Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

How was your week?

  • Έγινε λέει μία έρευνα όπου ρωτούσαν τα παιδιά σε ποιον απευθύνονται για παρηγοριά. Και εννοείται ότι η μαμά ήταν η 1η επιλογή αλλά ο μπαμπάς ήταν η 5η. Ακόμα και ο "κανένας" προπορευόταν του μπαμπά.
  • Σοκαριστικό δεν είναι; Θα ψάξω τις λεπτομέρειες και θα σας πω.
  • Στο μεταξύ, την όμορφή μας Παρασκευή την περάσαμε με βόλτες στο κέντρο της πόλης με τα κορίτσια (Βάγια, Εύα και μικρή Χριστίνα) και ενώ ο ήλιος μπαινόβγαινε, το κρύο ήταν λιγάκι τσουχτερό και έτσι βρήκαμε παρηγοριά στον πάντα εξαιρετικό cappuccino του Beau Rivage.
  • Και οι 2 κοπέλες - σερβιτόρες χάζευαν τα πιτσιρίκια μας από τη γωνία που στέκονταν και όλο γελούσαν.
  • Στο lunch break του συνοδοιπόρου πήγαμε και είδαμε και ένα ακόμη σπίτι. Πολύ κοντά στη δική μας περιοχή, συμπαθητικό, λίγο ακριβούτσικο αλλά με απαραίτητες κάποιες εργασίες - ανακαινίσεις. Ένα θα σας πω: η κουζίνα είναι 30+ ετών.
  • Σάββατο και μετά τις πρωϊνές μας δουλειές ξεκινήσαμε για Bienne για να δούμε τους φίλους και να φωτοσυνθέσουμε λιγάκι.
  • Έτσι, περπατήσαμε με καφέ στο χέρι (οι μόνοι είμασταν, εννοείται), αναλύσαμε τα νεότερα των μικρών, κάναμε καλοκαιρινά σχέδια, ήπιαμε εξαιρετικό, σπιτικό, παγωμένο τσάι σε μία από τις πιο όμορφες αυλές και επιστρέψαμε σπίτι.
  • Το βραδάκι ανέβηκαν οι γείτονες για κρασί και πιτσίνι (χιχι) και τα απαραίτητα updates.
  • Αχ αυτά τα δόντια! Πόσο τον παιδεύουν. Δύο βράδια ξύπνησε εκεί κατά τα μεσάνυχτα και δεν μπορούσε να ηρεμήσει μέχρι τις 2. Και μετά το κλάμα τον πιάνει το παράπονο. Σαν μοιρολόι. Ο κακομοίρης... Και όλο τρίβει τα ούλα του, και βάζει ανάποδα την πιπίλα και την δαγκώνει. Τελικά του δώσαμε λίγο σιρόπι για βρέφη και έτσι κατάφερε να ηρεμήσει και να κοιμηθεί.
  • Συννεφιασμένη Κυριακή στα δικά μας μέρη (γιατί στη Γενεύη για παράδειγμα είχε ζέστη!) και είχαμε κανονίσει εκδρομή οι 4 οικογένειες (Βάγια + Christian, Λάζαρος + Εύα + Χριστίνα, Αργύρης + Ματίνα και εμείς) στη φημισμένη μπλε λίμνη Blausee.
  • Πραγματικά μπλε, όπως τα μάτια της νύμφης που πνίγηκε εκεί. Θα σας τα γράψω όλα σε μελλοντική ανάρτηση. Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία.
  • Ήταν πραγματικά ένας μικρός παράδεισος. Αν δεν είχε και παγωνιά, θα απολαμβάναμε λίγο παραπάνω το πικ-νικ μας. Αλλά δεν πτοηθήκαμε.
  • Έτσι, περιηγηθήκαμε, φωτογραφήσαμε, βγάλαμε τα καλούδια που είχαμε φέρει για το πικ-νικ μας, μεταφερθήκαμε εσωτερικά σε chic, πριβέ σαλονάκι για καφέ και επιστρέψαμε απόγευμα.
  • Από Δευτέρα επέστρεψε ο Στεφανάκος στους καλούς του ύπνους -μαζί του και εμείς.
  • Και καταφέραμε να κάνουμε το πρώτο, σημαντικό βήμα για το πρόγραμμα του καλοκαιριού και την βάφτιση του Στεφανάκου. Κλείσαμε εκκλησία. Γιούπι!!
  • Δεν μπορώ να σας περιγράψω την χαρά μου! Γιατί θα έχουμε ένα πράγμα λιγότερο να σκεφτόμαστε και γιατί πλέον έχουμε κάτι απτό για να οργανώσουμε το καλοκαίρι μας.
  • Βουρ στις λίστες, στην έρευνα, στα τηλεφωνήματα τώρα.
  • Την Τρίτη όμως ξύπνησα σαν να με έχει πατήσει τρένο! Πω πω! Εκτός απο το πρησμένο μάτι (μάλλον είχε κολλήσει επιπεφυκίτιδα ο μικρός από τον παιδικό την οποία εκείνος πέρασε πολύ ελαφρυά αλλά μάλλον μετέδωσε και σε εμένα), πονούσαν όλα μου τα κόκκαλα (ειδικά η λεκάνη και η μέση). Τι ζαλάδα, τι αδυναμία, τι τάση για εμετό, τι πονοκέφαλο... Χάλι σας λέω!
  • Και το μεσημέρι επιστρέφοντας από τον παιδικό σταθμό, ήμουν τόσο εξαντλημένη που χωρίς καν να βγάλω την ζακέτα, πήρα τον Στεφανάκο και ξαπλώσαμε στο κρεβάτι μας. Αρχικά για να ξεκουραστώ από το ανέβασμα των 3 ορόφων, αλλά μετά από κανά τεταρτάκι ο μικρός κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου οπότε κάθισα και εγώ παρέα για καμιά ώρα. Αφού ξύπνησε και ξανακοιμήθηκε (!!) κατάφερα να αποδράσω και έτσι ο μικρός συνέχισε για άλλη μία ώρα τον ύπνο του ενώ εγώ έκανα κάποιες δουλειές.
  • Σύνολο: 2+ ώρες ύπνου ο Στεφανάκος! Ρεκόρ σίγουρα εξαμήνου.
  • Με τα πολλά, μετά τις ξάπλες με το φυστίκι, πήρα ένα παυσίπονο και μέχρι το απόγευμα κάπως έστρωσε η κατάσταση.
  • Αντί για φυστίκι πλέον τον φωνάζω μούτρο! Χιχι.. γιατί είναι!
  • Τι ευτυχία να ξυπνάς χωρίς να πονάς πουθενά!
  • Ευχαριστώ!
  • Το ξέραμε (ή πιο σωστά το υποπτευόμασταν) ότι τα ξενύχτια των 2 ημερών οφείλονταν στα δόντια του μικρού, αλλά αναμέναμε τα 2 κεντρικά πάνω που σκιαγραφούνται μέσα από τα ούλα αλλά δεν έχουν βγει ακόμα. 
  • Να'σου όμως το πρωινό της Τετάρτης που εντελώς ξαφνικά ο μικρός ξύπνησε με 2 επιπλέον δόντια τα οποία έχουν βγει κανονικότατα κάτω, δίπλα από το 1 υπερήφανο δόντι που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον ένα μήνα τώρα.
  • Ο γλυκούλης!
  • Όμορφη, γεμάτη, ανοιξιάτικη Τετάρτη. Το μεσημέρι συναντήσαμε τον συνοδοιπόρο για ένα γρήγορο σάντουιτς δίπλα στη λίμνη και μετά τα κορίτσια (Βάγια + Εύα) στο κέντρο για βόλτα και καφέ υπό τον ήλιο. Και αφού μοίρασε χαμόγελα, ο μικρός Στέφανος κοιμήθηκε μία ωρίτσα.
  • Επιστρέψαμε γρήγορα σπίτι με ένα μπουκέτο κλαδιά αμυγδαλιάς έτοιμα για στόλισμα ενόψει Πάσχα.
  • Παίξαμε, μαγειρέψαμε, παραλάβαμε τον συνοδοιπόρο και φύγαμε για να δούμε ακόμη ένα υποψήφιο σπίτι. Και αν το budget σου δεν είναι ανεξάντλητο, τότε κάπου πρέπει να συμβιβαστείς. Είτε πας πιο έξω, είτε δεν έχεις θέα, είτε δεν έχεις ασανσέρ, είτε δεν έχεις 3 υπνοδωμάτια. 
  • Αυτό λοιπόν ήταν πολύ πρόσφατα ανακαινισμένο, με εκπληκτική θέα, 3 υπνοδωμάτια, ασανσέρ, αλλά γενικά στριμωγμένο, με μικρή κουζίνα και λίγο πιο ψηλά (που σημαίνει ότι δύσκολα πας με τα πόδια στη λίμνη... τουλάχιστον όσο ο Στέφανος είναι σε καρότσι).
  • Ξημερώματα Πέμπτης αναχώρισε ο συνοδοιπόρος για Βελιγράδι οπότε για 2 ημέρες μείναμε τα 2 μας.
  • Και η ημέρα μας ξεκίνησε με αντιηλιακό! Παγκόσμια πρώτη για το 2017.
  • Και με ευχάριστα νέα! Με το καλό αγαπημένη μου Κ. Ελπίζω να είμαι εκεί να το γλεντήσουμε παρέα.
  • Και η Πέμπτη ήταν τόσο ηλιόλουστη, τόσο ζεστή (οριακά το γλυτώσαμε το κοντομάνικο), τόσο γεμάτη, τόσο χαρούμενη.
  • Ο μικρός πέρασε όμορφα στον παιδικό και με υποδέχτηκε με χαμόγελο! Συνεχίσαμε στο κέντρο της πόλης για βόλτα με το καρότσι όπου και κοιμήθηκε 1,5 ώρες σερί. Έτσι, ενώ έφαγα το αγαπημένο falafel a emporter, συναντήσαμε και την Ρόζα στο πιο ιδιαίτερο και "ευρωπαϊκό" καφέ της πόλης για crème brûlée cappuccino (πω πω!).
  • Και είχαμε πολλά να πούμε.
  • Επιστροφή στο σπίτι για κανα 2ωρο -ανασυγκρότηση, τσίμπημα, απόπειρες ξεκούρασης- και ξανά έξω να απολαύσουμε ήλιο και άνοιξη.
  • Συναντήσαμε έτσι τα άλλα κορίτσια (Βάγια, Εύα - Χριστίνα) που λιάζονταν στα γκαζόν και ο Στεφανάκος ήταν σε έκσταση! Πάνω - κάτω! Μαραθώνιο μπουσουλήματος έκανε. Και μιλούσε, και γελούσε, και πήγαινε από χαμομήλι σε χαμομήλι, και γυρνούσαν όλοι οι περαστικοί να τον χαζέψουν... φτου φτου! Είναι τόσο χαρούμενο παιδί.
  • Ήπιαμε τα κορίτσια από μια μπύρα και επιστρέψαμε σπίτια μας. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
  • Η πιο όμορφη περίοδος του έτους μόλις ξεκίνησε. Ελπίζω να μην μας το χαλάσει και να έχουμε μία όμορφη, μοσχομυριστή και πολύχρωμη άνοιξη.
Καλό Σαββατοκύριακο!
Βγείτε στη φύση. Ρουφήξτε καθαρό αέρα και θετική ενέργεια.
ανδριάνα

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μικρό καταφύγιο


Έχετε κήπο; Ή μεγάλη βεράντα; Πόσο τυχεροί είστε! Και εμείς είχαμε, πάντα, σε όλα τα σπίτια που μας έχουν φιλοξενήσει στην Ελλάδα. Στα δύο πρώτα είχαμε ωραίες βεράντες και στο τρίτο ευτυχήσαμε να έχουμε και έναν ωραίο, μικρό κήπο. Και πάντα ήταν από τους πιο αγαπημένους μας χώρους. Με το που ανέβαινε λιγάκι η θερμοκρασία, βγαίναν τα κεράκια, τα φαναράκια, οι καρέκλες και τα σερβίτσια, άνθιζαν και τα γιασεμιά και οι βουκαμβίλιες, και είχαμε το ομορφότερο, μικρό μας καταφύγιο. Τι πάρτυ, τι μεσημεριανά BBQs, τι βραδινά cocktails, τι πιτσιρίκια να τρέχουν, τι μεγάλοι να γελάνε, τι ολονύκτιες συζητήσεις, τι μοσχομυριστά πρωϊνά.... 

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

How was your week?

  • Ηλιόλουστη Παρασκευή και πήγαμε οι 3 μας (ο Στέφανος, η μαμά και εγώ) περπατώντας μέχρι το κοντινό μας εμπορικό κέντρο για να συναντήσουμε τον Τσέσκο.
  • Και έτσι, η συνάντηση είχε άλλο αέρα με την συνεισφορά της μαμάς και τα μίνι μαθήματα ιστορίας και γλώσσας που του έκανε.
  • Και μιας και είχε χαρά Θεού του εξηγήσαμε πώς χρησιμοποιούμε αυτή την πανέμορφη φράση στα ελληνικά.
  • Το απογευματάκι μας πήρε ο συνοδοιπόρος και πήγαμε βόλτα στο εμπορικό της Βέρνης (από εμπορικό σε εμπορικό).
  • Το βράδυ είχε πακετάρισμα για την μαμά και ιστορική έξοδο για την ελβετική παρέα.
  • Γιατί να έχεις γιαγιά του ενός ζευγαριού και παππού του άλλου, συγχρόνως στην Ελβετία ώστε να κρατήσουν τα αγόρια, μάλλον το λες και ιστορική συγκυρία.
  • Δεν γινόταν λοιπόν να μην την εκμεταλλευτούμε!
  • Μαζευτήκαμε λοιπόν οι 8 μας και πήγαμε για εξαιρετική πίτσα, και μπύρες και tartufo, και συζητήσεις, και γέλια, και σχεδιασμούς στην Bienne. Και με αυτά και με εκείνα πήγε μεσάνυχτα.
  • Το Σάββατο ξημέρωσε βροχερό. Ξεκινήσαμε όμως με τα κλασικά, σπιτικά pancakes και βουρ για το δρόμο προς Γενεύη.
  • Στα μισά της διαδρομής κάναμε μία στάση στο εκπτωτικό εμπορικό (έβρεχε ούτως ή άλλως) όπου και αγοράσαμε ο συνοδοιπόρος και εγώ εξαιρετικά, οικονομικότατα παπούτσια. 
  • Ήπιαμε και τον καφέ μας, χαζέψαμε, έφαγε και ο μικρός και πάλι στο αυτοκίνητο για βόλτα στη Γενεύη πριν το αεροδρόμιο.
  • Και η βόλτα είχε επίκεντρο τα κοσμήματα και τα ρολόγια.
  • Και ο Στεφανάκος κοιμόταν όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο και έτσι δεν αποχαιρετίστηκαν με την γιαγιά του.
  • Και δυστυχώς, στο γυρισμό, από 1.15' που είναι συνήθως η διαδρομή, μας πήρε 2.30' για να φτάσουμε σπίτι. Σαλόνι αυτοκινήτου Γενεύης + 3 τροχαία + βροχή. 
  • Ευτυχώς, ο μικρός κοιμήθηκε τη 1 ώρα οπότε μας έμεινε άλλη 1.30 για τραγούδια και παιχνίδια.
  • Πτώμα γυρίσαμε.
  • Κυριακή με μεσημεριανή βόλτα στο κέντρο και καφέ με τα 2 νέα ζευγάρια της πόλης και τη μικρή Χριστίνα.
  • Το βράδυ είχε μαγειρέματα (κοκκινιστό), συμμαζέματα και ανασκουμπώματα.
  • Πότε ήρθε η μαμά μου, πότε έφυγε. Και ο Στεφανάκος τις πρώτες ημέρες κοιτούσε το σαλόνι να δει αν θα βγει κάποιος.
  • Δευτέρα με τον μικρό να τα πηγαίνει περίφημα στον παιδικό σταθμό (1η φορά που με είδε όταν πήγα να τον πάρω και δεν έκλαψε! Απλά συνέχισε να παίζει!) και εμείς με την Ρόζα να κάνουμε τις δουλειές μας και να τρώμε και το παγωτό μας στο κέντρο υπό τον ήλιο. 
  • Βιταμίνη D.
  • Και το απόγευμα ήταν τόσο χαρούμενος ο μικρός που δεν ήξερε τι να κάνει! Μπουσουλούσε πάνω - κάτω με φοβερή ταχύτητα, μιλώντας και γελώντας, παρουσιάζοντάς τα καινούργια του κόλπα. Εκεί που προχωρούσε σταματούσε, έκανε μια στροφή και συνέχιζε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και ξανά στροφή, και μία από εδώ, μία από εκεί, non stop! Πόσο πλάκα είχε! Και να γελάμε εμείς, να ξεκαρδίζεται και αυτός. Και δώστου πάλι.
  • Μόνο εγώ θεωρώ out of scope τις φωτογραφίες στο instagram που παρουσιάζονται σε κομμάτια, σαν puzzle; Στο newsfeed δεν βγάζουν κανένα νόημα (μισό κεφάλι στη μία και μία γάμπα στην άλλη) και απορώ ποιος μπαίνει στον κόπο να επισκεφθεί τον εκάστοτε λογαριασμό για να δει ολόκληρο το έργο.
  • Δύο μέρες και με τόσες εξωτερικές δουλειές έφευγα στις 08.00 από το σπίτι και επέστρεφα κατά τις 15.00. Ευτυχώς με ήλιο και τον Στέφανο να κοιμάται ή να χαμογελά.
  • Το ζήσαμε και αυτό! Το πανέμορφο αλλά τόσο άτυχο από θέμα ενοίκων πατρικό σπίτι της μαμάς μου βρίσκεται προς επινοικίαση σε δημοφιλή, παγκόσμια sites. Εννοείται εν αγνοία μας. Σοκ και δέος.
  • Ήρθε και η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη αναβάθμιση της άδειας παραμονής μας. Permit B λοιπόν για την επόμενη 5ετία. Τικ!
  • Να βουτάς το μπισκότο σου σε ζεστό καφέ. Παιδική ανάμνηση -από τότε που βουτούσαμε τα πτι-μπερ στον ελληνικό καφέ της γιαγιάς, στο τώρα, που βουτώ τα καλορίζικα μπισκότα στον καπουτσίνο.
  • Και μπορεί αυτά τα λίγα λεπτά ευτυχίας (όσο δηλαδή παίρνει στον Στέφανο να φάει την μπανάνα του) να αρκούν για να φορτίσεις πάλι τις μπαταρίες για την επόμενη δόση κλάμματος και (μάταιης) προσπάθειας ύπνου.
  • Και από πίσω να παίζει το Linger, unplugged + live.
  • Είδαμε και ένα σπίτι την Τρίτη. Το οποίο πληροί όλες τις προδιαγραφές πλην μίας, του ασανσέρ. Είναι μεγαλύτερο (με 3 υπνοδωμάτια), φωτεινό, πιο κοντά στο κέντρο, με εξίσου ωραία θέα και εύκολη πρόσβαση στη λίμνη, σχετικά καλή τιμή, ωραία διαρρύθμιση, με πλυντήριο ρούχων, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται 3 ορόφους πάνω από την είσοδο (συνολικά 5), χωρίς ασανσέρ. Συμβιβάζεσαι ή περιμένεις; Συμβιβάζεσαι για να βρίσκεσαι πιο κεντρικά ή βγαίνεις πιο έξω από την πόλη; Διλήμματα.
  • Σας έχω πει ότι εδώ τις περισσότερες φορές δεν έρχεται καν ο μεσίτης να σου δείξει το σπίτι. Περνάς, παίρνεις τα κλειδιά, το επισκέπτεσαι, ότι καταλάβεις - κατάλαβες, επιστρέφεις τα κλειδιά και αν ενδιαφέρεσαι κάνεις αίτηση.
  • Τελικά είπαμε να δούμε μερικά σπίτια ακόμα ευελπιστώντας ότι θα βρούμε κάποιο πιο κοντά στα ζητούμενά μας.
  • Τετάρτη σπίτι και το μετάνιωσα να σας πω. Γιατί ο μικρός δεν κοιμάται σπίτι, και κουράζεται, και γκρινιάζει.....
  • Τον πήρε ο ύπνος με το μπιμπερό στο στόμα. Πόσους μήνες είχε να του συμβεί; Τόσο κουρασμένος ήταν όμως!
  • Και έτσι την Πέμπτη είμασταν έξω! Αφού τελειώσαμε το μάθημα γαλλικών, παρέλαβα τον χαμογελαστό Στεφανάκο από τον παιδικό (τι ευτυχία να τον βλέπεις ευτυχισμένο! Και εννοείται ότι αυτό συμβαίνει όταν έχει κοιμηθεί), συναντήσαμε για μεσημεριανό τσίμπημα στο maladiere την Ρόζα με τον Τσέσκο και συνεχίσαμε στο κέντρο για καφέ με την Ρόζα και την Δανάη. 
  • Και ο μικρός κοιμήθηκε, και ευχαριστήθηκε τον κόσμο και την βαβούρα, και εγώ πέρασα όμορφα (και ανώδυνα) την Πέμπτη μου. Όλα αυτά βέβαια σε έναν ουτοπικό κόσμο όπου δεν έχω δουλειές στο σπίτι.
  • Μεγάλωσαν ήδη οι ημέρες. Ανέβηκαν οι θερμοκρασίες. Ακόμα και εδώ. Και ο ήλιος καίει. Ήδη. Και οι μανόλιες έχουν ανθίσει και είναι όλο το Neuchatel ροζ.
  • Πώς να περιγράψεις με λέξεις την ομορφιά της Άνοιξης...........
  • Σήμερα ο Στεφανάκος γίνεται 11 μηνών.
Καλό σαββατοκύριακο! Και καλές παρελάσεις.
ανδριάνα

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;


Τον παρατηρώ συνέχεια. Και προσπαθώ να καταλάβω τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά, τις τάσεις του, τα ταλέντα του, τις προτιμήσεις του. Εντάξει, ναι, μπορεί να είναι λίγο νωρίς ακόμα αλλά μπορεί και όχι. Ποιος ξέρει. Και ενώ λοιπόν τον παρατηρώ, φτιάχνω σενάρια. Το συνηθίζω. Εδώ φτιάχνω για τους ανθρώπους που συναντώ τυχαία στο λεωφορείο και στο πάρκο, δεν θα το κάνω για τον γιο μου; Φτιάχνω λοιπόν σενάρια για το τι θα γίνει όταν θα μεγαλώσει. Χωρίς να βάζω τα δικά μου θέλω (που να σας πω την αλήθεια, στον συγκεκριμένο τομέα, δεν υπάρχουν καν). Απλά βάζοντας στη σημερινή πραγματικότητα τις τάσεις που διακρίνω στον μικρό Στέφανο.

Έτσι, κάποιες ημέρες τον φαντάζομαι μουσικό. Γιατί τρελαίνεται για τους ήχους, ειδικά για αυτούς που παράγει μόνος του ή ακούει ζωντανά. Παίζει λοιπόν μαράκες με τα μπουκαλάκια που του έχουμε γεμίσει με φασόλια και κρατάει ρυθμό. Και αυξομειώνει την ένταση, και αλλάζει χέρι, και αλλάζει τεχνική. Μία πάνω-κάτω, μία κυκλικά, μία δεξιά - αριστέρα. Γιατί κουνάει τα δάχτυλά του σαν να παίζει κάποιο έγχορδο όργανο ή πιάνο. Με μεγάλη επιδεξιότητα και λεπτές κινήσεις. Γιατί όταν ακούει την Ρόζα και τον Gabriel να παίζουν κιθάρα και τσέλο αντίστοιχα, μένει με ανοιχτό το στόμα. Και μετά πηγαίνει προς τα όργανα για να τα "γρατζουνίσει" και αυτός. Γιατί σκαρφαλώνει στο σκαμπώ και παίζει "ταμπούρλο" και με τα 2 του χέρια και χαμογελάει! Γιατί κοπανάει τα ξύλινα παιχνίδια του και κοιτάει μακριά, σαν να τον παρασύρει ο ήχος. Γιατί το τραγούδι είναι η μόνη ίσως σίγουρη λύση για να ηρεμήσει.

Άλλες ημέρες τον φαντάζομαι εκτιμητή πολύτιμων πετρών! Χιχι. Γιατί κάθεται με τις ώρες και επεξεργάζεται το κολιέ που φοράω. Και πιάνει την πέτρα και την κοιτάει από εδώ, και από εκεί, και από πίσω. Και ανασηκώνει και το φρύδι του ενώ κάνει την εκτίμησή του. Και μετά προχωρά στα δαχτυλίδια και τα βραχιόλια. Όχι μόνο τα δικά μου αλλά και των φίλων.

Άλλες πάλι μου φαντάζει σαν τον πιο ταλαντούχο ηθοποιό (ή μήπως μοντέλο;). Γιατί προσποιείται ότι βήχει για να τραβήξει την προσοχή, και με το που γυρνάς να τον κοιτάξεις, χαμογελά! Γιατί στήνεται όταν βλέπει την φωτογραφική μηχανή ή το κινητό και μετά έρχεται από την άλλη για να δει τη φωτογραφία που έβγαλες. Γιατί κάθεται ευθυτενής και μιλάει στον εαυτό του, στον καθρέφτη. Και αλλάζει τόνο στη φωνή του, και ύφος σαν να κάνει πραγματικό διάλογο. Γιατί στον παιδικό σταθμό μου λένε ξανά και ξανά ότι μιλάει ακαταλαβίστικα αλλά σαν κάτι να απαγγέλει. Σαν να έχουν πραγματικό νόημα αυτά που λέει.

Άλλες ημέρες μου θυμίζει ίσως γεωπόνο, σίγουρα όμως φυσιολάτρη. Γιατί ενθουσιάζεται με τα φύλλα και τους ήχους της φύσης. Γιατί ακουμπά απαλά απαλά τα φυτά που έχουμε στο σπίτι για να τα νιώσει. Γιατί έτσι απαλά βγάζει και τα πέταλα της ορχιδέας και τα μυρίζει, τα κοιτάζει από όλες τις πλευρές και βεβαίως τα δοκιμάζει. Γιατί στο δωμάτιό του κάθεται στο πάτωμα δίπλα στο παράθυρο για να βλέπει τον ουρανό, τα πουλιά και τα ψηλά δέντρα. Γιατί με το που θα βγούμε από το σπίτι κάνει το κεφαλάκι του πίσω και χαμογελά με την αίσθηση του αέρα, με το φως, με τον ήχο των φύλλων.

Άλλες πάλι μοιάζει με χορευτή. Γιατί όταν ήταν ακόμα πιο μικρός κουνούσε ασταμάτητα τα πόδια του σαν να χόρευε, γελώντας σε έκσταση. Και με το που άρχισε να στέκεται, χοροπηδάει στο πάτωμα σαν να χορεύει κλακέτες ή riverdance. Γιατί κουνάει τα δάχτυλά του και τις παλάμες σαν χορευτής flamengo. Γιατί όπως κάθεται οκλαδόν και παίζει, κουνιέται αριστερά - δεξιά ανάλογα με την μουσική.

Λέτε οι τάσεις μας να φαίνονται από τόσο νωρίς; Η ιστορία θα δείξει. Εγώ θα συνεχίσω να παρατηρώ και να σας ενημερώνω.

ανδριάνα

ΥΓ. Α! Ξέχασα τον κομμωτή! Πόσο του αρέσουν τα μαλλιά μου.... Τα χαϊδεύει, τα παίζει, τα τραβάει (εννοείται!), τα δοκιμάζει (εννοείται), τα κυνηγάει, τα τρίβει ανάμεσα στις παλάμες του. Και όταν τα πιάνω ψηλά πάντα -μα πάντα- χαμογελάει όταν με βλέπει στη διαδικασία.

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

How was your week?

  • Μα τι δώρο ήταν αυτό! Ήλιος ήλιος ήλιος! Άνοιξη επιτέλους!
  • Και εμείς ξεκινήσαμε με πολεμοφόδια. Σούπερ - μάρκετ δηλαδή στην Γαλλία για να έχουμε να μαγειρεύουμε.
  • Και το μεσημεράκι κάναμε βόλτα στο κέντρο με την μαμά και τον μικρό, συναντήσαμε και τον συνοδοιπόρο και επιστρέψαμε σπίτι για φαγητό.
  • Διασκορπισμένοι οι γονείς της οικογένειας για να καλύψουν τα τέκνα τους. Έτσι, ο μπαμπάς λιάζεται στο Miami και η μαμά λιάζεται επίσης (αμ πως) στην Ελβετία.
  • Το μικρό φυστίκι συναχώθηκε. Να σας πω την αλήθεια, δεν νομίζω ότι συναχώνεται. Απλά έχει τέτοια συμπτώματα όποτε ετοιμάζεται να βγει κάποιο δόντι.
  • Έτσι, ενώ στο επάνω χείλος διακρίνονται τα 2 κεντρικά δόντια, η μύτη βούλωσε, ο λαιμός ξεράθηκε, ήρθε λοιπόν και ο βήχας και οι αυπνίες.
  • Ευτυχώς όμως, κράτησε 3 ημέρες και μετά επανήλθε.
  • Το Σάββατο λοιπόν ήταν λιγάκι ζαβλακωμένος και κοιμήθηκε σχεδόν σε όλες μας τις βόλτες.
  • Το μεσημέρι λοιπόν οδηγήσαμε έως το Vevey για να επισκεφθούμε την οικία του Charlie Chaplin που έχει μετατραπεί σε ωραιότατο, ολοζώντανο, και άκρως ενδιαφέρον μουσείο.
  • Παραδίπλα, και το στούντιό του με τις "γειτονιές" που έπαιζαν το ρόλο των σκηνικών στις ταινίες του.
  • Και ήταν τόσο όμορφη η έπαυλης. Με ένα ωραιότατο πάρκο να την κυκλώνει. Και τη λίμνη με τις Άλπεις στο βάθος.
  • Αφού λοιπόν κάναμε την ωραιότατή μας περιήγηση, τσιμπήσαμε τα panini μας, και αγναντέψαμε, πήγαμε και μία περατζάδα παραλίμνια για παγωτό, κύκνους και χάζεμα.
  • Σπιτική ψαρόσουπα είχε το μενού του Σαββάτου.
  • Μα είναι να κάθεσαι μέσα με τέτοιο ήλιο;
  • Κυριακή λοιπόν βουρ για κλασικό - αγαπημένο Gruyeres, βόλτα, καφέ στην βεράντα (ω ναι!) και αγορά αναμνηστικών.
  • Δευτέρα με παιδικό σταθμό για τον μικρό, μάθημα γαλλικών για την μαμά του, βόλτα στο εμπορικό με τον μικρό - την μαμά και την μαμά της, ψώνια, μαγείρεμα, παιχνίδια και γέλια.
  • Και εννοείται ότι πλέον θέλει να δοκιμάζει ότι τρώμε εμείς. Αν δηλαδή δει ψωμί και του δώσεις καρότο απλά θα το αγνοήσει και θα αρχίσει τα "παρακάλια" (δηλαδή φωνές!). 
  • Τρίτη και μοιραστήκαμε τις δουλειές (η μαμά μου στα οικιακά και εγώ στα κοινωνικά δίκτυα) και το απογευματάκι κάναμε οικογενειακό πικ-νικ με τα αγαπημένα μας veggie burgers με μελιτζάνα.
  • Τετάρτη και δουλειές συνέχεια, μαγειρέματα συνέχεια, δουλειές συνέχεια και ήλιος συνέχεια.
  • Πετύχαμε και το ινδικό take away της πόλης ανοιχτό και πήραμε εξαιρετικά falafel.
  • Δύο συνεχόμενες ημέρες κοιμήθηκε πάνω από ώρα, μόνος του στον παιδικό σταθμό. Το λες και πρόοδο!! Στο σπίτι βέβαια δεν έχουμε αντίστοιχες εξελίξεις.
  • Κοριτσίστικη βόλτα στην Bienne την Πέμπτη με ζέστη (18 βαθμούς), καφέ στον ήλιο, τα μικρά αγόρια να κοιμούνται και εμείς να απολαμβάνουμε ησυχία και συζητήσεις.
  • Και το βράδυ είχαμε σαρακοστιανό δείπνο (τι ταραμοσαλάτες, τι χταπόδια, τι γίγαντες) με την συντροφιά των γειτόνων.
  • Και σιγά-σιγά θα αποχαιρετήσουμε και την γιαγιά και από βδομάδα θα επιστρέψουμε στην οικογενειακή μας ρουτίνα.
  • Πολύ την ευχαριστηθήκαμε.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

How was your week?

  • Ήλιος την Παρασκευή οπότε βουρ στο περπάτημα. Δεν είναι να αφήνεις τέτοιες ευκαιρίες!
  • Οπότε κατεβήκαμε με το καρότσι στο κέντρο, κάναμε βόλτα στη λίμνη και μετά συναντήσαμε τα κορίτσια (Βάγια - Ρόζα) για μεσημεριανό καφέ.
  • Το ένα έφερε το άλλο, πιάσαμε απογευματάκι οπότε μείναμε η Βάγια και εγώ να περιμένουμε τα αγόρια από την δουλειά.
  • Είπαμα να ξεκινήσουμε νωρίς το Σάββατο για τις δουλειές και τις βόλτες αλλά μας έκανε την χάρη να κοιμηθεί ο Στεφανάκος οπότε κάναμε και εμείς τις δουλειές κατ' οίκον και βγήκαμε μεσημεράκι.
  • Συναντήσαμε και την οικογένεια του Λάζαρου, κάναμε και τα ψώνια μας και επιστρέψαμε απογευματάκι.
  • Βραδάκι στους αγαπημένους γειτόνους για foie gras και κρασί. Και εννοείται τα updates μας. Και ο μικρός είναι πάντα τόσο χαρούμενος όταν βλέπει τους "θείους" του.
  • Και εννοείται σάρωσε ότι έβρισκε, έφαγε τα αγγουράκια του και την κρέμα του, έπαιξε πιάνο και γιουκαλίλι, και γέμισε αγκαλιές.
  • Συννεφιασμένη, μουντή και βροχερή η Κυριακή.
  • Έτσι είπαμε να πάμε οικογενειακώς στις κοντινές μας πισίνες να δούμε πώς θα αντιδράσει και ο μικρός μετά από το τόσους μήνες.
  • Και στην αρχή μάλλον του φάνηκε λίγο κρύο το νερό, πολύς ο κόσμος... Αλλά πολύ γρήγορα αφέθηκε στον μπαμπά του και μετά στην κουλούρα του και άρχισε τα χαμόγελα στους τριγύρω, τα παιχνίδια και τα πιτσιλίσματα.
  • Και γέλασα τόσο πολύ! Γιατί ο συνοδοιπόρος, που "υποτίθεται" πηγαίνει αραιά και πού στην κλειστή πισίνα για κολύμπι, δεν ήξερε ούτε πώς ακυρώνεις την κάρτα για την είσοδο, ούτε πώς πηγαίνεις στα αποδυτήρια. Και τον κορόιδευα ότι πάει στην γκόμενα όποτε μου λέει ότι πάει κολυμβητήριο.
  • Επιστρέψαμε σπίτι πτώμα και οι 3 (καλά ο Στέφανος, εμείς γιατί;) και ευτυχώς, μετά το φαγητό του κοιμήθηκε σχεδόν 2 ώρες. Αθλήθηκε το παιδί.
  • Εννοείται ξαπλώσαμε και εμείς. Δεν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες.
  • Η Ela επέστρεψε από τις διακοπές της στην χώρα καταγωγής της μαμάς της, και συγκεκριμένα στην Τρανσυλβανία, και μας έφερε δώρο από μία χειροποίητη καρφίτσα.
  • Πρώτη Μαρτίου γιορτάζουν λέει την άνοιξη και εκτός από λουλούδια και τους αντίστοιχους κοκκινόασπρους μάρτηδες, συνηθίζουν να ανταλάσσουν και χειροποίητες καρφίτσες.
  • Σπανακόπιτα απόπειρα #27. Εξαιρετική ακόμα μια φορά η γέμιση, αλλά αυτή τη φορά πετύχαμε και το φύλλο. Όχι, δεν το ανοίξαμε εμείς (αυτή τη φορά) αλλά και το έτοιμο εδώ στην Ελβετία είναι μία περιπέτεια. Τα καταφέραμε όμως.
  • Οι αγαπημένοι μου πελάτες - συνεργάτες έχουν τόσες και τόσο ευχάριστες επαγγελματικές εξελίξεις. Νιώθω τόσο υπερήφανη για όλα όσα κάνουν και όλα όσα ετοιμάζουν.
  • Αχ, να πρέπει να συνεννοηθείς τηλεφωνικά, να κομπιάζεις για να βρεις τις σωστές - κάπως εξειδικευμένες λέξεις (που μάλλον δεν ξέρεις) και ως από μηχανής Θεός να σε ρωτά από την άλλη άκρη της γραμμής ο ευγενέστατος κύριος "Μήπως θα προτιμούσατε να μιλήσουμε αγγλικά".
  • Πόσο υποκειμενικό είναι το γούστο, και πόσο -μερικές φορές- culturally specific.
  • Φίλος αγόρασε ένα εξαιρετικό από πολλές απόψεις, μεταχειρισμένο αυτοκίνητο εδώ στην Ελβετία και όταν ρώτησε γιατί είναι τόσο εξαιρετική και η τιμή έλαβε την απάντηση ότι οι Ελβετοί αγοράζουν κατά κύριο λόγο λευκά ή μαύρα αυτοκίνητα. Έτσι, αυτό που είναι ανοιχτό μπλε, έμεινε στο ράφι μήνες τώρα. Και η επιβεβαίωση ήρθε από τους συναδέλφους Ελβετούς οι οποίοι εντελώς αυθόρμητα του είπαν "Ωραίο! Αλλά το χρώμα δεν είναι λίγο περίεργο;".
  • Ποιος είναι ο μόνος σίγουρος επισκέπτης που δεν συγυρίζεις πριν έρθει; Η μαμά!
  • Κέικ βανίλια, με άρωμα μανταρίνι και σταγόνες σοκολάτας για την άφιξη της μαμάς λοιπόν.
  • Υπάρχει πιο "παρηγορητική" μυρωδιά από αυτή του κέικ που ψήνεται στον φούρνο;
  • Μα τι φοβερό αγαθό είναι ο ήσυχος, ανεμπόδιστος και συνεχόμενος ύπνος!
  • Και η γιαγιά έφτασε και την υποδεχτήκαμε με ένα μεγάλο χαμόγελο και επίδειξη όλων των δυνατοτήτων μας.
  • Και μετά από μια γρήγορη βόλτα, πέσαμε με τα μούτρα στα μαγειρέματα (εννοείται) και φτιάξαμε αγαπημένα παπουτσάκια.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Enough!


Ουφ! Τα διαβάζω, τα ακούω από φίλους, τα ζω από δικούς μου ανθρώπους και τα θυμάμαι (δυστυχώς) και από εμένα. Εργασία στον 21ο αιώνα. Στην Ελλάδα. Αλλά μάλλον και στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Αγαπημένος φίλος, μπαμπάς 3 παιδιών, κατάφερε να εκδράμει με την οικογένεια το σαββατοκύριακο μόνο για να τους αφήσει στον προορισμό λίγο μετά τα μεσάνυχτα, να ξαναπάρει το αυτοκίνητο και να επιστρέψει εσπευμένα στη δουλειά. Τα δεκάωρα που είναι εκεί κάθε ημέρα μάλλον δεν αρκούν. Άλλος φίλος, υπέστει μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο πριν 2-3 εβδομάδες ενόψει των νέων καθηκόντων του τα οποία τον κρατούν στη δουλειά και 10 και 12 ώρες και μάλλον και ξύπνιο τα βράδια. Ευτυχώς συνέρχεται σχετικά ανώδυνα αλλά πάντα με την έγνοια πότε θα επιστρέψει στη δουλειά. Στέλεχος επικοινωνίας στις Φιλιππίνες, στην καταξιωμένη Ogilvy, πέθανε από πνευμονία αφού εργαζόταν σερί (μέχρι το πρωί) για μία παρουσίαση, την ολοκλήρωσε, ζήτησε να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο όπου απλά... πέθανε.

Πόσο στεναχωριέμαι. Πόσο με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό. Γιατί για εμένα, το χειρότερο συναίσθημα είναι να νιώθεις ότι δεν έχεις επιλογές. Ότι πορεύεσαι σε έναν δρόμο αδιέξοδο χωρίς να μπορείς να στρίψεις ή να κάνεις πίσω. Γιατί έχεις υποχρεώσεις. Γιατί έχεις παιδιά. Γιατί έχεις δάνειο. Γιατί νιώθεις αναλώσιμος. Γιατί αυτό έχεις μάθει να κάνεις. Γιατί γιατί γιατί. Και το τίμημα ξεπερνά πια την ξεκούραση, τα χόμπι, τις σχέσεις, τους φίλους, και χτυπά στον πυρήνα, στην υγεία. Μα γίνεται αλλιώς; Γίνεται να περνάς τέτοια πίεση, τέτοιο άγχος μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει, τέτοιες τύψεις για τους ανθρώπους σου που δεν απολαμβάνεις, για τον εαυτό σου που δεν προσέχεις, για την ζωή που βλέπεις να περνά, και να μην υπάρχει αντίκτυπο στην υγεία; Μα ο άνθρωπος είναι ένα και μόνο σύστημα. Το σώμα εκδηλώνει αυτά που νιώθει η καρδιά και σκέφτεται το μυαλό.

Έχω υπάρξει και εγώ, για αρκετά χρόνια σε αντίστοιχες καταστάσεις. Ακόμα θυμάμαι την εταιρεία στο Ρέντη (ονόματα δε λέμε αλλά οι φίλες - πρώην συνάδελφοι θα καταλάβουν σίγουρα) όπου παρέμενα σταθερά για 10-11 ώρες την ημέρα, και όταν κατά τις 19.00 επιθυμούσα να αναχωρήσω ο διευθυντής με ενημέρωνε ότι κανείς δεν αναχωρεί πριν τις 20.00. -"Μα τι να κάνω, να φτιάχνω τα νύχια μου;" -"Ναι". Ε, ακόμα θυμάμαι και εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ που οδηγούσα σπίτι και αποφάσισα ότι θα παραιτηθώ και ότι γίνει. Και το έκανα. Την επομένη ανακοίνωσα την παραίτησή μου και σε 1 μήνα η εταιρεία ήταν παρελθόν για εμένα. Και όλα πήγαν μια χαρά. Δεν είχα βέβαια οικογένεια τότε. Ήμουν στα mid 20s. Να μην θυμηθώ και την άλλη αγαπημένη μου διευθύντρια η οποία μου τηλεφωνούσε στις 19.00 - 20.00, μόλις είχα αναχωρήσει ενώ εκείνη είχε αναχωρήσει προ πολλού για κομμωτήριο - γυμναστήριο - καφέ ακόμα και στις 14.00 με τον κόσμο να καίγεται από δουλειά, και να μου ζητάει "τα ρέστα" εξηγώντας μου ότι θα έπρεπε να βρίσκομαι στο γραφείο εφόσον και η "Χ" συνάδελφος βρισκόταν ακόμα εκεί (παρόλο που εγώ κατέφτανα το πρωί στις 09.00 και εκείνη κατά τις 11.00). Ευτυχώς, ευτύχησα να έχω και πιο φυσιολογικούς διεθυντές και σίγουρα, στην πλειοψηφία των φορών, και συναδέλφους με τους οποίους ακόμα συναντιόμαστε, τα θυμόμαστε, αναστενάζουμε και γελάμε.

Πώς ξεφεύγεις όμως από αυτό τον φαύλο κύκλο; Αλλάζεις επάγγελμα; Μα ποιο επάγγελμα σου εγγυάται πλέον μια πιο ανθρώπινη καθημερινότητα; Αλλάζεις χώρα; Δύσκολο αλλά με αυξημένες πιθανότητες να βρεις τον σεβασμό και την οργάνωση που συνήθως λείπει από την Ελλάδα. Αλλάζεις στάση; Μα και αν σε απολύσουν; Είναι φοβερό να ζεις με φόβο. Δεν ξέρω........ Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω ότι σε αυτό τον μάταιο κόσμο δεν ήρθαμε για να είμαστε μπροστά σε έναν υπολογιστή 12 ώρες, να τρώμε στα γρήγορα ότι βρούμε, να ανταλλάσσουμε 2 γρήγορες αγκαλιές με τα παιδιά πριν κοιμηθούν και να κουτσο-κοιμόμαστε και εμείς με χίλιες έγνοιες, απλά για να ξυπνήσουμε και να συνεχίσουμε στο ίδιο, προγραμματισμένο μοτίβο. Η ζωή είναι εκεί έξω αλλά πώς μπορείς να την ζήσεις στην Ελλάδα του 21ου αιώνα;

ανδριάνα


Photo credit: Typo talks

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

How was your week?

  • Work- life balance. Balance? Σε ποια χώρα; Σίγουρα όχι στην Ελλάδα. Αλλά μάλλον όχι πλέον και στις περισσότερες "ανεπτυγμένες" χώρες. Πολλές συζητήσεις τις τελευταίες ημέρες και κερασάκι στην τούρτα το άρθρο που διάβασα για τον θάνατο ενός άντρα στις Φιλιππίνες που εργαζόταν (βεβαίως) στον θαυμαστό κόσμο της επικοινωνίας και ο οποίος μετά από non-stop εργασία για μία παρουσίαση, την ολοκλήρωσε, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου απλά πέθανε από πνευμονία.
  • Δεν ξεκινήσαμε πολύ ευχάριστα αλλά μερικές φορές χρειαζόμαστε ένα ταρακούνημα.
  • Τα μαθήματα πολλά, οι λύσεις όμως;
  • Έκακτη επίσκεψη στον παιδίατρο την Παρασκευή αλλά ήταν false alarm οπότε οκ. Απλά μας επιβεβαίωσε ότι έχουν πρηστεί πολύ τα ούλα του μικρού και μάλλον (προφανώς!) ταλαιπωρείται ο κακομοίρης.
  • And suddenly this happened! Τι συμβαίνει όταν ένα νυσταγμένο μωρό και δύο πεινασμένοι ενήλικες βρίσκονται σε ένα αυτοκίνητο; Κάνουν βόλτες γύρω από την πόλη, περνάνε από το McDrive (ω ναι! στην Ελβετία τα McDonalds βασιλεύουν ακόμα), παραγγέλνουν τα burgers τους και τα τρώνε στο αυτοκίνητο ενώ ο μικρός κοιμάται στο πίσω κάθισμα.
  • Ευελιξία! Και χιούμορ.
  • Βράδυ Παρασκευής και είχαμε επίσκεψη της οικογένειας από την Bienne, την 1η δηλαδή του μικρού Παναγιώτη σπίτι μας. Και κάναμε όλοι μαζί μπάνιο τον Στέφανο, και παίξαμε και κοιμήθηκε ήσυχα - ήσυχα ώστε να τα πούμε και εμείς λιγάκι.
  • Και το πσκ πέρασε με πολύ Στέφανο, πολύ ήλιο, πολλές ώρες εκτός σπιτιού. Πολύ όμορφα δηλαδή.
  • Το Σάββατο αφού κάναμε την τοπική μας γύρα για δουλειές, οδηγήσαμε μέχρι το κοντινό Chaux de Fonds, μία από τις 2 πόλεις του καντονιού που φημίζονται για την ωρολογοποιία τους.
  • Έτσι, επισκεφθήκαμε το Διεθνές Μουσείο Ωρολογοποιίας, το οποίο είναι μικρό, πολύ όμορφο (από αρχιτεκτονικής πλευράς μέχρι εικαστικής, εκθεμάτων κτλ) και κάναμε ένα flash back στις περιόδους όπου ένα ρολόι τσέπης ήταν status quo και η βιομηχανική επανάσταση αναζητούσε λύσεις ώστε να συγχρονιστεί ολόκληρη η πόλη.
  • Και από τους 12 βαθμούς κοντά στη λίμνη, στο ορεσίβιο Chaux de Fonds πέσαμε στους 3.
  • Αγοράσαμε πανέμορφα, μακρυά, λεπτά και γεμάτα μπουμπούκια κλαδιά κερασιάς. Και είναι ήδη τόσο όμορφα! Φανταστείτε όταν θα ανθίσουν.
  • Βγάλαμε και όμορφες, φωτεινές φωτογραφίες στην καθιερωμένη φωτογράφιση του Στέφανου (αυτή τη φορά για τους 10 μήνες).
  • Και κάναμε ωραία video calls με συγγενείς και φίλους.
  • Κυριακή πρωί βγήκε ο συνοδοιπόρος για τρέξιμο, και το μεσημεράκι μάς έκανε την χάρη ο μικρός και κοιμήθηκε 1,5 ώρες!
  • Μεσημεριανό στο καινούργιο σπίτι του φίλου Κώστα, με εξαιρετικό φαγητό (τι οσομπούκο, τι πίτα με κοτόπουλο και πιπεριές, τι caprese) και μηλοπιτάκια που του φτιάξαμε εμείς.
  • Και συμμετείχε και ο Στεφανάκος στο φαγητό. Ήσυχα και ωραία.
  • Του αρέσουν τόσο τα μανταρίνια που σκαρφαλώνει στην ραφιέρα των φρούτων, αρπάζει ένα και αρχίζει με το 1 του δόντι να το δαγκώνει. Και τα καταφέρνει και κάνει τρύπα στη φλούδα! Του το καθαρίζουμε και το τρώει σε δευτερόλεπτα!
  • Σιγά-σιγά εξοικειώνεται και με το γιαούρτι γιατί με την κρέμα δημητριακών τον τελευταίο καιρό δεν τα πάει πολύ καλά.
  • Και εκεί που καθόμουν (Καθαρή) Δευτέρα πρωί στον υπολογιστή, το σπίτι γέμισε με τιτιβίσματα! Γέμισαν τα δέντρα με πουλάκια. Που σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: έρχεται η Άνοιξη! Τι ευτυχία!
  • Και είδα όλως τυχαίως ένα βίντεο από έναν γάμο στη Σίφνο και αναπόλησα.
  • Είναι οι δημόσιες υπηρεσίες μάλλον παντού, πάνω-κάτω τα ίδια. Κάθε υπάλληλος και μία νέα περιπέτεια. Ανανέωση για πολλοστή φορά λοιπόν της άδειας παραμονής μας και αυτή τη φορά μας ζήτησαν και διαβατήριο. Σαν να πηγαίνεις στην Ελλάδα με ταυτότητα και να σου ζητούν... ταυτότητα.
  • Ανησυχίες, στεναχώριες και προβληματισμοί με τον παιδικό σταθμό που οδήγησαν σε meeting. Ουφ. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν είναι αντικειμενικό.
  • Τίποτα δεν είναι δεδομένο, γενικά. Κάθε φορά που πρέπει να μεταφέρω αγκαλιά τον Στέφανο από το αυτοκίνητο στον 3ο όροφο, για παράδειγμα, σκέφτομαι πόσο δεδομένο έχουμε στην Ελλάδα το ασανσέρ. Και πόσα ακόμη.... Και δεν τα εκτιμάμε κιόλας.
  • Γιατί κάθε φορά (μα κάθε) που τον παίρνει ο ύπνος στο αυτοκίνητο, ξυπνάει κατά την μεταφορά του στο σπίτι και βεβαίως αρνείται να ξανακοιμηθεί. Και ας είναι πτώμα. Και ας μην έχει κοιμηθεί λεπτό από τις 06.00 που ξύπνησε.
  • Την Τρίτη είχαμε γυναικεία συνάντηση εδώ, σπίτι, με την Ρόζα και την Έλενα (και τον Στέφανο και τον Παναγιώτη βεβαίως - βεβαίως) και μεταξύ ταϊσμάτων, νανουρισμάτων, αγκαλιών, καταφέραμε και τα είπαμε, και γελάσαμε, και ήπιαμε τα τσάγια μας.
  • Και από το απόγευμα, κατέφτασε και ο μπαμπάς Γιάννης και η νεο-αφιχθείσα οικογένεια του Λάζαρου με την καινούργια μικρή φίλη του Στέφανου, Χριστίνα.
  • Τρία μωρά δηλαδή για πρώτη φορά μαζί. Και ο Στεφανάκος ήταν τόσο ενθουσιασμένος και χαρούμενος! Πήγαινε δίπλα τους, τους ακουμπούσε, τους έπιανε το χέρι, τους χάιδευε τα μαλλιά, τους μιλούσε. Κοιτούσε μία τα μωρά μία εμάς και χοροπήδαγε.
  • Φτιάξαμε και μια γρήγορη μακαρονάδα και χωριστήκαμε το βραδάκι χαρούμενοι και χορτάτοι.
  • Η εβδομάδα κόπηκε στη μέση με μία ωραιότατη, τοπική αργία την Τετάρτη!
  • Έτσι, κάναμε τη βόλτα μας στη Βέρνη όπου επισκεφτήκαμε και το μικρό, ελληνικό μπακάλικο. Και είναι η ελληνική φιλοξενία - γενναιοδωρία (όταν την συναντάς) τόσο συγκινητική! Ο κύριος Αποστόλης μας γέμισε μπισκότα για τον Στέφανο, σοκοφρέτες για εμάς, ωραίες ιστορίες και αισιοδοξία.
  • World Pancake Day! Και εννοείται την γιορτάσαμε (έστω με λίγη καθυστέρηση) και φτιάξαμε blueberry pancakes και φάγαμε και οι 3.
  • Ναι, έχει ωραία πεζοδρόμια για να περπατήσεις με το καρότσι, και ναι, σταματούν τα αυτοκίνητα στη διάβαση να περάσεις, αλλά τα Ελβετικά εστιατόρια και καφέ δεν έχουν τις προδιαγραφές για να φιλοξενήσουν οικογένειες, και μάλλον δεν θέλουν κιόλας.
  • Σε αρκετά μαγαζιά απαγορεύονται τα καρότσια (πρέπει να τα αφήσεις έξω και να πάρεις το μωρό αγκαλιά) και σε ακόμη περισσότερα απλά δεν υπάρχει παιδικό καρεκλάκι ώστε να κάτσει άνετα και ωραία ολόκληρη η οικογένεια.
  • Για αυτό και εγώ προνόησα, και ενόψει και του Παχαλιάτικου ταξιδιού μας, παρήγγειλα πτυσσόμενο καθισματάκι που δένει σε καρέκλα και που κλείνει σε ωραιότατο, μικρό backpack.
  • Για να μας μπει καλά ο Μάρτης, η φίλη Ρόζα μάς έφτιαξε τα οικογενειακά μας μαρτάκια! Και τα φορέσαμε και οι 3 με υπερηφάνεια! Ευχαριστούμε!
  • Και την Πέμπτη συναντηθήκαμε -επιτέλους- με τον Τσέσκο για τη γνωστή ανταλλαγή γλωσσών.
Καλό Σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Μήνας ♥10


Παιδικός σταθμός, κακαριστικά γέλια και αέναες προσπάθειες να περπατήσει. Αυτό το τρίπτυχο συνοψίζει τον Φεβρουάριό μας. Αν διαρκούσε περίπου 10-12 ημέρες. Γιατί τις υπόλοιπες 15, γέμισε με κλάματα, και μύξες και στεναχώριες. Πολλές αλλαγές, αναπάντεχες, δύσκολες. Ευελιξία, προσαρμοστικότητα, υπομονή, επιμονή και αισιοδοξία. Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes