Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

How was your week?

  • Είχε έναν ήλιο την Παρασκευή! Εκπληκτικό! Δεν μπορέσαμε να του αντισταθούμε και αφού κάναμε τις πρωινές μας δουλειές, πήραμε το πατίνι και περπατήσαμε μέχρι την λίμνη.
  • Είχε όμως και ένα κρύο! Απερίγραπτο!
  • Δεν υπήρχε όμως γυρισμός.. και έτσι και μπάλα παίξαμε και πετραδάκια πετάξαμε και τα δέντρα παρατηρήσαμε και μες στις λάσπες γίναμε και ... παγώσαμε.
  • Επιστροφή σπίτι, ξεκούραση, φαγητό, δουλειές και το βραδάκι εγκαινιάσαμε το μικρό σουβλατζίδικο που άνοιξε στην πόλη μας! Πρώτη του ημέρα ήταν αλλά θα μπορούσε να τα πάει και καλύτερα. Επιφυλασσόμαστε λοιπόν.
  • Και το Σάββατο είχαμε πρωινή αναχώριση για το βουνό και σκι με τον φίλο Βασίλη!
  • Αφού λοιπόν βρήκαμε εξαιρετική θέση πάρκινγκ και ξεφορτώσαμε τον εξοπλισμό, άρχισαν τα αγόρια το σκι τους ώστε να παίξουμε εμείς. Πού να παίξουμε που δεν σταμάτησε να κλαίει!
  • Με τα πολλά, με πολλές αλλαγές σκηνικού και προσπάθειες, μπήκαμε τελικά μέσα στο σαλέ, πήραμε τις ζεστές μας σοκολάτες, βγάλαμε το βιβλίο με τα αυτοκόλλητα και βρήκαμε τις ισορροπίες μας.
  • Και αφού επέστρεψαν τα αγόρια, βγήκα και εγώ για 2 (μετρημένες) κατεβασιές. Παίξαμε μετά και όλοι μαζί με το έλκηθρο και το χιόνι, απολαύσαμε τον ήλιο και επιστρέψαμε σπίτι γεμάτοι και κουρασμένοι.
  • Το υπόλοιπο λοιπόν του Σαββάτου είχαμε μαγείρεμα, ξεκούραση, μπάνια, παιχνίδια... Ήρθε και για 2 ωρίτσες η Gabrielle ώστε να ξαναβρεθούν με τον Στεφανάκο και να ηρεμήσουμε και εμείς λιγάκι (λέμε τώρα).
  • Και φτιάξαμε κόκκινες, γεμιστές πιπεριές με ρύζι και κουκουνάρι και σταφίδες και βγήκαν εκπληκτικές!
  • Και την Κυριακή ξυπνήσαμε με την ανυπομονησία να παρακολουθήσουμε τον αγώνα του Στέφανου Τσιτσιπά με τον Roger Federer στο πλαίσιο του Australian Open. Ματσάρα! Που όμως δεν είδαμε γιατί δεν το έδειχνε τελικά πουθενά..... Παρακολουθήσαμε όμως online λεπτό προς λεπτό τη μεγαλειώδη αυτή νίκη του Στέφανου. Και τι ωραίο που τον λένε -και αυτόν- Στέφανο!
  • Και το μεσημεράκι πήγαμε στους φίλους για BBQ, παιχνίδια με την Νινίνα, καφέ και συζητήσεις.
  • Γεμάτη Δευτέρα, με τον Τσέσο για πρώτη φορά καλεσμένο σπίτι μας για το καθιερωμένο μας γεύμα και παιχνίδια με τον μικρό.
  • Και το βράδυ έβαλαν μπαμπάς και γιος τα μαγιώ τους και έκαναν χαμό στην μπανιέρα!
  • "Όταν μεγαλώσω πάω και εγώ δουλειά, βάλω πουκάμισο και πάω δουλέψω με μπαμπά". Να έρθω και εγώ μαζί σας; "Μαμά θες και εσύ δουλέψεις;; Μαζί μας;; Ναι, δουλέψουμε όλοι μαζί."! Και το χαμόγελό του ήταν διάπλατο, και με αγκάλιαζε και μου έλεγε ξανά και ξανά πώς θα δουλέψουμε οι 3 μας, και τις επόμενες ημέρες συνέχιζε να με ρωτάει και να το επιβεβαιώνει.... Ο γλυκός μου!
  • Τρίτη με όμορφο, εσωτερικό πρόγραμμα, αναχώριση για τον παιδικό και ύπνο (ξανά) στο αυτοκίνητο.
  • Επιστροφή γρήγορα-γρήγορα σπίτι για γαλλικά, yoga και κοκκινιστό!
  • Και το απόγευμα είχαμε συνάντηση με τον Arnaud, τον υπέυθυνο δάσκαλο του Στεφανάκου για να μας κάνει μία γενική επισκόπηση του ενάμιση χρόνου που ήταν στο τμήμα των trotteurs. Γιατί από βδομάδα μεταφέρεται στους grands! Πώς; Πότε; Κιόλας; Αφήστε τα. Πότε πήγε και δεν περπατούσε καν και πότε μεταφέρεται στους μεγάλους!
  • Και την Τετάρτη ξύπνησε ο μικρός στις 09.15!! Οπότε δεν πήγαμε στο τραμπολίνο αλλά περάσαμε πολύ όμορφα τα δυο μας.
  • Και το μεσημεράκι το έριξε το χιόνι του!
  • Και το βραδάκι είχαμε την παρουσίαση του νέου τμήματος στον παιδικό σταθμό. Οπότε γνωρίσαμε τη νέα δασκάλα που θα έχει υπό την ευθύνη της τον Στεφανάκο, την Charlotte, περιηγηθήκαμε στον χώρο και ευχηθήκαμε να πάνε όλα καλά.
  • Και το βράδυ κλείσαμε και τα καλοκαιρινά μας εισητήρια για Αθήνα. Μακρινό σας φαίνεται ε; Έχουμε μπει και εμείς για τα καλά στον ελβετικό προγραμματισμό γιατί, έξι μήνες πριν, τα εισιτήρια ήταν ήδη τσιμπημένα.
  • Πέμπτη με δουλειές εντός και καφέ σπίτι της φίλης Βάιας με τα μικρά να παίζουν και εμάς να μιλάμε για ταξίδια.
  • Και το βραδάκι εορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του Παναγιωτάκη! Ήταν άρρωστος το προηγούμενο σκ που είχαν προγραμματιστεί οι εορτασμοί οπότε μεταφέρθηκαν για Πέμπτη ώστε να προλάβουν και οι παππούδες που είχαν έρθει επιτούτου από Ελλάδα.
  • Είναι τόσο όμορφο και συγκινητικό να βλέπεις τα πιτσιρίκια να μεγαλώνουν παρέα και να δένονται. Λάμπουν τα πρόσωπά τους όποτε συναντιούνται.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα


Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή με κέφι, δημιουργικότητα, παιχνίδια και γέλια.
  • Και το μεσημέρι είχαμε φαγητό με τον Cesco οι 3 μας (πολύ καιρό είχαν να συναντηθούν τα αγόρια). Και είχε μία ανυπομονησία και έναν ενθουσιασμό ο Στεφανάκος!
  • Πήρε μαζί την βαλιτσούλα playmobil με τους ποδοσφαιριστές του, του έκανε ερωτήσεις, μοιράστηκαν φαγητό... Του εξήγησα και εγώ του Στεφανάκου ότι απαντάμε όταν μας ρωτάνε, κάνουμε και εμείς ερωτήσεις για να γνωρίσουμε καλύτερα τον άλλο. Και πραγματικά ήταν ομιλιτικότατος.
  • Και στην επιστροφή κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και μεταφέρθηκε επιτυχώς στο κρεβάτι του.
  • Επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος λίγο νωρίτερα οπότε προλάβαμε να κάτσουμε και ένα μισάωρο ήσυχα στον καναπέ.
  • Το project του Σαββάτου ήταν η έρευνα και ενδεχομένως αγορά, εξοπλισμού σκι. Ουάου!
  • Και μετά από 1-2 καταστήματα πετύχαμε έναν νέο αλλά έμπειρο και εξυπηρετικό πωλητή, πετύχαμε και 2 σετ πεδίλων του επιπέδου και μεγέθους μας σε φοβερά εκπτωτική τιμή και μπαμ, τα αγοράσαμε! 
  • Καθ' όλη τη διάρκεια είχαμε βέβαια και τον Στέφανο να κλαίει επειδή ήθελε και αυτός να αγοράσει σκι.
  • Και όταν του εξηγούσα (για χιλιοστή φορά τουλάχιστον) ότι είναι ακόμα μικρός, δεν έχει μπότες στο μέγεθός του και του χρόνου που θα έχει μεγαλώσει θα κάνει και αυτός,  η απάντησή του ήταν "Μα μεγάλωσα μαμά! Είμαι μεγάλος τώρα!"
  • Για ενώ θα συνεχίζαμε την έρευνα εξοπλισμού και στην κοντινή Μπιλ, αφού τελικά τα αγοράσαμε, κάναμε μόνο την επίσκεψη για να δούμε τους φίλους.
  • Φτιάξαμε και μία γρήγορη μακαρονάδα, έπαιξαν τα μικρά εξαιρετικά, συζητήσαμε εμείς τα του σκι και των εκδρομών και των προγραμμάτων, φάγαμε εκπληκτικούς, σπιτικούς κουραμπιέδες και αναχωρήσαμε απογευματάκι ώστε να παραλάβουμε τον εξοπλισμό και να επιστρέψουμε σπίτι.
  • Την Κυριακή οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές αλλά είπαμε να την κάνουμε την εξόρμηση στο κοντινό μας χιονοδρομικό κέντρο Bugnenets.
  • Συννεφιά, αέρας, ψιλό χιόνι, μάθημα σκι εγώ με μια φίλη, κλάμα ο μικρός non-stop και κακή διάθεση.... Συναντήσαμε αρκετούς φίλους των οποίων τα παιδιά είχαν μάθημα σκι αλλά δεν μπορέσαμε να παραμείνουμε. Ο συνοδοιπόρος δεν έκανε καν σκι, εγώ μόλις τελείωσα το μάθημα πήγα να τους βρω στο αυτοκίνητο όπου ο μικρός ήδη κοιμόταν - πτώμα - και επιστρέψαμε σπίτι για μαγείρεμα, ανασυγκρότηση και ξεκούραση.
  • Και το απογευματάκι είχαμε reunion με τη φίλη που μένει πλέον στη Γενεύη, στο σπίτι των γειτόνων. Και εκεί ήταν βεβαίως και ο φίλος Anel, αγαπημένος του Στέφανου, με τις μπάλες, και τα κόλπα του και την πάντα καλή του διάθεση. Και ήπιαμε τους καφέδες μας, φάγαμε τα γλυκά μας (δεν θα χάσω τα κιλά των γιορτών ποτέ!), είπαμε τα νέα μας, παίξαμε κιθάρες και επιστρέψαμε βραδάκι πια σπίτι για ύπνο.
  • Και επειδή όλα (μα όλα) εξηγούνται (άλλο αν εμείς δε φτάνουμε πάντα στη λύση του μυστηρίου), ο μικρός ανέβασε πυρετό μες στη νύχτα. Για αυτό -προφανώς- και η ολοήμερη γκρίνια και άρνησή του.
  • Και από Κυριακή βράδυ έως Δευτέρα βράδυ ψηνόταν ο κακομοίρης με πάνω από 39 πυρετό. Η διάθεσή του όμως ακμαία! Έχει κληρονομήσει και τη δική μου λογοδιάρροια (έτσι λένε ότι έκανα και εγώ όποτε είχα πυρετό μικρή).
  • Σπίτι λοιπόν όλη τη Δευτέρα, με μακρύ μεσημεριανό ύπνο του μικρού, σιρόπια, χαρτομάντηλα, παιχνίδια, πολλές αγκαλιές και χάδια, και γρήγορο σούπερ-μάρκετ γιατί ήταν και τα γενέθλια του συνοδοιπόρου και θέλαμε να του ετοιμάσουμε κάτι special!
  • Έτσι, μαγειρέψαμε χοιρινό με δαμάσκηνα και πουρέ, αγοράσαμε και μία τούρτα millefeuille, και το βραδάκι φάγαμε όλοι μαζί και έσβησαν παρέα τα αγόρια το κεράκι.
  • Η Τρίτη ξημέρωσε με εκπληκτικό ήλιο και τον μικρό απύρετο (yes!), και συνεχίστηκε με παιχνίδια, τακτοποιήσεις, διαχείριση κρίσεων (η αναχώρηση - απουσία του μπαμπά -new entry κρίση, ο παιδικός σταθμός, και φτου και από την αρχή....), φαγητό και αναχώριση για τον παιδικό σταθμό με το απαραίτητο δράμα.
  • Εκεί που διάβαζα το βιβλίο μου και καθόταν δίπλα μου ο Στεφανάκος, ρίχνει μια ματιά και βλέπει αυτά τα "τικ" που βάζουμε μερικές φορές στις λίστες. Και μου λέει "Α, τέτοια έχουν και τα παπούτσια μου". Προφανώς για το σήμα της nike μιλούσε. Θα μας τρελάνει!
  • Το βραδινό όμως μάθημα yoga ήταν τόσο όμορφο. Δεν ξέρω γιατί αλλά σαν να είχαμε συντονιστεί όλες με κάποιον τρόπο. Και στο τέλος, μου το είπαν κιόλας! Το κεντρικό θέμα ήταν balancing the right & left brain.
  • Τετάρτη με ακόμη έναν εξαιρετικό ήλιο και πολικές όμως θερμοκρασίες, και τον μικρό να περνάει τις φάσεις του (φάση "κάνω του κεφαλιού μου και ας υποτίθεται ότι συμμετέχω σε μία ομάδα", φάση "όχι και όχι και όχι" και φάση "πιπίλα"). Splendid!
  • Και το μεσημέρι, ενώ κοιμήθηκε με τα χίλια ζόρια (επιμένω λίγο τις Τετάρτες λόγω της πρωινής γυμναστικής), τελικά ξύπνησε μετά από 3 (!) ώρες!
  • Και εννοείται ότι δεν ήθελε να πάει στο σχολείο (παρόλες τις συζητήσεις βράδυ - πρωί, παρόλο που κάθε απόγευμα επιστρέφει ενθουσιασμένος και μας λέει πόσο ωραία πέρασε). Και έτσι, αφού ετοιμάστηκε με το ζόρι και γκρίνιαζε σχεδόν σε όλη τη διαδρομή, με το που φτάσαμε και είδε τους συμμαθητές του να παίζουν στην αυλή, τα ξέχασε όλα, σκούπισε τα δάκρυά του, μου παρέδωσε πιπίλα και Μίκυ και άρχισε να τρέχει, να παίζει και να γελά. Αχ ... 
  • Με αυτά και με εκείνα, μία ωρίτσα μου έμεινε πάνω - κάτω "ελεύθερη", ακύρωσα τα σχέδια που είχα για λίγο περπάτημα στον ήλιο (μα 2 ημέρες με φουλ ήλιο και εγώ να μην έχω ξεμυτίσει καθόλου!) και επέστρεψα σπίτι να κάνω ότι προλάβω.
  • Και το βράδυ ξεστολίσαμε! Ε, καιρός ήταν! Και ο μικρός ήταν μες στον ενθουσιασμό για να βοηθήσει, παίρνοντας ένα - ένα τα στολίδια προσεκτικά, και τοποθετώντας τα στις κούτες.
  • Πέμπτη εντός! Παρόλο που κάθε μέρα ζητάει να πάμε "βότα", εν τέλει πιστεύω ότι είναι πιο ήρεμος και χαρούμενος όταν είμαστε σπίτι. Και τι δεν κάναμε.... πλυντήρια, πατίνι, ιστορίες, κρυφτό στο σπιτάκι που βρήκε ξανά τη θέση του στο σαλόνι, ποδήλατο, μαστορέματα...
  • Και η γλυκιά μας διαχειρίστρια που εδώ και 1,5 χρόνο με ακούει να μιλάω άπταιστα (χιχι) γαλλικά αλλά και άπταιστα ελληνικά, νόμιζε λέει ότι είμαι είτε ιταλίδα είτε ισπανίδα και ότι ο συνοδοιπόρος είναι ο μόνος έλληνας της οικογένειας, άλλωστε, συνέχισε, αυτός μοιάζει με έλληνα (ξανθός με μπλε μάτια) ενώ εγώ όχι τόσο. Αυτά.
  • Και εννοείται ότι πηγαίνοντας στο σχολείο τον πήρε ο ύπνος στο αυτοκίνητο.
  • Και αφού τον περίμενα για καμιά ώρα, επέστρεψα σπίτι για να αφιερώσω λίγο χρόνο σε εμένα. Που σημαίνει yoga και μελέτη γαλλικών.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

10 χρόνια πίσω


Έχετε δει αυτή τη νέα "μόδα" στα κοινωνικά δίκτυα; Που διάσημοι και άσημοι αναρτούν 2 φωτογραφίες του εαυτού τους, μία σημερινή και μία προ δεκαετίας, και συγκρίνουν το τότε με το τώρα; Άλλοι μένουν στα εξωτερικά χαρακτηριστικά αλλά άλλοι εισχωρούν και βαθύτερα. Δέκα χρόνια είναι π-ο-λ-λ-ά! Και αν κάνω και εγώ το δικό μου flashback πίσω στο 2009 ήταν μία πολύ ιδιαίτερη και σημαδιακή χρονιά, με συναρπαστικές εξελίξεις, μετακομίσεις, γαμήλιες ετοιμασίες αλλά και επώδυνους χωρισμούς. Πόσο διαφορετική ήμουν τότε. Όχι στον πυρήνα αλλά στην καθημερινότητα, στις ασχολίες, στις προτεραιότητες, στην ξεγνοιασιά.

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

How was your week?

  • "Μαμά ανδριάνα, πού πας;"
  • Η Παρασκευή ήταν η τελευταία μας, πλήρης ημέρα στας Αθήνας. Έτσι, ξυπνήσαμε, ετοιμαστήκαμε και κατεβήκαμε στη Γλυφάδα για δυο τελευταίες δουλειές και πρωϊνό στο Paul, υπό ήλιο στην αρχή και βροχή προς το τέλος.
  • Αποχαιρετήσαμε την βόρεια γιαγιά που επιβιβάστηκε στο μετρό και μαζί με την Αρτεμούλα κατευθυνθήκαμε προς τη φίλη Κατερίνα που μόνο φευγαλέα είχαμε δει. Ο μικρός εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο οπότε κάθισε μαζί του ο συνοδοιπόρος και το Αρτεμάκι και εγώ μπήκαμε να δούμε τους φίλους μας.
  • Μετά από κανά μισάωρο ήρθαν και τα αγόρια και έτσι τα μικρά έπαιξαν ωραία και τα είπαμε και για λίγο και εμείς οι μεγάλοι.
  • Μεσημεριανό με κεφτεδάκια και πατάτες τηγανητές και χωριάτικη σαλάτα σπίτι των γονιών μου!
  • Απόγευμα σπίτι για να ξεκινήσει το πακετάρισμα, άφιξη της οικογένειας για τους αποχαιρετισμούς και του νονού!
  • Και τα δώρα του νονού περιελάμβαναν μία βαλίτσα mickey και ένα μουσικό "τραπεζάκι" με μεταλόφωνο, τύμπανο, πιατίνι και τρίγωνο. ΧΑΜΟΣ!
  • Με αυτά και με εκείνα, πήγε 23.00, τακτοποιήσαμε τα τελευταία στις βαλίτσες, καθαρίσαμε λιγάκι το σπίτι και πέσαμε για ύπνο.
  • Σάββατο με αναχώριση κατά τις 08.00 για αεροδρόμιο. Και η επιστροφή μας πήγε ρολόι! Ο μικρός δεν κοιμήθηκε παρά μόνο στη διαδρομή Γενεύη - Νιουσατέλ αλλά ήταν πολύ ξεκούραστο το ταξίδι, βγήκαν και γρήγορα οι βαλίτσες (σπάνιο για την Γενεύη), ήταν και άδειοι οι δρόμοι οπότε μεσημεράκι είμασταν σπίτι (μετά από μία γρήγορη στάση στο σούπερ-μάρκετ για τα απαραίτητα).
  • Και το υπόλοιπο της ημέρας και του σαββατοκύριακου το περάσαμε σπίτι με τακτοποιήσεις, καθαριότητες, βιντεοκλήσεις, ύπνους και παιχνίδια.
  • Και αυτή η ελληνική μας επίσκεψη μάς φάνηκε ότι διήρκησε περισσότερο... Ήταν η πιο μακρά μας, μη-καλοκαιρινή επίσκεψη, αλλά την περάσαμε και εξ' ολοκλήρου στην Αθήνα οπότε είχαμε πολύ περισσότερο χρόνο για τους ανθρώπους μας.
  • Δευτέρα και επιστροφή στο πρόγραμμα. Ευτυχώς ήπια και με αρκετή παρέα.
  • Έτσι, το πρωί επισκεφθήκαμε την Νινίνα για παιχνίδι και για να ευχηθούμε στον αδελφό της που γιόρταζε (και μας περίμεναν με λαχταριστά pancakes και ζεστό καφέ), το μεσημέρι πήγαμε ακόμη ένα σούπερ-μάρκετ και το απόγευμα επισκεφθήκαμε τον Παναγιώτη με τα υπόλοιπα κορίτσια. Φουλ πρόγραμμα! 
  • Μας είχαν λείψει όλοι είναι η αλήθεια.
  • "Όχι σχολείο έχω, έκλεισε."
  • Με αυτό το mood ξεκίνησε η Τρίτη μας, πρώτη ημέρα σχολείου για τον μικρό.
  • Το πρωινό μας το περάσαμε σπίτι με παιχνίδια και κωλοτούμπες στο κρεβάτι και βιντεοκλήσεις (για να δούμε τα Αθηναϊκά χιόνια) και Mickey και κανα-δυο μικρές κρίσεις όποτε αναδυόταν στη συζήτηση το σχολείο.
  • Και παρόλο που ετοιμαστήκαμε ωραία - ωραία, αναχωρήσαμε και φτάσαμε στον παιδικό σταθμό με ηρεμία (μη σας πω και χαρά), ε, με το που πατήσαμε το πόδι μας μέσα στην αίθουσα..... χαμός.
  • Επιστροφή σπίτι εγώ, για μάθημα γαλλικών, ετοιμασία του βραδινού μαθήματος yoga (creating space for change) και χίλιες - μοίριες μικροδουλειές και εκκρεμότητες. Από πού να ξεκινήσεις.... Μήπως από πουθενά; χιχι
  • Και το βραδάκι το μάθημα πήγε πολύ καλά. Μου είχε λείψει, και το μάθημα και οι κοπέλες. Και είχαμε και μία νέα προσθήκη.
  • Και το πρωί ξυπνήσαμε και εμείς στα άσπρα. Και μες στην ημέρα όλο και έριχνε και λίγο χιονάκι.
  • Που σημαίνει ότι 1. ο Στεφανάκος ενθουσιάστηκε ("βγούμε πατήσω χιόνι;") και 2. βγήκαν οι βούρτσες για να καθαριστεί το αυτοκίνητο ώστε να πάμε στο μάθημα γυμναστικής μας.
  • Αφού λοιπόν χοροπήδησε πολύυυυ ψηλά στο τραμπολίνο και σκαρφάλωσε και έκανε κωλοτούμπες και κυνηγηθήκαμε, πήγαμε ένα γρήγορο σούπερ-μάρκετ, επιστρέψαμε για να βιβλίσουμε και να κοιμηθεί (ευτυχώς εύκολα).
  • Το νέο κόλπο που έχω ανακαλύψει για να κάνουμε ήρεμα και ωραία τα ψώνια μας στο σούπερ-μάρκετ είναι να τον αφήνω να διαλέξει ένα προϊόν. Αυτή τη φορά ήταν ένα σοκολατένιο αρκουδάκι που κράτησε ανέπαφο μέχρι και το σπίτι (!) και έφαγε 2 κομματάκια και το άφησε να το φυλάξουμε. 
  • -"Πάρω μηχανή και πάω πολύ γρήγορα." -"Ωραία, και πού θα πας;" -"Βούλα, άλλο πίτι, Αρτεμουουουούλα, γιαγιααααά, παππουουουού, Δημήηηηητρη....".
  • Και δυστυχώς, η παράδοση του μικρού την 2η ημέρα στον παιδικό σταθμό, ήταν χειρότερη από την πρώτη. Ενώ φτάσαμε ήρεμα και ωραία, μόνος του περπάτησε, ανέβηκε, έβγαλε παπούτσια και μπουφάν και κατευθύνθηκε προς την γυάλινη πόρτα μέσα από την οποία ήδη έβλεπε τους συμμαθητές του, αφού μπήκαμε και συναντήσαμε μία μάλλον άπειρη δασκάλα, άρχισε ένα κλάμα! Δέκα λεπτά έκατσα απέξω με την ελπίδα ότι θα ηρεμήσει αλλά μάταια. Σπάραξε η καρδιά μου. Ουφ... Κάθε, μα κάθε, επιστροφή από τις διακοπές ζω το ίδιο μαρτύριο.
  • Επέστρεψα λοιπόν σπίτι, έφτιαξα δεύτερο καφέ (ε δε γινόταν) και αποφάσισα να ξεκινήσω τις τακτοποιήσεις των ντουλαπών (που επικρατεί το χάος) ώστε και να έχω απασχολημένο το μυαλό μου και να κάνω κάτι χρήσιμο.
  • Έτσι, μέσα σε 2 ώρες αυτό που κατάφερα ήταν να συμμαζέψω 1 ράφι του ξενώνα (αυτό με τα καλλυντικά), 2 ράφια από τις τεράααστιες ντουλάπες του χωλ που έχουν από φαγώσιμα μέχρι χαρτοπετσέτες και κεριά, και τα μικροπράγματα που περιφέρονταν ελεύθερα στα δωμάτια.
  • Και όλη την ημέρα χιόνιζε κατά διαστήματα και έτσι η Πέμπτη ξημέρωσε άσπρη.
  • Πέμπτη λοιπόν, με πολλάαα πλυντήρια (φανταστείτε να μην είχαμε βάλει και στην Βούλα τι θα γινόταν), παιχνίδια, δουλειές εντός και αναπάντεχο, εύκολο, μεσημεριανό ύπνο του μικρού (yes!)!
  • Και αφού το έριξε το κλάμα του σπίτι με την υπενθύμιση του παιδικού, η διαδρομή μας ήταν ήσυχη, το ίδιο και η άφιξή μας. Χωρίς κλάμα λοιπόν. Λέτε να το ξεπεράσαμε;
  • Επιστροφή λοιπόν όλο χαρά στο σπίτι για μαγείρεμα (μακαρόνια με κιμά), κουραστική και συνάμα αναζωογονητική, σπιτική yoga, μπάνια, συμμαζέματα, δουλειές και υποδοχή των αγοριών.
Καλό σαββατοκύριακο.
ανδριάνα

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

Όταν κοιτάς από ψηλά...


Τρίτη 11 Δεκεμβρίου, 20.25 στεκόμουν έξω από το κτίριο όπου διαμένει μία από τις "μαθήτριές" μου. Και ξαφνικά, σαν να πάγωσε η στιγμή και να παρατηρούσα τον εαυτό μου από ψηλά. Εγώ, η ανδριάνα, να στέκομαι έξω από ένα άγνωστο σπίτι μίας μέχρι πρότεινος άγνωστης Γερμανίδας, σε μια μικρή ελβετική πόλη, κρατώντας τυροπιτάκια και δώρα. Εγώ, η ανδριάνα, η δασκάλα yoga. Εγώ, η ανδριάνα, από τη Βούλα (που καμία από τις μαθήτριές μου δεν έχει επισκεφθεί ποτέ), πρώην στέλεχος Επικοινωνίας, με μια άλλη, ελληνική ζωή 30+ χρόνων που οι κοπέλες αυτές απλά αγνοούν.

Πάγωσε ο χρόνος για λίγο και σαν να έκανα ένα γρήγορο flash back συνειδητοποιώντας πού έχω φτάσει. Μέσα από τι έχω περάσει, τι εμπειρίες έχω ζήσει, τι δυσκολίες έχω υπερβεί, πόσους κώδικες έχω λύσει για να φτάσω εδώ. Να χτυπώ το κουδούνι της Anke για να "ηγηθώ" μιας μικρής, γιόγκικης γιορτής εδώ στην Ελβετία. Να βοηθήσω να γίνουν ομάδα κοπέλες από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές οικογενειακές και επαγγελματικές καταστάσεις, διαφορετικές γλώσσες και εμπειρίες, με μόνη κοινή συνισταμένη την αγάπη τους για την yoga. Μα είναι μαγικό, δεν είναι; Η Ελληνίδα με τα 3 παιδιά και τα 10+ χρόνια στην Ελβετία, και η Πολωνέζα που δεν έχει παιδιά και είναι μόλις 2-3 χρόνια εδώ, και η Γερμανίδα με τις 2 κόρες και η Ελληνίδα γιατρός.... να ενώνονται, να συν-δημιουργούν, να εξελίσσονται παρέα, μέσα από την yoga, σε μία χώρα που είναι για όλους ξένη και μέσω μιας γλώσσας που είναι σε όλους δεύτερη.

Πάγωσε ο χρόνος και χαμογέλασα στον εαυτό μου. Σαν ένα μικρό μπράβο, a pat on the back που λένε και οι Αμερικάνοι. Που βρήκα το θάρρος, τον τρόπο, την ευελιξία να βγω από το comfort zone μου και να κάνω κάτι για πρώτη φορά ever υπό τις πιο παράξενες να πω, αντίξοες να πω συνθήκες! Κοιτώ στα μάτια αυτές τις κοπέλες και πραγματικά θέλω να τις ευχαριστήσω που με εμπιστεύτηκαν. Που μου χαρίζουν αυτή τη 1 πολύτιμη ώρα της εβδομάδας τους για να κάνω αυτό που αγαπώ τόσο. Που πορευόμαστε παρέα με σεβασμό και αγάπη. Που βλέπω τα μάτια τους να λάμπουν κάθε φορά που ακούν ή ζουν κάτι νέο και πρωτόγνωρο μέσα από το μάθημα. Και πολύ θα ήθελα να είμαι στο μυαλό τους να ακούσω τι σκέφτονται για το μάθημά μας. Γιατί δεν τις ρωτώ. Το θεωρώ άκομψο. Βλέπω όμως αυτή τη γλύκα τους που τελικά τα λέει όλα.

Ευγνώμων λοιπόν, και ας αγχώνομαι κάθε -μα κάθε- Τρίτη που πρέπει να ηγηθώ αυτό του μαθήματος και να ανταποκριθώ στις δικές τους και τις δικές μου προσδοκίες. Και το κουδούνι το χτύπησα, παρέα με 8 ακόμη κοπέλες, και η πρώτη μας ever γιορτή ως ομάδα yoga ήταν γεμάτη θαλπωρή και σφιχτές αγκαλιές και γέλια.

ανδριάνα

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή με οικογενειακό ξύπνημα παρέα με τον Παναγιωτάκη, αγκαλιές, παιχνίδια, πρωινό και αναχώριση για τα βόρεια.
  • Εκεί, ο Στεφανάκος συνέχισε τα παιχνίδια με τα ξαδελφάκια του και εμείς, παρέα με αδέλφια και φίλους, κάναμε βόλτες στην Κηφισιά, ήπιαμε τους καφέδες μας και επιστρέψαμε για να τον παραλάβουμε και να κατηφορίσουμε προς τα νότια και πάλι.
  • Γρήγορη στάση σπίτι και αναχώριση ξανά για την άλλη γιαγιά, με τζάκι, πιάνο, παιχνίδι με την Αρτεμούλα και (δύσκολη) δική μας αναχώριση ώστε να κοιμηθούν τα δύο ξαδελφάκια σπίτι της γιαγιάς.
  • Έτσι, με κάποιες εντάσεις και στεναχώριες, ετοιμαστήκαμε για την συνάντηση με την κλασική βόρεια παρέα που είχαμε να δούμε χρόοοονια έτσι -σχεδόν- σύσσωμη, σε ένα μεζεδοπωλείο στο κέντρο που μάλλον δεν ανταποκρίθηκε σε αυτό που περιμέναμε.
  • Κλασικά, χωριστήκαμε άντρες - γυναίκες (σαν τα πάρτυ της Ε' Δημοτικού) και πιάσαμε τις συζητήσεις.
  • Και κάθε φορά συνειδητοποιώ πόσο διαφορετική είναι η δική μας "ξένη" πραγματικότητα. Και πόσα σημαντικά συμβαίνουν στις ζωές όλων ανεξαρτήτως χώρας, οικογενειακής - οικονομικής - επαγγελματικής κατάστασης... Είναι αυτές οι δεκαετίες των 30 και 40 γεμάτες ανακατατάξεις.
  • Ο Στεφανάκος τα πέρασε ωραία εν τέλει στην γιαγιά του, ξύπνησε στις 06.00 αλλά ξανακοιμήθηκε ανάμεσα στη γιαγιά και τη ξαδέλφη του ακόμη 1,5 ωρίτσες, έφαγαν, έπαιξαν και αφού άφησα τον συνοδοιπόρο στο τραμ για το κέντρο της Αθήνας (είχε την καθιερωμένη συνάντηση με την αντροπαρέα), πήγα να τον παραλάβω.
  • Και όπως αναμενόταν, με υποδέχτηκε με ... γκρίνια! Όλα του έφταιγαν, ακόμα και το γεγονός ότι φορούσα φόρεμα. Κάπως έτσι μου εξέφρασε έμμεσα το παράπονό του που τον αφήσαμε χτες στην γιαγιά.
  • Με τα 2 ξαδελφάκια πήγαμε και από το σπίτι της αδελφής μου όπου τα παιχνίδια εναλλάσονταν με την κούραση και την γκρίνια οπότε κατά τις 14.00 το πήρα απόφαση, επιστρέψαμε στην έδρα μας και κοιμήθηκε.
  • Και ξύπνησε, ευτυχώς, άλλος άνθρωπος! Παραλάβαμε και τον συνοδοιπόρο από το μετρό και κατευθύνθηκα προς Γλυφάδα για τσίμπημα στο Kitchen Lab το οποίο προσωπικά δεν με εντυπωσίασε (ούτε σαν χώρος, ούτε σαν ποιότητα φαγητού, ούτε σαν ποικιλία).
  • Στο ενδιάμεσο είχαν καταφτάσει και η αδελφή μου με τους λοιπούς στην Γλυφάδα οπότε συναντηθήκαμε για την πρώτη απόπειρα στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια του Στέφανου. Και πολύ το ευχαριστήθηκε με τον μπαμπά του.
  • Το puzzle της ημέρας (πόσα χωράνε σε μία ημέρα ε;) έκλεισε με επίσκεψη στους κουμπάρους, με τα πιτσιρίκια να τρέχουν πάνω - κάτω σε έκσταση, εμάς να κανονίζουμε το μενού της παραμονής και να ανταλλάσσουμε νέα.
  • "Πιπίλα πά(ρ)ουμε. Οπωσδήποτε!"
  • Η Κυριακή ξημέρωσε συννεφιασμένη αλλά και τόσο όμορφη. Με τον μικρό να μας μοιράζει φιλιά (μας πιάνει από τα μάγουλα και μας φιλά και στα δύο, σαν μεγάλος!), να κάνουμε τα beaute μας και τα παιχνίδια μας και να αναχωρούμε για το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος -επιτέλους.
  • Και ενώ περιηγηθήκαμε μόνο στους εξωτερικούς χώρους, ήταν αρκετό για να εντυπωσιαστούμε και να αισθανθούμε υπερήφανοι για αυτό το έργο. Όλα τόσο μελετημένα, τόσο αρμονικά, τόσο ελληνικά, τόσο προσεγμένα, τόσο ήσυχα. Εύγε.
  • Εκεί λοιπόν, περάσαμε ένα φουλ δύωρο με παιχνίδια, και πατίνι, και φωτογραφίσεις, και κυνηγητά, και καφέδες.
  • Και εννοείται ότι στην επιστροφή ο μικρός κοιμήθηκε, είχε αρχίσει και η βροχή, οπότε κάναμε τις δουλειές μας (σούπερ-μάρκετ + τακτοποίηση στο σπίτι) και με το που παρκάραμε στην πλατεία της Βούλας ξύπνησε για να φάμε ωραιότατα θαλασσινά στον Λούτσο (με πιο gourmet εκδοχή των θαλασσινών).
  • Επιστροφή σπίτι για τζάκι και παιχνίδι και άφιξη της οικογένειας για τσάι.
  • Παραμονή Πρωτοχρονιάς!
  • Ξεκινήσαμε για την Γλυφάδα για κάτι τελευταίες αλλαγές δώρων και μεσημεριανό στο Burger Joint (ε, αυτό είναι burger). Chicken Truffle!
  • Και το μεσημέρι λιώσαμε και οι 3 στον ύπνο (τι ευτυχία!) και σηκωθήκαμε ώστε να ετοιμάσουμε τα λαζάνια που όλο προβλήματα μας δημιούργησαν....
  • Οικογενειακή άφιξη με εκατό συμπράγκαλα (λαζάνια, δώρα, ρούχα, παιχνίδια) στο σπίτι των κουμπάρων όπου θα περνούσαμε και τη νύχτα.
  • Και αφού παίξαμε, φάγαμε, ήπιαμε, καταφέραμε και κοιμίσαμε τα μικρά εκεί κατά τις 22.00 (αφού κάθησαν δίπλα - δίπλα στο κρεβάτι και τα τρία για παραμύθι) και αράξαμε εμείς στους καναπέδες, με τζάκι και κρασί. Κατέφτασε και η φίλη Μελίνα και έτσι υποδεχτήκαμε ήσυχα τη νέα χρονιά.
  • Και το βράδυ πήγε καλά, εμείς κοιμηθήκαμε στο σαλόνι δίπλα στο τζάκι, ο μικρός ξύπνησε στις 07.00 (κλασικά) και ο δικός μου και δικός του λαιμός δεν πήγαινε πολύ καλά. 
  • Και είχε μία βροχή και έναν αέρα όλο το βράδυ!! Τυφώνα!
  • Αφού φάγαμε πρωϊνό και κόψαμε την βασιλόπιτα, συμμαζευτήκαμε, κάναμε μία γρήγορη στάση σπίτι για να ετοιμαστούμε και να αναχωρήσουμε για το καθιερωμένο, εορταστικό γεύμα της βόρειας γιαγιάς.
  • Κόσμος και κοσμάκης και εκεί, και πιτσιρίκια, και δώρα, και εξαιρετικά φαγητά, και συζητήσεις.... Και το απόγευμα που αναχωρήσαμε για πίσω ήδη ένοιωθα όλο το σώμα μου να πονά.
  • Με τα πολλά, το Πρωτοχρονιάτικο βράδυ ήταν δύσκολο, με μπούκωμα, και βήχα, και πονοκέφαλο, και πυρετό (μάλλον), και πονόλαιμο... ουφ! Δεν πρέπει να κοιμήθηκα πάνω από 3-4 ώρες.
  • Ευτυχώς ο μικρός με το φυτικό του σιρόπι κοιμήθηκε καλά.
  • Έτσι, ακυρώθηκαν τα περισσότερα σχέδια των ημερών και την Τετάρτη την περάσαμε σπίτι, σπίτι της μαμάς μου (για ψαρόσουπα) και σπίτι της αδελφής μου (για βασιλόπιτα και αποχαιρετισμό του Τόλη που αναχωρούσε για ένα ακόμη επαγγελματικό ταξίδι).
  • Στο ενδιάμεσο πέρασε να με δει και ο οικογενειακός μας γιατρός (εντάξει, θα ζήσω), κοιμήθηκα και ένα δύωρο μες στην ημέρα, πήρα και τα σιρόπια μου και τις καραμέλες και το απόγευμα ήμουν ήδη καλύτερα.
  • Και για πρώτη φορά στα χρονικά, μου έτυχε το φλουρί όχι μία, αλλά δύο φορές! Ουάου! Μία στη δική μας πίτα και μία στης αδελφής μου.
  • Πέμπτη με βροχή και αέρα και κρύο... και πρωϊνό καφέ με τους πρώην συναδέλφους του συνοδοιπόρου και τις οικογένειές τους στη Γλυφάδα.
  • Απογευματάκι στο σπίτι με την βόρεια γιαγιά, την Αρτεμούλα, την νότια γιαγιά, παιχνίδια, τζάκι, σιρόπια, χαρτομάντηλα και ύπνο του μικρού.
  • Αναχωρήσαμε και εμείς για δείπνο με τους φίλους στο μικροσκοπικό feedελ, με τους εξαιρετικούς, ελληνικούς - gourmet μεζέδες, κρασί ροζέ, συζητήσεις, προβληματισμούς και ευχές για το 2019.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα


Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #46


Γιατί τα λόγια τις περσινής χρονιάς ανήκουν στη γλώσσα του περσινού χρόνου
Και τα λόγια του επόμενου περιμένουν μιαν άλλη φωνή.

Τ. Σ. Έλιοτ

For last year's words belong to last year's language 
And next year's words await another voice.

T. S. Eliot

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes