Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

How was your week?

  • Πόσο όμορφα γεμάτο αυτό το τριήμερο!
  • Έτσι, την Παρασκευή (όλως τυχαίως παγκόσμια ημέρα της yoga) πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας έξοδο ως ομάδα yoga! Απαρτία δεν είχαμε γιατί για αρκετούς έχουν ήδη ξεκινήσει οι διακοπές και οι καλοκαιρινοί γάμοι, αλλά μαζευτήκαμε 7-8 γυναίκες και ήπιαμε τα ποτά μας στο όμορφο Waves και έφτασαν μεσάνυχτα.
  • Και έριξε και μία μπόρα ενώ είμασταν εκεί! Κατακλυσμός!
  • Και έτσι, αφού κοιμήθηκα κατά τις 02.00 ο μικρός εισήχθη στο δωμάτιό μας 05.40 ακριβώς! Jesus!
  • Και το Σάββατο που προμηνυόταν βροχερό εξελίχθηκε σε ηλιόλουστο! Έτσι, αφού κάναμε τις τοπικές μας δουλειές αναχωρήσαμε για Λωζάνη!
  • Φάγαμε στο πάντα εντυπωσιακό (μέσα και έξω) Brasserie de Montbenon (πόσο τυχεροί είμασταν που βρήκαμε τραπέζι στην σκιερή του βεράντα με θέα το πάρκο και τη λίμνη!), παίξαμε με τον Στεφανάκο στο πάρκο με τα συντριβάνια, τα όμορφα λουλούδια και τα τεράστια δέντρα και απογευματάκι επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και εκεί που έβαζε στο youtube τραγούδια ο συνοδοιπόρος, κάποια στιγμή το αφήσαμε και έπαιζε μόνο του τις επόμενες επιλογές. Μία εκ των οποίων και ο Πυροσβεστήρας!
  • Δεν πίστευα στα αυτιά μου! Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω... πώς να σας εξηγήσω τι σημαίνει αυτό το τραγούδι για εμάς και την παρέα μας. Τι έχουμε ζήσει! Συγκινήθηκα και νοστάλγησα.
  • Και τρίτη ημέρα σερί (μεγαλεία!) είχα έξοδο, αυτή τη φορά με την αγαπημένη μου παρέα, αυτή του συνοδοιπόρου!
  • Έτσι, αφού κοιμήσαμε τον μικρό και αφού κατέφτασε η γλυκιά μας Gabrielle (που είχαμε να δούμε μήνες), μας παρέλαβαν οι φίλοι Πολωνοί και περιπλανηθήκαμε στο κέντρο και καθήσαμε για τσίμπημα και ποτά δίπλα στη λίμνη. Είχε και εκπληκτική, καλοκαιρινή βραδιά οπότε το σκηνικό ήταν ειδυλλιακό!
  • Κυριακή με σχεδόν 30 βαθμούς C και μεσημεριανό BBQ στον πανέμορφο κήπο της φίλης Αλεξάνδρας. Τι ευτυχία είναι να έχεις δικό σου κήπο! Πόσο μάλλον όταν συμπεριλαμβάνει λίμνη με νούφαρα, ψαράκια και βατραχάκια (!), τεράαστιο δέντρο με κρεμαστή κούνια, μικρό λαχανόκηπο, λεβάντες, οπωροφόρα δέντρα, πέργκολα με αμπέλια, τραμπολίνο και φουσκωτή πισινούλα! Παράδεισος!
  • Και -όπως αναμενόταν- τα περάσαμε εξαιρετικά! Ψήσαμε, φάγαμε, παίξαμε, γελάσαμε, τα μικρά τα έδωσαν όλα (ο Στεφανάκος σε πιο ντροπαλούς και ήσυχους ρυθμούς) και αναχωρήσαμε απόγευμα πια για το σπίτι με τον μικρό να κοιμάται -εννοείται- στο αυτοκίνητο και να τον ξυπνάμε -αναγκαστικά- με την επακόλουθη γκρίνια.
  • Και ο Στέφανος πλάθει πλέον τόσες ιστορίες με την φαντασία του! Και όλο μας μιλά για δράκους (άλλοτε αληθινούς, άλλοτε ψεύτικους και άλλοτε ρομπότ) και δεινόσαυρους (που τρώνε καλαμπόκια και πίνουν χυμούς) και για το σπίτι που μένουν και για το αυτοκίνητο που έχει και χωράει όλους του τους φίλους... είναι απόλαυση να τον ακούς!
  • Δευτέρα και η πρώτη εβδομάδα καύσωνα αυτού του ελβετικού καλοκαιριού είναι γεγονός! Μέχρι 38 βαθμούς έφτασε η θερμοκρασία!
  • La Canicule = ο καύσωνας
  • Και σπάσαμε ακόμη ένα ρεκόρ με πρωινό ξύπνημα στις 05.20! 
  • Νομίζω ότι τώρα που μπαινοβγαίνει ελεύθερα στο κρεβάτι του απλά με το που ανοίξει τα μάτια του τρέχει σε εμάς.
  • Τρίτη και το απόγευμα ήταν το καλοκαιρινό πάρτυ του παιδικού σταθμού και είχε ΤΟΣΗ ζέστη και ΤΟΣΗ δα σκιά που μισή ώρα αντέξαμε όλη και όλη. Τσιμπήσαμε 2 hot-dogs και επιστρέψαμε σπίτι για μπάνια και δροσιά.
  • Και ευτυχώς, στο σπίτι, με πατζούρια και παράθυρα κλειστά όλη την ημέρα, η θερμοκρασία είναι μια χαρά.
  • Την Τετάρτη είχαμε dejeuner francophone στη δουλειά οπότε το μεσημέρι έφαγα με τέσσερις γαλλόφωνους συναδέλφους και έβαλα τα δυνατά μου!
  • Και το απογευματάκι είχε ο συνοδοιπόρος "αποχαιρετιστήριο" δείπνο με το παλιό του τμήμα οπότε παρέλαβα εγώ τον μικρό από τον παιδικό και παρόλη την αρχική του κούραση και ένταση, περάσαμε ένα όμορφο και δημιουργικό δίωρο παρέα.
  • Και οι συνάδελφοι πήραν στον συνοδοιπόρο δώρο ρακέτα του τέννις!
  • Πέμπτη και αλλαγές από παντού! Αναμένονται δηλαδή. Επαγγελματικές. Για να δούμε.
Καλό σαββατοκύριακο και καλά μας μπάνια -επιτέλους!
ανδριάνα

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Ένοχη!


Πόσοι από εσάς επιστρέφετε πτώμα από τη δουλειά, κοιμίζετε τα παιδιά -αν έχετε, παίρνετε θέση στον καναπέ και τσουπ ανοίγετε την τηλεόραση ή τον υπολογιστή και παραμένετε έτσι, με το τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο, μέχρι να μην αντέχετε άλλο και να μεταφερθείτε απλά στο κρεβάτι για ύπνο; Ένοχη! Πρώτη θα σηκώσω το χέρι και πραγματικά με ντροπή. Γιατί αυτή η εικόνα δεν έχει καμία σχέση με την προ-Ελβετίας και προ-μητρότητας ανδριάνα. Μα καμία όμως! Και με την ανδριάνα που θέλω να πιστεύω ότι είμαι γενικότερα.

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

How was your week?

  • Εθνική απεργία την Παρασκευή στην Ελβετία για την στήριξη της γυναικείας ισότητας και σεβασμού και αλληλεγγύης, με σύνθημα "Μισθοί. Χρόνος. Σεβασμός".
  • Εμείς βεβαίως εργαστήκαμε αλλά ευτυχώς η Παρασκευή μας κύλησε καλά.
  • Είχα και ένα skype conference call 15.00-16.00 οπότε αναχώρησα νωρίτερα από το γραφείο και συμμετείχα από το σπίτι.
  • Πράγμα που σημαίνει ότι γλίτωσα κίνηση, κέρδισα χρόνο και κατάφερα και να λουστώ και να μαγειρέψω! Πολυτέλειες!
  • Την αγαπώ όμως αυτή την ευελιξία. Είναι θεωρώ ένδειξη σεβασμού και πολιτισμού. Ευχαριστώ!
  • Σάββατο και ξύπνημα από τις 06.00 (again!) με τον Στεφανάκο να ακολουθεί πλέον τη νέα του διαδρομή και να έρχεται μες στο σκοτάδι στη μεριά του κρεβατιού μου και να τεντώνει τα χέρια του για να ανέβει.
  • Και ενώ είμασταν έτοιμοι για ένα όμορφο και δημιουργικό Σάββατο, ο Στέφανος δεν ήταν στα καλύτερά του με πείσμα και αντίδραση και κλάμα. Ουφ.
  • Με τα πολλά, καταφέραμε να πάμε ένα σούπερ - μάρκετ και τις ανακυκλώσεις μας, και να κοιμηθεί το μεσημέρι (με τα χίλια ζόρια μεν - 2 ώρες δε!) οπότε ξεκουραστήκαμε και εμείς.
  • Και το απόγευμα (που ακόμα ο καιρός ήταν στεγνός) κατεβήκαμε στη λίμνη για πατίνι και μπάλα και φύση. Και δυσκολεύτηκε (!) αλλά τελικά συμμετείχε στις δραστηριότητες. Και πάνω στην ώρα που γέμιζε ο ουρανός, αναχωρήσαμε.
  • Και τσουπ, να ΄σου τηλεφώνημα από τους φίλους ότι κατευθύνονται για καφέ στο μικρό και τόσο όμορφο Neuveville
  • Προσαρμόσαμε και εμείς τα πλάνα μας και τους συναντήσαμε στο μικρό καφέ - εστιατόριο όπου περάσαμε 2 ώρες με συζητήσεις, σχέδια, παιχνίδια με τα μικρά και φοβερή μπόρα - χαλάζι! Πω πω!
  • Και ήταν και το καφέ όλο τζαμαρία και ήταν το θέαμα εντυπωσιακό!
  • Και το βράδυ ο συνοδοιπόρος είχε γενέθλιες μπύρες με τα αγόρια οπότε επιστρέψαμε  οι δυο μας με τον μικρό, κοιμήθηκε και μετά άπλωσα το στρωματάκι μου για ένα πολυαναμενόμενο και αναγκαίο yoga session!
  • Και η Κυριακή ξημέρωσε ηλιόλουστη και καταφέραμε να κοιμηθούμε έως και τις 08.00! Και είχαμε γεμάτο πρόγραμμα.
  • Έτσι, ξεκινήσαμε για ένα μικρό καφέ δίπλα στη παραλία του Boudry όπου συναντήσαμε αρκετές ελληνικές οικογένειες, συν τον διευθυντή των ελληνικών σχολείων Γενεύης και Λωζάνης, ώστε να διερευνήσουμε το ενδεχόμενο ίδρυσης ενός αντίστοιχου σχολείου στο μικρό μας Neuchatel.
  • Και τα πιτσιρίκια έπαιζαν στο γκαζόν και στη λίμνη (κυρίως με τους μπαμπάδες) και οι μαμάδες κάναμε ερωτήσεις και φτιάχναμε σενάρια.
  • Ολιγόωρη επιστροφή σπίτι για μια μακαρονάδα και ανασύνταξη, και αναχώρηση ξανά για το Neuveville αυτή τη φορά και BBQ δίπλα στη λίμνη σε αυτό το μαγευτικό τοπίο που βλέπετε παραπάνω.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά εικοσαριά, και είχε τέτοια ησυχία και άπλα! Και η φύση ήταν τόσο όμορφη με τα τεράαααστια δέντρα και τη λίμνη και τα ιστιοπλοϊκά.
  • Και οι άντρες έψησαν και οι γυναίκες είχαν μαγειρέψει και τα πιτσιρίκια έτρεχαν και σκαρφάλωναν και κυνηγούσαν μπάλες και μάζευαν κλαδιά, και η μία ομάδα προσπαθούσε να πετάξει τον αετό (οι επίδοξοι Kite Surfers!) και η άλλη ομάδα έπαιζε βόλεϊ και η τρίτη ποδόσφαιρο. Και άλλαζαν οι συνθέσεις, και όλοι έτρεχαν πίσω από όλα τα πιτσιρίκια, και πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Όταν η Κυριακή σου είναι τόσο όμορφη, η Δευτέρα ξημερώνει αλλιώς.
  • Και έτσι, με ήλιο και καλή διάθεση αναχωρήσαμε από το σπίτι, άφησα τον μικρό στον παιδικό και συνέχισα για Λωζάνη.
  • Τρίτη και σηκωθήκαμε από τις 06.00 οπότε είχαμε χρόνο -και διάθεση- για πρωϊνό, και χαλαρές ετοιμασίες, και λίγο παιχνίδι πριν αναχωρήσουμε για τον παιδικό.
  • Φάρμακο οι 7-8 ώρες αδιάκοπου ύπνου!
  • "Tα γυαλιά σου μαμά, έχει ήλιο" Ναι, είδες! Είναι καλοκαίρι. "Ναι, και έχει ζέστη και τρώμε παγωτά".
  • Δύο συνεχόμενα απογεύματα είχε ατυχήματα στο δρόμο οπότε δύο συνεχόμενα απογεύματα έκανα σχεδόν 1,5 ώρες για να φτάσω σπίτι. Και μετά, τρεχάτε ποδαράκια μου.
  • Τρίτη βράδυ και γιόγκα και με μία νέα Ελληνίδα μαθήτρια.
  • Και την Τετάρτη ήταν η επέτειός μας! Εννιά -ολόκληρα- χρόνια γάμου! Να μην σας πω πόσα συνολικά σχέσης.
  • Και με τους 30 βαθμούς, συναντηθήκαμε μετά τη δουλειά στο αγαπημένο Beau Rivage για κρασί και φαγητό.
  • Κάναμε και ένα πέρασμα από τους συναδέλφους του συνοδοιπόρου που έπιναν ποτά παραδίπλα και πίσω σπίτι για μπάνια και ανασυγκρότηση.
  • Και την Πέμπτη μας κάλεσε για ένα μικρό house warming πάρτυ ο συνάδελφος που μετακόμισε σε νέο σπίτι. Έτσι, πήγαμε παρέα μετά τη δουλειά σύσσωμη -σχεδόν- η ομάδα και περάσαμε τόσο όμορφα!
  • Και εννοείται ότι όποτε υπάρχει πιτσιρίκι κλέβει πάντα την παράσταση! Έτσι ο σχεδόν 2χρονος Caio ήταν γλυκύτατος και το κέντρο της προσοχής!
  • Και νοιώθω τόσο τυχερή με την ομάδα και τους συναδέλφους μου. Μου θυμίζει τις παλιές, ένδοξες ομάδες της H&K. Θυμάστε κορίτσια;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Λησμονιά



Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει Έλληνας τη σήμερον ημέρα που να μην έχει συγγενείς ή φίλους στο εξωτερικό. Κρίση και brain drain και σπουδές και ξενιτιά και ανεργία και η αναζήτηση μιας "καλύτερης" ζωής... Και ενώ οι αποστάσεις παραμένουν ίδιες από την εποχή που οι γονείς ή οι παππούδες μας ξενιτεύονταν, και η απουσία το ίδιο μεγάλη, είναι όλα τόσο, μα τόσο πιο εύκολα! Βιντεοκλήσεις, internet, δορυφόροι, αεροπλάνα, τρένα, ταχυδρομεία. Πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο οικονομικά. Κάποτε, όχι σε πολύ μακρινές μας εποχές, ένα ταξίδι ακόμα και στην Ευρώπη κόστιζε μια περιουσία και προϋπόθετε οργάνωση και αποταμίευση. Η κλήση στο εξωτερικό ήταν πολυτέλεια, ίντερνετ δεν υπήρχε, οπότε η μόνη ευκαιρία να δεις τους αγαπημένους - ξενιτεμένους σου ήταν είτε μέσω φωτογραφιών που έστελναν ταχυδρομικώς (και πιθανότατα έκαναν μήνες να φτάσουν στον προορισμό τους) είτε κατά τη διάρκεια αυτής της πολυαναμενόμενης, πολύτιμης και σπάνιας επίσκεψής τους στη μαμά πατρίδα. Από την άλλη, για τους ξενιτεμένους, η επαφή με την μαμά πατρίδα ήταν τόσο δύσκολη! Πώς να ενημερωθούν, πώς να διατηρήσουν και να μεταφέρουν την κουλτούρα τους και τη γλώσσα τους όταν δεν υπήρχε πρόσβαση στην ενημέρωση, στη ψυχαγωγία, στον πολιτισμό. Όταν μπορεί να περνούσαν μήνες για να λάβουν νέα από την πατρίδα (τοπικά, οικογενειακά αλλά και εθνικά). Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα ε; Όταν πλέον μπορείς να ταξιδέψεις στην Ευρώπη με 50 και 100 ευρώ, όταν σε δευτερόλεπτα βλέπεις τους αγαπημένους σου live και σου κάνουν περιήγηση στο καινούργιο τους σπίτι, όταν τους μιλάς καθημερινά με δωρεάν ιντερνετικές κλήσεις, όταν ένα γράμμα -ακόμα και ένα πακέτο- κάνει μόλις μερικές ημέρες για να φτάσει στον προορισμό του και όταν ακόμα και από την άλλη άκρη του κόσμου μπορείς να ακούσεις ελληνικό ραδιόφωνο, να διαβάσεις ελληνικές εφημερίδες και να παρακολουθήσεις ελληνική τηλεόραση.

Και όμως. Με όλες αυτές τις ανέσεις και τις ευκολίες, η απόσταση παραμένει μεγάλη και η απουσία το ίδιο. Και με όσους φίλους κατοίκους εξωτερικού (που είναι πολλοί πια!) το έχω συζητήσει, το παράπονο είναι το ίδιο και ένα: οι φίλοι που απομακρύνονται, οι φιλίες που παραμελούνται, τα πακέτα που δεν στέλνονται, η απόσταση (φυσική και συναισθηματική) που μεγαλώνει. Έτσι, χρόνο με το χρόνο, τα ταξίδια στην πατρίδα γίνονται όλο και πιο αμήχανα γιατί οι φίλοι έχουν προχωρήσει, συχνά χωρίς εσένα, οι ασχολίες έχουν αλλάξει, οι προτεραιότητες το ίδιο. Ελληνίδα φίλη που βρίσκεται στο εξωτερικό αρκετά χρόνια πια μου εξηγούσε πόσο τις λείπουν οι αγαπημένες της, παιδικές φίλες με τις οποίες ήταν πάντα τόσο δεμένη αλλά πλέον νοιώθει ότι εκείνες συνεχίζουν να πορεύονται παρέα αλλά χωρίς αυτή. Γιατί είναι μακριά. Γιατί είναι απούσα. Γιατί χάνεται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο η επαφή και η οικειότητα και η αμεσότητα. Γιατί θα προτιμήσουν τις φίλες που έχουν τόσο κοντά, πρακτικά αλλά και συναισθηματικά. Και βεβαίως, ακόμα μιλάνε και συναντιούνται αλλά όλο και λιγότερο, όλο και πιο μαγκωμένα, όλο και πιο τυπικά.

Αυτός είναι και ο μεγαλύτερός μου φόβος πια. Γιατί και τα δικά μας χρόνια στο εξωτερικό είναι πλέον 4,5 και οι ζωές όλων μας (ανεξαρτήτως χώρας και οικογενειακής κατάστασης και επαγγέλματος και συνθηκών) αλλάζουν τόσο πολύ που πολύ εύκολα ξεχνάς τον φίλo και την φίλη που ζει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Και τα τηλεφωνήματα αρχίζουν να αραιώνουν, και να νέα να συμπυκνώνονται, και οι συζητήσεις να συντομεύουν, και τα προγράμματα να διαφέρουν -ακόμα και όταν βρισκόμαστε στην ίδια πόλη. Και συνειδητά, και ο συνοδοιπόρος και εγώ, προσπαθούμε να είμαστε παρόντες σε όλα όσα συμβαίνουν στους αγαπημένους μας, και να διατηρούμε την επαφή όχι μόνο στα σημαντικά και τα μεγάλα αλλά και στα καθημερινά, σαν να είμασταν στην ίδια πόλη, αλλά μερικές φορές με πιάνει το παράπονο και εμένα (σαν τη φίλη που σας ανέφερα πιο πάνω) και νοιώθω ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο και μας ξεχνούν. Δεν είναι ότι αλλάζει το συναίσθημα και η αγάπη, θέλω να πιστεύω, αλλά αλλάζουν οι συνήθειες, και η επαφή. Και κάθε τηλεφώνημα λιγότερο είναι και ένα ακόμα χιλιόμετρο στην απόσταση. Το ξέρω ότι δεν μπορεί η σχέση να παραμείνει ίδια αλλά θέλω να πιστεύω ότι μπορεί να παραμείνει ουσιώδης και ενεργή. 

ανδριάνα

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

How was your week?

  • Η Παρασκευή μας ξεκίνησε με .. παιδίατρο. Το ετήσιο ραντεβού. Οπότε ο συνοδοιπόρος αναχώρησε για τη δουλειά και εγώ περίμενα τον Στεφανάκο να ξυπνήσει για να πάμε στον γιατρό.
  • Ψέματα δε θα σας πω. Μετά από την τελευταία μας επίσκεψη στον παιδίατρο που του πήραν αίμα, δεν του πολυαρέσει η ιδέα. Οπότε πήγαμε με κλάματα, κατάφερα και τον ηρέμησα αλλά μετά δεν ήθελε να συνεργαστεί σχεδόν καθόλου. Ούτε το ύψος του δεν καταφέραμε να πάρουμε. Με το που φύγαμε βέβαια ηρέμησε και πήγε στο σχολείο του χαρούμενος.
  • Έτσι επέστρεψα εγώ σπίτι για να κάνω το δεύτερο work from home της καριέρας μου.
  • Και το απόγευμα τον παραλάβαμε μαζί με τον συνοδοιπόρο από τον παιδικό και πήγαμε κατευθείαν για παραλήμνιο καφέ με την Βάια και την οικογένεια για να κάνουμε τα updates μας.
  • Σάββατο πρωί, και ενώ τα αγόρια άραζαν σπίτι, πετάχτηκα εγώ ένα άκρως απαραίτητο σούπερ-μάρκετ και με την επιστροφή μου αναχωρήσαμε για Bienne.
  • Εκεί μας έκαναν "δώρο" οι φίλοι μία ώρα ξεγνοιασιάς και ησυχίας καθώς αφήσαμε τα μικρά με την νέα τους ελληνίδα νταντά και πήγαμε οι ενήλικες για έναν καφέ και μια γρήγορη βόλτα.
  • Και επιστρέφοντας σπίτι, τους βρήκαμε χαρούμενους, φαγωμένους και μες στην ενέργεια.
  • Έτσι, βγήκαμε όλοι μαζί αυτή τη φορά, με τα πατίνια, για παγωτό και βόλτα στην πόλη και το πάρκο.
  • Εκεί βέβαια κατά τις 16.00 άρχισε να καταρρέει ο μικρός, έφαγε και μια μικρή τούμπα με το πατίνι και χτύπησε τα γόνατά του, οπότε πήραμε το δρομο του γυρισμού σιγά - σιγά.
  • Και το βράδυ βγάλαμε μέρος του καγκέλου του κρεβατιού του οπότε έχει πλέον πρόσβαση μόνος του. Για να δούμε πώς θα πάει.
  • Κυριακή με ασταμάτητη βροχή και ψύχρα!
  • Και το μεσημεράκι είχαμε το πρώτο γενέθλιο πάρτυ του μικρού Γιάννη οπότε μαζευτήκαμε οι γνωστοί - άγνωστοι, τα πιτσιρίκια ξεσάλωσαν, εμείς τα είπαμε και αναχωρήσαμε όλοι πτώμα απόγευμα πια.
  • Και όπως αναμενόταν, ο Στεφανάκος κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο κατά τη διαδρομή και απλά δεν ξύπνησε παρά μόνο το επόμενο πρωί! 18.00-06.00 λοιπόν!
  • Δευτέρα και αργία του Αγίου Πνεύματος. Τι να κάνεις όμως που έριχνε καρέκλες όλη την ημέρα. Κάναμε διάφορα σχέδια αλλά τελικά επικράτησε η ανάγκη για ξεκούραση και τακτοποίηση. 
  • Οπότε μείναμε σπίτι, κοιμηθήκαμε σχεδόν δίωρο το μεσημέρι και οι τρεις, μαγειρέψαμε, σιδερώσαμε και είδαμε παρέα την Mary Poppins που, μεταξύ μας, καθόλου δεν με ενθουσίασε. Δεν ήταν και μεταγλωττισμένη αλλά αυτό καθόλου δεν πτόησε τον Στεφανάκο.
  • Και το βράδυ, "εκμεταλλεύτηκε" τα νέα δεδομένα, και λίγα λεπτά αφότου είχε κοιμηθεί, τσουπ να 'τος μες στο σκοτάδι να περπατάει στον διάδρομο προς εμάς. Δύο φορές το έκανε και απλά τον επαναφέραμε στο κρεβάτι του.
  • Τρίτη και πίσω στις δουλίτσες μας, πάλι με βροχή -εννοείται!
  • Και στο δρόμο της επιστροφής με πήρε πρώτη φορά τηλέφωνο ο Στεφανάκος να μου πει ότι με περιμένουν για να φάμε! Και ότι με αγαπά πολύ! Αχ τι έχουμε να ζήσουμε ακόμα.
  • Και αυτές τις ημέρες που τις περάσαμε μαζί, σαν να ηρέμησε ο μικρός και να βρήκε τον εαυτό του πάλι. Σαν να του έπεσε βαρύ το φορτωμένο πρόγραμμα του Μαΐου με τους τόσους καλεσμένους και τα τόσα ταξίδια.
  • Τρίτη = yoga! Η συνήθεια που αγαπάμε και μας βγάζει από την ρουτίνα.
  • Και ο Στεφανάκος ζήτησε από μόνος του στον μπαμπά του εκεί κατά τις 8 παρά να πάει για ύπνο. Τι ευτυχία!
  • Την Τετάρτη τον πήγα εγώ το πρωί στον παιδικό σταθμό και έβρεχε! Και δεν είχα ομπρέλα αλλά εκείνος φορούσε το αδιάβροχό του με την κουκούλα. Και όπως τον πήρα αγκαλιά για να πάμε στο αυτοκίνητο, έβαλε τα χέρια του σφιχτά γύρω μου και μου λέει "εγώ θα σε καλύψω μαμά, έλα". Έτσι, έσκυψα και εγώ και σφιχταγκαλιασμένοι φτάσαμε στο αυτοκίνητο.
  • Και το απόγευμα τον παρέλαβα εγώ γιατί ο συνοδοιπόρος άργησε στη δουλειά και ετοιμάσαμε παρέα το οικογενειακό μας φαγητό, και παίξαμε, και κάναμε δουλειές.
  • Και το πρώτο πείραμα αποστολής πακέτου κατευθείαν στη δουλειά πέτυχε! Έτσι παρέλαβα τα καινούργια μου κάτασπρα superga.
  • Και εννοείται ότι μόλις είδε το κουτί ο Στέφανος ήθελε να δει το περιεχόμενο και να το εγκρίνει, "μου αρέσουν μαμά".
  • Και μέσα σε όλες τις σειρές, προστέθηκε και άλλη μία: Chernobyl. Σοκ από το πρώτο επεισόδιο.
  • Πέμπτη με ήλιο, yes, όλη μέρα, yes!
  • Και το μεσημέρι φάγαμε έξω, στην βεράντα, με τους συναδέλφους, πρώτη φορά! Μέσα Ιουνίου!
  • Και η ημέρα γέμισε με συναντήσεις και αναλύσεις και γέλια.
  • Και τέτοιον ήλιο δεν είναι να τον αφήνεις ανεκμετάλλευτο! Έτσι συναντηθήκαμε κατευθείαν με τα αγόρια μου παραλίμνια στο Neuchatel, φάγαμε τα burgers μας, συναντήσαμε φίλους, περπατήσαμε, χαζέψαμε τα ιστιοπλοϊκά, απολαύσαμε ήλιο και επιστρέψαμε σπίτι για ξεκούραση και ύπνους.
  • Αλήθεια εσείς στην Ελλάδα με τις ζέστες, τα μπάνια τα ξεκινήσατε;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Little friends


Ξέρετε ποιοι είναι οι πιο "δύσκολοι" φίλοι; Οι πιο απαιτητικοί; Αυτά τα μικρά ανθρωπάκια των τριών και πέντε και επτά χρόνων. Γιατί λειτουργούν με το ένστικτο, με το συναίσθημα. Παρορμητικά. Δεν τους απασχολούν οι τίτλοι, οι θέσεις, οι ρόλοι. Θέτουν τις δικές τους ιεραρχίες και σπουδαιότητες. Τι και αν είσαι η "θεία Μαρία ή η "γιαγιά" Μαρία ή η "ξαδέλφη" Μαρία. Δε σημαίνει απολύτως τίποτα αν εσύ δεν "εκμεταλλευτείς" τον τιμητικό αυτόν τίτλο στο έπακρο ώστε να δώσεις ουσία σε αυτή τη μοναδική σχέση. Αν δεν είσαι εκεί, ψυχή τε και σώματι. Αν δεν τους αφιερώσεις πραγματικό, ειλικρινή, ποιοτικό χρόνο. Αν δεν κυλιστείς στα πατώματα, δεν διαβάσεις το ίδιο παραμύθι εκατό φορές, δεν τρέξεις, δεν σκαρφαλώσεις, δεν αγκαλιάσεις, δεν γελάσεις. Αν δεν τους σταθείς στα χειρότερά τους, τότε που νοιώθουν τόσο μόνοι και τόσο ευάλωτοι. Τότε που οι περισσότεροι απλά τους κρίνουν και τους κατακρίνουν όταν το μόνο που πραγματικά χρειάζονται είναι λίγη ησυχία, υπομονή και κατανόηση. 

Είναι οι πιο απαιτητικοί φίλοι γιατί δεν εξαγοράζονται. Ούτε με τα καλά λόγια, ούτε με τα εντυπωσιακά δώρα, ούτε με τις κολακίες. Γιατί βλέπουν πίσω από τις λέξεις και εντοπίζουν την ουσία. Γιατί ο μόνος τους οδηγός είναι η αγάπη και την εντοπίζουν στα μάτια σου και στα χάδια σου. Γιατί καταλαβαίνουν, χωρίς να ανταλλάξετε κουβέντα, αν κάνεις κάτι με την καρδιά σου ή ως υποχρέωση, αν πραγματικά περνάς καλά μαζί τους ή απλά κοιτάς το ρολόι να περάσει η ώρα. Και έτσι, σιγά - σιγά, δημιουργούν τον δικό τους κύκλο, τις δικές τους φιλίες, τις δικές τους αδυναμίες. Δεν ξυπνούν ένα πρωί και αποφασίζουν ότι ο θείος Πέτρος είναι ο αγαπημένος τους. Την έχει κερδίσει αυτή τη θέση με το σπαθί του, με τη διάθεσή του, την αγάπη του, τη διαθεσιμότητά του μέσα στους μήνες και στα χρόνια. Με κόπο και υπομονή έχει χτιστεί μια αμφίδρομη σχέση όπου και οι δύο μαθαίνουν και εξελίσσονται και δένονται.

Όλα αυτά τα χρόνια έχω ευτυχήσει να έχω πολλούς μικρούς φίλους. Συγγενείς και μη. Νήπια αλλά και εφήβους. Ανίψια, βαφτιστήρια, παιδιά φίλων. Και πραγματικά με τιμά η αγάπη τους γιατί είναι καθαρή και ανιδιοτελής. Όπως είναι και η δική μου. Γιατί τους αφιερώνω χρόνο επειδή απλά περνάω καλά μαζί τους. Επειδή θέλω να τους μάθω και να μάθω. Επειδή προσπαθώ να μπω στα δικά τους παπούτσια και να ζήσω αυτό τον κόσμο, έστω για λίγο, ως τρίχρονο ή ως δωδεκάχρονο. Γιατί είναι πραγματικά μια μοναδική εμπειρία. Όσοι, λένε, ασχολούνται με παιδιά, παραμένουν για πάντα νέοι. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. 

Την επόμενη λοιπόν φορά, δώστε μια ευκαιρία στα πιτσιρικάκια που γυροφέρνουν στα πόδια σας, που τρέχουν γύρω από το τραπέζι και που σας τραβούν το μπατζάκι για να παίξετε. Σίγουρα μπορούν να σας καταπλήξουν αν έχετε ανοιχτή καρδιά και τα προσεγγίσετε με σεβασμό.

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019

How was your week (x2)?

  • Παρασκευή και ξεκίνησε το οδοιπορικό.
  • Και τελικά τα αεροδρόμια είναι μαρκάν πιο κουραστικά από τις πτήσεις (ακόμα και από αυτές που διαρκούν 10 ώρες).
  • Έτσι ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά με όλες τις βαλίτσες, με τον Στέφανο που δεν ήθελε να περπατήσει, με το πάρκινγκ, με τις μετακινήσεις, με όλες τις ουρές και τους ελέγχους! 
  • Και αυτή τη φορά ήταν σαν να έγραφε το κούτελό μου "τρομοκράτης". Δεν υπήρχε έλεγχος που να μην πέρασα! Τακτικός και έκτακτος, στην Ελβετία και στην Αμερική! Διαβατήρια (μέχρι και την άδεια παραμονής μου μου ζήτησαν στην Ελβετία), εκρηκτικά, τρόφιμα.....
  • Η πτήση πήγε όμως καλά, παρόλο που ο Στεφανάκος ξανα-ανέβασε πυρετό (ευτυχώς είμασταν οργανωμένοι με τα φάρμακα). Παρέμεινε όμως ήρεμος και κοιμήθηκε αρκετά, σε δόσεις και εναλλάξ πάνω σε εμένα και στον συνοδοιπόρο, παρακολούθησε τα Pat Patrouille (στα γαλλικά) με τα θαλασσί του ακουστικά, δεν έφαγε τίποτα και παρέμεινε ήρεμος καθ' όλη τη διάρκεια.
  • Εγώ από την άλλη, παρακολούθησα 2 ταινίες: Το A Star is Born (το οποίο βρήκα εξαιρετικό -ειδικά τον Bradley Cooper- και το οποίο με έκανε να κλαίω με λυγμούς, τόσο που μου έκανε νοήματα ο συνοδοιπόρος από την άλλη άκρη για να καταλάβει τι μου συμβαίνει) και το Bohemian Rhapsody (που βρήκα κάπως επιφανειακό και μέτριο).
  • Με αυτά και με εκείνα, πατήσαμε πόδι στο Μαϊάμι, περιμέναμε καμιά ωρίτσα για τον κλασικό έλεγχο διαβατηρίων και στην έξοδο μάς περίμενε ο αδελφός μου και οι 32 βαθμοί Κελσίου. Εξαιρετικά!
  • Σπίτι, τακτοποίηση, δωράκια και βουρ στην πισίνα! Αχ καλοκαιράκι -επιτέλους.
  • Και κάπως έτσι κύλησαν οι περισσότερες ημέρες, με πισίνα, ήλιο, παιχνίδια με τα μικρά, περιπάτους με τον τετράποδό μας φίλο Cullen, φαγητά από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη (από sushi μέχρι Περουβιανό και Μεξικάνικο), συζητήσεις και αναλύσεις.
  • Την Κυριακή οργανώθηκε και ένα BBQ ενόψει της Δευτεριάτικης αργίας (Memorial Day) αλλά και των γενεθλίων του αδελφού.
  • Έτσι έψησαν κρέατα για να φάει όλη η γειτονιά, κολυμπήσαμε, παίξαμε, γελάσαμε.
  • Και ο Στεφανάκος τα πήγε καλά με το jet lag και μόνο το πρώτο βράδυ ξύπνησε εκεί κατά τις 2.30 και έμεινε ξύπνιος για καμιά ωρίτσα. Τις υπόλοιπες ημέρες κοιμόταν κανονικά όλο το βράδυ απλά εκεί κατά το μεσημέρι που ήταν η ώρα του ελβετικού του βραδινού ύπνου έπεφταν οι ασφάλειες!
  • Έτσι την πατήσαμε το Σάββατο και φύγαμε άρον - άρον από το εμπορικό γιατί ήταν ο κακομοίρης σε σχεδόν λιπόθυμη κατάσταση. Τόσο που ανησυχήσαμε! Μετά όμως από μια ωρίτσας ύπνο και ένα μπανάκι ήταν μια χαρά.
  • Από το jet lag τα πήγαμε λοιπόν καλά, από ύπνο εμείς οι ενήλικες δεν τα πήγαμε όμως καθώς η συγκοίμιση με τον Στέφανο δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση έτσι όπως γυρνάει σαν σβούρα! Έτσι τα πηγαίναμε εναλλάξ τα βράδια και ο ένας τουλάχιστον κατάφερνε να κοιμηθεί. Ο άλλος απέκρουε τις κλωτσιές και έσωζε τον Στέφανο από τις βουτιές στο κενό.
  • Επίσης δεν τα πήγαμε πολύ καλά με το πείσμα και τα όχι του αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Πρώτη φορά στα χρονικά που ήθελε να μείνει σπίτι! Το ζήσαμε και αυτό. Και γενικά μια άρνηση ακόμα και σε αυτά που συνήθως αγαπά. Ουφ. Δύσκολα.
  • Τις υπόλοιπες, καθημερινές που ο αδελφός και η σύζυγός του βρίσκονταν στη δουλειά, εμείς κάναμε βόλτες στο κέντρο, στο Miami Beach, επισκεφθήκαμε την ιστορική πισίνα Venetian Pool, φάγαμε πρωϊνό με την γειτόνισσα Susan που είχαμε να δούμε 6 χρόνια, και γενικά ξεκουραστήκαμε και λιαστήκαμε.
  • Επισκεφθήκαμε και το αγαπημένο Wynwood για ένα απογευματινό παγωτό, το Aventura Mall για ψώνια και το σπίτι των φίλων που είναι πλέον και αυτοί μόνιμοι κάτοικοι Μαϊάμι εδώ και κανα-δυο χρόνια.
  • Και όλες τις ημέρες, παρόλους τους 30-32 βαθμούς και την απίστευτη υγρασία, ο Στεφανάκος δεν φόρεσε σορτς ούτε μία φορά! Είχε βλέπετε πάντα ψύχρα εντός (και στο σπίτι και στα μαγαζιά) από τον κλιματισμό οπότε με βάση αυτή τη θερμοκρασία αποφάσιζε και το ντύσιμό του. Με αποτέλεσμα να αγοράσουμε επιπλέον φόρμες γιατί η μισή του βαλίτσα ήταν σορτσάκια και βερμούδες.
  • Και την Παρασκευή είχαμε reunion καθώς κατέφτασαν στο Μαϊάμι και οι αδελφικοί μας φίλοι από τη Νέα Υόρκη. Τι χαρά!
  • Έτσι, περάσαμε την ημέρα όλοι παρέα στον Ζωολογικό Κήπο και μετά στο σπίτι για βουτιές και starbucks delivery (ω ναι!).
  • Και φτάσαμε σιγά - σιγά στο σαββατοκύριακο και στην Κυριακάτική μας αναχώριση, με ανάμεικτα συναισθήματα, με αναπάντεχες εξελίξεις, με απογοητεύσεις αλλά και μαθήματα. Βόμβα το κεφάλι μου, πλημμύρα τα συναισθήματα, ηφαίστειο ο θυμός... από πού να το πρωτοπιάσω. Το μάζεψα όμως κάπως μέσα μου, το ανέλυσα και ίσως να πήρα το μάθημά μου. Θα δείξει.
  • Και ο γυρισμός ήταν βραδινός και πολύ πιο εύκολος καθώς ο Στεφανάκος κοιμήθηκε τουλάχιστον 5-6 ώρες, συν άλλη μία στο αυτοκίνητο στη διαδρομή Ζυρίχη - Neuchatel, οπότε έφτασε φρέσκος - φρέσκος σπίτι. Ο συνοδοιπόρος βέβαια πτώμα οπότε κοιμήθηκε ένα απογευματινό 2ωρο ενώ ο Στεφανάκος και εγώ παίζαμε και τακτοποιούσαμε.
  • Και με την επιστροφή μας, εκτός από λογαριασμούς (γκρρ..) το γραμματοκιβώτιό μας έκρυβε και μία καρτ ποστάλ. Από τον νονό, για τον Στεφανάκο, από το πρόσφατό του ταξίδι στην Ιταλία! Πόσο τον αγαπώ για αυτές τις μικρές αλλά και τόσο πολύτιμες πράξεις αγάπης. Ευχαριστούμε :) ! 
  • Και η Ελβετία μάς υποδέχτηκε καλοκαιρινή, με σχεδόν 30 βαθμούς! Τι δώρο!
  • Και το βράδυ κοιμήθηκα από τις 20.00! Τόση ήταν η κούρασή μου.
  • Τρίτη και επιστροφή στις δουλίτσες μας (όπως λέει και ο Στέφανος) και στον παιδικό σταθμό. Με ηρεμία και συνεργασία.
  • Και ήταν τόσο πηγμένη η ημέρα που ούτε που το κατάλαβα πότε πήγε 17.00! Το ευχαριστήθηκα όμως. Μου είχαν λείψει πρέπει να παραδεχτώ. Όχι οι ασυνέπειες και οι αβεβαιότητες των διαφόρων projects όσο οι συνάδελφοι και η συνεργασία μας.
  • Και μαζί με τις δουλίτσες επιστρέψαμε και στην γιόγκα, βεβαίως βεβαίως! Και όλο και έχουμε νέες αφίξεις και μεγαλώνει η παρέα.
  • Και η Τετάρτη συνεχίστηκε γεμάτη, αφού άφησα τον μικρό το πρωί στον σταθμό, με νέα projects, ετοιμασίες για τις ελληνικές μας - καλοκαιρινές διακοπές (and the winner is.... Τζια!), μαγειρικές και συμμαζέματα (μέρος #35).
  • Και η Πέμπτη ξημέρωσε με συννεφιά και ψιλόβροχο (not again!) και με βρήκε με καλοκαιρινή αμφίεση και πρωϊνό τρέξιμο γιατί -πάλι- κλείσαμε το ξυπνητήρι και κατά τύχη άνοιξα τα μάτια μου στις 07.30 (αντί για τις 07.00 που ξυπνάμε). 
  • Τέτοια ήταν η κούρασή μας αυτή την εβδομάδα που δεν μπορούσαμε να ξυπνήσουμε το πρωί. Και οι τρεις.
  • Η ημέρα κύλησε καλά, δημιουργικά και γεμάτα και το απόγευμα ο Στεφανάκος ήταν σε τρελά κέφια και παίξαμε (και μαζί και χώρια) εξαιρετικά!
  • Και το βράδυ είχε Handmaid's Tale Season #3! Επιτέλους!
Καλό σαββατοκύριακο αγαπημένοι!
Για εμάς τριήμερο (λόγω του καθολικού Αγίου Πνεύματος)! Γιούπι!

ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes