Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • Και η πρώτη μας αθηναϊκή ημέρα ξεκινά τις περισσότερες φορές με το ίδιο πρόγραμμα: beaute!
  • Νύχια, μαλλί για να γίνουμε άνθρωποι, πόσο μάλλον τώρα στις γιορτές.
  • Και μαζί με την μαμά, κουρεύτηκε και ο Στεφανάκος! Ο γλυκούλης. Έχασε τις μπουκλίτσες του αλλά έγινε πιο παιδάκι πλέον.
  • Και κάθησε ήσυχα - ήσυχα πάνω μου και απολάμβανε την περιποίηση της Βίκυς. Σαν να του έκαναν μασάζ.
  • Και έριχνε μία βροχή έξω... 
  • Και πηγαίναμε τα ηλεκτρικά καλοριφέρ από δωμάτιο σε δωμάτιο... σαν τις ιστορίες που άκουγα από την γιαγιά μου.
  • Επίσκεψη σε παππούδες και γιαγιάδες το απόγευμα, άφιξη της βόρειας γιαγιάς για διανυκτέρευση, ωραίος, βραδινός ύπνος του μικρού και αναχώριση δική μας για το Gazarte και την τελευταία -του έτους- παράσταση του Αλκίνοου Ιωνννίδη.
  • Μας παρέλαβαν οι φίλοι με το αυτοκίνητο και 22.00 είμασταν εκεί.
  • Είναι που μεγαλώνουμε; Μπορεί. Αλλά για εμένα πολιτισμός είναι και να απολαμβάνεις την ωραία σου μουσική χωρίς καπνό, χωρίς στριμωξίδη, χωρίς οχλαγωγία, χωρίς παραφωνίες.
  • Και η βραδιά ήταν μ α γ ι κ ή . Θα σας τα γράψω.
  • Ο Αλκίνοος, οι μουσικοί, η μουσική, η ποιότητα του ήχου, ο χώρος, η επιλογή των τραγουδιών, η σεμνότητα και ο σεβασμός των καλλιτεχνών, το ταλέντο. 
  • Αφού βούρκωσα. Γιατί αυτό -μπορεί να- είναι η Ελλάδα.
  • Και δεν θέλαμε να τελειώσει... 
  • Και επιστρέψαμε γεμάτοι, με τον μικρό να κοιμάται γαλήνια, και την γιαγιά του επίσης.
  • Έτσι, ξυπνήσαμε το Σάββατο και ήπιαμε έναν γρήγορο καφέ στην πλατεία της Βούλας και ο συνοδοιπόρος αναχώρισε για την καθιερωμένη, ετήσια συνάντηση "τι κρατάς - τι πετάς", με την αντροπαρέα, στο κέντρο της Αθήνας. 
  • Έτσι, έμεινα με τον Στεφανάκο και μία λίστα δουλειών (κυρίως αγορών) που έπρεπε να γίνουν.
  • Ευτυχώς το μεσημεράκι αφού παίξαμε στο πατρικό μου σπίτι, κατάφερε και κοιμήθηκε, οπότε ξεκίνησα τον γολγοθά που λέγεται "Χριστουγεννιάτικα ψώνια στη Γλυφάδα".
  • Συνάντησα και την αδελφή μου με τα της οικογενείας της και τα μισά τα κάναμε παρέα.
  • Non-stop σας λέω! Για τουλάχιστον 2 ώρες. Shopping + fitness!
  • Και επιστρέψαμε με το Αρτεμάκι για να βρούμε τον Στεφανάκο να παίζει, να έχει φάει εξαιρετικά (τραχανά) και βεβαίως να θέλει να πιάσει, επεξεργαστεί, φάει, πετάξει όλα τα στολίδια της γιαγιάς. Και είναι πολλά ε!
  • Χορέψανε και με την γιαγιά του και το πρώτο καλαματιανό! Τι πλάκα!
  • Ήρθαμε λοιπόν στο δικό μας σπίτι να είμαστε πιο ήσυχοι από αυτή την άποψη και από τη μία ξεκαρδιζόταν με την αγαπημένη του Άρτεμις (που άρχισε να αποκαλεί Άμι!), και από την άλλη είχε γκρίνια και κούραση.
  • Επέστρεψε αργά το απόγευμα και ο συνοδοιπόρος και βρήκαμε λιγάκι τους ρυθμούς μας.
  • Από τα πιο αγαπημένα μου έθιμα των εορτών είναι τα κάλαντα. Και γιατί έχω πολύ όμορφες, παιδικές αναμνήσεις, και γιατί το βρίσκω υπέροχο να έρχονται όμορφα παιδάκια, με σκούφους και τρίγωνα, να σου προσφέρουν λίγο από το χρόνο τους, την αθωότητά τους, την ενέργειά τους, τις ευχές τους.
  • Και αυτή τη χρονιά ήρθαν αρκετοί... εννοείται και το αγαπημένο μας δίδυμο Άρτεμις - Απόλλωνας.
  • Γλυφάδα Γολγοθάς #2. Πάλι με μεσημεριανή σιέστα του μικρού στη γιαγιά του και εμάς να τρέχουμε να προλάβουμε.
  • Και βεβαίως Μέρος #1 των εορταστικών μαγειρικών με την αδελφή. Ετοιμάστηκε το γλυκό (τάρτα καραμέλα με φουντούκια), και ένα μέρος της σούπας.
  • Κανονίσαμε και από το πουθενά ωραιότατο εορταστικό δείπνο με τους φίλους - κουμπάρους και έτσι, αφού κοιμήθηκε ο Στεφανάκος και κατέφτασε η νότια γιαγιά του, αναχωρήσαμε για Nobu.
  • Το λες και εναλλακτικό ρεβεγιόν αλλά ήταν όλα τόσο εύγεστα, τόσο προσεγμένα, τόσο εκλεπτυσμένα, και βεβαίως τόσο ακριβά... χιχι.
  • Το απολαύσαμε! Και όπως είπε και η φίλη Μ. αν διαιρέσεις το ποσό με το πόσες φορές πλέον βγαίνουμε, ε τότε μας βγήκε τσάμπα το ρεβεγιόν.
  • Χριστούγεννα Χριστούγεννα!
  • Πολύ θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το γράμμα της Αρτεμούλας (ετών 8) προς τον Άγιο Βασίλη. Αυτό που του εξηγεί ότι εκείνη δεν θέλει κάποιο δώρο αλλά του ζητά αν μπορεί να πάει στα παιδιά που δεν έχουν μαμά και μπαμπά, και σε αυτά που πεινάνε. Αν δεν μπορεί δεν πειράζει, αλλά θα είναι πολύ ευτυχισμένη αν τελικά μπορέσει. Α, και να ξεκουράζεται γιατί είναι πολλά τα δώρα που πρέπει να πάει. 
  • Πόσο την αγαπώ. Και πόσο υπερήφανη νοιώθω.
  • Πρωϊνό ξύπνημα, οικογενειακές αγκαλιές και πρωϊνό, και Μέρος #2 μαγειρικών για εμένα στο σπίτι της αδελφής και βόλτα για τα αγόρια με το αυτοκίνητο ώστε να κοιμήθεί ο μικρός.
  • Και μέχρι τη 1 ήταν έτοιμη και η σούπα, και η τάρτα, και η σαλάτα, είχαν επιστρέψει και τα αγόρια και αναμέναμε τους γονείς μου με την καθιερωμένη γαλοπούλα.
  • Φάγαμε εξαιρετικά, ο Στεφανάκος τσάκισε τα μπαλάκια κατσικίσιου τυριού με μαρμελάδα φράουλα (gourmet τυπάκι) και βεβαίως ότι γλυκό εντόπιζε!
  • Η γαλοπούλα ήταν πιο ζουμερή από ποτέ, η σούπα εξαιρετική (σελινόριζα με μήλο) και η τάρτα επίσης.
  • Ανταλλάξαμε και τα δώρα μας, γελάσαμε, κάναμε το καθιερωμένο video call με την οικογένεια στο Miami, ήπιαμε τους καφέδες μας, φωτογραφηθήκαμε και αναχωρίσαμε για την εορτάζουσα Χριστίνα.
  • Εννοείται κοιμήθηκε στη διαδρομή ο μικρός αλλά ξύπνησε με το που παρκάραμε και τα έδωσε όλα -για ακόμη μία φορά- παρέα με τα βόρεια ξαδελφάκια του.
  • Δύο αγκαλιές και δυο κουβέντες με όσους μπορέσαμε να δούμε και αναχώριση για ύπνο.
  • Project ύπνος λοιπόν του φυστικιού στη βόρεια γιαγιά του ώστε να μπορέσουμε να παρευρεθούμε μετά από χρόοοονια στη γιορτή του φίλου Χρήστου στην Πεντέλη.
  • Και όλα πήγαν καλά, αν εξαιρέσεις ότι εμείς για ακόμη μία φορά είμασταν στο πόδι από το πρωί non-stop. Τέταρτη ημέρα σερί.
  • Φτάσαμε λοιπόν στην Πεντέλη κατά τις 22.00, πετύχαμε πολλούς μαζεμένους φίλους, είπαμε πάλι όταν προλάβαμε και κατά τα μεσάνυχτα παραλάβαμε τον κοιμισμένο Στεφανάκο για να επιστρέψουμε.
  • Και το project πήγε αρκετά καλά, με ανώδυνη μεταφορά στο αυτοκίνητο, και ολιγόλεπτο (κανά μισάωρο) ξύπνημα με την άφιξη στο δωμάτιό του.
  • Έλα όμως που ξύπνησε στις 05.00... και στις 06.00... και στις 07.00. Πτώμα εμείς!
  • Έτσι, αφού απολαύσαμε ήλιο και παιχνίδι στον παιδότοπο, επιστρέψαμε σπίτι για οικογενειακή σιέστα.
  • Και το μεσημεράκι επισκεφθήκαμε τους κουμπάρους για σπιτική μακαρονάδα, παιχνίδι, κους κους, προβληματισμούς, αναλύσεις και όνειρα.
  • Και όταν τα 2 μικρά τους πήγαν για απογευματινό ύπνο, ο Στεφανάκος πήγαινε στην γυάλινη πόρτα του διαδρόμου, κολλούσε το προσωπάκι του και φώναζε "Άγκη" (Άλκη δηλαδή). Ο γλυκούλης.
  • Το απόγευμα ανάψαμε και το 1ο τζάκι της χρονιάς! Όχι, δεν είχε τόσο κρύο αλλά είναι τόσο ωραίο. Και ο μικρός τέντωνε τα χεράκια του για να τα ζεστάνει (όπως κάνουμε και στην Ελβετία στο αυτοκόλλητο με τον χιονάνθρωπο που ζεσταίνεται στο τζάκι).
  • Και αφού πήρε τα τηλέφωνά του (allo allo!), αφού έφαγε τα κριτσίνια του, αφού μας έκανε σφιχτές αγκαλιές, αφού μας έκανε μούσκεμα στο μπάνιο και ξεκαρδίστηκε στα γέλια, κοιμήθηκε ωραιότατα και εμείς παραγγείλαμε τα burgers μας (αδυναμίες!), βγάλαμε τα laptops για λίγη δουλειά, ζεσταθήκαμε στο τζάκι, απολαύσαμε pepper και εξισορροπήσαμε.
  • Την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου εορτάσαμε την 1η ever γιορτή του Στεφανάκου μας και ο μπαμπάς μου έκανε την τελευταία επίσκεψη στο νοσοκομείο ώστε να κλείσουν οι "εκκρεμότητες". Δύο λόγοι λοιπόν για εορτασμούς! Ευκαιρίες ούτως ή άλλως ψάχνουμε.
  • Έτσι, μαζευτήκαμε το μεσημέρι τα σόγια και οι κουμπάροι, 9 ενήλικες και 7 πιτσιρίκια δηλαδή. Και το ξεσαλώσαμε όλοι! Και είχε και έναν καιρό ανοιξιάτικο! Ανοιχτά παράθυρα και βόλτες στον κήπο. Και φαγητά από τις γιαγιάδες που ανέλαβαν το catering, και παιχνίδια παντός τύπου, και αγκαλιές, και φωτογραφίες....
  • Και αργά το απόγευμα αφού αναχώρισαν οι μεσημεριανοί, κατέφτασε ο νονός του Στέφανου και η φίλη Κατερίνα για κρασί, δώρα και συζητήσεις.
  • Από τις 13.00 έως τις 20.00 ο Στεφανάκος δεν κάθισε λεπτό! Με όλους έπαιξε, με όλους έφαγε, με όλους γέλασε, με όλους κυνηγήθηκε, με όλους φωτογραφήθηκε. Και όλα τα πιτσιρίκια τον περιποιήθηκαν δεόντως!
  • Και κοιμηθήκαμε όλοι πτώμα! Αλλά δυστυχώς το βράδυ δεν πήγε πολύ καλά με 2 ξυπνήματα σε καίριες ώρες.
  • Και το πρωί είχαμε συμμάζεμα (από πού να το πιάσεις!) και χτένισμα και αναχώριση για τα βόρεια.
  • Και το μεσημεράκι επετειακή συνάντηση με τα κορίτσια της κοκοβίλτον και των οικογενειών μας. Μία μας έλειψε. Οπότε είμασταν σύνολο 4 οικογένειες, με πιτσιρίκια από 3 μηνών έως 6 χρονών.
  • Και είχαμε τόοοοοσα να πούμε -όπως πάντα. Και όσος καιρός και αν έχει περάσει, η αγάπη και το νοιάξιμο και το δέσιμο παραμένει ίδιο. Και το γέλιο. Και οι ιστορίες.
  • Και είναι όλες καλά, γερές, δυνατές, προσπαθώντας για το καλύτερο και τις περιβόητες ισορροπίες που όλο και δυσκολεύουν.
  • Και το βραδάκι πέρασε και ο Georgys από το σπίτι που είχαμε πολλά να πούμε. 
  • Και ο μικρός δεν έλεγε να σταματήσει το παιχνίδι, και τα νάζια, και τα κριτσίνια.
  • Βαλίτσες δεν φτιάξαμε αλλά όπως διαβάζετε αυτή την ανάρτηση το δίδυμο ετοιμάζεται για αναχώριση χωρίς το φυστίκι. Πρώτη φορά ever.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • Μουδιασμένη, κακόκεφη Παρασκευή.
  • Και εκεί που επιφανειακά λες "είμαι οκ, το 'χω", μέσα σου -προφανώς- δεν μπορείς να το διαχειριστείς.... 
  • Για αυτό και τα νεύρα, και η υποτονικότητα, και ο πονοκέφαλος, και η ανορεξία.
  • Και συνειδητοποιείς πόσο τελικά μεγάλο μερίδιο έχεις στην επιτυχία που λέμε "περνάμε όμορφα με τον Στέφανο". Γιατί εκεί που ξαφνικά δεν είσαι στα καλύτερά σου, δεν έχεις όρεξη να ξανατρέξεις γύρω από το τραπέζι ή θες απλά να κάτσεις στον καναπέ για 5 ολόκληρα λεπτά, ο μικρός αντιδρά, και γίνεται γκρινιάρης, και επίμονος, και ανυπόμονος.
  • Πού να καταλάβει.....
  • Έφτασε όμως το απόγευμα, και ήρθαν τα καλά νέα από το μέτωπο του μπαμπά και άρχισε σιγά-σιγά να εξισορροπεί το σύστημα.
  • Έτσι, αποφασίσαμε να πάμε στο κοντινό μας εμπορικό για 2 δουλειές και να το "γιορτάσουμε" οι 2 μας με ένα γιαούρτι (αυτός) και ένα στρούντελ μήλου (εγώ).
  • Παραλάβαμε το απόγευμα και τον συνοδοιπόρο, κάναμε 2 δουλειές ακόμα και επιστροφή σπίτι.
  • Μα να κοπανάνε πόρτες και έπιπλα στις 4 το πρωί;; Και εμείς δεν τα ακούμε. Τα ακούει όμως ο Στέφανος, και ξυπνά και μετά τα ακούμε παρέα, και οι 3. Εξαιρετικά!
  • Έτσι το Σάββατο ξυπνήσαμε κουρασμένοι και ολίγον άυπνοι.
  • Κατεβήκαμε όμως στο κέντρο, και ήπιαμε τον ωραίο μας καφέ (latte macchiato crème brûlée!) και κάναμε τη βόλτα μας, και πήρα και από το πουθενά ένα ζεστό, κοντό παλτό (βαρέθηκε να με βλέπει ο συνοδοιπόρος με τα μακριά και φουσκωτά!).
  • Μαγειρικές το μεσημέρι για τους απογευματινούς εορτασμούς: αλμυρές κρέπες με τυρί και γαλοπούλα.
  • Και 16.15 φτάσαμε στους φίλους για να εορτάσουμε τα Καπόγλεια 2017!
  • Και ήταν τόσο όμορφα όλα, τόσο ζεστά, τόσο Χριστουγεννιάτικα, τόσο νόστιμα, τόσο ξέγνοιαστα.
  • Κόσμος και κοσμάκης... 
  • Και ακολουθήσαμε και το γερμανικό έθιμο εν ονόματι “schrottwichtel“ που σημαίνει ότι ανταλλάσεις δώρα που ήδη όμως έχεις στο σπίτι σου και θες να προσφέρεις. Δύσκολο. Ευκολότερο είναι να αγοράσεις κάτι. Standard. Εμείς τελικά προσφέραμε μία ελληνική μαυροδάφνη και ένα κουτί με σοκολατάκια celebrations. Το δώρο της βραδιάς; Ένα μεγάλο μπουκάλι coca-cola. Πόσο πλάκα είχε... Πόσο γελάσαμε! Είχε και βιβλία η ανταλλαγή, και DVD (ο συνοδοιπόρος κέρδισε DVD Sex & the City!), και επιτραπέζια, και κούπες, και κεριά...
  • Και ο Στέφανος στο επίκεντρο (όπως πάντα)! Τι χορούς, τι τρεξίματα, τι ποδόσφαιρο, τι βιβλία, τι χειροκροτήματα, τι αγκαλιές.... Με έλληνες, ελβετούς, γαλλόφωνους, γερμανόφωνους, αγγλόφωνους. Φτου φτου. Κανέναν δεν άφησε παραπονεμένο.
  • Επιστρέψαμε λοιπόν σπίτι με τον μικρό πτώμα (αναμενόμενο) και εμάς επίσης.
  • Και τσουπ, εκεί κατά τα μεσάνυχτα δώστου κλάμα, και ένταση.... Μην σας κουράζω, πυρετός, μύτη, βήχας = αυπνία.
  • Να μην μπορεί να ηρεμήσει ο κακομοίρης! Και δώστου ορούς στη μύτη, και σιρόπι για τον βήχα, και σιρόπι για τον πυρετό, και αγκαλιές, και σσσσσςςςς... Με τα πολλά κουτσο-κοιμήθηκε στο κρεβάτι μας κατά τις 3.
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε σε αυτό το τέμπο. Πάνε δηλαδή οι βόλτες και οι εκδρομούλες που είχαμε κατά νου.
  • Σπίτι λοιπόν, με έναν Στέφανο ολίγον κακόκεφο και εμάς ταλαιπωρημένους και κουρασμένους.
  • Πέρασαν και για λίγο οι γειτόνοι να κάνουμε πρόβα τζενεράλε για το φόρτωμα του αυτοκινήτου ενόψει του ταξιδιού και όλα χώρεσαν εξαιρετικά!
  • Και το βράδυ της Κυριακής δεν πήγε καλύτερα.... δυστυχώς! Πάλι λίγο πυρετό, πάλι μύτη, πάλι βήχα, πάλι ταλαιπώρια.... Αυτή τη φορά κοιμήθηκε κατά τις 2 μέχρι τις 7.
  • Πω πω τα είχαμε ξεχάσει αυτά με τις μύτες και τις αυπνίες. Πολύ καιρό είχε να μας συμβεί. Μπορεί και σχεδόν χρόνο.
  • Και την Δευτέρα ξυπνήσαμε και ήταν όλα άσπρα! Πάλι. Μέσα σε ένα βράδυ! Και μέχρι το μεσημέρι χιόνιζε ασταμάτητα και πυκνά! Τόσο όμορφα.
  • Στο Αθηναϊκό μέτωπο, ο μπαμπάς εξήλθε του νοσοκομείου την Κυριακή το μεσημέρι, σε πολύ καλή κατάσταση και ακμαίο ηθικό! Μακάρι να είναι ταχεία η ανάρρωσή του και να είναι αυτές οι γιορτές ξέγνοιαστες και όμορφες.
  • Και αφού ο μικρός τα πήγε σχετικά καλά μέχρι το μεσημέρι (απύρετος και κεφάτος) αποφάσισα να τον πάω στον παιδικό την Δευτέρα. Που σήμαινε κατ' αρχάς ξεχιόνισμα του αυτοκινήτου!
  • Μα να μην με παίρνει κάποιος με κάμερα να σας δείξω! Από τη μία ο Στεφανάκος εντός του αυτοκινήτου με τους σκούφους του και τα αυτοκινητάκια του και την πιπίλα του και την θέρμανση στο φουλ, και από την άλλη εγώ με το μπουφάν του χιονιού με την τεράστια κουκούλα, και την σκούπα ανα χείρας να προσπαθώ να καθαρίσω το χιόνι και να κάνω και γκριμάτσες και παιχνίδια στον Στέφανο από τα παράθυρα για να μην αρχίσει τα κλάμματα.
  • Κανά 10λεπτο μου πήρε και ήμουν πολύ υπερήφανη για το τελικό αποτέλεσμα.
  • Και αφού τον παρέδωσα στις δασκάλες του, ακολούθησα τη συμβουλή του συνοδοιπόρου και έκανα μία βόλτα στο κρύο και κάτασπρο κέντρο της πόλης.
  • Όταν αγόραζα όλα αυτά τα λαχανικά προφανώς δεν είχα κατά νου ότι αναχωρούμε την Πέμπτη. Και ξέρετε πόσο απεχθάνομαι να πετάω τρόφιμα! Οπότε το μεσημέρι της Δευτέρας ξεκίνησε η διαδικασία μεταποίησης: καθάρισμα - ζεμάτισμα καρότων και κόψιμο πιπεριών για να μπουν στην κατάψυξη.
  • Χαζεύαμε τηλεόραση ένα απόγευμα και πέσαμε σε διαφήμιση κρέμας ημέρας όπου πρωταγωνιστούσε η Ελένη Μενεγάκη. Και ο μικρός άρχισε να δείχνει την τηλεόραση και να λέει "μαμά"! Χαχα... όχι δεν είναι η Ελένη η μαμά του, ούτε εγώ της μοιάζω. Απλά όταν βάζω κάθε πρωί κρέμα στο πρόσωπό μου ο μικρός ξεκαρδίζεται με τις λευκές τελίτσες που κάνω στο πρόσωπό μου. Ε, αυτές φαντάζομαι αναγνώρισε και στην Ελένη. Αυτός και αν είναι συνειρμός!
  • Και παρόλο που όλο το πρωινό και απόγευμα της Δευτέρας ο μικρός ήταν μια χαρά (και στον παιδικό πέρασε μία από τις πιο χαρούμενές του ημέρες) το βράδυ επέστρεψε ο πυρετός (38.5), και το κλάμα, και το ξενύχτι, και ο βήχας.... Κατά τις 03.00 πρέπει να κοιμηθήκαμε και εννοείται στις 07.00 είμασταν στο πόδι.
  • Έτσι, έκλεισα και εγώ άρον άρον ραντεβού στον παιδίατρο ο οποίος βρήκε υγρό στο ένα αυτί και μία ωτίτιδα σε αρχικό στάδιο.
  • Πήραμε λοιπόν τη λίστα μας, πήγαμε στο κοντινότερο φαρμακείο, τσιμπήσαμε και κάτι στα γρήγορα και επιστροφή σπίτι για ξεκούραση. Η πρώτη αντιβίωση του μικρού Στέφανου ξεκίνησε λοιπόν το βράδυ της Τρίτης.
  • Και ενώ περιμέναμε στον παιδίατρο, σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με παιχνίδια, ήρθε και ένα κοριτσάκι (περίπου ενός έτους πρέπει να ήταν) με την μαμά της. Και ενώ η μικρή ήταν μες στην καλή χαρά, κοιτούσε όλο τον κόσμο, χαμογελούσε, μπουσουλούσε και μασούσε ότι βρει, η μαμά ήταν τόσο μα τόσο στεναχωρημένη! Κοιτούσε στο κενό, έσφιγγε τα δόντια, μηχανικά έδινε στην μικρή τα παιχνίδια και δεν αντάλλαζε ματιά με κανέναν στο δωμάτιο. Σαν να ήταν χαμένη στις σκέψεις της. Πόσο στεναχωρήθηκα... Γιατί πέρασαν χίλια πράγματα από το μυαλό μου, πώς για παράδειγμα ένα υγιέστατο, πανέμορφο, χαμογελαστό κοριτσάκι μπορεί τελικά να κρύβει κάτι τόσο στενάχωρο. 
  • Όταν είναι με υψηλό πυρετό ο Στεφανάκος, τον κοιτάς και τον λυπάσαι τον κακομοίρη... Αλλάζει όλο του το πρόσωπο. Αντίστοιχα βέβαια, όταν επιδρά το φάρμακο, το καταλαβαίνεις αμέσως γιατί αρχίζει πάλι τις πολυλογίες και τα τρεξίματα.
  • Και κάνουμε πλέον συλλογή από σύριγγες -άλλη για το σιρόπι του λαιμού, άλλη για το αντιπυρετικό, μια τρίτη για την αντιβίωση.... Και εννοείται από χαρτομάντηλα (είναι απλά ΠΑΝΤΟΥ).
  • Ευτυχώς, το βράδυ της Τρίτης είδαμε σημαντική βελτίωση και έτσι ο ύπνος των 5-6 ωρών σε 2 δόσεις μας φάνηκε βάλσαμο!
  • Και με το εγερτήριο στις 06.00, ο μικρός ήταν ήδη πτώμα στις 08.30 όπου και ξανακοιμήθηκε!
  • Μέσα σε όλα όσα θέλω να φτιάξω, να διορθώσω, να ξεκινήσω, να ξαναθυμηθώ τη νέα χρονιά, είναι και η απόκτηση του πρώτου μας blender! Επειδή εδώ στας ελβετίας τα φρούτα δεν είναι στο φόρτε τους, σκεφτόμουν ότι θα μπορούσαμε να φτιάχνουμε ένα smoothie κάθε πρωί ώστε να ενισχύουμε τον οργανισμό μας με τον πιο εύκολο, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο. Όποιος έχει προτάσεις για blender λοιπόν και συνταγές, παρακαλώ να μας δώσει τα φώτα του.
  • Και εκεί που νοιώθεις ότι κατέχεις ένα Χ αριθμό λέξεων, να 'σου οι εκπλήξεις. Coussin είναι το μαξιλάρι αλλά αυτό του καναπέ. Αυτό του κρεβατιού λέγεται oreiller!
  • Πόσο κουρασμένος ο μικρούλης; Ξύπνησε στις 06.00 και 08.30 ξανακοιμήθηκε για 2 ώρες! Και ξύπνησε άλλος άνθρωπος! Κεφάτος, απύρετος, χαμογελαστός. Φτου φτου.
  • Έτσι, πήγε αυτός στον παιδικό του σταθμό (τελευταία ημέρα του 2017) και εγώ πίσω σπίτι για check-ins, βαλίτσες, συμμαζέματα, newsletters.... All good!
  • Τι ευτυχία να ετοιμάζεσαι για τις Χριστουγεννιάτικές σου διακοπές!
  • Και αφού κοιμήθηκε πήραν φωτιά οι βαλίτσες!
  • Πέμπτη λοιπόν 09.15 αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο της Γενεύης με τους γειτόνους και στη διαδρομή ο μικρός κοιμήθηκε (εννοείται) και φτάσαμε για να συναντήσουμε ΜΙΑ ουρά! Αυτά παθαίνεις αν κλείνεις με την Aegean, τελικά η πτήση μεταφέρεται στην Swiss και από εκεί είναι operated by Belle Air (;) η οποία online check-in δεν έχει.
  • Όπως και να 'χει, με λίγο τρέξιμο και υπομονή πήραμε εγκαίρως τις θέσεις μας στο αεροπλάνο και ως δια μαγείας η 3η θέση ήταν άδεια! Αυτό και αν είναι Χριστουγεννιάτικο δώρο.
  • Οπότε ο μικρός λίγο έπαιζε με τους φίλους που κάθονταν από πίσω μας, λίγο καθόταν στον μπαμπά του, λίγο στη δική του θέση, κοιμήθηκε και το τελευταίο 40λεπτο και φτάσαμε όμορφα και ωραία!
  • Στο πατρικό μου σπίτι μας περίμενε βεβαίως ο μπαμπάς, τα παπουτσάκια που είχαμε παραγγείλει, και ένα κάρο χριστουγεννιάτικα στολίδια και διακοσμήσεις που ο Στέφανος πολύ ήθελε να επεξεργαστεί αλλά δεν γινόταν.
  • Και η έκπληξη έφτασε με την άφιξη στο δικό μας σπίτι: no καλοριφέρ! Πω πω! Από τους 23 πέσαμε εν μια νυκτί στους 13.
  • Τα καταφέραμε όμως μια χαρά, με τα 2 ηλεκτρικά καλοριφεράκια και τα κλιματιστικά και κοιμήθηκε όλη η οικογένεια περίφημα!
  • Μα πάντα τους καλύτερούς του ύπνους να τους κάνει στη Βούλα! Φτου φτου!
  • Αρκεί σήμερα να φτιαχτεί το πρόβλημα....
Καλό σαββατοκύριακο! Καλά Χριστούγεννα!
Profitez!
ανδριάνα

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Ευτυχία είναι...


  • Ευτυχία είναι να βρίσκεσαι μόλις 2 ημέρες πριν τις διακοπές και ο μικρός να χρειάζεται επείγον ραντεβού στον παιδίατρο, τα check-ins να μην λειτουργούν, να είσαι άυπνος 4 ημέρες και οι εκκρεμότητες απλά να συσσωρεύονται.
  • Ευτυχία είναι να αντέχεις, να διατηρείς την ψυχραιμία σου, να παραμένεις αισιόδοξος και να οργανώνεις βήμα - βήμα την επανάκαμψη.
  • Ευτυχία είναι να πλησιάζει τελικά η ημέρα και όλα να ευθυγραμμίζονται δια μαγείας. Ο μικρός να αναρρώνει, το ίδιο και ο μπαμπάς, τα check-ins να γίνονται, το μενού να ολοκληρώνεται, τα δώρα να τυλίγονται, οι βαλίτσες να γεμίζουν -ασφυκτικά- και οι καρδιές να ανυπομονούν.
  • Flying home for Christmas.

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • "Bo" δεν είναι ο ράπερ - survivor, ούτε το πάλαι-ποτέ club των νοτίων προαστίων, αλλά το σκαμπώ, "χχχιιι" είναι το ποτιστήρι (προφανώς από τον ήχο που κάνει όταν τρέχει το νερό), "λουλού" τα λουλούδια (αλλά και τα φύλλα) και "μη" τα μήλα.
  • Μήπως να κρατήσω ένα αρχείο με τις πρώτες του λεξούλες και πώς εξελίσσονται; Χμμμ.... 
  • Κλασικό πρωινό Παρασκευής με μεσημεριανή επίσκεψη στο σούπερ-μάρκετ παρέα με τον μικρό (και το αυτοκινητάκι του) και παραλαβή του συνοδοιπόρου από την δουλειά.
  • Και ενώ παίζαμε με τον Στεφανάκο στο δωμάτιό του, βιντεοκλήση από την Λονδρέζα Αθηνά. Το σηκώνω και την βλέπω σε περσικό εστιατόριο. Και σκέφτομαι από μέσα μου, καλά, τώρα που είναι έξω με πήρε; Τι να είναι τόσο επείγον;
  • Με ρωτά λοιπόν πότε θα πάω να την επισκεφθώ (κλασική μας συζήτηση), της απαντώ κλασικά πόσο θα ήθελα και μήπως τα καταφέρουμε να πάμε όλοι μαζί το 2018 και τσουπ ρίχνει στα πόδια μου ο συνοδοιπόρος ένα φάκελο που έγραφε "χρόνια πολλά μαμά". Τον ανοίγω και τι βλέπω; Εισιτήρια για Λονδίνο! Σοκ.
  • Με έπιασαν τα κλάμματα... κανονικότατα! Και για το δώρο, και για το μοναδικό 3ήμερο που θα περάσουμε με την φίλη μου, και για το Λονδίνο που έχω να επισκεφθώ τόσα χρόνια και τόσο αγαπώ, αλλά κυρίως γιατί ένοιωσα ότι ο συνοδοιπόρος με καταλαβαίνει. Σε ευχαριστώ.
  • Έτσι, εκεί στα τέλη Ιανουαρίου θα περάσω για πρώτη φορά μετά από χρόνια ένα σαββατοκύριακο χωρίς συνοδοιπόρο και φυστίκι.
  • Και η υπόλοιπη Παρασκευή πέρασε με χιόνι! Πολύ! Non-stop!
  • Και το Σάββατο ήταν όλα κάτασπρα! Και πανέμορφα. 
  • Το αυτοκίνητό μας είχε σίγουρα 15 πόντους.
  • Αφού λοιπόν χαζέψαμε επί ώρες από το σπίτι και ο μικρός κοιτούσε με χαμόγελο από το παράθυρο, αποφασίσαμε να βγούμε. Έτσι, αφού του πήρε κανά τεταρτάκι του συνοδοιπόρου να καθαρίσει το αυτοκίνητο (εδώ εννοείται ότι παίρνεις κλίση αν κυκλοφορείς με χιόνι πάνω στο αυτοκίνητο το οποίο θεωρείται κίνδυνος -και για εσένα και για τους άλλους), παραλάβαμε το έλκηθρο από τους φίλους και πεταχτήκαμε μέχρι το εμπορικό κέντρο για να προμηθευτούμε τα απαραίτητα.
  • Τελικά αγοράσαμε λεπτά, ζεστά γάντια, ένα παντελόνι χιονιού για εμένα, κάτι κάλτσες και ξεκινήσαμε για το βουνό. 
  • Έλα όμως που ο μικρός κοιμήθηκε με την αναχώρισή μας. Plan b λοιπόν με επιστροφή στο σπίτι, ύπνο του μικρού, μαγείρεμα και φαγητό για εμάς και αναχώριση απογευματινή για τα χιόνια.
  • Και το έλκηθρο δεν του άρεσε ιδιαίτερα -δυστυχώς- και το κρύο ήταν πολύ (πω πω) οπότε μείναμε λίγο και συνεχίσαμε για το κέντρο της πόλης με τους φίλους, και την Χριστουγεννιάτικη αγορά.
  • Λίγη βόλτα, λίγο χάζεμα, πολύ κρύο, χιονόνερο και ζεστός καφές.
  • Και το βράδυ κανονίσανε -επιτέλους- τα αγόρια και επισκεφθήκανε το μικρό καζίνο της πόλης. Και τελικά, πάνω - κάτω, επιστρέψανε με εξισορροπημένες, μικρές απώλειες.
  • Έτσι, εγώ απήλαυσα την ησυχία, έφτιαξα τα νύχια μου, ετοίμασα παπουτσάκια στο φούρνο, χάζεψα λίγο τηλεόραση και έφτασαν μεσάνυχτα χωρίς να το καταλάβω.
  • Συννεφιασμένη, βροχερή Κυριακή. Μέχρι το μεσημέρι το είχε λιώσει το χιόνι και έτσι αναχωρήσαμε εύκολα για την Ασιατική βραδιά που είχε κανονίσει η φίλη Βάια.
  • Σπιτικά λοιπόν sushi και noodles και ρύζια και κοτόπουλα, όμορφο, εορταστικό κλίμα, συζητήσεις, παιχνίδια με τον Στέφανο (που πώς τα καταφέρνει και όλο βρίσκεται στο επίκεντρο και συντονίζει τους μεγάλους σε χειροκροτήματα και χορούς και παιχνίδια), και επιστροφή σπίτι πάνω στην ώρα για τις διαδικασίες ύπνου του μικρού.
  • Δευτέρα με ωραιότατο πρωινό με τον μικρό, ύπνο, φαγητό, ήρεμη μετάβαση στον παιδικό και εμπορικό κέντρο για εμένα προς ανεύρεση των υπόλοιπων Χριστουγεννιάτικων δώρων, τύλιγμα όσων είχαν ήδη αγοραστεί, και γενικότερη έρευνα.
  • Καλά πήγε αλλά έχουμε ακόμα εκκρεμότητες.... Και από εκεί που είχα πει να τα βρω τα περισσότερα online και να τα στείλω κατευθείαν Ελλάδα (λόγω έλλειψης χώρου στις αποσκευές), έλα που όλο και κάτι βρίσκω να μου αρέσει, και όλο το αγοράζω, και η μισή βαλίτσα έχει ήδη γεμίσει.
  • Άμα το έχεις το μικρόβιο.... Στο ελβετικό γκρουπ "οργανώνω" τα κορίτσια για βραδιά burger και στο άλλο τους έλληνες για μουσική, αθηναϊκή βραδιά.
  • Η Τρίτη συνεχίστηκε στους ίδιους, ήρεμους ρυθμούς και τον μικρό να τρελαίνεται για τα παπουτσάκια (και τον μεγάλο επίσης... χιχι)!
  • Αγάπη είναι... να είναι και το δικό σου αγαπημένο φαγητό και παρόλα αυτά να κόβεις τη μισή σου μερίδα ώστε να το φάει ο μικρός αύριο.
  • Ξημέρωσε η Τετάρτη και μας επισκέφθηκε ένας ήλιος! Τι να σας λέω! Φώτισε ολόκληρο το σπίτι!
  • Μέχρι το απόγευμα βέβαια τον χάσαμε και βγήκε η παγωνιά αλλά τι να κάνεις.
  • Έτσι, αφού έγινε η κλασική παράδοση του μικρού στον παιδικό ήσυχα και ωραία, κατέβηκα στο κέντρο για 2 γρήγορες δουλειές και καφέ με την Βάια. Έφαγα και την ωραιότατή μου σούπα που πολύ ζήλεψα, τα είπαμε και επέστρεψα σπίτι για ανασυγκρότηση.
  • Το απόγευμα ήταν η Χριστουγεννιάτικη γιορτή στον παιδικό σταθμό και έτσι κουκουλωθήκαμε γιατί ψιλοχιόνιζε (και είχε ένα κρύο!), και βγήκαμε στην αυλή για ζεστή σούπα, ζεστό κρασί, ζεστή σοκολάτα, ψωμάκια - τυράκια - κρέπες - κουλουράκια, και βεβαίως τον Άγιο Βασίλη που κατέφτασε με ένα γαϊδουράκι ονόματι "speedy".
  • Φτάσαμε και στην τελική ευθεία για την επέμβαση του μπαμπά και ξεκίνησε κάποιες προκαταρκτικές εξετάσεις ώστε να είναι έτοιμος για την Παρασκευή.
  • Πόση αγωνία να περιμένεις τόσες ημέρες......
  • Και οι αρνητικές απαντήσεις στις αιτήσεις που στέλνω για δουλειά έρχονται βροχή. Ακόμα και για τις 2 που είχα καλό feeling και θεωρώ ότι ταίριαζα 100%. 
  • Σε διαγώνισμα μαθηματικών η ανιψιά μου έγραψε ότι η κότα έχει 4 πόδια. Και όταν μου το έλεγε και γελούσαμε στο τηλέφωνο, μου εξήγησε ότι δεν φταίει αυτή αλλά η γιαγιά που πάντα μαγειρεύει 4 πόδια όταν φτιάχνει κοτόπουλο στο φούρνο! Αυτά παθαίνεις όταν όλοι στην οικογένεια θέλουν μπούτι!
  • Από την άλλη, όταν στη δική σου οικογένεια δεν θέλει κανείς το μπρόκολο, τότε είναι το μόνο φαγητό που τρως ανενόχλητος!
  • Με αυτά και με εκείνα, καταφέραμε μετά από μήνες που το συζητάμε να βγούμε μόνο κορίτσια βραδινή έξοδο (αυτή τη φορά για burgers και μπίρες.... αμ πώς, μόνο τα αγόρια;). Και περάσαμε πολύ όμορφα.
  • Κατέφτασε και ο αδελφός μου στο πατρικό μας σπίτι στη Βούλα και την Πέμπτη ήταν όλη η οικογένεια μαζεμένη, πλην εμού.
  • Και είναι τόσο δύσκολο να είσαι αυτός που λείπει. Ειδικά σε τόσο σημαντικά γεγονότα. Αυτός που περιμένει μέσω ενός τηλεφωνήματος λίγων λεπτών να καταλάβει τι γίνεται, να μεταφέρει την αγάπη, την έγνοια...
  • Και ξημέρωσε η Παρασκευή και το ραντεβού ήταν για τις 07.00 στο Ιατρικό Κέντρο.
  • Να πάνε όλα καλά. Και οι γιορτές να είναι γεμάτες αγάπη και αγκαλιές και νέα ξεκινήματα και πιο ανάλαφρη διάθεση.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Me time


Πόσα "λάθη" κάνουμε ως γονείς! Και πόσα άγχη έχουμε καθημερινά για να κάνουμε "το σωστό". Και δώστου διάβασμα, και βιβλία, και άρθρα, και συζητήσεις... Όλα για τον μικρό ή την μικρή που μπήκε στη ζωή μας και έφερε τα πάνω κάτω. Όλες μας οι σκέψεις, οι προσπάθειες, οι ιδέες, οι δυνάμεις. Και έτσι, μέσα σε όλα αυτά τα καθημερινά που γεμίζουν το κεφάλι μας με έγνοιες, την καρδιά μας με ταχυπαλμίες και τη ψυχή μας με άγχη, μέσα στα "λάθη" που κάνουμε ως γονείς, πιο συχνά απ' ότι συνειδητοποιούμε, κάνουμε και ένα στον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μας: εμάς. Μας αφήνουμε απέξω. Ναι εμάς. Γιατί υπάρχει αυτό το σώμα, αυτό το μυαλό και αυτή η καρδιά που χρειάζεται φροντίδα, και χρόνο, και αγάπη, και ηρεμία πρώτα απ' όλα από εμάς τους ίδιους. Λίγο αν το ψάξετε θα βρείτε πληθώρα αρθρών για τον περιβόητο προσωπικό χρόνο της μαμάς (me time). Όπου γεμίζει τη μπανιέρα με άλατα και χαλαρώνει, όπου βγαίνει με τις φίλες για ένα ποτήρι κρασί, επιστρέφει στις γυμναστικές της, ξαναβγάζει τα πινέλα ζωγραφικής..... Σαν μία μικρή τελετουργία. Σαν αυτός ο "προσωπικός χρόνος" να είναι ένα ραντεβού που βγαίνεις μια στο τόσο. Πόσο συχνά θα γεμίσεις την μπανιέρα άλλωστε και θα καταφέρεις να βγεις με τις φίλες;

Κάπως σαν να χάνει λίγο το νόημά του, δεν πιστεύετε; Σαν να είναι η εξαίρεση μέσα στον κανόνα που θέλει τη μαμά - "θυσία" για τα παιδιά της και την οικογένειά της. Την μαμά που φροντίζει τους πάντες και τα πάντα, με αγάπη, με λεπτομέρεια, με συμπόνια, αλλά αμελεί τον ίδιο της τον εαυτό. Α, τον θυμάται τη 1 φορά που θα γεμίσει την μπανιέρα. Σωστά. Ο προσωπικός χρόνος για εμένα λοιπόν, μάλλον φαντάζει περισσότερο με μία καθημερινή πρακτική που ενσωματώνεται σε όλα τα πρέπει και τις υποχρεώσεις και τις φροντίδες της ημέρας. Μπορεί να είναι αυτά τα 10 λεπτά που θα φτιάξεις τον καφέ σου και θα τον πιείς με την ησυχία σου (και ας σε τραβάει ο μικρός να σηκωθείς για ακόμη μία φορά). Μπορεί να είναι το βιβλίο που θα διαβάσεις (αν δεν αφορά την διαπαιδαγώγιση του μικρού τότε παίρνεις και αυτοκολλητάκι!). Μπορεί να είναι η βόλτα με τις φίλες. Η yoga. Η έρευνα για ένα ζεστό πουλόβερ στα μαγαζιά της πόλης. Η αγαπημένη σου σειρά. Οτιδήποτε. Αρκεί να μην είναι μία στο τόσο, σαν επέτειος, αλλά μέρος της καθημερινότητας. Γιατί και η μαμά έχει ζωή. Έχει ενδιαφέροντα. Έχει φίλους. Έχει ανάγκες. Και νομίζω ότι τα παιδιά μεγαλώνουν με μια πιο ολοκληρωμένη και ρεαλιστική εικόνα του ανθρώπινου είδους, του ενήλικα, των σχέσεων, της οικογένειας, όταν ζουν με γονείς που φροντίζουν τους εαυτούς τους. 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν η πλέον 8 ετών ανιψιά μου ήταν μικρούλα και είχα πάει για babysitting (ο μπαμπάς της κάπου έλειπε και η μαμά της είχε το καθιερωμένο μάθημα πιλάτες), μικρούλα και άπειρη τότε και εγώ, στην αναχώριση της αδελφής μου και στην ερώτηση της μικρής πού πάει, αυθόρμητα είπα αυτό που λέγαμε γενιές τώρα: έχει μια δουλειά η μαμά, θα γυρίσει γρήγορα. Και έσπευσε η αδελφή μου να με διορθώσει εξηγώντας της ότι η μαμά δεν έχει καμία δουλειά αλλά αντιθέτως θα πάει να γυμναστεί με τις φίλες της. Το ίδιο μου εξηγούσε και μια φίλη που έχει και κόρη και γιο, πώς δηλαδή θέλει να έχουν μία πραγματική, υγιή εικόνα τα παιδιά της για τις γυναίκες και τις μαμάδες. Πώς περιμένουμε άλλωστε να μεγαλώσουμε παιδιά (ανεξαρτήτως φύλου) που υποστηρίζουν την ισότητα όταν βλέπουν έναν μπαμπά να πηγαίνει ταξίδια, να παίζει ποδόσφαιρο, να βγαίνει για τρέξιμο, να συναντά τους φίλους για μπύρες, και μια μαμά να είναι με τη φόρμα μες στο σπίτι και να μαγειρεύει και να σιδερώνει; Τα πραγματικά μαθήματα είναι εμπειρικά, όχι θεωρητικά. 

Οπότε, για να μεγαλώσουμε ολοκληρωμένους ανθρώπους, και να μεγαλώνουμε και εμείς ολοκληρωμένα, να χαμογελούν τα παιδιά αλλά να χαμογελούν και οι γονείς, θα πρέπει θαρρώ να συντηρούμε μία καθημερινότητα που καλύπτει τις ανάγκες όλων όσο είναι δυνατό. Ναι, η μαμά μάλλον θα μένει πάντα λίγο παραπονεμένη αλλά ας προσπαθήσουμε να της (και μας) προσφέρουμε έστω λίγη από την αγαπημένη της ασχολία και θα επιστρέψει στις υποχρεώσεις και στη φροντίδα των άλλων λίγο πιο χαμογελαστή, λίγο πιο -ψυχικά- ξεκούραση, λίγο πιο ευδιάθετη, λίγο πιο ανανεωμένη.

Πρωταρχικός λοιπόν, προσωπικός στόχος για το 2018 (γιατί όπως καταλαβαίνετε εγώ και αν είμαι παθούσα εδώ στα ξένα): δημιουργικός, ευχάριστος χρόνος για όλα τα μέλη της οικογενείας. Είτε παρέα είτε χώρια. Ισορροπία και χαρά. Και ηρεμία. 

ανδριάνα

ΥΓ. Και ενώ σας τα έγραφα αυτά, ο συνοδοιπόρος μου έκανε το πιο όμορφο, το πιο "me time" δώρο - έκπληξη! Σε ευχαριστώ. Που με καταλαβαίνεις και που με αγαπάς. Και με έπιασαν τα κλάμματα σαν αυτά τα βιντεάκια που βλέπουμε στο youtube. Τόσο εξωπραγματικό μου φάνηκε, τόσο υπέροχο και τόσο πολύτιμο.

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • Ενώ το βράδυ της Πέμπτης ήταν δύσκολο από πολλές απόψεις (ο συνοδοιπόρος ψηνόταν στον πυρετό, ο μικρός ξύπνησε κατά τις 5 και δεν έλεγε να ξανακοιμηθεί), η Παρασκευή μας ξημέρωσε με καλύτερους οιωνούς.
  • Κατ' αρχάς, ήταν η 1η άσπρη ημέρα της σεζόν. Το στρωσε τη νύχτα αλλά ο λαμπερός ήλιος έκανε τη δουλειά του.
  • Αφού ακολουθήσαμε λοιπόν το πρωινό μας πρόγραμμα με το φυστίκι, αφού κοιμήθηκε και έφαγε (που λέει ο λόγος... γιατί τσιμπάει, δεν τρώει), πήραμε το καρότσι, τους σκούφους μας και βγήκαμε για μια τοπική βόλτα και βιταμίνη D.
  • Έλα όμως που η ημέρα ήταν εκπληκτική (και ας είχε εκεί γύρω στους 0 βαθμούς) και ο μικρός απολάμβανε τη βόλτα! Έτσι συνεχίσαμε και συνεχίσαμε και φτάσαμε στο εμπορικό κέντρο, και συνεχίσαμε, και φτάσαμε στον παιδότοπο (εννοείται κάναμε στάση για τσουλήθρα και τραμπάλα και κύλισμα στα χώματα), και συνεχίσαμε και φτάσαμε στο κέντρο, και συνεχίσαμε, κάναμε 2 γρήγορα ψώνια και μετά από 2+ ώρες non stop περπατήματος, πήραμε το λεωφορείο και επιστρέψαμε.
  • Πόσο καιρό είχα να την κάνω αυτή τη διαδρομή; Πέρσι ήταν κλασική μας βόλτα με τον μικρό. Τώρα όμως που είναι της κίνησης, το χρησιμοποιούμε ελάχιστα το καρότσι.
  • Και επιστρέψαμε σπίτι ωραία - ωραία, βάλαμε την κοτόσουπά μας να γίνει, παίξαμε, και τσουπ να 'τος ο 2ος ύπνος του μικρού. Δωράκι. Ε, με τόσα ερεθίσματα!
  • Άργησε να επιστρέψει και ο συνοδοιπόρος (που πέρασε μια δύσκολη εβδομάδα) οπότε την υπόλοιπη Παρασκευή την περάσαμε σπίτι.
  • Και το Σάββατο ήταν κοσμοϊστορικό! Για πρώτη φορά στην Μ.Σ. (Μετά Στεφάνου) εποχή, έκανα μία πρωινή "εκδρομή" χωρίς σύζυγο και γιο, αλλά με μια καλή φίλη, στη Λωζάννη.
  • Σηκώθηκα λοιπόν νωρίς, πήρα το λεωφορείο μου, περπάτησα, πήρα τον καφέ μου από τον σταθμό, μπήκα στο τρένο, συνάντησα τη φίλη που είχε ήδη επιβιβαστεί από την προηγούμενη πόλη, και απολαύσαμε την 40λεπτη διαδρομή.
  • Στην Λωζάννη, περπατήσαμε αρκετά, μπήκαμε σε αρκετά μαγαζιά προς ανεύρεση του ενδύματος που θα φορέσω στη Βιέννη, δοκίμασα ουκ ολίγα φορέματα και φούστες (τελικά αγόρασα μία φούστα που νομίζω ότι πολύ θα ευχαριστηθώ), βρήκαμε ωραιότατα μικρά μαγαζιά με παιδικά πράγματα, και cupcakes, και είδη διακόσμησης, φάγαμε το χορτοφαγικό μας γεύμα στο νεοσύστατο Bad Hunter, ήπιαμε το κρασί μας, και πήραμε το τρένο της επιστροφής.
  • Η πιο πάνω φωτογραφία από το πάντα μεγαλόπρεπο Globus.
  • Και στο σπίτι ο συνοδοιπόρος με περίμενε στον καναπέ και ο Στεφανάκος στο κρεβάτι του.
  • Τι συμβαίνει όμως όταν λείπεις για μισή ημέρα από το σπίτι; Βουνό οι δουλειές... Έπεσα λοιπόν με τα μούτρα στα συμμαζέματα, και στα πλυσίματα, και στα μαγειρέματα. Πεταχτήκαμε να πάρουμε και 2-3 υλικά και το βράδυ ετοίμασα 2 τάρτες (για μία πήγαινε αλλά κάπου τα έχασα στο ζύγισμα και έτσι βγήκαν 2): μία με πράσο - μπέικον - τυριά και μία μόνο τυριά (σαν σουφλέ).
  • Όμορφη, κρύα αλλά ηλιόλουστη ξημέρωσε η Κυριακή και κανονίσαμε κλασικό καφέ στο κέντρο με φίλους.
  • Και το απόγευμα πήγαμε στο κοντινό μας Colombier και τη μικρή γιορτή που είχαν ετοιμάσει προς τιμήν του Saint Nicolas. Και ήταν πολύ όμορφα, κατανυκτικά, με κλασικά, Χριστουγεννιάτικα τραγούδια από την χορωδία, vin chaud, σούπα και ... κρύο!
  • Και στις 18.30 κατεβήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας για την μικρή γιορτή που είχαν οργανώσει 2 οικογένειες (οι διαχειριστές βασικά) to know us better! 
  • Και είχαν στολίσει όλο τον χώρο, είχαν στρώσει τραπέζια, είχαν κατεβάσει τα καζάνια με τα ζεστά κρασιά και τις κολοκυθόσουπες, είχαν ετοιμάσει καναπεδάκια.... Ούτε τους μισούς βέβαια δεν γνωρίζαμε και δεν πρέπει ούτε οι μισοί να κατέβηκαν.
  • Όπως και να ΄χει, ήταν όμορφα, ζεστά και ιδιαίτερα.
  • Δευτέρα με συνάχι και μπουκωμένη μύτη όλη η οικογένεια.
  • Και το μικρό Αρτεμάκι είχε τις πρώτες του εξετάσεις στο μπαλέτο! Από το Λονδίνο είχε έρθει η εξετάστρια και τα αποτελέσματα θα τα έχει σε 2-3 μήνες. Πω πω.
  • Και έφτασε η ώρα του παιδικού μετά από 1 εβδομάδα απουσίας, και ο μικρός έκανε την μετάβαση πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα. Χωρίς κλάμα, χωρίς χαμόγελο, αλλά με μια ήπια αποδοχή.
  • Και έτσι, τρεχάτε ποδαράκια μου να μπουν λίγο οι εκκρεμότητες σε τάξη.
  • Έλλην συνάδελφος του συνοδοιπόρου, αντί να χρησιμοποιεί την πεζογέφυρα, διέσχιζε τον δρόμο (χωρίς διάβαση), πήδαγε το μαντράκι του τραμ, περνούσε πάνω από τις γραμμές, ξαναπηδούσε το μαντράκι, και έμπαινε στον εξωτερικό χώρο της εταιρείας για να πάει στο γραφείο του. Αποτέλεσμα; Του έστειλαν προειδοποιητικό γράμμα από το τμήμα Ασφαλείας & Υγείας της εταιρείας ότι βάζει τον εαυτό του και τους άλλους σε κίνδυνο. Πώς το εντόπισαν τώρα, ένας Θεός ξέρει.
  • Οι φακές είναι τελικά το μόνο όσπριο που πετυχαίνω πάντα.
  • Ας ξυπνάει στις 06.00, αρκεί να έχει κοιμηθεί (και αυτός και εμείς) αδιάκοπα το βράδυ. Και τα τελευταία βράδια μας είναι εξαρετικά. Φτου φτου.
  • Πόσο πραγματικοί, ανθρώπινοι, ολοκληρωμένοι είναι οι χαρακτήρες του Big Little Lies.  Και τι ύμνος, εν τέλει, στη γυναικεία φιλία. Σας προτείνω να την δείτε την σειρά. Αν είστε δε και μαμά, διπλό το όφελος!
  • Δεύτερη σερί ημέρα στον παιδικό με ήρεμη και ήπια μετάβαση. Τι ευτυχία!
  • Και πήγα κατευθείαν για το γνωστό γεύμα με τον Τσέσκο.
  • Και πίσω για σπιτικό καφέ, κουλουράκια και δουλειά.
  • Έχετε παρατηρήσει τα μικρά παιδάκια που βρίσκουν κάτι, μία κίνηση, μία αίσθηση, που τα ηρεμεί; Θυμάμαι το βαφτιστήρι μας για παράδειγμα που του άρεσε να χαϊδεύει τα φρύδια των γονιών του. Άλλα παιδάκια να χώνονται στο λαιμό ή να χαιδεύουν τα μαλλιά. Εμάς ο Στεφανάκος ψάχνει να βρει το δάχτυλο που φοράμε τις βέρες μας, το πιάνει και γυρνάει γύρω - γύρω το δαχτυλίδι. Εμένα δε που στο ίδιο δάχτυλο έχω 2 δαχτυλίδια είναι διπλή η χαρά.
  • Τετάρτη = παιδικό, χριστουγεννιάτικο, εταιρικό πάρτυ! 
  • Και οι περισσότερες δράσεις και παιχνίδια ήταν για μεγαλύτερα παιδιά (λογικό), καθόλου όμως δεν πτοηθήκαμε! Και παίξαμε, και τρέξαμε, και είδαμε φίλους, και ζωγραφίσαμε, και φάγαμε και επιστρέψαμε σπίτι γεμάτοι και χαρούμενοι.
  • Για τη συνάντηση που είχαμε διοργανώσει για τις γιορτές μας, είχα πάρει ένα κάρο ντοματίνια για να φτιάξω μία διαφορετική καπρέζε, αλλά... τα ξέχασα! Έτσι μετατράπηκαν σε γευστικότατη σάλτσα (νομίζω ούτως ή άλλως είναι πιο γλυκά από τις κλασικές ντομάτες, τουλάχιστον τις ελβετικές) και το μεσημέρι της Πέμπτης πήρα τις πένες που είχα για τον Στέφανο (αλλά δεν έφαγε), προσέθεσα τη σάλτσα, λίγο αρακά, λίγο τόνο και εννοείται λίγη παρμεζάνα και έγιναν.... μούρλια!
  • Τι ευτυχία να περνάνε τα βράδια και εσύ να ξυπνάς με το ξυπνητήρι στις 07.00.
  • Για πόσους είναι ένας μικρός "εφιάλτης" αλλά για πόσους ακόμη ένας μικρός "παράδεισος". Όλα είναι υποκειμενικά σε αυτή τη ζωή.
  • Με αυτά και με εκείνα, την Πέμπτη την περάσαμε σπίτι με παιχνίδια, πλυντήρια, πλυσίματα, ύπνο, σπάσιμο του γυάλινου ρεσώ που προσπαθούσα επί μήνες να περισώσω (πιστεύοντας ότι είχε καταλάβει ότι είναι εύθραυστο), ύπνο μέρος 2ο (γιατί στον 1ο τον ξύπνησε το κουδούνι του ταχυδρόμου) και παιχνίδι μέρος 35ο.
  • Το απογευματάκι ήρθαν και η Εύα με την μικρή Χριστίνα με σκοπό να παίξουν αλλά ο Στέφανος είχε άλλα πλάνα.... να ρίξει την κούπα με το τσάι, να παίρνει την πιπίλα της Χριστίνας, να την σπρώχνει, να πετάει τη δική του πιπίλα και μετά να μην τη βρίσκει, να θέλει ότι έπιανε η Χριστίνα, να μη θέλει τίποτα, να τα θέλει όλα..... Αααααααα!
  • Μήπως κάτι κάνουν οι πλανήτες;
  • Και σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο συνοδοιπόρος είχε business dinner οπότε ανταμώσαμε ξανά βράδυ.
  • Εκείνος έτρωγε αστακό, ενώ εγώ έκανα τον διαιτητή - bodyguard.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

How was your week?

  • Όμορφη Παρασκευή, σπίτι, οι 2 μας. Ο Στέφανος και εγώ.
  • Και το απογευματάκι που παραλάβαμε τον συνοδοιπόρο από τη δουλειά, φύγαμε κατευθείαν για Bienne και το σπίτι των φίλων που στόλιζαν το δέντρο τους.
  • Εκεί λοιπόν, εξαφανίσαμε σε χρόνο dt ένα εξαιρετικό panettone, παίξαμε με τα πιτσιρίκια, ήπιαμε τα χριστουγεννιάτικα τσάγια μας και αναχωρίσαμε εγκαίρως για το σπίτι.
  • Το Σάββατο ξεκίνησαν οι μαγειρικές για την εορταστική μάζωξη της Κυριακής. Εδώ και χρόνια, πάντα μαζευόμαστε σπίτι για τις γιορτές μας. Είναι βλέπετε σε πολύ κοντινές ημερομηνίες, είναι και κάτι λιγότερο από μήνα πριν τα Χριστούγεννα οπότε πάντα έχουμε στολίσει το σπίτι, είναι και μια ωραία αφορμή για να μαγειρέψουμε, να δημιουργήσουμε και να υποδεχτούμε τους φίλους.
  • Οπότε .... μπήκαν στο φούρνο οι τάρτες (που βγήκαν μια χαρά) και τα gingerbread cupcakes που τελικά πετάχτηκαν.
  • Ουφ τι σύγχιση.... Ξεχείλισαν κατά το ψήσιμο οπότε έγιναν σκέτη αποτυχία... κυρίως εμφανισιακά αλλά και γευστικά.
  • Το καλό το παλικάρι όμως... Plan B: υγρό, σουφλεδένιο κέικ σοκολάτας. Εύκολο, γρήγορο, πεντανόστιμο και εντυπωσιακό. Ορίστε και η συνταγή για όσους μου την ζήτησαν.
  • Το μεσημέρι του Σαββάτου εκδράμαμε στο κοντινό μας βουνό για να βρούμε ένα περιβόητο εστιατόριο που ειδικεύεται αυτή την περίοδο στο κυνήγι. Γιατί αυτή είναι η περίοδος του κυνηγιού (που είναι εξαιρετικά δημοφιλές αλλά και ελεγχόμενο στην Ελβετία).
  • Αγριογορούνο, τάρανδος, ελάφι, κουνέλι.... τι να σας λέω.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά 10ριά έλληνες και ευτυχώς μας είχαν σε ξεχωριστό δωμάτιο. Καταλαβαίνετε.
  • Επιστρέψαμε γεμάτοι, κουρασμένοι και λίγο παρεξηγημένοι αλλά οκ.
  • Κυριακή με μέρος #2 των μαγειρικών αυτή τη φορά με τη γαλλικής προέλευσης συνταγή της μαμάς για μοσχάρι λεμονάτο με μανιτάρια στην κατσαρόλα. Τι να σας λέω. Έγινεεεε.... μούρλια.
  • Λίγη ανασυγκρότηση το μεσημέρι, λίγο συμμάζεμα, λίγος καλωπισμός και κατά τις 16.00 άρχισαν να καταφτάνουν οι πρώτοι.
  • Και συνολικά μαζευτήκαμε καμιά 12αριά.... όλοι Έλληνες + ο Piotr.
  • Και το μοσχαράκι κέρδισε τα πλήθη. 
  • Και ο μικρός μας Στέφανος μετά το μεσημέρι ήταν κάπως.... δεν είχε πολύ όρεξη, δεν έτρεχε πάνω - κάτω, ήθελε να είναι συνέχεια στην αγκαλιά του μπαμπά του ... Στέφανος και να κάθεται στην αγκαλιά για πάνω από 5 λεπτά σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
  • Έτσι, εκεί κατά τις 18.00 που τον είχα αγκαλιά, ένοιωσα ότι είναι ζεστός. Θερμόμετρο και 39,2. Το κακομοιράκη. Του δώσαμε αντιπυρετικό και μετά από καμιά ωρίτσα ήταν ο γνωστός και αγαπημένος μας Στέφανος. Έτρεχε δηλαδή κλωτσόντας την μπάλα, έκανε ποδήλατο, έριχνε όλα τα σουβέρ από το τραπέζι, χειροκροτούσε.... Φτου φτου.
  • Περάσαμε όμως πολύ όμορφα με τους φίλους, σε μια πολλή ζεστή ατμόσφαιρα, με γέλια, και αγκαλιές, και ιστορίες, και φαγητά, και κρασιά, και μελομακάρονα. 
  • Είμαι ευγνώμων που και σε αυτή τη χώρα έχω καταφέρει να έχω αγαπημένους ανθρώπους που με γεμίζουν και κάνουν τη ζωή μου ομορφότερη. Σας ευχαριστώ.
  • Και το βράδυ κοιμήθηκε εύκολα το φυστίκι αλλά από τις 12.30 μέχρι τις 03.30 ξυπνούσε κάθε μία ώρα. Τελικά πήρε ξανά αντιπυρετικό και κοιμήθηκε μέχρι τις 9 το πρωί.
  • Και ευτυχώς ξύπνησε απύρετος και κεφάτος! Φτου φτου.
  • Έτσι, ακολουθήσαμε το καθιερωμένο πρόγραμμα της Δευτέρας με άφιξη στον παιδικό σταθμό το μεσημέρι.
  • Και λέγαμε ότι είμαστε "σχεδόν άυπνοι". Πάλι καλά που βάζαμε και το "σχεδόν" μπροστά γιατί την Δευτέρα το βράδυ μας περίμενε το πραγματικά αύπνοι!
  • Να κοιμηθήκαμε καμιά ώρα σερί; Όλες τις υπόλοιπες σηκωνόμασταν εναλλάξ. Ούτε νεογέννητο δεν το είχε πάθει αυτό. Τι να πω..... Μεγάλη ταλαιπώρια και για τους 3.
  • Οι γονείς που ζουν τέτοια βράδια για μήνες (μη πω χρόνια) πώς επιβιώνουν;;
  • Τρίτη πρωί λοιπόν με τηλέφωνο στον Ελβετό παιδίατρο για έκακτο ραντεβού, δειλά - δειλά κάποια παιχνίδια, δύσκολο - διακοπτόμενο μεσημεριανό ύπνο, κούραση, μαγείρεμα.... και τσάι.
  • Και το απογευματινό ραντεβού έδειξε νόσο των ποδιών - χεριών - στόματος. Ούτε εγώ την είχα ξανα-ακούσει αλλά είναι λέει πολύ συνηθισμένη σε μικρά παιδιά. Ευτυχώς ήπια, περνάει από μόνη της χωρίς φαρμακευτική αγωγή και ευτυχώς ο Στεφανάκος έχει λίγα από τα συμπτώματα (κάτι σπυράκια που όμως δεν τον ενοχλούν).
  • Όταν έχεις φάει σοκολατένιο κέικ για πρωινό, μελομακάρονα για δεκατιανό και σοκολατάκι στο πέρασμα από την κουζίνα, δικαιούσαι γλυκό μετά το γεύμα;
  • Έφτασε η καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη κάρτα των πιο μακρινών μας φίλων! Αυτή τη φορά από την Μυανμάρ. Ευχαριστούμε! Μας λείπετε!
  • Να έχει μεγαλώσει τόσο το βαφτιστήρι σου ώστε να σε παίρνει βιντεοκλήση για να σε ευχαριστήσει για το Χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο που κατέφτασε με το ταχυδρομείο.
  • Και να σου εκμυστηρεύεται ότι από τον Άγιο Βασίλη θα ζητήσει εισιτήρια για την Ελβετία ώστε να έρθουν και οι 5.
  • Οι δυο μας και την Τετάρτη, με καλή διάθεση, εφημερίδες, βιβλία, μπάλες, πλύσιμο πιάτων (εννοείται! κάθε πρωί!), συμμάζεμα, παιχνίδια και μεσημεριανό ύπνο.
  • Και το βράδυ έκανε έναν ωραίο ύπνο! Από τους λίγους. Μαζί του βεβαίως και εμείς.
  • Και ξημέρωσε η εορταστική Πέμπτη την οποία την περάσαμε στο σπίτι, οι 2 μας. 
  • Εορταστική γιατί γιόρταζε το ωραίο μου όνομα... 
  • Και από όλα τα τηλεφωνήματα, 2 θα σας αναφέρω: την βιντεοκλήση με την δασκάλα του πιάνου μου (6 ετών ήμουν όταν ξεκίνησα για να καταλάβετε και τώρα στην ίδια θέση βρίσκεται η ανιψιά μου! ακριβώς την ίδια θέση... μέχρι και στο ίδιο σκαμπώ κάθεται) και το τηλεφώνημα από την πρώην - ελβετίδα νυν - ισπανίδα Βαλεντίνα που αναχώρισε από το Neuchatel για την Βαρκελώνη λίγο ευσπευσμένα αλλά σίγουρα για καλύτερα.
  • Και από τη μία, δεν περνούν οι ώρες, και από την άλλη περνάμε τόσο ωραία. Αρκεί βέβαια να είμαστε σε μια συνεχόμενη δράση, είτε αυτό είναι παιχνίδι, είτε σκούπισμα, είτε μαγείρεμα, είτε διάβασμα, είτε χορός....
  • Κατέφτασε και το ΙΚΕΑ με το καινούργιο χαλάκι του Στέφανου και μικρές συναρμολογήσεις που κάναμε παρέα.
  • Επίσημα έπεσε και το πρώτο χιόνι της σεζόν! Με διαλείμματα και σε μία μείξη βροχής - χιονιού αλλά χιόνι όπως και να 'χει.
  • Το απόγευμα παραλάβαμε τον συνοδοιπόρο από τη δουλειά κουρασμένο, ταλαιπωρημένο και στα πρόθυμα της αρρώστιας... Και είπαμε για να "γιορτάσουμε" και να ξεφύγουμε λιγάκι να πάμε οι 3 μας για πίτσα.
  • Και όντως με το πέρας της βραδιάς, η κατάστασή του χειροτέρεψε... Πυρετός, κόκκαλα, αδυναμία... ουφ.
Καλό σαββατοκύριακο! Και καλό μας μήνα.
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes