Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή, όπως μας έχει συνηθίσει τον τελευταίο καιρό, με ένα mix βροχής - ήλιου - υγρασίας - συννεφιάς.
  • Έτσι, αφού είδαμε σχετικό ήλιο, βγήκαμε πρωί πρωί για δουλειές, πατίνι και βοτσαλάκια στην παραλία με τους κύκνους.
  • Και το μεσημεράκι, αφού ξύπνησε ο μικρός, ήρθε και η Ρόζα να μας δει, να μας πει τα του Μαρόκου, να παίξουμε και να περάσουμε ωραία.
  • Στο μεταξύ, έφτιαξα και το πρώτο μου ever ρυζόγαλο! Αφού το αγαπώ τόσο γιατί δεν το είχα φτιάξει τόσα χρόνια;; Και βγήκε ωραίο, ίσως λίγο πιο γλυκό απ' ότι θα ήθελα.
  • Και το βράδυ είχε ταινία: I, Tonya. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της Tonya Harding, Αμερικανίδας πρωταθλήτριας του καλλιτεχνικού πατινάζ, η οποία πέρασε από πολλά και έμεινε στην ιστορία για όλους τους λάθους λόγους.
  • Σάββατο με βόλτες, αγορές, έρευνες αγοράς, καφέ στο κέντρο, ύπνο του μικρού, ξανά βόλτες παραλήμνια για μπάλα και γκαζόν και παραλία, και επιστροφή σπίτι για ανασυγκρότηση.
  • Και το βράδυ είχαμε παγκόσμια πρώτη έξοδο οι 2 μας καθώς η φίλη Ρόζα προθυμοποιήθηκε να έρθει σπίτι μας να δει ταινία ενώ ο μικρός κοιμόταν. Ανεκτίμητο δώρο! Και έτσι και έγινε!
  • Κατά τις 21.00 λοιπόν, ο συνοδοιπόρος και εγώ, αναχωρήσαμε για το κέντρο της πόλης ενώ ο Στεφανάκος κοιμόταν.
  • Και σκεφτήκαμε, για να γλυτώσουμε χρόνο, να παρκάρουμε κατευθείαν στο υπόγειο πάρκινγκ που έδειχνε ότι έχει και διαθεσιμότητα. Μπαίνουμε ωραίοι και μοιραίοι και με το που πατάμε το κουμπί για να πάρουμε το εισιτήριο, "parking comple"! Ο μπροστινός είχε πάρει την τελευταία θέση και η μπάρα δεν άνοιγε. Πω πω.... Μιλήσαμε στον υπεύθυνο, μάταια. Ουρά τα αυτοκίνητα πίσω μας. Τελικά σίγουρα μείναμε εκεί κανά 20λεπτο (παρόλο που αυτοκίνητα εξερχόντουσαν από το πάρκινγκ) ώστε να ανοίξει επιτέλους η αναθεματισμένη μπάρα και να μπούμε να παρκάρουμε!
  • Είναι τόσο όμορφο το Neuchatel το καλοκαίρι... Γιατί μετατρέπεται σε θέρετρο!
  • Έτσι, κάναμε βόλτα, φάγαμε παγωτό, απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα (πλέον νυχτώνει κατά τις 22.00), χαζέψαμε τη νυχτερινή κίνηση, πήραμε την μικρή μας σαμπάνια και καθίσαμε δίπλα στα βαρκάκια στο La Marina να την απολαύσουμε υπό τους ήχους του DJ. Ένας άλλος κόσμος!
  • Πόσο απλά ακούγονται όλα τα παραπάνω και πόσο μας λείπουν.
  • 23.00 ήμασταν πίσω. Δύο ώρες όλες και όλες οι οποίες ήταν όμως θησαυρός!
  • Κυριακή με την καθιερωμένη μας πλέον πρωινή γιόγκα δίπλα στη λίμνη. Με διαφορετική παρέα κάθε φορά, με την ίδια όμως θετική διάθεση και στο ίδιο όμορφο σκηνικό.
  • Και εκεί που διανύαμε το τελευταίο δεκάλεπτο του μαθήματος και τα κορίτσια ήταν ήδη ξαπλωμένα για την savasana, να' σου ο συνοδοιπόρος και ο Στέφανος με το πατίνι. Πόσο χάρηκα που ήρθαν! Πλησίασαν ήσυχα - ήσυχα και χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα ήρθε ο Στεφανάκος και κάθισε οκλαδόν (όπως και εγώ) δίπλα μου στο στρωματάκι. Εκεί έμεινε σιωπηλός, ακούγοντας την μαμά του να καθοδηγεί την χαλάρωση, κοιτώντας μία εμένα - μία τα κορίτσια! Φαντάζεστε την έκπληξη των κοριτσιών όταν άνοιξαν τα μάτια τους.... Ήταν πραγματικά μια μαγική στιγμή.
  • Και η μία μαγική στιγμή ακολούθησε την άλλη... Μόλις είχαμε μαζέψει τα στρωματάκια μας και αναχωρούσαμε όταν μας πλησίασε μία γλυκύτατη κυρία. 
    • "Είστε δασκάλα yoga;". Ωχ... 
    • "Ναι" απαντώ. 
    • "Τέλεια! Σε ποιο στούντιο διδάσκετε;"... Ωχ δεύτερο. Ευτυχώς άρχισαν τα κορίτσια να μου φωνάζουν από δίπλα "πες της για ιδιαίτερο!". 
    • "Δεν διδάσκω κάπου, κάνω ιδιαίτερα μαθήματα". 
    • "Πολύ ωραία! Θα μου κάνετε και εμένα;". Ωχ τρίτο... 
    • "Ναι, μπορούμε να το συζητήσουμε".
    • "Θα μου δώσετε την κάρτα σας;". Ωχ τέταρτο...
    • "Δεν έχω κάρτα. Θέλετε να σημειώσετε το κινητό μου;"
    • "Ναι ναι! Ελληνίδα είστε;"
    • "Ναι! Έχετε επισκεφθεί την Ελλάδα;"
    • "Εννοείται! Σχεδόν όλα τα νησιά"
    • "Πολύ χαίρομαι! Ελβετίδα είστε;"
    • "Ιταλίδα και ο σύζυγός μου (που όλη αυτή την ώρα στεκόταν διακριτικά δίπλα) Ισπανός".
    • "Α! Είμαστε όλοι Μεσογειακοί λοιπόν! Μιλάτε Αγγλικά;"
    • "Α όχι... Ιταλικά, Ισπανικά και Γαλλικά". Ωχ πέμπτο....
  • Καταλαβαίνετε! Εγώ να διδάξω yoga στα γαλλικά. Όχι βουνό, το Έβερεστ το ίδιο.
  • Anyway... ήταν τόσο γλυκιά και τόση η χαρά που μου έδωσε, και τόση η χαρά που είχε, που αποφάσισα αν μου τηλεφωνήσει να κανονίσω μία συνάντηση, να της εξηγήσω και αν θέλει να κάνουμε ένα δοκιμαστικό μάθημα.
  • Στο μεταξύ, αγόρασα έναν εκπληκτικό, γαλλικό οδηγό yoga και με έπιασε ένας κόμπος στο στομάχι. Γιατί είναι τόσο εξιδεικευμένες οι λέξεις, οι ορολογίες, οι φράσεις.... Ουφ έκτο!
  • Μετά λοιπόν από αυτό το εξαιρετικό ξεκίνημα Κυριακής, επέστρεψα σπίτι όπου τα αγόρια ξεκουράζονταν, μαγειρέψαμε, φάγαμε, κάναμε μία γρήγορη βόλτα στο βροχερό κέντρο και επιστρέψαμε.
  • Δευτέρα με το καθιερωμένο ραντεβού με τους από κάτω, αυτή τη φορά στην πίσω αυλή και τον δικό μας παιδότοπο. Δύο λεπτά παίζουν, δύο λεπτά κάνουμε τους διαιτητές και προσπαθούμε να επαναφέρουμε την τάξη. Αυτά τα play dates είναι τελικά μεγάλη κούραση για τους γονείς, ειδικά σε αυτές τις ηλικίες. Αλήθεια, ποιες ηλικίες είναι αυτές; Πότε σταματούν να διεκδικούν την ίδια μπάλα και να θέλουν να ανέβουν στην τσουλήθρα ταυτόχρονα;
  • Και το απόγευμα γέμισε το σπίτι με χαρά, κυνηγητά, παιχνίδια, ιστορίες, γέλια και πίτσα καθώς μας επισκέφθηκαν οι φίλοι γιατροί με τον Πάπι. Ήταν ωραία που τα είπαμε λιγάκι εκτός νοσοκομείων, πιο χαλαρά και πιο άμεσα.
  • Και έριξε μία καταιγίδα το βράδυ! Άνοιξαν οι ουρανοί!
  • Και μετά από τόσες ημέρες με full time Στέφανο, η Τρίτη είχε ΠΟΛΛΕΣ δουλειές!
  • 13.30 τον άφησα στον παιδικό και μέχρι τις 18.00 που ήρθαν τα αγόρια δεν σταμάτησα... Μία ώρα στο εμπορικό για δουλειές και 3 ώρες δουλειά στον υπολογιστή με μικρά διαλείμματα για μαγείρεμα (τσιπούρες και κουνουπίδι).
  • Α! Και ένα τηλεφώνημα με την αγαπημένη μου Κατερίνα (τώρα συνειδητοποίησα ότι και οι 2 αγαπημένες μου Κατερίνες έχουν αρχικά ΚΚ!) και τα εξαιρετικά της νέα.
  • Τετάρτη με γεμάτο πρωϊνό στο σπίτι, δοκιμές κατ' εξακολούθηση ώστε να παίζει και λίγο μόνος του ο μικρός, εφιαλτική απόπειρα μεσημεριανού ύπνου (να μην σας τα λέω καλύτερα!) η οποία ευδοκίμησε μετά από 1 ολόκληρη ώρα και πολλά σκαμπανεβάσματα, παιδικό σταθμό, σπίτι για online δουλειές, yoga στα γαλλικά (κάνω την προσπάθειά μου, δεν μπορείτε να πείτε), μαγείρεμα, τηλεφωνήματα και επιστροφή των αγοριών εκεί κατά τις 18.00.
  • Πέμπτη με αντίστοιχο πρόγραμμα, ήλιο με αέρα, πλυντήρια, κέντρο για δουλειές, σπίτι για δουλειές και γαλλική γιόγκα (ήταν να μη ξεκινήσω)!
Καλό σαββατοκύριακο!
Εμάς είναι γεμάτο εορτασμούς και BBQs!

ανδριάνα

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Me, myself & I


Αν κοιτάξετε στη δεξιά στήλη της αρχικής σελίδας του lifelikes, υπάρχει αυτή η υποκατηγορία, My, Myself & I, η οποία σε κατευθύνει σε ένα κείμενο που είχα γράψει πίσω στο 2010 (!). Όταν δηλαδή πρωτο-δημιουργήθηκε το lifelikes. Και σε αυτό το κείμενο, υπό τον τίτλο Ας συστηθούμε, προσπαθούσα να σας μιλήσω λίγο για εμένα, λίγο για τη ζωή μου, λίγο για τη δουλειά μου, λίγο για την έμπνευσή μου πίσω από το lifelikes. Μέσα σε αυτά τα 8 χρόνια όπως καταλαβαίνετε άλλαξαν πολλά. Ίσως πιο πολλά από αυτά που περιμέναμε ή σχεδιάζαμε. Αλλά τα έχουμε πει, όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει. Και έτσι, καιρό τώρα, σκεφτόμουν ότι πρέπει αυτό το κείμενο να το ανανεώσω καθώς δεν ανταποκρινόταν πια στην πραγματικότητα. Δεν μιλά για την ανδριάνα του 2018, ίσως ούτε του 2015. Δεν είμαι, για παράδειγμα, πλέον full time πι-αρ-τζού αλλά full time μαμά -άντε και λίγο part time επαγγελματίας. Δεν κατοικώ πια στην γεννέτηρά μου Ελλάδα αλλά στην Ελβετία. 

Έτσι, ένα ήσυχο μεσημέρι που ο μικρός κοιμόταν και εγώ μόλις είχα φτιάξει τον ζεστό μου καφέ (αχ αυτή η πολύτιμη μεσημεριανή του σιέστα), πήρα φόρα και άρχισα την προσαρμογή. Δεν το άλλαξα ολοκληρωτικά καθώς θεωρώ ότι κάπου βαθειά μέσα μου ακόμα υπάρχει εκείνη η ανδριάνα, εκείνη η πι-αρ-τζού, εκείνο το ανήσυχο πνεύμα που έτρεχε σε εκπαιδεύσεις yoga και συναυλίες. Το προσάρμοσα όμως ώστε να χωρέσει και η νέα ανδριάνα, η τωρινή, η μαμά, η "Ελβετίδα". Ένα mélange που θα έλεγαν και οι Γάλλοι του τότε με του τώρα.

Α! Και αυτή τη φορά έβαλα και φωτογραφία. Μετά από 8 χρόνια! Και δεν ήταν εύκολη υπόθεση γιατί φωτογραφίες αξιόλογες, που να μην είναι στημένες, να μην περιλαμβάνουν τον Στέφανο, τον συνοδοιπόρο και φίλους και να μου αρέσουν κιόλας έχω ελάχιστες. Μα κανείς να μην με φωτογραφίζει εκεί που αγναντεύω ανέμελα το δειλινό; Όπως και να' χει, διάλεξα αυτή η οποία μου θυμίζει πολύ όμορφες αναμνήσεις (τη γέννηση της μικρής μου ανιψιάς στο Miami), είναι φωτεινή, πολύχρωμη και ανέμελη.

Ας ξανα-συστηθούμε λοιπόν.
ανδριάνα

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευούλα με ήλιο! Έτσι, αργά το μεσημέρι συναντήσαμε τον συνοδοιπόρο και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο για βόλτα, πατίνι, shopping και χάζεμα.
  • Α, τσιμπήσαμε κιόλας! Στην όμορφη βεράντα του ξενοδοχείου Beau Lac, ακριβώς πάνω στη λίμνη, με πανέμορφη θέα, ωραία κοκτέιλς αλλά χάλια (δυστυχώς) club sandwich. Αυτό που λέμε τσάμπα θερμίδα. Και το λιγουρευόμασταν τόσο! Κρίμα. Now we know.
  • Όπως και να'χει, τα περάσαμε όμορφα και επιστρέψαμε σπίτι για γρήγορες δουλειές πριν τον ύπνο (δείτε mini oreo cheesecakes) και ταινία, Red Sparrow, με την Θεά (από πολλές απόψεις) Jennifer Lawrence και πολλές ανατροπές.
  • Γεμάτο το Σάββατο και ξεκινήσαμε με μια βόλτα στο εμπορικό (πήρα μαγιώ! από το πουθενά! το εντόπισε ο συνοδοιπόρος, το δοκίμασα και το πήρα! ολόσωμο μετά από χρόοονια..), καφέ στο κέντρο με τον Κώστα και επιστροφή σπίτι για την σιέστα του μικρού.
  • Και ξύπνησε πάνω στην ώρα για την αναχώρισή μας για το surprise baby shower. Της Εύας αυτή τη φορά, στον κήπο.
  • Και όλα πήγαν βάσει προγράμματος, οι καλεσμένοι κατέφτασαν στην ώρα τους, στολίσαμε, στήσαμε και η μέλλουσα μαμά κατέφτασε χωρίς να έχει πάρει είδηση το παραμικρό.
  • Και έτσι, περάσαμε ένα όμορφο απόγευμα, με όλων των ειδών τις συζητήσεις και αναλύσεις, φαγητό, μπύρες, τρέξιμο πίσω από τα πιτσιρίκια που όλο και από κάποια σκάλα έπεφταν (!), φωτογραφίσεις, δώρα και ευχές.
  • Και γυρίσαμε σπίτι πτώμα και οι 3.
  • Το βράδυ όμως είχε αναπάντεχες εξελίξεις... Από τη μία ο μικρός δεν είχε καλόν ύπνο  και μας είχε ξύπνιους από τις 02.00, και από την άλλη χτύπησε το κινητό στις 03.00: "έσπασαν τα νερά!". Μα τι timing!!
  • Ντύθηκα λοιπόν στα γρήγορα με ότι βρήκα και πήγα στο σπίτι των φίλων για να μείνω με την μικρή Χριστίνα που κοιμόταν. Και παρόλο που ξύπνησε κατά τις 04.00 και με είδε φάντη - μπαστούνι μπροστά της, παρέμεινε ψύχραιμη, ήπιε το γάλα της και ξανακοιμήθηκε.
  • Και έτσι έγινε και το πρωί. Καμία ανησυχία ή έκπληξη, ετοιμαστήκαμε ήρεμα και ωραία, ντυθήκαμε, πήγαμε στο αυτοκίνητο και επιστρέψαμε σπίτι και στα αγόρια.
  • Ο Στέφανος όμως είχε άγριες διαθέσεις και επί 2 ώρες σχεδόν δεν την άφησε σε χλωρό κλαρί! Πω πω... Ευτυχώς κοιμήθηκε (για 30 λεπτά αλλά ήταν αρκετά) και ξύπνησε άλλος άνθρωπος.
  • Έτσι, το δεύτερο δίωρο πέρασε με γέλια, κυνηγητά, παιχνίδια με τις μπάλες στο μπαλκόνι, αγκαλιές, κρυφτό στο χαρτονένιο σπιτάκι, μαγειρικές στην παιδική κουζίνα, φαγητό και αναχώριση για το μαιευτήριο.
  • Στο ενδιάμεσο, η μαμά της Χριστίνας γέννησε γρήγορα - γρήγορα τον μικρό της αδελφό Γιάννη και όλα πήγαν εξαιρετικά! 
  • Το υπόλοιπο της Κυριακής, με ότι κουράγια μας είχαν απομείνει από την αυπνία και τις εντάσεις, κάναμε μία γρήγορη βόλτα στο κέντρο και 21.00 ήμουν ήδη στο κρεβάτι.
  • Να σας πω, στεναχωρήθηκα και με την συμπεριφορά του Στέφανου το πρωί. Ξέρω ξέρω... είναι φυσιολογικό σε αυτή την ηλικία αλλά εμένα με στεναχώρησε και με κούρασε. 
  • Και αρχίζεις και αναρωτιέσαι... είναι ο χαρακτήρας που έχει κάθε παιδί εκ γεννητής; Είναι η διαφορά αγόρι - κορίτσι; Είναι το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται; Είναι ο τρόπος που εμείς τα μεγαλώνουμε; Είναι μάλλον λίγο απ' όλα.
  • Και η Δευτέρα ξημέρωσε με τον Στεφανάκο συναχωμένο! Ποτάμι έτρεχε η μύτη του, φτερνιζόταν, έκλαιγε το μάτι του... ταλαιπωρημένος ο κακομοίρης αλλά το κέφι αμείωτο. Έτσι, δεν συναντήσαμε τους από κάτω για την καθιερωμένη μας βόλτα και μείναμε σπίτι.
  • Και εύκολα δεν πέρασε η ημέρα (είναι πολλές οι ώρες και ασταμάτητος ο μικρός) αλλά τα καταφέραμε!
  • Και την Τρίτη αφού παρέδωσα τον μικρό στον παιδικό, γέμισε το πρόγραμμα! Μία γρήγορη βόλτα στο κέντρο με την Αλεξάνδρα, μία γρήγορη επίσκεψη στο μαιευτήριο στην Εύα, επιστροφή σπίτι για μαγείρεμα (μπιφτέκια ρεβυθιών!), 2-3 διαδυκτιακές δουλειές και τσουπ, να 'σου τα αγόρια.
  • Μια απογοήτευση με έχει πιάσει, δεν σας το κρύβω, γύρω από τα επαγγελματικά μου. Ουφ. Δεν βλέπω φως στο τούνελ και νομίζω ότι μάλλον πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου και να δημιουργήσω την επαγγελματική μου θέση αντί να την βρω. Εύκολο το έχεις; Καθόλου! Δεν μπορώ να σκεφτώ όμως κάτι άλλο. Γιατί νοικοκυρά επ' άπειρον δεν θέλω (ούτε αντέχω) να είμαι.
  • Τετάρτη με σπιτικές δουλειές, ένα ωραίο τηλεφώνημα εφ' όλης της ύλης με την αγαπημένη μου Κατερίνα, και πολύ δύσκολο (ουφ) μεσημεριανό ύπνο του μικρού. Ένα εικοσάλεπτο κοιμήθηκε όλο και όλο (ενώ φαινόταν ότι νύσταζε) και αυτό με πολύ κόπο και ξύπνημα με τρελό κλάμα. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.... 
  • Συνήλθε μετά από ώρα, έφαγε ελαφριά και φύγαμε για τον παιδικό όπου -ευτυχώς- πήγε με χαρά και ηρεμία.
  • Και έτσι, επέστρεψα εγώ σπίτι για το μάθημα γαλλικών, μαγειρικές, συμμαζέματα, αναρτήσεις μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι εκεί κατά τις 18.00 και να δω τα 2 μου αγόρια με ανθοδέσμες στα χέρια! Μα τι όμορφη εικόνα! Μία κρατούσε ο συνοδοιπόρος και μία ο Στεφανάκος!
  • Φάγαμε λοιπόν όλοι μαζί ωραία, παίξαμε και πήγε νωρίς για ύπνο ο μικρός αφού είχε ξεθεωθεί και δεν είχε κοιμηθεί όλη μέρα.
  • Είχαμε όμως πάλι το ίδιο κρούσμα... Μετά από κανά τεταρτάκι ξύπνησε με γοερό κλάμα και μας πήρε τουλάχιστον μισή ώρα να τον ηρεμήσουμε και να χαλαρώσει ώστε να ξανακοιμηθεί. Κουλουριάστηκε ο κακομοίρης στο τέλος στην αγκαλιά μου και αναστέναζε.
  • Ευτυχώς, κοιμήθηκε όλη τη νύχτα και ξύπνησε χαμογελαστός και κεφάτος.
  • Και η Πέμπτη μας ήταν εξαιρετική! Με πλυντήρια, παιχνίδια, παζλ, ποδόσφαιρο και μεσημεριανό ύπνο χωρίς απρόοπτα! Φιου!
  • Και με την παράδοσή του στον παιδικό, ξεκινήσαμε για γυναικεία μάζωξη στην Bienne. Και ήταν όπως έπρεπε: με ήλιο, σε όμορφη αυλή υπό τη σκιά των μουριών στο Ecluse, με σπιτικό, παγωμένο τσάι, άφθονες συζητήσεις και γέλια. Πολύ μου είχε λείψει η γυναικοπαρέα γιατί η αλήθεια είναι, αλλιώς τα συζητάμε όταν είμαστε μόνο γυναίκες, και πόσο μάλλον χωρίς παιδιά.
  • Με την επιστροφή παρέλαβα και το φυστίκι από τον παιδικό όπου για ακόμη ένα απόγευμα τα είχε δώσει όλα και γυρίσαμε σπίτι να βρούμε τον συνοδοιπόρο που είχε επιστρέψει από το τρέξιμό του. Όλοι χαρούμενοι λοιπόν!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Mini Oreo Cheesecakes


Ή αλλιώς, κόλαση! Αγαπώ τα γλυκά που βγαίνουν σε μικρές "συσκευασίες". Για αυτό αγαπώ και τα cupcakes. Και για αυτό. Όταν λοιπόν έψαχνα συνταγές για το γλυκό που θα έφτιαχνα ενόψει ενός ακόμη baby shower, ήθελα κάτι σε συσκευασία τσέπης, που να το πιάνεις με το χέρι και να το τρως με 2 μπουκιές δηλαδή (ήταν BBQ το concept οπότε θα είμασταν σε κήπο), που να είναι παράλληλα δροσερό και πρωτότυπο. Και κατέληξα σε αυτά τα μικρά, δροσερά, πεντανόστιμα oreo cheesecakes. Εγώ τα έφτιαξα στις θήκες των muffins αλλά αν έχετε τις ειδικές για mini cheesecakes (υπάρχουν άραγε στην Ευρώπη ή μονο στην Αμερική;) ακόμη καλύτερα. Είναι εύκολα, γρήγορα, τα φτιάχνετε από την προηγούμενη για να παγώσουν καλά και τα προσφέρετε γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Τα υλικά είναι για 12 αλλά προσαρμόζετε αντίστοιχα τις δόσεις (εγώ έκανα 1,5 δόση).

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή ηλιόλουστη και ζεστή! 27 βαθμούς έγραφε το θερμόμετρο και τους ένοιωθες για 30+!
  • Έτσι, το μεσημέρι, αφού κάναμε τις δουλειές μας εντός, κοιμήθηκε ο μικρός και έφαγε, ξεκινήσαμε για το κέντρο και τη λίμνη. Στο πέρασμα όμως έπιασε το μάτι του Στέφανου κάτι κούνιες οπότε κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Κούνια δεν έκανε, αλλά έσκαψε στην άμμο, και έτρεξε, και παρατήρησε τα άλλα παιδιά (κλασικά). Ήρθε και η Νινίνα και συνεχίσανε παρέα.
  • Και το απογευματάκι είχα κλείσει οικογενειακό δείπνο στο λιμανάκι του Auvernier που θυμίζει νησί. Σε ένα εστιατόριο που δεν είχαμε ξαναφάει και δεν μας απογοήτευσε καθόλου. Στο Le Croquignolet λοιπόν φάγαμε εξαιρετικά burgers, υπό τη συνοδεία κρύας μπύρας και θέα λίμνη.
  • Το Σάββατο ξημέρωσε με ένα κάρο δουλειές... Κούρεμα του συνοδοιπόρου, δώρο του Κώστα, υλικά για τις τάρτες φράουλας που θα έφτιαχνα. Και τα προλάβαμε όλα πάνω στην ώρα για να κοιμηθεί ο μικρός σπίτι, να μαγειρέψουμε σουβλάκια σολωμού με πατατοσαλάτα, να φάμε οικογενειακώς και να αναχωρήσω εγώ για τους φίλου που βρίσκονταν ακόμα στο νοσοκομείο της Βέρνης.
  • Εκεί τα είπα στην αρχή με την γιαγιά (καθώς μαμά και γιος κοιμόντουσαν), μετά με τον μπαμπά, μετά με άλλους φίλους που προστέθηκαν, και τέλος με την μαμά και τον μικρό Παναγιώτη ο οποίος ευτυχώς συνεχίζει την ανοδική του πορεία. Φτου φτου.
  • Τα αγόρια στο μεταξύ είχαν βγει για ποδόσφαιρο στο Hauterive δίπλα στη λίμνη και έπαιξαν non-stop μία ώρα!
  • Το βραδάκι αναχώρησε ο συνοδοιπόρος για να παρακολουθήσει τον τελικό του UCL, έφτιαξα εγώ το 1ο στάδιο των ταρτών και χάζεψα ωραιότατα τηλεόραση.
  • Παγκόσμια πρώτη την Κυριακή με μάθημα yoga που έκανα σε 4 φίλες Ελληνίδες και τον μικρό Αριστείδη δίπλα στη λίμνη. Και ήταν τόσο όμορφα. Γλυτώσαμε τη βροχή στο τσακ, απολαύσαμε τους μαγευτικούς ήχους της φύσης (τα πουλιά, τον αέρα, το κύμμα, τα φύλλα των δέντρων) και ως δια μαγείας, λίγα λεπτά αφού ξεκινήσαμε τη χαλάρωση, άρχισαν να σημαίνουν και οι καμπάνες της κοντινής εκκλησίας!
  • Και εννοείται ο καλύτερος μαθητής ήταν ο μικρός Αριστείδης ο οποίος ακολούθησε κανονικότατα όλο το μάθημα διάρκειας μίας ώρας, προσπάθησε πολύ και μας είπε ότι θα ξανάρθει. Υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή από αυτή;
  • Γρήγορα σπίτι για λίγη ανασυγκρότηση, τάρτες στάδιο #2, ετοιμασίες και αναχώριση για το εορταστικό BBQ του φίλου Κώστα.
  • Και τι δεν είχε φτιάξει! Καιρό είχα να φάω τόσο και τόσο ωραία. Χειροποίητα σουβλάκια, ελληνικές πίτες, ψητά λαχανικά, σπιτική τυροκαυτερή, δροσερές σαλάτες, πατάτες φούρνου και βεβαίως γλυκά.
  • Και η βίζιτα ήταν αρμένικη! 18.00 μπήκαμε σπίτι μας!
  • Και τα πιτσιρίκια περάσανε υπέροχα! Αυτά είναι τα καλά του κήπου! Ποδόσφαιρο, τρέξιμο, μάδημα των θάμνων, παράνομες επισκέψεις στους δίπλα, τραμπολίνο στους καναπέδες, βάλε - βγάλε τα παπούτσια, αγκαλιές. Τέσσερα πιτσιρίκια όλων των ηλικιών σε πλήρη ευτυχία.
  • Έτσι, τα είπαμε και εμείς περισσότερο, και δώστου ιστορίες, και δώστου φαγητό, και δώστου μπύρες.
  • Και εκεί που λέγαμε ότι θα γυρίσουμε σπίτι και ο μικρός δεν θα μπορεί να πάρει τα πόδια του, με το που μπήκαμε συνέχισε το ποδόσφαιρο και το ποδήλατο.... Μα τι πίνει;
  • Δευτέρα με το καθιερωμένο μας ραντεβού με τους από κάτω, περπάτημα ως τη λίμνη, μπάλες, κορίνες, μπαλόνια, τρέξιμο και επιστροφή κατά τις 12.00 για ύπνο.
  • Εννοείται ότι μετά από τόσο παιχνίδι και τόσα σκαλιά ανέβα - κατέβα, ο μικρός κοιμάται σε 3 λεπτά. Όχι όμως πάνω από ώρα.
  • Έριξε μία μπόρα το βράδυ της Δευτέρας! Πω πω!
  • Και εμείς την βλέπουμε να έρχεται καθώς συνήθως ξεκινούν οι αστραπές από την απέναντι όχθη της λίμνης. Και είναι μαγευτικό το τοπίο.
  • Και συνεχίστηκε έτσι και για το πρώτο μισό της Τρίτης.
  • Και μέσα σε όλα, προσπαθούσα να βρω και έναν κοντινό προορισμό από την Αθήνα για να εκδράμουμε τα 3 αδέλφια, που θα συνυπάρξουμε από 3 διαφορετικές χώρες, για λίγες ημέρες, εκεί στα τέλη Ιουλίου. Που και να αρέσει και στις 3-4 οικογένειες, και να μας χωρά, και να μην είναι μακριά, και να καλύπτει τις ανάγκες ενός 2χρονου αλλά και ενός 65χρονου.... Εν τέλει, η τυχερή που θα υποδεχτεί 8 ενήλικες και 3 παιδιά είναι η Κύθνος. Any tips anyone?
  • Πόσα χρόνια έχουμε να κάνουμε διακοπές όλοι μαζί ως οικογένεια; Μάλλον από τον γάμο του αδελφού μου στο Miami πριν 5-6 χρόνια.
  • Μη δει ταμπελάκι σε ρούχο! Με φωνάζει και μου κάνει τα δάχτυλά του σαν ψαλίδι και λέει "χρατς χρατς" για να το κόψω. Τι σου είναι το dna! Γιατί όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι η πρώτη δουλειά όταν αγοράζω καινούργιο ρούχο είναι να αφαιρέσω τα ενοχλητικά ταμπελάκια.
  • Αφού παρέδωσα το φυστίκι στον παιδικό σταθμό το μεσημέρι, πρόλαβα και ήπια και έναν καφέ στα γρήγορα με τα κορίτσια που ήταν ήδη στο κέντρο.
  • Και το βράδυ της Τρίτης είχαμε καλεσμένους τους γειτόνους για δείπνο! Και φάγαμε ελληνικές, χειροποίητες ταλατιέλες, ζυμωμένες με ούζο και φέτα, υπό τη συνοδεία σάλτσας με ντομάτα, κρέμα γάλακτος και gorgonzola. Τι να σας λέω. Κόλαση!
  • Ηλιόλουστη Τετάρτη με εκτάκτως τα πλυντήρια της εβδομάδας, βόλτα στον κήπο της πολυκατοικίας με τις κούνιες, εξερεύνηση του φυτικού και ζωϊκού βασιλείου (μυρμήγκια, σαλιγκάρια, λουλούδια, αράχνες) και επιστροφή σπίτι για να τα δούμε όλα αυτά και μέσω των βιβλίων.
  • Μα με το που μπήκαμε σπίτι έτρεξε να βρει ένα συγκεκριμένο βιβλίο για να μου δείξει ένα σαλιγκαράκι που είχε στη ράχη του. "Πίτι" = το κέλυφος που είναι το σπίτι του σαλιγκαριού.
  • Και με την παράδοση στον παιδικό, ξεκίνησε ένας μικρός μαραθώνιος για να τα προλάβω όλα: σούπερ-μάρκετ, μαρινάρισμα κρέατος, βράσιμο λαχανικών, παραλαβή πουκαμίσων, αναρτήσεις, συμμάζεμα, γυναικολόγο....
  • Και αφού τα πρόλαβα όλα, ήρθε και ο συνοδοιπόρος για μια γρήγορη βόλτα στο κέντρο (υπό βροχή) πριν παραλάβουμε τον μικρό από τον παιδικό.
  • Καιρός πραγματικά τροπικός! Έριξε στα καλά καθούμενα μία καταιγίδα το βράδυ! Άνοιξαν οι ουρανοί! Και έτσι αλλοπρόσαλα συνεχίστηκε και την Πέμπτη, με ήλιο - καταιγίδα - αέρα - ήλιο.
  • "Βακούλα"... και εκατό φορές την ημέρα. Γιατί του αρέσει το τραγουδάκι με την βαρκούλα που του τραγουδάμε, του αρέσουν και οι βαρκούλες που βλέπει στη λίμνη οπότε με αυτές ασχολούμαστε όλη μέρα.
  • Δεύτερη φορά την ίδια εβδομάδα έπεσε λέει ο Στεφανάκος στην πισινούλα που είχαν φτιάξει στον παιδικό. Μάλλον στο πλαίσιο του παιχνιδιού; Ποιος ξέρει! Σκοπός πάντως δεν ήταν να μπει μέσα γιατί ήταν με τα ρούχα. Πώς να αντισταθεί όμως;
  • Και η Πέμπτη είχε και εσωτερικό καθάρισμα του αυτοκινήτου (καιρός ήταν!) και σπιτική yoga.
  • Καλό μήνα! Πω πω... Ιούνιος! Κιόλας. Και ακόμα δεν έχουμε βάλει ούτε ένα πέδιλο, ούτε ένα μαγιώ. Πφφ.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Swiss Vapeur Parc


Περάσαμε τόσο όμορφα που δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. Εντάξει, οι "Ελβετοί" φίλοι του lifelikes θα επωφεληθούν περισσότερο καθώς είναι ευκολότερο να το επισκεφθούν, αλλά και οι υπόλοιποι, ετοιμάστε βαλίτσες (ο ξενώνας μας σας περιμένει, ξέρετε ποιοι) και απολαύστε.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

How was your week?

  • Πόσο όμορφο ήταν αυτό το τριήμερο! Γιατί την Δευτέρα ήταν το καθολικό Άγιο Πνεύμα οπότε είχαμε αργία.
  • Έτσι, στην ουσία, κάναμε το γύρο της Suisse Romande (της γαλλόφωνης δηλαδή Ελβετίας) περνώντας και από τα γαλλικά χωριά της λίμνης Leman. Κάναμε ένα πλήρη κύκλο λοιπόν ακολουθώντας τη διαδρομή Neuchatel - Geneve - Yvoire - Evian (διανυκτέρευση) - Montreux - Lausanne - Neuchatel.
  • Έτσι, ξεκινήσαμε το πρωί του Σαββάτου και σε 2 ώρες περίπου είμασταν στο πανέμορφο, γαλλικό Yvoire.
  • Είναι, λένε, από τα ομορφότερα γαλλικά χωριά. Και αν ρωτήσετε τη γνώμη μου πιστεύω πως όντως είναι. Πολύ μικρό, πολύ μεσαιωνικό, πολύ περιποιημένο, πολύ λουλουδιασμένο, πολύ γραφικό, πολύ όμορφο! Θα σας φτιάξω φωτογραφικό άλμπουμ.
  • Περάσαμε λοιπόν τη μισή μας ημέρα εκεί περπατώντας στα στενά, φωτογραφίζοντας τα κουκλίστικα καταστήματα, θαυμάζοντας τις τριανταφυλλιές και τις όμορφες αυλές, διαλέγοντας ξύλινα, χειροποίητα παιχνίδια για τον Στεφανάκο, απολαμβάνοντας ψάρι της λίμνης και περνώντας ξέγνοιαστα και όμορφα.
  • Περάσαμε και από τον φημισμένο κήπο των 5 αισθήσεων ο οποίος αν και γενικά μικρός, ήταν πολύ εντυπωσιακός! Χωρισμένος σε διαφορετικά τμήματα (άλλα με επίκεντρο την όσφρηση, άλλη την αφή, άλλα με λαβυρίνθους και άλλα με κότες!) σου προσέφερε μία πολύ διαφορετική, πολύ γαλλική εκδοχή του κήπου.
  • Ο Στέφανος έτρεχε κατενθουσιασμένος στους λαβυρίνθους, κυνηγώντας τις κότες, πετώντας πέτρες στις λιμνούλες, μυρίζοντας τα λουλούδια και προσπαθώντας να μας κρυφτεί (για 2 ολόκληρα λεπτά τα κατάφερε και πήγε η ψυχή μας στην κούλουρη! άντε να τον βρεις μετά μες στον λαβύριθνο!).
  • Γεμάτοι λοιπόν και στις πέντε μας αισθήσεις, συνεχίσαμε για το Evian όπου και θα διανυκτερεύαμε. Βρήκαμε το τύπου chalet ξενοδοχείο μας στο ύψωμα με θέα τη λίμνη, τακτοποιηθήκαμε στα γρήγορα και αναχωρίσαμε για την πόλη.
  • Ναι, είναι η πόλη του γνωστού νερού, εκεί που αναβλύζουν οι πηγές, χτισμένη πάνω στη λίμνη Leman, με μεγαλόπρεπα κτίρια, πεντάστερα ξενοδοχεία και spa, και πλακόστρωτους δρόμους με μαγαζιά. Είναι όμορφο το Evian, πιο πόλη και ίσως πιο συνηθισμένο αν έχεις επισκεφθεί και άλλες γαλλικές πόλεις.
  • Κυριακή αναχώριση νωρίς, γρήγορη στάση για πρωϊνό σε ένα μικρό ζαχαροπλαστείο που είχαμε ξετρυπώσει στο κέντρο, και οδήγημα προς Ελβετία πια και το Swiss Vapeur Parc.
  • Ευτυχώς που μας το είχαν προτείνει και το βάλαμε στο πρόγραμμα. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό! Θα σας τα γράψω αναλυτικά. Περάσαμε υπέροχα.
  • Στο μεταξύ οι φίλοι είχαν καθίσει σε πιτσαρία στη Λωζάννη οπότε ξεκινήσαμε να τους βρούμε κατά την επιστροφή μας σπίτι.
  • Πίτσα λοιπόν στο Chez Mario που το σήμα κατατεθέν του είναι οι μουτζουρωμένοι τοίχοι! Οι πελάτες παίρνουν τους μαρκαδόρους και ζωγραφίζουν ελεύθερα!
  • Περιττό να σας περιγράψω τη χαρά των 3 πιτσιρικών που είχαμε μαζί μας.
  • Αφού λοιπόν λίγο τσιμπήσαμε, λίγο παίξαμε, λίγο τα είπαμε, λίγο ζωγραφίσαμε, βγήκαμε με τα πατίνια για βόλτα στον ήλιο, παγωτό και επίσκεψη στο Street Food Festival.
  • Πόσο τυχεροί είμασταν που ο καιρός μας έκανε τη χάρη -against all odds! Ήλιος ήλιος ήλιος όλες τις ημέρες!
  • Με αυτά και με εκείνα, επιστρέψαμε στην έδρα μας αργά το απόγευμα για λίγη ανασυγκρότηση πριν τον ύπνο του μικρού.
  • Και τα νέα δεν ήταν ευχάριστα καθώς ο μικρός Παναγιώτης μεταφερόταν εσπευσμένα στο νοσοκομείο της Βέρνης για εγχείριση στις αμυγδαλές.
  • Και με αυτή την έγνοια πέρασε το βράδυ της Κυριακής και όλες οι επόμενες ημέρες. Μέχρι και στον ύπνο μου τους έβλεπα. Ουφ.
  • Την Δευτέρα επισκεφθήκαμε τους φίλους στο νοσοκομείο, περάσαμε μια γρήγορη βόλτα από τους εορτασμούς της Xamax (η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα ανέβηκε στην 1η κατηγορία μετά από 6 χρόνια και γιόρταζε όλη η πόλη!) και επιστρέψαμε σπίτι για παιχνίδι και συμμάζεμα.
  • Και ο Στεφανάκος το πρώτο πράγμα που λέει με το που ανοίγει τα μάτια του είναι "βό(λ)τα"!! Χαχα.. παιδί της μαμάς του! 
  • Και βάζει-βγάζει τα παπούτσια και τις κάλτσες, και παίρνει το καπέλο του και πηγαίνει στην πόρτα. 
  • Την Τρίτη όμως επιστρέψαμε όλοι στα προγράμματά μας.
  • Και ήταν, για να το πω με επιστημονικούς όρους, μία κάπως κουλή ημέρα. Λίγο ασυνενοησίες, λίγο αναπάντεχα νέα και αιτήματα, λίγο ήξεις αφήξεις.... Σίγουρα κάτι παίζει με τους πλανήτες, δεν εξηγείται αλλιώς.
  • Κατάφερα και έκανα όμως αρκετές εξωτερικές δουλειές και έβαλα αρκετά "τικ" στη λίστα.
  • Και την Τετάρτη, αφού περάσαμε το ωραίο μας πρωϊνό, κοιμήθηκε ο μικρός και έτρεξα να προλάβω να τα κάνω όλα στη μία ώρα που συνήθως διαρκεί ο ύπνος του.
  • Έτσι, αφού μετέτρεψα την κουζίνα σε πεδίο μάχης, γέμισα το τάπερ με κινέζικο ρύζι με γαρίδες, άφησα τον Στεφανάκο στον παιδικό και ξεκίνησα για την Βέρνη και τον μικρό μας ασθενή.
  • Και όταν είδε το τάπερ και την σακούλα ο Στέφανος με ρώτησε 'το;', τι να του εξηγώ τώρα, του λέω ότι έφτιαξα φαγητό για να το δώσω σε κάποιους φίλους, και παίρνει πονηρό ύφος, γέρνει το κεφάλι του στο πλάι, χαμογελά και μου λέει "Παώτη" (Παναγιώτη). Θα το άκουσε που το λέγαμε το πρωί με τον συνοδοιπόρο. Πω πω.. τίποτα δεν του ξεφεύγει!
  • Στο Inselspital λοιπόν έκατσα 2-3 ώρες παρέα με τους φίλους, τα συζητήσαμε, χαρήκαμε τον Παναγιωτάκη που είναι πλέον μες στην ενέργεια, κάναμε αγώνες με τον ορό και μια ξύλινη στράτα στους διαδρόμους, διαβάσαμε βιβλία και το απόγευμα πήρα το δρόμο του γυρισμού υπό βροχή.
  • Ήρθαν και τα αγόρια σπίτι και είχαμε πολλά να πούμε. Τα αναπάντεχα νέα συνεχίζονται.
  • Πέμπτη με δουλειές, και πλυντήρια, και "κούπα" (σκούπα), και βιντεοκλήσεις και ωραίο ήλιο!
  • Και εκεί που χαζεύαμε ένα περιοδικό και είχε κάτι γάντια κήπου με ρωτάει ο Στέφανος τι είναι, του λέω "γάντια" και μου απαντά "ναι, κύο" (κρύο).
  • Το απογευματάκι ήπιαμε τσάι στον ωραιότατο κήπο της Αλεξάνδρας και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Ίσα - ίσα μπήκα σπίτι 2 λεπτά πριν το skype μάθημα γαλλικών.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Mickey Mouse Party


Θυμάστε τέλη Απριλίου που γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του Στεφανάκου; Το θέμα που επιλέξαμε ήταν ο Mickey και ο λόγος είναι ένα μικρό κουκλάκι που του έχει φέρει μια φίλη και το οποίο αναζητά συχνά - πυκνά. Τον αγαπά τον μικρό του Mickey. Και του κάνει αγκαλιές, και τον βάζει πάνω στο ποδήλατο για να τον πάει βόλτα, και τον φέρνει στο τραπέζι να φάει και εκείνος.... Οπότε είπαμε, γιατί όχι. Mickey it is. Έλα όμως που με την πρώτη έρευνα συνειδητοποιήσαμε ότι αφενός υπάρχουν εκατοντάδες προϊόντα για πάρτυ με τον mickey αλλά αφετέρου η πλειοψηφία τους είναι... πολύ έντονα να το πω; Πολύ πολύχρωμα; Πολύ κιτς; Πολύ έξω από τα γούστα μας όπως και να 'χει. Έτσι, μας πήρε αρκετό χρόνο να βρούμε λύσεις που και να μας ταιριάζουν αλλά και να θυμίζουν τον Mickey. Λειτουργήσαμε λοιπόν κάπως αφαιρετικά, κρατώντας τα βασικά σχήματα (τα αυτιά για παράδειγμα που είναι και το σήμα κατατεθέν και τα πουά) και χρώματα (μαύρο - άσπρο - κόκκινο), φτιάξαμε αρκετά πραγματάκια εμείς και νομίζω ότι είχαμε ένα όμορφο και ξεχωριστό αποτέλεσμα με τον Mickey διακριτικά παρών. Α! Και βεβαίως αποφύγαμε όσο το δυνατόν τη χρήση πλαστικού.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή με την επιστροφή του ήλιου και μεσημεριανή βόλτα στο κέντρο με τον Στεφανάκο και το πατίνι. Και αφού στην παιδική χαρά δεν είχε πολύ όρεξη, κατηφορίσαμε για την γνωστή, κεντρική παραλία με τους κύκνους όπου και παραμείναμε ώρα πολλή να τους θαυμάζουμε, να πετάμε πετραδάκια, να παρατηρούμε τα ιστιοπλοϊκά και να απολαμβάνουμε ήλιο.
  • Κατέφτασαν λίγο αργότερα και η Νινίνα με την μαμά της και συνεχίσαμε τις βόλτες και τα παιχνίδια.
  • Επιστροφή σπίτι για αλλαγή ρούχων (έσκασα!), συνάντηση με τον συνοδοιπόρο και νέα επίσκεψη στο κέντρο για βόλτα. 
  • Εκεί δοκίμασε πρώτη φορά ο Στεφανάκος να κάνει πατίνι όρθιος. Και ήταν τόσο γλυκός. Με ηρεμία και αυτοπεποίθηση, έσπρωχνε δειλά-δειλά το ποδαράκι του και κρατούσε σφιχτά το τιμόνι. Τα πήγε περίφημα.
  • Η καλοκαιρία συνεχίστηκε και το Σάββατο και έτσι ξεκινήσαμε νωρίς - νωρίς για να νοικιάσουμε τα ποδήλατά μας από το κέντρο και να ξεκινήσουμε τις βόλτες μας.
  • Δύο ώρες περίπου ποδηλατούσαμε, ο συνοδοιπόρος με τον Στεφανάκο στο πίσω κάθισμα να απολαμβάνει τη θέα και να του γαργαλάει την πλάτη, και εγώ να προσπαθώ να τους βιντεοσκοπήσω. Κάναμε στάση για καφέ, παίξαμε στην παραλία, χαζέψαμε τα τρένα και τα σκάφη και τα τροχόσπιτα και τους άλλους ποδηλάτες, στάση δεύτερη για μεσημεριανό φαγητό και επιστροφή σπίτι μετά από συνολικά 4 ώρες. Κουρασμένοι, ηλιοκαμμένοι αλλά τόσο χαρούμενοι.
  • Τόσα χρόνια εξέλιξης, δεν έχει βρεθεί αναπαυτικότερη θέση από αυτή της σέλας;
  • Και το απόγευμα είχε ένα μικρό ατύχημα ο Στεφανάκος. Έκαψε τον δείκτη του ενώ μαγείρευε με τον μπαμπά του! Και να 'σου η φουσκάλα! Ήταν όμως πολύ γενναίος και ψύχραιμος.
  • Και το πρωί πήγαμε νωρίς στο φαρμακείο για γάζες και κρέμες.
  • Brûlure = έγκαυμα
  • Γιορτή της Μητέρας. Και έχω 2 συγκινητικά -για εμένα- περιστατικά να σας περιγράψω, που ίσως συμπυκνώνουν το νόημα της ημέρας, από δύο παντελώς ξένους μου ανθρώπους.
  • Πιτσιρικάς, εκεί γύρω στα 10-12, έτρεχε μόνος με το πατίνι του και ένα μπουκέτο λουλούδια στο χέρι.
  • Μεσήλικας κύριος από χώρα μακρινή περίμενε στην ουρά ανθοπωλείου και ενώ όλοι κρατούσαν γιγαντιαίες ανθοδέσμες, εκείνος κρατούσε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
  • Και να'σου οι βροχές πάλι, αυτή τη φορά παρέα με κρύο. 11 βαθμοί C. Δηλαδή jesus!
  • Και το απόγευμα ήπιαμε το καφέ μας στο ορεινό Aubier παρέα με τις αγελάδες της φάρμας και τα χειμωνιάτικά μας μπουφάν.
  • Και την Δευτέρα, όπως κάνουμε τις τελευταίες εβδομάδες, συναντήσαμε την Margarita με τον Amaury για τοπική εξόρμηση και παιχνίδι. Αυτή τη φορά στα Μαμούθ και τις καλύβες του αρχαιολογικού μουσείου. Και περνάνε τόσο όμορφα τα αγόρια! Αλλά και εμείς.
  • Και μετά την μεσημεριανή σιέστα του μικρού, κάναμε μία επίσκεψη και στην Νινίνα για μαγείρεμα, και κούνια, και βιδώματα....
  • Και κάπου μέσα σε όλα, έφτιαξα και ένα παστίτσιο. Είχα κάνει τον κιμά από το προηγούμενο βράδυ και έτσι, στον μεσημεριανό ύπνο του μικρού, έκανα μακαρόνια και μπεσαμέλ.
  • Έλα όμως που συνειδητοποίησα αφού περήφανα άπλωσα την ωραία μου μπεσαμέλ ότι είχα αφήσει τα μισά μακαρόνια απέξω! Πόσο γέλασα! Την 1η δόση μακαρονιών την βάζω στη βάση με λίγη μπεσαμέλ και μετά την 2η από πάνω. Ε, αυτή η δεύτερη έμεινε απέξω. Τα πήρα και εγώ και τα έβαλα στην κορυφή, ανακατεμένα με την μπεσαμέλ να μη ξεραθούν και τα έψησα έτσι. Στην εμφάνιση ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα όπως καταλαβαίνετε, στη γεύση όμως καθόλου.
  • Υποδείξεις, νουθεσίες, παρατηρήσεις, παράπονα. Γιατί αυτό, και αν έκανες εκείνο, και εμένα το παιδί μου σε αυτή την ηλικία, και εγώ στη θέση σου, και κακώς συμβαίνει αυτό, και άκουσέ με εμένα, και έπρεπε να....... Όλοι έξω από τον χορό. Γιατί εντός του δικού μας χορού, δεν ξέρω κανέναν εντός Ελλάδος.
  • Τρίτη με ασταμάτητη βροχή και κρύο. Το λες και Νοέμβριο. Γκρρρ....
  • Με αυτά και με εκείνα, δεν ήμασταν και στα καλύτερα κέφια και περάσαμε ένα δύσκολο πρωινό. Και έρχεται η κλασική ερώτηση: η δική μου πεσμένη ενέργεια και κούραση τον επηρεάζει ή το αντίστροφο; Το αβγό ή η κότα;
  • Με αντέμειψε όμως και με τον παραπάνω όταν φτάσαμε στον παιδικό σταθμό και άπλωσε τα χέρια του για να πάει στον Arnaud, τον δάσκαλό του! Yes!
  • Πώς όλες (εντάξει όχι όλες αλλά αρκετές) οι μαμάδες των συμμαθητών του ξέρουν το όνομά του και εγώ δεν ξέρω κανενός; Αναγνωρίζω τις φάτσες αλλά τα ονόματα πώς να τα μάθω; Χχχχμμμ.....
  • Και η Τετάρτη κινήθηκε σε παρόμοιους ρυθμούς: βροχή, συννεφιά, παιχνίδια σπίτι, ύπνος του μικρού, φαγητό, παιδικός σταθμός με χαμόγελο ημέρα #2! Τι ανακούφιση Παναγία μου! Φτου φτου.
  • Και συνέχισα με το κλασικό μεσημεριανό γεύμα με τον Cesco, γρήγορες δουλειές, επιστροφή σπίτι για online δουλειές και μαγείρεμα (φιλέτο κοτόπουλο γεμιστό με μοτσαρέλο και πέστο).
  • Και εκεί που κάθεσαι και συχτυρίζεις από μέσα σου για τον καιρό, να'σου και το email του Ελβετικού ΟΣΕ (SBB) με τίτλο L'été est à la porte! Πού; Σε ποια πόρτα; 
  • Και την Πέμπτη ακολουθήσαμε το κλασικό μας πρόγραμμα και μετά τον παιδικό σταθμό έτρεξα για κάποιες δουλειές, διάβασα λίγο για το μάθημα γαλλικών (μα να μην μπορώ να διαβάσω καθόλου!), έκανα το μάθημα γαλλικών, πρόλαβα ένα μισάωρο yoga και "ντριν" ήρθαν τα αγόρια!
  • Α! Ήρθαν και οι κούτες από Ελλάδα! Με τις κουρτίνες που φτιάξαμε παρέα με την μαμά, τα καλοκαιρινά παπουτσάκια και τα μικρά βιβλιαράκια δώρο του Στεφανάκου, και τα καλορίζικα μπισκότα δώρο για εμένα! Ευχαριστούμε!!
  • Και αναμένουμε ένα ενδιαφέρον σαββατοκύριακο με κοντινή εκδρομή και -αν είμαστε τυχεροί- κάποιες δόσεις ήλιου.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Εκκρεμότητες


Εκκρεμότητες. Δεν μου αρέσουν. Καθόλου. Δεν θέλω να έχω σκουτούρες και έγνοιες όταν κάτι μπορώ να το ολοκληρώσω εδώ και τώρα. Τους λογαριασμούς, για να καταλάβετε, συνήθως τους πληρώνω την ίδια ημέρα που τους λαμβάνω. Για να φύγουν από τη λίστα και να δώσουν χώρο σε άλλα, ίσως πιο δημιουργικά και ευχάριστα. Τι γίνεται όμως όταν οι εκκρεμότητες είναι πιο βαθειές, πιο προσωπικές, πιο συναισθηματικές; Όταν αφορούν ανθρώπους και όχι εργασίες και υποχρεώσεις; Όταν πονάνε και "στοιχειώνουν" τις σκέψεις και τα όνειρά σου;

Όλα αυτά τα χρόνια, μία εκκρεμότητα με βάραινε. Μία εκκρεμότητα που "αισίως" έκλεισε τα 10 χρόνια! Ω ναι! Δέκα ολόκληρα χρόνια. Και αφορούσε τον κοντιμότερό μου άνθρωπο επί σειρά ετών. Την καλύτερή μου φίλη. Και σας γράφω σε παρελθοντικό χρόνο γιατί είμαι στην ευχάριστη θέση να σας δηλώσω ότι κατάφερα και έβαλα ένα μεγάλο "τικ". Δεν ήταν εύκολο αλλά δεν ήταν και δύσκολο. Μια βαθειά ανάσα χρειάστηκε ώστε να στείλω εκείνο το πολυαναμενόμενο email και να περιμένω την ανταπόκριση. Ξέρετε, είναι εύκολο να επαναπαύεσαι όταν το μπαλάκι είναι στην απέναντι πλευρά. Όταν ο απέναντι είναι ο "φταίχτης", ο "ένοχος", ο "υπαίτιος". Όταν εσύ είσαι σε θέση ισχύος και αναμένεις την συγνώμη. Εγώ όμως δεν ήθελα να περιμένω τη συγνώμη. Ήθελα να προσφέρω την συγχώρεση. Γιατί έτσι ένοιωθα. Γιατί δεν φώλιαζε μέσα μου κανένα αρνητικό συναίσθημα, καμία κακία, κανένα απωθημένο από τις τότε πράξεις της. Και ήθελα να το ξέρει. Ήθελα να το βγάλω από μέσα μου. Ήθελα να μην έχω τέτοιες εκκρεμότητες. Να της το πω εγώ, ενώπιος ενωπίω, ώστε να ξαναλαφρώσει και εκείνη, να ηρεμήσει και να προχωρήσει μπροστά χωρίς ενοχές.

Η απάντηση στο email - πρόσκληση που της έστειλα ώστε να συναντηθούμε για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια (μα να μην έχουμε συναντηθεί ούτε τυχαία;;) ήρθε αμέσως και ήταν βεβαίως θετική. Και έτσι, μπήκε αμέσως στη λίστα με τις Πασχαλιάτικες, Αθηναϊκές μας συναντήσεις. Το ραντεβού ορίστηκε για την Τετάρτη το πρωί στη γωνία του corte (τι να σας εξηγώ... πως πάντα σε αυτό το σημείο συναντιόμασταν στην προ-κινητών εποχή και πως πλέον corte δεν υπάρχει, αλλά όλοι οι Νότιοι καταλαβαίνουν για τι μιλάμε). Και καθώς περπατούσα την έβλεπα από μακριά να με περιμένει. Και μόλις την πλησίασα μου κόπηκαν τα πόδια. Στην κυριολεξία. Σαν να βγαίνω πρώτο ραντεβού. Ταχυπαλμία και σιωπή. Την κοιτούσα και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη.  Το μόνο που μπορούσα και ήθελα να κάνω ήταν να την αγκαλιάσω. Και αυτό έκανα. Και έτσι παραμείναμε αρκετά λεπτά, αγκαλιασμένες και σιωπηλές. Και όταν κοιταχτήκαμε, εκείνη έσπασε το πάγο "Μα είσαι ίδια βρε Ανδριάνα". Και εκείνη ίδια ήταν. Πραγματικά. Και τις επόμενες 3 περίπου ώρες τις περάσαμε σε ένα ήσυχο καφέ προσπαθώντας να εξιστορήσουμε όλα όσα συνέβησαν σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο αυτή την δεκαετία. Και ήταν τόσα πολλά. Κάποια τόσο στενάχωρα που και μόνο η αφήγηση μάς γέμιζε και τις δύο με δάκρυα. Κάποια τόσο ευχάριστα. Έγινε και αυτή μαμά μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα στη μικρή Αθηνά. Και στο τέλος φτάσαμε και στο συμβάν που προκάλεσε τον χωρισμό μας. Γιατί για χωρισμό επρόκειτο. Και ήταν τόσο επίπονη η αναπόληση αλλά και τόσο απαραίτητη. Και για πρώτη φορά, περισσότερο αποστασιοποιημένες μετά από τόσα χρόνια, με επίκεντρο το συναίσθημα και όχι τη λογική, συζητήσαμε για το τότε. Για το πώς έγινε, πώς το διαχειριστήκαμε, πόσο μας πλήγωσε, πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Και ναι, την άκουσα την συγνώμη αλλά δεν χρειαζόταν. Γιατί την έβλεπα στα μάτια της, και στα χέρια της που έδενε και έλυνε αμήχανα, και στα χείλη της που έτρεμαν. Μα πώς να κρυφτείς από την καλύτερή σου φίλη επί δεκαετίες; 

Ήταν λυτρωτική αυτή η συνάντηση. Δεν ήθελα να τελειώσει. Γιατί γνώριζα εξ' αρχής ότι με τις παρούσες συνθήκες, φίλες δεν θα μπορούσαμε να είμαστε. Ούτε καν τυπικά. Γιατί οι επιλογές του τότε μας στοιχειώνουν μέχρι σήμερα, συναισθηματικά αλλά και πρακτικά. Και έτσι, εξ' αρχής, η συγκεκριμένη συνάντηση ήταν ιστορική γιατί ήταν η πρώτη μετά από μία δεκαετία (!) αλλά ίσως και η τελευταία για αρκετά χρόνια ακόμη. Χαρμολύπη. Χαρά για την αγάπη που πάντα υπήρχε και υπάρχει, χαρά για αυτή την αγκαλιά και αυτά τα δάκρυα, χαρά για αυτή τη λύτρωση, αλλά και λύπη. Λύπη για όσα έχασα και έχασε, για όλα τα σημαντικά που συνέβησαν αλλά είμασταν απούσες (και οι δύο μέσα σε αυτή τη δεκαετία παντρευτήκαμε, και γεννήσαμε, και κλάψαμε, και φοβηθήκαμε για την υγεία των γονιών μας...), για αυτή τη φιλία που χάθηκε δια παντός -και ας μένει η αγάπη. Να αγαπιέσαι αλλά να μην μπορείς να είσαι μαζί. Και όμως.

Ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές του έτους και νοιώθω πολύ υπερήφανη για την απόφασή μου αυτή. Για αυτή την μικρή μου υπέρβαση. Που δεν άκουσα κανέναν, μόνο την καρδιά μου. Και βγήκα κερδισμένη 100%. 

Να πω εις το επανιδείν; Ποιος ξέρει, μπορεί.
ανδριάνα

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

How was your week?

  • Όμορφη, γεμάτη Παρασκευή! Προάγγελος ενός όμορφου και γεμάτου σαββατοκύριακου.
  • Το μεσημεράκι φάγαμε με τα κορίτσια και την έτοιμη για το μεγάλο road trip Δανάη (πόσο ζηλεύω!) στο Cafe L'Ami Ami που όλο περνούσαμε απέξω, όλο δεν μας γέμιζε το μάτι αλλά όλο ακούγαμε πολύ θετικά σχόλια.
  • Και η αλήθεια είναι ότι τελικά μας αντάμειψε! Με βάση το Ισραήλ, τα πιάτα ήταν γευστικότατα, φρεσκότατα και πληθωρικά!
  • Έτσι, 4 κορίτσια και ο Στεφανάκος περάσαμε όμορφα και αναχωρήσαμε αργά το μεσημέρι για το σπίτι.
  • Και το απόγευμα είχαμε το ραντεβού στον παιδίατρο για τα 2 έτη. Και όλα πηγαίνουν καλά, ο Στεφανάκος μεγαλώνει αρμονικά, παραμένοντας εκεί στο 10% περίπου της κλίμακας.
  • Λίγες δουλειές έξω, γρήγορο σούπερ - μάρκετ και σπίτι για να φτιάξουμε σπιτικά φαλάφελ.
  • Και το πρωί του σαββάτου συνεχίστηκαν οι μαγειρικές με τα πρώτα μας ever ντολμαδάκια γιαλαντζί! Και βγήκαν εξαιρετικά!
  • Κοιμήθηκε ο μικρός, τσίμπησε κάτι στα γρήγορα και αναχώριση για τους φίλους στην Bienne.
  • Εκεί παίξαμε λίγο στο σπίτι, τσιμπήσαμε κάτι σαλάτες και αναχωρήσαμε για τον τελικό μας προορισμό, το πάρκο - ζωολογικό κήπο tierpark. Και το συγκεκριμένο, όπως ήταν και της Βέρνης, περισσότερο φάρμα είναι παρά ζωολογικός κήπος. Με ζώα οικεία (γουρούνια, κατσίκες, κότες, ελάφια) στο φυσικό τους περιβάλλον. 
  • Εκεί περπατήσαμε, θαυμάσαμε τα ζώα, παίξαμε, τσιμπήσαμε κάτι μήλα, ανεβοκατεβήκαμε σε κάτι ψηλές, ξύλινες κατασκευές και αναχωρήσαμε αργά το απόγευμα για το σπίτι.
  • Fete de la danse αυτό το σκ στο Neuchatel και την Κυριακή το πρωί συναντηθήκαμε δίπλα στη λίμνη με τις φίλες Ρόζα και Δήμητρα για να παρακολουθήσαμε ένα μάθημα γιόγκα μαζί με καμιά 40αριά ακόμη γυναίκες (υπήρχε και ένας άντρας). 
  • Υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει η ημέρα σου; Ειδικά όταν είναι και ο καιρός πραγματικά ανοιξιάτικος!
  • Και συνεχίσαμε εξίσου όμορφα, συναντώντας τα αγόρια (που έκαναν τη βόλτα τους και έπιναν τον καφέ τους) και ανηφορίζοντας για τον Βοτανικό Κήπο όπου λάμβανε χώρα η γιορτή της άνοιξης!
  • Εκεί, ζωγράφισε ο Στέφανος το πρώτο του γλαστράκι στο οποίο φυτέψαμε έναν μάραθο, περιπλανηθήκαμε στο όμορφο πάρκο, χαζέψαμε τα φυτά, παίξαμε κρουστά και επιστρέψαμε σπίτι πτώμα και οι τρεις.
  • Ποιος κάθεται μέσα όμως με τέτοιες ημέρες και τέτοιες προτάσεις;
  • Έξω λοιπόν πάλι για ένα γρήγορο BBQ στην παραλία (μόνο εμείς είμασταν με τζην!), μπάλα, badminton, πετραδάκια και γέλια.
  • Πραγματικά, για εμάς αλλά και για το Neuchatel, οι χειμερινοί μήνες είναι τόσο διαφορετικοί από τους "καλοκαιρινούς". Σαν να μεταμορφώνεται η πόλη από την άνοιξη και μετά και να γεμίζει κόσμο, και εκδηλώσεις, και χαμόγελα.
  • Δευτέρα με την καθιερωμένη μας πια συνάντηση με την γειτόνισσα Margarita και τον μικρό Amaury! Και αυτή τη φορά πήγαμε με τα πόδια στην κοντινή μας παραλία, με καλοκαιρινό ήλιο και ζέστη, μπάλες και μπαλόνια, μπουρμπουλήθρες και κοχύλια. Δύο ώρες έπαιζαν non-stop τα αγόρια και ήταν τόσο χαρούμενα!
  • Επιστρέψαμε, όπως αναμενόταν, ιδρωμένοι, βρώμικοι, κουρασμένοι αλλά τόσο γεμάτοι.
  • Και μετά τη μικρή ανάπαυλα (του μικρού), αναχωρήσαμε ξανά για μία γρήγορη βόλτα στο όμορφο Auvernier και τα καλοκαιρινά του τοπία.
  • Περιττό να σας πω ότι οι ελβετοί κυκλοφορούσαν όλο το σαββατοκύριακο με μαγιώ, κάποιοι κολυμπούσαν κιόλας! Οκ, έχει 27 βαθμούς, που σημαίνει ζέστη, αλλά η λίμνη είναι πάγος!
  • Master Chef 2018 Τιμολέων Διαμαντής. Ναι, και εμείς το παρακολουθούσαμε.
  • Και η καλοκαιρία συνεχίστηκε και την Τρίτη όπου μείναμε σπίτι για να βάλουμε μια τάξη στις δουλειές.
  • Και το απόγευμα, αφού τελείωσε σχετικά νωρίς ο συνοδοιπόρος από μια εκπαίδευση, πήρε τον μικρό από τον παιδικό σταθμό και πήγαν οι 2 τους, μαζί με την Νινίνα και τον μπαμπά της, για κούνιες και τσουλήθρες και κυνηγητό και τρένα. 
  • Και εγώ μαγείρεψα (μετά από παραγγελιά του συνοδοιπόρου) ένα μοσχάρι κοκκινιστό το οποίο πέρασε στο φούρνο με μία κάλυψη πουρέ και ψήθηκε για κανά τεταρτάκι. Πρώτη φορά αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Αν είχα και πυρίμαχο σκεύος τότε θα απογειωνόταν!
  • Βροχερή, φθινοπωρινή Τετάρτη με υψηλές θερμοκρασίες αλλά και δυνατές μπόρες!
  • Πόσα παιχνίδια κάναμε πάλι... και χορούς, και ποδήλατο μες στο σπίτι, και παζλ, και τρενάκια.
  • Και αφού πήγε στον παιδικό σταθμό, συνάντησα εγώ τα κορίτσια για ένα γρήγορο καφέ, πήγα στο εμπορικό για δύο επείγουσες δουλειές (χάλασαν οι μπαταρίες σε ένα από τα βιβλία του Στεφανάκου που κάνει τους ήχους της φύσης και πολύ του στοίχισε!) και επέστρεψα για εσωτερικές δουλειές.
  • Excusez - moi madame, je voudrais vous dire que votre cheveux sont magnifiques! Όταν το κομπλιμέντο για θεσπέσια μαλλιά προέρχεται από γυναίκα και μάλιστα κομψότατη, τότε μετράει διπλά! 
  • Γιατί οι γυναίκες δεν κάνουν κομπλιμέντα; Το έχετε παρατηρήσει και εσείς; Εγώ προσπαθώ να είμαι η εξαίρεση και όταν εντοπίζω κάτι όμορφο στις φίλες μου, σπεύδω να τους το πω.
  • Πέμπτη = της Αναλήψεως = Αργία.
  • Και βροχή. Τι να κάνουμε, τι να κάνουμε.... Βλέπω και εγώ μία πρόταση για την μεγαλύτερη λέει ελβετική έκθεση που γίνεται στη Βέρνη αυτές τις ημέρες και έχει και κλειστούς χώρους, και ζώα της φάρμας, και street food. Το λέμε και στους γονείς της Νινίνας και ξεκινάμε παράλληλα λοιπόν για Bern Expo και την έκθεση ΒΕΑ.
  • Ταλαιπωρία 1η: παρκάρισμα. Το προσπερνάμε.
  • Κόσμος;; Χαμός! Ούτε σε συναυλία. Ε, λέμε θα αξίζει. Χαλάλι.
  • Τέτοια απογοήτευση δεν μπορώ ούτε να σας την περιγράψω! Η θεματολογία των εκθετών; Το στήσιμο; Η αισθητική; Οι χώροι; Οι σκεπασμένοι χώροι; Δεν βοήθησε βέβαια και η βροχή. Καθίσαμε οριακά μία ώρα, ταλαιπωρηθήκαμε, απογοητευτήκαμε και κουρασμένοι, βρεγμένοι, και νηστικοί επιστρέψαμε προς Neuchatel με την ελπίδα ότι θα βρούμε κάτι ανοιχτό για να φάμε.
  • Εις μάτην! Μα πραγματικά, οι ελβετοί τις αργίες (πόσο μάλλον τις βροχερές) τι κάνουν;; Κλείνονται στα σπίτια τους;
  • Έτσι, είπαμε στους φίλους να έρθουν από το σπίτι, φτιάξαμε στα γρήγορα μία μακαρονάδα και μία σαλάτα, φάγαμε ωραία, έπαιξαν (ξεσάλωσαν δηλαδή) τα μικρά, ανά 10 λεπτά αγαπιόντουσαν και τσακωνόντουσαν, και αποχαιρετιστήκαμε πάνω στην ώρα για λίγο συμμάζεμα, μπάνιο και ύπνο του μικρού.
  • Σε ένα παράλληλο σύμπαν, οι άλλοι φίλοι μας έστελαν φωτογραφίες από την ηλιόλουστη Σαντορίνη και κάτι δίκιλα φαγκριά. Σκάνδαλο.
  • Είναι που μεγαλώσαμε σε μια χώρα σαν την Ελλάδα; Δεν ξέρω. Πάντως για εμάς παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ο καιρός.
  • Well well.... Για την επόμενη αργία που κοντοζυγώνει καλό είναι να οργανωθούμε.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Εν αναμονή


Τι παγίδα και αυτή! Νομίζω ότι όλοι έχουμε πέσει μέσα, μάλλον επανειλλημένως. Πρώτη θα σηκώσω το χέρι! Για την παγίδα του να περιμένουμε τις διακοπές, το ταξίδι, την αλλαγή ώστε να αλλάξει κάτι, να ξεφύγουμε, να απολαύσουμε, να περάσουμε όμορφα ομιλώ. Και ναι είναι όμορφη αυτή η αναμονή και προσμονή. Και οι ετοιμασίες και οι ονειροπολήσεις και τα σχέδια. Αυτές όμως οι πολυπόθητες (καλοκαιρινές) διακοπές δεν παύουν να διαρκούν μόλις λίγες ημέρες. Στη δική μας περίπτωση, 2 εβδομάδες. Τι να πρωτοχωρέσεις; Πού να πρωτοπάς; Ποιον να πρωτοσυναντήσεις; Πότε να ξεκουραστείς, πότε να απολαύσεις, πότε να χαλαρώσεις;

Τι λέτε λοιπόν να δώσουμε μία υπόσχεση στους εαυτούς μας και να αντιμετωπίσουμε τα επόμενα σαββατοκύριακα σαν μίνι διακοπές; Βλέπετε, αφήνω τις καθημερινές απέξω για να χωρέσουν την ρουτίνα, και τις δουλειές, και το άραγμα στον καναπέ. Τα σαββατοκύριακα όμως μπορούν να μετατραπούν σε οάσεις φρεσκάδας και αλλαγής και ανανέωσης. Ειδικά τα καλοκαιρινά! Άλλες φορές με μικρές εκδρομές τριγύρω (στη φύση, στους φίλους που μένουν λίγο πιο μακριά και συναντούμε αραιά και πού, στο εξοχικό), άλλες εντός της πόλης μας (φεστιβάλ, συναυλίες, σεμινάρια, αθλητισμός, πολιστιμός, ακόμη και εκείνο το ωραίο εστιατόριο που άνοιξε και όλο λέμε να επισκεφθούμε αλλά ακόμα τίποτα), άλλες ακόμα πιο μακριά (why not?). Είναι τόσα όλα τα ενδιαφέροντα που διοργανώνονται ερήμην μας που αποκλείεται να μη βρούμε κάτι που να ταιριάζει στο στυλ μας, στο χρόνο μας, στη διάθεσή μας. Μπείτε στους οδηγούς πόλεις, αγοράστε free press εφημερίδες, ρωτήστε φίλους και συγγενείς και οργανωθείτε! Βγάλτε το ημερολόγιο και αρχίστε να σημειώνετε. Και παρακινήστε και τους γύρω σας. Όλα είναι ομορφότερα όταν τα μοιράζεσαι.

Εμάς τα σαββατοκύριακά μας, ειδικά αυτά με καλοκαιρία, είναι συνήθως γεμάτα με μικρές εξορμήσεις (γιατί εντός της πόλης μας δυστυχώς δεν γίνονται πολλά). Λίγο Βέρνη για να θαυμάσουμε την ομορφιά της και να φάμε ωραία, λίγο Λωζάννη στους φίλους και βόλτα με έναν freddo cappucino στο χέρι (αμέ!), λίγο Γενεύη, λίγο τα δάση και οι λίμνες όλο και κάτι βρίσκουμε. Ευτυχώς τώρα ξεκινά και η "τουριστική" περίοδος του Neuchatel οπότε γεμίζουμε και με τοπικές εκδηλώσεις.

Αδράξτε λοιπόν τις ημέρες και τα σαββατοκύριακα και την ομορφιά της Ελλάδας (και όχι μόνο).
ανδριάνα


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes