Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

How was your week?

  • Η Παρασκευή ήταν σχετικά χαλαρή στη δουλειά που σημαίνει ένα -αλλά σημαντικό- πράγμα: έγκαιρη αναχώρηση!
  • Έτσι το απόγευμα επισκεφθήκαμε οικογενειακώς το hauterive για να βουτήξουμε τα πόδια μας στην παγωμένη λίμνη, να φτιάξουμε κάστρα στην άμμο, λάκκους και ποταμάκια, να παίξουμε, να γελάσουμε και να επιστρέψουμε σπίτι γεμάτοι και ανάλαφροι.
  • Και το Σάββατο μάς έκανε τη χάρη ο μικρός και ξύπνησε σχεδόν 08.00!
  • Αφού φάγαμε τα πρωινά μας και είδε τα πολυαναμενόμενα Paw Patrol (κάθε μέρα τα ζητάει!), ξεκινήσαμε για βόλτα στο κέντρο που είχαμε πολύ καιρό να κάνουμε.
  • Με αρκετή υπομονή, διαπραγματεύσεις και ευελιξία, περάσαμε ένα πολύ όμορφο μεσημέρι με αγορές -βρήκαμε τον Tracker που μας έλειπε από την συλλογή των Paw Patrol και τώρα αναζητούμε την Everest, αγοράσαμε ένα μεγάλο θερμός ενόψει και των διακοπών, κάτι κεριά, κάτι στόρια για το μπαλκόνι, μία μεγάλη αφίσα του Mickey... ήπιαμε τον καφέ μας, βολτάραμε και το μεσημέρι μάς βρήκε στο La Pinte de Pierre-à-Bot  με καυτό ήλιο και εκπληκτική φύση!
  • Έτσι, φάγαμε λίγο και παίξαμε πολύ στο δάσος και στην ξύλινη παιδική χαρά -ιδανική για σκαρφαλώματα και αναρρίχηση! Φάγαμε τα παγωτά μας, θαυμάσαμε αυτό το ατελείωτο - πράσινο χαλί, κοκκινίσαμε και επιστρέψαμε σπίτι.
  • "Quelle main?". Παίρνει τα μικρά του lego, τα κρύβει στις παλάμες του και μετά τις φέρνει μπροστά για να μαντέψω πού έκρυψε τον θησαυρό (ακόμα και αν το μισό lego εξέχει από το χεράκι του)! Και ξεκαρδίζεται.
  • Και το βράδυ είχε εισιτήρια το πρόγραμμα! Κλείσαμε τα ακτοπλοϊκά για την Τζια και τα αεροπορικά για τα Χριστούγεννα (και ο Θεός βοηθός).
  • Και την Κυριακή είχαμε καλεσμένους φίλους για μεσημεριανό στο σπίτι! Έτσι, οι ετοιμασίες ήταν στο φουλ, συμμαζέματα, καθαριότητες, μαγειρέματα. Και το μενού είχε γεμιστά! Πιο ελληνικό και πιο καλοκαιρινό δεν γίνεται!
  • Και τα περάσαμε πολύ όμορφα! Με τα μικρά να τρέχουν και να γελούν και να χοροπηδούν και να παίζουν από μουσικά όργανα μέχρι τένις και μπάσκετ, και τους μεγάλους να απολαμβάνουμε θέα και παγωμένες μπύρες και συζητήσεις και αναζητήσεις και γέλια!
  • Και το απογευματάκι πεταχτήκαμε στα γρήγορα με τα πόδια στη λίμνη και επιστρέψαμε πτώμα!
  • Τι αγώνας τένις ήταν αυτός! Τελικός Wimblendon, Jocovic - Federer, με νικητή τον Σέρβο μετά από σχεδόν 5 ώρες αγώνα!
  • Άυπνος και αεικίνητος ο μικρός όλη μέρα, κοιμήθηκε από τις 19.00 για βράδυ! 
  • Και ξύπνησε τόσο κεφάτος! Μας αγκάλιαζε στο κρεβάτι και μας έδινε φιλάκια.
  • "Je t'aime maman"! Ωωωωωω...
  • Δευτέρα και η hot -εργασιακά- εβδομάδα ξεκίνησε! Με ups + downs, νίκες και ήττες, συναντήσεις, καθυστερήσεις, πρόοδο, απογοητεύσεις και μικρές επιβραβεύσεις... για να δούμε πού θα καταλήξουμε.
  • Πάντα όμως, για εμένα, τη διαφορά, θετική ή αρνητική, την κάνουν οι άνθρωποι.
  • Και την Τρίτη, που συνεχίστηκε στον ίδιο εργασιακό "πυρετό", παρέλαβα το απόγευμα από τον σταθμό της Λωζάννης την Κατερινούλα η οποία ανέβηκε για την καθιερωμένη της, μονοήμερη επίσκεψη!
  • Έτσι, πήραμε τον Στεφανάκο από τον παιδικό σταθμό και κατευθυνθήκαμε στο κέντρο για φαγητό. Ήρθε και ο συνοδοιπόρος και παρέα κάναμε βόλτες μέχρι αργά το απόγευμα.
  • Και ο Στέφανος δεν είχε κοιμηθεί καθόλου όλη την ημέρα και προφανώς η κούρασή του είχε χτυπήσει κόκκινο και το βράδυ ξέσπασε. Με τα πολλά όμως ηρέμησε, κοιμήθηκε και απολαύσαμε οι 3 μας κρασί στη βεράντα με θέα τη λίμνη και το φεγγάρι.
  • Τι ημέρα και η Τετάρτη!
  • Αναχώρηση νωρίς για να πάρει η Κατερίνα το τρένο, άφιξη στη δουλειά νωρίς για να τρέξουν όλα τα projects, και αντί για lunch break είχαμε το πρώτο μάθημα γιόγκα, ως ομάδα, στην ύπαιθρο!
  • Και ήταν τόσο όμορφα και διαφορετικά! Βρήκαμε την ωραία μας σκιά στο γκαζόν, απλώσαμε τα στρωματάκια μας και για μία ώρα συντονιστήκαμε με την αναπνοή μας αλλά και ο ένας με τον άλλον! Μέχρι και η ετοιμόγεννη συνάδελφος του marketing ακολούθησε! 
  • Επιστροφή στο γραφείο και το απόγευμα συνεχίστηκε με ακόμη μία ομαδική εξόρμηση, γυναικεία αυτή τη φορά, στο σπίτι της συναδέλφου Paulina για κρασί, τσιμπολόγημα, συζητήσεις και... μακιγιάζ!
  • Και πέρασε τόσο ξέγνοιαστα και χαρούμενα η ώρα που σπίτι επέστρεψα μετά τις 23.00.
  • Πέμπτη και οι πρώτες εντυπώσεις από τους συναδέλφους και την γιόγκα ήταν τόσο θετικές! Σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά. Τόσο που ήδη έκλεισε το μάθημα της ερχόμενης Τετάρτης. Τι καλά!
  • Και η ημέρα ήταν τόσο, μα τόσο γεμάτη! Όχι πάντα ευχάριστα αλλά νοιώθω υπερήφανη που έχω πια την εργασιακή ωριμότητα να αποστασιοποιούμαι, να στηρίζω την άποψή μου χωρίς φωνές και συγκρούσεις και να αποφεύγω την παγίδα της αυτοπροβολής και της ισχυρογνωμοσύνης. Όσο περισσότερο μπορώ τουλάχιστον.
  • Νοιώθω ακόμα υπερήφανη γιατί μέσα στις 3 μήνες από εκεί που δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται το UX έχω φτάσει στο σημείο να συστήνω σε παλιούς συναδέλφους να αναζητήσουν στην ομάδα του UX τις απαντήσεις στα ερωτήματά τους.
  • Και έχω πολύυυυ δρόμο ακόμα αλλά έχω ήδη αποκτήσει μία άλφα ανεξαρτησία και αυτό βοηθά πολύ στην εργασιακή καθημερινότητά μου.
Καλό σαββατοκύριακο! 
Το δικό μας προβλέπεται ηλιόλουστο και "καπνιστό" (με τα BBQs).
ανδριάνα

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Ευτυχία είναι...


Ευτυχία είναι να τρέχεις, να φεύγεις από τη δουλειά ώστε να προλάβεις να γυρίσεις σπίτι, να αλλάξεις και να βουτήξετε τα πόδια σας στην παγωμένη λίμνη.

Ευτυχία είναι να περνά έτσι απλά το απόγευμα, σκάβοντας λάκκους στην άμμο και φτιάχνοντας ποταμάκια.

Ευτυχία είναι να αναχωρείτε, με τον μικρό στους ώμους του μπαμπά, να περνά παραδίπλα μια εξάχρονη, να επισημαίνει ο συνοδοιπόρος πόσο όμορφη είναι και να απαντά ο Στεφανάκος "όμορφη είναι η μαμά, όμορφος είναι ο μπαμπάς, όμορφος είναι ο Στέφανος", και εσύ να χαμογελάς.

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή και ο μικρός ακόμα με πυρετό... Έτσι, ακολουθήσαμε τη μέση λύση, ήρθε η Κωνσταντίνα το πρωί ώστε να πάμε ο συνοδοιπόρος και εγώ στις δουλειές, και το μεσημέρι επιστρέψαμε και οι δύο για το μεσημεριανό ραντεβού στο νοσοκομείο.
  • Και αυτή τη φορά μας υποδέχτηκε ένας άλλος γιατρός και η εμπειρία ήταν πολύ διαφορετική! Ο Στεφανάκος πάρα πολύ συνεργάσιμος, ο γιατρός πολύ ενδελεχής και αναλυτικός αλλά... πόρισμα μηδέν. Και όπως σας εξήγησα και στην προηγούμενη ανάρτηση, έκανε την υπέρβαση, κάλεσε τον διευθυντή του να εξετάσει τα αυτιά του Στεφανάκου και με τα χαράς (εκεί φτάσαμε!) ακούσαμε το πόρισμα: ωτίτιδα!
  • Γιατί είναι ευτυχία να έχεις πόρισμα και να ξέρεις τι και πώς να το αντιμετωπίσεις.
  • Με την αντιβίωση λοιπόν παραμάσχαλα επιστρέψαμε σπίτι και η βελτίωση ήρθε ήδη από το πρώτο βράδυ που ο μικρός κοιμήθηκε σερί και ξύπνησε απύρετος! Τι ευτυχία!
  • Και το γιορτάσαμε με pancakes!
  • Και καθώς η ημέρα ήταν βροχερή, κατευθυνθήκαμε στο κοντινό εμπορικό κέντορ έξω από την Βέρνη για 2-3 αγορές ενόψει και των εκπτώσεων.
  • Αγοράσαμε και κάτι κρέατα κάτι πίτες και κάτι σαλάτες και στην επιστροφή κάναμε μία στάση στους φίλους στην Bienne για ψήσιμο στη βεράντα, φαγητό, παιχνίδια και αναλύσεις.
  • Επιστροφή νωρίς το απόγευμα προς το σπίτι, με ήλιο αυτή τη φορά, οπότε κάναμε μια στάση στο πάντα όμορφο Saint Blaise και περπατήσαμε στη λίμνη και παίξαμε στην παιδική χαρά.
  • Το περπάτημα έγινε βέβαια σε δόσεις γιατί ο μικρός εξακολουθεί στη μέση του πουθενά και χωρίς καμία εμφανή αιτία να σταματά και να αρνείται να περπατήσει άλλο. Splendid!
  • Και το βραδάκι είχαμε μακράααα βιντεοκλήση με τους 2 κουμπάρους μας που βρίσκονταν μαζί (καθώς ο ένας είναι κατ' οίκον περιορισμό μετά από επέμβαση στον αχίλλειο!) και τα είπαμε τόσο ωραία. Πόσο μας έχουν λείψει.
  • Κυριακή με βροχερές προβλέψεις αλλά ηλιόλουστες πραγματικότητες.
  • Και το πρωινό μάς βρήκε στο παραλίμνιο και τόσο καλοκαιρινό La Peniche όπου ξεκινήσαμε με καφέδες και παιχνίδια στον μικρό παιδότοπο και συνεχίσαμε με μπίρες και πατάτες τηγανιτές και νέες αφίξεις φίλων.
  • Και στο σπίτι είχαμε αθλοπαιδιές! Τι τέννις, τι βόλλευ, τι ποδόσφαιρο... υπεραθλητές!
  • Και το βράδυ ο συνοδοιπόρος είχε κανονίσει τέννις (κανονικό!) με τους φίλους και επέστρεψε μεσάνυχτα.
  • Δευτέρα και επιστροφή στις δουλίτσες μας! Meetings και ξανά meetings αλλά όλα καλά.
  • Και την Τρίτη η θερμοκρασία έπεσε λιγάκι και έτσι το Α' μέρος της ημέρας ήταν δροσερό, φθινοπωρινό.
  • Και το βράδυ είχαμε το τελευταίο, καλοκαιρινό μας μάθημα yoga.
  • Τετάρτη και είπαμε να εκμεταλλευτούμε τον ωραίο καιρό και έτσι, μετά τις δουλειές, συναντηθήκαμε κατευθείαν στο κέντρο του Neuchatel όπου διεξάγεται και το NIFF και έχει κόσμο και food carts και παγκάκια για να αράξεις..... Και ήρθαν και οι γειτόνοι και τσιμπήσαμε και συζητήσαμε και παίξαμε και τρέξαμε και επιστρέψαμε σπίτι χαλαροί και ωραίοι.
  • Πέμπτη με ψυχρούλα (θύμιζε φθινόπωρο η ημέρα), εξελίξεις σε όλα τα εργασιακά μέτωπα, έγκαιρη και άνευ κίνησης επιστροφή σπίτι (!) έτσι ώστε μετά από καιρό να φτάσω πριν από τα αγόρια!
  • Έτρεξα λοιπόν να ξεκινήσω το φαγητό (fajitas) και στα μισά άκουσα κάτι ποδαράκια να τρέχουν καταπάνω μου!
  • Έτσι, σε καλή διάθεση μαγειρέψαμε, φάγαμε, παίξαμε, τακτοποιήσαμε και τσουπ, από το πουθενά, να 'τη άλλη μία κρίση κλάμματος και αντίδρασης και άρνησης από τον μικρό. Ουφ... είναι τόσο, μα τόσο κουραστικό και στενάχωρο. Γιατί από το πουθενά, χαλάει η διάθεση και των τριών μας. Έφηβος ετών 3.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2019

ἕν οἶδα, ὅτι οὐδέν οἶδα


Πόσο σπουδαίο είναι να γνωρίζουμε όσα γνωρίζουμε, αλλά και όσα ΔΕΝ γνωρίζουμε! Πόση υπευθυνότητα κρύβει η απόφαση ενός επαγγελματία να αναζητήσει περαιτέρω βοήθεια αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς (που προφανώς έχουμε όλοι) των γνώσεων και των ικανοτήτων του ώστε τελικά να παρθεί η όσο το δυνατόν σωστότερη και πιο ολοκληρωμένη απόφαση. Πόση, από την άλλη, ωριμότητα και σοφία κρύβει ο άνθρωπος που απευθυνόμενος στον επαγγελματία έχει την ικανότητα να αφήσει τους εγωισμούς και τις πληροφορίες του καφενείου και να αφεθεί πραγματικά στον ειδικό και στις γνώσεις που έχει μοχθήσει να αποκτήσει στο επάγγελμά του.

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2019

How was your week?


  • Πόσο γεμάτο και όμορφο και καλοκαιρινό και αυτό το πσκ... με μία εξαίρεση (keep reading).
  • Έτσι την Παρασκευή αφού έφτασα νωρίς - νωρίς στη δουλειά, αναχώρισα και νωρίς - νωρίς για να επιστρέψω σπίτι αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο: 2 ατυχήματα στη διαδρομή!
  • Με τα πολλά, επέστρεψα -μετά από γρήγορη στάση στο σούπερ-μάρκετ για τα απαραίτητα του πικνικ, έβγαλα μαγιώ και πετσέτες για όλη την οικογένεια και 18.00 ήμασταν στη κοντινή μας παραλία για την πρώτη μας βουτιά στη λίμνη, παρέα με τους γειτόνους.
  • Και το Σάββατο συνεχίσαμε σε άκρως καλοκαιρινούς και χαλαρούς ρυθμούς και 10.30 είμασταν ήδη στις κοντινές μας ανοιχτές πισίνες. Μας συντρόφευσαν και οι φίλοι με την Χριστινούλα οπότε περάσαμε ένα τρίωρο - τετράωρο με βουτιές και παιχνίδια και άμμους και hot dogs και μπύρες και παγωτά και ήλιο και ζέστη!
  • Επιστροφή σπίτι για ανασυγκρότηση και ύπνο! Τι ευτυχία! Κοιμηθήκαμε όλοι την μία ωρίτσα μας και απογευματάκι ξεκινήσαμε για Bienne και το σπίτι των φίλων.
  • Και αφού τα είπαμε χαλαρά, έβγαλαν τα μικρά τα πατίνια τους και συνεχίσαμε βόλτα προς τη λίμνη για να θαυμάσουμε το ηλιοβασίλεμα υπό τη συνοδεία πίτσας!
  • Και τα αγόρια έπαιζαν και έτρεχαν και πετούσαν βότσαλα και πείραζαν τις ντουζιέρες και εμείς αναλύαμε και γελάγαμε και απολαμβάναμε ησυχία και θέα στο πεζούλι δίπλα στη λίμνη.
  • Είναι αυτή πραγματικά η ωραιότερη ώρα της ημέρας.
  • Και ο Στεφανάκος τα πήγε περίφημα και μπήκαμε 22.00 πια στο αυτοκίνητο για την επιστροφή.
  • Το πρωί όμως ξύπνησε με δέκατα και πεσμένη ενέργεια. Θεωρήσαμε ότι ήταν η χτεσινή κούραση και είπαμε να ακολουθήσουμε το πρόγραμμα που είχε νέες "κρυφές" πισίνες αυτή τη φορά στο βουνό της Bienne! Στη μέση του πουθενά, μεταξύ αγελάδων και χωραφιών, δύο πισίνες σαν όαση.
  • Η ενέργεια όμως του μικρού συνέχισε την πτωτική πορεία και το μεσημεράκι να ΄σου ο πυρετός 38+.
  • Τα μαζέψαμε και επιστρέψαμε σπίτι όπου και παραμείναμε με αντιπυρετικά, αγκαλιές και δουλειές.
  • Και ο πυρετός έφτασε μέχρι 39 και τα αντιπυρετικά εναλλάσσονταν και το βράδυ ήταν δύσκολο και το πρωί η κατάσταση δεν βελτιώθηκε.
  • Οπότε πετάχτηκε ο συνοδοιπόρος να πάρει το laptop του από τη δουλειά και παρέμεινε σπίτι με τον μικρό, και εγώ ακολούθησα το κλασικό μου πρόγραμμα για Λωζάνη.
  • Και παρόλο τον πυρετό, ο Στεφανάκος ήταν κεφάτος και ενεργητικός!
  • "Μπαμπά όταν γίνω καλά θα τα φάω όλα τα παγωτά".
  • Και το βραδάκι ο μικρός τα πήγε καλύτερα, είχε πυρετό αλλά κοιμήθηκε χωρίς αντιπυρετικά.
  • Και ξύπνησε με πυρετό γύρω στο 38 οπότε ήταν η δική μου σειρά να μείνω σπίτι.
  • Και επί τη ευκαιρία διάβασα μερικά ενδιαφέροντα, ιατρικά άρθρα σχετικά με τον πυρετό και πόσο τον έχουμε "δαιμονοποιήσει" και πασχίζουμε να τον κρατήσουμε χαμηλά πάση θυσία ενώ τις περισσότερες φορές, εφόσον το παιδί είναι ενεργητικό και κεφάτο, πρέπει απλά να τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του. Γιατί ο πυρετός εξυπηρετεί έναν σκοπό.
  • Και η ημέρα κύλησε αργάαααα, με τον μικρό να κοιμάται 2 ώρες το μεσημέρι, εμένα να προσπαθώ να ξεκλέψω ώρες εργασίας ώστε να προχωρήσω κάποια πράγματα, τον συνοδοιπόρο να πήζει στη δουλειά και τον μικρό κάθε 3ωρο να χτυπάει και ένα 39+. Ουφ.
  • Μπάνια, παυσίπονα, πολύ νερό, φαγητό σχεδόν καθόλου, αγκαλιές πολλές και τα χεράκια του να καίνε. 
  • Ευτυχώς, υπάρχει και αυτή η δέσμευση του μαθήματος της yoga (που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς δασκάλα!) οπότε ξέφυγα για μια ωρίτσα, γέλασα με τα κορίτσια, βρεθήκαμε ανάποδα και απολαύσαμε τα σώματά μας και την ενέργειά μας.
  • Και όπως αναμενόταν, το βράδυ δεν πήγε καλά, με μεταμεσονύχτιες "μάχες" για τα φάρμακα, πολύ ιδρώτα και ταλαιπωρία του μικρού και ξύπνημα στις 05.00 με 39+ πάλι πυρετό....
  • Ευτυχώς είχαμε προνοήσει από το προηγούμενο βράδυ και πουρνό πουρνό παρέλαβα την Κωνσταντίνα (Ελληνίδα νταντά των φίλων μας από την Bienne) ώστε να μείνει εκείνη με τον μικρό έστω για το πρώτο μισό της ημέρας.
  • Και όλα πήγαιναν περίφημα! Εμείς οι 2 στις δουλειές μας για να προχωρήσουμε τις εκκρεμότητες, ο Στέφανος με την Κωνσταντίνα να τραγουδούν και να ζωγραφίζουν, και να κοιμάται μόνος του ήσυχα - ήσυχα μια ωρίτσα το μεσημέρι.
  • Μέχρι που ξύπνησε! Και το θερμόμετρο έγραφε 40! Και ήταν πολύ ταλαιπωρημένος και δεν ήθελε τίποτα παρά μόνο τη μαμά και τον μπαμπά του. Και έτσι, όπως ήταν αναμενόμενο, τα παρατήσαμε όλα, επιστρέψαμε σπίτι και το μεσημέρι είμασταν στο νοσοκομείο για ραντεβού με την παιδίατρο.
  • Πόρισμα προβλέψιμο (αν ζεις στην Ελβετία και ειδικά στη Γαλλόφωνη): μια ίωση είναι οπότε υπομονή, εντατικοποίηση των παυσίπονων, σπίτι με τον ένα γονιό και ραντεβού ξανά σε 2 ημέρες.
  • Πίσω σπίτι λοιπόν, με ανασυγκρότηση, παιχνίδια, ξεφυσήματα και προσευχές!
  • Και το βράδυ πήγε σχετικά καλά, με 1 ξύπνημα κατά τις 02.00 καθώς είχε ανέβει πάλι ο πυρετός και χρειαζόταν αντιπυρετικό και το πρωί στις 06.00.
  • Και ο συνοδοιπόρος ετοιμάστηκε για τη δουλειά και μείναμε τα δυο μας με το Α' μέρος της ημέρας να πηγαίνει καλά και να καταφέρνω να προχωρήσω και διάφορα εργασιακά.
  • Και ενώ μιλούσα με την αγαπημένη μου  ΚΚ (που είχαμε να τα πούμε τόσο καιρό), μου λέει ο Στεφανάκος ότι νυστάζει. Πηγαίνουμε στο δωμάτιο, του κλείνω το παντζούρι, ξαπλώνει με ένα βιβλίο και του εξηγώ ότι θα επιστρέψω σε λίγα λεπτά αφού ολοκληρώσω το τηλεφώνημά μου. Ε, σε 5 λεπτά είχε κοιμηθεί! Να είναι ο πυρετός, να είναι που έτσι κοιμάται στον παιδικό ή να είναι που μεγαλώνει κιόλας;
  • Και το Β' μέρος της ημέρας πήγε καλά -δεδομένων των συνθηκών! Κάναμε lunch break  πηγαίνοντας σουπερ-μάρκετ, τσιμπήσαμε παρέα σπίτι και ξανακοιμήθηκε! Ποιος, ο Στέφανος, να κοιμηθεί 2 φορές μες στην ημέρα (από 1,5 ώρα τη φορά) και με δική του πρωτοβουλία. Φαναστείτε!
  • Και έκαιγε τόσο πολύ που όταν τον είχα αγκαλιά ίδρωνα και εγώ! 
  • Ουφ, ελπίζουμε σε ένα καλύτερο πσκ και μία καλύτερη εβδομάδα γιατί έχουμε ταλαιπωρηθεί αρκετά και οι τρεις, ειδικά ο Στεφανάκος.
Καλό σαββατοκύριακο και καλή ψήφο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

How was your week?

  • Πόσο όμορφα γεμάτο αυτό το τριήμερο!
  • Έτσι, την Παρασκευή (όλως τυχαίως παγκόσμια ημέρα της yoga) πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας έξοδο ως ομάδα yoga! Απαρτία δεν είχαμε γιατί για αρκετούς έχουν ήδη ξεκινήσει οι διακοπές και οι καλοκαιρινοί γάμοι, αλλά μαζευτήκαμε 7-8 γυναίκες και ήπιαμε τα ποτά μας στο όμορφο Waves και έφτασαν μεσάνυχτα.
  • Και έριξε και μία μπόρα ενώ είμασταν εκεί! Κατακλυσμός!
  • Και έτσι, αφού κοιμήθηκα κατά τις 02.00 ο μικρός εισήχθη στο δωμάτιό μας 05.40 ακριβώς! Jesus!
  • Και το Σάββατο που προμηνυόταν βροχερό εξελίχθηκε σε ηλιόλουστο! Έτσι, αφού κάναμε τις τοπικές μας δουλειές αναχωρήσαμε για Λωζάνη!
  • Φάγαμε στο πάντα εντυπωσιακό (μέσα και έξω) Brasserie de Montbenon (πόσο τυχεροί είμασταν που βρήκαμε τραπέζι στην σκιερή του βεράντα με θέα το πάρκο και τη λίμνη!), παίξαμε με τον Στεφανάκο στο πάρκο με τα συντριβάνια, τα όμορφα λουλούδια και τα τεράστια δέντρα και απογευματάκι επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και εκεί που έβαζε στο youtube τραγούδια ο συνοδοιπόρος, κάποια στιγμή το αφήσαμε και έπαιζε μόνο του τις επόμενες επιλογές. Μία εκ των οποίων και ο Πυροσβεστήρας!
  • Δεν πίστευα στα αυτιά μου! Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω... πώς να σας εξηγήσω τι σημαίνει αυτό το τραγούδι για εμάς και την παρέα μας. Τι έχουμε ζήσει! Συγκινήθηκα και νοστάλγησα.
  • Και τρίτη ημέρα σερί (μεγαλεία!) είχα έξοδο, αυτή τη φορά με την αγαπημένη μου παρέα, αυτή του συνοδοιπόρου!
  • Έτσι, αφού κοιμήσαμε τον μικρό και αφού κατέφτασε η γλυκιά μας Gabrielle (που είχαμε να δούμε μήνες), μας παρέλαβαν οι φίλοι Πολωνοί και περιπλανηθήκαμε στο κέντρο και καθήσαμε για τσίμπημα και ποτά δίπλα στη λίμνη. Είχε και εκπληκτική, καλοκαιρινή βραδιά οπότε το σκηνικό ήταν ειδυλλιακό!
  • Κυριακή με σχεδόν 30 βαθμούς C και μεσημεριανό BBQ στον πανέμορφο κήπο της φίλης Αλεξάνδρας. Τι ευτυχία είναι να έχεις δικό σου κήπο! Πόσο μάλλον όταν συμπεριλαμβάνει λίμνη με νούφαρα, ψαράκια και βατραχάκια (!), τεράαστιο δέντρο με κρεμαστή κούνια, μικρό λαχανόκηπο, λεβάντες, οπωροφόρα δέντρα, πέργκολα με αμπέλια, τραμπολίνο και φουσκωτή πισινούλα! Παράδεισος!
  • Και -όπως αναμενόταν- τα περάσαμε εξαιρετικά! Ψήσαμε, φάγαμε, παίξαμε, γελάσαμε, τα μικρά τα έδωσαν όλα (ο Στεφανάκος σε πιο ντροπαλούς και ήσυχους ρυθμούς) και αναχωρήσαμε απόγευμα πια για το σπίτι με τον μικρό να κοιμάται -εννοείται- στο αυτοκίνητο και να τον ξυπνάμε -αναγκαστικά- με την επακόλουθη γκρίνια.
  • Και ο Στέφανος πλάθει πλέον τόσες ιστορίες με την φαντασία του! Και όλο μας μιλά για δράκους (άλλοτε αληθινούς, άλλοτε ψεύτικους και άλλοτε ρομπότ) και δεινόσαυρους (που τρώνε καλαμπόκια και πίνουν χυμούς) και για το σπίτι που μένουν και για το αυτοκίνητο που έχει και χωράει όλους του τους φίλους... είναι απόλαυση να τον ακούς!
  • Δευτέρα και η πρώτη εβδομάδα καύσωνα αυτού του ελβετικού καλοκαιριού είναι γεγονός! Μέχρι 38 βαθμούς έφτασε η θερμοκρασία!
  • La Canicule = ο καύσωνας
  • Και σπάσαμε ακόμη ένα ρεκόρ με πρωινό ξύπνημα στις 05.20! 
  • Νομίζω ότι τώρα που μπαινοβγαίνει ελεύθερα στο κρεβάτι του απλά με το που ανοίξει τα μάτια του τρέχει σε εμάς.
  • Τρίτη και το απόγευμα ήταν το καλοκαιρινό πάρτυ του παιδικού σταθμού και είχε ΤΟΣΗ ζέστη και ΤΟΣΗ δα σκιά που μισή ώρα αντέξαμε όλη και όλη. Τσιμπήσαμε 2 hot-dogs και επιστρέψαμε σπίτι για μπάνια και δροσιά.
  • Και ευτυχώς, στο σπίτι, με πατζούρια και παράθυρα κλειστά όλη την ημέρα, η θερμοκρασία είναι μια χαρά.
  • Την Τετάρτη είχαμε dejeuner francophone στη δουλειά οπότε το μεσημέρι έφαγα με τέσσερις γαλλόφωνους συναδέλφους και έβαλα τα δυνατά μου!
  • Και το απογευματάκι είχε ο συνοδοιπόρος "αποχαιρετιστήριο" δείπνο με το παλιό του τμήμα οπότε παρέλαβα εγώ τον μικρό από τον παιδικό και παρόλη την αρχική του κούραση και ένταση, περάσαμε ένα όμορφο και δημιουργικό δίωρο παρέα.
  • Και οι συνάδελφοι πήραν στον συνοδοιπόρο δώρο ρακέτα του τέννις!
  • Πέμπτη και αλλαγές από παντού! Αναμένονται δηλαδή. Επαγγελματικές. Για να δούμε.
Καλό σαββατοκύριακο και καλά μας μπάνια -επιτέλους!
ανδριάνα

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Ένοχη!


Πόσοι από εσάς επιστρέφετε πτώμα από τη δουλειά, κοιμίζετε τα παιδιά -αν έχετε, παίρνετε θέση στον καναπέ και τσουπ ανοίγετε την τηλεόραση ή τον υπολογιστή και παραμένετε έτσι, με το τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο, μέχρι να μην αντέχετε άλλο και να μεταφερθείτε απλά στο κρεβάτι για ύπνο; Ένοχη! Πρώτη θα σηκώσω το χέρι και πραγματικά με ντροπή. Γιατί αυτή η εικόνα δεν έχει καμία σχέση με την προ-Ελβετίας και προ-μητρότητας ανδριάνα. Μα καμία όμως! Και με την ανδριάνα που θέλω να πιστεύω ότι είμαι γενικότερα.

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

How was your week?

  • Εθνική απεργία την Παρασκευή στην Ελβετία για την στήριξη της γυναικείας ισότητας και σεβασμού και αλληλεγγύης, με σύνθημα "Μισθοί. Χρόνος. Σεβασμός".
  • Εμείς βεβαίως εργαστήκαμε αλλά ευτυχώς η Παρασκευή μας κύλησε καλά.
  • Είχα και ένα skype conference call 15.00-16.00 οπότε αναχώρησα νωρίτερα από το γραφείο και συμμετείχα από το σπίτι.
  • Πράγμα που σημαίνει ότι γλίτωσα κίνηση, κέρδισα χρόνο και κατάφερα και να λουστώ και να μαγειρέψω! Πολυτέλειες!
  • Την αγαπώ όμως αυτή την ευελιξία. Είναι θεωρώ ένδειξη σεβασμού και πολιτισμού. Ευχαριστώ!
  • Σάββατο και ξύπνημα από τις 06.00 (again!) με τον Στεφανάκο να ακολουθεί πλέον τη νέα του διαδρομή και να έρχεται μες στο σκοτάδι στη μεριά του κρεβατιού μου και να τεντώνει τα χέρια του για να ανέβει.
  • Και ενώ είμασταν έτοιμοι για ένα όμορφο και δημιουργικό Σάββατο, ο Στέφανος δεν ήταν στα καλύτερά του με πείσμα και αντίδραση και κλάμα. Ουφ.
  • Με τα πολλά, καταφέραμε να πάμε ένα σούπερ - μάρκετ και τις ανακυκλώσεις μας, και να κοιμηθεί το μεσημέρι (με τα χίλια ζόρια μεν - 2 ώρες δε!) οπότε ξεκουραστήκαμε και εμείς.
  • Και το απόγευμα (που ακόμα ο καιρός ήταν στεγνός) κατεβήκαμε στη λίμνη για πατίνι και μπάλα και φύση. Και δυσκολεύτηκε (!) αλλά τελικά συμμετείχε στις δραστηριότητες. Και πάνω στην ώρα που γέμιζε ο ουρανός, αναχωρήσαμε.
  • Και τσουπ, να ΄σου τηλεφώνημα από τους φίλους ότι κατευθύνονται για καφέ στο μικρό και τόσο όμορφο Neuveville
  • Προσαρμόσαμε και εμείς τα πλάνα μας και τους συναντήσαμε στο μικρό καφέ - εστιατόριο όπου περάσαμε 2 ώρες με συζητήσεις, σχέδια, παιχνίδια με τα μικρά και φοβερή μπόρα - χαλάζι! Πω πω!
  • Και ήταν και το καφέ όλο τζαμαρία και ήταν το θέαμα εντυπωσιακό!
  • Και το βράδυ ο συνοδοιπόρος είχε γενέθλιες μπύρες με τα αγόρια οπότε επιστρέψαμε  οι δυο μας με τον μικρό, κοιμήθηκε και μετά άπλωσα το στρωματάκι μου για ένα πολυαναμενόμενο και αναγκαίο yoga session!
  • Και η Κυριακή ξημέρωσε ηλιόλουστη και καταφέραμε να κοιμηθούμε έως και τις 08.00! Και είχαμε γεμάτο πρόγραμμα.
  • Έτσι, ξεκινήσαμε για ένα μικρό καφέ δίπλα στη παραλία του Boudry όπου συναντήσαμε αρκετές ελληνικές οικογένειες, συν τον διευθυντή των ελληνικών σχολείων Γενεύης και Λωζάνης, ώστε να διερευνήσουμε το ενδεχόμενο ίδρυσης ενός αντίστοιχου σχολείου στο μικρό μας Neuchatel.
  • Και τα πιτσιρίκια έπαιζαν στο γκαζόν και στη λίμνη (κυρίως με τους μπαμπάδες) και οι μαμάδες κάναμε ερωτήσεις και φτιάχναμε σενάρια.
  • Ολιγόωρη επιστροφή σπίτι για μια μακαρονάδα και ανασύνταξη, και αναχώρηση ξανά για το Neuveville αυτή τη φορά και BBQ δίπλα στη λίμνη σε αυτό το μαγευτικό τοπίο που βλέπετε παραπάνω.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά εικοσαριά, και είχε τέτοια ησυχία και άπλα! Και η φύση ήταν τόσο όμορφη με τα τεράαααστια δέντρα και τη λίμνη και τα ιστιοπλοϊκά.
  • Και οι άντρες έψησαν και οι γυναίκες είχαν μαγειρέψει και τα πιτσιρίκια έτρεχαν και σκαρφάλωναν και κυνηγούσαν μπάλες και μάζευαν κλαδιά, και η μία ομάδα προσπαθούσε να πετάξει τον αετό (οι επίδοξοι Kite Surfers!) και η άλλη ομάδα έπαιζε βόλεϊ και η τρίτη ποδόσφαιρο. Και άλλαζαν οι συνθέσεις, και όλοι έτρεχαν πίσω από όλα τα πιτσιρίκια, και πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Όταν η Κυριακή σου είναι τόσο όμορφη, η Δευτέρα ξημερώνει αλλιώς.
  • Και έτσι, με ήλιο και καλή διάθεση αναχωρήσαμε από το σπίτι, άφησα τον μικρό στον παιδικό και συνέχισα για Λωζάνη.
  • Τρίτη και σηκωθήκαμε από τις 06.00 οπότε είχαμε χρόνο -και διάθεση- για πρωϊνό, και χαλαρές ετοιμασίες, και λίγο παιχνίδι πριν αναχωρήσουμε για τον παιδικό.
  • Φάρμακο οι 7-8 ώρες αδιάκοπου ύπνου!
  • "Tα γυαλιά σου μαμά, έχει ήλιο" Ναι, είδες! Είναι καλοκαίρι. "Ναι, και έχει ζέστη και τρώμε παγωτά".
  • Δύο συνεχόμενα απογεύματα είχε ατυχήματα στο δρόμο οπότε δύο συνεχόμενα απογεύματα έκανα σχεδόν 1,5 ώρες για να φτάσω σπίτι. Και μετά, τρεχάτε ποδαράκια μου.
  • Τρίτη βράδυ και γιόγκα και με μία νέα Ελληνίδα μαθήτρια.
  • Και την Τετάρτη ήταν η επέτειός μας! Εννιά -ολόκληρα- χρόνια γάμου! Να μην σας πω πόσα συνολικά σχέσης.
  • Και με τους 30 βαθμούς, συναντηθήκαμε μετά τη δουλειά στο αγαπημένο Beau Rivage για κρασί και φαγητό.
  • Κάναμε και ένα πέρασμα από τους συναδέλφους του συνοδοιπόρου που έπιναν ποτά παραδίπλα και πίσω σπίτι για μπάνια και ανασυγκρότηση.
  • Και την Πέμπτη μας κάλεσε για ένα μικρό house warming πάρτυ ο συνάδελφος που μετακόμισε σε νέο σπίτι. Έτσι, πήγαμε παρέα μετά τη δουλειά σύσσωμη -σχεδόν- η ομάδα και περάσαμε τόσο όμορφα!
  • Και εννοείται ότι όποτε υπάρχει πιτσιρίκι κλέβει πάντα την παράσταση! Έτσι ο σχεδόν 2χρονος Caio ήταν γλυκύτατος και το κέντρο της προσοχής!
  • Και νοιώθω τόσο τυχερή με την ομάδα και τους συναδέλφους μου. Μου θυμίζει τις παλιές, ένδοξες ομάδες της H&K. Θυμάστε κορίτσια;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Λησμονιά



Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει Έλληνας τη σήμερον ημέρα που να μην έχει συγγενείς ή φίλους στο εξωτερικό. Κρίση και brain drain και σπουδές και ξενιτιά και ανεργία και η αναζήτηση μιας "καλύτερης" ζωής... Και ενώ οι αποστάσεις παραμένουν ίδιες από την εποχή που οι γονείς ή οι παππούδες μας ξενιτεύονταν, και η απουσία το ίδιο μεγάλη, είναι όλα τόσο, μα τόσο πιο εύκολα! Βιντεοκλήσεις, internet, δορυφόροι, αεροπλάνα, τρένα, ταχυδρομεία. Πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο οικονομικά. Κάποτε, όχι σε πολύ μακρινές μας εποχές, ένα ταξίδι ακόμα και στην Ευρώπη κόστιζε μια περιουσία και προϋπόθετε οργάνωση και αποταμίευση. Η κλήση στο εξωτερικό ήταν πολυτέλεια, ίντερνετ δεν υπήρχε, οπότε η μόνη ευκαιρία να δεις τους αγαπημένους - ξενιτεμένους σου ήταν είτε μέσω φωτογραφιών που έστελναν ταχυδρομικώς (και πιθανότατα έκαναν μήνες να φτάσουν στον προορισμό τους) είτε κατά τη διάρκεια αυτής της πολυαναμενόμενης, πολύτιμης και σπάνιας επίσκεψής τους στη μαμά πατρίδα. Από την άλλη, για τους ξενιτεμένους, η επαφή με την μαμά πατρίδα ήταν τόσο δύσκολη! Πώς να ενημερωθούν, πώς να διατηρήσουν και να μεταφέρουν την κουλτούρα τους και τη γλώσσα τους όταν δεν υπήρχε πρόσβαση στην ενημέρωση, στη ψυχαγωγία, στον πολιτισμό. Όταν μπορεί να περνούσαν μήνες για να λάβουν νέα από την πατρίδα (τοπικά, οικογενειακά αλλά και εθνικά). Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα ε; Όταν πλέον μπορείς να ταξιδέψεις στην Ευρώπη με 50 και 100 ευρώ, όταν σε δευτερόλεπτα βλέπεις τους αγαπημένους σου live και σου κάνουν περιήγηση στο καινούργιο τους σπίτι, όταν τους μιλάς καθημερινά με δωρεάν ιντερνετικές κλήσεις, όταν ένα γράμμα -ακόμα και ένα πακέτο- κάνει μόλις μερικές ημέρες για να φτάσει στον προορισμό του και όταν ακόμα και από την άλλη άκρη του κόσμου μπορείς να ακούσεις ελληνικό ραδιόφωνο, να διαβάσεις ελληνικές εφημερίδες και να παρακολουθήσεις ελληνική τηλεόραση.

Και όμως. Με όλες αυτές τις ανέσεις και τις ευκολίες, η απόσταση παραμένει μεγάλη και η απουσία το ίδιο. Και με όσους φίλους κατοίκους εξωτερικού (που είναι πολλοί πια!) το έχω συζητήσει, το παράπονο είναι το ίδιο και ένα: οι φίλοι που απομακρύνονται, οι φιλίες που παραμελούνται, τα πακέτα που δεν στέλνονται, η απόσταση (φυσική και συναισθηματική) που μεγαλώνει. Έτσι, χρόνο με το χρόνο, τα ταξίδια στην πατρίδα γίνονται όλο και πιο αμήχανα γιατί οι φίλοι έχουν προχωρήσει, συχνά χωρίς εσένα, οι ασχολίες έχουν αλλάξει, οι προτεραιότητες το ίδιο. Ελληνίδα φίλη που βρίσκεται στο εξωτερικό αρκετά χρόνια πια μου εξηγούσε πόσο τις λείπουν οι αγαπημένες της, παιδικές φίλες με τις οποίες ήταν πάντα τόσο δεμένη αλλά πλέον νοιώθει ότι εκείνες συνεχίζουν να πορεύονται παρέα αλλά χωρίς αυτή. Γιατί είναι μακριά. Γιατί είναι απούσα. Γιατί χάνεται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο η επαφή και η οικειότητα και η αμεσότητα. Γιατί θα προτιμήσουν τις φίλες που έχουν τόσο κοντά, πρακτικά αλλά και συναισθηματικά. Και βεβαίως, ακόμα μιλάνε και συναντιούνται αλλά όλο και λιγότερο, όλο και πιο μαγκωμένα, όλο και πιο τυπικά.

Αυτός είναι και ο μεγαλύτερός μου φόβος πια. Γιατί και τα δικά μας χρόνια στο εξωτερικό είναι πλέον 4,5 και οι ζωές όλων μας (ανεξαρτήτως χώρας και οικογενειακής κατάστασης και επαγγέλματος και συνθηκών) αλλάζουν τόσο πολύ που πολύ εύκολα ξεχνάς τον φίλo και την φίλη που ζει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Και τα τηλεφωνήματα αρχίζουν να αραιώνουν, και να νέα να συμπυκνώνονται, και οι συζητήσεις να συντομεύουν, και τα προγράμματα να διαφέρουν -ακόμα και όταν βρισκόμαστε στην ίδια πόλη. Και συνειδητά, και ο συνοδοιπόρος και εγώ, προσπαθούμε να είμαστε παρόντες σε όλα όσα συμβαίνουν στους αγαπημένους μας, και να διατηρούμε την επαφή όχι μόνο στα σημαντικά και τα μεγάλα αλλά και στα καθημερινά, σαν να είμασταν στην ίδια πόλη, αλλά μερικές φορές με πιάνει το παράπονο και εμένα (σαν τη φίλη που σας ανέφερα πιο πάνω) και νοιώθω ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο και μας ξεχνούν. Δεν είναι ότι αλλάζει το συναίσθημα και η αγάπη, θέλω να πιστεύω, αλλά αλλάζουν οι συνήθειες, και η επαφή. Και κάθε τηλεφώνημα λιγότερο είναι και ένα ακόμα χιλιόμετρο στην απόσταση. Το ξέρω ότι δεν μπορεί η σχέση να παραμείνει ίδια αλλά θέλω να πιστεύω ότι μπορεί να παραμείνει ουσιώδης και ενεργή. 

ανδριάνα

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

How was your week?

  • Η Παρασκευή μας ξεκίνησε με .. παιδίατρο. Το ετήσιο ραντεβού. Οπότε ο συνοδοιπόρος αναχώρησε για τη δουλειά και εγώ περίμενα τον Στεφανάκο να ξυπνήσει για να πάμε στον γιατρό.
  • Ψέματα δε θα σας πω. Μετά από την τελευταία μας επίσκεψη στον παιδίατρο που του πήραν αίμα, δεν του πολυαρέσει η ιδέα. Οπότε πήγαμε με κλάματα, κατάφερα και τον ηρέμησα αλλά μετά δεν ήθελε να συνεργαστεί σχεδόν καθόλου. Ούτε το ύψος του δεν καταφέραμε να πάρουμε. Με το που φύγαμε βέβαια ηρέμησε και πήγε στο σχολείο του χαρούμενος.
  • Έτσι επέστρεψα εγώ σπίτι για να κάνω το δεύτερο work from home της καριέρας μου.
  • Και το απόγευμα τον παραλάβαμε μαζί με τον συνοδοιπόρο από τον παιδικό και πήγαμε κατευθείαν για παραλήμνιο καφέ με την Βάια και την οικογένεια για να κάνουμε τα updates μας.
  • Σάββατο πρωί, και ενώ τα αγόρια άραζαν σπίτι, πετάχτηκα εγώ ένα άκρως απαραίτητο σούπερ-μάρκετ και με την επιστροφή μου αναχωρήσαμε για Bienne.
  • Εκεί μας έκαναν "δώρο" οι φίλοι μία ώρα ξεγνοιασιάς και ησυχίας καθώς αφήσαμε τα μικρά με την νέα τους ελληνίδα νταντά και πήγαμε οι ενήλικες για έναν καφέ και μια γρήγορη βόλτα.
  • Και επιστρέφοντας σπίτι, τους βρήκαμε χαρούμενους, φαγωμένους και μες στην ενέργεια.
  • Έτσι, βγήκαμε όλοι μαζί αυτή τη φορά, με τα πατίνια, για παγωτό και βόλτα στην πόλη και το πάρκο.
  • Εκεί βέβαια κατά τις 16.00 άρχισε να καταρρέει ο μικρός, έφαγε και μια μικρή τούμπα με το πατίνι και χτύπησε τα γόνατά του, οπότε πήραμε το δρομο του γυρισμού σιγά - σιγά.
  • Και το βράδυ βγάλαμε μέρος του καγκέλου του κρεβατιού του οπότε έχει πλέον πρόσβαση μόνος του. Για να δούμε πώς θα πάει.
  • Κυριακή με ασταμάτητη βροχή και ψύχρα!
  • Και το μεσημεράκι είχαμε το πρώτο γενέθλιο πάρτυ του μικρού Γιάννη οπότε μαζευτήκαμε οι γνωστοί - άγνωστοι, τα πιτσιρίκια ξεσάλωσαν, εμείς τα είπαμε και αναχωρήσαμε όλοι πτώμα απόγευμα πια.
  • Και όπως αναμενόταν, ο Στεφανάκος κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο κατά τη διαδρομή και απλά δεν ξύπνησε παρά μόνο το επόμενο πρωί! 18.00-06.00 λοιπόν!
  • Δευτέρα και αργία του Αγίου Πνεύματος. Τι να κάνεις όμως που έριχνε καρέκλες όλη την ημέρα. Κάναμε διάφορα σχέδια αλλά τελικά επικράτησε η ανάγκη για ξεκούραση και τακτοποίηση. 
  • Οπότε μείναμε σπίτι, κοιμηθήκαμε σχεδόν δίωρο το μεσημέρι και οι τρεις, μαγειρέψαμε, σιδερώσαμε και είδαμε παρέα την Mary Poppins που, μεταξύ μας, καθόλου δεν με ενθουσίασε. Δεν ήταν και μεταγλωττισμένη αλλά αυτό καθόλου δεν πτόησε τον Στεφανάκο.
  • Και το βράδυ, "εκμεταλλεύτηκε" τα νέα δεδομένα, και λίγα λεπτά αφότου είχε κοιμηθεί, τσουπ να 'τος μες στο σκοτάδι να περπατάει στον διάδρομο προς εμάς. Δύο φορές το έκανε και απλά τον επαναφέραμε στο κρεβάτι του.
  • Τρίτη και πίσω στις δουλίτσες μας, πάλι με βροχή -εννοείται!
  • Και στο δρόμο της επιστροφής με πήρε πρώτη φορά τηλέφωνο ο Στεφανάκος να μου πει ότι με περιμένουν για να φάμε! Και ότι με αγαπά πολύ! Αχ τι έχουμε να ζήσουμε ακόμα.
  • Και αυτές τις ημέρες που τις περάσαμε μαζί, σαν να ηρέμησε ο μικρός και να βρήκε τον εαυτό του πάλι. Σαν να του έπεσε βαρύ το φορτωμένο πρόγραμμα του Μαΐου με τους τόσους καλεσμένους και τα τόσα ταξίδια.
  • Τρίτη = yoga! Η συνήθεια που αγαπάμε και μας βγάζει από την ρουτίνα.
  • Και ο Στεφανάκος ζήτησε από μόνος του στον μπαμπά του εκεί κατά τις 8 παρά να πάει για ύπνο. Τι ευτυχία!
  • Την Τετάρτη τον πήγα εγώ το πρωί στον παιδικό σταθμό και έβρεχε! Και δεν είχα ομπρέλα αλλά εκείνος φορούσε το αδιάβροχό του με την κουκούλα. Και όπως τον πήρα αγκαλιά για να πάμε στο αυτοκίνητο, έβαλε τα χέρια του σφιχτά γύρω μου και μου λέει "εγώ θα σε καλύψω μαμά, έλα". Έτσι, έσκυψα και εγώ και σφιχταγκαλιασμένοι φτάσαμε στο αυτοκίνητο.
  • Και το απόγευμα τον παρέλαβα εγώ γιατί ο συνοδοιπόρος άργησε στη δουλειά και ετοιμάσαμε παρέα το οικογενειακό μας φαγητό, και παίξαμε, και κάναμε δουλειές.
  • Και το πρώτο πείραμα αποστολής πακέτου κατευθείαν στη δουλειά πέτυχε! Έτσι παρέλαβα τα καινούργια μου κάτασπρα superga.
  • Και εννοείται ότι μόλις είδε το κουτί ο Στέφανος ήθελε να δει το περιεχόμενο και να το εγκρίνει, "μου αρέσουν μαμά".
  • Και μέσα σε όλες τις σειρές, προστέθηκε και άλλη μία: Chernobyl. Σοκ από το πρώτο επεισόδιο.
  • Πέμπτη με ήλιο, yes, όλη μέρα, yes!
  • Και το μεσημέρι φάγαμε έξω, στην βεράντα, με τους συναδέλφους, πρώτη φορά! Μέσα Ιουνίου!
  • Και η ημέρα γέμισε με συναντήσεις και αναλύσεις και γέλια.
  • Και τέτοιον ήλιο δεν είναι να τον αφήνεις ανεκμετάλλευτο! Έτσι συναντηθήκαμε κατευθείαν με τα αγόρια μου παραλίμνια στο Neuchatel, φάγαμε τα burgers μας, συναντήσαμε φίλους, περπατήσαμε, χαζέψαμε τα ιστιοπλοϊκά, απολαύσαμε ήλιο και επιστρέψαμε σπίτι για ξεκούραση και ύπνους.
  • Αλήθεια εσείς στην Ελλάδα με τις ζέστες, τα μπάνια τα ξεκινήσατε;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Little friends


Ξέρετε ποιοι είναι οι πιο "δύσκολοι" φίλοι; Οι πιο απαιτητικοί; Αυτά τα μικρά ανθρωπάκια των τριών και πέντε και επτά χρόνων. Γιατί λειτουργούν με το ένστικτο, με το συναίσθημα. Παρορμητικά. Δεν τους απασχολούν οι τίτλοι, οι θέσεις, οι ρόλοι. Θέτουν τις δικές τους ιεραρχίες και σπουδαιότητες. Τι και αν είσαι η "θεία Μαρία ή η "γιαγιά" Μαρία ή η "ξαδέλφη" Μαρία. Δε σημαίνει απολύτως τίποτα αν εσύ δεν "εκμεταλλευτείς" τον τιμητικό αυτόν τίτλο στο έπακρο ώστε να δώσεις ουσία σε αυτή τη μοναδική σχέση. Αν δεν είσαι εκεί, ψυχή τε και σώματι. Αν δεν τους αφιερώσεις πραγματικό, ειλικρινή, ποιοτικό χρόνο. Αν δεν κυλιστείς στα πατώματα, δεν διαβάσεις το ίδιο παραμύθι εκατό φορές, δεν τρέξεις, δεν σκαρφαλώσεις, δεν αγκαλιάσεις, δεν γελάσεις. Αν δεν τους σταθείς στα χειρότερά τους, τότε που νοιώθουν τόσο μόνοι και τόσο ευάλωτοι. Τότε που οι περισσότεροι απλά τους κρίνουν και τους κατακρίνουν όταν το μόνο που πραγματικά χρειάζονται είναι λίγη ησυχία, υπομονή και κατανόηση. 

Είναι οι πιο απαιτητικοί φίλοι γιατί δεν εξαγοράζονται. Ούτε με τα καλά λόγια, ούτε με τα εντυπωσιακά δώρα, ούτε με τις κολακίες. Γιατί βλέπουν πίσω από τις λέξεις και εντοπίζουν την ουσία. Γιατί ο μόνος τους οδηγός είναι η αγάπη και την εντοπίζουν στα μάτια σου και στα χάδια σου. Γιατί καταλαβαίνουν, χωρίς να ανταλλάξετε κουβέντα, αν κάνεις κάτι με την καρδιά σου ή ως υποχρέωση, αν πραγματικά περνάς καλά μαζί τους ή απλά κοιτάς το ρολόι να περάσει η ώρα. Και έτσι, σιγά - σιγά, δημιουργούν τον δικό τους κύκλο, τις δικές τους φιλίες, τις δικές τους αδυναμίες. Δεν ξυπνούν ένα πρωί και αποφασίζουν ότι ο θείος Πέτρος είναι ο αγαπημένος τους. Την έχει κερδίσει αυτή τη θέση με το σπαθί του, με τη διάθεσή του, την αγάπη του, τη διαθεσιμότητά του μέσα στους μήνες και στα χρόνια. Με κόπο και υπομονή έχει χτιστεί μια αμφίδρομη σχέση όπου και οι δύο μαθαίνουν και εξελίσσονται και δένονται.

Όλα αυτά τα χρόνια έχω ευτυχήσει να έχω πολλούς μικρούς φίλους. Συγγενείς και μη. Νήπια αλλά και εφήβους. Ανίψια, βαφτιστήρια, παιδιά φίλων. Και πραγματικά με τιμά η αγάπη τους γιατί είναι καθαρή και ανιδιοτελής. Όπως είναι και η δική μου. Γιατί τους αφιερώνω χρόνο επειδή απλά περνάω καλά μαζί τους. Επειδή θέλω να τους μάθω και να μάθω. Επειδή προσπαθώ να μπω στα δικά τους παπούτσια και να ζήσω αυτό τον κόσμο, έστω για λίγο, ως τρίχρονο ή ως δωδεκάχρονο. Γιατί είναι πραγματικά μια μοναδική εμπειρία. Όσοι, λένε, ασχολούνται με παιδιά, παραμένουν για πάντα νέοι. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. 

Την επόμενη λοιπόν φορά, δώστε μια ευκαιρία στα πιτσιρικάκια που γυροφέρνουν στα πόδια σας, που τρέχουν γύρω από το τραπέζι και που σας τραβούν το μπατζάκι για να παίξετε. Σίγουρα μπορούν να σας καταπλήξουν αν έχετε ανοιχτή καρδιά και τα προσεγγίσετε με σεβασμό.

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019

How was your week (x2)?

  • Παρασκευή και ξεκίνησε το οδοιπορικό.
  • Και τελικά τα αεροδρόμια είναι μαρκάν πιο κουραστικά από τις πτήσεις (ακόμα και από αυτές που διαρκούν 10 ώρες).
  • Έτσι ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά με όλες τις βαλίτσες, με τον Στέφανο που δεν ήθελε να περπατήσει, με το πάρκινγκ, με τις μετακινήσεις, με όλες τις ουρές και τους ελέγχους! 
  • Και αυτή τη φορά ήταν σαν να έγραφε το κούτελό μου "τρομοκράτης". Δεν υπήρχε έλεγχος που να μην πέρασα! Τακτικός και έκτακτος, στην Ελβετία και στην Αμερική! Διαβατήρια (μέχρι και την άδεια παραμονής μου μου ζήτησαν στην Ελβετία), εκρηκτικά, τρόφιμα.....
  • Η πτήση πήγε όμως καλά, παρόλο που ο Στεφανάκος ξανα-ανέβασε πυρετό (ευτυχώς είμασταν οργανωμένοι με τα φάρμακα). Παρέμεινε όμως ήρεμος και κοιμήθηκε αρκετά, σε δόσεις και εναλλάξ πάνω σε εμένα και στον συνοδοιπόρο, παρακολούθησε τα Pat Patrouille (στα γαλλικά) με τα θαλασσί του ακουστικά, δεν έφαγε τίποτα και παρέμεινε ήρεμος καθ' όλη τη διάρκεια.
  • Εγώ από την άλλη, παρακολούθησα 2 ταινίες: Το A Star is Born (το οποίο βρήκα εξαιρετικό -ειδικά τον Bradley Cooper- και το οποίο με έκανε να κλαίω με λυγμούς, τόσο που μου έκανε νοήματα ο συνοδοιπόρος από την άλλη άκρη για να καταλάβει τι μου συμβαίνει) και το Bohemian Rhapsody (που βρήκα κάπως επιφανειακό και μέτριο).
  • Με αυτά και με εκείνα, πατήσαμε πόδι στο Μαϊάμι, περιμέναμε καμιά ωρίτσα για τον κλασικό έλεγχο διαβατηρίων και στην έξοδο μάς περίμενε ο αδελφός μου και οι 32 βαθμοί Κελσίου. Εξαιρετικά!
  • Σπίτι, τακτοποίηση, δωράκια και βουρ στην πισίνα! Αχ καλοκαιράκι -επιτέλους.
  • Και κάπως έτσι κύλησαν οι περισσότερες ημέρες, με πισίνα, ήλιο, παιχνίδια με τα μικρά, περιπάτους με τον τετράποδό μας φίλο Cullen, φαγητά από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη (από sushi μέχρι Περουβιανό και Μεξικάνικο), συζητήσεις και αναλύσεις.
  • Την Κυριακή οργανώθηκε και ένα BBQ ενόψει της Δευτεριάτικης αργίας (Memorial Day) αλλά και των γενεθλίων του αδελφού.
  • Έτσι έψησαν κρέατα για να φάει όλη η γειτονιά, κολυμπήσαμε, παίξαμε, γελάσαμε.
  • Και ο Στεφανάκος τα πήγε καλά με το jet lag και μόνο το πρώτο βράδυ ξύπνησε εκεί κατά τις 2.30 και έμεινε ξύπνιος για καμιά ωρίτσα. Τις υπόλοιπες ημέρες κοιμόταν κανονικά όλο το βράδυ απλά εκεί κατά το μεσημέρι που ήταν η ώρα του ελβετικού του βραδινού ύπνου έπεφταν οι ασφάλειες!
  • Έτσι την πατήσαμε το Σάββατο και φύγαμε άρον - άρον από το εμπορικό γιατί ήταν ο κακομοίρης σε σχεδόν λιπόθυμη κατάσταση. Τόσο που ανησυχήσαμε! Μετά όμως από μια ωρίτσας ύπνο και ένα μπανάκι ήταν μια χαρά.
  • Από το jet lag τα πήγαμε λοιπόν καλά, από ύπνο εμείς οι ενήλικες δεν τα πήγαμε όμως καθώς η συγκοίμιση με τον Στέφανο δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση έτσι όπως γυρνάει σαν σβούρα! Έτσι τα πηγαίναμε εναλλάξ τα βράδια και ο ένας τουλάχιστον κατάφερνε να κοιμηθεί. Ο άλλος απέκρουε τις κλωτσιές και έσωζε τον Στέφανο από τις βουτιές στο κενό.
  • Επίσης δεν τα πήγαμε πολύ καλά με το πείσμα και τα όχι του αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Πρώτη φορά στα χρονικά που ήθελε να μείνει σπίτι! Το ζήσαμε και αυτό. Και γενικά μια άρνηση ακόμα και σε αυτά που συνήθως αγαπά. Ουφ. Δύσκολα.
  • Τις υπόλοιπες, καθημερινές που ο αδελφός και η σύζυγός του βρίσκονταν στη δουλειά, εμείς κάναμε βόλτες στο κέντρο, στο Miami Beach, επισκεφθήκαμε την ιστορική πισίνα Venetian Pool, φάγαμε πρωϊνό με την γειτόνισσα Susan που είχαμε να δούμε 6 χρόνια, και γενικά ξεκουραστήκαμε και λιαστήκαμε.
  • Επισκεφθήκαμε και το αγαπημένο Wynwood για ένα απογευματινό παγωτό, το Aventura Mall για ψώνια και το σπίτι των φίλων που είναι πλέον και αυτοί μόνιμοι κάτοικοι Μαϊάμι εδώ και κανα-δυο χρόνια.
  • Και όλες τις ημέρες, παρόλους τους 30-32 βαθμούς και την απίστευτη υγρασία, ο Στεφανάκος δεν φόρεσε σορτς ούτε μία φορά! Είχε βλέπετε πάντα ψύχρα εντός (και στο σπίτι και στα μαγαζιά) από τον κλιματισμό οπότε με βάση αυτή τη θερμοκρασία αποφάσιζε και το ντύσιμό του. Με αποτέλεσμα να αγοράσουμε επιπλέον φόρμες γιατί η μισή του βαλίτσα ήταν σορτσάκια και βερμούδες.
  • Και την Παρασκευή είχαμε reunion καθώς κατέφτασαν στο Μαϊάμι και οι αδελφικοί μας φίλοι από τη Νέα Υόρκη. Τι χαρά!
  • Έτσι, περάσαμε την ημέρα όλοι παρέα στον Ζωολογικό Κήπο και μετά στο σπίτι για βουτιές και starbucks delivery (ω ναι!).
  • Και φτάσαμε σιγά - σιγά στο σαββατοκύριακο και στην Κυριακάτική μας αναχώριση, με ανάμεικτα συναισθήματα, με αναπάντεχες εξελίξεις, με απογοητεύσεις αλλά και μαθήματα. Βόμβα το κεφάλι μου, πλημμύρα τα συναισθήματα, ηφαίστειο ο θυμός... από πού να το πρωτοπιάσω. Το μάζεψα όμως κάπως μέσα μου, το ανέλυσα και ίσως να πήρα το μάθημά μου. Θα δείξει.
  • Και ο γυρισμός ήταν βραδινός και πολύ πιο εύκολος καθώς ο Στεφανάκος κοιμήθηκε τουλάχιστον 5-6 ώρες, συν άλλη μία στο αυτοκίνητο στη διαδρομή Ζυρίχη - Neuchatel, οπότε έφτασε φρέσκος - φρέσκος σπίτι. Ο συνοδοιπόρος βέβαια πτώμα οπότε κοιμήθηκε ένα απογευματινό 2ωρο ενώ ο Στεφανάκος και εγώ παίζαμε και τακτοποιούσαμε.
  • Και με την επιστροφή μας, εκτός από λογαριασμούς (γκρρ..) το γραμματοκιβώτιό μας έκρυβε και μία καρτ ποστάλ. Από τον νονό, για τον Στεφανάκο, από το πρόσφατό του ταξίδι στην Ιταλία! Πόσο τον αγαπώ για αυτές τις μικρές αλλά και τόσο πολύτιμες πράξεις αγάπης. Ευχαριστούμε :) ! 
  • Και η Ελβετία μάς υποδέχτηκε καλοκαιρινή, με σχεδόν 30 βαθμούς! Τι δώρο!
  • Και το βράδυ κοιμήθηκα από τις 20.00! Τόση ήταν η κούρασή μου.
  • Τρίτη και επιστροφή στις δουλίτσες μας (όπως λέει και ο Στέφανος) και στον παιδικό σταθμό. Με ηρεμία και συνεργασία.
  • Και ήταν τόσο πηγμένη η ημέρα που ούτε που το κατάλαβα πότε πήγε 17.00! Το ευχαριστήθηκα όμως. Μου είχαν λείψει πρέπει να παραδεχτώ. Όχι οι ασυνέπειες και οι αβεβαιότητες των διαφόρων projects όσο οι συνάδελφοι και η συνεργασία μας.
  • Και μαζί με τις δουλίτσες επιστρέψαμε και στην γιόγκα, βεβαίως βεβαίως! Και όλο και έχουμε νέες αφίξεις και μεγαλώνει η παρέα.
  • Και η Τετάρτη συνεχίστηκε γεμάτη, αφού άφησα τον μικρό το πρωί στον σταθμό, με νέα projects, ετοιμασίες για τις ελληνικές μας - καλοκαιρινές διακοπές (and the winner is.... Τζια!), μαγειρικές και συμμαζέματα (μέρος #35).
  • Και η Πέμπτη ξημέρωσε με συννεφιά και ψιλόβροχο (not again!) και με βρήκε με καλοκαιρινή αμφίεση και πρωϊνό τρέξιμο γιατί -πάλι- κλείσαμε το ξυπνητήρι και κατά τύχη άνοιξα τα μάτια μου στις 07.30 (αντί για τις 07.00 που ξυπνάμε). 
  • Τέτοια ήταν η κούρασή μας αυτή την εβδομάδα που δεν μπορούσαμε να ξυπνήσουμε το πρωί. Και οι τρεις.
  • Η ημέρα κύλησε καλά, δημιουργικά και γεμάτα και το απόγευμα ο Στεφανάκος ήταν σε τρελά κέφια και παίξαμε (και μαζί και χώρια) εξαιρετικά!
  • Και το βράδυ είχε Handmaid's Tale Season #3! Επιτέλους!
Καλό σαββατοκύριακο αγαπημένοι!
Για εμάς τριήμερο (λόγω του καθολικού Αγίου Πνεύματος)! Γιούπι!

ανδριάνα

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή! Και πήγα εγώ το πρωί τον μικρό στο σχολείο και ακολούθησε μία ήσυχη -σχετικά - ημέρα στη δουλειά.
  • Και το απόγευμα παρέλαβα τον μικρό ώστε ο συνοδοιπόρος να προλάβει να κάνει κάποιες επιπλέον αγορές και δουλειές.
  • Και σπίτι υποδεχτήκαμε του γειτόνους με τον μικρό Ορφέα (ο οποίος κοιμήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της επίσκεψής του) που πολύ μας είχαν λείψει και που δυστυχώς περνούν τη φάση "κολικοί".
  • Και ο Στεφανάκος έφερνε την κουβερτούλα του για να τον σκεπάσει και αναποδογύρισε όλο το κουτί με τα παιχνίδια για να βρει το μασητικό - παπάκι που είχε μικρός ώστε να του το δώσει.
  • Σάββατο και -επιτέλους- ο Στεφανάκος μάς έκανε το χατήρι και ξύπνησε λίγο πιο αργά (κατά τις 08.00 δηλαδή).
  • Και το πρόγραμμα είχε κομμωτήριο για εμένα και συνάντηση με τον ξάδελφο ο οποίος μας επισκέφθηκε από την Γενεύη. Γιόρταζε και ο πεζόδρομος του Neuchatel τα 40 του χρόνια οπότε είχε κόσμο και εκδηλώσεις και stands και μπάντες.
  • Ο καιρός ήταν κλασικά μουντός αλλά τουλάχιστον δεν έβρεξε. Οπότε περιπλανηθήκαμε στο κέντρο και στο κάστρο, δείξαμε στον ξάδελφο τα βασικά σημεία της πόλης μας και το μεσημεράκι ξεκινήσαμε για Bienne και το κλασικό, αγαπημένο, Ιταλικό εστιατόριο. 
  • Εννοείται ο μικρός κοιμήθηκε στο αμάξι, φάγαμε και συνεχίσαμε παρέα με τους ντόπιους φίλους και επισκέπτες προς το κέντρο της Bienne για πατίνι, τρέξιμο, παιχνίδι, καφέ και συζητήσεις.
  • Κοιμήθηκε ο μικρός και το βραδάκι είχε Eurovision. Φανατικός ο ξάδελφος οπότε όχι απλά την παρακολούθησα αλλά έμεινα ξύπνια μεταμεσονύχτια για να ολοκληρωθεί και η ψηφοφορία! Και για τα πρακτικά κέρδισε η Ολλανδία με ένα κατ' εμέ συμπαθητικό αλλά μέτριο τραγούδι.
  • Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα παρακολοηθήσει την ψηφοφορία! Ούτε που ήξερα τις αλλαγές.
  • Το πρώτο μέρος της Κυριακής το περάσαμε σπίτι με πρωινό, συμμαζέματα, συζητήσεις και εντάσεις από τον Στεφανάκο ο οποίος δεν περνούσε την καλύτερή του μέρα (ουφ). Ίσως το τόσο γεμάτο πρόγραμμα με συνεχόμενους επισκέπτες και ολοήμερες βόλτες να τον έχει κουράσει. Εδώ έχει κουράσει εμάς.
  • Αφού αφήσαμε τον ξάδελφο ώστε να επιστρέψει στη Γενεύη, συνεχίσαμε για Λωζάνη και το γενέθλιο πάρτυ της μικρής Έλενας.
  • Και τα περάσαμε πολύ όμορφα, με τα μικρά να παίζουν δημιουργικά, και εμάς να περνάμε από συζήτηση σε φαγητό και από παιχνίδι και κρέμασμα φωτιστικών.
  • Κούραση. Αυτό ήταν το βασικό συναίσθημα το βραδάκι της Κυριακής. Είμαστε όμως στην τελική ευθεία των πρώτων μας διακοπών του έτους οπότε αυτό και μόνο αρκεί για να μας δώσει ώθηση.
  • Δευτέρα και μια νέα, exciting εβδομάδα ξεκίνησε που οδηγεί στο μεγάλο ταξίδι του έτους!
  • Εγώ όμως δεν αισθανόμουν καθόλου καλά και έτσι πέρασα όλη την ημέρα με πονοκέφαλο, πεσμένη ενέργεια και μια βαριά αίσθηση στο σώμα.
  • Και το πρωί της Τρίτης μας χτύπησε ο πυρετός! Ευτυχώς όχι όλους αλλά ο Στεφανάκος ψηνόταν ο κακομοίρης! Έτσι βρήκαμε και την εξήγηση της δικής μου αδιαθεσίας. 
  • Και το πρωί πήγα στη δουλειά αλλά το απογευματάκι έφυγα νωρίς γιατί ο μικρός δεν τα πήγαινε καλά.
  • Και όλο το απόγευμα το περάσαμε αγκαλιά, με παιχνίδια και βιβλία, και ήταν σε πολύ καλή διάθεση αλλά ο πυρετός έφτασε τους 39 βαθμούς.
  • Κατάφερα να πάω και στην γιόγκα το βραδάκι και μου έκανε -όπως πάντα- πολύ καλό! Και η ομάδα μεγαλώνει και οι 3 βασικές εθνικότητες είναι από Γερμανία, Πολωνία και Ελλάδα. 
  • Και το βράδυ κοιμήθηκε ο γλυκούλης αλλά έβηχε πολύ και ξυπνούσε με κλάματα μες στον ύπνο του.
  • Έτσι ξημέρωσε η Τετάρτη και δεν ήξερα τι να κάνω.... τελικά αποφασίσαμε να δουλέψει από το σπίτι ο συνοδοιπόρος, να πάω εγώ στο γραφείο και να συντονίσουμε το ραντεβού στον παιδίατρο.
  • Και ήταν τόσο αβοήθητος το πρωί ο γλυκός μου, κόκκινος - κόκκινος, με τα χεράκια του να καίνε, ιδρωμένος, να κουρνιάζεται δίπλα μας αναστενάζοντας, προσπαθώντας να παρηγορηθεί και να ξεκουραστεί λιγάκι.
  • "Μαμά, θα πάμε στις δουλίτσες μας σήμερα;" Όχι Στεφανάκο μου. "Είναι Σάββατο;" Όχι αγάπη μου. Επειδή έχεις πυρετό θα πρέπει να μείνεις με τον μπαμπά σπίτι (η συζήτηση στις 06.00 το πρωί).
  • Ε, με το που έφυγα, έτρεξε να βάλει παπούτσια και μπουφάν για να πάει σχολείο. Το λες και καλό σημάδι που έχει αγαπήσει πια τόσο το σχολείο και τους συμμαθητές του που ανυπομονεί να πάει να τους βρει. 
  • Και στο γραφείο, εκεί που καθόμασταν, να ΄σου μία πάπια με 2 τοσοδούλικα παπάκια να την ακολουθούν, να ανεβοκατεβαίνουν το γκαζόν αμέριμνα μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκαν δύο κοράκια και πολιορκούσαν -στην κυριολεξία- τα μικρά. Θρίλερ. Η μαμά πάπια βεβαίως έκανε ότι ήταν απαραίτητο και τα κοράκια εξαφανίστηκαν!
  • Σε ένα παράλληλο σύμπαν, τα δύο αγόρια τα πήγαν περίφημα στο σπίτι (με παιχνίδια αλλά και δουλειά) και το μεσημέρι πήγαμε όλοι μαζί στον παιδίατρο και μείναμε κανά δύωρο!
  • Και γιατί ο γιατρός μας δέχτηκε με αρκετή καθυστέρηση και γιατί αποφασίσαμε να του πάρει και αίμα ώστε να δούμε επιτόπου το επίπεδο του ιού και να παρθούν οι αποφάσεις για τα επόμενα βήματα -κυρίως ενόψει του ταξιδιού.
  • Και έτσι, για πρώτη φορά, τον τσίμπησαν τον Στεφανάκο στο δάχτυλό του και του πήραν αίμα. Και γενικά δεν ήθελε καθόλου να τον εξετάσει ο γιατρός (ο οποίος δεν ήταν ο δικός μας αλλά ένας άλλος του ίδιου κέντρου).
  • Έτσι, απόγευμα πια, περπατήσαμε μέχρι τον σταθμό για το φαρμακείο και είπαμε να το ρίξουμε έξω με take-away junk food.
  • Και το βράδυ ξύπνησε πάλι 2-3 φορές ευτυχώς χωρίς υψηλό πυρετό αλλά με βήχα και συνάχι.
  • "Μαμάαααα, μαμάααα" ακούστηκε εκεί κατά τις 03.00 μια ψιθυριστή φωνή. "Έχω μύξα". Γέλαγα μέσα στη νύχτα και μέσα στην κούρασή μου.
  • Ευτυχώς όμως την Πέμπτη ξημέρωσε αισθητά καλύτερα ο μικρός και ήταν η σειρά μου να μείνω μαζί του σπίτι.
  • Έτσι, μπήκα online σε κάποια meetings, έκανα λίγη δουλίτσα, ο Στεφανάκος είδε τα paw patrol του και γενικά ήταν πολύ συνεργάσιμος.
  • Ο πυρετός σε ύφεση αλλά το συνάχι σε άνοδο! Η μύτη του και τα μάτια του δεν σταμάτησαν να τρέχουν! Πολύ ταλαιπωρήθηκε ο κακομοίρης.
  • Άρχισαν και τα δικά μας λαιμά να μας γρατζουνάνε και κάνουμε το σταυρό μας να την γλυτώσουμε.
  • Και είχε -επιτέλους- 2 πραγματικά ανοιξιάτικες και ηλιόλουστες ημέρες.
  • Και το απόγευμα φτιάξαμε παρέα με τον Στεφανάκο τη δική του βαλίτσα (τι χαρά που είχε! περισσότερο πιστεύω επειδή είχε άποψη στο τι θα πάρουμε και ένοιωθε ότι συμμετείχε ουσιαστικά) και αφού κοιμήθηκε, τρέξαμε εμείς να προλάβουμε όλα τα υπόλοιπα (βαλίτσες, συμμαζέματα του σπιτιού, καθαριότητες, συνεννοήσεις).
  • Πολλές και μακρές απουσίες αυτήν την άνοιξη.... σαν κάποιοι εν Ελλάδι φίλοι μας να έχουν χαθεί λιγάκι.
Άντε και καλό μας ταξίδι. Στείλτε θετική ενέργεια να προσγειωθούμε υγιείς και σώας τα φρένας και οι τρεις.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes