Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Από καρδιάς....


Περάσανε τα χρόνια και σαν να κάνει κύκλους η ζωή. Το έχετε αισθανθεί ποτέ; Ότι προχωράμε μπροστά αλλά σε ελικοειδή τροχιά; Σε τακτά χρονικά διαστήματα λοιπόν, σαν να ξαναπερνάμε από το "ίδιο" σημείο (εντός εισαγωγικών γιατί ίδιο δεν είναι ποτέ). Πριν λίγες ημέρες λοιπόν, συμμετείχα ξανά στην ανταλλαγή δώρων της 1ης (και παντοτινής) ομάδας yoga. Ναι, όπως σας έχω εξηγήσει, η σύνθεσή της έχει αλλάξει σχεδόν 80-90% αλλά κάποια έθιμα παραμένουν ίδια και το ίδιο αγαπημένα. Έτσι λοιπόν, επιλέξαμε ένα δώρο που αγαπάμε τόοοοοσο που θα θέλαμε να το κρατήσουμε για τον εαυτό μας, και γράψαμε μία κάρτα με τις ευχές που θα δίναμε στον εαυτό μας. Η κλήρωση κρύβει πάντα τη σοφία της και εγώ φέτος γύρισα σπίτι με μια πολύχρωμη παιδική ζωγραφιά, όμορφες ευχές, τόσο συγκεκριμένες σαν να τις έγραψα εγώ, και ένα καλάθι με βότανα.

Αυτό που θέλω όμως κυρίως να σας μεταφέρω, ενόψει και των γιορτών, είναι οι ευχές. Πότε δώσατε από καρδιάς ευχές στους αγαπημένους σας αλλά και στον εαυτό σας; Σας προτείνω λοιπόν να ξεκινήσετε από εσάς, καταγράφοντας σε μία κάρτα αυτά που πραγματικά εύχεστε να συμβούν τη χρονιά που ξεκινά. Και όχι γενικότητες... παγκόσμια ειρήνη και υγεία. Ναι, όλοι τα ευχόμαστε αυτά. Πιο συγκεκριμένα! Μπείτε στις λεπτομέρειες, σε αυτά που λαχταρά η ψυχούλα σας για εσάς και τους αγαπημένους σας. Τις κρυφές σας επιθυμίες και τα όνειρά σας. Εκεί που φωλιάζει η δική σας ευτυχία. Και όσο πιο ειλικρινείς είστε, τόσο πιο πιθανό είναι να τα προσεγγίσετε.

Καλά Χριστούγεννα! Με αγάπη.....

ανδριάνα

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

How was your week?

  • Παιδευτήκαμε, αναστενάξαμε, ψάξαμε, κουραστήκαμε αλλά τελικά μετά από πολλές ώρες και αρκετές προσπάθειες επανήλθε η θέρμανση του σπιτιού μας! (αυτό δεν είναι νέο της εβδομάδας, είναι το νέο του μήνα!)
  • Είδα τόσα και τόσο όμορφα πιτσιρίκια μαζεμένα... πάντα υπάρχει ελπίδα....
  • Έκανα τη δική μου φωτοσύνθεση με τον 'ανοιξιάτικο' ήλιο!
  • Βρεθήκαμε σε άλλο ένα μεγάαααλο Κυριακάτικο τραπέζι με φίλους, ωραία φαγητά, καλό κρασί & χαλαρές συζητήσεις.
  • Έφαγα ζεστό ψωμί με nutella για πρωϊνό (πόσα χρόνια έχουν περάσει;)
  • Συν-λούστηκα με την μικρή Α. και γελάσαμε πολύ!
  • Συνειδητοποίησα (ξανά και ξανά) πως το χιούμορ είναι ίσως η μόνη διέξοδος στην καθημερινή τρέλα που ζούμε (ευχαριστούμε Ζ & Τ για το σημείωμα στο ασανσέρ)
  • Συνειδητοποίησα επίσης πόσο τυχεροί είμαστε που μπορούμε να βλέπουμε έξω από το 'κουτί'.
  • Απήλαυσα τις ωραίες μουσικές και το χιούμορ των αγαπημένων Γ. Γ. Σ. σε μια μοναδική εκπομπή (για εμάς τους fans).
  • Έκανα υπομονή........ 
  • Παρακολούθησα θέατρο με 10 ακόμη φίλους και ήταν τόσο ωραία!

Happy things



Ναι ναι ναι! Αυτό. Το παραπάνω! Να συζητήσουμε για ευχάριστα θέματα, χαρούμενα. Αυτό θέλω. Πόσο εύκολα πέφτουμε όλοι στην παγίδα ε; Τα 'χτυπήματα' έρχονται από παντού και η ζωή κυλάει ενώ εμείς υπολογίζουμε το χαράτσι, ξεφυσάμε για την καθημερινή μας ταλαιπωρία και μιζεριάζουμε ακόμα και για τις γιορτές. Αρκετά!

Είναι δύσκολο αλλά θέλει αυτοπειθαρχία. Γιατί, να σας πω κάτι; Αυτή είναι η ζωή που μας έλαχε. Αυτή η χρονική περίοδος εννοώ. Τώρα πρέπει να ζήσουμε. Δεν έχουμε επιλογή. Και μπορεί η κοινωνικο-οικονομική κατάσταση να μη καλυτερεύσει ποτέ. Τι θα κάνουμε τότε; Θα γκρινιάζουμε εσαεί; Ανάμεσα σε όλα αυτά που μας περιτριγυρίζουν, κρύβεται και η πραγματική, καθημερινή, συνηθισμένη αλλά τόσο όμορφη ζωή. Αυτή που περνάει είτε ασχοληθούμε μαζί της είτε όχι.

Και έρχονται γιορτές. Και θα μαζευτούμε σε σπίτια. Και θα μαγειρέψουμε και θα στρώσουμε τραπέζια για να υποδεχτούμε τους αγαπημένους μας. Ας το κάνουμε με χαμόγελο και με αγάπη. Κάθε μέρα που ζούμε είναι μία μικρή ευλογία. Ας συζητήσουμε λοιπόν για όμορφα πράγματα! Ας ονειρευτούμε, ας δημιουργήσουμε, ας χορέψουμε, ας εκφραστούμε.

Καλές γιορτές αγαπημένοι μου........... να περάσουμε όμορφα! Στο χέρι μας είναι άλλωστε.
ανδριάνα

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Να ζεις ή να μη ζεις....


Σίγουρα θα το έχετε παρατηρήσει γύρω σας… Συνήθως όσο πιο νέος, τόσο και πιο εθισμένος. Το νέο «ναρκωτικό» λέγεται τεχνολογία | internet |smartphone | tablet | video game … ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. Μανία. Μονομανία. Τα δικά μου ερεθίσματα είναι αρκετά… Έφηβος γιος φίλων από την Αμερική επί ημέρες δεν σήκωσε τα μάτια του από το tablet και το laptop. Έκανε απλά ένα διάλειμμα να φάει και όταν έπρεπε σε κάτι να απαντήσει δεν σε κοίταγε καν. Άσε που συνήθως έβαζε και τα ακουστικά για να ζήσει περισσότερο το video game οπότε όλοι οι δίοδοι επικοινωνίας ήταν κλειστοί. Και ας επισκεπτόταν την Ελλάδα για 1η φορά, και ας ήταν οι γονείς του τόσο εξωστρεφείς και κοινωνικοί, και ας είχαν ξοδέψει μία μικρή περιουσία για αυτές τις διακοπές. Θα μου πείτε, Αμερικανάκια. Θα σας πω, Ελληνάκια. Πιτσιρικάς 4 ετών δεν ενοχλεί καθόλου τους γονείς του γιατί πολύ απλά έχει το tablet του και απασχολείται. Και το κερασάκι, ίσως, ήρθε με αυτή τη φωτογραφία του Reuters -μία από τις δημοφιλέστερες της χρονιάς. Τα σχόλια είναι μάλλον περιττά.
Και μπορεί εύκολα να τα εντοπίζουμε και να τα κατηγορούμε, αλλά το θέμα είναι τι κάνουμε… Να σας πω την αλήθεια, το αγαπημένο μου σαββατοκύριακο είναι αυτό που είναι τόσο γεμάτο με ασχολίες, συναντήσεις, βόλτες, συζητήσεις και εργασίες που φτάνει η Δευτέρα και δεν έχω ανοίξει καν την τηλεόραση. Πόσο μάλλον το laptop. Θυμάμαι με τόση αγάπη τις γιόγκικες εκδρομές μας όπου τα κινητά όλων ήταν κλειστά επί ημέρες και άνοιγαν απλά για τα κλασικά τηλεφωνήματα σε γονείς και οικογένειες ότι όλα είναι καλά. Ούτε λόγος για laptops και tablets. Τι ομορφιά, τι ησυχία, τι συγκέντρωση σε αυτό που κάνεις και ζεις. Μήπως τελικά αυτή η μανία με την τεχνολογία απλά «κρύβει» τη μοναξιά, τη βαρεμάρα, την ανούσια καθημερινότητα, την αποξένωσή μας και τελικά την ανικανότητά μας να συνυπάρξουμε με άλλους ανθρώπους; Είναι πολύ χαρακτηριστικό νομίζω ότι χαζεύουμε στα κοινωνικά δίκτυα όταν βαριόμαστε ή κάνουμε 10 λεπτά διάλειμμα. Όχι το αντίστροφο. Και αν είναι έτσι, γιατί δεν βρίσκουμε κάτι που αγαπάμε στην πραγματική ζωή μέσω του οποίου θα συναναστραφούμε κιόλας; Χορό, τρέξιμο, yoga, πλέξιμο, διάβασμα, φωτογραφία, πεζοπορία, κηπουρική… τόσα και άλλα τόσα. Και κάποια με πολύ χαμηλό (έως μηδενικό) κόστος.
Πολλές απορίες μαζεμένες......

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Τα εξτρέμ!


Δεν μπορώ τους ανθρώπους των άκρων. Από τη μία δηλαδή αυτούς που πέφτουν με τα μούτρα σε ότι βρουν μπροστά τους επί καθημερινής βάσεως. Την Τρίτη σουβλάκια, την Τετάρτη burger και την Πέμπτη cheesecake... Μην σας πω όλα αυτά και στην ίδια ημέρα. Και δεν μιλάω μόνο για το φαγητό αλλά θα επικεντρωθώ σε αυτό για να γίνω πιο αντιληπτή. Από την άλλη, αυτούς που μιζεριάζουν. "Α πα πα" το ένα, "α πα πα" το άλλο, η τάδε θεωρία απογορεύει αυτό, η δείνα έρευνα το άλλο, με αποτέλεσμα να μένουν στα βιολογικά αγγουράκια. Μπορώ όμως και τους 2 παραπάνω τύπους αρκεί να τα κάνουν όλα αυτά υπό χ συνθήκες, με την ψ παρέα και την ζ διάθεση. Με το σωστό timing δηλαδή! Δεν γίνεται στις γιορτές, στις διακοπές, στις μεγάλες χαρές και στις εξαιρετικές στιγμές να μετράς τις μπουκιές, τα ποτήρια κρασί, την ώρα και τα γέλια. Είναι η ώρα να αφεθείς και να απολαύσεις! Από την άλλη, όταν η στιγμή δεν είναι χ, η παρέα δεν είναι ψ και η διάθεση δεν είναι ζ, ε δεν μπορείς κάθε μέρα να το "ρίχνεις έξω". Γίνεσαι λιγάκι γραφικός (to say the least) και στην ουσία δεν απολαμβάνεις το ξεχωριστό (που και ετυμολογικά να το πάρεις πρέπει να ξεχωρίζει). Με καταλαβαίνετε;

Και σας τα λέω όλα αυτά γιατί έρχονται γιορτές (παντώς τύπου | μορφής | συνδυασμού | χημείας) και αναμένω (εύχομαι δηλαδή) όλα να συντονιστούν έτσι ώστε να είναι οι δικές μου στιγμές που θα ξεφύγω! Που θα ξενυχτήσω, θα πιω λίγο παραπάνω (ο καθένας με τις προτιμήσεις και τις αντοχές του), θα τσιμπήσω λίγο παραπάνω (ψάξτε με στον πάγκο με τα γλυκά) και δεν θα έχω ΚΑΘΟΛΟΥ τύψεις... (σας το γράφω για να το πω και στον εαυτό μου όπως καταλαβαίνετε). Γιατί όταν όλες αυτές οι παράμετροι επιστρέψουν στην κλασική καθημερινότητα, τότε θα επανέλθω και εγώ.... με τους καλούς μου ύπνους και τις σαλάτες. 

Συμπέρασμα: go with the flow! Μην κρατιέστε έξω και πίσω από τις περιστάσεις. Αδράξτε τις! Ή αλλιώς, enjoy!

Cheers!
ανδριάνα

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

How was your week?

  • Συγκινήθηκα όταν η μικρή μου Α. κοίταγε και ξανακοίταγε τα δαχτυλάκια της ώστε να ξεχωρίσει τα 4 για να μου δείξει πόσο γίνεται.
  • Θυμηθήκαμε τα παλιά με τα ωραία Κυριακάτικα γεύματα με φίλους, μοσχομυριστό φαγητό, καλό κρασί και πολλές συζητήσεις! Πόσο γέλασα......
  • Αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον μου για το θαυματουργό θαλασσινό νερό... σνιφ! Μπουκωμένη μύτη!
  • Έγλυψα τα δάχτυλά μου με το κλασικό και αγαπημένο millefeuille... 
  • Προχώρησαν (με την κλασική ταλαιπωρία) 2-3 σημαντικές εργασίες στο σπίτι. Λέτε να τελειώνουμε (επιτέλους);
  • Είδα την 1η νιφάδα... Ναι, ναι.. μπορεί να ήταν μία αλλά την είδα!

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Είμαι ακόμα παιδί..... by Emi in Wonderland


Είμαι ακόμα παιδί….

  •     Γιατί ακόμη ανοιγοκλείνω το καπάκι της Coca Cola και λέω την αλφαβήτα για να δω ποιος με σκέφτεται.
  •    Γιατί ακόμη άμα πεινάω μπορώ να πάρω από το περίπτερο δρακουλίνια και να τα τσακίσω στο πι και φι
  •     Γιατί ακόμη προσπαθώ να τελειοποιήσω τα γκελ που κάνουν οι πέτρες που ρίχνω στη θάλασσα
  •     Γιατί βλέποντας όμορφα σκυλιά στο δρόμο τρέχω να τα χαϊδέψω
  •     Γιατί ακόμη φοβάμαι ότι θα έρθει η συντέλεια του κόσμου
  •     Γιατί ακόμη όταν κάποιος φίλος φεύγει ή χάνεται με παίρνουν τα κλάμματα
  •     Γιατί ακόμη απορώ αν οι γονείς μου είναι δικοί μου
  •     Γιατί ακόμη τρώω μουσουδάτα πεπόνια στην παραλία
  •     Γιατί ακόμη φαντάζομαι έναν κόσμο με αγάπη, χωρίς καθόλου ψέμα
  •     Γιατί ακόμη πιστεύω στα αγγελάκια μου 
  •     Γιατί ακόμη ρωτάω τον εαυτό μου τι θα γίνω όταν μεγαλώσω… και αυτό μου φαίνεται τόσο μα τόσο μακρινό…….

EMI IN WONDERLAND

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Αυτές τις στιγμές...


Ξέρετε, αυτές τις στιγμές κανένας δεν ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Αυτές τις στιγμές που δεν θέλουμε ούτε να τις κατονομάσουμε… Είναι taboo αλλά όλοι ξέρουμε ποιες είναι… Και το πρόσφατο παρελθόν μού επιβεβαίωσε ακριβώς πόσο δύσκολο είναι να ανταποκριθείς, να σταθείς, να είσαι εκεί. Απλά αυτή τη φορά ήμουν ταυτόχρονα και στις δύο όχθες, σε αυτή του δότη και σε αυτή του αποδέκτη.

Διάβασα πρόσφατα αυτό το άρθρο στο Mind Body Green και σκέφτηκα να το συμπληρώσω με τις δικές μου εμπειρίες… Τι χρειάζεται ένας φίλος που περνάει δύσκολα;

Αγάπη. Έμπρακτη. Όχι με sms και emails αλλά και με αυτά. Κυρίως όμως με την παρουσία. Όσο δύσκολη και να είναι η κατάσταση, ένας φίλος μπορεί πάντα να σε κάνει να ξεχαστείς ακόμα και να χασκογελάσεις. Να βγεις, έστω για αυτή τη λίγη ώρα, έξω από τη δική σου σφαίρα.

Αγκαλιές. Ναι, είναι πολύ εποικοδομητικές οι συζητήσεις αλλά πάντα πρέπει να συνοδεύονται από την αφή. Από την πραγματική έκφραση του σώματος και αυτή είναι η αγκαλιά. Η σφιχτή, ζεστή αγκαλιά που σε κάνει να νιώθεις την καρδιά του φίλου σου.

Φαγητό. Σίγουρα δεν είναι η προτεραιότητα αυτών που περνούν δύσκολα αλλά κάποια στιγμή κάτι πρέπει να φάνε. Και όσο πιο σπιτικό και αγαπημένο είναι το φαγητό, τόσο το καλύτερο. Δεν θα ξεχάσω τα ταψιά (γιατί ήμασταν και αρκετοί) που έρχονταν χωρίς καν να τα έχουμε ζητήσει και τους φίλους που μαγείρευαν για 2 ή και για 3 οικογένειες.

Βόλτες. Οι ώρες εκτός σπιτιού είναι πολύ χρήσιμες και ας περιλαμβάνουν ένα απλό περπάτημα στη γνωστή πλατεία. Ο καθαρός αέρας και ο ήλιος κάνουν θαύματα.

Εξυπηρετήσεις. Οι λογαριασμοί και οι υποχρεώσεις παραβλέπουν τη δύσκολη κατάσταση και τρέχουν ως συνήθως. Οι λογαριασμοί πρέπει να πληρωθούν, κάποιος πρέπει να πάει σούπερ-μάρκετ, κάποιος να καθαρίσει το σπίτι. Βοηθήστε όπου μπορείτε. Στο σπίτι όλοι έρχονταν με κάτι, με μια κούτα τσιγάρα, με μια σακούλα από το σούπερ-μάρκετ, με τις αποδείξεις από τις τράπεζες ότι πληρώθηκαν οι λογαριασμοί. Και έτσι όλα αυτά τα άχρηστα μπορούσες να τα βγάλεις από τις έγνοιες σου... τουλάχιστον προσωρινά.

Σιωπή. Είναι στιγμές που τα λόγια στερεύουν… Δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται να πείτε κάτι. Απλά να είστε εκεί.

      Όσο περνάει ο καιρός, μπορώ και επισκέπτομαι δειλά εκείνες τις ημέρες… Μου είναι ακόμα δύσκολο. Σαν να μην συνέβη σε εμάς.

     Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους τους αγαπημένους που ήταν εκεί. Και ειδικά στον έναν (ξέρει αυτός) ο οποίος ήταν εκεί κάθε μέρα. Χωρίς αναλύσεις, συζητήσεις και ραντεβού. Απλά ήταν εκεί. Ευχαριστώ.


ανδριάνα

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

How was your week?

  • Παρακολούθησα πολλούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους να μας μεταφέρουν το πάθος και τις εμπειρίες τους. Συνάντησα παλιούς γνωστούς, τσίμπησα, ήπια, γέλασα (πολύ), κουράστηκα, χάζεψα, προβληματίστηκα... και εν τέλει πέρασα ωραία! Το TEDx ήταν το φετινό μου δώρο για την ονομαστική μου γιορτή!
  • Έτρεξα (λίγο) με θέα τη θάλασσα και τις σταγόνες της βροχής να με μουσκεύουν... και όμορφη παρέα και γευστικά 'love bars' στο τέλος.
  • Θαύμασα την αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία μου.
  • Ένιωσα την αγάπη των φίλων και ας μην κατάφερα να σηκώσω ούτε ένα τηλέφωνο.
  • Με "θαύμασα" χύνοντας ολόκληρο τον καφέ στο γραφείο, στα μαλλιά και στα ρούχα μου, εννοείται εν ώρα εργασίας! Κάποιες αξίες είναι κλασικές... 
  • Γέλασα πολύ όταν τα χαλάκια που παρήγγειλα από την Γερμανία ήρθαν και έγραφαν "made in Greece"!
  • Στόλισα το καινούργιο μου γούρι (εννοείται της φίλης Κ.) στο δεξί μου χέρι.
  • Φόρεσα το πρώτο κασκόλ της σεζόν.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Urban legends for newborns... by Emi in Wonderland



Κάθε παιδί είναι διαφορετικό - κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός... Γενικότερα, με τη θεωρία της διαφορετικότητας είμαι απολύτως σύμφωνη! Όμως κάποιοι μύθοι μέσα από την τελευταία μου εμπειρία και το νέο μου ρόλο σαν νέα μαμά καταρρίφθηκαν! Μπορεί να είμαι λάθος, μπορεί να είμαι σωστή... αν και δεν πιστεύω ότι υπάρχει σωστό ή λάθος. 

Για όλους τους υποψήφιους γονείς, καλό είναι να ξέρουν ότι υπάρχει και αυτή η πλευρά της ζωής... 


Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

December = Silver


Ασημί όπως η λάμψη, η νύχτα που δεν τελειώνει, οι χοροί και το κρύο.
Silver like the shining, the night that never ends, the dances and the chill.


Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Uncharted Waters...


Αχαρτογράφητα νερά. Αυτό ήταν το θέμα του φετινού TEDx Athens. Και νομίζω ότι όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουμε νιώσει πώς είναι να πλέεις σε αχαρτογράφητα νερά με πλώρη άγνωστα μέρη. Πώς να προετοιμαστείς; Προς τα πού να κινηθείς; Ποιος να σε βοηθήσει; Πού να βασιστείς; Μάλλον μόνο στον εαυτό σου, ή τουλάχιστον κατά βάση σε αυτόν. Είναι τέτοια η εποχή που ζούμε, τόσο πρωτόγνωρη, τόσο διαφορετική απ' ότι έχει προηγηθεί, που έχει ως αποτέλεσμα κάθε "συμβουλή" (εντός και εκτός εισαγωγικών) να μην είναι τίποτα άλλο από μία εικασία, μία υπόθεση, μία επιθυμία ή μια αποτροπή.

Μιάμιση ημέρα διήρκησε η φετινή διοργάνωση του TEDx και δεν ξέρω αν ήταν τελικά προς όφελος του προγράμματος και των συμμετεχόντων. Καταφτάσαμε αργά το απόγευμα της Παρασκευής και νωρίς το πρωί του Σαββάτου στο νέο και εντυπωσιακό (από πολλές απόψεις) χώρο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών και ο χώρος έγινε και αυτός μέρος της εμπειρίας καθώς ολόκληρο το κτίριο, από τα υπόγεια γκαράζ μέχρι το roof garden, είχε φορέσει τα χρώματα και τη διάθεση του TEDx. Η συνέπεια και η οργάνωση είναι δύο από τα βασικά θετικά συστατικά επιτυχίας τα οποία δεν έλειψαν ούτε φέτος.

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

How was your week?

  • Στολίσαμε το Χριστουγεννιάτικό μας δέντρο και είναι πιο όμορφο & πιο γεμάτο από ποτέ! Συν ότι στολίστηκε σε χρόνο dt από την πιο χαμογελαστή παρέα!
  • Περάσαμε μία ολόκληρη ημέρα μοιράζοντας τις δουλειές στο σπίτι και τριγύρω με τον συνοδοιπόρο, και έξω είχε ήλιο, και μέσα μουσική και θαλπωρή και ωραίες μυρωδιές φαγητών. 
  • Περάσαμε μία ολόκληρη νύχτα αγκαλιάζοντας, γελώντας, συζητώντας, στολίζοντας, πίνοντας και εννοείται τρώγοντας με τους αγαπημένους μας.
  • Κρεμάσαμε (επιτέλους) τις αγαπημένες μου κίτρινες, ολοστρόγγυλες κρεμάστρες στον διάδρομο.
  • Έμαθα από τον 7χρονο Π. τι σημαίνει tablet και γιατί θα το ζητήσει από τον Άη Βασίλη (και πού είμαστε ακόμα....)
  • Φάγαμε ελαφριά και υγιεινά ενόψει εορτών.
  • Απέκτησα άλλη μία μικροσκοπική φίλη.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Who cares....



Βρήκα το παραπάνω και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Γιατί με εκφράζει πολύ.... Πολλές φορές αναρωτιέμαι (ή με ρωτούν φίλοι και γνωστοί) γιατί έχω blog, πού βρίσκω την όρεξη (και το χρόνο) και γράφω | ψάχνω | φωτογραφίζω. Και η αλήθεια είναι ότι η απάντηση δεν είναι εύκολη. Δεν ξέρω πού βρίσκω την όρεξη ούτε γιατί το κάνω. Σκεφτείτε ότι δεν κοινοποιώ ποτέ τις αναρτήσεις μου μέσω των κοινωνικών δικτύων και δεν τις στέλνω ποτέ στη λίστα των φίλων για να τις διαβάσουν. Απλά δημιουργώ κάτι που αρέσει πρώτα σε εμένα, με εμπνέει και μου φτιάχνει τη διάθεση, και σε δεύτερη φάση το βγάζω έξω στον κόσμο... και ότι γίνει. Καταλήγω λοιπόν στη σοφή φράση του Αμερικανού γραφίστα και κινηματογραφιστή Saul Bass: δημιουργώ όμορφα πράγματα ακόμα και αν δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Είναι ευχής έργον ότι τελικά ενδιαφέρουν και εσάς... :)

Καλημέρα!
ανδριάνα

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

How was your week?


  • Θαύμασα την απλότητα, τη σιγουριά, την ταπεινότητα και το χιούμορ των ομιλητών που έχουν βαθειά γνώση, και πιο συγκεκριμένα του αγαπημένου μου ολιστικού γιατρού.
  • Φίλησα, αγκάλιασα και ξαναφίλησα και ξανα-αγκάλιασα τον αγαπημένο φίλο που αναχώρησε ήδη για την Αλγερία.
  • Στήθηκα στα γνωστά καθιερωμένα κάγκελα της Ηρώδου Αττικού για να χειροκροτήσω τους Μαραθωνοδρόμους. Και ήμασταν πιο πολλοί και το χέρι μου έτρεμε πιο πολύ και (τελικά) όλα πήγαν καλά.
  • Θαύμασα τη γενναιότητα στις αποφάσεις που πρέπει να παρθούν. Πόσο δύσκολο είναι το σωστό timing….
  • Ξαναμίλησα για και ξανασκέφτηκα το μέλλον μου…………….
  • Βρήκα την καλύτερη βοηθό μαγείρισσα, με τα πιο μικροσκοπικά γλυκά χεράκια!
  • Θυμήθηκα τα παλιά πίνοντας spritz με τους συνήθεις υπόπτους.
  • Έφτιαξα λίστες με τον συνοδοιπόρο και ήταν λίστες φαγητού (οι αγαπημένες μου!).
  • Παρευρέθηκα στο πρώτο μου δικαστήριο, και η καρδιά μου έτρεμε, και η προχειρότητα ξεπέρασε κάθε μου φαντασία…. και αναμένουμε –πάλι.
  • Βάλαμε τα πρώτα μας Χριστουγεννιάτικα φώτα.
Έρχονται καλύτερες ημέρες... Σάββατο και Κυριακή :)
ανδριάνα

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Με αγάπη.....


Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι γιορτές έφτασαν (μας αρέσει!).... Θα το έχετε καταλάβει από τους πρώτους, διστακτικούς στολισμούς. Τι και αν έχουμε πάνω από μήνα μέχρι τα Χριστούγεννα, γιατί να περιμένουμε; Αν είστε από αυτούς που απολαμβάνουν τις γιορτές, τα μαγειρέματα, τους στολισμούς, τα δώρα και τα λαμπιόνια (κάτι σαν εμένα δηλαδή), σπεύστε! Ακόμα και ένας κόκκινος φιόγκος μπορεί να κάνει τη διαφορά! Και αν ήδη έχετε αρχίσει να αναρωτιέστε τι δώρα θα πάρετε στους αγαπημένους σας, εγώ σας έχω ήδη βρει λύση για τα καρτελάκια! Τα βλέπετε πάνω και κάτω. Δεν είναι φανταστικά; Και μόνο που τα βλέπω μου φτιάχνουν τη διάθεση! Ho ho ho... 


Σας τα προσφέρει δωρεάν για να τα κατεβάσετε και να τα εκτυπώσετε στον υπολογιστή σας το Cut and Paste blog. Απλά διαλέξτε χοντρό χαρτί για εκτυπωτή. Enjoy!

Παλαιότερες ιδέες του LifeLikes για κάρτες που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

Ότι προσφέρετε με αγάπη, μόνο με αγάπη θα σας ανταμείψει! 

Καλή εορταστική σεζόν....
ανδριάνα

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #16


Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του.

Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing himself.

Leo Tolstoy

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Ο δικός μου μαραθώνιος... #4


Για να μην φύγουμε από το κλίμα του Μαραθωνίου (ε όχι ακόμα... ούτε 1 εβδομάδα δεν πέρασε!), έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ για πρώτη φορά στο LifeLikes τον φίλο (και μαραθωνοδρόμο όπως καταλαβαίνετε) C. Σας αφήνω λοιπόν στο δικό του απολογισμό....



Ο φετινός μαραθώνιος μου ήταν ο δυσκολότερος …  (δεν έχω τρέξει και πολλούς, 3 στο σύνολο). Είναι αλήθεια ότι δεν τρέχω για κάποιο ειδικό σκοπό. Δεν βάζω στόχους. Δεν κοιτάω το χρονόμετρο. Δεν με απασχολεί ο ρυθμός. Δεν προετοιμάζομαι να σπάσω τα κοντέρ.
Τρέχω γιατί απολαμβάνω το τρέξιμο !!!
Τρέχω γιατί απολαμβάνω τον αθλητισμό !!!
Τρέχω γιατί περνάω καλά με τους φίλους μου !!! (Κρατήστε το αυτό …)

Έχοντας κάνει αθλητισμό (στα όρια του πρωταθλητισμού) σε ομαδικό άθλημα για περίπου 20 χρόνια είχα συνηθίσει ότι ο αθλητισμός είναι συνυφασμένος με την ομαδικότητα, με την συλλογική προσπάθεια και τον κοινό στόχο. Ο καθένας σε μια ομάδα βρίσκει τον ρόλο του και προσφέρει με τις δικές του δυνάμεις έτσι ώστε να επιτευχτεί ο στόχος. 
  
Στους προηγούμενους 2 μαραθώνιους ένιωθα ότι ήμουν μέλος μια ομάδας που έπρεπε να πετύχει τους στόχους της και εννοώ να τερματίσει με αξιοπρέπεια, για να μην παρεξηγηθώ. Και νομίζω ότι τα είχαμε καταφέρει … (με τις όποιες δυσκολίες). Έτσι λοιπόν ξεκίνησε και φέτος η προετοιμασία του μαραθωνίου. Και φυσικά πάλι (από την πλευρά μου) ως ΟΜΑΔΑ!!! Διάφορα γεγονότα κλόνισαν την ομοιογένεια της ομάδας αλλά γενικά πήγαμε καλά στο τέλος. Από την πλευρά μου μπορώ να πω ότι ίσως και να ήμουν καλύτερα προετοιμασμένος από κάθε άλλη φορά. Και οι ¨συμπαίκτες¨ μου επίσης.
Οπότε … ΠΑΜΕ !!!!

Τα πειράγματα ήταν καθημερινά … Αλλά πάντα είχαν στόχο να εμψυχώσουν και να πεισμώσουν (με την καλή έννοια …) τους συμπαίκτες μου !!!! Να είναι πιο δυνατή η ομάδα !!! Να τα καταφέρουμε !!! Να πετύχουμε στον ΑΘΛΟ του μαραθωνίου !!!
Και έτσι φτάσαμε στην παραμονή. Και αφού σχεδιάσαμε την τακτική που έπρεπε να ακολουθήσουμε και μάλλον συμφωνήσαμε (ελέγχεται τελικά …), ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την εκκίνηση.

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ !!!! Παλιοί και νέοι ¨συμπαίκτες¨ … Με αγωνία αλλά και με πίστη … Πριν ακόμη δοθεί η εκκίνηση η συνοχή της ομάδας είχε χαθεί. Έτσι ένιωθα εγώ. Ο καθένας θα έτρεχε μόνος του. Και αυτό ήταν πρωτόγνωρο για μένα. Δεν το είχα ξανακάνει.

Ξεκινώντας σκεφτόμουν τους ¨συμπαίκτες¨ μου. Μετά προσπάθησα να συγκεντρωθώ. Καλά που είχα και τη μουσική μαζί μου !!! Άκουγα από το 6ο χλμ. Και στους προηγούμενους 2 μαραθωνίους δεν την είχα ανοίξει καν … Όσο προχωρούσε ο αγώνας και άρχισαν τα πόδια να βαραίνουν τόσο πιο απομονωμένος ένιωθα !!! Σαν να είχα αποπροσανατολιστεί !!!
Πού είναι οι άλλοι;
Πώς είναι;
Θα τα καταφέρουν;

Η μόνη παρηγοριά ήταν οι δικοί μου (μας) άνθρωποι στο Πικέρμι … Στον Σταυρό … Και φυσικά στην Ηρώδου Αττικού!!!
Που περιμένουν πάντα καρτερικά … 
Να μας χειροκροτήσουν … Να μας αποθεώσουν … Να μας συγκινήσουν …
Δεν πιέστηκα να φτάσω !!!
Θα έφτανα !!!
Έφτασα !!! (Περπατώντας πολλά μέτρα …  Χιλιόμετρα …)
Αλλά χωρίς τους ¨συμπαίκτες¨ μου !!!
Το όνειρο μου ήταν να φτάσουμε σε αυτήν την κατηφόρα (Ηρώδου Αττικού …) όλοι οι ¨συμπολεμιστές¨ πιασμένοι χέρι χέρι και να γινόταν η αποθέωση της ΟΜΑΔΑΣ !!!

Κάποια άλλη φορά ίσως να τα καταφέρουμε …

Γι αυτό λοιπόν ήταν ο πιο δύσκολος μαραθώνιος μου !!!!

Υ.Γ 1: Συγχαρητήρια λοιπόν σε όσους παίρνουν την απόφαση να στηθούν στην γραμμή της εκκίνησης στον Μαραθώνα … (κλεμμένο …)
Υ.Γ 2: Respect σε όλους όσους μας περιμένουν και μας αποθεώνουν …
Υ.Γ 3: Είμαι πολύ τυχερός γιατί στον ¨μαραθώνιο¨ της ζωής (τον πιο σημαντικό μαραθώνιο) νιώθω ότι έχω τους καλύτερους ¨συμπαίκτες¨ που δεν θα με                          ¨πουλήσουν¨ ΠΟΤΕ !!! Τους θυμάμαι όλους στο πεζοδρόμιο έξω από το ¨ΑΡΙΣΜΑΡΙ¨… (Οκ ξέρω είναι κι άλλοι που δεν ήταν εκεί …)
Υ.Γ 4: Θα συνεχίσω να τρέχω …
Υ.Γ 5: Θα τρέξω κάποτε και γω έναν μαραθώνιο ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ (Προετοιμασμένος γι αυτό …)  !!! Ίσως να είναι ο επόμενος
Υ.Γ 6: Άλλωστε του χρόνου θα περιμένουν περισσότεροι στην Ηρώδου Αττικού … Οπότε τρέχουμε σίγουρα …

Σας ευχαριστώ πολύ για όλα !!!!
C. 

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Ο δικός μου μαραθώνιος... #3


Κανένας μαραθώνιος δεν μοιάζει με κανέναν άλλο. Και ας είναι στο ίδιο ιστορικό σημείο, με την ίδια διάθεση, τους ίδιους φίλους - μαραθωνοδρόμους και φίλους - φιλάθλους. Πώς να μοιάζει άλλωστε από τη στιγμή που κάθε μαραθωνοδρόμος, από τους χιλιάδες που συμμετέχουν, ζει μία εντελώς διαφορετική και πρωτόγνωρη εμπειρία κάθε φορά. Έτσι λοιπόν και φέτος καταφτάσαμε από τα μήκη και τα πλάτη της Αττικής στο γνωστό μας σημείο, με τον ίδιο ενθουσιασμό και αγωνία, προσμονή και συγκίνηση. Περισσότεροι αυτή τη φορά αλλά και με αυξημένη αγωνία.... (γιατί;) ... Τελικά ζήσαμε για ακόμη μία φορά το μεγαλείο της ανθρώπινης προσπάθειας (ή σωστότερα υπερ-προσπάθειας).... Να είμαστε καλά, εντός και εκτός μαραθωνίων.... με αγάπη (που κάνει τη Γη να γυρίζει!). 

ανδριάνα

ΥΓ. Αξίζει να θυμηθείτε τους δύο προηγούμενους μαραθωνίους: του Γιώργου και του Σ.
ΥΓ2. Ίσως να έχουμε και ένα 4ο μαραθώνιο κείμενο... για να δούμε...


Ακολουθεί το κείμενο του Σ. 


Είναι αλήθεια… Είναι ωραίο να ξεπερνάς τον εαυτό σου… Είναι πιο ωραίο από όσο φανταζόμουν… Νοιώθω καλά μετά τον δεύτερο τερματισμό μου σε Μαραθώνιο αν και δεν το έχω χαρεί όσο θα έπρεπε... Σαν να τα έδωσα όλα στην τελευταία ευθεία της Ηρώδου Αττικού και να άδειασα αισθάνομαι… Είχαμε κ τον «άτρωτο» που στιγμιαία λαβώθηκε… ΣΟΚ!
Φέτος ήταν ένας διαφορετικός Μαραθώνιος για πολλούς λόγους. Μεταξύ άλλων στην μέση της διαδρομής διαπίστωσα ότι είχε κλείσει το κινητό μου οπότε δεν μπορούσα να έχω καμία επαφή ούτε με τις “cheerleaders” στο τερματισμό ούτε με τους συναθλητές μου… Ξαφνικά κατάλαβα ότι είμαι μόνος μου 14 χλμ πριν το τέλος… Είχα μεγάλη απόσταση να διανύσω μέχρι το τέρμα… Ήμουν καταπονημένος από τις ανηφόρες και τον ήλιο. Άντεξα… Έως πότε;
Το διάβασα κάπου την προηγούμενη εβδομάδα και συμφωνώ απόλυτα ότι «υπάρχουν στιγμές που αντιμετωπίζεις το δίλημμα, αν είναι καλύτερα να δώσεις εσύ το τέλος των πραγμάτων που δεν μπορούν να συνεχίζονται εσαεί, ή αν πρέπει ν’ αφήσεις το χρόνο ν’ αποφασίσει γι’ αυτό. Δεν θα μπορώ αιώνια να τρέχω μαραθώνιους, ούτε θα μπορώ να κατεβαίνω για πάντα στην κλασική. Το ερώτημα είναι, αν θα είμαι εγώ ή ο χρόνος που θα πάρει την απόφαση της τελευταίας φοράς».
Για εμένα ίσως αυτή η στιγμή να ήρθε. Πρόλαβα να τρέξω δύο Μαραθωνίους και αυτό αποτελεί τίτλο τιμής για εμένα… Πρόλαβα να κλάψω, να γελάσω, να πονέσω, να χαρώ, να ιδρώσω, να ζητωκραυγάσω, να περπατήσω, να βοηθήσω, να με βοηθήσουν… Πρόλαβα να ζήσω και να ξεπεράσω τον εαυτό μου και κάποιους φόβους μου… Όπως έλεγε και η μπλούζα κάποιου συναθλητή μας την Κυριακή: «Δεν τρέχω να ξεπεράσω κανέναν, μόνο τον εαυτό μου»… Αυτό έκανα… Στέλιος Βαλμάς: έτρεξε δύο Μαραθωνίους, έναν για εκείνον κ έναν για τον πατέρα του… Ως εδώ…
Από εδώ κ στο εξής θα τρέχω το ίδιο εντατικά και επίμονα… με στόχο όμως λιγότερα χιλιόμετρα.
10 ΝΟΕ 2014 θα είμαι στα κάγκελα της Ηρώδου Αττικού για να χειροκροτήσω όχι τόσο αυτούς που τερματίζουν αλλά εκείνους που βρίσκουν το θάρρος να μπουν στην γραμμή της εκκίνησης του Μαραθώνα… Πάμε…
σβ

ΥΓ. Όσο διαβάζω όλα τα παραπάνω θέλω να τρέξω και του χρόνου!

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Before I die....


Είναι πολύ σκληρό να σκέφτεσαι τον θάνατο, πόσο μάλλον να τον ζεις σε αγαπημένους σου ανθρώπους. Όσο σκληρό όμως και αν είναι, είναι άλλο τόσο αναπόφευκτο. It's a fact. Εγώ ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν μπορούν ούτε να τον σκεφτούν. Μου είναι πολύ δύσκολο. Έτσι ήμουν από μικρό παιδί. Αρκούσε μία μόνο υποθετική σκέψη για να γεμίσω δάκρυα. Ίσως για αυτό (σίγουρα και για αυτό) θέλω να πιστεύω ότι φεύγοντας από αυτή τη ζωή, μας περιμένει κάτι άλλο, ομορφότερο, πιο γαλήνιο μέχρι να ξαναενωθούμε με τους αγαπημένους μας ανθρώπους τους οποίους "κουβαλάμε" σε όλες μας τις ζωές (αλλάζοντας απλά ρόλους). Αυτή η σκέψη με παρηγορεί και με ησυχάζει. Αρκετοί από την άλλη "ισχυρίζονται" (μακάρι να ισχύει) ότι είναι εξοικειωμένοι... Έτσι δεν θα έπρεπε να είμαστε όλοι; Είναι η μόνη, σίγουρη, αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα από την ημέρα που γεννιόμαστε. Και αυτή η πραγματικότητα είναι που δίνει (ή θα έπρεπε να δίνει) και άλλο νόημα στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας, στις προτεραιότητές μας, στα όνειρα και τους στόχους μας. Ουφ.... Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Σίγουρα όχι για να σας ρίξω αλλά αντιθέτως για να βγει, όπως πάντα, το θετικό, το "μάθημα", η ουσία.

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

How was your week?



Άλλη μία εβδομάδα σε τίτλους.....
  • Θαύμασα τις δυνατότητες που έχει το ανθρώπινο σώμα... Πόσο ζηλεύω αυτή την αίσθηση ελαφρότητας! Θέλω και εγώ να πετάξω!
  • Γνώρισα έναν όμορφο μπέμπη ο οποίος έχει καταφέρει να φτάσει τα 7 κιλά μόλις σε 50 ημέρες!
  • Γέλασα πολύ με τους φίλους από την Αμερική εν μέσω ενός κλασσικού, Ελληνικού, Κυριακάτικου, μεσημεριανού φαγητού.
  • Είδα τη χαρά στο πρόσωπο της Λ. η οποία για πρώτη φορά ήρθε με τα Μέσα Μεταφοράς από τη μία άκρη της Αθήνας στην άλλη για να μας συναντήσει!
  • Έφαγα την πιο ωραία ψαρόσουπα του λεκανοπεδίου, το πιο σπιτικό κοκκινιστό και τη πιο γευστική μηλόπιτα. Πάντα με αγαπημένους που τα κάνουν όλα ακόμη πιο νόστιμα....
  • Φόρτωσα το αυτοκίνητο μέχρι εκεί που δεν παίρνει για να δω την έκπληξη στα μάτια του συνοδοιπόρου μόλις αντικρύσει τα καινούργια μας σκαμπώ στην κουζίνα! (αν υπήρχε κάμερα στις προσπάθειές μου να τα μεταφέρω από το αυτοκίνητο στο σπίτι θα γελάγαμε πολύ!)
  • Άρχισα να ονειρεύομαι τα Χριστούγεννα.... μήπως καταφέρουμε τελικά αυτό το ταξίδι;
  • Έκανα μικρά δωράκια στον εαυτό μου.
  • Γέλασα τόσο με την κινηματογραφική πτώση ενός πιάτου που γέμισε 4 φίλους και ένα ολόκληρο σαλόνι με γιαούρτι!
  • Συνειδητοποίησα ότι τελικά τις περισσότερες φορές έχω αγωνία για τους αγαπημένους μου και όχι για τον εαυτό μου.

Καλό, μαραθώνιο σαββατοκύριακο!
α.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes