Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

C'est quoi le bonheur pour vous?


Είναι τίτλος ταινίας. Γαλλόφωνης. Και η ελληνική του μετάφραση θα ήταν "Τι είναι η ευτυχία για εσάς;". Περίεργο γιατί και στο τελευταίο, διαδικτυακό μου μάθημα γαλλικών πριν λίγες ημέρες, πάλι αυτή η ερώτηση προέκυψε με αφορμή ένα άρθρο. Χχχμμμ.... ποτέ δεν αφήνω τέτοια "τυχαία" γεγονότα στην τύχη τους. Και η αλήθεια είναι ότι είναι μία πολύ δύσκολη, πολύ υποκειμενική, πολύ προσωπική ερώτηση. Τόσο προσωπική που και να καταφέρεις να την απαντήσεις σήμερα, μπορεί μόλις αύριο να έχει κιόλας αλλάξει. Γιατί η ζωή κυλάει και μαζί και όλα όσα θεωρούμε δεδομένα, όλα όσα προσμονούμε, όλα όσα ονειρευόμαστε, όλα όσα κοπιάζουμε να αποκτήσουμε. 

Ναι, ευτυχία είναι να είσαι υγιής. Και δυνατός. Βεβαίως. Αλλά ευτυχία είναι και να χρησιμοποιείς αυτή σου την υγεία και δύναμη. Να την "εκμεταλλεύεσαι" χωρίς να την αφήνεις σε λήθαργο ή να την σπαταλάς. Να τη νοιώθεις. Να την φροντίζεις. Να την ακούς ώστε να ξέρεις τι ζητά. Να την "τεντώνεις" ώστε να φτάσει ακόμη πιο μακριά. Να την σέβεσαι. Να τη θρέφεις ώστε να σε θρέφει.

Ναι, ευτυχία είναι να αγαπάς. Και να το δείχνεις. Και να σου βγαίνει αυθόρμητα, αβίαστα και αστείρευτα. Και να μην ζητάς τίποτα. Μόνη ανταμοιβή το συναίσθημα. Αυτό της μοιρασιάς. Της συντροφικότητας. Του "μαζί".

Ναι, ευτυχία είναι να αγαπιέσαι. Αυθόρμητα, αβίαστα και αστείρευτα. Να νοιώθεις ότι υπάρχεις για αυτούς τους 3, 5, 10 ανθρώπους. Να νοιώθεις ότι η παρουσία σου προσθέτει ένα ακόμη φωτάκι στη ζωή τους. Την κάνει πιο χαρούμενη, πιο πολύχρωμη, πιο ξέγνοιαστη. Γιατί υπάρχεις εσύ. Γιατί υπάρχετε μαζί.

Ναι, ευτυχία είναι να δημιουργείς. Όπου και όπως. Είτε με το χαρτί είτε με τον υπολογιστή είτε με τις νότες είτε με τους χάρακες. Να φτιάχνεις δικούς σου κόσμους που ταξιδεύουν το μυαλό, τη ψυχή και την καρδιά σου. Να φτιάχνεις τις δικές σου φωλιές που σε γαληνεύουν όποτε τις αναζητήσεις. Με την πρώτη νότα, το πρώτο βήμα, την πρώτη πινελιά, το πρώτο γράμμα. Τις φωλιές αυτές που γίνονται σημείο αναφοράς και εκκίνησης για το επόμενο βήμα.

Ναι, ευτυχία είναι να νοιώθεις ελεύθερος. Ουάου! Αυτό και αν είναι ευτυχία. Ότι έχεις επιλογές. Ότι τις αποφάσεις τις παίρνεις εσύ. Ότι είσαι κυρίαρχος του εαυτού σου, της ζωής σου. Ότι ξέρεις τι θέλεις και κοπιάζεις για να το αποκτήσεις. Τίμια και ελεύθερα. Ως ίσο προς ίσο. Ότι μπορείς να γίνεις αυτό ακριβώς που θες και να ζήσεις τη ζωή που ονειρεύεσαι. Χωρίς λογοκρισία και πρέπει.

Ναι, ευτυχία είναι να νοιώθεις ασφαλής. Ασφαλής στο σπίτι σου, στις σχέσεις σου, στις επιλογές σου. Ασφαλής μέσα σου, στο "είναι" σου. Ασφαλής στις συναναστροφές σου. Τόσο ασφαλής ώστε να μπορείς να βγαίνεις από την "ασφάλειά σου" κατά βούληση. Γνωρίζοντας ότι παραμένει εκεί όποτε τη χρειαστείς. Στην αγκαλιά του συνοδοιπόρου, στο ζεστό σου σπίτι, στα φωτεινά μάτια των παιδιών σου, στο κενό φύλλο χαρτί που περιμένει να το γεμίσεις, στους δρόμους που θα διαβείς, στην καθαρή σου καρδιά, στις τίμιές σου επιλογές, στις αγνές σου προθέσεις.

Ναι, ευτυχία είναι να ταξιδεύεις. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μέσα από τα ταξίδια, και τις περιπλανήσεις, τις νέες γεύσεις, τις νέες γλώσσες, τα νέα έθιμα και τις νέες συναναστροφές. Αλλά και μέσα από τα βιβλία, τις ταινίες, τις έντονες συζητήσεις, τα τραγούδια, τους πειραματισμούς, τους ανθρώπους. Να ανοίγεις δηλαδή τα παράθυρα της καρδιάς στο άγνωστο ώστε να το φέρεις πιο κοντά και να δεις τι μπορεί τελικά να σου προσφέρει.

Ναι, ευτυχία είναι τα παιδιά. Ναι. Είναι. Γιατί είναι οι μόνοι άνθρωποι που σε έχουν ολοκληρωτικά ανάγκη. Είναι οι μόνοι που σε κοιτούν μες στα μάτια σαν να είσαι ο δικός τους προσωπικός Θεός. Είναι οι μόνοι που σου ζητούν ξανά και ξανά να υπερβείς εαυτόν ώστε να αντέξεις, να επιμείνεις, να σκαρφιστείς, να δημιουργήσεις, να προσφέρεις. Είναι οι μόνοι που σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πόσες αντοχές τελικά έχεις, και πόση αγάπη, και πόση υπομονή. Είναι οι μόνοι που είναι μέρος του "είναι" σου θες - δε θες. Παντοτινά. Είναι οι μόνοι που τους λες "μωρέ εγώ σε έχω γεννήσει" και είναι αλήθεια. Είναι οι μόνοι που γνωρίζεις τόσο καλά, μόνο με το ένστικτο και τις ατελείωτες ώρες παρατήρησης και αλληλεπίδρασης.

Ναι, ευτυχία είναι να ζεις.
ανδριάνα

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή! Και κάναμε πρωϊνή επίσκεψη στη φίλη Ρόζα για κάτι εσωτερικές δουλειές, και ανάμεσα σε χαρτόνια και μαρκαδόρους και χρυσόσκονες, ο Στεφανάκος ήταν ο καλύτερος βοηθός.
  • Έτσι, κάναμε και το περπάτημά μας προς και από το σπίτι της Ρόζας και επιστρέψαμε μεσημεράκι για ύπνο.
  • Και το βραδάκι επιστρέψαμε στις σειρές μας (Designated Survivor αυτή τη φορά).
  • Το Σαββατοκύριακο είχαμε μεγαλεπίβολα σχέδια τα οποία άλλαξαν... Force Majeure που λένε και στη ναυτιλία. Δεν πειράζει... Ευελιξία.
  • Έτσι, το πρωί κάναμε κοντινές βόλτες, αγοράσαμε τα αγαπημένα μας μπιφτέκια σολομού, και .... τσακωθήκαμε!
  • Όχι μεταξύ μας! Με τις πωλήτριες στο esprit! Τι να σας λέω.... έτρεμε η φωνή μου! Γιατί βγαίνω από τα ρούχα μου όταν ακούω παραλογισμούς και βλέπω ανευθυνότητες! Κάπως πρέπει να το καταλαγιάσω αυτό αλλά προς το παρόν με ξεπερνά!
  • Εν ολίγοις, είχα αγοράσει ένα πουλοβεράκι δώρο στον συνοδοιπόρο το οποίο ξυλώθηκε γύρω από τον γιακά σε 3 σημεία (προφανέστατα αστοχία υλικού - μοδίστρας - μηχανήματος!). Το επέστρεψα λοιπόν και εξήγησα το συμβάν, ότι επρόκειτο για δώρο άρα δεν έχω την απόδειξη αλλά όπως είναι προφανές το ρούχο είναι 1. από αυτούς και 2. ελαττωματικό, άρα κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να αντικατασταθεί. Η απάντηση που έλαβα είναι να το στείλουν στην μοδίστρα τους για επιδιόρθωση, οκ μέχρι εδώ, και να χρεωθώ εγώ τα έξοδα!
  • Ε εκεί άναψαν τα λαμπάκια μου! Μετά από έντονη συζήτηση τουλάχιστον ενός τετάρτου, με τον συνοδοιπόρο να προσπαθεί να κρατήσει πιο χαμηλούς τόνους, μίλησαν με τον υπεύθυνο και κατ' εξαίρεση θα αναλάβουν την επιδιόρθωση του ρούχου. Κατ' εξαίρεση! Ενός ακριβού αλλά οφθαλμοφανέστατα ελαττωματικού ρούχου.
  • Τα κουλά που άκουσα μέσα σε αυτό το τέταρτο δεν θα σας τα μεταφέρω γιατί θα συγχυστώ πάλι.
  • Να σας πω κάτι; Έχω αποφασίσει ότι τα πολύτιμά μου χρήματα και τον πολύτιμό μου χρόνο θα τα διαθέτω μόνο εκεί που αξίζει. Θα γίνω δηλαδή πιο αυστηρή και απαιτητική πελάτης - καταναλώτρια, όπως θα έπρεπε πιστεύω να είμαστε όλοι.
  • Στο esprit για παράδειγμα δεν πρόκειτα να ξανα-ψωνίσω. So simple. Όπως επίσης και στο γνωστό ανθοπωλείο της Αθήνας. Να το κατανομάσω; Ε θα το κατανομάσω. Γιατί μόνο έτσι προστατεύονται οι πραγματικοί επαγγελματίες. Για το fleria μιλάω στο οποίο έκανα online παραγγελία (όπως έχω κάνει αρκετές φορές και στο παρελθόν) για να σταλούν λουλούδια στα γενέθλια της μητέρας μου ημέρα Κυριακή. Μου ήρθε κανονικά η βεβαίωση πληρωμής και η ημέρα - ώρα παράδοσης μόνο και μόνο για να παραδοθούν την επομένη το απόγευμα! 1. Δεν ενημέρωσαν κανέναν 2. Πήραν μόνοι τους την απόφαση γιατί 3. Είναι κλειστά λέει τις Κυριακές (ανθοπωλείο που δεν λειτουργεί Κυριακές!) αλλά παρόλα αυτά 4. Δέχονται κανονικά online παραγγελίες για ημέρες που ξέρουν ότι δεν κάνουν παραδόσεις.
  • Ουφ. Τα είπα και ησύχασα. Now you have been warned.
  • Με αυτά και με εκείνα, επιστρέψαμε σπίτι, φάγαμε εξαιρετικά, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για Bienne και το σπίτι των φίλων ώστε και εμείς να τα πούμε και τα μικρά να παίξουν.
  • Και πήγε 19.00 χωρίς να το καταλάβουμε! Με σπιτική πάστα φλώρα, καφέ, εξιστορήσεις, παιχνίδια, και γέλια.
  • Συννεφιασμένη Κυριακή και αφού περάσαμε το Α' μέρος σπίτι, το Β' μέρος που σηματοδοτείται από τη λήξη του μεσημεριανού ύπνου του μικρού ξεκίνησε με ταλιατέλες και μοσχαράκι κοκκινιστό (γιάμι!) και μίνι εκδρομή προς Βέρνη για έναν πολύ ιδιαίτερο παιδότοπο που μας πρότειναν.
  • Και ήταν πραγματικά τόσο ιδιαίτερος! Σε έναν βιομηχανικό χώρο, με πίστα για skateboard, τοίχο αναρρίχησης, μεταλικές βάρκες και βαν και υποβρύχια, και τεράστια ξύλινα παιχνίδια, και γωνιά διαβάσματος, και πίστα με εκατοντάδες τουβλάκια (τύπου jenga) όπου τα μεγαλύτερα παιδιά (και ενήλικες) έφτιαχναν πύργους.... Και γύρω τσιμέντο και πολύ εναλλακτικές - παιδικές ζωγραφιές στους τοίχους.
  • Είναι τόσο όμορφη η απουσία πλαστικού και έντονων - "ψεύτικων" χρωμάτων και φουσκωτών υπερκατασκευών.
  • Είχε και μία εξαιρετική καφετέρια (από αισθητικής άποψης) η οποία όμως προσέφερε λίγα.... Και σκεφτόμουν τι επιλογες θα είχες αν βρισκόταν στην Ελλάδα! Τι σαντουιτς, τι smoothies, τι γιαούρτια, τι σαλάτες. Για να λέμε και τα θετικά της φυλής μας πού και πού.
  • Και εννοείται ότι όλοι (μικροί και μεγάλοι) έβγαζαν τα παπούτσια τους στην είσοδο, και άφηναν τις τσάντες τους και τα μπουφάν (χωρίς lockers βεβαίως).
  • Α! Το όνομα αυτού Bimano
  • Και ναι, έγινε και το μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα με την αγορά γιο-γιο και τον Στεφανάκο να δείχνει ενθουσιασμένος με το νέο του gadget! Για να δούμε.
  • Τι σου είναι οι Δευτέρες ε; Να είναι η συσσωρευμένη κούραση - ένταση του σαββατοκύριακου; Δεύτερη Δευτέρα στη σειρά που ο μικρός κοιμάται πάνω από 2 ώρες το μεσημέρι.
  • Αχ ταραμοσαλάτα! Και χταποδάκι. Και λαγάνα. Και φασόλια πιαζ. Και καλαμαράκια. Και ταραμοσαλάτα (την ξανα-ανέφερα ε;). Α γ α π ώ τα σαρακοστιανά! Και μου λείπουν!
  • Έτσι, χωρίς να το έχουμε προγραμματίσει, με 2 τυχερές ευρέσεις στο σούπερ - μάρκετ και 2 πετυχημένες συνταγές, το φτιάξαμε το μενού της Καθαρής Δευτέρας.
  • Και 2 ώρες δεν κατέβηκε από το σκαμπώ του! Τέτοιο sous-chef είχα! Προσηλωμένο στο έργο, με άποψη, λίγο τσαπατσούλη αλλά με περισσό ενθουσιασμό και θετικότητα!
  • Τέσσερις με έξι λοιπόν φτιάξαμε το ζυμάρι για τις λαγάνες και το αφήσαμε να φουσκώσει, βράσαμε φακές και τις κάναμε σαλάτα με πιπεριές φλωρίνης, καλαμπόκι, μαϊντανό, και φτιάξαμε και την 1η μας ever ταραμοσαλάτα.
  • Έφτασε ο συνοδοιπόρος στις 18.00 και βρήκε μία κουζίνα βομβαρδισμένη (και είχαμε πλύνει και 2-3 φορές τον γεμάτο νεροχύτη), ταψιά και μίξερ διασκορπισμένα και εμάς σε οίστρο.
  • Η λαγάνα βγήκε καταπληκτική! Η ταραμοσαλάτα λίγο περισσότερο λεμονάτη από το αναμενόμενο και σχετικά ελαφριά.
  • Κρούσμα ιλαράς. Γονέας και παιδί που πηγαίνει στον παιδικό σταθμό του Στέφανου σε μεγαλύτερη όμως τάξη. Η διαχείριση από το καντόνι; Γιατί σε τέτοια θέματα υγείας δεν αποφασίζει μόνος του ένας ιδιωτικός οργανισμός για το πώς θα κινηθεί, πώς θα κρατήσει ικανοποιημένους τους γονείς - πελάτες του και πώς θα διαφυλάξει τη φήμη του. Απαγόρευση προσέλευσης παιδιών που δεν έχουν εμβολιαστεί με τις 2 δόσεις του σχετικού εμβολίου για τις επόμενες 3 εβδομάδες.
  • Γιατί ναι, και στην Ελβετία, δεν είναι υποχρεωτικό το εμβόλιο και γιατί ναι, και στην Ελβετία, υπάρχουν γενικά χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού.
  • Με το βιβλιάριο λοιπόν ανά χείρας πήγαμε την Τρίτη στον παιδικό.
  • Α! Και εννοείται ότι το βιβλιάριο είναι απλά ένα "σημειωματάριο". Όλο το αρχείο της υγείας του εκάστοτε παιδιού (από τις καμπύλες ανάπτυξής του μέχρι τα εμβόλια και τις ασθένειες που έχει περάσει) υπάρχει ηλεκτρονικά. Για αυτό και αν θέλεις να αλλάξεις παιδίατρο πρέπει να ακολουθήσεις την επίσημη διαδικασία ώστε να γίνει η μεταφορά του αρχείου και να ενημερωθεί ο νέος γιατρός για τον μικρό του πελάτη.
  • Και ολίγον συναχωμένος ο μικρός και ταλαιπωρημένος, στον παιδικό δεν έκατσε... Το δεξί του μάτι και το δεξί του ρουθούνι δεν έπαψαν να τρέχουν! 
  • Έτσι μείναμε σπίτι.
  • Πώς να περάσει λοιπόν η ώρα; Φτιάξαμε γλυκό: εύκολο κέικ - τάρτα με μήλα στο φούρνο.
  • Οι αλεξίσφαιρες π α ι δ ι κ έ ς τσάντες έχουν ξεπουλήσει λέει στις ΗΠΑ. Τα σχόλια δικά σας.
  • Και εκεί που λέγαμε ότι ήταν ένα κλασικό συνάχι, ξύπνησε κατά τα μεσάνυχτα μούσκεμα, ουρλιάζοντας, ψημένος στον πυρετό. 39.
  • Κατάφερε και τον ηρέμησε ο συνοδοιπόρος, πήρε το σιρόπι του και με δυσκολία κοιμήθηκε για να ξυπνήσει στις 06.30 κεφάτος - κεφάτος, με πυρετό 38, και το συνάχι ακάθεκτο.
  • Και την Τρίτη είχε έναν αέρα! Τον αισθανόσουν μες στο σπίτι με κλειστά παράθυρα! 
  • Και ο μικρός κοιμήθηκε πολύ, δεν άφηνε το χέρι μου, έφαγε καλά, ανεβοκατέβαινε η διάθεσή του παρέα με τον πυρετό (που γυρόφερνε εκεί στο 38.5), σκούπισε τη μύτη του πάνω από 385 φορές (αδιαμαρτύρητα ο κακομοίρης) και υποδέχτηκε τον μπαμπά του με χαμόγελο.
  • Μα μύτη που να στάζει πρώτη φορά είδα.
  • Αχ η "πολυτέλεια" του να κάνεις κριτική από την άνεση του καναπέ σου, χωρίς να έχεις κοπιάσει και βεβαίως χωρίς να προσφέρεις κάποια αντιπρόταση. Priceless. 
  • Αν είσαι από την απέναντι πλευρά βέβαια, not so priceless.
  • Πώς μπλέκω κάθε φορά ε; Μάλλον επειδή -όπως απάντησα και στον συνοδοιπόρο σε παρόμοια ερώτηση- όταν οι άλλοι είναι thinkers και απλά αναλύουν και στοχάζονται, εγώ είμαι doer. 
  • Επιτέλους! Καλός, βραδινός ύπνος και απύρετος Στέφανος το πρωί της Πέμπτης. Γιέι!
  • Λίγο το χιόνι, λίγο ο μακρύς, μεσημεριανός ύπνος του μικρού, λίγο ο φόβος μην αρρωστήσει πάλι ενόψει και της προγραμματισμένης μας εκδρομής στα βουνά το πσκ, ε, παραμείναμε τέταρτη ημέρα τα δυό μας σπίτι.
  • Αν έχει ύπνο ο άνθρωπος... τίποτα δεν τον πτοεί! Έσπασε κάθε ρεκόρ αγγίζοντας τις  4 ώρες!
  • Το απογευματάκι ήρθε και μας πήρε ο συνοδοιπόρος για μία επίσκεψη στο εμπορικό κέντρο για την αγορά των τελευταίων αξεσουάρ, βγάλαμε γρήγορα - γρήγορα τα πράγματα για την βαλίτσα, κοιμίσαμε -με δυσκολία όπως αναμενόταν- τον μικρό και είχαμε και μία (ολόκληρη) ώρα ελεύθερη!
  • Φάγαμε όμως μία κοτόσουπα.... παραδεισένια! Ότι έπρεπε με τις πολικές θερμοκρασίες που ξεκίνησαν.
Καλό σαββατοκύριακο!
Εδώ προβλέπεται πολικό!

ανδριάνα

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

How was your week?

  • Τρεις ολόκληρες ώρες! Ο ύπνος του μικρού το μεσημέρι της Παρασκευής! Πω πω! Να το έχει ξανακάνει κανά 2 φορές όλες και όλες.
  • Είχε προηγηθεί βέβαια πρωινή βόλτα στο εμπορικό κέντρο, παιχνίδι στον μικρό παιδότοπο που έχει, ελαφρύ φαγητό και μπόλικο περπάτημα.
  • Α! Και σκέπασμα με μια λεπτή, πολύ μαλακιά κουβερτούλα. Από θέμα θερμοκρασίας δεν την χρειάζεται αλλά νομίζω ότι προσφέρει μια θαλπωρή.
  • Πόσα κατάφερα να κάνω μέσα σε αυτό το 3ωρο!! Φωτιά είχα πάρει! 
  • Και το πρωινό του Σαββάτου ξεκίνησε με κούρεμα του συνοδοιπόρου και βόλτα στο εμπορικό, επιστροφή σπίτι για τον ύπνο του μικρού, σπιτική πίτσα που φτιάξαμε όλοι μαζί και απογευματινή βόλτα στο κέντρο ενόψει και της Κινέζικης Πρωτοχρονιάς.
  • Και μετά μας περίμεναν οι γειτόνοι για την παραδοσιακή βασιλόπιτα που φτιάχνουμε κάθε χρόνο για την συνάντηση των Ελλήνων, παιχνίδια, συζητήσεις, σπιτικά - τηγανιτά τυροπιτάκια (πω πω!) και ... χορούς!
  • Και ο Στεφανάκος τα έδωσε όλα. Ήταν τόσο χαρούμενος!
  • Το ζήσαμε και αυτό! Οι φίλοι που μας ξέρουν ετοιμαστείτε να γελάσετε! Μας άφησε γείτονας σημείωμα στην πόρτα στο οποίο μας εξηγεί (με την χρήση προστακτικής) ότι τα παράθυρα δεν είναι σταχτοδοχεία! Σε ποιους, εμάς; Που δεν καπνίζει κανείς.
  • Για κάποια ώρα βέβαια νόμιζα ότι η "παρατήρηση" αφορούσε τα παντζούρια και ήμουν έτοιμη για το 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο!
  • Και ναι, ο μικρός Στέφανος πίνει από καλαμάκι.
  • Την Κυριακή λοιπόν ήταν η πολυαναμενόμενη κοπή της πίτας των Ελλήνων του Neuchatel. Και σπάσαμε το ρεκόρ συμμετοχής με 60 περίπου ενήλικες και καμιά 15αριά παιδιά. Τρίτη χρονιά ήταν αυτή και το κλίμα ήταν ακόμα πιο ζεστό.
  • Είχαμε και νέες προσθήκες, επιστήμονες και γιατρούς κατά κύριο λόγο, ιδωθήκαμε και με τους πιο μακρινούς που συναντιόμαστε σε τέτοιους εορτασμούς, γνωρίσαμε και νέους που μετρούν μόλις λίγους μήνες στην πόλη, δεσμευτήκαμε να επισκεφθούμε -επιτέλους- και το ελληνικό εστιατόριο που είναι στο Chaux-de-Fonds (βουνό δηλαδή), ανταλλάξαμε ευχές και νέα και φύγαμε αργά το μεσημέρι γεμάτοι και χαμογελαστοί.
  • Την Δευτέρα, αφού περάσαμε ένα δύσκολο πρωινό και αφού ο μικρός κοιμήθηκε αλλά δεν έφαγε (;), φύγαμε για σούπερ-μάρκετ και επίσκεψη στη φίλη του την Χριστίνα.
  • Όσο μεγαλώνουν, τόσο πιο ωραία παίζουν και τόσο πιο πολύ αγαπιούνται.
  • Η φίλη Βάια που μπαίνει στον μήνα της τον Μάρτιο, είχε πρόωρες συσπάσεις και μπήκε στο νοσοκομείο! Εκεί κατάφεραν να ανακτήσουν τον έλεγχο και να ηρεμήσει. Έμεινε 2 ημέρες, έκανε ένα σωρό εξετάσεις, πήρε τα χάπια της και επέστρεψε σπίτι ώστε να περάσουν και αυτές οι 2-3 εβδομάδες αν είναι δυνατόν.
  • Ενόψει ενός μυστικού project, ζητήσαμε από τις μαμάδες μας να μας στείλουν ηλεκτρονικά παιδικές μας φωτογραφίες. Το ξέρετε ότι μετά από δεκαετίες που είμαι με τον συνοδοιπόρο (πω πω... πληθυντικός "οι δεκαετίες"!), πρώτη φορά τον είδα μικρό και νήπιο! Και ήταν τόσο γλυκούλης!
  • Εκεί εντόπισα ότι τελικά δεν τα έχει πάρει όοοολα ο Στέφανος από τον μπαμπά του.
  • Ισχύς εν τη ενώσει. Όταν πρόκειται και για χειροτεχνίες, ακόμα καλύτερα!
  • Και ναι, η τηλεόρασή μας επανήλθε! Όχι τόσο για την τηλεόραση, όσο για τις σειρές και τις ταινίες! Γιούπι!
  • "Γκο" είναι η γκοφρέτα (ρυζογκοφρέτα δηλαδή).
Καλό σαββατοκύριακο. Ή τριήμερο για τους τυχερούς!
ανδριάνα

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Έκφραση


Το ραντεβού μας ήταν για το Σάββατο το απόγευμα στο σπίτι των φίλων προκειμένου τα κορίτσια να φτιάξουμε την βασιλόπιτα για την εκδήλωση, και τα αγόρια να τα πουν και να παίξουν. Και αφού οι δουλειές μας έγιναν, μπήκε η μουσική. Και όταν ο μικρός Στέφανος αισθάνεται οικεία, τότε αφήνεται! Και τα δίνει όλα. Πώς να σας περιγράψω αυτήν τη χαρά της έκφρασης; Που αφήνει όλο του το σώμα ελεύθερο να νοιώσει την μουσική, να τη ζήσει και να την εκφράσει όπως εκείνος την νοιώθει, πρωτόγνωρα και αγνά. Πώς να σας περιγράψω αυτό τον ενθουσιασμό του; Που κάθε φορά προσθέτει κινήσεις, και μιμείται τις δικές μας, και βελτιώνει τις στροφές του και τα πηδήματα και τα χειροκροτήματα. Και με το που τελειώσει ένα τραγούδι, πηγαίνει κάτω από τον υπολογιστή ή το ραδιόφωνο και περιμένει με προσήλωση πότε θα ξεκινήσει το επόμενο. Γιατί θα ξεκινήσει, δεν μπορεί! Και που μας κοιτά στα μάτια και μας κάνει νόημα να τον ακολουθήσουμε και εμείς, "ντο" (εδώ), στην "πίστα" δηλαδή. Πώς να σας περιγράψω την ελευθερία του; Που χορεύει για αυτόν. Χωρίς πρέπει, χωρίς "βήματα", χωρίς σχόλια, χωρίς λογοκρισία, χωρίς στερεότυπα, χωρίς "κουτάκια". Απλά αφήνεται. Και κάνει ότι του λέει το σώμα του. Στριφογυρίζει, πέφτει στα πατώματα, πηδάει, λυγίζει τα πόδια, τα κοπανάει στο πάτωμα, κουνάει τα χέρια του πάνω από το κεφάλι, χειροκροτεί, προσπαθεί να χτυπήσει τα δάχτυλά του, φωνάζει, τραγουδάει.... Είναι μία απόλαυση. Γιατί είναι τόσο κόντρα σε αυτό που είμαστε εμείς ως ενήλικες.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

In a world where you can be anything....


..... be kind. Είναι τόσο απλό. Μπορείς να είσαι ο "στριφνός". Ο "αγενής". Ο "κακόκεφος". Ο "μουντρούχος". Ο "σκληρός". Για να μην μπω σε δυσκολότερες πίστες όπου συναντούμε τον "ψεύτη", τον "τυχοδιώκτη", τον "συμφεροντολόγο", τον "μικρόψυχο". Είναι τόσες οι επιλογές. Και ναι, είναι επιλογές. Πέραν από το DNA μας και τα αστρολογικά (!), εν τέλει καταλήγει σε εμάς και στη συνειδητή μας επιλογή (όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι και τόσο συνειδητή) για το πώς θα περάσουμε την ημέρα μας σήμερα και ποιο πρόσωπο θέλουμε να δείξουμε.

Όλοι μπορούμε να είμαστε τα παραπάνω. Όλοι. Και όλοι ίσως είμαστε κάποια από τα παραπάνω κάποιες φορές. Τι είμαστε όμως την πλειοψηφία των φορών; Τι θα έλεγαν οι φίλοι, οι συνάδελφοι, οι συνεργάτες αν ρωτούσε ένας ξένος για εμάς; Πώς συμπεριφέρομαστε στους οικοίους μας αλλά -μάλλον κυριότερα- σε αυτούς που δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ να μας προσφέρουν. Δεν έχουμε δηλαδή κάποιο προσωπικό όφελος για την ανέλιξή μας. Στην καθαρίστρια του γραφείου, στον περιπτερά, στην υπάλληλο της καφετέριας, στον θυρωρό, στον οδηγό που περιμένει υπομονετικά να τον αφήσει κάποιος να περάσει. Έτσι δε λέει και αυτό το ρητό, ότι ο χαρακτήρας μας είναι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε σε αυτούς που δεν έχουν κάτι να μας προσφέρουν; Γιατί στους άλλους, μια χαρά ξέρουμε να φοράμε το καπέλο του ευγενικού, και του πρόσχαρη, και του διαθέσιμου, και του μεγαλόκαρδου. 

Και ναι οι δικαιολογίες είναι πολλές για να είμαστε κακόκεφοι, και στριφνοί, και απότομοι. Η κούραση, η κρίση, τα παιδιά, η δουλειά, η κίνηση στους δρόμους, οι θέσεις πάρκινγκ που είναι ανύπαρκτες, τα οικονομικά, η φίλη που δεν μας κάλεσε τις προάλλες, ο φίλος που δεν απάντησε ποτέ στο μήνυμά μας.... Και η λίστα συνεχίζεται. Και οι ημέρες περνάνε. Και οι δικαιολογίες συσσωρεύονται. Και οι κακές ημέρες επίσης. Μέχρι πότε;

Αν με ρωτούσατε τι θα ήθελα να γίνει ο Στέφανος αυτό θα ήθελα. Θα ήθελα να είναι ένας καλός άνθρωπος. Ένας πρόσχαρος άνθρωπος. Ένας ανοιχτός άνθρωπος. Αληθινός. Χωρίς agenda, χωρίς απώτερους σκοπούς, χωρίς προσωπεία, χωρίς επιφανειακές σχέσεις. Γιατί πήξαμε από φίλους και γνωστούς που φορούν το χαμόγελο μόνο και μόνο για να κρύψουν τις πραγματικές τους σκέψεις. Πήξαμε από ατρόμητους διευθυντές και "I'm a bitch" συμπεριφορές. Από πότε το να είσαι αγενής και προσβλητικός έγινε επαγγελματικό προσόν; Από πότε οι "φιλίες" και κοινωνικές συναναστροφές είναι η πρόσοψη του συμφέροντος και του τι έχεις να μου προσφέρεις και για πόσο; Από πότε παιδιά 8 ετών ανταγωνίζονται για τους βαθμούς και τις επιδόσεις στο χορό; Όχι. 

Ότι λοιπόν και αν περνάμε, ότι και αν συναντάμε, όποιους και αν έχουμε απέναντί μας ή δίπλα μας, ας επιλέγουμε την καλοσύνη. Γιατί οι καταστάσεις χαρακτηρίζονται από τη δική μας συμπεριφορά, όχι των απέναντι. Χαμένοι δεν θα βγούμε ποτέ. Ας την μάθουμε και στα παιδιά μας ως το υπέρτατο προσόν.

ανδριάνα

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

How was your week?

  • Όμορφο, γεμάτο, κρύο (μπρρρ) αλλά και ηλιόλουστο σαββατοκύριακο!
  • Και ξεκίνησε με Παρασκευάτικο lunch break με τη φίλη Έλενα υπό τη συνοδεία πίτσας, και συνεχίστηκε με πατίνι και παιδική χαρά για τον μικρό.
  • Και είχε ένα κρύο αλλά και έναν ήλιο και μία υγρασία! Δεν θέλετε να σας πω πώς γίναμε με το πατίνι και την παιδική χαρά αλλά χαλάλι του!
  • Έτσι, επιστρέψαμε σπίτι αργά το μεσημέρι πτώμα!
  • Και το Σάββατο ξυπνήσαμε νωρίς και έβαλα μπρος τους φούρνους για φανουρόπιτα. Κάτι να μας φανερώσει δεν είχα υπόψιν, αλλά είναι από τα πιο αγαπημένα μου, ελληνικά κέικ. Το έφτιαχνε και μία θεία μου και πάντα αυτό της ζητούσα να μας φέρει.
  • Αυτή τη φορά, η συνταγή ήταν της πεθεράς μου που είναι δοκιμασμένη -βεβαίως- και εξαιρετική.
  • Και όλα αυτά είχαν γίνει μέχρι τις 09.00 (πρωινά, μαγειρέματα, ντυσίματα, πλυσίματα) ώστε να συναντήσουμε τους φίλους Πολωνούς για καφέ στο κέντρο.
  • Και είμασταν τόσο τυχεροί ώστε στο κατάμεστο L' Aubier να αδειάσει το πιο περιζήτητο τραπεζάκι, ιδανικό για τους 4 μας και τον Στεφανάκο.
  • Και περάσαμε πολύ όμορφα και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε! Είχε και Γαλλία το πρόγραμμα οπότε αναχώριση πάνω στην ώρα για να κοιμηθεί και ο μικρός.
  • Και πριν το κλασικό σούπερ-μάρκετ (που είχαμε να πάμε καιρό είναι η αλήθεια), κάναμε μια στάση σε κατάστημα αθλητικών για έρευνα αγοράς ρουχισμού βουνού και σκι και τελικά τις κάναμε τις αγορές μας.
  • Με αυτά και με εκείνα, απόγευμα επιστρέψαμε στο Neuchatel για τον γολγοθά της μεταφοράς και τακτοποίησης των αγορών.
  • Και το βράδυ είδαμε και ταινία: Miss Sloane. Ενδιαφέρουσα -ειδικά αν σας αρέσει η πολιτική και το παρασκήνιό της.
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε εξίσου όμορφα με εκδρομή στο κοντινό, και πάντα αγαπημένο, Gruyeres όπου μας περίμενε λίγο χιόνι, λίγος ήλιος, λίγος κόσμος (τι καλά) και πολύ περπάτημα. 
  • Περπατάμε πολύ πλέον με τον Στεφανάκο. Και δεν κουράζεται, και όλο πειραματίζεται... πώς θα ανέβει εκείνο το σκαλί, πώς θα προσεγγίσει το παγκάκι, πώς θα σκαρφαλώσει ώστε να πιάσει το λουλούδι.
  • Ήρθαν και οι φίλοι και φάγαμε παρέα (δυστυχώς όχι καλά αλλά δεν πειράζει).
  • Και το βραδάκι μαγειρέψαμε το κλασικό μας -και τόσο αγαπημένο- κοκκινιστό. Αυτό που σιγοβράζει κανά 2ωρο (μη σας πω και 3ωρο), παρέα με αρκετά λαχανικά (καρότα, πιπεριές, πράσα, κρεμμύδια), μπόλικη ντομάτα, διακριτικά μπαχαρικά και πολύ υπομονή. Αυτό που φτιάχνουμε στην μεγάααλη κατσαρόλα για να φάμε 2-3 φορές.
  • Αχ αυτό το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν υπάρχει φίλος - γονιός που να μην αποτελεί ένα από τα κύρια, αγχωτικά και στενάχωρά του θέματα. Τέτοια απογοήτευση!
  • Και σκέφτομαι, μα ένα σχολείο για εμάς τους "άλλους" δεν υπάρχει; Τόσοι λίγοι είμαστε;
  • Η εβδομάδα ξεκίνησε με πρωϊνό σπίτι της Έλενας παρέα με 2 ακόμα κυρίες και τα παιδιά τους. Πόσο παιχνίδι τα μικρά, πόσο τσιμπολόγημα και κουβέντα εμείς. Και πέρασαν 2 ώρες σαν νεράκι. Και επιστρέψαμε γιατί ο μικρός κοιμόταν απλά μάλλον δεν το είχε συνειδητοποιήσει... χιχι.
  • Και το υπόλοιπο της ημέρας το περάσαμε σπίτι, με παιχνίδια, αψιμαχίες (ω ναι! γιατί αυτό το κακό συνήθειο που όλα τα πετάει με άγνωστο προορισμό και πιθανά θύματα κάπως πρέπει να χαλιναγωγηθεί), μαγειρικές, συμμαζέματα και βιντεοκλήσεις για ευχές (γιόρταζε η μονάκριβή μου αδελφή)!
  • Της έστειλα και μία όμορφη αλόη για να της κάνει παρέα στο γραφείο.
  • Και την Τρίτη, μετά τον παιδικό σταθμό φάγαμε ωραιότατη κρέπα με τη φίλη Ρόζα για να πούμε τα νέα μας.
  • Φορολογικές δηλώσεις σε Ελλάδα - Ελβετία - Αμερική. Αυτά είναι.
  • Το άλλο σας το είπα; Καλούσα τον αδελφό μου μέσω face time, δεν απάντησε και με πήρε πίσω κανονική κλήση ένας άσχετος (από τον αριθμό του αδελφού μου!) εξηγώντας μου ότι έχω καλέσει λάθος αριθμό! Σοκ. Εννοείται πως ο αριθμός ήταν σωστός, ο κύριος από πού προέκυψε άγνωστο. Μυστήριο..... 
  • Ο μικρός κύριος που στις 10.30 της Τετάρτης χτυπιόταν και έκλαιγε για να μην κοιμηθεί, στις 10.40 κοιμόταν σαν πουλάκι, και στις 12.30 επίσης!
  • Και αφού ξύπνησε λίγο βαρύς (λογικό μετά από τόσο ύπνο) του εξήγησα ότι πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό θα πάρουμε και την Χριστίνα... Ε τι ήθελα και το είπα! Δεν ήθελε ούτε να φάει, ούτε να πιει... ούτε καν πλησίαζε το τραπέζι! Μόνο να βάλει παπούτσια και μπουφάν ήθελε για να φύγουμε και να την δει το γρηγορότερο.
  • Έρωτας! χιχι
  • Και όντως έφυγε νηστικός και ήταν χαμογελαστός σε όλη τη διαδρομή μέχρι που η Νινίνα ήρθε και έκατσε δίπλα του και εκεί το χαμόγελο απογειώθηκε!
  • Και το βράδυ είχε κινέζικο μενού: νουντλς με λαχανικά και σολομό.
  • Είχε και ένα πολύωρο τηλεφώνημα με την Ζ. που με έβαλε απότομα στην πραγματικότητα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και των σημερινών 8χρονων. Πόση απογοήτευση, πόση στεναχώρια, πόσος θυμός.... πόσο κρίμα.
  • Πέμπτη με πλυντήρια (μα πόσο ωραία περνάμε! από εκεί που όταν ήταν μωρό αγκωμαχούσα όποτε ήταν η ημέρα των πλυντηρίων, τώρα ανυπομονώ), χορούς, γέλια, βιβλία, ρυζογκοφρέτες και δύσκολο μεσημεριανό ύπνο (αυτά παθαίνεις αν ξυπνάς 07.30, "αργά" δηλαδή για τα δικά μας δεδομένα).
  • Από τη μία του φτιάχνεις μαυρομμάτικα (που του αρέσουν) με λαχανικά και απλά δεν τα ακουμπάει και σπρώχνει το πιάτο. Μετά από λίγες ημέρες του τα κρύβεις κάτω από πατάτες και καρότα και σολομό, και τα ψαρεύει για να τα φάει. Άβυσσος η ψυχή ενός νηπίου!
  • Και καθόμαστε το μεσημέρι να φάμε πριν τον παιδικό σταθμό, και παραδόξως έχω κλείσει το ραδιόφωνο που ακούμε καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Και αρχίζει ο μικρός να μου δείχνει το laptop και να μου λέει "λα λα". 
  • Πόσα νομίζουμε ότι περνάνε απαρατήρητα αλλά τελικά κάνουν όλη τη διαφορά.
  • Και το βράδυ της Πέμπτης τσικνίσαμε. Οκ. Δεν είναι από τα αγαπημένα μου έθιμα να σας πω την αλήθεια, αλλά αν είναι η αφορμή για να συναντηθείς και να περάσεις καλά, τότε μέσα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

How was your week?


  • Αχ! City break να το πω; Weekend away from home να το πω; Λονδίνο πόσο άλλαξες να το πω; Ανδριάνα πόσο άλλαξες να το πω; Girls weekend να το πω; Όπως και να το πω, ήταν 2 ημέρες που ταξίδεψα μ ό ν η , στο όμορφο Λονδίνο που είχα να επισκεφθώ χρόοοονια, στην αγαπημένη μου φίλη Αθηνά που είχα να δω χρόνια (άτιμη ξενιτιά), για να πάρω λίγο αέρα μητρόπολης, να ξεκουραστώ (ψυχικά γιατί σωματικά δεν προβλεπόταν) και να επιστρέψω στα αγόρια μου ανανεωμένη.
  • Και συνέβησαν όλα τα παραπάνω! Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς μεγάλες εξόδους, χωρίς τον καλύτερο καιρό (Λονδίνο είναι αυτό) αλλά με πολύ γέλιο, πολλές (!) συζητήσεις, πολύ περπάτημα, πολλές αγκαλιές....
  • Ήταν τόσο όμορφα!
  • Έτσι, Παρασκευή μεσημέρι με άφησαν τα αγόρια στο τρένο για να ξεκινήσω το οδοιπορικό. Εννοείται με βουρκωμένα μάτια έκλεισα πίσω μου την πόρτα.
  • Και με τρένα - αεροπλάνα - τρένα, έφτασα στο Hammersmith αργά το απόγευμα.
  • Περπάτημα, σπίτι, τακτοποίηση, οικογενειακή μάζωξη, συζητήσεις και βραδινή, κοριτσίστικη έξοδο σε ελληνικό εστιατόριο.
  • Και το Σάββατο ξεκινήσαμε νωρίς ώστε να αφήσουμε τα μικρά στο ελληνικό σχολείο και απλά δεν σταματήσαμε να περπατάμε.
  • Ένα θα σας πω: το κινητό μέτρησε 15 χιλιόμετρα! Σε μία μέρα, με βροχή από το μεσημέρι και μετά, με 2 μικρά παιδιά, και μεγάλες μετακινήσεις και με το μετρό.
  • Notting Hill, χάζεμα, φωτογραφίες, brunch στο Lisa's, συζητήσεις (μα να μην τελειώνουν τα θέματα ποτέ;), παραλαβή των παιδιών, περπάτημα, Regent's Park, βροχή, πίτσα στο The Regent's Bar and Kitchen, παιχνίδια, ανασυγκρότηση, επίσκεψη στο Museum of Brands, Packaging & Advertising (να θυμηθούμε λίγο και την "τέχνη" μας), περπάτημα, μετρό για Canary Wharf και Winter Lights, περιπέτεια (όπως είπε και η μικρή Κατερίνα) ώστε να προσανατολιστούμε και να βρούμε τα εκθέματα μέσα στο σκοτάδι, το κρύο και το ψιλόβροχο, μετρό πάλι (ώωωρες μέσα σε αυτό το μετρό), σπίτι.
  • Ουφ... δύο ανάσες, παράδοση των παιδιών στον μπαμπά Γιάννη που τόσο μας βοήθησε ώστε να περάσουμε καλά, και ξανά μετρό + περπάτημα (σύνολο πάνω από ώρα!) για να πάμε στην άλλη άκρη της πόλης, Shoreditch, ώστε να συναντήσουμε την αγαπημένη μου Ντιάνα! Πόσα χρόνια!! Άτιμη ξενιτιά -ξανά.
  • Και μου κρατούσε το χέρι και δεν μου το άφηνε. Μα χάνεται η αγάπη; Ποτέ!
  • Είναι ευλογία να έχεις φίλες που αρκεί να στείλεις ένα μήνυμα στην άλλη άκρη της ευρώπης και να ξέρεις ότι οι πόρτες τους θα είναι πάντα ανοιχτές.
  • Και μέσα σε 2 ώρες τι να πρωτοπείς, και πόσο να αγκαλιαστείς, και πόσο να μεταφέρεις αυτό που ζεις....
  • Η πείνα όμως πείνα και ας ήταν μετά τα μεσάνυχτα. Dirty burger λοιπόν με την ελληνίδα στο ταμείο και εξαιρετικό burger κοτόπουλου!
  • Με αυτά και με εκείνα, επιστρέψαμε σπίτι κατάκοπες αλλά τόσο χαρούμενες!
  • Πόσα να χωρέσεις σε μία ημέρα; Ε, τόσα! Και αν βοηθούσε περισσότερο ο καιρός, ίσως και παραπάνω. Διάθεση να υπάρχει, αντοχές και καλή παρέα.
  • Βλέπετε... δεν σας αφήνω παραπονεμένους! Γέμισαν links οι λέξεις ώστε να έχετε ακριβή εικόνα και αν θέλετε να επισκεφθείτε και εσείς κάποια από αυτά τα μέρη.
  • Και την Κυριακή ήρθε κιόλας η ώρα του γυρισμού. Μαζέματα λοιπόν, λίγη βόλτα στο ποτάμι και στο πάρκο, και μετρό - τρένο - αεροπλάνο - τρένο - αυτοκίνητο για Neuchatel. 
  • Από το μεσημέρι που πήρα το πρώτο μετρό για Victoria, σπίτι μου έφτασα στις 22.00.
  • Και το μικρό αγόρι κοιμόταν και το μεγάλο με περίμενε με μια αγκαλιά.
  • Και το πέρασαν το τεστ με άριστα! Και γέμισαν το σαββατοκύριακό τους με δραστηριότητες, φίλους, παιδότοπους, γενέθλια, παιχνίδια και πέρασαν περίφημα.
  • Και την Δευτέρα ανυπομονούσα να ξυπνήσει ο Στεφανάκος για να τον αγκαλιάσω.
  • Και όλη την ημέρα την περάσαμε σπίτι. Τα δυο μας. Είχαμε τόσα να κάνουμε και να πούμε άλλωστε.
  • Και την Τρίτη επιστρέψαμε στους ρυθμούς μας με τον μικρό να πηγαίνει στον παιδικό σταθμό, εγώ στα κορίτσια για catch-up και στις δουλειές, και να μαζευόμαστε όλοι σπίτι το απόγευμα (μαζί με τον φίλο Κώστα) για φακές. 
  • Super blue blood moon eclipse. Όλα αυτά σε ένα.
  • Δεν ξέρετε τι ανακούφιση και τι ευτυχία είναι να πηγαίνεις τον μικρό σου στον παιδικό σταθμό και να έχει ένα χαμόγελο απ' άκρη σ' άκρη και να τεντώνει τα χέρια του για να πάει στην αγκαλιά των δασκάλων του. Ή μάλλον όσοι έχετε παιδιά, ξέρετε.
  • Σε λίγο ο Στεφανάκος θα απλώνει και τα ρούχα μόνος του! Προς το παρόν, τα βάζει στον κάδο, τα βγάζει από τον κάδο, μου δίνει μανταλάκια και ανακοινώνει και σε ποιον ανήκει κάθε ρούχο.
  • Έφτασαν και τα ελληνικά πακέτα με βιβλία και σταφίδες από τη μία, και λουκάνικα και παιχνίδια από την άλλη.
  • Interview day η Πέμπτη. Για να δούμε. 
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes