Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

I have a dream....


Ξεκινήσαμε για μία κλασική, σαββατιάτικη, φθινοπωρινή βόλτα στο κέντρο της πόλης. Κυρίως για την ανεύρεση ενός περίεργου υλικού μαγειρικής αλλά επί τη ευκαιρία είπαμε να απολαύσουμε το κέντρο και τον καφέ μας. Και εκεί που περπατούσαμε ακούστηκε το πιάνο. Όχι τόσο σπάνιο φαινόμενο καθώς στην Ελβετία οι μουσικοί του δρόμου παίρνουν ειδική άδεια από την αστυνομία και μπορούν να έχουν μέχρι και το πιάνο τους μαζί. Και ήταν τόσο όμορφη η μελωδία... Πλησιάσαμε λοιπόν για να απολαύσουμε και να στηρίξουμε, και αντικρύσουμε ένα πιάνο γεμάτο σημειώματα. Τι να λένε άραγε; Η δύναμη του μηνύματος! Από ένας ακόμη, ταλαντούχος πλανόδιος μουσικός, μετατράπηκε στον Nicolas Engel, με ονοματεπώνυμο, οντότητα αλλά κυρίως όνειρο. Πλησίασα να διαβάσω καλύτερα. Στην αρχή διστακτικά αλλά μετά με μεγαλύτερο θάρρος καθώς διάβαζα ότι ήθελε να μεταδώσουμε το μήνυμά του. Ήθελε να τον βοηθήσουμε να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να παίξει σε ένα steinway grand piano. "I have a dream". Και με όπλο αυτό το όνειρο, παίρνει τους δρόμους, και μαζεύει χρήματα κάνοντας αυτό που αγαπά περισσότερο: να παίζει μουσική. Είτε στους δρόμους είτε σε εκδηλώσεις είτε σε κονσέρτα. Και δάκρυσα... γιατί αισθάνθηκα αρωγός στο όνειρό του. Γιατί ένιωσα υπερήφανη που υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα ονειρεύονται, και ας στοιχίζουν τα όνειρά τους γύρω στα 100.000 φράγκα. Που ονειρεύονται κάτι υλικό αλλά και τόσο άυλο ταυτόχρονα. Που προσπαθούν με όσες δυνάμεις έχουν, τίμια και υπομονετικά, να κάνουν ένα ακόμη βήμα προς το όνειρο. Που υπάρχουν άνθρωποι -και εταιρείες- που συγκινούνται και στηρίζουν. Ακόμη και το πιάνο που έπαιζε, δωρεά ήταν την 40η ημέρα της περιοδείας του αυτής από μία εταιρεία. "Make my dream come true". Πόση δύναμη έχουν οι λέξεις όταν είναι αληθινές. Πόσο ισχυρά είναι τα όνειρα. Πόσο ήρεμος και χαμογελαστός ήταν ο Nicolas. Πόσο ταλαντούχος. Πόσο μελωδικός.

Και όταν κάναμε τις δουλειές μας, πήγα να τον βρω ξανά. Να βγάλω μια καλύτερη φωτογραφία για να σας διηγηθώ την ιστορία του. Ίσως να καταφέρω και να του μιλήσω κιόλας. Αλλά είχε ήδη φύγει για την επόμενη πόλη.... Και έτσι, έκανα ένα βήμα πίσω και αναρωτήθηκα ποιο είναι το δικό μου όνειρο.... Και κόμπιασα. Άλλο στόχος άλλο όνειρο. Γιατί στόχους έχω πολλούς, σε όλους τους τομείς... προσωπικούς, σωματικούς, πνευματικούς, επαγγελματικούς, οικογενειακούς... Όνειρο όμως; Ποιο είναι το δικό σας όνειρο;

ανδριάνα

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

How was your week?

  • Γίνεται πιο νωρίς; Γίνεται! Έγερση στις 05.40 την Παρασκευή!
  • Πακέτα - πακέτα - πακέτα... Αρχίζουν να καταφτάνουν τα δώρα! Άλλα στην Ελβετία άλλα στην Ελλάδα.
  • Και το απόγευμα είχαμε το ραντεβού στον παιδίατρο για τον 1,5 χρόνο. Και όλα πήγαν καλά. Ο μικρός ακολουθεί τη δική του καμπύλη πιστά, χαίρει άκρας υγείας, είναι πολύ επικοινωνιακός και κοινωνικός.
  • Και το βράδυ είχαμε το παγκόσμια πρώτο δείπνο ως οικογένεια. Γιέι! Και όχι απλά δείπνο, αλλά και σε "κυριλέ" εστιατόριο, στο La Maison du Lac. Το αποφασίσαμε το πείραμα μαζί με τους φίλους μας τους Πολωνούς και τελικά όλα πήγαν κατ' ευχήν.
  • Για το πρώτο μισάωρο ο μικρός δεν έβγαλε άχνα! Όλο παρατηρούσε εμάς και τα γύρω τραπέζια. Για το επόμενο μισάωρο κάθισε κύριος στην καρέκλα του και έτρωγε την ψίχα όλων των ψωμιών και άφηνε την κόρα, και όταν κατέφτασαν τα πιάτα δοκίμασε από όλα με ιδιαίτερη προτίμηση στο δικό μου ριζότο. Όλο μου έφερνε το πιατάκι του να του βάλω και άλλο. Το υπόλοιπο της βραδιάς έπαιξε λιγάκι σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με παιχνίδια και βιβλία, έκανε τσιν - τσιν με το νερό του, και έφτασε η ώρα της αναχώρισης.
  • Χάριζε και τα χαμόγελά του στους πίσω (μια παρέα 60+ μάλλον Ελβετών) οι οποίοι δεν του χάρισαν ούτε μισό.
  • Πάλι καλά που οι σερβιτόροι δεν ήταν Ελβετοί και έτσι τον γέμισαν παιχνίδια και χαμόγελα.
  • Και με τους φίλους είχαμε όπως πάντα τόσο πολλά να πούμε που πέρασε η ώρα τόσο ευχάριστα.
  • Σάββατο με οικογενειακό πρωινό, δουλειές στο σπίτι, ύπνο του μικρού και αναχώριση το μεσημέρι για τις εξωτερικές δουλειές.
  • Βρήκαμε το σιμιγδάλι που ψάχναμε, κάναμε τη βόλτα μας στο κέντρο, ήπιαμε εξαιρετικό - αυθεντικό - ιταλικό καφέ στο Vallantica το οποίο επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά, μοιραστήκαμε μία πίτσα μαργαρίτα οι τρεις μας, πήγαμε σούπερ-μάρκετ και επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και το βράδυ, αφού κοιμήθηκε ο μικρός, άναψαν οι φούρνοι!
  • Είχα φτιάξει από το μεσημέρι το σιρόπι και το βράδυ πήραν μπρος τα μελομακάρονα.  Και όσο γρήγορη είναι η παρασκευή τους, τόσο χρονοβόρο είναι το ψήσιμο.
  • Άξιζαν όμως όλες τις ώρες που τους αφιερώσαμε. Έγιναν όπως τα θέλαμε: μικρά, τραγανά απέξω, μαλακά μέσα, χωρίς να σε λιγώνουν και χωρίς να είναι πολύ σιροπιαστά.
  • Την Κυριακή ήπιαμε εξαιρετικό καφέ οι τρείς μας παρέα με τον φίλο Κώστα στο Beau Rivage και ο Στέφανος ήταν κύριος! Ούτε ενόχλησε, ούτε αναποδογύρισε, ούτε έσπασε, ούτε δυσανασχέτησε. Εύγε.
  • Και το απόγευμα υποδεχτήκαμε την οικογένεια της μεγάλης Χριστίνας με τα μικρά για παράδοση παιχνιδιών, τσάι, μελομακάρονα, παιχνίδια και συζητήσεις.
  • Ευτυχώς και αυτή η εβδομάδα συνεχίστηκε με ήλιο και έτσι το σπίτι μας ήταν τόσο φωτεινό!
  • Τα πρωινά καθόμαστε μπροστά από την κεντρική τζαμαρία με τον Στεφανάκο, αγναντεύουμε τη λίμνη και παίρνουμε την βιταμίνη D μας.
  • Για κάποιον άγνωστο λόγο ο μικρός άρχισε να κλαίει κατά την παράδοσή του στις δασκάλες στον παιδικό. Πολύ καιρό είχε να μας συμβεί και πολύ με στεναχωρεί.
  • Και την Δευτέρα πήγα κατευθείαν στο ραντεβού με τον Τσέσκο μετά τον παιδικό, με πονοκέφαλο και όχι την καλύτερη των διαθέσεων.
  • Φεύγοντας όμως ήμουν ένα ράκος. Το κεφάλι μου κόντευε να σπάσει και το στομάχι μου επίσης. 'Ενας Θεός ξέρει πώς κατάφερα να οδηγήσω μέχρι τη δουλειά του συνοδοιπόρου το απόγευμα για να πάμε στον παιδικό.
  • Και στο σπίτι μπήκα τρέχοντας να προλάβω την τουαλέτα... Εμετός. Κάτι με πείραξε στο φαγητό και ευτυχώς μετά από λίγη ώρα ήμουν μια χαρά. Ουφ. Από το λύκειο πρέπει να έχει να μου συμβεί.
  • Όμορφη Τρίτη με παιχνίδια, και αγκαλιές, και δουλειές, και ωραίους ύπνους, και ωραία φαγητά (φτου φτου) αλλά πάλι κλάμα στον παιδικό.
  • Όταν του λέω ότι τον αγαπώ, έρχεται να με αγκαλιάσει.
  • Πώς κάνουν οι παρουσιαστές των ειδήσεων... που από πάνω είναι με πουκάμισο και από κάτω με φόρμα; Ε, έτσι και εγώ, το απόγευμα της Τρίτης, έβαλα τα ωραία μου μπλουζάκια για online video interview.
  • Και πήγε καλά. Και πήρα και το κομπλιμέντο μου πώς γίνεται να έχω τέτοιο επίπεδο αγγλικών χωρίς να έχω δουλέψει ακτός Ελλάδος. Αμέ. 
  • Λέτε;
  • Και η Τετάρτη συνεχίστηκε σε αυτούς τους όμορφους, οικογενειακούς ρυθμούς. Με ένα πρωινό μες στον ήλιο (έφτασε τους 14 βαθμούς το μεσημέρι!), τον μικρό σε τρελά κέφια, δίωρο ύπνο (!), φαγητό και παιδικό (πάλι με κλάμα... ουφ).
  • Και εγώ έκανα τις εξωτερικές μου δουλειές, έκανα τις εσωτερικές μου, έκανα και γιόγκα και κατά τις 17.00 παρέλαβα τον συνοδοιπόρο για να πιούμε ένα κρασί οι 2 μας στο γνωστό μας στέκι -Beau Rivage. Ο σερβιτόρος μας χαιρετά πλέον δια χειραψίας.
  • Έτσι, ήπιαμε το κρασί μας, θαυμάσαμε τον πορτοκαλί ουρανό της δύσης, απολαύσαμε live πιάνο, τα είπαμε και 6 παρά είμασταν στον παιδικό για να παραλάβουμε το φυστίκι που είχε περάσει ένα εξαιρετικό απόγευμα και μας υποδέχτηκε με χαμόγελο.
  • Πέμπτη = πλυντήρια. Και οι γειτόνοι είχαν απλώσει σεντόνια και τρελαίνεται ο μικρός να περνάει από κάτω και να παίζει.
  • Και το μεσημεράκι, μετά από ώρες παιχνιδιού, ύπνου, φαγητού, κάναμε την καθιερωμένη μας επίσκεψη στη μικρή Χριστίνα. Και από τη μία αγκαλιάζονταν και αντάλασσαν μπουκάλια νερών και πιπίλες και παιχνίδια, και από την άλλη την έσπρωχνε, και εκείνη έκλαιγε, και του έπαιρνε το αυτοκινητάκι του. Κλασικό ζευγάρι δηλαδή.... χιχι.
  • Είναι σε αυτή την ηλικία η μίμηση.... Βγαίνοντας από το σπίτι την Πέμπτη, πήρα εγώ την τσάντα μου -κλασικά- πήρε και ο Στέφανος τη δική του. Ένα μικρό lunch bag που του έχει φέρει η γιαγιά του από την Αμερική. Το πήρε (άδειο) και το άφησε στο αυτοκίνητο.
  • Και το βράδυ ήταν η εκδήλωση για τον εορταστικό στολισμό της πόλης του Neuchatel. Και πήγαμε με τους αγαπημένους μας γειτόνους (πρώην, νυν και αεί), θαυμάσαμε τα φωτάκια που είναι πάντα τόσο λιτά αλλά και τόσο εντυπωσιακά, ακούσαμε λιγάκι τις μπάντες, φάγαμε και επιστρέψαμε με το φυστίκι έτοιμο για ύπνο.
Στολίσατε εσείς;
ανδριάνα

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Μήνας ♥18


Σας έλειψαν οι μηνιαίες μας συναντήσεις με επίκεντρο το φυστίκι; Και εμένα! Σκέφτηκα λοιπόν μιας και φτάσαμε στο ορόσημο των 18 μηνών, να σας κάνω ένα update. Από πού να ξεκινήσω και πού να φτάσω! Από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο μπορεί εγώ και εσείς να μην αλλάξαμε και πολύ (έως και καθόλου), ο μικρός όμως Στέφανος είναι πλέον άλλο παιδί. Είναι αυτά τα πρώτα χρόνια!

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

How was your week?


  • Μουντό, συννεφιασμένο, βροχερό σαββατοκύριακο. 
  • Η εποχή που "φοβόμουν" μόλις ξεκίνησε. Ο Ελβετικός δηλαδή χειμώνας με έναν πιτσιρικά 18 μηνών ο οποίος σφίζει από ενέργεια αλλά η πόλη δεν έχει να του προσφέρει τίποτα εντός των τειχών.
  • Well well...
  • Κάναμε λοιπόν την απόπειρά μας το μεσημέρι στο εμπορικό κέντρο που έχει έναν τόσο δα μικρό παιδότοπο -στον οποίο δεν ήθελε να μπεί, πήραμε το καρότσι - αυτοκίνητο (και ας θέλει τους μυς του Σταλόνε για να το στρίψεις)  με το οποίο πάντα ενθουσιάζεται αλλά μετά από 10-15 λεπτά ήθελε απλά να κατέβει, πήγαμε σούπερ - μάρκετ όπου απλά δεν ήθελε να κάτσει πουθενά, προσπαθήσαμε να πούμε 2 κουβέντες με την Βάια και επιστρέψαμε.
  • Ευτυχώς, τελειώσε νωρίς από τη δουλειά ο συνοδοιπόρος και έτσι είμασταν οι 3 μας.
  • Το Σάββατο συνεχίστηκε με παρόμοια καιρικά φαινόμενα αλλά είπαμε να το "γιορτάσουμε" με pancakes για πρωϊνό. Γιαμ γιαμ! Είχαμε κοιμηθεί και τόσο ωραία....
  • Και το μεσημεράκι αποφασίσαμε να πάμε στο άλλο, μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο κοντά στη Βέρνη. Στο Westside
  • Εκεί, έτρεχε πάνω - κάτω ο μικρός με τα "ντουντού" του (τα αυτοκινητάκια δηλαδή), κάθισε λιγάκι στο καρότσι, ερωτεύθηκε τον σκούφο του και δεν ήθελε να τον βγάλει ούτε μες στο εμπορικό, χαζέψαμε και εμείς λιγάκι βιτρίνες, αγόρασε στο πι και φι εξαιρετικό κουστούμι ο συνοδοιπόρος για την Βιέννη (αμέ! και το είχα εντοπίσει εγώ κάτι εβδομάδες νωρίτερα σε ένα περιοδικό! κούκλος θα είναι!), τσιμπήσαμε πίτσα και επιστρέψαμε.
  • Τι κάψιμο! Τι κόλλημα! Στο zapping πετύχαμε αμερικάνικη σειρά reality για τις γυναίκες + συντρόφους επαγγελματιών αθλητών. Ένας άλλος πλανήτης. Πραγματικά.
  • Και την Κυριακή ξυπνήσαμε αποφασισμένοι να μαγειρέψουμε. Παστίτσιο λοιπόν. 
  • Μας έλειπαν όμως κάποια υλικά και έτσι πετάχτηκα με τα πόδια στο κοντινό μας σούπερ-μάρκετ. 
  • Και εκεί που έψαχνα τα τυριά, με ένα μαλλί όσα παίρνει ο άνεμος, μισοβρεγμένο και ταλαιπωρημένο (κακοκαιρία βλέπετε), μια φόρμα και ένα φουσκωτό μπουφάν, να'σου κύριος (στη δεκαετία των 40 θα έλεγα) ο οποίος μου λέει "bonjour". Του χαμογελώ και εγώ απαντώντας "bonjour" και συνεχίζω την πορεία μου στρίβοντας στα κρασιά.
  • Αφού έχω στρίψει τον ακούω να μου λέει "vous êtes très belle madame" (είστε πολύ όμορφη κυρία μου). Εγώ όμως είχα ήδη στρίψει και έτσι χαμογέλασα από μέσα μου και συνέχισα. Έλα όμως που τον πέτυχα ξανά μετά από 2 λεπτά στα κρασιά. Και γυρνάει και μου λέει "Σας είπα αυτό και αυτό πριν και δεν μου απαντήσατε. Κομπλιμέντο ήταν". Του εξηγώ ότι δεν το άκουσα και τον ευχαρίστησα.
  • Και κομπλιμέντο και παρατήρηση.
  • Το παστίτσιο το φτιάξαμε (με μακαρόνια βίδες γιατί παστίτσιου δεν βρίσκεις αλλά και πένες που ήθελα να πάρω, με αυτά και με εκείνα, τις ξέχασα) και βγήκε εξαιρετικό!
  • Και στην τηλεόραση παρακολουθούσαμε παράλληλα και τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Και ακόμα και έτσι, συγκινούμασταν.
  • Είναι αυτή η Κυριακή του Μαραθωνίου μία από τις πιο φωτεινές και αισιόδοξες της πόλης.
  • Και οι φίλοι παρατάχτηκαν στο γνωστό σημείο και είμαι σίγουρη ότι χειροκρότησαν και φώναξαν και για εμάς που λείπαμε.
  • Και το απόγευμα ήρθαν εδώ οι φίλοι για να παίξουν τα μικρά, να ξεσκάσουμε και οι μεγάλοι λίγο, να πούμε καμιά κουβέντα, να περάσει ωραία και η υπόλοιπη Κυριακή.
  • Και είναι κάθε πραγματικότητα τόσο υποκειμενική! Γιατί και εμείς και οι φίλοι μεγαλώνουμε παρόμοιας ηλικίας παιδιά, στην ίδια χώρα - πόλη, αλλά η καθημερινότητά μας είναι τόσο διαφορετική.
  • Ξεκίνησαν οι αγορές των Χριστουγεννιάτικων δώρων, ξεκίνησε και η έρευνα για το φετινό μενού. Όλα βαίνουν καλώς.
  • Και με τόσα μικρά, λίστα είχα κάνει τι ηλικία είναι το καθένα αλλά και τι ηλικία φορούν.
  • Λυτρωτικός ήλιος βγήκε την Δευτέρα. Με δόντια αλλά λαμπερός όπως και να 'χει.
  • "Λουλού" είναι τα λουλούδια, και "λολο" το ρολόι. Κάθε ημέρα και μια νέα λέξη.
  • Και το "ναι" το λέει στα ελληνικά ενώ το όχι στα γαλλικά, "no". Ποτέ το αντίστροφο.
  • Και διάβασα σε ένα ελβετικό περιοδικό ότι τα μικρά από την ηλικία των 1,5 - 2 ετών ξεκινούν να μαθαίνουν περίπου 10 λέξεις την ημέρα! Σχεδόν μία δηλαδή για κάθε ώρα που είναι ξύπνια.
  • Πόσο γελάω... γιατί πάνω - κάτω όλοι ίδιοι είμαστε. Και ας γινόμαστε αυστηροί με τους γύρω μας. Γιατί ο φίλος που στο τηλέφωνο την (προηγούμενη) Παρασκευή μάς παραπονιόταν για τους φίλους και συγγενείς που λένε ότι θα σε πάρουν και δεν σε παίρνουν ποτέ, μας είπε ότι θα μας καλέσει πίσω σε 15 λεπτά γιατί μόλις έμπαινε σπίτι και ακόμα περιμένουμε.
  • Κάποτε συγχιζόμουν με αυτά. Όχι πια. Ή τουλάχιστον όχι τόσο συχνά.
  • Είναι όμως η επικοινωνία θεωρώ σημάδι των καιρών. Με χίλια διαφορετικά διαθέσιμα μέσα, και να μην μπορείς τελικά, ουσιαστικά να επικοινωνήσεις.
  • Και να σας πω και κάτι άλλο; Πρέπει να σας το έχω ξαναπει... Πέραν των οικογενειών μας, την πλειοψηφία των φορών εμείς είμαστε αυτοί που θα καλέσουμε. Γιατί όλοι είναι "πηγμένοι" στην καθημερινότητα ενώ εμείς είμαστε αραχτοί στην Κόστα Ρίκα και πίνουμε Πίνα Κολάδα με καλαμάκι ομπρέλα.
  • Όλα καλά.
  • Και η Τρίτη συνεχίστηκε με τον ίδιο, λαμπερό ήλιο, αλλά και το ίδιο κρύο. 
  • Από το σπίτι φαίνεται η στάση του λεωφορείου που χρησιμοποιεί και ο συνοδοιπόρος για τα πρωινά. Και έχω εξηγήσει κανα - δυο φορές στον μικρό ότι ο μπαμπάς μπαίνει σε αυτά τα μεγάλα κίτρινα λεωφορεία. Ε πλέον όποτε βλέπει λεωφορείο λέει "μπαμπάς".
  • Έφτασαν και τα ημερολόγια του 2018 που κλασικά φτιάχνω κάθε χρόνο για τις οικογένειές μας, αλλά είχαν ένα λάθος στην παραγωγή... Ανταποκρίθηκαν όμως εγκαίρως από την εταιρεία και αναμένω τα νέα.
  • Μόνο σε εμένα κάνει εντύπωση (to say the least) που γονείς εύχονται στα παιδιά τους χρόνια πολλά μέσω των social media; Ειδικά όταν τα παιδιά μετρούν κάτι μήνες, στην καλύτερη λίγα χρόνια.
  • Μόνο εμένα μου φαίνεται σαν να θέλουν απλά να προσελκύσουν τα likes και τις ευχές των γνωστών - αγνώστων;
  • Τρίτη ημέρα η Τετάρτη που ο μικρός δεν ήθελε να φάει μεσημεριανό. Χωρίς φωνές και γκρίνιες. Δεν είναι ότι δεν ήθελε το συγκεκριμένο φαγητό, απλά δεν ήθελε να φάει. 
  • Και εγώ τον εμπιστεύομαι. Προσπαθώ τουλάχιστον. Και θεωρώ πολύ ευαίσθητο θέμα το φαγητό για κόλπα, και αεροπλανάκια, και πίεση. Οπότε προσπαθώ να τον εμπιστευτώ. Και ας αγχώνομαι μέσα μου.
  • Η αποδοχή που λέγαμε. Και η εμπιστοσύνη.
  • Το μεσημέρι ήπιαμε έναν ζεστό καφέ τα 3 κορίτσια στο κέντρο και επέστρεψα για newsletters, καθαριότητα, μαγείρεμα.
  • Η πιο πάνω φωτογραφία είναι την ώρα που πηγαίνω να πάρω τον συνοδοιπόρο από τη δουλειά, αυτή τη φορά μέσω του κέντρου, και είμαι "κολλημένη στην κίνηση". Συμβαίνει και εδώ να έχει κίνηση (συνήθως όταν γίνονται κάποια έργα) αλλά είναι τόσο μακρινή αυτή η έννοια από την ελληνική (αθηναϊκή) πραγματικότητα που ζούσα. Ευτυχώς το μικρό Neuchatel έχει και τα θετικά του.
  • Και την Πέμπτη η οικογένεια ξύπνησε 06.15! Αυτά είναι! 
  • Και μετά από τις εσωτερικές δουλειές που κάναμε μαζί, το ποδόσφαιρο που παίξαμε, τους πύργους που φτιάξαμε, ο μικρός κοιμήθηκε 2 ολόκληρες ώρες!
  • Γρήγορη επίσκεψη στη Ρόζα για τσάι και το απόγευμα μας περίμενε η Χριστίνα στο κλασικό μας ραντεβού.
  • Και εκεί πρώτη φορά είπε ο Στεφανάκος "κάτω" αντί για ένα σκέτο "κα". 
  • Το απόγευμα της Πέμπτης το θερμόμετρο του αυτοκινήτου έδειχνε 0.5 βαθμό C.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Αποδοχή


Και κάνεις παιδί. Και από την πρώτη ώρα αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι παιδί είναι αυτό. Ποιες είναι οι τάσεις του. Οι προτιμήσεις του. Τι να του αρέσει άραγε; Τι να τον ελκύει; Σε τι να είναι καλός; Και μαζί με αυτά, πακέτο έρχεται (τουλάχιστον σε εμένα) και η ευθύνη. Να ανακαλύψω όλα του τα ταλέντα και τις τάσεις. Να του τα ενισχύσω. Να τον βοηθήσω να τα ξεδιπλώσει. Να τα ανακαλύψει και αυτός. Να βρω προς τα πού κινείται ο χαρακτήρας του. Ποια είναι τα "χούγια" του. Ποια είναι τα θετικά αλλά και ποια τα αρνητικά. Και πώς να "επέμβω". Μπορώ να επέμβω; Σε ποιο βαθμό; Και προς ποια κατεύθυνση; Είναι όντως τόσο δραστήριος ή μήπως τον ωθώ και εγώ; Μήπως αν ήμουν και εγώ πιο ήσυχη και "υποτονική" να ήταν και αυτός; Ή είναι τέτοια η τάση του που ανεξάρτητα σε τι μαμά και τι μπαμπά έπεσε, θα ήταν πάλι το ίδιο δραστήριος;

Και συναναστρέφεσαι και άλλα παιδιά αντίστοιχης ηλικίας και αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Και να συγκρίνεις. Αναπόφευκτο είναι. Μεγάλη παγίδα. Και -ευτυχώς- προς το παρόν δεν πέφτω στην παγίδα των κατορθωμάτων (ποιο περπατάει, ποιο μιλάει, ποιο τραγουδάει, ποιο τρώει) αλλά πέφτω στην παγίδα των τάσεων, των ιδιοτήτων. Ο Α. κάθεται ήσυχος στο καρεκλάκι του και τρώει ενώ ο Στέφανος αναποδογυρίζει, πετάει, λιώνει. Η Β. παίζει μόνης της ενώ ο Στέφανος μετά από 5 λεπτά έρχεται με το αγαπημένο του βιβλίο ανά χείρας να με βρει για να το διαβάσουμε παρέα. Ο Γ. υπακούει στο "όχι" των γονιών του όταν κάτι είναι επικίνδυνο ενώ ο Στέφανος προσπαθεί να αναποδογυρίσει το τραπεζάκι. Καταλάβατε.... Λίγο στην υπερβολή τους τα παραδείγματα αλλά πάντα υπάρχει κάτι που κάνει το Χ, Ψ παιδί και θα ήθελες να κάνει και το δικό σου. Και αντίστροφα βεβαίως. Και έτσι μετά την ευθύνη και τη σύγκριση έρχονται οι ανασφάλειες... Μήπως δεν είμαι αρκετά αυστηρή μαζί του; Ή μήπως παραείμαι; Και το τάδε άρθρο υποστηρίζει αυτό. Λες; Το δείνα όμως λέει το άλλο. Και δώστου βιβλία και άρθρα... Δεκάδες! Και ψάχνεις να βρεις τη χρυσή τομή... Τι από όλα αυτά που διαβάζεις πραγματικά σου ταιριάζει, σε ωφελεί και προσθέτει ένα λιθαράκι στην διαπαιδαγώγιση. Και δώστου δοκιμές. Και δώστου τύψεις όταν αφήνεσαι ή όταν κουράζεσαι ή όταν ξεφεύγεις. Μα αφού το ήξερα γιατί δεν το έκανα; Γιατί φώναξα; 

Όταν καταφέρνω να κάνω ένα βήμα πίσω, όταν ο συνοδοιπόρος μου χτυπά το καμπανάκι, τότε καταλαβαίνω αυτή την τελειομανία μου που δεν με αφήνει να ησυχάσω λεπτό. Έχει και θετικά στοιχεία, αλήθεια. Αλλά στον βαθμό τον δικό μου, πολλές φορές γίνεται βάρος. Να παίρνεις τον στόχο και να τον μετακινείς όλο και πιο μακριά. Γιατί κατακτήσαμε αυτό αλλά έχουμε ακόμα τόσα άλλα. Και ξανά και ξανά. Σαν να μου στερώ λιγάκι από την χαρά. Γιατί έχουμε καταφέρει τόσα ως οικογένεια. Και με μόνη δύναμη τη δική μας. Και είμαι τόσο υπερήφανη για εμάς ως γονείς αλλά και για αυτό το παιδί. Που έχει τόσα από τα χαρακτηριστικά που θαυμάζω. Που είναι τόσο δραστήριος, και χαμογελαστός, και επικοινωνιακός, γεμάτος περιέργεια, και θάρρος, και άποψη, και τρυφερότητα. Τον αγαπώ. Έτσι όπως ακριβώς είναι. Και ας πετά το φαγητό του, και ας με κυνηγά με τα παιχνίδια του στην κουζίνα, και ας με τραβάει κάθε 5 λεπτά να σηκωθώ γιατί βαρέθηκε και θέλει να πάμε αλλού. Τον αγαπώ και τον αποδέχομαι όπως ακριβώς είναι. Αυτό προσπαθώ.

ανδριάνα

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

How was your week?

  • Τον κατεβάζουμε από το καρεκλάκι του ως συνέπεια των πράξεών του (που πετάει δηλαδή το φαγητό του κάτω) ή πετάει το φαγητό του απλά επειδή έχει χορτάσει - βαρεθεί και ξέρει ότι έτσι θα τον κατεβάσουμε;
  • Την Παρασκευή, πιστοί στην υπόσχεσή μας να απολαμβάνουμε κάθε ηλιόλουστη ημέρα, κατεβήκαμε το μεσημεράκι στην κεντρική παιδική χαρά δίπλα στη λίμνη. Και είχε έναν εκπληκτικό ήλιο και σχετική ησυχία.
  • Εκεί, ο μικρός Στέφανος επέκτησε τον πρώτο του φίλο από τον παιδότοπο. Τον Ατίλα. Έναν πιτσιρικά 20 μηνών, Ελβετο-Γιαπωνεζάκι, ο οποίος, όπως με πληροφόρησε η Γιαπωνεζούλα μαμά του, πρώτη φορά πλησίασε άλλο παιδάκι και ήταν τόσο κοινωνικός. Και ήταν ένας γλύκας! Και έπαιξαν με τον Στεφανάκο σχεδόν 1 ώρα... Και μας ακολουθούσε όπου και αν πηγαίναμε, και μας έφερνε την μπάλα του, και μας χαμογελούσε.
  • Έτσι, πήρα και εγώ το θάρρος, και είπα στην Mari αν θέλει να ανταλλάξουμε τηλέφωνα ώστε να συναντιόμαστε όποτε το επιτρέπει το πρόγραμμα (και ο καιρός) για παιχνίδι. Και πολύ χάρηκε. Θα κάνω και εξάσκηση και τα γαλλικά μου. Με ένα σμπάρο.... 
  • Και αφού παραλάβαμε τον συνοδοιπόρο από τη δουλειά, και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο ο μικρός, επιστρέψαμε σπίτι για ανασυγκρότηση και το απογευματάκι πήγαμε στη μικρή Χριστίνα που καιρό είχαμε να την δούμε.
  • Και εκεί 2 κορίτσια (Χριστίνα + Elodie) και ο Στέφανος ξεσάλωσαν!
  • Η βραδιά έκλεισε με πίτσα (για μεγάλους και μικρά) και ωραίους ύπνους.
  • Μη θέτεις μία ερώτηση όταν η απάντηση "όχι" δεν είναι καν επιλογή.
  • Το Σάββατο ξημέρωσε συννεφιασμένο, με τον Στέφανο όχι στα καλύτερα κέφια με αποτέλεσμα να κοιμηθεί για μεσημέρι με δυσκολία, να μη φάει καλά, και η βόλτα στο εμπορικό να γίνει ένας μικρός γολγοθάς.
  • Καταφέραμε όμως και πήραμε τα δωράκια που θέλαμε, χαζέψαμε λιγάκι στα μαγαζιά, πήραμε τα απαραίτητα από το σούπερ - μάρκετ και επιστρέψαμε.
  • Για κέικ κολοκύθας το πήγαινα αλλά ο συνοδοιπόρος λαχταρούσε κάτι πιο παραδοσιακό και έτσι προχώρησα σε plan b με κλασικό κέικ βουτύρου και σταγόνες σοκολάτας.
  • Και η αλήθεια είναι ότι έγινε πολύ ωραίο. Τι σου είναι το βούτυρο.
  • Και το απόγευμα ήρθαν οι γείτονες άρτια αφιχθέντες από τη Νέα Υόρκη.
  • Και γέμισε το σπίτι με ιστορίες, φωτογραφίες, βιντεάκια, αστείες εξιστορήσεις, γέλια....... Είναι αυτά τα ταξίδια, τα πιο μακρινά και ιδιαίτερα, πραγματικός θησαυρός.
  • Αν πω ότι δεν ζήλεψα θα είναι ψέμα.
  • Και ο Στέφανος απέκτησε και το πρώτο του αυτοκινητάκι - ταξί "I love NY". Φανταστικό!
  • Κυριακή με βροχή και πρώτες, δειλές δοκιμές για τη Χριστουγεννιάτική μας διακόσμηση. Πέρσι είχαμε φτιάξει εκείνο το ασπρόμαυρο δέντρο με washi tape. Πόσο όμορφο ήταν.
  • Φέτος πάλι θα κινηθούμε εναλλακτικά αλλά διαφορετικά.
  • Και το μεσημέρι εορτάσαμε την Εύα α λα ελληνικά: με σπιτικό φαγητό δηλαδή, συζητήσεις, αναλύσεις, τα πιτσιρίκια να παίζουν δεξιά - αριστερά, τους Έλληνες να μιλούν δυνατά, έντονα και λίγο όλοι μαζί, τους Ολλανδούς να συμμετέχουν με χαμόγελο, και τα μικρά να τρέχουν τριγύρω.
  • Αν έχεις αυτοπεποίθηση... τα αγόρια κάποια στιγμή άνοιξαν την τηλεόραση να δουν τα τελευταία λεπτά ενός ποδοσφαιρικού ματς. Ε, ο Στέφανος στεκόταν στο κέντρο του σαλονιού, φώναζε γκολ κάθε 2 λεπτά, σήκωνε τα χέρια ψηλά και μετά χειροκροτούσε. Και εννοείται κοιτούσε έναν - έναν αν χειροκροτούσαμε και εμείς μαζί του.
  • Σαν το σαββατοκύριακο να έχω περισσότερη ένταση. Ίσως γιατί έχω περισσότερες προσδοκίες. Γιατί θέλω να περάσουμε όμορφα, και ήρεμα. Ενώ τις καθημερινές, που οι προσδοκίες μου είναι εμφανώς χαμηλότερες, είμαι και πιο ήρεμη και συγκαταβατική. Χχχχμμμμ.....
  • Δύο βράδια συνεχόμενα, ενώ είμασταν στο τελευταίο στάδιο της διαδικασίας ύπνου του μικρού, εκεί δηλαδή που έχει πιει το γάλα του και τον βάζω λιγάκι στον ώμο μου, γυρνάει και μου δείχνει το κρεβάτι του! Τον ακουμπώ λοιπόν και εγώ, του χαϊδεύω την πλάτη για 2 λεπτά και αυτό ήταν.
  • Και την Δευτέρα ξύπνησε 08.20!
  • Που σημαίνει βέβαια ότι μας "χάλασε" το υπόλοιπο πρόγραμμα και τρέχαμε να πάμε στον παιδικό αλλά δεν πειράζει.
  • Χριστουγεννιάτικο crisis management... χιχι. Ξέρετε τι είναι να πηγαίνεις όλο χαρά στο Pfister που αγόρασες και πέρσι τις ωραιότερες μπάλες και να συνειδητοποιείς ότι φέτος δεν έχει κόκκινες καθόλου! Γιατί μας λείπουν 2 από το νέο μας εναλλακτικό δέντρο και επειδή έχει πέσει πολύ λευκό στο λευκό, είπαμε να το τονώσουμε λιγάκι. Τελικά πήρα 2 που μου ξεκρέμασαν από το ντεκόρ.
  • To kill a mockingbird. Παλιά, κλασική, αγαπημένη ταινία.
  • Και την Δευτέρα εγκαινιάσαμε το Big Little Lies που με συνεπήρε από το 1ο επεισόδιο. Μακάρι να συνεχίσει έτσι. Κρύβει και μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία από πίσω, με την εταιρεία παραγωγής της Reese Witherspoon η οποία στόχο έχει να δημιουργεί ταινίες και σειρές με πρωταγωνίστριες γυναίκες, πραγματικές, ενδιαφέρουσες, πολύπλοκες, πραγματικές. Go Reese!
  • Και την Τρίτη περάσαμε ένα τόσο όμορφο, γεμάτο και δημιουργικό πρωινό στο σπίτι με τον μικρό. 
  • Και αφού τον άφησα χαμογελαστό - χαμογελαστό στον παιδικό σταθμό (τι ανακούφιση είναι και αυτή να αποχωριζόμαστε με χαμόγελο!) συνάντησα Βελούδω + Εύα στο κέντρο για Ταϋλανδέζικο! Μεγαλεία. 
  • Μέσα στο πλαίσιο των εορταστικών στολισμών, αγόρασα και αυτά τα αυτοκόλλητα που μπαίνουν στο τζάμι. Και αντιστάθηκα στα μονόχρωμα και μινιμαλιστικά και τελικά πολύ καλά έκανα! Γιατί οι πολύχρωμοι χιονάθρωποι που παίζουν μουσικά όργανα, και ζεσταίνονται στη φωτιά (!) και ταΐζουν πουλάκια είναι οι νέοι αγαπημένοι φίλοι του Στεφανάκου.
  • Και κάθεται μπροστά στο τζάμι και τους μιλάει. Και πηγαίνει σε αυτόν με τη φωτιά και τρίβει τα χέρια του... χιχι. Ο μπαμπάς του το έδειξε και έκτοτε το κάνει συνέχεια.
  • Και τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει πολύ τρυφερός... όλο έρχεται και μας αγκαλιάζει, και εμάς, και τα κουκλάκια του, και μας στέλνει φιλιά, και μας χαϊδεύει.
  • Την Τετάρτη ακολουθήσαμε πάνω - κάτω το ίδιο μοτίβο μόνο που ο συνοδοιπόρος είχε επαγγελματική έξοδο και έτσι πρόλαβε ίσα ίσα τον μικρό πριν τον ύπνο.
  • Πεταχτήκαμε και εμείς μετά τον παιδικό στη φίλη Βάια, ίσα - ίσα να της ανακατώσουμε το σαλόνι, να πιούμε 2 γουλιές τσάι και να φύγουμε.
  • Έφτιαξα και μία εκπληκτική, αλμυρή τάρτα με κολοκύθα και καραμελωμένα κρεμμύδια. Εύκολη και πεντανόστιμη! Να την φτιάξετε τώρα που ακόμα οι κολοκύθες είναι στα φόρτε τους.
  • Ήρθαν και τα ευχάριστα από το μέτωπο του μπαμπά και μπήκαν όλα ξανά στη θέση τους, πήραμε ανάσες και προχωράμε ολοταχώς για το επόμενο ορόσημο -την επέμβαση- ώστε να ολοκληρωθεί η διαδικασία.
  • Πέμπτη και την περάσαμε όλη στο σπίτι. Συννεφιά, ψιλή βροχή, δουλειές, παιχνίδια.
  • Αποφάσισα ότι θα προσπαθώ να κάνω περισσότερα πράγματα ακόμη και τις ώρες - ημέρες που είναι και ο Στέφανος σπίτι και έτσι, πέραν όλων των παιχνιδιών - κυνηγητών - μουσικών - ποδηλάτων - ακροβατικών, κουτσο-κατάφερα να φέρω εις πέρας και 2-3 δουλειές του σπιτιού.
  • Και το απογευματάκι ήρθαν τα κορίτσια σπίτι με τα μικρά (Χριστίνα, Παναγιώτη) και έτσι πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Είναι τόσο δραστήριος ο Στέφανος.... και ειδικά όταν είναι με άλλα παιδιά γίνεται πιο κτητικός, πιο απαιτητικός. Σα να θέλει να κάνει show off, σα να το παίζει μεγάλος, δεν ξέρω. Και ένα πείσμα.... πω πω.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

How was your week?


  • Ξημέρωσε η Παρασκευή με το φυστίκι να κάνει έναν ωραίο ύπνο και την οικογένεια να τρώει σε απαρτία μεσημεριανό στο κοντινό μας εμπορικό.
  • Το απόγευμα πήγαμε από τους φίλους στην Bienne όπου μαζεύτηκε κόσμος και κοσμάκης, φάγαμε στα γρήγορα μια σπιτική κρέπα και επιστρέψαμε σπίτι για τον βραδινό ύπνο του μικρού.
  • Σπιτικές δουλειές το Σάββατο για να ολοκληρωθεί το σπιτάκι του μικρού, να κρεμαστούν κάτι καδράκια (και πόσα έχουμε ακόμα), να συμμαζευτούν τα ασυμμάζευτα...
  • Κοιμήθηκε ο μικρός, μαγειρέψαμε οι μεγάλοι (μοσχάρι λεμονάτο με ρύζι), φάγαμε όλοι μαζί, κάναμε μια γρήγορη βόλτα και νωρίς το βραδάκι υποδεχτήκαμε τα αγόρια (Κώστας και Αργύρης αυτή τη φορά) για το ποδοσφαιρικό ντέρμπι (ΠΑΟ - ΟΣΦΠ).
  • Και το παρακολουθήσαμε όλοι μαζί, και ο Στέφανος, και είχε τόση πλάκα.
  • Φάγαμε και σπιτικό κέικ που έφτιαξα το απόγευμα, και εξαιρετικό πεκορίνο με τρούφα, ήπιαμε και τις μπύρες μας, γελάσαμε, είπαμε τα νέα μας, έκανε ο μικρός το μπάνιο του και κοιμήθηκε εν μέσω όλης αυτής της φασαρίας (εκπληκτικά!) οπότε κάθησαν λίγο περισσότερο τα αγόρια και μείναμε όλοι ευχαριστημένοι.
  • Η Κυριακή ξημέρωσε ολίγον συννεφιασμένη και βροχερή. Ήρθαν οι φίλοι από εδώ (Βάια + Christian) και είπαμε να κάνουμε μία επίσκεψη στο κοντινό μας Valangin που είχε τη γιορτή της κολοκύθας στο κάστρο. Βασικά, ευκαιρία να βλέπαμε και το κάστρο.
  • Και πήγαμε. Και είχε αρκετό κόσμο και ενδιαφέρουσες δραστηριότητες για αρκετά όμως μεγαλύτερα παιδιά. Είχε και κρύο, έπιασε και βροχή οπότε οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές.
  • Κάναμε λοιπόν μια γρήγορη βόλτα και επιστρέψαμε σπίτι για κοκκινιστό με μακαρόνια, και καφέ, και κέικ, και συζητήσεις, και αναλύσεις για το πώς μεγάλωσε ο καθένας μας, και πώς μεγαλώνουν πλέον τα παιδιά και και και.
  • Ήσυχη Δευτέρα με το κλασικό μας πρόγραμμα (ξύπνημα, παιχνίδι, δουλειές, ύπνος, μαγείρεμα, μεσημεριανό, παιδικός σταθμός), πιο χαμηλές θερμοκρασίες, και μία 40λεπτη γιόγκα που κατάφερα και χώρεσα στο πρόγραμμα.
  • Και ο μπαμπάς έκανε το ραντεβού με τον γιατρό και μπήκε πλέον συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Είναι νομίζω πολύ καθησυχαστικό να ξέρεις ότι κάτι είναι αντιμετωπίσημο και να έχεις χειροπιαστά πράγματα να περιμένεις.
  • Να είναι δυνατός θέλω, να το αντιμετωπίσει γενναία -όπως και όλα άλλωστε στη ζωή του- και να επιστρέψει στην καθημερινότητά του απτόητος.
  • Και η Τρίτη είναι η ημέρα που είμαστε τα 2 μας καθώς ο συνοδοιπόρος πηγαίνει κατευθείαν από την δουλειά για ποδόσφαιρο.
  • Και όταν έφτασα να πάρω τον μικρό από τον παιδικό, τους διάβαζαν ένα βιβλίο που όλως τυχαίως ήταν το Ένα Βιβλίο Παιχνίδι που εννοείται ότι έχουμε και εμείς στο σπίτι (στα ελληνικά εμείς - στα γαλλικά στον παιδικό) και έτσι ο Στέφανος ήταν όρθιος, πρώτος - πρώτος, έτοιμος να φυσήξει και να χτυπήσει παλαμάκια.
  • Και εγώ κάθησα πίσω - πίσω να μην με δει ώστε να τον απολαύσω λιγάκι.
  • Και τα πήγαμε περίφημα, και επέστρεψε ο συνοδοιπόρος κατάκοπος με ένα σωρό χιουμοριστικές ιστορίες, και φάγαμε ωραιότατο κοτόπουλο κοκκινιστό με χυλοπίτες, και κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια.
  • Την Τετάρτη 7 παρά είμασταν όλοι στο πόδι, φάγαμε πρωινό, ετοιμαστήκαμε και αναχωρήσαμε απαρτία. Αφήσαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά, παρκάραμε κοντά στο κέντρο, πήραμε το πατίνι για μια γρήγορη βόλτα (είχε ένα κρύο!) και 9 παρά χτυπήσαμε το κουδούνι της Ελά (της δασκάλας που μας έκανε γαλλικά) για να της επιστρέψουμε ένα βιβλίο που ήθελε και επί τη ευκαιρία να τα πούμε και να πιούμε ένα τσάι.
  • Και ο Στέφανος κατάφερε και τράβηξε σαν μάγος το σουπλά που βρισκόταν κάτω από τα φλυτζανάκια του τσαγιού μόνο που αυτή τη φορά έπεσαν. Ευτυχώς δεν έσπασαν αλλά χύθηκε το τσάι... καταλαβαίνετε.
  • Τα περάσαμε όμως όμορφα και επιστρέψαμε με τον μικρό πτώμα να κοιμάται εύκολα και πολύ.
  • Έτσι, αργήσαμε λιγάκι να φύγουμε για τον παιδικό αλλά πρόλαβα στο τσακ το ραντεβού με τον Τσέσκο για το μεσημεριανό μας Tandem για τις Ρώσικές του περιπέτειες.
  • Πρέπει να δείτε τον Στέφανο να τρώει τις κοκκινιστές χυλοπίτες με τα χέρια. Δεν το χωρά ο νους σας! Γιατί ωραίο το κουτάλι αλλά με τα χέρια είναι μεγαλύτερη και η ποσότητα και η ταχύτητα.
  • Και να 'σου η αναπάντεχη έκπληξη. Ημέρα σεμιναρίου η Τετάρτη για τον συνοδοιπόρο και τελειώσε νωρίς! Και εννοείται ότι το εκμεταλλευτήκαμε με βόλτα στη λίμνη και 2 aperol spritz στο αγαπημένο μας Beau Rivage.
  • Παραλάβαμε το φυστίκι από τον παιδικό στην ώρα του και επιστροφή στο σπίτι.
  • Ξέρετε πότε συνειδητοποιώ πόσο έχει μεγαλώσει σωματικά; Όταν τον παρατηρώ που κοιμάται. Γιατί όταν είναι όρθιος εξακολουθεί να μου φαίνεται μικροσκοπικός. Όταν ξαπλώνει όμως στην ίδια κούνια που ξάπλωνε και ημερών, τότε μου φαίνεται τεράστιος!
  • Έλαβα και like σε μία φωτογραφία μου στο instagram από τον Νίκο Αλιάγα. Αμέ.
  • Και το νέο μαλλί είναι ωραίο αλλά ακόμα δεν έχω μάθει τα κατατόπια του και με παιδεύει.
  • Αυτά είναι προβλήματα.
  • Επέστρεψε και ο γαμπρός από τα ξένα και κάναμε και ένα εφ' όλης της ύλης video call.
  • Έγινε και ο Georgys Doctor. Άξιος.
  • Ξημέρωσε και η Πέμπτη μετά από έναν διακεκομμένο ύπνο και αφού κάναμε τις δουλειές μας εντός και εκτός σπιτιού (πλυντήρια, ψώνια κτλ), ο μικρός κοιμήθηκε νωρίς (αυτά παθαίνεις αν δεν κοιμάσαι καλά το βράδυ) και πήγε όλο το πρόγραμμα λιγάκι νωρίτερα και καταφέραμε να πάμε να συναντήσουμε τα κορίτσια στην Bienne που μόλις είχαν τελειώσει το πιλάτες τους.
  • Πήγαμε λοιπόν σε μια νέα κρεπερί που υποτίθεται ότι είχε και ειδικό χώρο για τα μικρά (ένα τραπεζάκι με 2 βιβλία και 1 παζλ δηλαδή) και μετά στον "παιδότοπο" εντός της οικίας των φίλων.
  • Και ο Στέφανος άρχισε να φωνάζει "Παπί" τον φίλο του τον Παναγιώτη.
  • Και επειδή τον έβλεπε ότι μπουσούλαγε και κινιόταν χαμηλά, πήγαινε και αυτός σαν καταδρομέας.
  • Και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο στο γυρισμό και έτσι πήγαμε κατευθείαν να παραλάβουμε τον συνοδοιπόρο και να επιστέψουμε σπίτι για τρελά παιχνίδια και γέλια.
  • Μα είναι αυτό το γέλιο του...... βάλσαμο.
  • Πόσα, μα πόσα, άρθρα διαβάζω για την ανατροφή των παιδιών. Και πόσα μου ανοίγουν τα μάτια και πόσα με εξοργίζουν. Γιατί είναι ωραίο να μιλάς εξιδανικευμένα αλλά υπάρχει μία πραγματικότητα που πρέπει όλοι να αντιμετωπίσουμε από πίσω. Μια πραγματικότητα που μάλλον περιλαμβάνει μία μαμά που είναι και εργαζόμενη και που έχει και αυτή ανάγκες.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

SaveSave

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes