Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2019

How was your week?

  • Busy busy busy τριήμερο!
  • Παρασκευή από το σπίτι, με τον συνοδοιπόρο να προγραμματίζει εκδρομή αλλά τελικά να μην πραγματοποιείται, επιστροφή του Στεφανάκου το απόγευμα από τον παιδικό και δικές μου ετοιμασίες για το εταιρικό, Χριστουγεννιάτικο πάρτυ στη Λωζάνη.
  • Και ετοιμαστήκαμε παρέα, με τον Στεφανάκο να με βοηθά να διαλέξω τα ρούχα, με άφησαν τα αγόρια στο τρένο όπου συνάντησα το γκρουπ των Πολωνών και λίγο μετά τις 20.00 είμασταν στα γραφεία.
  • Και η μετάλλαξη των κοινόχρηστων χώρων οι οποίοι είχαν μετατραπεί σε μουσικές σκηνές για τις μπάντες, bars, karaoke, DJs κτλ. ήταν εντυπωσιακή.
  • Κατά τις 22.00 μαζεύτηκε και η ευρύτερη ομάδα και ανεβοκατεβαίνοντας στους ορόφους λίγο χορέψαμε, λίγο τραγουδήσαμε, λίγο ήπιαμε, λίγο γελάσαμε και κατά τη 1 είπα να αναχωρήσω.
  • Και ευτυχώς η εταιρεία είχε προβλέψει (εξού και η άφιξή μου με τρένο) και μας περίμεναν ταξί ώστε να μας επιστρέψουν σπίτια μας με ασφάλεια.
  • Πρωινό ξύπνημα, δουλειές στο σπίτι, ετοιμασία του cheesecake για την Κυριακάτικη γιορτή της φίλης Έλενας, λίγη ξεκούραση και το απογευματάκι ξεκινήσαμε για Λωζάννη και το χριστουγεννιάτικο apero των φίλων στο la Croix.
  • Εκεί μαζευτήκαμε συνολικά 4 οικογένειες, τα είπαμε, τσιμπήσαμε, ήπιαμε, τα πιτσιρίκια έπαιξαν και το βραδάκι επιστρέψαμε σπίτι.
  • Τα καλά των πολύ πρωινών ξυπνημάτων (εκεί κατά τις 06.00) είναι αυτές οι ανατολές ηλίου πάνω από τη λίμνη, σαν και αυτή που βλέπετε πιο πάνω στη φωτογραφία. Μαγεία.
  • Κυριακή με ήλιο που μπαινόβγαινε οπότε είπαμε να τον εκμεταλλευτούμε με βόλτα στη λίμνη με τα πατίνια.
  • Με το που παρκάραμε όμως άρχισε πάλι να βρέχει οπότε βρήκαμε καταφύγιο σε ένα καφέ και επιστρέψαμε σπίτι για ανασυγκρότηση, ξεκούραση και αναχώρηση για την καθιερωμένη γιορτή των φίλων στην Bienne.
  • Κόσμος και κοσμάκης μαζεύτηκε εκεί, με χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, σπιτικά φαγητά, καραόκε, ευχές, γέλια, ευχές...
  • Και επιστρέψαμε πάλι βράδυ, πάλι κατάκοποι. Αλλά χαρούμενα κατάκοποι!
  • Δευτέρα και Τρίτη πέρασαν ήσυχα και "ανώδυνα" με χαμηλούς, εργασιακούς ρυθμούς και εμάς σε αντίστροφη μέτρηση!
  • Και την Τετάρτη εργάστηκα από το σπίτι γιατί το μεσημέρι ήταν η παιδική, εταιρική γιορτή με επίκεντρο της προβολή του Frozen 2!
  • Έτσι, παρέλαβα τον μικρό από τον παιδικό σταθμό, μπλέξαμε σε τρελή κίνηση και μία απόσταση των 10 λεπτών την κάναμε πάνω από μισή ώρα, παρκάραμε όπως και όπως, και βουρ για την προβολή.
  • Movie date με τον Στεφανάκο!
  • Και τα περάσαμε όμορφα, έφαγε το δικό του και το μισό δικό μου ποπ-κορν, παρακολουθήσαμε την ταινία στα Γαλλικά και νωρίς το βραδάκι επιστρέψαμε σπίτι και στον συνοδοιπόρο.
  • Φτιάξαμε βαλίτσες όλοι μαζί με μεγάλο ενθουσιασμό και πέσαμε για ύπνο!
  • Πέμπτη και αναχωρήσαμε εκεί κατά τις 8 παρά για Γενεύη και αεροδρόμιο. Και πετύχαμε τόση κίνηση σε 2 σημεία που το gps μας έβγαλε εκτός εθνικής, μέσα από τα χωριά και τα χωράφια, και αντί για 1.15 που κάνουμε συνήθως, κάναμε εν τέλει 2 ώρες για να φτάσουμε στο αεροδρόμιο.
  • Εννοείται η αιτία ήταν πάλι 2 τροχαία ατυχήματα.
  • Έτσι, με την ψυχή στο στόμα φτάσαμε, τρέξαμε για το check-in όπου ευτυχώς κάλεσαν τους επιβάτες για Αθήνα να έρθουν μπροστά, περάσαμε τον έλεγχο για τις πύλες (που ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο) και πάνω στην ώρα του boarding φτάσαμε στην πύλη μας.
  • Τέλος καλό όλα καλά!
  • Και η πτήση πήγε εξαιρετικά και στο αεροδρόμιο μας περίμενε -όπως πάντα- ο παππούς Κώστας.
  • Και ο καιρός ήταν το λιγότερο ανοιξιάτικος -σχεδόν καλοκαιρινός!
  • Κατευθυνθήκαμε στο πατρικό μου όπου τα είπαμε με τους γονείς, παίξαμε, μαγειρέψαμε και μόλις κατέφτασε και η οικογένεια της αδελφής πέσαμε πάνω σε κάτι εξαιρετικά κεφτεδάκια, με πατάτες τηγανητές και χόρτα!
  • Μετά από όοοολα αυτά λοιπόν, σχεδόν 21.00 πια, φτάσαμε στο σπίτι μας στη Βούλα (γιατί Βούλα είναι μόνο το δικό μας σπίτι για τον Στέφανο), κοιμήθηκε ο μικρός και προσπαθήσαμε και εμείς να κοιμηθούμε -χωρίς μεγάλη επιτυχία και με τον Στέφανο να ξυπνά στις 5 παρά!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2019

Ευτυχία είναι....


Ευτυχία είναι να μετράς τις εβδομάδες, τις μέρες και τελικά τις ώρες για να πάρεις την πτήση για Αθήνα.

Ευτυχία είναι να σε πιάνει ταχυπαλμία μόνο στη σκέψη της αντάμωσης.

Ευτυχία είναι να προσπαθείς να τα χωρέσεις όλα και όλους για να γεμίσεις αγάπη και αγκαλιές και γέλια και εξομολογήσεις και μοιράσματα πριν αποχωριστείτε ξανά.


Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή και όπως συνηθίζω τελευταία, σπίτι! Με laptop, καφέ, φόρμα και ησυχία.
  • Και το απόγευμα ήρθε επιτέλους η ώρα παραλαβής του νέου μου κινητού από το fnac -που πολύ με ταλαιπώρησε και καθόλου δεν με αποζημίωσε αλλά τέλος πάντων.
  • Και ο συνοδοιπόρος άργησε με τη δουλειά και έτσι πήγαμε στα γρήγορα μια βόλτα οι 3 μας στο στολισμένο κέντρο και επιστρέψαμε σπίτι.
  • Σάββατο και αφού ξυπνήσαμε στις 06.30 (πρωτότυπο) ξεκινήσαμε για δουλειές και δώρα και το μεσημεράκι καταλήξαμε στη Βέρνη και τη νέα της χριστουγεννιάτικη αγορά η οποία μετέτρεψε το πάρκο κοντά στον σταθμό σε ένα χωριό με ξύλινα σπιτάκια που πουλούν από χειροποίητα στολίδια και τυριά μέχρι vegan λιχουδιές και σουβλάκι! 
  • Εκεί, παρέα με φίλους, περπατήσαμε, φωτογραφήσαμε, τσιμπήσαμε και το απογευματάκι ξεκινήσαμε για πίσω.
  • Another Sunday, another Brunch! 
  • Αυτή τη φορά ήταν η σειρά της γιογκο-ομάδας μας! Έτσι, διοργανώσαμε τη μικρή μας χριστουγεννιάτικη γιορτή σπίτι και μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά με τα σπιτικά μας  χορτοφαγικά φαγητά, τους καφέδες μας, τις ιστορίες μας, την ανταλλαγή δώρων και αγκαλιών.
  • Και πέρασε τόσο όμορφα και γρήγορα και ζεστά η ώρα. Και είμαστε όλες τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ταιριαστές κατά έναν τρόπο. Και ένιωθες αυτήν την οικειότητα και "γλύκα".
  • Και βεβαίως, η λαχειοφόρος για την ανταλλαγή δώρων έπεσε πάλι μέσα! 
  • Παράλληλα, τα αγόρια επισκέφθηκαν φίλους για να παίξουν τα μικρά και να φάνε σπιτικά pancakes, και επέστρεψαν αργά το μεσημεράκι για να προλάβουν να πουν και ένα γεια στα κορίτσια.
  • Γρήγορο συμμάζεμα και απογευματινή επίσκεψη στους "γειτόνους" και το νέο τους σπίτι που είναι όμορφο και φωτεινό και κεντρικό.
  • Εκεί ήπιαμε τα τσάγια μας, τραγουδήσαμε τα κάλαντά μας, παίξαμε το πιάνο μας, συζητήσαμε, γελάσαμε και επιστρέψαμε σπίτι για …. ταινία! Ασταμάτητοι!
  • Και η παραγγελία του μικρού ήταν το Frozen (ξανά).
  • Δευτέρα και η ημέρα ξεκίνησε νωρίς και τελείωσε αργά! Συνεργείο λοιπόν το πρωί (πάλι), δουλειά και το βραδάκι μας είχαν καλέσει 2 από τα κορίτσια της ομάδας για σπιτικό, vegan δείπνο!
  • Έτσι, μαζευτήκαμε γύρω στα 15 άτομα και απολαύσαμε εξαιρετικό φαγητό, κρασί, συζητήσεις και γέλια.
  • Και παρόλο που έφυγα πρώτη, σπίτι έφτασα μετά τις 23.00 πτώμα!
  • Και την Τρίτη πονούσαν τα κόκκαλά μου!
  • Ευτυχώς δεν άργησα να φύγω από τη δουλειά και το βραδάκι πήγα σέρνοντας τα πόδια μου στο μάθημα της yoga αλλά έφυγα πετώντας!
  • Πραγματικά! Εντυπωσιάζομαι κάθε φορά, μετά από τόοοσα χρόνια, με τη δύναμη αυτής της πρακτικής στο σώμα, το μυαλό και την καρδιά.
  • Και το επίκεντρο αυτού του μαθήματος ήταν η πανσέληνος! Τελευταία της δεκαετίας!
  • Και την Τετάρτη με περίμενε μία συνάδελφος με το πιο αναπάντεχο κομπλιμέντο "νομίζω ότι τόσους μήνες δεν σε έχω δει να φοράς το ίδιο ρούχο 2 φορές! μα πόσα έχεις!".
  • Χαχαχα... Και κοκκίνισα, και χαμογέλασα, και την ευχαρίστησα γιατί πραγματικά μου ανύψωσε το ηθικό καθώς δεν θα φανταζόμουν ΠΟΤΕ ότι κάποιος θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο για εμένα. Γιατί δεν θεωρώ ούτε ότι έχω πολλά ρούχα ούτε ότι είμαι πολύ καλή στο να πρωτοτυπώ και να αυτοσχεδιάζω. Και εννοείται ότι έχω φορέσει πολλάκις τα ίδια ρούχα αλλά ίσως με διαφορετικούς τρόπους.
  • Η εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας vs. της εικόνας που έχουν οι άλλοι. 
  • "Μαμά, γιατί είπες mon mari στο τηλέφωνο;" Γιατί mon mari είναι ο μπαμπάς σου. "Πολύ τον αγαπώ τον μπαμπά μου. Και εσένα μαμά.".
  • Και κάπως έτσι ξεκινά ιδανικά μια βροχερή και κρύα Πέμπτη.
  • Και στο γραφείο είχαμε γεμάτη ημέρα με γενέθλια, συναντήσεις και το μικρό "χριστουγεννιάτικο" πάρτυ της ομάδας με ποτά, φαγητά, secret santa gifts και την ανάδειξη του Top Hat μέλους αυτού του τριμήνου μετά τις ψήφους όλων. Συγχαρητήρια Nico! Well deserved! 
  • Και περάσαμε εξαιρετικά, γνωριστήκαμε καλύτερα (καθώς πλέον συγχωνεύτηκαν 2 ομάδες και τα μέλη της άλλης τα γνωρίζουμε ελάχιστα), γελάσαμε πολύ, ήπιαμε, ευχηθήκαμε, χαρήκαμε τα δωράκια μας και αργά το απόγευμα αποχαιρετιστήκαμε.
  • Και με μεγάλη χαρά συνειδητοποίησα ότι είχα και εγώ ψήφους για την ανάδειξη του Top Hat! Τι ευχάριστη έκπληξη! Μυστικές βεβαίως οπότε δεν ξέρω από ποιους προέρχονται.
  • Και ο δικός μου secret santa ήταν ο Tolga, ένας γλυκύτατος συνάδελφος που γνωρίζω ελάχιστα αλλά μου βγάζει τόση θετική ενέργεια. Και πέτυχε όλως τυχαίως το αγαπημένο μου μαγαζί (nature & decouvertes) και μου διάλεξε ένα εκπληκτικό κερί που μυρίζει έλατο (sapin blanc).
  • Στα άλλα νέα της ευρύτερης οικογένειας, η πανσέληνος δεν τα πήγε πολύ καλά με την αδελφή η οποία ανέβασε αναπάντεχα πολύ υψηλή πίεση και ξεκίνησε έναν μαραθώνιο εξετάσεων και με την νύφη εξ Αμερικής να περνά εργασιακές περιπέτειες (πάλι από το πουθενά). Ουφ... προσαρμογή ξανά και ξανά, μαθήματα ξανά και ξανά, επαναπροσδιορισμός ξανά και ξανά.

Καλό σαββατοκύριακο!
Το τελευταίο μας ελβετικό του έτους! Και της δεκαετίας! Πω πω!
Και θα είναι τόοοσο γεμάτο! Θα σας τα γράψω.

ανδριάνα

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

How was your week?


  • Πόσο γεμάτη μέρα η Παρασκευή. Ευτυχώς δούλεψα από το σπίτι και πρώτον ηρέμησα (μετά από όλη την κίνηση της εβδομάδας) και δεύτερον οργανώθηκα ώστε να τα προλάβω όλα.
  • Έτσι, αφού τελείωσα τα εργασιακά μου, πετάχτηκα ένα δεύτερο σούπερ-μάρκετ ενόψει του Κυριακάτικου brunch, αγόρασα κάτι δωράκια για τα μικρά και μαγείρεψα την αγαπημένη τάρτα με κολοκύθα και καραμελωμένα κρεμμύδια.
  • Αναχώρηση υπό βροχή ώστε να παραλάβω την πρώτη φίλη από το νοσοκομείο όπου εργάζεται και την δεύτερη με το ενός μηνού μωρό από τον σταθμό ώστε να συναντήσουμε τις υπόλοιπες και να χτυπήσουμε το κουδούνι της φίλης Βάιας για το surprise baby shower της!
  • Και το απόγευμα κύλησε σε ροζ αποχρώσεις, με συζητήσεις, γλυκά, δωράκια...
  • Παράλληλα, τα αγόρια μου βοήθησαν στην μετακόμιση των φίλων και συνέχισαν με βόλτα στο κέντρο για να θαυμάσουν τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια και τους στολισμούς.
  • Σάββατο και γεμίσαμε το πρωινό μας με βόλτα και καφέ στο κέντρο, σούπερ μάρκετ μέρος 3, οικογενειακό μεσημεριανό στο εμπορικό (όπου όλως τυχαίως συναντήσαμε και τους πρώην γειτόνους), μία ώρα στο fnac για αγορά νέου κινητού που αγοράσαμε μεν αλλά δεν παραλάβαμε δε (!) και επιστροφή σπίτι για έναρξη των ετοιμασιών και των μαγειρικών.
  • Έτσι, μέσα σε ένα απόγευμα χωρέσαμε την προετοιμασία του french toast, ένα κέικ κανέλλας, το συμμάζεμα του σπιτιού και στολισμό του τραπεζιού, την ταινία Ηρακλής και βεβαίως πολλά τηλεφωνήματα και βιντεοκλήσεις γιατί γιόρταζα -βεβαίως βεβαίως. 
  • Και την Κυριακή ξεκινήσαμε από νωρίς ψήνοντας το french toast, ετοιμάζοντας μία frittata με σπανάκι - μανιτάρια - φέτα, συναρμολογώντας ένα αλμυρό cheesecake - ντάκο, "συναρμολογώντας" το μεγάλο plateau με όλα τα σύνεργα για bagels, ψήνοντας τα κρουασάν, γεμίζοντας τις κανάτες με χυμούς και προετοιμάζοντας το coffee bar.
  • Και εκεί γύρω στις 11.00 άρχισαν να καταφτάνουν οι φίλοι. Και γέμισε το σπίτι, και φάγαμε, και γελάσαμε, και φωτογραφηθήκαμε, και περάσαμε όμορφα και ζεστά και γιορτινά.
  • Αργά το απόγευμα μείναμε ξανά οι 3 μας βάζοντας μια τάξη στο βομβαρδισμένο σπίτι, εξηγώντας στον Στεφανάκο για το επαγγελματικό ταξίδι του συνοδοιπόρου, ετοιμάζοντας τις βαλίτσες του και ξαπλώνοντας νωρίς!
  • Και κατά τις 05.30 αναχώρησε ο συνοδοιπόρος με λεωφορείο - τρένο - 2ο τρένο - πτήση - 2η πτήση ώστε να φτάσει στην χιονισμένη Κλαϊπέντα!
  • Και για 3 ημέρες είμασταν ο Στεφανάκος και εγώ.
  • Και για 3 ημέρες ξύπνησα στις 05.30 (την πρώτη επειδή αναχώρησε ο συνοδοιπόρος, τη δεύτερη γιατί μάλλον είχα αγωνία να τα προλάβω όλα και την τρίτη γιατί ξύπνησε ο μικρός). Τέλεια.
  • Έτσι, και τις 3 ημέρες αναχώρησα λίγο νωρίτερα από την δουλειά ώστε να τον παραλάβω εγκαίρως.
  • Στο αυτοκίνητο, ακούγοντας το δελτίο της κίνησης στο ελβετικό ραδιόφωνο: "Μαμά τι είναι αυτό το Βλεβλέ;" Vevey είπε αγάπη και είναι μια περιοχή κοντά στη Λωζάννη. "Και τι έγινε εκεί;" Έγινε ένα μεγάλο ατύχημα και έχουν κλείσει οι δρόμοι. "Στη Λωζάννη δεν είναι και η δουλειά σου;" Ναι. "Ε τότε να μην πας! Να κάτσεις εδώ!".
  • Και την Τρίτη έκανα τον γύρο του Neuchatel και της Λωζάννης για να πάω τον μικρό στο σχολείο, να πάω το αυτοκίνητο στο συνεργείο σε προάστιο της Λωζάννης, να πάρω το αυτοκίνητο αντικατάστασης και εν τέλει να φτάσω στη δουλειά.
  • Και στον γυρισμό, καθώς το αυτοκίνητο δεν είχε καθισματάκι, επέστρεψα σπίτι, άλλαξα αυτοκίνητα και μετά παρέλαβα τον μικρό. Μούρλια. 
  • Και πήγαμε κατευθείαν για την παραλαβή του κινητού μου στο fnac αλλά μάταια καθώς αυτός ο διευθυντής μας ενημέρωσε ότι ο διευθυντής του Σαββάτου δεν είχε περάσει καν την παραγγελία στο σύστημα.
  • Είναι τόσο μα τόσο άδικο να πρέπει να τσακωθείς και να διεκδικήσεις το δίκιο σου στα γαλλικά! Ουφ! Το προσπάθησα όμως.
  • Με άδεια χέρια λοιπόν συνεχίσαμε για γρήγορες δουλειές με τον Στεφανάκο στο εμπορικό και καθήσαμε οι 2 μας και παραγγείλαμε τις μακαρονάδες μας.
  • "Μαμά, εμένα δεν μου αρέσει το κρύο. Μόνο όταν πίνω νερό".
  • Και την Τετάρτη επέστρεψε ο συνοδοιπόρος, ταλαιπωρημένος και αυτός με τα τόσα ΜΜΜ μέσα σε μόλις 3 μέρες.
  • Και το βράδυ είχε team dinner οπότε είμασταν πάλι τα δυο μας με τον Στεφανάκο.
  • Την Πέμπτη ήταν όμως η δική μου σειρά για έξοδο με τα κορίτσια (σύνολο 14!) από την δουλειά με αφορμή τα γενέθλια της Ισπανίδας Μαρίας.
  • Και ο εορτασμός έλαβε χώρα στο TEDx Lausanne Women όπου για περίπου 2-3 ωρίτσες ήπιαμε, τα είπαμε, παρακολουθήσαμε ενδιαφέρουσες ομιλίες (πολύ διαφορετικές μεταξύ τους), προβληματιστήκαμε, εμπνευστήκαμε και επιστρέψαμε σπίτια μας. 
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

Τρεις μήνες


Τρεις μήνες. Κάνε υπομονή τρεις μήνες. Δεν θυμάσαι; Και στην προηγούμενή σου δουλειά κάπως έτσι ήταν. Όλα ήταν άγνωστα. Σου φαίνονταν βουνό. Δεν μπορούσες να παρακολουθήσεις καν την ορολογία. Τι σημαίνει ότι εργάζεται στο IC BT CPS; Δεν μπορούσες καν να καταλάβεις τον ρόλο του εκάστοτε τμήματος και για τι ήταν υπεύθυνος ποιος. Βουνό! Και έψαχνες με όλους τους δυνατούς τρόπους να βρεις τις απαντήσεις, να προχωρήσεις τα projects, να ανταπεξέλθεις στις αρμοδιότητές σου. Και ως δια μαγείας, πρέπει να ήταν περίπου 3 μήνες πιο μετά, να 'σου η έμπειρη - "παλιά" συνάδελφος που ρωτούσε εσένα σε ποιον να απευθυνθεί και πώς να προχωρήσει το τάδε project. Και τη θυμάμαι εκείνη τη στιγμή. Την βλέπω μπροστά μου ενώ σας γράφω. Γιατί σαν να πάγωσε ο χρόνος και να έκανα μία στιγμιαία αναδρομή στην πορεία των 3 αυτών μηνών. Και χαμογέλασα στον εαυτό μου. Αισθάνθηκα υπερήφανη.


Αυτά επανέλαβα λοιπόν στον εαυτό μου και στο τωρινό εργασιακό μου εγχείρημα. Με ακόμη υψηλότερο βαθμό δυσκολίας αυτή τη φορά! Πω πω! Επιστροφή στη δουλειά μετά από 4 χρόνια -μητρικής- απουσίας! Σε διαφορετικό αντικείμενο, σε μια εταιρεία γιγαντιαίων μεγεθών, σε μια ξένη χώρα, άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Φτου και από την αρχή να μάθεις, να ακολουθήσεις, να εξοικειωθείς, να σε μάθουν. Να συστηθείς, να βρεις το χώρο σου, τον τρόπο σου. Ποιος κάνει τι, τι να σημαίνουν όλα αυτά τα ακρωνύμια, ποιες είναι οι δικές μου αρμοδιότητες, πώς μπορώ να βελτιώσω τις διαδικασίες, πού μπορώ να φανώ χρήσιμη και πώς. Και LAUs, και DCE αγορές, και ποιο είναι το scope, και πού εμπλέκονται οι PMOs, και πώς διαχειρίζεσαι το Confluence, και ποια είναι τα specs για το νέο component.... Σε κάθε δουλειά είναι σαν να μαθαίνεις και μία νέα, ξένη γλώσσα. 


Και ναι, πέρασαν οι πρώτοι 3 μήνες, και οι πρώτοι 6, και πλέον νοιώθω σχεδόν "παλιά". Και στέκομαι ισάξια στις συναντήσεις, και προχωρώ τα Projects ανεξάρτητα, και έχω άποψη, και βάζω και το δικό μου λιθαράκι στη βελτίωση των διαδικασιών (ή ακόμη και στη δημιουργία νέων), και μου είναι πιο ξεκάθαρο ποιος κάνει τι (παρόλο που σε εταιρείες τέτοιων μεγεθών αλλάζει σχεδόν κάθε εξάμηνο), και έχει αρχίσει και με γνωρίζει όλο και περισσότερος κόσμος. Και αντιμετωπίζω ακόμα προκλήσεις και "επισκέπτομαι" ακόμα άγνωστα τμήματα και περιοχές, αλλά αυτό μάλλον δεν θα σταματήσει.

Και όλα αυτά σας τα γράφω μετά από ένα εργασιακό email που έστειλα, ένα απλό email που μου πήρε 2 λεπτά και δεν χρειάστηκε να ψάξω κάτι ή να αναζητήσω κάποια πληροφορία από κάποιον τρίτο, γιατί απλά ήξερα πώς και τι να απαντήσω. Ένα email που ήταν τόσο μα τόσο όμοιο με ένα που είχα στείλει τον περασμένο Απρίλιο, κατά την πρώτη εργασιακή μου εβδομάδα, και το οποίο θυμάμαι ακόμα καθώς το είχα συντάξει με τη βοήθεια μιας συναδέλφου χωρίς να καταλαβαίνω ούτε τα μισά από όσα έγραφα και χωρίς να ξέρω καν τι να αναμένω ως απάντηση.

Είδατε τι θαύματα κάνει ο χρόνος; Και η υπομονή και η επιμονή και η προσπάθεια; Μικρές στιγμές υπερηφάνειας. Καλό είναι να αναγνωρίζουμε πού και πού και τα μικρά μας επιτεύγματα.

ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes