Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Ελβετικό καλοκαίρι #1


Για όλα υπάρχει μία πρώτη φορά. Και όταν μετακομίζεις σε μια ξένη χώρα, ΟΛΑ συμβαίνουν (κάποια στιγμή) για 1η φορά. Αυτό λοιπόν το καλοκαίρι ήταν το 1ο μας Ελβετικό. Και το περίμενα πώς και πώς. Γιατί είχα ακούσει ιστορίες για το πώς μεταμορφώνεται η πόλη, για το πώς οι κάτοικοι που κρύβονταν τόσους μήνες στα chalets και στις πλαγιές ξαφνικά γεμίζουν τους δρόμους. Για το πώς μπάντες ακούγονται από μικρά μπαράκια, για το πώς ξαπλώνουν οι Ελβετοί στα γρασίδια τα βράδια και ψήνουν, και ακούν μουσική, και κάνουν ακροβατικά..... Για το πώς έχει πραγματική, καλοκαιρινή ζέστη μερικές ημέρες. Για το πώς οι πλατείες γεμίζουν μουσικούς και οι παραλίες παιδάκια. Για το πώς οι πισίνες γίνονται πόλος έλξης. Για το πώς η Ελβετική φύση είναι στα καλύτερά της. Και να σας πω κάτι; Ήταν όλα αυτά αλήθεια. "Ήταν" γιατί, γράφοντάς σας τώρα στα τέλη Αυγούστου, σε αυτή τη μεριά της Γης, έχουμε ήδη μπει σε φθινοπωρινούς ρυθμούς (και θερμοκρασίες) οπότε όλα αυτά τα ωραία, τα αφήνουμε σιγά-σιγά πίσω μας. 

Η πόλη το καλοκαίρι όντως μεταμορφώνεται. Χαλαρώνει. Ξενυχτάει. Χορεύει. Πίνει κρασιά και μπύρες. Ανθίζει από τα εκατοντάδες (χιλιάδες ίσως;) λουλούδια. Τρώει σπιτικό, Ιταλικό παγωτό. Συσπειρώνεται στις δημόσιες εκδηλώσεις είτε αφορούν θερινό σινεμά δίπλα στη λίμνη, είτε παζάρια με αντίκες, είτε μουσικές από όλο τον κόσμο, είτε αθλοπαιδιές. Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν όλος αυτός ο κόσμος μένει εδώ και το χειμώνα ή απλά μετακομίζει 'παραθαλάσσια' για 1-2 μήνες. Το μόνο σίγουρο είναι πάντως ότι το Ελβετικό καλοκαίρι είναι συνώνυμο με τη φύση (όπως όλες οι εποχές άλλωστε) και τις δημόσιες εκδηλώσεις. Κάθε εβδομάδα σχεδόν, κάτι συμβαίνει. Κάτι διοργανώνεται. Το οποίο γίνεται η αφορμή για να βρεθούμε έξω. Μην φανταστείτε μεγάλες σκηνές, μουσικές στη διαπασών, γιγαντοοθόνες και φασαρία. Με λίγες εξαιρέσεις (όπως το καθιερωμένο μουσικό φεστιβάλ για παράδειγμα που έχει όντως μεγάλες σκηνές και διάσημα συγκροτήματα), όλες οι εκδηλώσεις είναι διάσπαρτες στην πόλη ώστε να αποφευχθεί η κοσμοσυρροή, με διακριτική παρουσία και ελευθερία κινήσεων. Τις περισσότερες φορές χωρίς εισιτήριο και κόστος. Και έτσι, με βάση την εκάστοτε εκδήλωση, κάθε παρέα κανονίζει τη βραδιά της. Χωρίς επισημότητες, τακούνια, 'πρώτο τραπέζι πίστα', και πολύπλοκες οργανώσεις.

Έτσι κάναμε και εμείς. Δεν καταφέραμε να παρακολουθήσουμε όλες τις εκδηλώσεις, είτε γιατί δεν τις πήραμε χαμπάρι εγκαίρως είτε γιατί δεν μας ταίριαζαν. Δώσαμε όμως το παρόν σε αρκετές, εντός και εκτός της πόλης μας. Κάναμε ωραίες βόλτες στην εξοχή, κολυμπήσαμε στη λίμνη και στις πισίνες, λιαστήκαμε στα γρασίδια, περπατήσαμε για ώρες, φωτογραφήσαμε, ήπιαμε τα κρασιά και τις μπύρες μας, χορέψαμε, καήκαμε από τον ήλιο (ναι ναι! ακόμα και μέσα στην πόλη), ιδρώσαμε, κάναμε ποδηλατάδες και μικρά πικ-νικ. Και πέρασε ένα καλοκαίρι σαν νεράκι......

Ήταν όμορφα διαφορετικό το Ελβετικό μας καλοκαίρι. Και ναι, η θερμοκρασία έφτασε μέχρι και 36 βαθμούς. Και ναι, είχε ΠΟΛΥ ζέστη και καυτό ήλιο αλλά μόλις για λίγες ημέρες, άντε εβδομάδες. Ήταν όμως αρκετές για να τρελάνουν τους Ελβετούς (που δεν είναι συνηθισμένοι και δεν έχουν και κλιματισμό ούτε στις επιχειρήσεις) και να μας δώσουν εμάς μία γεύση Μεσογείου. Αν καταφέρουμε και βρεθούμε το επόμενο καλοκαίρι για μεγαλύτερη διάρκεια σε παραλιακό μέτωπο, τότε θα είμαστε καλυμμένοι από όλες τις απόψεις.

Και εις άλλα με υγεία.
ανδριάνα

ΥΓ. Πώς ήταν το δικό σας καλοκαίρι;

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

How was your week?

  • Στην παρέα προστέθηκε και άλλος ένας φιλέλληνας, ο Γάλλος Julien, ο οποίος έκανε τον γύρο της Ελβετίας με τρένο και ο οποίος έχει γυρίσει ολόκληρη -στην κυριολεξία- την Ελλάδα. Μιλάει εξαιρετικά ελληνικά (μαζί με ακόμη 5-6 γλώσσες), επισκέπτεται την Ελλάδα σχεδόν κάθε χρόνο με τους γονείς του -που μοιράζονται την ίδια αγάπη- αλλά και μόνος, και στην ερώτηση ποιο είναι το #1 ελληνικό μέρος που θα πρότεινε σε κάποιον να επισκεφθεί, η απάντηση -μετά από αρκετή σκέψη- ήταν τα Μετέωρα. Όποιος από όλους εμάς τους Έλληνες έχει πάει στα Μετέωρα, παρακαλώ ας σηκώσει το χέρι του. Το φαντάστηκα. Ούτε εγώ. Εκείνος, από την άλλη, πέρα από τα κλασικά τουριστικά μέρη (δεκάδες νησιά και την Αθήνα από την Βουλιαγμένη μέχρι τον Διόνυσο!) έχει γυρίσει και ότι μη-συμβατικό μπορείτε να φανταστείτε.
  • Εκλογές. What's new?
  • Πω πω πω! Φωτιά πήραν οι σκούπες και τα απορρυπαντικά. Γενική καθαριότητα είχαμε την Παρασκευή ενόψει και της άφιξης των γονιών! Αμ πως!
  • Και είχε έναν ήλιο! Και οι προβλέψεις λένε ότι θα παραμείνει για όλη την ερχόμενη εβδομάδα! Yes!
  • Είπαμε να τον εκμεταλλευτούμε λοιπόν και κάναμε την 2η μας yoga στη λίμνη. Και ήταν το ιδανικό σκηνικό με την ιδανική θερμοκρασία. Το μόνο που άκουγες ήταν το νερό της λίμνης, το θρόισμα των φύλλων, κανένα περαστικό πουλί και πού και πού καμιά παιδική φωνούλα που πλατσούριζε παραδίπλα.
  • Η λίμνη μας γέμισε ιστιοπλοϊκά! Κατά την τοπική εφημερίδα, είναι ο τοπικός, "καντονικός" αγώνας της κατηγορίας laser και το αμέσως επόμενο σκ ο εθνικός αγώνας.
  • Πάλι καλά που υπάρχει και το τένις και μπορείς να παρακολουθήσεις κάτι στην TV.
  • Σε ποιο άλλο άθλημα ο αντίπαλος χειροκροτεί το καλό παίξιμο του αντιπάλου; Μόνο στο τένις.
  • Φεστιβάλ Αθλημάτων στην πόλη και εμείς παρακολουθήσαμε -κυρίως- χορό! Όλων των ειδών και όλων των ηλικιών.
  • Είχαμε πολύ καιρό να παίξουμε τένις οι 2 μας και πολύ το ευχαριστηθήκαμε. 
  • Και μέσα σε μόλις 1 ώρα, κατάφερα και έκανα σημάδι στην πλάτη από τον ήλιο.
  • Μεσημεριανό με τον Cesco και στην παρέα προστέθηκε αυτή τη φορά και ο συνοδοιπόρος.
  • Blueberry cheesecake. Συνταγή σχετικά παρόμοια, σκεύος διαφορετικό και ψήσιμο λίγο διαφορετικό. Θα σας τα γράψω όλα.
  • Συννεφιασμένο πρωινό Κυριακής, ξύπνημα νωρίς, yoga στη λίμνη για εμένα, τρέξιμο για τον συνοδοιπόρο, και συνάντηση μετά από 1 ώρα για να ακούσουμε μαζί το τελευταίο τραγούδι της 'τρεξιματικής' playlist και να επιστρέψουμε με ψιλόβροχο σπίτι.
  • Συνέχεια με μεσημεριανή συγκέντρωση στο σπίτι των φίλων στη Βέρνη. Ένα εξαιρετικό σπίτι που σου θύμιζε chalet, επιβλητική Ελβετική φύση, σπιτικό φαγητό, ελληνο-ελβετικές ιστορίες και απορίες, κρασιά και επιστροφή μετά βροχής.
  • Σοκολάτα ζήτησε - σοκολάτα πήρε. Αυτό το cake ήταν παραγγελιά του συνοδοιπόρου και το έκανα όσο πιο σοκολατένιο γινόταν!
  • Και ήρθανε! Παγκόσμια πρώτη! Με διπλές προσπάθειες προσγείωσης του αεροπλάνου, με άγχος για την πλατφόρμα του τρένου, με αναπάντεχες αλλαγές στη Ζυρίχη... Τα κατάφεραν όμως και οι γονείς μας πάτησαν για 1η φορά το πόδι τους στο Neuchatel.
  • Και καταφέραμε και τακτοποιηθήκαμε όλοι.
  • Και η πρώτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στην πόλη μας με περπάτημα, χάζεμα, ξενάγηση, φωτογραφίσεις, ερωτήσεις, καφέδες, συζητήσεις.
  • Και η δεύτερη μας βρήκε στη Λωζάνη: στο Μουσείο της Ολυμπιακής Επιτροπής και στην παλιά πόλη. Και είχε έναν ήλιο! Εκπληκτικό. 
  • Και έφαγαν οι άντρες ένα χειροποίητο σάντουιτς με παστράμι και τηγανητά κρεμμύδια άλλο πράμα! Και φάγαμε όλοι χειροποίητο παγωτό μαύρης σοκολάτας από μια χαμογελαστή Βραζιλιάνα σε παραδοσιακό, Ελβετικό ζαχαροπλαστείο, άλλο πράμα! Και μας είπε και την ιστορία της με τον Βαγγέλη από την Θεσσαλονίκη και πώς αγαπά την ελληνική μουσική και τα ελληνικά πανηγύρια που ξεκινά ένας να χορεύει στο κέντρο της πλατείας και σιγά-σιγά μαζεύεται όλος ο κόσμος.
  • Και η τρίτη ημέρα μας βρήκε στη Βέρνη, με ήλιο και πολύ περπάτημα, και έκλεισε με σπιτικές γλυκόξινες γαρίδες και ποδόσφαιρο.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

I miss my job!


Μου λείπει η δουλειά μου! Νιώθω τόσο τυχερή που μπορώ να μην εργάζομαι για ένα 'x' χρονικό διάστημα. Που μπορώ να ξυπνάω ότι ώρα θέλω, να κάνω τις δουλειές μου με την άνεσή μου, να πειραματίζομαι με τις μαγειρικές και τις ζαχαροπλαστικές μου, να κάνω yoga every damn day, να γράφω, να διαβάζω, να περπατώ στη λίμνη χωρίς ρολόι, να παίζω τένις το πρωί, να έχω ήσυχο το κεφάλι μου. ΑΛΛΑ.... μου λείπει η δουλειά μου. Τι εννοώ όμως ε; Δεν μου λείπουν τα απρόσωπα γραφεία που δεν σου επέτρεπαν να έχεις καν μία μολυβοθήκη. Δεν μου λείπουν οι συνάδελφοι που δεν έλεγαν καλημέρα (ή την έλεγαν με σκυμμένο το κεφάλι και μέσα από τα δόντια τους). Δεν μου λείπουν οι πελάτες με τα αγενή τους emails, τις ανήκουστες απαιτήσεις και την απαίδευτη συμπεριφορά τους. Δεν μου λείπουν τα ανούσια meetings. Δεν μου λείπουν τα νεύρα και οι εντάσεις. Δεν μου λείπουν οι καρεκλοκένταυροι και οι βολεμένοι. Δεν μου λείπουν τα κουτσομπολιά. 

Μου λείπει όμως η ομάδα, η πραγματική ομάδα που είχα την τύχη να έχω. Μου λείπουν τα πρωινά τηλεφωνήματα για το ποιος θα κάνει τη στάση για να φέρει καφέ. Μου λείπουν οι ώρες brainstorming για να βρούμε ΤΗΝ ιδέα που θα εντυπωσιάσει. Μου λείπουν οι αγωνίες πριν τις εκδηλώσεις και τα λανσαρίσματα. Μου λείπουν τα post-its που κολλάγαμε στον τοίχο με τις ανεπανάληπτες ατάκες. Μου λείπουν οι φωτογραφίες που βγάζαμε ανεξαιρέτως σε όλες τις εκδηλώσεις. Μου λείπουν οι αγκαλιές μετά από τις επιτυχίες αλλά και τις διακοπές. Οι παραγγελιές για cupcakes. Οι αναλύσεις, οι προβληματισμοί. Μου λείπουν ακόμα και οι δυσκολίες τις οποίες όμως περνάγαμε όλες μαζί -προσωπικές και επαγγελματικές. Μου λείπει η δημιουργικότητα. Οι επισκέψεις στην ομάδα των γραφιστών που ξεκινούσαν για δουλειά και κατέληγαν -καμιά ώρα μετά- στην Martha Stewart και στο Όμικρον. Μου λείπουν οι αγαπημένοι συνεργάτες που δεν σε κρέμαγαν ποτέ. Μου λείπουν οι μουσικές που ακούγαμε ενώ δουλεύαμε και στο τσακίρ κέφι δυναμώναμε την ένταση και χόρευε ολόκληρη η εταιρεία. Μου λείπουν οι άνθρωποι.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα ήμασταν πάλι όλες μαζί, σε μια μικρή, δική μας εταιρεία και θα είχαμε εξαιρετικούς, ευγενικούς, δημιουργικούς, απαιτητικούς πελάτες. Και μαζί θα κάναμε θαύματα. Θα δουλεύαμε πολύ αλλά θα χαμογελούσαμε κιόλας, και θα πηγαίναμε σε σεμινάρια, και θα συζητούσαμε ώρες για τα projects μας, και θα γεμίζαμε το γραφείο με λουλούδια και γλυκά, και θα ερχόντουσαν τα απογεύματα και θα φεύγαμε με ένα αίσθημα πληρότητας, προσφοράς και δημιουργικότητας. Και την ομάδα την έχεις. Ας πούμε ότι έχεις και την εταιρία. Αυτούς τους πελάτες, πού τους βρίσκεις; 

ανδριάνα

ΥΓ. Αφιερωμένο σε εσάς αγαπημένες μου που ξέρω ότι διαβάζετε.

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Ευτυχία είναι...


Ευτυχία είναι να ξυπνάς νωρίς, ξεκούραστος, και με λίγες κινήσεις να βγαίνεις στη φύση για να αναπνεύσεις και να ησυχάσεις.

Ευτυχία είναι να επιστρέφει ο συνοδοιπόρος από τη δική του άσκηση, τη δική του ησυχία, και να συναντιέστε δίπλα στη λίμνη.

Ευτυχία είναι να σου δίνει το ακουστικό και να ακούγεται Η Σωτηρία της Ψυχής από την φωνή της Τάνιας (Τσανακλίδου). 

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Επαγγελματικός προσανατολισμός


Flashbacks. Κοιτάτε ποτέ πίσω στο παρελθόν σας; Αναρωτιέστε πώς θα ήταν η ζωή σας αν είχατε πάρει την Χ ή την Ψ απόφαση; Και δεν εννοώ αν είχατε γεννηθεί στην Κένυα ή αν ο πατέρας σας ήταν εφοπλιστής. Εννοώ το δικό σας μερίδιο ευθυνών, επιλογών και αποφάσεων. Αυτά που σε κάθε στάδιο της ζωής σας αποφασίσατε για εσάς. Τι επάγγελμα θα κάνετε για παράδειγμα, σε ποια χώρα θα ζήσετε, πού θα εργαστείτε, ποιον θα παντρευτείτε, αν θα κάνετε παιδιά.... Σημαντικές αποφάσεις που μας καθορίζουν για χρόνια ή και για μια ζωή. Τον τελευταίο καιρό κοιτάω και εγώ προς τα πίσω με αφορμή την αγάπη μου για τον αθλητισμό και σκέφτομαι πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή μου αν γνώριζα τότε, εκεί γύρω στην εφηβεία, όσα γνωρίζω τώρα. Αν γνώριζα τότε όλα αυτά για την ζωή αλλά και για τον ίδιο μου τον εαυτό.

Μεγαλώνοντας ο αθλητισμός ήταν πάντα μέρος της καθημερινότητάς μου. Πολύ μικρή (εκεί γύρω στα 6) ξεκίνησα το τένις, μετά εκεί γύρω στα εφηβικά μου χρόνια μπήκε στη ζωή μου ο στίβος, λίγο το γυμναστήριο και σε όλη την ενήλική μου ζωή η γιόγκα. Δεν έχει υπάρξει 1 μήνας της ζωής μου που να μην έχω αθληθεί. Γιατί δεν είμαι 'εγώ' αν δεν κάνω κάτι. Αν δεν νιώσω το σώμα μου, αν δεν ιδρώσω, αν δεν προσπαθήσω, αν δεν εξελιχθώ. Πάντα όμως ο αθλητισμός ήταν ένα χόμπι. Γιατί, δεν ξέρω για εσάς αλλά στη δική μου εποχή εκεί γύρω στα 90s, μεγαλώνοντας, τα επαγγέλματα δεν αφορούσαν τα χόμπι σου. Εμένα τουλάχιστον δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό, ακόμα και αφού είχα τελειώσει τις σπουδές και είχα μπει στον εργασιακό στίβο (!), ότι η γιόγκα, για παράδειγμα, που αγάπησα και αγαπώ τόσο θα μπορούσε να είναι το επίσημό μου επάγγελμα, ή ότι τότε που πιάναμε τους χρόνους για την γυμναστική ακαδημία ότι όντως θα μπορούσα να δώσω εξετάσεις και να γίνω γυμνάστρια. Γιατί πολύ απλά ήμουν μια καλή μαθήτρια που έψαχνε το επαγγελματικό της μέλλον εντός του πανεπιστημίου. Και σε καμία περίπτωση δεν μετανιώνω για τις σπουδές και το επάγγελμά μου! Είμαι άλλωστε από τους τυχερούς που επέλεξαν το αντικείμενο των σπουδών τους against all odds που θα έλεγαν και οι συμφοιτητές μου. Γιατί διάλεξα να σπουδάσω Αγγλική φιλολογία και Επικοινωνία όταν δεν ήξερα ούτε έναν άνθρωπο που να ασχολείται με αυτό που θα γινόταν το επίσημό μου επάγγελμα, την Επικοινωνία και τις Δημόσιες Σχέσεις δηλαδή, και όταν ολόκληρη η οικογένειά μου ασχολιόταν με την ναυτιλία. Και απήλαυσα πολύ τα φοιτητικά μου χρόνια. Ήταν το αντικείμενο που μου ταίριαζε για αυτό και δεν δυσκολεύτηκα, δεν σιχτίρισα, δεν γκρίνιαξα. Γιατί μου άρεσε. Το είχα επιλέξει. 

Ήταν όμως αυτός ο τρόπος σκέψης της δικής μου γενιάς που ίσως μας οδήγησε, εν μέρει, στην σημερινή, ελληνική κατάσταση. Άλλο οι σπουδές, άλλο το χόμπι. Άλλο το επάγγελμα άλλο οι 'εξωσχολικές' δραστηριότητες. Και έτσι γεμίσαμε δικηγόρους και υπεύθυνους marketing και μηχανολόγους. Ενώ στην πραγματικότητα επάγγελμα είναι, ή θα έπρεπε να είναι, ό,τι σε κάνει χαρούμενο, σε γεμίζει και -ιδανικά- μπορεί να σε βιοπορίσει. Τι και αν είναι η δικηγορία, η ηλεκτρολογία, η γιόγκα, η ζωγραφική ή ο χορός. Αν λοιπόν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, εκεί στα 18, ίσως οι σπουδές μου να ήταν διαφορετικές. Ίσως να είχα αντιμετωπίσει πιο σοβαρά την γιόγκα και να είχα λάβει την πιστοποίηση δασκάλων τότε (και όχι στα 30+). Ίσως να είχα δώσει εξετάσεις και στην γυμναστική ακαδημία. Ίσως να έκανα ακριβώς τις ίδιες σπουδές απλά συμπληρώνοντάς τες με κάτι πιο γήινο και σωματικό. Σίγουρα όμως θα συνέχιζα το τένις μου ώστε όταν με το καλό έφτανα στο τώρα, να μην χρειαζόταν να ξεκινήσω από την αρχή.

Μάθημα; Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. Όχι. Εμπνεύστε τους νέους να ακολουθήσουν αυτό που αγαπούν. Ότι και αν είναι. Εντός ή εκτός των καθιερωμένων, εντός ή εκτός των αναμενόμενων. Γιατί τελικά ότι αγαπάμε μπορεί να γίνει το επάγγελμά μας. Ή τουλάχιστον, σε έναν ιδανικό κόσμο νομίζω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι.

ανδριάνα

Photo: she knows

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

How was your week?

  • Παρασκευή, παρασκευή! Και πήγαμε σούπερ-μάρκετ με τον συνοδοιπόρο, και πήραμε γλυκά για τους φίλους που μας είχαν καλέσει το βράδυ και είπαμε να πάρουμε και 1η φορά κόκκινο κρέας. Δύο λοιπόν φιλετάκια = 29 ευρώ! Πάλι καλά που δεν είμαστε  του κρέατος.
  • Και πήγαμε στους φίλους, και φάγαμε εξαιρετική σπιτική πίτσα από την Ρόζα, και καταφέραμε και οργανωθήκαμε για το 1ο μας κοινό ταξίδι τον Σεπτέμβριο προς Como. Yupie!
  • Συννεφιά και βροχές έλεγαν οι προβλέψεις, εμείς όμως δεν πτοηθήκαμε και έτσι κάναμε Σαββατιάτικη βόλτα στην Βέρνη που έσφυζε από κόσμο. Ήπιαμε και καφέ σε ένα εξαιρετικό μέρος με την Έλενα, αγόρασα και από το πουθενά χειμερινό μπουφάν που ήθελα.
  • Το βράδυ είχαν δεξίωση (γάμου;) στο πολυτελές ξενοδοχείο απέναντί μας και όλοι (μα όλοι) οι καλεσμένοι ήταν ντυμένοι στα λευκά! Κατάλευκα!
  • Τελευταία παράσταση των Ποντίων το Σάββατο και είχαμε υποσχεθεί ότι θα πάμε. Και ήμασταν εκεί κατά τις 8 και φύγαμε κατά τις 11.30. Και είχε ένα κρύο!! Ανταλλάξαμε και τα στοιχεία μας ώστε να κρατήσουμε επαφή.
  • Και μέσα σε όλους τους Ελβετούς που μιλούν ελληνικά, να 'σου και ένας Ιταλός. Ο Cesco ή Τσέσκος -όπως συστήνεται α λα ελληνικά. Και είπαμε να συναντιόμαστε να κάνουμε εξάσκηση: εγώ στα γαλλικά και αυτός στα ελληνικά. Καταλαβαίνετε!
  • Η Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο καντόνι του Vaud και συγκεκριμένα στην Παγκόσμια Ολυμπιακή Επιτροπή λίγο πιο έξω από την Λωζάνη και στο Vevey.
  • Στην Ολυμπιακή Επιτροπή πρέπει να μείναμε τουλάχιστον 2 ώρες. Και ήταν εντυπωσιακά και ιδιαιτέρως συγκινητικά. Ειδικά αν είσαι Έλληνας.
  • Στο Vevey περπατήσαμε στη διάσημή του riviera, φάγαμε αγγλικό fish & chips, θαυμάσαμε τα εξαιρετικά κτίρια και τα πολύχρωμα λουλούδια, περπατήσαμε πολύ και επιστρέψαμε. Αν είχε και καλό καιρό θα μπορούσαμε να κάνουμε ολοήμερη εκδρομή.
  • Before Sunrise, Before Sunset και Before Midnight. Κατάφερα και είδα την τριλογία σε διαδοχικές σχεδόν ημέρες και ήταν μαγεία.
  • Και έγινε το 1ο 'μάθημα' με τον Cesco και ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα μαθήματα γαλλικών που έχω κάνει (ή μήπως ήταν ελληνικών;). Επί 2+ ώρες μιλούσαμε ασταμάτητα σε ένα μείγμα ελληνικών - γαλλικών, αλληλοσυμπληρωνόμασταν, αλληλο-διορθωνόμασταν, κρατάγαμε τις σημειώσεις μας, λύναμε τις απορίες μας και εντέλει, ώρα με την ώρα, γινόμασταν και καλύτεροι.
  • Και στο τέλος του είπα ότι είναι πολύ συγκινητικό για εμένα, μία Ελληνίδα, να συναντώ έναν νέο άνθρωπο ο οποίος επέλεξε να μάθει ελληνικά ενώ στην ουσία δεν θα του φανούν πουθενά χρήσιμα. Και αφού με ρώτησε τι σημαίνει "συγκινητικό" και του εξήγησα, δάκρυσε, και μου είπε ότι και για εκείνον είναι συγκινητικό αυτό που μόλις του είπα.
  • Όλως τυχαίως, έπεσα πάνω σε μια παλιά ανάρτηση για τον Ralph, τον αγαπημένο σκύλο της οικογένειάς μας. Και συγκινήθηκα. Άτιμες αναρτήσεις που ξεφυτρώνετε από το πουθενά.
  • Αυτά παθαίνεις αν έχει η πολυκατοικία κοινό πλυντήριο. Συναντάς τον γείτονα και μαθαίνεις πώς είναι η ζωή στην Αργεντινή, πώς έχει γυρίσει τον κόσμο παίζοντας ποδόσφαιρο και πώς ονειρεύεται την συνέχεια στην Ελβετία. Και όλα αυτά εκεί γύρω στις 23.00.
  • Η πολυκατοικία μας ανανεώθηκε αποκτώντας ολοκαίνουργιες, κιτρινωπές τέντες. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Καλό σαββατοκύριακο.
Αυτό +1 έμειναν για τον Αύγουστο και μετά τρέχουμε ολοταχώς για τη νέα σχολική χρονιά.

ανδριάνα

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Όμορφος σαν Έλληνας


Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν απρόσμενα συγκινητική. Από το πουθενά. Από μια 'γρήγορη' βόλτα στο βροχερό Neuchatel, βράδυ Τετάρτης, για το τοπικό, μουσικό φεστιβάλ. Και μέσα στους ήχους της jazz, της άρπας και των Αφρικανικών τυμπάνων, ακουγόταν από μακριά και ένας ήχος πίπιζας. Έτσι μας φάνηκε τουλάχιστον στην αρχή. Και ενώ πλησιάζαμε αναμένοντας να αντικρίσουμε Σκωτσέζους, βρεθήκαμε μπροστά σε μαυροφορεμένους Ποντίους. Και αυτό που ακουγόταν ήταν το Ποντιακό αγγείο, μαζί με την λύρα και το τύμπανο. Μία μικροκαμωμένη κυρία ντυμένη με την παραδοσιακή φορεσιά έκανε την καθιερωμένη γύρα με το καπέλο για να συλλέξει χρήματα. Ευκαιρία σκέφτηκα να της μιλήσω: "Γεια σας, είστε Ελληνίδα;" στα Ελληνικά εγώ, "Όχι, δεν είμαι. Τα αγόρια όμως έχουν έρθει από την Ελλάδα" στα Ελληνικά και αυτή. Μα πώς γίνεται; Αφού μιλάτε ελληνικά; Δεν της το είπα. Αποφασίσαμε να περιμένουμε να τελειώσει η παράσταση για να μιλήσουμε στους Έλληνες. Και όπως και εγένετο. Και το "Καλησπέρα! Συγχαρητήρια!" κατέληξε σε μπίρες δίπλα από το σιντριβάνι, και ιστορίες, και συστάσεις, και γέλια, και συγκινήσεις μέχρι τα μεσάνυχτα. Στην παρέα των Ελλήνων, με τα υγρά μάτια, τις πονεμένες φωνές και τις ζεστές αγκαλιές (του Γρηγόρη, του Νίκου, του Δημήτρη και της Αρχοντούλας) ήταν και οι υπόλοιποι Έλληνες (δεν θα τους βάλω καν σε εισαγωγικά γιατί ίσως να είναι πιο Έλληνες από εμάς τους πολιτογραφημένους). Η κυρία που σας έλεγα νωρίτερα, η Gabriella, και ο Gastone. 

Πώς να σας περιγράψω τη συγκίνηση, τον θαυμασμό, την ταπεινότητα που ένιωσα συναναστρεφόμενη αυτούς τους ανθρώπους; Δύο Ελβετούς που μιλούν άπταιστα ελληνικά, χορεύουν ελληνικούς χορούς και πρεσβεύουν τις αξίες την Ελλάδας καλύτερα από τον καθένα. Ο Gastone στην ερώτηση αν είναι Έλληνας (που του κάνουν πολλοί) απαντά "Όχι ακόμα" και χαμογελάει πλατιά! Το σώμα του είναι Ελβετικό αλλά η καρδιά του Ελληνική. Μετά θα σου πει ότι αγαπά την Κρήτη, ότι είναι ο τόπος του. Για αυτό και ο αγαπημένος του χορός είναι το πεντοζάλι. Για αυτό και λέει πονηρά "Πρώτα η Κρήτη, μετά η Ελλάδα". Ξεκίνησε να μαθαίνει ελληνικά μόνος του, χωρίς κανένα άλλο ερέθισμα πέραν της αγάπης του για αυτό τον τόπο. Και κάθε ημέρα, οδηγώντας για τη δουλειά, άκουγε τις κασέτες με τα μαθήματα. Ναι, κασέτες. Γιατί ήταν πριν 30 χρόνια! Έκτοτε την επισκέπτεται κάθε χρόνο. Ήξερε μέχρι και την Γαστούνη και μας έλεγε αστειευόμενος ότι από εκεί βγαίνει και το όνομά του.

Και από την άλλη, η Gabriella, που μιλά 6-7 γλώσσες -συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών βεβαίως. Που διδάσκει πιάνο στο Ωδείο της Ζυρίχης. Που είναι μουσικός με την πραγματική έννοια της λέξης. Που αναζητά την μουσική στα μήκη και τα πλάτη του κόσμου και έτσι βρέθηκε και στην Ελλάδα. Και η αγάπη της για την Ελληνική μουσική την ώθησε να μάθει και την γλώσσα. "Δεν γινόταν αλλιώς" μου λέει. Και έτσι, μιλά πλέον τόσο καλά ελληνικά ώστε να μπορεί να κάνει χιούμορ και να σε πειράξει. Τα τελευταία χρόνια έχει συσπειρώσει μία ομάδα Ελβετών και τους διδάσκει ελληνικούς χορούς. Ποντιακούς, Κρητικούς, Νησιώτικους. Τα πάντα!  Και εκείνη, καθόλη τη διάρκεια του φεστιβάλ (5 ημέρες) ήταν εκεί με την στολή της και έσυρε τον χορό, και μάζευε τα χρήματα, και εξηγούσε στους Ελβετούς τι εστί Πόντος και Ελλάδα. Και από δίπλα και οι μαθητές της. Και ο Gastone ένας από αυτούς είναι.

Και τέλος οι Έλληνες. Οι Πόντιοι. Ο Γρηγόρης που μέσα σε ένα βράδυ μας εξιστόρησε ολόκληρη τη ζωή του, μας χάρισε τα CD του, μας κέρασε μπίρες και δεν έπαψε να μας λέει πόση χαρά του δώσαμε. Ο Νίκος που μου έφερνε το μπουφάν του για να μην κρυώνω, που έπαιζε με την Ποντιακή λύρα τραγούδια του Μεσαίωνα με τον Γάλλο μουσικό που έγιναν φίλοι, και ας μην μπορούσαν να ανταλλάξουν ούτε κουβέντα λόγω των γλωσσών, και που μας περιέγραφε τον ήχο της Άρπας του διπλανού συγκροτήματος ως βγαλμένο από τον Παράδεισο. Ο Δημήτρης που έκανε την 1η του εμφάνιση στο εξωτερικό και ντρεπόταν αλλά βάραγε δυνατά το τύμπανο την τελευταία ημέρα που είχε χαλαρώσει και μας έκλεινε το μάτι. Και η Αρχοντούλα που έσερνε περήφανα τον χορό και τραγουδούσε, ακόμα και με κολάρο, και έκανε όνειρα για τα παιδιά της. 

Είναι όμορφο να είσαι Έλληνας αν είσαι τέτοιος Έλληνας. Γεννημένος ή μη στην Ελλάδα, αλλά με αυτή την αγάπη, αυτές τις αξίες, αυτή την υπερηφάνεια αλλά και ταπεινότητα. 

ανδριάνα

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Άσπρο στο άσπρο


Συχνά - πυκνά βλέπουμε εκπληκτικά σπίτια από όλο τον κόσμο. Lofts, εξοχικές κατοικίες, μονοκατοικίες, διαμερίσματα... Η αλήθεια είναι ότι και η Ελλάδα διαθέτει μερικά πολύ ιδιαίτερα και ξεχωριστά σπίτια. Η πλειοψηφία των οποίων μάλλον 'κατοικεί' εκτός των μεγάλων πόλεων, στα νησιά και τα χωριά μας. Καιρός λοιπόν να δούμε και ένα ελληνικό, φανταστικό εξοχικό σπίτι στην μαγευτική Σαντορίνη. Και είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Κάτασπρο, με χτιστά πεζούλια και αυλές, λιτές γραμμές, απουσία διακόσμησης, σύγχρονα έπιπλα - κλειδιά που ξεχωρίζουν και βεβαίως αυτή την ανεπανάληπτη θέα. Απολαύστε.







Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

How was your week?

  • Παρασκευή και κάναμε την βόλτα μας στο ηλιόλουστο Neuchatel, και φάγαμε ένα -μέτριο- μεξικάνικο, και ήπιαμε τις μπίρες μας και επιστρέψαμε.
  • Εθνικό πρωτάθλημα ανδρών τένις στο club 'μας'. Δεν γινόταν να το χάσουμε. Έτσι το Σάββατό μας το αφιερώσαμε στα αγόρια που έπαιξαν συγκλονιστικό τένις.
  • Και στο έντυπο που είχε τα προφίλ των συμμετεχόντων της ομάδας του Neuchatel, και που όλοι σχεδόν στην ερώτηση "ποιοι είναι οι στόχοι σου" απαντούσαν να ανέβουν στην κατάταξη, να κερδίσουν το Χ τουρνουά κτλ, ο Dylan θέλει απλά να βρει μία κοπέλα που να μην είναι πολύ βαρετή (trouver une copine pas trop chiante)! Θεός.
  • Και είναι τόσο όμορφο να βλέπεις μία ολόκληρη κοινότητα να συσπειρώνεται γύρω από ένα σκοπό -τη διοργάνωση του εθνικού τουρνουά στην προκειμένη. Και τα μικρά να καθαρίζουν τα γήπεδα στα διαλείμματα, και οι καθηγητές να φροντίζουν τα ποτίσματα, και οι γονείς να ψήνουν burgers και να πουλάνε μπλουζάκια.
  • Το υπόλοιπο Σάββατο είχαμε τα μαζέματα του σπιτιού και τα πρώτα μαγειρέματα για το γεύμα της Κυριακής.
  • Το βράδυ πεταχτήκαμε και μία Βέρνη για το 3ήμερο Buskers Bern Festival το οποίο στην ουσία μαζεύει δεκάδες performers και μουσικούς οι οποίοι προσφέρουν την τέχνη τους στο δρόμο για το κοινό. Παράλληλα υπάρχουν τα food carts με ότι μπορείς να φανταστείς, τραπεζάκια, παιχνίδια. Εμάς δυστυχώς μας έπιασε η βροχή οπότε δεν μπορέσαμε να το απολαύσουμε στο έπακρον.
  • Α! Και στην ουσία, όπως μας είπαν οι φίλοι Αργύρης και Ματίνα που μένουν στη Βέρνη, το φεστιβάλ είναι ο εορτασμός του τέλους (!!) του καλοκαιριού καθώς αρχίζουν ξανά τα σχολεία μέσα Αυγούστου.
  • Και κόψε, και καθάρισε, και πλύνε, και ζεμάτισε, και άπλωσε, και ρίξε, και τσιγάρισε, και ψήσε, και πάγωσε... Πολύ μαγείρεμα το πρωί την Κυριακής.
  • Και μαζευτήκαμε οι 7 μας και φάγαμε, και ήπιαμε, και γελάσαμε, και κάναμε σχέδια, και φουσκώσαμε, και ξεφουσκώσαμε.
  • Το μενού είχε πράσινη σαλάτα με μήλο, σπιτικά κρουτόν και maple syrup, κις μπρόκολο -συνταγή του Δημήτρη-, λαζάνια με μανιτάρια και gorgonzola -συνταγή της μαμάς-, και τάρτα με mascarpone και φράουλες.
  • Και νομίζω καλά τα πήγαμε.... Άλλο αν μου πήρε 1-2 μέρες να χωνέψω.
  • Και μέσα σε όλα, είδα και τα τελευταία 2 επεισόδια Homeland και ανυπομονώ για το 5ο season που ξεκινά τον Οκτώβριο. Και ναι, είμαι επίσημα ερωτευμένη με τον Peter Quinn.  Anyone?
  • 4ος αγώνας τένις με την φοιτήτρια Yasmine. Ο καιρός δεν μας έκανε το χατίρι και έτσι μετά από ένα ζέσταμα στη βροχή, κάναμε διάλειμμα, ήπιαμε τον καφέ μας και συνεχίσαμε μετά από κανα τέταρτο που ηρέμησε η βροχή.
  • Σε αυτό το τέταρτο προσπάθησα να διεξάγω μια απλή, κοινωνική συζήτηση στα γαλλικά. Και η Yasmine σπουδάζει νομική και -τρομάρα μου- ήθελα να της εξηγήσω πως στην Ελλάδα οι δικηγόροι κάνουν πρώτα πρακτική. Και όσο και αν σας φαίνεται απίστευτο, της το εξήγησα!
  • Και ναι. Κέρδισα τον 1ο μου αγώνα: 6-2, 6-4 και το 2ο set το 'γύρισα' από 0-4. Pas mal.
  • Και γυρίζοντας, μετά από συννεφιά και βροχή, ο ήλιος έλαμπε, ο αέρας φυσούσε στο πρόσωπό μου, το ραδιόφωνο έπαιζε Bon Jovi Born to be my baby και εγώ τραγουδούσα.
  • Μικρές, στιγμές ευτυχίας. 
  • Απέκτησα την 1η μου συμπαίκτρια τένις, την γλυκιά Nahoko, και είπαμε να προσπαθούμε να παίζουμε 1 φορά την εβδομάδα.
  • Και εκεί που έλεγα ότι είμαστε συνομήλικες, μου αποκάλυψε την ηλικία της (47!) και έμεινα άφωνη.
  • Τα αγόρια για τένις, τα κορίτσια για ποδηλατάδα στο Biel - Bienne. Έχει και εκεί κάτι όμορφα σπίτια πάνω στη λίμνη! Με τα δικά τους λιμανάκια, και τις βεράντες.... Με αυτές τις σέλες όμως κάτι πρέπει να γίνει.
  • Θυμάστε που μου είχαν αφήσει ένα post-it στο αυτοκίνητο; Ε, μου αφήσανε και 2ο, με τα στοιχεία τους αυτή τη φορά. Έτσι πήρα τηλέφωνο την Ζανέτ και κανονίσαμε να συναντηθούμε από κοντά για να τα πούμε με την ησυχία μας.
  • Με τέτοιο ήλιο (που μάλλον μετράει αντίστροφα σιγά-σιγά) το πήρα απόφαση και έκανα την τουρίστρια στο Neuchatel. Μέσα σε όλα, παρακολούθησα και γαλλική ξενάγηση στο κάστρο.
  • Τι βραδιά αυτή της Τετάρτης; Ξεκινήσαμε για χαλαρή βόλτα στο κέντρο της πόλης για την Neuchatel εκδοχή του μουσικού Buskers Festival, πετύχαμε Έλληνες οι οποίοι έπαιζαν ποντιακά, περιμέναμε να τελειώσουν για να τους πούμε ένα 'συγχαρητήρια' και τελικά καταλήξαμε να πίνουμε όλοι μαζί μπίρες, δίπλα στο συντριβάνι μέχρι τα μεσάνυχτα. Με τον Γρηγόρη, τον Νίκο, την Αρχοντούλα αλλά και την Gabriella και τον Gastone -δύο Ελβετούς οι οποίοι μιλούν άπταιστα ελληνικά και χορεύουν ελληνικούς χορούς με μόνο κίνητρο την αγάπη τους για την Ελλάδα.
  • Δεν μπορώ να σας περιγράψω την συγκίνηση.
  • Και έριξε μια μπόρα την Πέμπτη!
Καλό Δεκαπενταυγουστιάτικο σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Αγάπα με


Είναι εύκολο να επικεντρώνεσαι στα αρνητικά. Ειδικά των άλλων. Μα είναι γκρινιάρης - τσιγκούνης - αγενής - βαρετός - αυθάδης - ισχυρογνώμον - ξερόλας - ψεύτης. Τι γίνεται όμως όταν είμαστε εμείς όλα ή κάτι από τα παραπάνω; Με τα χρόνια, έμαθα να αποδέχομαι τα ελαττώματά μου. Όχι να τα αγαπώ -κάθε άλλο. Αλλά να τα αποδέχομαι. Γιατί ξέρω ότι μπορώ να τα αλλάξω, να τα λυγίσω, να τα προσαρμόσω, να τα ημερεύσω. Δεν μπορώ να τα αποφύγω ή να τα διαγράψω, αλλά δεν είμαι και έρμαιο αυτών. Γιατί πιστεύω ότι όλοι έχουμε κάποιες τάσεις που είναι πολύ δύσκολο να τους ξεφύγουμε. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι η αλλαγή είναι εφικτή σε όλα τα επίπεδα. Δεν πιστεύω, για παράδειγμα, ότι κάποια στιγμή θα επικρατεί ένα χάος στο σπίτι μου και στο πρόγραμμά μου και εγώ θα είμαι cool και άνετη. Γιατί έχω αυτή την τάση της τελειομανίας, της οργάνωσης, του ελέγχου. Μπορώ όμως να την μετριάσω αυτή την τάση συνειδητά, με προσπάθεια, ώστε να την φτάσω στο επίπεδο που θεωρώ ότι δεν μπαίνει εμπόδιο σε αυτά που θέλω να κάνω, στη ζωή που θέλω να ζήσω, στους ανθρώπους που θέλω γύρω μου. Και έτσι, να επιτρέψω ένα μικρό για κάποιους μεγάλο ίσως για εμένα ποσοστό χάους να μπει και στη δική μου ζωή χωρίς να σημάνουν οι καμπάνες.

Με αυτό τον τρόπο, παραδεχόμενη την ύπαρξη των ελαττωμάτων μου, και αποδεχόμενή την, μπορώ να είμαι πιο ήρεμη. Ξέρω ποια είναι τα 2-3 βασικά στοιχεία του χαρακτήρα μου που δεν μου αρέσουν και προσπαθώ με μικρές προσαρμογές να τα αλλάξω, να τα αντικαταστήσω, να στρογγυλέψω τις γωνίες τους. Εκεί δηλαδή που ο εσωτερικός μου κριτής επεμβαίνει για να μου πει ότι δεν είμαι αρκετή ή εκεί που θέλω να υποδείξω σε κάποιον ακόμα και το πού θα παρκάρει, προσπαθώ να φιλτράρω τις σκέψεις μου, και να επιλέξω τι με ωφελεί και τι όχι. Και εννοείται ότι δεν τα καταφέρνω πάντα. Και αρκετές φορές μετανιώνω κάτι που έχω πει αμέσως το επόμενο δευτερόλεπτο. Αλλά το συνειδητοποιώ, το σημειώνω στο ημερολόγιο του μυαλού μου και ίσως την επόμενη φορά να το προλάβω.

Το μεγαλύτερο όμως θεωρώ παράπλευρο πλεονέκτημα αυτής της διαδικασίας είναι ότι μπορώ πλέον πιο καθαρά να δω και τα ελαττώματα των δικών μου ανθρώπων, να τα παραδεχτώ ως μία πραγματικότητα (πολύ σημαντικό στάδιο! ναι υπάρχουν, ναι είναι έτσι), και να τους αγαπήσω πέραν αυτών. Γιατί μπορώ πλέον να ξεχωρίσω τον άνθρωπο από τα ελαττώματά του. Μπορώ να ξεχωρίσω τα στοιχεία που αγαπώ σε κάποιον, από αυτά που με φέρνουν σε δύσκολη θέση. Και όταν αυτά που αγαπώ υπερτερούν, τότε είναι ένας δικός μου, αγαπημένος, άνθρωπος. Και όταν τα ελαττώματά του παίρνουν τον έλεγχο, τότε μπορώ να κάνω ένα βήμα πίσω, να σιωπήσω και αν χρειαστεί να μιλήσω γιατί ξέρω ότι δεν είναι ο άνθρωπός μου αυτός παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού του. Μου λένε αρκετές φορές ότι βρίσκω δικαιολογίες για τις αρνητικές πράξεις των δικών μου ανθρώπων. Και η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκω δικαιολογίες. Απλά γνωρίζω και αγαπώ τον πραγματικό τους εαυτό, με όλα τα χαρίσματα, και μπορώ στις δύσκολες στιγμές να θυμάμαι για τι τους αγαπώ.

Αυτό δεν είναι η αγάπη άλλωστε; Να αγαπάς τον άλλο για αυτό που είναι και όχι για αυτό που παριστάνει ότι είναι ή αυτό που εσύ ευελπιστείς ότι είναι. Πάντα αγαπάμε τους ανθρώπους μας όταν είναι στα καλύτερά τους. Αγάπη όμως είναι να είσαι εκεί και στα χειρότερά τους, βοηθώντας τους να τα ξεπεράσουν αν θέλουν και να εξελιχθούν. Είναι δύσκολο αλλά ποιος είπε ότι η αγάπη είναι εύκολη;

ανδριάνα

ΥΓ. Μια Σουηδική παροιμία λέει: Αγάπα με όταν το αξίζω λιγότερο γιατί τότε είναι που πραγματικά το χρειάζομαι.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes