφυγε ο συνοδοιπόρος για να βοηθήσει στις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες. Τι να κάνεις.... Όχι. Βρυξέλλες πήγε, για τις διαπραγματεύσεις όμως όχι.
  • Αγόρασα 2ο, οικονομικότερο και ελαφρύτερο yoga mat για εξορμήσεις στη φύση.
  • Ανακάλυψα ότι το μενού του μπαρ του εξαιρετικού ξενοδοχείου Beau Rivage Neuchatel έχει και τζατζίκι!
  • Είδα το Blue Jasmine και δυστυχώς μου θύμισε κάποιες 'κυρίες' που ήξερα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

me & my cupcakes


Υπάρχουν κάποια πράγματα που μας χαρακτηρίζουν. Κάποια στοιχεία της προσωπικότητάς μας, κάποιες συνήθειες. Όχι αυτά που λένε οι φίλοι όταν τους ρωτούν "τι τύπος είναι η ανδριάνα". Ή ίσως και αυτά αν είστε τόσο τυχεροί -όσο εγώ- και οι κοντινοί σας σάς ξέρουν τόσο καλά. Τις προάλλες συνειδητοποίησα πόσο χαρούμενη με κάνει η μαγειρική, ή πιο σωστά η ζαχαροπλαστική. Γιατί μαγειρεύω σχεδόν κάθε μέρα, δεν δημιουργώ όμως. Παίρνω 2-3 υλικά, φτιάχνω αγαπημένα πιάτα πλέον χωρίς συνταγές, τρώμε ωραία και υγιεινά. Με την ζαχαροπλαστική όμως είναι διαφορετικά. Μου δημιουργεί μία αίσθηση θαλπωρής, φροντίδας, προσφοράς. Με γεμίζει. Με κάνει να νιώθω υπερήφανη και ανυπόμονη για το αποτέλεσμα. Μου φέρνει ένα ανεξήγητο χαμόγελο στα χείλη. Και όσο περισσότερο καιρό έχω να δημιουργήσω, τόσο μεγαλύτερη και η λαχτάρα μου. 


Όλα αυτά τα συνειδητοποίησα τις προάλλες όταν εμφανίστηκαν ξαφνικά μπροστά μου τα μούρα που είχα καταψύξει και αποφάσισα να τα εκμεταλλευτώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, φτιάχνοντας δηλαδή τα αγαπημένα μου blueberry and lemon cupcakes. Και πήγαινα κάθε λίγο και λιγάκι να δω από την πόρτα του φούρνου αν φούσκωσαν. Και μύρισε όλο το σπίτι. Και ήμουν ευτυχισμένη. Με κάτι τόσο απλό. Ψήνοντας cupcakes. 

Αλήθεια, έχετε και εσείς κάποιες προσωπικές στιγμές - ασχολίες - επιλογές που σας γεμίζουν με απροσδόκητη χαρά και ικανοποίηση; Όσο σημαντικές ή ασήμαντες και αν φαίνονται στους άλλους. Εμένα σίγουρα είναι η ζαχαροπλαστική και η yoga. Δεν έχει υπάρξει ούτε 1 φορά όλα αυτά τα χρόνια (δεκαετίες πλέον) που μετά από ένα μάθημα yoga να μην πλημμυρίζω από γαλήνη και ικανοποίηση. Η ζωή τελικά είναι τόσο απλή.

ανδριάνα

ΥΓ. Και έγιναν θεσπέσια! Τόσο ζουμερά και αρωματικά! Λέτε να έφταιγαν τα κατεψυγμένα -σε αντίθεση με τα φρέσκα- blueberries;
ΥΓ2. Και πόσο τα χρειαζόμουν! Δεν τα ήθελα. Τα χρειαζόμουν.

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

I believe I should go to the beach


Πλησιάζουν οι θερινές μας διακοπές και παρόλο που θα είναι λίγες (ναι, ναι.. δεν παραπονιέμαι) ανυπομονώ να τα ζήσω όλα! Ο πιο εύκολος τρόπος, λένε, να απογοητευτείς, είναι έχοντας προσδοκίες. Και οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν ανέκαθεν για εμένα συνώνυμο των προσδοκιών. Και η αλήθεια είναι, ότι σπάνια με απογοήτευσαν. Μπορεί να μην άγγιζαν το μεγαλείο που είχα πλάσει στο μυαλό μου (μάλλον θα χρειάζονταν τουλάχιστον 2 μήνες παραθερισμού για να τα χωρέσω όλα και να τα χορτάσω), ήταν όμως πάντα (ειδικά τα τελευταία 10+ χρόνια) αντάξιες των προσδοκιών.

Έτσι και φέτος, η 1 εβδομάδα διακοπών + μερικές επιπλέον ημέρες στην Αθήνα θα γεμίσουν   -ελπίζω- με φίλους, ξεγνοιασιά και αγάπη. Και όσο σκέφτομαι αυτές τις ημέρες, τόσο μου έρχονται οι εικόνες, οι ήχοι και οι γεύσεις. Βουτιές με την μικρή Α. στη θάλασσα (χωρίς τουβλάκια παρακαλώ), οικογενειακά γεύματα στο μπαλκόνι (με τα κλασικά γεμιστά), ποτά στον κήπο μέχρι το πρωί, παγωτό στην Βουλιαγμένη, άραγμα στο μπαλκόνι της Μάνης συζητώντας επί ώρες, αγκαλιές με τα πιτσιρίκια, γέλια και πειράγματα με τους γονείς τους, χουζούρεμα στο πιο άνετο κρεβάτι του κόσμου όλου, ελαφρύ μαγείρεμα στην κουζίνα μας, μοσχομυριστές ντομάτες με κάπαρη και ψάρι στη θράκα δίπλα στη θάλασσα, οικογενειακά πρωινά, αντιηλιακά, φωτογραφίες, spritz στην Κηφισιά, μουσαφιρέοι και φιλοξενούμενοι, αλατισμένα μαλλιά, καταγάλανα κρύα νερά, δροσερές μπίρες, ιστορίες - ιστορίες - ιστορίες.... 

Πόσο ανυπομονώ! Και ευτυχώς, δεν αργούν!
Τι ονειρεύεστε εσείς για τις διακοπές σας;

ανδριάνα

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

How was your week?

  • Έφτασαν στο email μου τραγούδια ξεχωριστά.. που με έκαναν να δακρύσω.
  • Κάναμε την καθιερωμένη (του 2μήνου) επίσκεψη στη Γαλλία για ξηρά τροφή. Και καταφέραμε και πήραμε και πίσω για 1η φορά τον φόρο.
  • Ανακαλύψαμε μία ολόκληρη πολιτεία 5 λεπτά από το σπίτι μας! Το Festi Camping ενόψει του 4ήμερου μουσικού φεστιβάλ της πόλης! Τι ξύλινες ξαπλώστρες, τι χειροποίητο bowling, τι παιχνίδια, τι σκηνές, τι μουσικές. Speechless! Και όλα αυτά 10 λεπτά από το κέντρο της πόλης, δίπλα στη λίμνη, με εξαιρετική οργάνωση και ησυχία.
  • Νοικιάσαμε τα ποδήλατά μας και αφιερώσαμε όλο το πρωινό του Σαββάτου στις βόλτες! 
  • Έσπασα όλα τα προσωπικά μου ρεκόρ (δεν ήταν και δύσκολο... ) κάνοντας ποδήλατο για 2, 5 ώρες μέσα στον ήλιο (ναι, πάλι καήκαμε), τα ποτάμια, τις λίμνες, τα κάμπινγκ, τα δάση, τα ιστιοπλοϊκά, τα μονοπλάνα, τα άλογα και τους κύκνους. Μαγικά τοπία! 
  • Επιστρέψαμε εξουθενωμένοι αλλά τόσο γεμάτοι.
  • Ήπιαμε το ποτό του Σαββάτου και γλιτώσαμε στο τσακ την μπόρα!
  • Και γνωρίσαμε την Ιωάννα, φίλη των φίλων μας.
  • Παίξαμε το κυριακάτικό μας τένις και νομίζω ότι κάθε φορά είμαστε και καλύτεροι. Λέτε να είναι η ιδέα μου;
  • Επισκεφτήκαμε 1η φορά το σπίτι νέων φίλων στo Cortaillod και συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν λίγο πιο πάνω από την ποδηλατική μας βόλτα.
  • Μας υποδέχτηκε στο ασανσέρ ο μικρός Αλέξανδρος ο οποίος ήταν πολύ κοινωνικός και γλυκός.
  • Μας τελείωσε και ο Frank... μέχρι την Άνοιξη του 2016 δηλαδή.
  • Και για να μην έχουμε στερητικό σύνδρομο, ξεκινήσαμε το Homeland. Εντυπώσεις κανείς;
  • Ήταν τόσο γεμάτο και όμορφο το σκ που ήρθε η Δευτέρα και είχαμε και οι 2 την αίσθηση ότι είχαμε πάει εκδρομή.
  • Και ο καιρός έπεσε μέσα και δεν έπαψε να βρέχει για 2 ημέρες.....
  • Το φρυγανισμένο ψωμί έχει θεϊκή προέλευση! Αν λιώσει και απαλά από πάνω του μια λεπτή στρώση τυριού και μετά το δροσίσεις με φρέσκια τομάτα... πω πω πω!
  • Έκανα την 1η μου ever απόπειρα μαρμελάδας και όπως πολύ εύστοχα δήλωσε ο συνοδοιπόρος: Time consuming, low volume, high price and over πηξτed. Από γεύση όμως καλά τα πήγαμε.
  • Αν μπορούσα να μαγνητοσκοπήσω τα όνειρά μου θα ήμουν διάσημη σεναριογράφος.
  • Λέω να καθιερώσω "no work Fridays" για την καλοκαιρινή σεζόν! Δεν είναι μια φανταστική ιδέα; Αφού μπορώ, γιατί να μην το κάνω; Γιατί, να σας πω την αλήθεια, παρασύρομαι πολύ από τις δουλειές με αποτέλεσμα μερικές εβδομάδες να μην βγαίνω καθόλου έξω τα πρωινά και να χάνω όλο τον ήλιο! Θα πειθαρχήσω όμως;
  • Steamer! Ένας νέος, ατσαλάκωτος κόσμος ανοίγεται μπροστά μου.
Καλό σαββατοκύριακο!
α.

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Σκορπίσανε οι φίλοι μου


Σκορπίσανε οι φίλοι μου
Οι Μάηδες οι ήλιοι μου


Πόσο με συγκινούν αυτοί οι στίχοι.... Είναι βεβαίως της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και δεν θα τους ήξερα αν δεν υπήρχε ο αγαπημένος μου φίλος Γιώργος στη ζωή μου. Είναι αγαπημένοι και εκείνου και τους χρησιμοποιεί συχνά πυκνά... και εμένα βουρκώνουν τα μάτια μου. Γιατί είναι αλήθεια. Και οι δικοί του και οι δικοί μου φίλοι σκορπίσανε παίρνοντας μαζί τους και τους ήλιους μας. Σκόρπισα και εγώ. Στην αρχή σκόρπιζαν ανά την Ελλάδα επιστρέφοντας σε χωριά και πόλεις καταγωγής, μετακομίζοντας στην πόλη του/της συζύγου, αλλάζοντας δουλειές, ψάχνοντας την ευκαιρία... Έτσι έχω το νου μου στη Θεσσαλονίκη, στην Καλαμάτα, στα Γιάννενα. Σκορπίσανε και στην Ευρώπη, και στην Αμερική, και στην Ασία... για σπουδές, για μετά-τις-σπουδές, για μια αγάπη, για μια δουλειά, για μια ελπίδα. Και έτσι έχω το νου μου στις ΗΠΑ, στην Αγγλία, στο Μακάο. Και το δικό μου 'δελτίο καιρού' στο κινητό έχει μια χούφτα πόλεις. Και κάθε μέρα κάνω τον γύρο του δικού μου κόσμου για να δω τι ζουν οι αγαπημένοι μου, τι κρύβουν οι δικοί τους ήλιοι. Δεν είναι απίστευτο που ο καιρός έχει υπάρξει ανέκαθεν ένας κοινός τόπος; Η αρχή των τηλεφωνημάτων, η αφορμή για συζητήσεις, η αίσθηση ότι μοιραζόμαστε κάτι κοινό και ας βρισκόμαστε μίλια μακριά. Α, σε εσάς βρέχει; Εμείς έχουμε εξαιρετικό ήλιο σήμερα. Περίμενε να φτάσει το βράδυ να δεις τι ωραία πανσέληνο έχει απόψεΒλέπουμε άλλωστε την ίδια σελήνη, απολαμβάνουμε τον ίδιο ήλιο, πατάμε την ίδια γη, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα...

Αγάπη.
ανδριάνα


ΥΓ. Και βεβαίως το τραγούδι το έχει τραγουδήσει ο 'θείος', ο Γ. Νταλάρας.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Στρασβούργο


Ο Μάιος ήταν ένας ονειρικός μήνας γιατί γέμισε με ταξίδια! Άλλα προγραμματισμένα και αναμενόμενα, άλλα άξαφνα. Όλα όμως ξεχωριστά και αναζωογονητικά! Ένα λοιπόν από τα πιο άξαφνα ταξίδια ήταν αυτό στο Στρασβούργο. Ο φίλος Γιάννος θα ήταν εκεί σε επαγγελματικό ταξίδι, εμείς απέχουμε κάτι λιγότερο από 3 ώρες οδικώς, το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο έκρυβε και μία Ελβετική αργία την Δευτέρα, ενημερώθηκε και ο φίλος Γιάννης από το Μόναχο και ήταν και αυτός διαθέσιμος οπότε έδεσε το γλυκό! Τρεις ημέρες οι τέσσερις μας στο Στρασβούργο στα μέσα Μαΐου! 

Κάναμε την έρευνά μας και επιλέξαμε να μείνουμε στο Hotel de l' Europe το οποίο ήταν στην καρδιά του Στρασβούργου, στο πεζόδρομο δηλαδή που καταλήγει στην Petite France (να το έχετε υπόψη σας αν σας βγάλει ο δρόμος προς τα εκεί). Και οι 3 ημέρες μας γέμισαν με βόλτες, ήλιο, φωτογραφίες, κρασί, περπάτημα, γέλια, κάστρα, χωριά. Ολόκληρη η περιοχή της Αλσατίας είναι πολύ όμορφη, γνωστή για τα κρασιά της, τα παραδοσιακά χωριά της, τα κάστρα και τις γευσιγνωσίες της. Το Στρασβούργο είναι μία πολύ ζωντανή πόλη. Πολύ γραφική, ιδιαίτερη, παραδοσιακή, ξεφεύγοντας από το στερεότυπο της 'επαρχιακής' πόλης. Τουλάχιστον σε εμάς, προερχόμενοι από τις μικρές και ήσυχες Ελβετικές πόλεις, το Στρασβούργο μας φάνηκε ότι βούιζε από ζωή, κόσμο, εκδηλώσεις, μουσικές, μαγαζιά. Με βάση το Στρασβούργο, υπάρχουν δεκάδες μικρότερες πόλεις και χωριά που μπορείς να επισκεφθείς είτε απλά κάνοντας ένα road trip μέσα από τους αμπελώνες, είτε επιλέγοντας να ανέβεις στα κάστρα με την επιβλητική θέα ή -αν είσαι πιο οργανωμένος- συμμετέχοντας στις διάφορες γευσιγνωσίες και εκδηλώσεις που διοργανώνουν τα οινοποιία.



Δεδομένου του εξαιρετικού καιρού, εμείς επιλέξαμε να είμαστε έξω όλη μέρα. Οπότε περπατήσαμε πολύ, κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο, ήπιαμε τα Pinot Gris μας, δοκιμάσαμε τα παραδοσιακά τους κρέατα και σαλιγκάρια (not me) και φωτογραφίσαμε. Όπως θα δείτε, το Στρασβούργο είναι ένα αμάλγαμα Γαλλικής και Γερμανικής επιρροής, όπως ακριβώς υποδηλώνει και η ιστορία του. Βρίσκεται στα σύνορα των δύο χωρών και από την αρχιτεκτονική του, μέχρι την κουζίνα και τον πληθυσμό του, είναι εμφανείς οι επιρροές των 2 χωρών. Σου θυμίζει λίγο από Γαλλία, λίγο πιο πολύ από Γερμανία αλλά ίσως και από Ολλανδία, με μία μικρή δόση Βενετίας και Τοσκάνης. Α! Εκεί βρίσκεται και η έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου!









ΥΓ. Την αγάπη μου για τις ταμπέλες - επιγραφές την θυμάστε. Στη Αλσατία τις έχουν ανεβάσει σε άλλο επίπεδο! Δείτε την 1η φωτογραφία και φανταστείτε δεκάδες μαγαζιά με τέτοια αριστουργήματα στην είσοδό τους.
ΥΓ2. Οι βραδικές λήψεις είναι του συνοδοιπόρου και είναι για βραβείο! Εντάξει, πολύ αντικειμενική δεν είμαι, αλλά δεν είναι εξαιρετικές;
ΥΓ3. Την επόμενη φορά θέλω να κάτσουμε εκεί αριστερά στην όχθη του ποταμού για πικ-νικ. Όπως η παρέα της προ-τελευταίας φωτογραφίας.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

How was your week?

  • Φάγαμε κλασικό Αμερικάνικο πρωϊνό. Αυτό που βλέπεις στις ταινίες που σου κάνουν refill τον Αμερικάνικο (Γαλλικό για εμάς) καφέ, και τρως pancakes, και οι σερβιτόρες είναι λίγο παχουλούλες και χαμογελαστές και σου λένε "yes maaaam"; Αυτό.
  • Έκτακτο ανακοινωθέν! Η Αριάννα δυσανασχέτησε μάλλον με το νέο της γάλα και είχαμε κλάματα και στεναχώριες.
  • Έτσι πήγαμε άρον άρον σε εφημερεύον ιατρείο, περιμέναμε καμιά ώρα, μας είδε ο γιατρός 5-6 ολόκληρα λεπτά, μας χρέωσε 415 δολάρια και μας συμβούλεψε να την πάμε την Δευτέρα στην παιδίατρο που την παρακολουθεί. Απλό.
  • Όταν λες Μαϊάμι αυτό εννοείς! Φοίνικες, ζέστη, μαγιό, παραλίες.... Lincoln road δηλαδή.
  • Μετά την κυρία στο Ελβετικό σούπερ-μάρκετ, να σου και ο νεαρός στο Αμερικάνικο εστιατόριο. Μου ζήτησε ταυτότητα για την μπίρα που παρήγγειλα και κοίταγε μία εμένα, μία την ταυτότητα. Του πήρε λίγη ώρα αλλά πείστηκε.
  • Και εκεί τριγύρω, έκανα και το ‘έγκλημα’ και αγόρασα το πολυπόθητο –χρόνια τώρα- μπουφανάκι της αγαπημένης Stella.
  • Αχ αυτά τα maduros! Και αυτό το flan. Και αυτή η γιαγιά ετών 86 η οποία στέκεται καλύτερα και από 50άρα. Ισπανικά αυτή, αγγλικά εμείς. Το φαγητό όμως είναι παγκόσμια γλώσσα. Όπως και η αγάπη. Να είναι καλά!
  • Και η θεία μας έκανε το πολυτιμότερο δώρο: φωτογραφίες για όλους της μικρής Αριάννας.
  • Και όταν λες mall ένα είναι που ξεχωρίζει -πράγμα δύσκολο γιατί είναι τόσα πολλά, τόσο μεγάλα και τόσο διαφορετικά που μπορείς να περάσεις μήνες ολόκληρους για να τα επισκεφθείς. Το Bal Harbour όμως διαφέρει. Αρκεί να το δεις σαν επίσκεψη σε μουσείο γιατί οι πιθανότητες να ψωνίσεις είναι μηδαμινές. 
  • Εκεί τσιμπήσαμε και με τους Έλληνες και συνειδητοποίησαμε τι σημαίνει πραγματικά πολίτης του κόσμου! Τρεις μήνες στο Μαϊάμι, 2 μήνες στο Εκουαδόρ, 6-7 μήνες εν πλω, 1 μήνα στο Λονδίνο, 1 μήνα στο Μαϊάμι και 2 μήνες στην Ελλάδα. Κάπως έτσι πέρασε το περασμένο έτος ο Αλέκος με την οικογένειά του.
  • Και έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού……. Και όλο σκεφτόμουν την Αριάννα που θα κάνει τις γκριμάτσες της, τις φωνούλες της, θα φοράει τα ρουχαλάκια της, θα κοιμάται και θα ξυπνάει χωρίς εμένα. Εκείνη, από την άλλη, δεν θα με σκέφτεται καθόλου. Δεν πειράζει.
  • Την κράτησα όμως όσο περισσότερο μπορούσα και της έδωσα όλη μου την αγάπη.
  • Και ο γυρισμός είναι πάντα πιο γρήγορος. Και να σου πάλι στα αεροπλάνα, στα τρένα, στους ελέγχους, και στις αναμονές με προορισμό αυτή τη φορά τον συνοδοιπόρο! Από αγάπη σε αγάπη.
  • Και ήταν αλλού τα μπολ, αλλού οι κατσαρόλες, αλλού τα τάπερ.... τον αγαπώ.
  • Και πότισε και την ορχιδέα χωρίς καν να του το πω.
  • Ζέστη ζέστη ζέστη! Αυτή τη φορά μες στο σπίτι! 
  • Κλείσαμε τα εισιτήρια για τις καλοκαιρινές μας διακοπές!! Ένας μήνας έμεινε! Μα πώς περνάει έτσι ο καιρός;
  • Επιστρέψαμε και στο τένις -εγώ δηλαδή γιατί ο συνοδοιπόρος δεν απουσίασε καθόλου.
  • Την Τετάρτη είχαν βγει τα συνεργεία να καθαρίσουν και να βάψουν τα παγκάκια των στάσεων.
  • Από το σαλόνι μας βλέπουμε κάθε απόγευμα και μια regatta -όπως λέει και ο συνοδοιπόρος.
  • Τι απόλαυση να βάζεις το πλυντήριο και το στεγνωτήριό σου χωρίς άγχος, εκνευρισμούς και βιασύνες. Οι μικρές, καθημερινές απολαύσεις της ζωής.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes