Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή, μετά από ανήσυχο ύπνο εμάς των ενηλίκων (για αδιευκρίνιστους λόγους), πρωινό ξύπνημα στις 06.30 (!) και πρωινό ραντεβού στην οδοντίατρο στις 08.20!
  • Ο μικρός έμεινε σπίτι με τις 2 γιαγιάδες και περάσανε εκπληκτικά (έφτιαξαν τη δική τους μπάντα με κιθάρες - τύμπανα - μαράκες, συναρμολόγησαν τα τρενάκια, διάβασαν, έπαιξαν με τα αυτοκινητάκια) και εμείς ήπιαμε στα γρήγορα έναν καφέ στο χέρι μετά την οδοντίατρο, πήγαμε ένα σούπερ - μάρκετ για τα βασικά και επιστρέψαμε για το δεύτερο (κλασικό) ραντεβού της ημέρας με την φίλη κομμώτρια.
  • Και πρώτος κουρεύτηκε ο Στεφανάκος που πολύ απολαμβάνει κάθε φορά τη διαδικασία και παρατηρεί κάθε κίνηση της κομμώτριας.
  • Σειρά είχα εγώ με ένα γεμάτο δύωρο! Ουφ. Πάει όμως, έγινε και αυτό και έφυγε από τη λίστα.
  • Και αφού τσιμπήσαμε και ξαπλώσαμε λιγάκι, ξεκινήσαμε για απογευματινή βόλτα στη Γλυφάδα η οποία είχε τελικά Red Night δηλαδή ΧΑΜΟ από κόσμο και εκδηλώσεις και τρενάκια και Χατζηγιάννη και σταχτοπούτες και άμαξες.
  • Δώρα που θέλαμε να πάρουμε δεν πήραμε, παπούτσια που ήθελα να βρω δεν βρήκα, τσιμπήσαμε όμως μία πίτσα στο συμπαθέστατο family-friendly Oliver και συναντήσαμε την οικογένεια της αδελφής μου για βόλτα και τρενάκια και πειράγματα.
  • Πόσο χαρούμενος ήταν ο Στεφανάκος! Δεν σταματούσε να χαμογελά και να χοροπηδά και να μιλά.
  • Και κοιμήθηκε και περασμένες 21.30 (!).
  • Σάββατο με ακόμη μία σερί ημέρα (όλες οι Αθηναϊκές έτσι θα πάνε -κλασικά) με τοπική επίσκεψη στον φωτογράφο για φωτογραφίες διαβατηρίων (πόσο πλάκα είχε ο Στεφανάκος που όλο γελούσε και προσπαθούσε ο φωτογράφος να τον πείσει να μείνει σοβαρός) και Κηφισιά! Μου είχε λείψει. 
  • Και φτάσαμε σχετικά νωρίς οπότε τον μεγάλο χαμό τον προλάβαμε στην αναχώρισή μας. Έτσι, επί 2 ώρες κάναμε βόλτες, αγοράσαμε δωράκια, βρήκα παπούτσια (όχι αυτά που έψαχνα αλλά έμεινα πολύ ευχαριστημένη με την αγορά μου), πήραμε το κλασικό μας κουλούρι στο χέρι, επισκεφθήκαμε το αγαπημένο μας Living Green για ακόμη μερικά δωράκια (μακράν τα πιο πρωτότυπα και ποιοτικά) και το μεσημεράκι φτάσαμε στο σπίτι της βόρειας γιαγιάς.
  • Εκεί μας περίμεναν ήδη τα ξαδελφάκια του Στεφανάκου, μετά κατέφτασε και το αχτύπητο δίδυμο των κουμπάρων μας οπότε καθίσαμε στο τραπέζι, φάγαμε εξαιρετικά, τα είπαμε, ήπιαμε, τα πιτσιρίκια έπαιξαν non-stop και κατά τις 17.00, κατάκοποι όλοι, αναχωρήσαμε για τα Νότια.
  • Και είχε τόσο όμορφη, ηλιόλουστη ημέρα.
  • Και βεβαίως κάναμε στάση για ξύλα και ανάψαμε το τζάκι που το περίμενε πώς και πώς ο μικρός.
  • Και ζεστάναμε τα χεράκια μας, και "βιβλίσαμε" τα καινούργια μας βιβλία, και χορέψαμε και ευτυχώς κοιμήθηκε πιο νωρίς ο μικρός ώστε να ησυχάσουμε και εμείς λιγάκι.
  • Την Κυριακή ετοιμαστήκαμε νωρίς για το κέντρο της Αθήνας.
  • Πρώτη στάση το Μέγαρο Μουσικής και η παιδική παράσταση Αβγώ. Καλοφτιαγμένη, ποιοτική και ενδιαφέρουσα αλλά μόλις 20-25 λεπτά (ενώ η διάρκειά της ήταν υποτίθεται 40). Μετά, με το καρότσι ως πολύτιμο βοηθό καθώς κοιμήθηκε ο Στεφανάκος, περπατήσαμε προς κέντρο. Πόσος κόσμος!
  • Κάναμε κάποιες αγορές, χαζέψαμε βιτρίνες και κατά τις 14.00 φτάσαμε στο Zonars για το οικογενειακό μας γεύμα.
  • Ήταν η κούραση; Ήταν η οχλαγωγία, οι μουσικές και η βουή; Ο μικρός δεν πέρναγε πάντως τις καλύτερες στιγμές του. Μάλλον η πιο δύσκολη παραμονή μας σε εστιατόριο ήταν.
  • Anyway, φάγαμε, ηρεμήσαμε και επιστρέψαμε σπίτι για ανασυγκρότηση.
  • Το απογευματάκι ήρθαν και οι γονείς μου, κοιμίσαμε τον Στεφανάκο και βγήκαμε το βράδυ τοπικά, στην Γλυφάδα, με τους φίλους.
  • Δευτέρα με beaute, δουλειές (είχαμε να ανανεώσουμε και τα διαβατήρια!), μαγειρικές Μέρος #1 στο σπίτι της αδελφής ενόψει του αυριανού, εορταστικού γεύματος, παιχνίδια με τα μικρά, πίτσες και αναχώριση το βραδάκι για το σπίτι της γιαγιάς ώστε να κοιμηθεί εκεί ο Στεφανάκος.
  • Και κοιμήθηκε ήσυχα - ήσυχα (ο γλυκούλης) και αναχωρήσαμε εμείς για το καθιερωμένο ρεβεγιόν του εορτάζοντα φίλου Χρήστου.
  • Εκεί συναντήσαμε -σχεδόν- σύσσωμη την βόρεια παρέα, με εξαιρετικό φαγητό, κρασιά, ποτά, μουσικές, χορούς, γέλια....
  • Χριστούγεννα! Και ο συνοδοιπόρος τα γιόρτασε με πρωινό τρέξιμο με τον φίλο Χ.
  • Και καταφτάσαμε νωρίς στην αδελφή για το δεύτερο μέρος της μαγειρικής και των ετοιμασιών μας (σούπες, σαλάτες, τυριά) και μέχρι τις 14.00 είχαμε μαζευτεί οι γνωστοί ύποπτοι παρέα αυτή τη χρονιά και με την οικογένεια του Αντωνάκη.
  • Έτσι, φάγαμε για ακόμη μια χρονιά πολύ ωραία (να μην το παινευτώ αλλά αυτή είναι η αλήθεια) με το μενού να περιλαμβάνει ντοματόσουπα, πράσινη σαλάτα με ρόδι και παρμεζάνα, quiche με σπανάκι και μπέικον, γαλοπούλα + πατάτες φούρνου + γλυκοπατάτες της μαμάς, γεμιστά μακαρόνια - κοχύλια με ρικότα και λοιπά τυριά (φανταστικά! και ας μας πήρε μία ώρα να τα γεμίσουμε ένα - ένα), τυριά ελληνικά + ελβετικά, και τούρτα με 3 διαφορετικές στρώσεις σοκολάτας.
  • Και ανταλλάξαμε και τα δώρα μας, και έπαιξαν τα πιτσιρίκια που φέτος ήταν 4, και γελάσαμε, και είπαμε τις ιστορίες μας, και ο μικρός ήταν τόσο πτώμα που κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου με όλες τις μουσικές και τις φωνές τριγύρω.
  • Το απογευματάκι αναχωρήσαμε για την καθιερωμένη γιορτή της ανιψιάς μας Χριστίνας με καμιά δεκαριά πιτσιρίκια, την βόρεια παρέα, νέες γνωριμίες (όλοι κάποιον έχουν τελικά στην Ελβετία) και επιστροφή σπίτι το βραδάκι κατευθείαν για ύπνο!
  • Η επομένη των χριστουγέννων μας βρήκε για ένα γρήγορο πρωϊνό στο family και μετά στην Κηφισιά για την βάφτιση του μικρού Γιαννάκη. Εκεί συναντήσαμε τους λοιπούς "ελβετούς" που παραθερίζουν στην Αθήνα αυτές τις ημέρες, και περάσαμε ένα γεμάτο μεσημέρι.
  • Ο μικρός κλασικά κοιμήθηκε με το που μπήκε στο αυτοκίνητο οπότε κατηφορίσαμε και εμείς προς το σπίτι για τζάκι, ξεκούραση, παιχνίδι και ύπνο.
  • Διαβατήρια Μέρος #2. Αυτή τη φορά, με όλα τα απαραίτητα, πήγαμε νωρίς - νωρίς και ευτυχώς αποζημιωθήκαμε. Αφήσαμε και τον Στεφανάκο στην γιαγιά του με την ξαδελφούλα του και αναχωρήσαμε εμείς για γλυφάδα και κάτι αλλαγές δώρων και δουλειές.
  • Το μεσημεράκι χωριστήκαμε ώστε να επισκεφθώ εγώ τη νέα-μαμά Κατερίνα και να ξαναβρώ τον συνοδοιπόρο με την αδελφή μου και τους λοιπούς στη Γλυφάδα το απόγευμα.
  • Και η 27η Δεκεμβρίου είναι βεβαίως η ονομαστική εορτή του Στεφανάκου μας! Και έτσι αυθόρμητα, το απογευματάκι μαζευτήκαμε σπίτι εμείς και εμείς (καμιά δεκαριά δηλαδή ενήλικες και άλλα τόσα πιτσιρίκια) για παιχνίδι (χαμός!) και ευχές και πίτσες και κους κους. Full house!
  • Και το βραδάκι διανυκτέρευσε και το βαφτιστήρι μας, ο Παναγιώτης, και κοιμήθηκαν στο ίδιο δωμάτιο με τον Στεφανάκο και ξύπνησαν μες στα γέλια και τις αγκαλιές.
Καλό, εορταστικό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

How was your week?

  • "Πετάνε φύλλα. Φτερά έχουν."
  • Παρασκευή με πολύ παιχνίδι και δουλειές εντός.
  • Και το απόγευμα πήγαμε οικογενειακώς στο Marin Centre για μικρές αγορές και βόλτες.
  • Και το Σάββατο ήταν η Χριστουγεννιάτικη αγορά στο κοντινό μας, μικρό και πανέμορφο Morat. Έτσι, βάλαμε τους σκούφους μας και τα γάντια (μετά τους σκούφους, αγάπησε και τα γάντια ο μικρός!) και σε μισή ωρίτσα ήμασταν εκεί.
  • Καθίσαμε για κρουασάν και καφέ σε ένα παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο (ναι, εδώ υπάρχουν ακόμα εκείνα τα ζαχαροπλαστεία της γιαγιάς που σερβίρουν γλυκό, καφέ και ελαφρύ φαγητό), περιηγηθήκαμε στα ξύλινα σπιτάκια, τρέξαμε στα στενάκια, κάναμε αναπάντεχες και αυθόρμητες αγορές και μεσημεράκι είμασταν σπίτι για γαριδομακαρονάδα!
  • Και το βραδάκι ήταν η χριστουγεννιάτικη γιορτή της φίλης Φανής οπότε αφού κοιμήθηκε ο μικρός, κατέφτασε η Gabrielle και αναχωρήσαμε εμείς για το βουνό. Εκεί συναντήσαμε τους φίλους, φάγαμε, ήπιαμε, τα είπαμε και κατά τα μεσάνυχτα ήμασταν πίσω με το πρώτο χιόνι να έχει ήδη σκεπάσει τους δρόμους.
  • Την Κυριακή την αφιερώσαμε στο βουνό και στο χιόνι και στις αθλοπαιδιές. Μας παρακίνησαν οι φίλοι και έτσι ξεκινήσαμε νωρίς για Gstaad.
  • Ο μικρός ξετρελαμένος με το έλκηθρο (φτου φτου γιατί πέρσι δεν του άρεσε) και τον φίλο του τον Παναγιώτη, οι 3 ενήλικες κάναμε ένα ωριαίο μάθημα σκι ενώ ο τέταρτος snowboarder της παρέας έπαιζε με τα μικρά, και μετά συναντηθήκαμε όλοι μαζί κάτω από το ζεστό igloo παρέα με σούπες και nuggets και πατάτες τηγανιτές.
  • Και το σκι πήγε καλά. Νομίζω ότι το 'χω. Μου προσφέρει μία αίσθηση χαλαρότητας και ελευθερίας. Ίδρωσα βέβαια και κόπιασα αλλά άξιζε!
  • Κάναμε και μία στάση στο κέντρο του Gstaad για να παραδώσουμε τον εξοπλισμό και να πιούμε έναν καφέ στο νέο, εξαιρετικό Cappuccino Grand Cafe που θύμιζε σαλέ (ξύλο παντού!). Από τα λίγα μαγαζιά στην Ελβετία (τουλαχιστόν από αυτά που έχουμε επισκεφθεί εμείς) με τόσο όμορφη αισθητική, τόσο προσεγμένη και χαλαρή ατμόσφαιρα και τόσο ευγενικό προσωπικό. Εύγε.
  • Επιστροφή πτώμα και οι τρεις και εννοείται ο μικρός κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και απλά μεταφέρθηκε στην κούνια του.
  • Δευτέρα, με το τελευταίο μάθημα χορού του έτους, γρήγορη επίσκεψη στο Morat για κάτι εκκρεμότητες, δύσκολο (πολύ δύσκολο) μεσημέρι με τον μικρό να είναι πτώμα αλλά να μην κοιμάται και να μην παίζει και να μην ξέρει τι θέλει, άφιξη του συνοδοιπόρου, οικογενειακό δείπνο με βραστά λαχανικά (μήπως ισορροπήσουμε λιγάκι από όλα τα τυριά και τα γλυκά) και ... ύπνο.
  • Δύσκολη η Δευτέρα από διάφορες απόψεις. Ποτέ όμως μία ένταση ή μια στεναχώρια δεν είναι χωρίς αιτία ή χωρίς να προκαλεί μια αλλαγή. Συνειδητοποιήσεις, κάθε μέρα.
  • "Όχι μ'αρέσει χρώμα νυχιών σου". (η πρώτη φορά που είδε βαμμένα σκούρα τα νύχια μου ο Στέφανος)
  • Τρίτη με ώωωωρες παιχνιδιού το πρωί σε καλή διάθεση, μακρύ μεσημεριανό ύπνο, παιδικό σταθμό και επιστροφή για δουλειές! Πω πω! Πάντα πριν τις γιορτές συσσωρεύονται όλα.
  • Κάναμε και μία βιντεοκλήση εφ' όλης της ύλης με τον φίλο Georgy γιατί τα νέα τρέχουν!! Και οι αλλαγές είναι πολλές!
  • Α! Τα είπαμε και με την αδελφή η οποία μέσα σε όλα τους χτύπησε κεραυνός την κεραία και κάηκαν οι μισές ηλεκτρονικές συσκευές του σπιτιού! Μα τι γκαντεμιά! Τρέχουν τώρα να βγάλουν άκρη με εταιρείες και μάστορες και επισκευές και αγορές.
  • Και στο βραδινό, τελευταίο μάθημα yoga του έτους, είμασταν λίγες αλλά η ατμόσφαιρα ήταν συγκινητική και τρυφερή. Anahata chakra.
  • Και τους είχα ετοιμάσει ελληνικά σοκολατάκια με μία κρυφή ευχή. Μία αρετή. Μία λέξη. Και κάθε κοπέλα επέλεγε στην τύχη και μόνο τυχαία τελικά δεν ήταν η επιλογή. Και εμένα τα σοκολατάκια μου έγραφαν "compassion" και "understanding" και χτύπησαν ευαίσθητες χορδές.
  • Τετάρτη με το τελευταίο μάθημα τραμπολίνο του έτους όπου τα μικρά με κάθε "δοκιμασία" που ολοκλήρωναν έπαιρναν και από ένα φαγώσιμο ώστε να στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο και μετά να το φάνε! Μανταρίνια, καρύδια, κράκερς, αποξηραμένα βερίκοκα.
  • Και επιστρέψαμε σπίτι για παιχνίδι και εύκολο (ευχαριστώ Παναγίτσα μου) ύπνο του μικρού.
  • Αγοράσαμε και τα ελβετικά τυριά για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και μύρισε όλο το σπίτι τρούφα!
  • Και με την επιστροφή μου από τον παιδικό σταθμό έπεσα με τα μούτρα στις δουλειές! Non-stop σχεδόν 4 ώρες! Τι αναρτήσεις, τι μεταφράσεις, τι newsletters, τι ρούχα, τι ψυγεία, τι μαγειρέματα....
  • Ουφ... και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερό μου όποτε φτιάχνω βαλίτσες; Όχι, τα χωράω όλα, δεν είναι αυτό. Είναι που συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ρούχα. Κλισέ ε; Που ρούχα έχω αλλά δεν με εκφράζουν. Αφήστε που 4 χρόνια στην Ελβετία με μηδαμινή νυχτερινή ζωή, δεν ξέρω καν πλέον τι φοράνε για να πάνε σε μπαρ. Σε εστιατόριο κάπως το 'χω. Ουφ.
  • Με αυτά και με εκείνα, φτιάχτηκαν και οι βαλίτσες, τακτοποιήθηκε το σπίτι ενόψει της αναχώρισης και παρακολουθήσαμε με την ησυχία μας τον τελικό του Greece's Next Top Model (αφιερωμένο στον γείτονα Β.).
  • Και Πέμπτη πουρνό - πουρνό ξεκινήσαμε για αεροδρόμιο παρέα με τον γείτονα.
  • Και όλα έγιναν on time, περάσαμε ανώδυνα από όλους τους ελέγχους, επιβιβαστήκαμε, συνάντησαν και τα αγόρια έναν συνάδελφο οπότε πέρασαν γρήγορα αυτές οι σχεδόν 3 ώρες.
  • Και στο αεροδρόμιο μας περίμενε ο παππούς, ο μικρός -εννοείται- κοιμήθηκε στη διαδρομή προς στο πατρικό μου σπίτι, εκεί μαζεύτηκε όλη η Βουλιώτικη οικογένεια πάνω από ένα πιάτο μουσακά, τα είπαμε, αγκαλιαστήκαμε και φύγαμε για το σπίτι μας και τις ετοιμασίες ύπνου του μικρού.
  • Και συντονίστηκαν όλα έτσι, ώστε να προλάβω και το τελευταίο μάθημα γιόγκα του έτους της αγαπημένης μου δασκάλας. Και κάθησα στο στρωματάκι μου, και μπήκε ένα από τα γνωστά ακούσματα και βούρκωσα. Πόσες ανεκτίμητες στιγμές έχω ζήσει πάνω σε αυτό το στρωματάκι με αυτούς τους συνοδοιπόρους. Πόσο διαφορετικός άνθρωπος θα ήμουν αν δεν είχαν διασταυρωθεί οι δρόμοι μας. Αυτή η ομάδα γιόγκα μου έχει προσφέρει μερικά από πιο πολύτιμα μαθήματα της ζωής μου και μερικούς από τους στενότερούς μου ανθρώπους..
  • Και στην ερώτηση για τι είσαι ευγνώμων αυτή τη στιγμή, αυθόρμητα απάντησα "για τις φίλες μου". Και είμαι.
  • Και είμασταν 4 από την παλιά ομάδα των "παιδιών" και μετά το μάθημα μείναμε με την δασκάλα μας για τις γνωστές και τόσο αγαπημένες αναλύσεις μας. Τόσο διαφωτιστικές. Κάθε φορά και ένα "σεμινάριο".
  • Και με αυτά και με εκείνα, από τις 19.15 που έφυγα από το σπίτι επέστρεψα τα μεσάνυχτα με μια αίσθηση πληρότητας, αγαλίασης, λησμονής και προσμονής.
Καλό σαββατοκύριακο! 
Καλά Χριστούγεννα. Να τα γεμίσετε με όσα λαχταρά η καρδιά σας.
ανδριάνα

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

How we spend our days...


“How we spend our days is how we spend our lives.”

Αυτό διάβασα και ένα λαμπάκι άναψε. Αυτό της συνειδητοποίησης και της υπενθύμισης. Για αυτή τη φοβερή και τρομερή δύναμη της συνήθειας, και της ρουτίνας, και της καθημερινότητας. Ναι, διακόπτεται από τα "μεγάλα" και "σημαντικά" και σπάνια, όπως τους γάμους και τις γεννήσεις και τους αποχωρισμούς και τις μεταναστεύσεις και τους χωρισμούς και τους έρωτες και και και. Αλλά όλο το υπόλοιπο, αυτό το 90% της ζωής μας, είναι αυτή η ρουτίνα. Αυτή που συνηθίζουμε να κακολογούμε, να απεχθανόμαστε, να κατηγορούμε. Αυτή που φταίει για την κούρασή μας, και την βαρεμάρα μας, και την αναποτελεσματικότητά μας. Αυτή που φέρνουμε στα χείλη ως την πιο εύκολη δικαιολογία για το πώς παχύναμε, πώς δεν αθλούμαστε, πώς δεν συναντιόμαστε, πώς δεν διαβάζουμε, πώς δεν ταξιδεύουμε. "Το πρόγραμμα είναι φουλ". "Άστα, πήζω". Με τι γεμίζει όμως αυτή η ρουτίνα; Γιατί με αυτό που γεμίζουμε τη μία ώρα, τη μία ημέρα, θα γεμίσει και τη μία εβδομάδα, και τον ένα μήνα, και τον ένα χρόνο και ... σωστά μαντέψατε, και τη μία -ολόκληρη- ζωή μας! Τη δική μας ζωή. Αυτή που εμείς μετράμε στις λίγες και σπάνιες στιγμές ενώ αυτή κυλά μέσα από τις καθημερινές και ασήμαντες. Άλλωστε ποιος κρίνει την σπουδαιότητα -ή μη- μιας στιγμής ή μιας εμπειρίας.

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο αντίστοιχης φιλοσοφίας, με έναν "προκλητικό" τίτλο του τύπου "δεν περνώ ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μου". Για να εξηγήσει σε όσους έκαναν τον κόπο να προχωρήσουν στην ανάγνωσή του, ότι απλά περνάει χρόνο. Τελεία. Ούτε ποιοτικό ούτε τίποτα. Γιατί ποιος κρίνει αν είναι ποιοτικός ο χρόνος αυτός, η συγκεκριμένη δραστηριότητα ή μη; Πόσο μάλλον όταν τον μοιράζεσαι με μικρά ανθρωπάκια που θεωρούν υπέρτατη χαρά (το δικό τους peak της ημέρας!) να τσαλαβουτήσουν με τις γαλότσες στις λιμνούλες της βροχής και ίσως αντιμετωπίσουν με άκρα βαρεμάρα το "θεαματικό" μουσείο που επισκεφθήκατε οικογενειακώς ως την "ποιοτική" στιγμή του σαββατοκύριακού σας. Ποιος βάζει ταμπελάκια και ποιος ζυγίζει τις εμπειρίες; Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετρά είναι πού και πώς και με ποιους περάσαμε αυτή τη μία ημέρα. Τι συναισθήματα ανταλλάξαμε, τι μοιραστήκαμε, τι μάθαμε, πόσο αγκαλιάσαμε και πόσο χαμογελάσαμε. Και αυτό συσσωρεύεται και δημιουργεί ένα θετικό ή ένα αρνητικό πρόσημο. Και αυτό λέγεται ζωή. 

Είναι ωραία τα μεγάλα και τα σπάνια, ακριβώς επειδή είναι σπάνια. Δεν πηγαίνεις διακοπές κάθε μήνα ούτε παντρεύεσαι κάθε χρόνο ούτε αλλάζεις δουλειά κάθε εβδομάδα. Αλλά ωραία θα έπρεπε να είναι και όλα τα ενδιάμεσα. Ή τουλάχιστον να προσπαθούμε να εμποτίζουμε με ενέσεις χαράς και δημιουργικότητας κάθε ημέρα μας. Είναι τόσο εύκολο να παγιδευόμαστε σε όσα δεν ελέγχουμε, σε όσα μας βαραίνουν, σε όσα μας γεμίζουν το χρόνο αλλά όχι τη ψυχή. Στις υποχρεώσεις και στις έγνοιες. Αλλά η ζωή περνά. Και ξαφνικά ξυπνάς 30 και 40 και 50. Και σου έρχεται για babysitting μία Gabrielle που είναι 18 και θα μπορούσε να είναι κόρη σου (ω ναι!) αλλά εσύ την αισθάνεσαι συνομήλικη!! Περνάει η ζωή κάτω από τις στοίβες των υποχρεώσεων και τα ξεφυσήματα και τα πρέπει. Πόσα θα κάναμε διαφορετικά αν είμασταν τώρα η 18χρονη Gabrielle; Στερνή μου γνώση.... Δεν είναι όμως ώρα για τέτοια. Είναι ώρα για δράση.

Πώς λοιπόν περνάτε εσείς τις ημέρες σας;
ανδριάνα


Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

How was your week?


  • Παρασκευή με βροχές και δουλειές εντός και απογευματινό τσάι στους γειτόνους που είχαμε καιρό να δούμε. 
  • Και εννοείται επίσκεψη χωρίς πιάνο και κιθάρα δε νοείται!
  • Και το Σάββατο κανονίστηκε λίγο από του πουθενά σπιτικό fondue, εδώ με τους φίλους.
  • Οπότε βγήκαμε να κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια και επιστρέψαμε για μαγείρεμα: μακαρόνια με τυριά στο φούρνο για τα μικρά, την αγαπημένη μου χειμωνιάτικη σαλάτα που πολύ καιρό είχα να φτιάξω και βεβαίως το fondue!
  • Και το μεσημεράκι γέμισε το σπίτι με τα πιτσιρίκια, με παιχνίδια, με φαγητά, με συζητήσεις. Και το fondue βγήκε εξαιρετικό, τα μακαρόνια έτσι και έτσι, η σαλάτα έγινε ανάρπαστη (από τις λίγες φορές που δεν περίσσεψε τίποτα!) και οι καφέδες πηγαινοέρχονταν συνοδεία κουραμπιέδων και panettone. 
  • Και το απογευματάκι είχαμε κανονίσει να έρθει η Gabrielle να παίξει λίγο με τον Στεφανάκο πριν τον ύπνο και αφού κοιμηθεί να την κάνουμε εμείς για 2 ωρίτσες.
  • Και αφού έπαιξαν για ακόμη μία φορά ωραιότατα, έκανε το μπάνιο του ο μικρός και κοιμήθηκε σε χρόνο dt (και άυπνος όλη την ημέρα, και τόσο παιχνίδι με τους φίλους του).
  • Έβγαλε η Gabrielle τα αγγλικά της που είχε για μελέτη, αναχωρήσαμε και εμείς για ένα ποτό στο Waves.
  • Και με την επιστροφή μας, όλοι ήταν ήσυχοι στις θέσεις τους!
  • Και η Κυριακή ξημέρωσε με μια συννεφιά, μια βροχή και έναν αέρα! Πω πω!
  • Και το μεσημεράκι συν-φάγαμε στο κέντρο της πόλης σε ένα από τα ελάχιστα εστιατόρια που ανοίγουν Κυριακές με τους multi-culti φίλους (Έλληνες, Γερμανούς, Ισπανούς, Ούγγρους και Πολωνούς!).
  • Και το απογευματάκι το περάσαμε οι τρεις μας εντός με συμμαζέματα και πολλά παιχνίδια.
  • Και εκεί που καθόμασταν και χαζεύαμε τις αργίες του 2019 (αφού κατέφτασε το επίσημο έγγραφο από την εταιρεία του συνοδοιπόρου) πήραμε την απόφαση: θα πάμε στο Miami! Το Πάσχα το χάσαμε (ήδη τα εισιτήρια είναι πανάκριβα) οπότε είπαμε να εκμεταλλευτούμε την αργία του Μαΐου που συμπίπτει και με το Memorial Day. Όλοι κερδισμένοι!
  • Την Δευτέρα ξύπνησα και είχα πολύ έντονα στο μυαλό μου την έγκυο φίλη Κατερίνα.
  • Πήγαμε στο χορό με τον Στέφανο και βγαίνοντας τι βλέπω στο κινητό; Φωτογραφία της μπέμπας που είχε γεννηθεί το προηγούμενο βράδυ! Να την χαιρόμαστε!
  • Και με τις βροχές και τα κρύα παραμείναμε σπίτι για το υπόλοιπο της ημέρας, μαγειρέψαμε παρέα με τον μικρό ντοματόσουπα, παίξαμε και αναμέναμε τον συνοδοιπόρο.
  • Τρίτη με πολλές δουλειές ως συνήθως! Αυτή τη φορά με μαγειρικές ετοιμασίες για την yoga (καθώς είχαμε την χριστουγεννιάτική μας γιορτή), δωράκια και ευχές.
  • Έφτιαξα λοιπόν ελληνικά τυροπιτάκια, τύλιξα τα δώρα μου και 20.30 έφτασα στο σπίτι της Anke που φιλοξένησε αυτή τη φορά τη γιορτή μας.
  • Μα τι όμορφο σπίτι! Δεν έχω λόγια να σας το περιγράψω. Σαν παλάτι. Φτου φτου.
  • Και εκεί περάσαμε οι 9 κοπέλες 2-3 ώρες με διαλογισμό, ανταλλαγή δώρων, αγκαλιές, aperol spritz, σπιτικές λιχουδιές, εξιστορήσεις και θαλπωρή. Είναι όμορφος αυτός ο κύκλος γυναικών που δημιουργείται!
  • Τετάρτη με τραμπολίνο, σούπερ-μάρκετ (πακέτο πάνε πλέον αυτά τα δύο), παιχνίδια, ύπνο και παιδικό σταθμό.
  • Και τις τελευταίες ημέρες το πρωί ο μικρός ξυπνάει κατά τις 08.00-08.15! Οπότε τον συνοδοιπόρο δεν τον προλαβαίνει και αφήνει την μαμά του να χουζουρεύει ωραιότατα το πρωί. 
  • Και επειδή είχα χάσει κάποια μαθήματα, αυτή τη εβδομάδα το μάθημα γαλλικών ήταν διπλό: Τετάρτη και Πέμπτη.
  • Και το απόγευμα της Τετάρτης είχαμε και το πάρτυ του παιδικού σταθμού με ωραίες λιχουδιές, κρύο, ανάγνωση παραμυθιών (και τον Στέφανο πρώτη - πρώτη σειρά εννοείται) και χαιρετούρες με γνωστούς και φίλους.
  • Και η Πέμπτη μας συνεχίστηκε σε αυτό τον τόνο, γεμάτη δραστηριότητες και φίλους.
  • Έτσι το πρωί, μετά τα πλυντήρια, επισκεφθήκαμε τη φίλη Ρόζα και την μαμά της για καφέ και συζητήσεις (και κιθάρες -εννοείται), πήγε κατευθείαν στον παιδικό σταθμό ο μικρός (χωρίς να κοιμηθεί και χωρίς να πολυφάει αλλά το έχουμε συνηθίσει πλέον) και επέστρεψα εγώ σπίτι για το 2ο μάθημα γαλλικών.
  • Και κατά τις 16.00 ξεκινήσαμε τα τρία κορίτσια (η Βάια, η Άννα-Μαρία και εγώ) για βόλτα στην Bienne ώστε κατά τις 18.00 να έρθουν και τα αγόρια και παρέα να παρευρεθούμε στα γενέθλια της αγαπημένης μας Έλενας στο αγαπημένο της στέκι Farel
  • Εκεί, σε μια εξαιρετική - ζεστή ατμόσφαιρα, μαζευτήκαμε 10-15 φίλοι, ήπιαμε τα κρασιά μας, τσιμπήσαμε τις focaccia μας, είπαμε τα νέα μας, ευχηθήκαμε, κυνηγήσαμε τα μικρά που σε έκσταση έτρεχαν γύρω - γύρω, αγκαλιάζονταν και διάβαζαν βιβλία, και αποχαιρετιστήκαμε εκεί κατά τις 20.00 με τον μικρό πτώμα (εννοείται).
Καλό σαββατοκύριακο! Τελευταίο πριν την κάθοδό μας!
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Δόσις ολίγη τε φίλη τε.


Δώρα! Ακριβά, οικονομικά, εύστοχα, άστοχα, πρωτότυπα, κοινότυπα, ενδιαφέροντα, βαρετά, αναμενόμενα, αναπάντεχα. Σίγουρα έχετε λάβει και έχετε προσφέρει αμέεετρητα δώρα όλα αυτά τα χρόνια. Για εμένα είναι κάθε φορά και μία νέα, συναρπαστική περιπέτεια. Να βρεις αυτό που ταιριάζει στον παραλήπτη. Αυτό που θα φωτίσει το πρόσωπό του με το πρώτο αντίκρυσμα γιατί θα εκπέμπει τη φροντίδα, τη σκέψη, την αγάπη που έβαλες. Γιατί θα είναι ένα δείγμα του πόσο καλά τον γνωρίζεις και τον νοιάζεσαι. Γιατί δεν αγόρασες το μαύρο μπλουζάκι με την νεκροκεφαλή (που εσύ άνετα θα φορούσες) αλλά το ροζ με τα λουλούδια (που εκείνη άνετα θα φορούσε). Πόσες φορές έχω λάβει δώρα που αντιπροσωπεύουν το γούστο του αποστολέα αλλά όχι του αποδέκτη. Δε λέω, δεν μπορείς να αγοράσεις κάτι που δεν σου αρέσει καθόλου, αλλά αντίστοιχα δεν μπορείς να προσφέρεις και κάτι που πιθανότητα δεν θα του/της αρέσει. Οπότε η λύση είναι κάπου στη μέση. Και έτσι η ρομαντική μου μαμά, που πάντα φορά πλουμιστά ρούχα με κεντήματα και πέρλες και λουλούδια, στις δυο της τις κόρες δεν αγοράζει ποτέ τέτοια. Γιατί ξέρει ότι δεν θα τα φορέσουμε. Δεν μας αντιπροσωπεύουν. Βρίσκει όμως πάντα κάτι που να αρέσει και σε εκείνη και σε εμάς με αποτέλεσμα οι ντουλάπες μας να είναι γεμάτες από δικά της δώρα. 

Και σαν να ακούω κάποιους από εσάς: μα δώρα; τέτοιες εποχές; κοστίζουν τόσο! Όχι απαραίτητα! Υπάρχει πιο ωραίο δώρο από το χειροποίητο; Ποιος δεν θα εκτιμήσει ένα κουτί με σπιτικά μπισκότα; Ή ένα βαζάκι με τη δική σας μαρμελάδα; Ή ένα γλαστράκι που ζωγραφίσατε εσείς και φυτέψατε με το αγαπημένο του/της παχύφυτο; Ή ένα καδράκι με τη δική σας ζωγραφιά ή φωτογραφίες; Οι λύσεις είναι αμέτρητες και τα χρήματα δεν είναι σχεδόν ποτέ το κριτήριο. Ο χρόνος είναι, η διάθεση, το μεράκι, η αγάπη και η σκέψη. Πόσα δώρα έχω λάβει αξίας που όμως δεν έκρυβαν καμία σκέψη και νοιάξη από πίσω, και πόσα, από την άλλη, που η αξία μπορεί να ήταν μηδαμινή αλλά έκρυβαν τόση αγάπη και φιλία. Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις μέσα από ένα δώρο πόσο καλά σε γνωρίζουν οι δικοί σου άνθρωποι. Που θα σου πάρουν ακόμα ένα σημειωματάριο (και ας έχεις πλέον συλλογή) γιατί ξέρουν πόσο τα αγαπάς. Και θα διαλέξουν το τσάι που πίνεις. Και την βιογραφία του αγαπημένου σου τραγουδιστή. Και εκείνο το καρώ παντελόνι που έψαχνες αλλά δεν έβρισκες. Και τις πένες για να ξεκινήσεις -επιτέλους- τις καλλιγραφίες σου. Είναι τόσο όμορφο να προσφέρεις. Η χαρά μου είναι πάντα τόσο μεγαλύτερη όταν προσφέρω παρά όταν λαμβάνω. Γιατί έχω αυτή τη γλυκειά αγωνία για το πώς θα ταιριάξει στον παραλήπτη αυτό που επέλεξα και πώς θα το ευχαριστηθεί μέσα στα χρόνια και αν θα είναι τελικά αυτό που ποθούσε. Γιατί θα έχει και εμένα στη σκέψη του/της όποτε το φοράει ή το χρησιμοποιεί. Και έτσι ένα δωράκι μετατρέπεται σε μια αόρατη αλυσίδα που μας κρατά ενωμένους με τους αγαπημένους μας. Και ας είναι ακόμη ένα θαλασσί πουκάμισο από τα δεκάδες που ήδη έχει. Αυτό όμως θα είναι από εσένα.

Προσφέρετε με αγάπη. Εξάλλου κανείς δεν έγινε ποτέ φτωχότερος προσφέροντας. 

ανδριάνα

ΥΓ. Ο τίτλος είναι φράση από τον Όμηρο και σημαίνει "προσφορά μικρή αλλά εγκάρδια".
ΥΓ2. Και το μικρό γραφιστικό πιο πάνω, εγώ το έφτιαξα... Ωραίο δεν βγήκε;

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

How was your week?


  • Busy, busy, busy είναι η απάντηση!
  • Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή, δηλαδή την Παρασκευή.
  • Εορταστική ημέρα καθώς του Αγίου Ανδρέα γιορτάζω και εγώ.
  • Τηλέφωνα λοιπόν, βιντεοκλήσεις, μηνύματα, social μηνύματα... καταλαβαίνετε.
  • Και με τον Στεφανάκο μείναμε σπίτι και τα περάσαμε υπέροχα.
  • Και το απογευματάκι είχαμε κανονίσει να έρθει η Gabrielle ώστε να κρατήσουμε την επαφή και να την κάνω και εγώ αν γίνεται για μισή ωρίτσα να δούμε πώς θα πάει.
  • Τελικά όμως η Gabrielle ήρθε, τα πήγαν πάλι εξαιρετικά αλλά ήρθε και ο φίλος μας Παναγιώτης με τον μπαμπά του οπότε μείναμε σπίτι και παίξαμε όλοι μαζί. All good.
  • Παράλληλα, οι αγαπημένοι μας κουμπάροι πάτησαν ελβετικό έδαφος (μετά από 2 σχεδόν χρόνια προσπαθειών) και ο συνοδοιπόρος τούς παρέλαβε από την Γενεύη το απογευματάκι.
  • Και κατά τις 18.30 ήταν σπίτι! Τι καλά!
  • Και μας γέμισαν με δώρα! Τι γαλακτομπούρεκο με φύλλο καταΐφι, τι κουραμπιέδες, τι δώρο από την έκθεση για τον Μώραλη, τι κουταβάκια - κουκλάκια για τον Στεφανάκο... χαμός!
  • Και όπως είμασταν, ντυθήκαμε ζεστά και βγήκαμε για βόλτα στο στολισμένο Neuchatel.
  • Και το βραδάκι (στις 19.30 δηλαδή!) φάγαμε στη Brasserie Jura που είχαμε να επισκεφθούμε από τις 22 Απριλίου 2016. Πώς το θυμάμαι; Ήταν το τελευταίο δείπνο πριν σπάσουν τα νερά!
  • Και φάγαμε ωραία, δοκιμάσαμε λίγο από όλα ώστε να πάρουν μία αντιπροσωπευτική, ελβετική γεύση, ξεκινήσαμε τις εξιστορήσεις και μου φαινόταν σαν ψέμα που τελικά τα κατάφεραν! 
  • Και ο μικρός το ξενύχτησε και κοιμήθηκε σαν πουλάκι!
  • Και το πρωί σηκωθήκαμε όλοι νωρίς - νωρίς, φάγαμε το ωραίο μας πρωϊνό, και αρχίσαμε να σχεδιάζουμε την ημέρα.
  • Στάση #1: Neuchatel. Για βόλτα στη λαϊκή, στο κάστρο, στα σοκάκια, στα μαγαζιά, στη λίμνη, λίγο τσίμπημα στο χέρι και λίγες αγορές.
  • Στάση #2: Gstaad. Ο μικρός κοιμήθηκε ωραιότατα οπότε είπαμε να το εκμεταλλευτούμε  και να οδηγήσουμε λίγο παραπάνω μέσα σε αυτή την πανέμορφη διαδρομή. Δεν ξέρω τι είναι πιο εντυπωσιακό τελικά: το Gstaad ή η διαδρομή για να φτάσεις;
  • Και περπατήσαμε, θαυμάσαμε, αγοράσαμε, φωτογραφίσαμε, φάγαμε πίτσα (πού να βρεις ανοιχτή κουζίνα στις 15.00;) και συνεχίσαμε για τον επόμενο προορισμό με εξαιρετικό (και σπάνιο για αυτές τις ημέρες) ήλιο.
  • Στάση #3: Gruyeres. Ε, εντάξει. Όλους πρέπει να τους έχουμε πάει και από ένα Gruyeres. Όμορφο όπως πάντα, στολισμένο, γραφικό. Ήπιαμε μια ζεστή σοκολάτα και ξεκινήσαμε για την επιστροφή.
  • Όπως λέει και ο αδελφός μου, πάσο πρέπει να μας βγάλουν για το Gruyeres.
  • Νύχτα φτάσαμε σπίτι, γεμάτοι από τα τοπία, τις ομορφιές, τις λιχουδιές αλλά και τις ιστορίες και τα γέλια.
  • Και εκεί που χαλαρώναμε το βράδυ, να 'σου και ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ για την Μαρία Κάλλας.
  • Κυριακή με pancakes, συμμαζέματα, βροχή και Βέρνη. Και ήταν όλα τα καταστήματα ανοιχτά ως πρώτη Κυριακή του Δεκεμβρίου. Και ήταν τόσο όμορφα -παρόλη τη βροχή. Και περπατήσαμε, χαζέψαμε, εξερευνήσαμε και είμασταν τόσο τυχεροί ώστε να βρούμε να κάτσουμε και για καφέ στο αγαπημένο μας Einstein
  • Πότε ήρθαν - πότε έπρεπε να φύγουν ξανά. Ήταν σύντομη αλλά τόσο γεμάτη αυτή η επίσκεψη.
  • Έτσι, μεσημεράκι ξεκινήσαμε για Γενεύη, υπό βροχή.
  • Και ο μικρός κοιμόταν κατά την άφιξη στο αεροδρόμιο οπότε τους αφήσαμε και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας για το σπίτι με μία στάση στην εκδήλωση των Ελληνικών κοινοτήτων της Γενεύης (υποτονικά τα πράγματα).
  • Και είναι πάντα τόσο όμορφα όταν έχουμε επισκέπτες! Γιατί ζουν λίγη από τη δική μας, ελβετική καθημερινότητα, και ζούμε παρέα όλες τις πτυχές μιας ημέρας αφού ξυπνάμε και κοιμόμαστε παρέα. Και ερχόμαστε όλο και πιο κοντά.
  • Δευτέρα.... τα δυο μας. Με χορό (που συμμετέχει όλο και λιγότερο), δουλειές στο σπίτι, ύπνο του μικρού, μαγειρέματα και παιχνίδια.
  • Και την Τρίτη, όπως συμβαίνει πάντα -πόσο μάλλον όταν έχουμε επισκέπτες, οι δουλειές είχαν συσσωρευτεί! Έτσι, ο μικρός πήγε στο σχολείο του χωρίς να κοιμηθεί, εγώ πρόλαβα το γεύμα με τον Cesco, έκανα γρήγορα 2-3 εξωτερικές δουλειές και επέστρεψα στο σπίτι για τις εσωτερικές (newsletters, posts, yoga, μαγείρεμα).
  • Και ο μικρός ήταν πτώμα και κοιμήθηκε νωρίς και έτσι χαλάρωσε και ο συνοδοιπόρος, αναχώρησα και εγώ για το μάθημα της yoga.
  • Τετάρτη με τραμπολίνο (ουφ έγινε και το gala και σταμάτησαν επιτέλους οι πρόβες!), σούπερ-μάρκετ ("αγοράσουμε κάτι μαμάκα;"), μικρά δράματα, επιστροφή σπίτι και μεσημεριανό ύπνο του μικρού - ρεκόρ (άγγιξε τις 2,5 ώρες!).
  • Ακόμα και όταν του άνοιξα την πόρτα και το πατζούρι, συνέχισε να κοιμάται -ο γλυκούλης.
  • Και το απόγευμα ήταν η παιδική, χριστουγεννιάτικη γιορτή της εταιρείας που εργάζεται ο συνοδοιπόρος οπότε βάλαμε τα καλά μας ("πουκαμισάκι μαμά όπως μπαμπάκας"), μας παρέλαβε ο συνοδοιπόρος και κατά τις 15.00 είμασταν εκεί.
  • Πιο υποτονικά και μαζεμένα τα πράγματα φέτος, είδαμε 5-6 οικογένειες φίλων, φάγαμε τα μπεργκεράκια μας και τα γλυκά μας (μα πόσα γλυκά!), φωτογραφηθήκαμε με τον Άγιο - Βασίλη, ζωγραφίσαμε λιγάκι και αναχωρήσαμε.
  • House of Cards -Season #6 συνέχεια.
  • Πέμπτη με πλυντήρια (μα πόσο μεγάλα είναι τα πλυντήρια που χωρούν 2 σετ από σεντόνια - παπλοματοθήκες + πετσέτες;;!!), παιχνίδια, λουσήματα, διαβάσματα ("βιβλίσουμε μαμάκα;") και σχετικά εύκολο, μεσημεριανό ύπνο του μικρού.
  • Έκανα και εγώ την βόλτα μου -και τις δουλειές μου- στο κέντρο και επέστρεψα για τις online δουλειές.
  • Και την Πέμπτη είχε και εξετάσεις μπαλέτου η μικρή μας Αρτεμούλα.
  • Τι πράγμα είναι και αυτό με την μεταγλώτισση των ταινιών! Ούτε μία στις δέκα προβολές δεν είναι στην αυθεντική γλώσσα. Πραγματικά πώς μπορούν να τις παρακολουθούν έτσι; Δε χάνεται όλη η ηθοποιία;; Ουφ.
  • Επίσημα ξεκίνησε η περίοδος όπου τα γάντια βρίσκουν τη μόνιμή τους θέση στη τσέπη του μπουφάν.
  • Τι θα κάνετε Παραμονή Πρωτοχρονιάς; Έχετε κανονίσει; Εμείς δεν έχουμε ιδέα και δεν ξέρω και οι φίλοι τι θα κάνουν. Ψιτ, για στείλτε καμιά ιδέα.
Καλό σαββατοκύριακο! Μα πώς περνάνε οι ημέρες έτσι!
ανδριάνα



Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

How was your week?

  • "Μίκυ, κοιμήσου τώρα". Με ψιθυριστή φωνή. "Μαζί κοιμηθούμε". Βγάζει την πιπίλα. "Ένα φιλάκι". Τον φιλάει στη μύτη, την ξαναβάζει, σκεπάζει τον Μίκυ και κλείνει τα μάτια.
  • Όταν τον βλέπει όμως τον Μίκυ στην τηλεόραση, δεν του αρέσει. Μάλλον αλλιώς τον έχει δημιουργήσει στην καρδιά του.
  • Παρασκευή εντός λοιπόν, με δουλειές, σιδερώματα, συμμαζέματα....
  • Και το μεσημεράκι ήρθε από το σπίτι ο συνοδοιπόρος να κάνει ένα conference call που είχε και ο μικρός κάθισε δίπλα του (εννοείται) και τον κοιτούσε μες στο στόμα. Του έδινε βεβαίως και οδηγίες όπως να μην μασάει το καλώδιο από τα ακουστικά και να μιλάει "απαλά".
  • Και το απόγευμα έγινε ένα σημαντικό για την ανθρωπότητα (τη δική μας οικογένεια δηλαδή) βήμα: μας επισκέφθηκε η γλυκύτατη και νεότατη Gabrielle που μας σύστησε μια φίλη ως υποψήφια νταντά. Ξέρετε εδώ, όπως και στην Αμερική, οι έφηβοι κάνουν διάφορα εξωσχολικά για το χατζιλίκι τους και πολλές φορές αυτά περιλαμβάνουν πιτσιρίκια.
  • Και ως εκ θαύματος, ο Στεφανάκος μέσα στα πρώτα 5 λεπτά είχε καθίσει δίπλα της στον καναπέ και της είχε ήδη φέρει το πρώτο του βιβλίο. Και στη μία ώρα περίπου που έμεινε μαζί μας παίξαμε όλοι μαζί αλλά και οι δυο τους, εξασκήσαμε τα γαλλικά μας και αποχωριστήκαμε δεσμευόμενοι ότι θα το επαναλάβουμε ώστε να γνωριστούν και μετά να μπορούν να γίνουν και οι απόπειρες εξόδου (είτε με τον Στέφανο ξύπνιο είτε τη νύχτα). Fingers crossed! 
  • Ευχαριστούμε Φανή ;)
  • Έτσι, αφού αφήσαμε την Gabrielle στο σπίτι της (στη διπλανή μας γειτονιά), πεταχτήκαμε στο εορταστικό Marin Centre για κάτι δωράκια, πήρε και ο Στεφανάκος το δικό του και επιστρέψαμε μες στον ενθουσιασμό για να πάρει σάρκα και οστά ο καινούργιος του στάβλος αλόγων playmobil!
  • Μπουκωμένα και τα δυο αγόρια της οικογένειας και το χαρτομάντηλο πηγαίνει σύννεφο! Οπότε κανένα από τα δύο δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ και το Σάββατο ξυπνήσαμε όλοι λίγο ταλαιπωρημένοι.
  • Είχε όμως έναν ωραίο ήλιο! Τι να κάνουμε... τι να κάνουμε... Λωζάννη!
  • Πολύ καιρό είχαμε να πάμε για βόλτα και έτσι φτάσαμε πάνω στην ώρα για -ελβετικό- μεσημεριανό και αυτή τη φορά είμασταν τυχεροί και καθίσαμε στο πάντα γεμάτο Blackbird Cafe το οποίο θυμίζει λίγο αμερικάνινο diner, με pancakes και eggs bennedict και club sandwiches. 
  • Και το κάναμε το έγκλημα, εγώ με club sandwich κοτόπουλου (που ήταν σαν πενταόροφη πολυκατοικία), ο Στέφανος με το ίδιο σε μισή μερίδα (που πάλι ήταν σαν κανονικό burger, άλλο αν δεν το ακούμπησε τελικά) και ο συνοδοιπόρος με english breakfast (scrabbled eggs + beans + bacon + ....).
  • Όλα εξαιρετικά!
  • Μετά, περπατήσαμε λιγάκι στο κέντρο, χαζέψαμε τους πατινέρ, κάναμε μικρές αγορές και επιστρέψαμε καθώς ο μικρός δεν είχε κοιμηθεί και παράπαιε.
  • Και το απογευματάκι πέρασαν για λίγο οι γειτόνοι για τσάι και pfister panettone και έφτιαξα και ένα oreo cheesecake για το αυριανό κάλεσμα.
  • Και το βραδάκι ολοκληρώσαμε τον δεύτερο κύκλο του Handmaid's Tale και όπως αναμενόταν μείναμε με το στόμα ανοιχτό και γεμάτοι απορίες!
  • Στάνταρ το πρώτο και το τελευταίο επεισόδιο κάθε season είναι το καλύτερο, δε συμφωνείτε; Τώρα αναμονή μέχρι την άνοιξη όπως λένε οι φήμες.
  • Κυριακή με πρώτη επίσκεψη στους φίλους στη Λωζάννη σε καινούργιο σπίτι και με καινούργιο μωρό, την Αριάδνη! Και ο Στεφανάκος συνάντησε τη φίλη του την Έλενα που είχε καιρό να δει, βεβαίως την Νινίνα, και οι 3 τους τα περάσανε περίφημα! Φτου φτου. Οι άντρες στο μπαλκονάκι να ψήνουν με μπουφάν, οι γυναίκες με τα υπόλοιπα μωρά και τις ετοιμασίες εντός... το λες και κλασικό, "ελληνικό" σκηνικό.
  • Και η βίζιτα ήταν αρμένικη καθώς επιστρέψαμε σπίτι καλές 17.00.  
  • Περιττό να πω ότι ο μικρός κοιμήθηκε το πρώτο νανοσεκόντ που κάθισε στο καρεκλάκι του αυτοκινήτου.
  • Ξεκίνησε και η εορταστική μας περίοδος με τις αγαπημένες μας Κατερίνες.
  • Και ακολούθησε βεβαίως ο αγαπημένος μου, συναχωμένος, συνοδοιπόρος.
  • Χορό δεν πήγαμε τη Δευτέρα με τον μικρό γιατί προτιμήσαμε να κάνουμε τις δουλειές μας ώστε να επιστρέψουμε εγκαίρως, να κοιμήθει και να υποδεχτούμε το μεσημεράκι τον Παναγιωτάκη σε μια έκτακτη επίσκεψη που πολύ ευχαριστηθήκαμε!
  • Είχε βλέπετε η μαμά του έκτακτη επαγγελματική συνάντηση την μη-εργάσιμή της Δευτέρα οπότε τον κρατήσαμε εμείς τον μικρό για 1-2 ωρίτσες. Και έπαιξαν τόσο ωραία! Μέχρι και κοτόσουπα έφτιαξα, τόσο ξέγνοιαστα!
  • Βεβαίως με το που επέστρεψε η μαμά του Παναγιώτη και ήταν και οι 2 με τις μαμάδες τους, να 'σου τα σπρωξίματα και οι διεκδικήσεις. Όλα καλά όμως.
  • Και το εορταστικό μας δείπνο είχε κοτόσουπα (εξαιρετική) για τα συναχωμένα αγόρια!
  • "Λαιμό μου μαμάκα" (έτρωγε την κοτόσουπα και μας εξηγούσε πόσο καλό του κάνει στον λαιμό του).
  • Τρίτη εντός, με σύντομο ύπνο του μικρού, παιδικό σταθμό και ένα σωρό δουλειές! Τι newsletters, τι αναρτήσεις, τι μάθημα yoga....
  • Και έπρεπε και στις 17.00 να είμαι στον παιδικό καθώς είχαμε οργανώσει ως Σύλλογος Γονέων την συγκέντρωση παιχνιδιών και βιβλίων για οικογένειες που τα έχουν ανάγκη, και έτσι δώσαμε το παρόν και οι κούτες γέμισαν από νωρίς! Τι καλά!
  • Και το βραδινό μάθημα yoga είχε chakras και nadis.
  • Τετάρτη με τραμπολίνο, σούπερ-μάρκετ, ωραία παιχνίδια με τον μικρό (κάθισε και ολόκληρο μισάωρο μη σας πω μόνος του να παίζει με τα τρενάκια στο δωμάτιό του!), φαγητό και αναχώριση για τον παιδικό για να κοιμηθεί εν τέλει στο αυτοκίνητο!
  • Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα... Από τη μία τον "πιέζω" να κοιμηθεί χωρίς να νυστάζει (γιατί είναι σχετικά νωρίς), κοιμάται τελικά αργά και πάμε στον παιδικό σταθμό αργά, και από την άλλη δεν τον πιέζω, δεν κοιμάται, ξεκινάμε εγκαίρω και απλά τον νανουρίζει το αυτοκίνητο, κοιμάται, και μένουμε σταθμευμένοι για 1 ώρα με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε και πάλι αργά στον παιδικό.
  • Βουρ πίσω εγώ για να βάλω σε προτεραιότητα τις δουλειές και να δω τι θα πρωτο-προλάβω.
  • Και κάπου εκεί στο πάνω χείλος σα να αχνοφαίνεται μία έρπης.
  • Και το πήγα non-stop μέχρι τις 18.00 που επέστρεψαν τα αγόρια αλλά κατάφερα και έβγαλα αρκετή δουλειά (newsletters, πληρωμές, γαλλικά, μαγείρεμα, yoga, συμμάζεμα).
  • Και στην παραλαβή του μικρού από τον παιδικό ο συνοδοιπόρος είχε δράματα (προφανώς λόγω της κούρασης) και έτσι στο σπίτι πια, αφού είχαν ηρεμήσει τα πνεύματα, του εξηγήσαμε τη δύναμη της συγγνώμης και μετά από ώρα, αφού το επεξεργάστηκε, πήρε αγκαλιά τον μπαμπά του και του ζήτησε συγγνώμη.
  • Πέμπτη εντός -κλασικά- και ύπνο του μικρού εκεί κατά τις 12.00. Και άρχισαν να πέφτουν τα στοιχήματα: θα το προλάβω αυτή την εβδομάδα το μάθημα των γαλλικών;
  • Και το πρόλαβα, και έκανα και όλες μου (που λέει ο λόγος) τις δουλειές και κατεβήκαμε και στο κέντρο μετά τον παιδικό που ήταν η φωταγώγιση της πόλης.
  • Και μπήκαμε στην τελική ευθεία για την σύντομη αλλά τόσο πολυ-αναμενόμενη άφιξη των κουμπάρων Rose. Yeah!
Καλό σαββατοκύριακο!
Στολίστε! Μπαίνει Δεκέμβριος. Τι περιμένετε;

ανδριάνα

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

How was your week?

  • Χριστουγεννιάτικη αυτή η εβδομάδα γιατί στολίσαμε! Θα σας τα πω παρά κάτω.
  • Την Παρασκευή λοιπόν βγήκαμε τα δυο μας για δουλειές και για μεσημεριανό στο κοντινό μας εμπορικό. Και εννοείται ο μικρός έφαγε ΟΛΕΣ τις πατάτες τηγανιτές (όποτε τις συναντά τους δίνει και καταλαβαίνουν!) και μου έμεινε εμένα το σνίτσελ και τα ρύζια.
  • Και το βραδάκι είχαν κανονίσει τα αγόρια να βγουν για burger οπότε ήρθαν τα κορίτσια από το σπίτι για σπιτική πίτσα πέστο + γκοργκοντζόλα και ταινία. Είδαμε τελικά το Mamma Mia: Here we go again και τα περάσαμε περίφημα.
  • Σάββατο με κρύο (μμππρρ...), βόλτα στο κέντρο για κούρεμα του συνοδοιπόρου και κάτι δωράκια, και επιστροφή σπίτι για... στολισμό!
  • Βγήκε λοιπόν το δέντρο, μπήκαν τα λαμπάκια, κρεμάστηκαν τα στολίδια και έγινε πολύ όμορφο, πολύχρωμο και ιδιαίτερο. Πρόλαβε να κάνει 1-2 ζημιές ο μικρός αλλά γενικά ήταν προσεκτικός, πολύ παρατηρητικός και χαρούμενος.
  • Κυριακή με πρωινή επίσκεψη στους φίλους στην Bienne όπου έγινε και το πείραμα που συζητούσαμε εδώ και καιρό: η νταντά του μικρού Παναγιώτη να κρατήσει και τον Στεφανάκο ώστε να πεταχτούμε εμείς οι ενήλικοι για έναν γρήγορο, κοντινό, ξέγνοιαστο καφέ.
  • Και όλα κύλησαν τόσο ομαλά... φιλήσαμε τον Στεφανάκο που καθόταν ήδη στα πόδια της Laura παρέα με τον Παναγιώτη και το βιβλίο τους, και τους βρήκαμε χαμογελαστούς - χαμογελαστούς μετά από μία ωρίτσα.
  • Και το απόγευμα είχαμε το παιδικό πάρτυ του μικρού Αλέξανδρου που έγινε ενός.
  • Κάπως όμως δεν ένοιωθα καλά από το πρωί... η μέση μου, το κεφάλι μου, τα κόκκαλά μου... Αποτέλεσμα; Κοιμήθηκα στις 21.00 και πολύ το ευχαριστήθηκα!
  • Παράλληλα ο συνοδοιπόρος έφτιαξε εξαιρετικό μοσχάρι που σιγόβραζε επί ώωωωρες σε κρασί.
  • Και τη Δευτέρα ξύπνησα πολύ καλύτερα, έτοιμη για ακόμη ένα interview που, από τη μία, πολύ θα ήθελα να καταλήξει σε επαγγελματική πρόταση, αλλά, από την άλλη, μέσα μου γνώριζα ότι ο ανταγωνισμός στο συγκεκριμένο αντικείμενο είναι πολύ υψηλός στη χώρα και πόλη που ζούμε.
  • Έτσι, πήρε μισή ημέρα άδεια ο συνοδοιπόρος για να μείνει σπίτι με τον μικρό (τα βλέπετε τι κάνουμε εμείς οι μετανάστες που δεν έχουμε παππούδες - αδέλφια - ξαδέλφια τριγύρω;) και ανηφόρισα εγώ στο χιονισμένο Le Locle.
  • Το interview πήγε καλά αλλά οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν. Δεν πειράζει.
  • Για να πνίξω τα φαρμάκια, στάματησα στον σταθμό επιστρέφοντας να πάρω έναν καφέ starbucks και ένα κρουασάν σοκολάτας (άλλοι καπνίζουν, άλλοι πίνουν, άλλοι βρίζουν... εγώ τρώω γλυκά!) και επέστρεψα σπίτι για να αποδεσμεύσω τον συνοδοιπόρο.
  • Και τσουπ το απόγευμα, να 'σου το χιόνι! Πυκνό - πυκνό! Τόσο που μόλις σε λίγες ώρες το είχε στρώσει!
  • Το πρωί βέβαια με τον ήλιο έλιωσε αλλά μας έμειναν οι χαμηλές θερμοκρασίες.
  • Τρίτη με δουλειές εντός και αναχώριση για τον παιδικό σταθμό στην ώρα μας για να κοιμηθεί τελικά ο μικρός στο αυτοκίνητο! 40-45 λεπτά διήρκησε ο ύπνος και μετά πήγε εκείνος στους φίλους του και εγώ στις φίλες μου που έπιναν ήδη καφέ στο κέντρο. Ήπια και εγώ μαζί τους και βουρ στο σπίτι για δουλειές και ετοιμασία του μαθήματος yoga.
  • Και στην yoga ήταν πιο prive η κατάσταση καθώς οι μαθήτριες έχουν αποδεκατιστεί από τα κρυολογήματα. Το απολαύσαμε όμως εξίσου.
  • Τετάρτη με τραμπολίνο, και σούπερ-μάρκετ, και δουλειές, και ύπνο (yes!), και φαγητό, και παιδικό σταθμό, και μελέτη των γαλλικών μου, και online δουλειές...
  • Και το απογευματάκι είχε οργανωθεί μάζωξη Ελλήνων to know us better σε ένα ιταλικό εστιατόριο στη μέση του πουθενά (Colonia libera italiana), με εκπληκτική, λεπτή πίτσα.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά 20αριά και τα πιτσιρίκια κάθησαν όμορφα και ωραία και έφαγαν την πίτσα τους (πόσο γλυκά ήταν, σαν μικρά ανθρωπάκια), εμείς τα είπαμε (οι γνωστοί) και γνωριστήκαμε (οι άγνωστοι) και κατά τις 20.00 αναχωρήσαμε για το σπίτι (πτώμα ο μικρός!).
  • "Όλοι μαζί φάμε".
  • Πόσο του αρέσει η παρέα! Όπως και σε εμάς άλλωστε.
  • Περιττό να σας πω ότι σιγά - σιγά οργανωνόμαστε και για τις αθηναϊκές εορτές. Τα δώρα, τα προγράμματα, τα θέατρα. Προς το παρόν έκλεισα εισιτήρια για την παιδική παράσταση Αβγώ μετά την παρότρυνση της θεατρόφιλης φίλης Ρόζας. Είναι και στο Μέγαρο Μουσικής, είναι και Κυριακή πρωί που θα είναι ανοιχτά και τα μαγαζιά, ιδανικές συνθήκες για βόλτα στο κέντρο.
  • Α! Έκλεισα βεβαίως και τη φίλη - κομμώτρια Βίκυ (το πρώτο ραντεβού με την άφιξή μας είναι πάντα, για εμένα και τον Στεφανάκο).
  • Η Πέμπτη σήμανε και το επίσημο λανσάρισμα του προγράμματος που εργάζονταν μήνες τώρα ο συνοδοιπόρος και οι συνάδελφοί του, με χίλια προβλήματα και μπρος-πίσω και μεγάλη αγωνία. Για να δούμε!
  • Και ο μικρός, σε μια γενικώς ήρεμη ημέρα, κοιμήθηκε το μεσημέρι αναπάντεχα εύκολα και για συνολικά 2+ ώρες! Άβυσσος η ψυχή ενός νηπίου!
  • Αποτέλεσμα; Άφιξη στον παιδικό σταθμό στις 15.00 (από τη 1 που μπορεί να πάει) και ακύρωση του μαθήματός μου γαλλικών. Δεν πειράζει.
  • Στη λίγη ώρα που μου έμεινε πετάχτηκα στο εμπορικό κέντρο για κάποιες αλλαγές, λίγα δωράκια, ταχυδρομείο, μπρόκολο και επιστροφή για μαγείρεμα.
  • Α! Τηλεφώνησα και στην φοιτήτρια που μου πρότεινε φίλη η οποία μένει κοντά μας και κρατάει παιδάκια. Για να δούμε... Μήπως ταιριάξουμε και καταφέρουμε να πάμε και ένα σινεμά που λέει ο λόγος. Fingers crossed!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή με παιχνίδια, πολλά παιχνίδια, εντός με τον Στεφανάκο, τους παππούδες και τα βιβλία, τα lego, τα ποδήλατα, τα μουσικά όργανα.
  • Και το μεσημεράκι βγήκαμε για βόλτα στο κέντρο και τσιμπήσαμε ωραίες σαλάτες και σούπες και το διάσημο millefeuille στο suchard με τις κλασικά αντιπαθητικές σερβιτόρες! Είναι να μη σου τύχει (που σου τυχαίνει ουκ ολίγες φορές) μεσήλικη, ξινή, ελβετίδα σερβιτόρα.
  • Anyway... το προσπεράσαμε, της έριξα και εγώ ένα δολοφονικό βλέμμα όταν με κοιτούσε καλά - καλά, έκανε και εκείνη 2-3 λάθη και κάπως συνήλθε.
  • Και αυτή τη φορά η μετάβαση του κοιμισμένου Στέφανου από το αυτοκίνητο στο κρεβάτι στέφθηκε με επιτυχία.
  • Και το απόγευμα είχε κανονιστεί fondue στο καθιερωμένο μας Pinte de Pierre-a-bot με ένα κλασικό moitié-moitié και ένα fondue ντομάτας! Πέρασε και η φίλη Magdalena να μας κάνει παρέα και να δοκιμάσει και εκείνη, και τα περάσαμε όμορφα και ξέγνοιαστα.
  • Και το βραδάκι είχαμε συνάντηση κορυφής με τις ελληνίδες του Neuchatel! Πέρσι την είχα χάσει την μάζωξη οπότε αυτή τη φορά πήγα. Και μαζευτήκαμε 10-12 κορίτσια, 3 καινούργιες αφίξεις και οι υπόλοιπες γνωστές και αγαπημένες, καθίσαμε στην ροτόντας μας, ήπιαμε τα ποτά μας, είπαμε τα νέα μας και έφτασαν μεσάνυχτα.
  • Παράλληλα στο σπίτι, ο συνοδοιπόρος με τα πεθερικά -χιχι- κυμαίνονταν μεταξύ ποδοσφαίρου, τέννις και μπάσκετ. Όλοι ευχαριστημένοι!
  • Σάββατο με εκδρομή! Έτσι ξεκινήσαμε για Gruyeres (που ο μπαμπάς μου δεν είχε επισκεφθεί ξανά) και αφού ο μικρός κοιμόταν κατά την άφιξή μας συνεχίσαμε κανά δεκάλεπτο ακόμα για το εργοστάσιο σοκολάτας της Cailler. Τι να σας λέω... Κάναμε το τουρ μας, ξαναθυμηθήκαμε την ιστορία της σοκολάτας, χαζέψαμε τις μηχανές, και βεβαίως δοκιμάσαμε απ' όλα τα σοκολατάκια! Μα πώς να αντισταθείς; Αγόρασαν και οι γονείς μου για την Ελλάδα και αναχωρήσαμε για Gruyeres όπου περπατήσαμε, θαυμάσαμε και καθίσαμε για μεσημεριανό (το οποίο δεν συμπεριελάμβανε ούτε τυρί ούτε σοκολάτα!).
  • Και λίγο πριν φτάσουμε σπίτι, να ΄σου φωτογραφία της Magdalena με το γλυκό που είχε φτιάξει και αφήσει στην πόρτα μας. Την προλάβαμε ενώ έφευγε και έτσι φάγαμε παρέα το apple crumble της.
  • Η Κυριακή ξημέρωσε βροχερή και μουντή (στο Neuchatel) οπότε παρακολουθήσαμε τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας από την τηλεόραση, πακετάραμε και ξεκινήσαμε πιο αργά για Γενεύνη όπου ο ήλιος μεσουρανούσε! Σταθήκαμε τυχεροί και μετά από κανά δεκάλεπτο αναμονής καθίσαμε στο όμορφο Luigia για μεσημεριανό.
  • Και κάπως έτσι έφτασε και η ώρα του αεροδρομίου. Και ο μικρός ήταν χαρούμενος και ενθουσιασμένος γιατί -όπως καταλάβαμε εκ των υστέρων- νόμιζε ότι θα πετάξει και αυτός. Με δάκρυα λοιπόν αποχαιρετίσαμε τον παππού και την γιαγιά και σε όλη σχεδόν τη διαδρομή της επιστροφής μάς ζητούσε να επιστρέψουμε στο αεροδρόμιο. Ο γλυκούλης μου. Πόσο δύσκολοι είναι οι αποχωρισμοί... πάντα. Ηρέμησε όμως και το απόγευμά μας συνεχίστηκε ομαλά.
  • Δευτέρα με μάθημα χορού, σούπερ-μάρκετ, ύπνο, συμμαζέματα και αναπάντεχη μελέτη για το προγραμματισμένο interview.
  • Την Τρίτη λοιπόν, αφού περάσαμε ένα όμορφο και δημιουργικό πρωινό με τον Στεφανάκο, ντύθηκα, στολίστηκα ("μολύβι βάλεις μαμάκα; γιαγιάκα βάζει!" όλα του τα έμαθε η γιαγιά του!), τον άφησα στον παιδικό και ξεκίνησα υπό βροχή για Λωζάνη και το interview.
  • Έφτασα νωρίς (κλασικά), μου έδωσαν να γράψω ένα business case (απαιτητικό θα το έλεγες) και με ξετίναξαν στις ερωτήσεις (2 HR + 1 PR). Πω πω... μιλούσα non-stop μία ώρα. Σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι πήγε καλά αλλά who knows..... 
  • Τελικά φτάσαμε παράλληλα στο σπίτι με τα αγόρια μου και με το που βγήκαμε από το ασανσέρ... ρουκέτα! Εμετό ο μικρός! Να μην μπω σε λεπτομέρειες, γίναμε όλοι χάλια, εκείνος κουρασμένος και κάπως υποτονικός, κοιμήθηκε νωρίς, έκανε άλλες 2 φορές εμετό στον ύπνο του (ο γλυκούλης μου), ξύπνησε άλλες 2 φορές για νερό και το πρωί ήταν ευτυχώς περδίκι.
  • Μέσα σε όλα, έκανα και το μάθημα yoga οπότε τα περισσότερα τα πέρασε μόνος ο συνοδοιπόρος.
  • "Ένα μικρό voitur-άκι".
  • Τετάρτη με τραμπολίνο (που κάπως έχει αρχίσει να γίνεται βαρετό καθώς ετοιμάζουν το show που θα παρουσιάσουν στους γονείς! τι μάστιγα και αυτή; show παιδάκια 2 και 3 χρονών! αντί να απολαμβάνουν την κίνηση, και την ελευθερία, να μπαίνουν σε καλούπια και να περιμένουν "εντολές"), δουλειές στο εμπορικό κέντρο ("και εγώ πάρω κρέμα μαμά"), ύπνο και παιδικό σταθμό.
  • Και εγώ είχα τόσες δουλειές που είχαν μείνει πίσω με τις επισκέψεις και τα interviews και τα τρεχάματα.... 
  • Και τσουπ, να ΄σου ένα ακόμη interview που πολύ θα ήθελα να πάει καλά. Αυτή τη φορά στο πιο κοντινό Le Locle και σε πιο "ελκυστική" (για τις δικές μου προτιμήσεις) θέση. Για να δούμε.
  • "Μπαμπάκα έλα να βιβλίσουμε".
  • Πέμπτη με -πολλά- πλυντήρια, παιχνίδια και καφέ με τα κορίτσια σπίτι της Βάιας. 
  • Έτσι, πήγε κατευθείαν στον παιδικό ο μικρός και επέστρεψα εγώ σπίτι για δουλειές, μάθημα γαλλικών, παραλαβή του από τον παιδικό (γιατί ο συνοδοιπόρος έχει πήξει στα ραντεβού αυτή την εβδομάδα), μαγείρεμα, αγκαλιές, ύπνο του μικρού, Handmaid's Tale (η ψυχή μου με έπιασε πάλι) και ύπνο και για εμάς.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

love me at my weakest


Τον ξέρετε τον Στέφανο. Από την γέννησή του και μετά είναι αδιαμφισβήτητα ο πρωταγωνιστής της ζωής μας, άρα και αυτού του blog. Και συνήθως μαθαίνετε για τις σφιχτές του αγκαλιές και τα φιλιά που στέλνει, για τις χαριτωμένες φράσεις και συνειρμούς που κάνει, για τα παιχνίδια με την μπάλα και το τραμπολίνο, για τα αγαπημένα του βιβλία και τις μουσικές με τα τύμπανα και τις κιθάρες. Και όλα αυτά συμβαίνουν και είναι ένα μεγάλο μέρος του ποιος είναι ο Στέφανος, τι κάνουμε κάθε ημέρα, πώς περνάμε την ώρα μας, ποιες είναι προτιμήσεις του, ποιος είναι ο χαρακτήρας του. Δεν είναι όμως "όλος" ο Στέφανος αυτό. Δεν θα ήταν άλλωστε και "φυσιολογικό". Πιστή όμως στη δέσμευσή μου να σας μεταφέρω κυρίως τα ελπιδοφόρα και όμορφα μέρη της καθημερινότητάς μου, συνήθως δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες όσον αφορά σε αυτά που μάλλον με κουράζουν ή με προβληματίζουν. Αυτό δε σημαίνει βεβαίως ότι δεν υπάρχουν. Συνήθως σας τα μεταφέρω σε ξεχωριστές, ενδόψυχες και "πονεμένες" αναρτήσεις. Γιατί αυτή την εικονική - αγγελική πραγματικότητα των social media που τόσο μας κατακλύζει τα τελευταία χρόνια την απεχθάνομαι.

Αυτή δεν θα είναι όμως μία ανάρτηση για το άλλο πρόσωπο του Στέφανου. Αυτού που κάθεται στη μέση της πλατείας και απλά αρνείται να περπατήσει. Αυτού που το ένα λεπτό θέλει αβγό (του το φτιάχνεις), το άλλο θέλει ρύζι (του το φτιάχνεις) και τελικά αποφασίζει να φάει αγγούρι χαραμίζοντας όλα τα προηγούμενα. Αυτού που με 5 βαθμούς έξω απλά δεν θέλει να  βάλει μπουφάν. Αυτού που τον πιάνει απελπισία επειδή κάθησες σε άλλη θέση από αυτή που σε υπολόγιζε και πέφτει σε γοερό κλάμα. Αυτή θα είναι μία ανάρτηση για την αγάπη. Την αποδοχή. Τις προσδοκίες. Την υπομονή. Την επιμονή.

Πόσο εύκολο είναι να αγαπάς τους γονείς σου, τον σύντροφό σου, τους φίλους σου όταν είναι στα καλύτερά τους; Αχ τι ευτυχία. Να καλείς την αδελφή σου και να απαντά το τηλέφωνο ευδιάθετη! Να επιστρέφει ο συνοδοιπόρος από τη δουλειά και να είναι γεμάτος ενέργεια. Να συναντάς τις φίλες και να είναι ανάλαφρες. Και εσύ αντίστοιχα. Και αν είναι, και είμαστε και εμείς έτσι την πλειοψηφία των φορών, ε, τότε κάτι κάνουμε σωστά. Υπάρχει όμως και αυτή η -ελπίζω- μειοψηφία. Αυτή που η αδελφή σηκώνει το τηλέφωνο και είναι βαριά (πολύ βαριά). Που ο συνοδοιπόρος δεν έχει υπομονή για ακόμα μία διαπραγμάτευση για το μείζον θέμα του μπουφάν του μικρού και οι φίλες είναι down. Που και εσύ έχεις εξαντλήσει όλα τα μαγικά σου ραβδιά και απλά θες να κάτσεις 2 λεπτά στον καναπέ ή-σ-υ- χ-α. Κάπως έτσι, και οι μικροί αυτοί άνθρωποι που προσπαθούν να βάλουν μια τάξη και να βγάλουν ένα νόημα από αυτό το χάος που τους περιβάλλει και εμείς αποκαλλούμε ζωή, έχουν και τα δύσκολά τους. Πόσο μάλλον όταν βρίσκονται στην ευαίσθητη ηλικία του νηπίου. Κάποιες στιγμές απλά τους υπερβαίνουν, κάποιες ημέρες παρα-είναι απαιτητικές, κάποια πράγματα απλά δεν τους βγάζουν κανένα νόημα. Αυτές είναι οι στιγμές που μας χρειάζονται ακόμα πιο πολύ. Τις στιγμές που δείχνουν τον αδύναμο εαυτό τους, που είναι τόσο ευάλωτοι, τόσο απελπισμένοι. Που νοιώθουν τόσο μόνοι γιατί κανείς άλλος δεν είναι 2,5 χρονών, κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ του κόκκινου και του άσπρου αυτοκινήτου, κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση τους. Δεν χρειάζεται όμως πάντα να κατανοούμε για να συμπονούμε και να δείχνουμε ενσυναίσθηση. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βουτάμε στην πηγή της αγάπη μας, στον πυρήνα μας, να εξοπλιζόμαστε με υπομονή και να είμαστε απλά παρόντες. Θετικά παρόντες. Να είμαστε η αγκαλιά για το κλάμα, η ήρεμη δύναμη για τις φωνές, η κατανόηση για τον επιφανειακό παραλογισμό. Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε. Χρειάζεται να αφήσουμε χώρο στα συναισθήματα να υπάρξουν και να εκφραστούν. Χρειάζεται να είμαστε εκεί παρόντες στον καλό αλλά και τον "κακό" τους εαυτό. Γιατί τότε είναι που μας χρειάζονται ακόμα περισσότερο. Τότε αναζητούν τη δική μας αγάπη. Τότε καταλαβαίνουν εμπράκτως ότι ναι, είναι όντως πανταχού παρούσα και ανεξάντλητη η αγάπη μας. Ότι τους αγαπάμε για όλα όσα είναι. Και δεν θα πάψουμε όποιες και αν είναι οι συνθήκες, οι απαιτήσεις και οι δυσκολίες. Δεν είναι εύκολο. Καθόλου. Ποιος είπε όμως ότι είναι εύκολο να είσαι γονιός;

Αγάπα με όταν το αξίζω λιγότερο, γιατί τότε το χρειάζομαι περισσότερο.
Σουηδική παροιμία


ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes