Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2020

How was your week?


  • Υπογραφές, υπογραφές, υπογραφές!
  • Και αφού τα προλάβαμε όλα και συνεργαστήκαμε εξαιρετικά με τόσες διαφορετικές ειδικότητες και τόσο διαφορετικούς επαγγελματίες, παραλάβαμε τον μικρό από το σχολείο και βγήκαμε για βόλτα.
  • Πατίνι λοιπόν δίπλα στη λίμνη, και αγώνες, και γέλια, και λιμνούλες, και εμπορικό κέντρο για σούπερ-μάρκετ (να δούμε αν θα έχει κάτι μικρούλι και για εμένα μαμά) και σπίτι για μαγειρέματα και παιχνίδια.
  • Πόσο όμορφο, ηλιόλουστο (σχεδόν ανοιξιάτικο!) και γεμάτο σαββατοκύριακο!
  • Όλο το πρωί του Σαββάτου το περάσαμε λοιπόν έξω με πατίνια και βόλτες και ήλιο και καφέ.
  • Και το μεσημέρι καταφέραμε να κοιμηθούμε και οι 3 (μπαμπάς και γιος δίπλα - δίπλα στον καναπέ, κάτω από το κάστρο που είχαν φτιάξει με τα μαξιλάρια), και ξυπνήσαμε σχετικά αργά οπότε παραμείναμε εντός με ταινία, παιχνίδια, ποδόσφαιρα....
  • Την Κυριακή φάγαμε όλοι μαζί πρωινό σπίτι μας με τους φίλους (waffles, croissants, μαρμελάδες...) και μετά ανηφορίσαμε προς το βουνό, με τα έλκηθρα και τα αδιάβροχά μας προς αναζήτηση χιονιού.
  • Και χιόνι βρήκαμε, όχι εξαιρετικής ποιότητας αλλά οκ, και τα 2 πιτσιρικάκια, ο Στέφανος και η Χριστίνα, ξεσάλωσαν με τα έλκηθρα ξανά και ξανά. Πρώτη φορά μόνοι τους να τα οδηγούν σαν go carts!
  • Είχε όμως έναν αέρα και ένα κρύο! Πω πω...
  • Επιστροφή λοιπόν σπίτι, αποτυχημένη απόπειρα ξεκούρασης και δική μου αναχώρηση για το baby shower της αγαπημένης Έλενας στο αγαπημένο Farel Bistro στην Μπιλ.
  • Εκεί μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά κοπέλες + 2 μωρά, ήπιαμε, τα είπαμε, χαζέψαμε την έκθεση με τα χειροποίητα ρούχα και αξεσουάρ και αποχωριστήκαμε αναμένοντας την άφιξη της μικρής Βιολέττας εκεί κατά τις 11 Μάρτη.
  • "Μαμά, σε αγαπώ πολύ". Και εγώ Στεφανάκο μου. "Να μείνεις τότε εδώ". Για λίγο θα λείψω αγάπη μου. "Θα ξανάρθεις ε;" Βεβαίως! "Ωραία! Την μπεζ σκιά να βάλεις".
  • Δευτέρα και Τρίτη ξεκίνησα με χαρά και ηρεμία από το σπίτι και έφτασα αισίως στη δουλειά μετά από 1,5 ώρες (ατύχημα και τις 2 ημέρες!). Well well...
  • "Μαμά, πηγαίνεις φουλ όταν οδηγείς ε; Σαν τις φόρμουλες. Με τον μπαμπά δεν μπορούμε να σε βρούμε."
  • Αισίως στείλαμε και το γράμμα στην μεσιτική ανακοινώνοντας την αναχώρησή μας, σε 3+ μήνες από τώρα.
  • Είμαστε τυχεροί γιατί βάσει αυτού του συμβολαίου απλά πρέπει να ενημερώσουμε 3 μήνες νωρίτερα χωρίς όμως κάποια δεσμευτική ημερομηνία όπως στο προηγούμενο σπίτι όπου οι "αναχωρήσεις" προβλέπονταν 3 φορές μες στο έτος. Ελβετία.
  • Για να δούμε όμως πώς θα κυλήσει και αυτή η διαδικασία.
  • Την Τρίτη αντί για lunch break κάναμε pilates με την αγαπημένη Jessica στο γυμναστήριο της εταιρείας και από τα πρώτα λεπτά συνειδητοποίησα ότι η δασκάλα ήταν Ελληνίδα (από την προφορά εννοείται). Και βεβαίως ήταν! Η Ελληνίδα και πολύ γλυκιά Βιβή!
  • Μία ωρίτσα διάλειμμα ή μία ωρίτσα γυμναστική ή μία ωρίτσα εκτός γραφείου αρκεί για να σου αλλάξει όλη την εργασιακή σου καθημερινότητα.
  • Τετάρτη και η ημέρα ξεκίνησε με χιονόνερο, κρύο και αέρα! Από τους 16 βαθμούς πέσαμε στους 2!
  • Και ξαφνικά το μεσημέρι με παίρνει τηλέφωνο ο συνοδοιπόρος ότι πηγαίνει στον παιδικό να πάρει τον Στέφανο που χτύπησε!
  • Εν ολίγοις, έπεσε την ώρα που έτρωγε ο κακομοίρης (γιατί έπαιζε με την καρέκλα του) και χτύπησε την άκρη του ματιού του (1 χιλιοστό από το μάτι!) στην άκρη του τραπεζιού και έκανε πληγή και έτρεχαν αίματα... καταλαβαίνετε.
  • Ευτυχώς στο νοσοκομείο μας είπαν ότι δεν χρειάζεται ράμματα και έτσι επιστρέψαμε σπίτι, κοιμήθηκε ο μικρούλης και μετά μας εξιστορούσε ξανά και ξανά τι έγινε.
  • Το πρωί βέβαια, το μάτι είχε πρηστεί και είχε κλείσει λιγάκι! Σαν τους boxers! Ο γλυκός μου!
  • Και για πρώτη φορά τον φετινό χειμώνα, την Πέμπτη ξυπνήσαμε και είχε μία τόση δα στρώση χιονιού!
  • Τα νέα του κορονοϊού δεν χρειάζεται να σας τα μεταφέρω. Κρούσματα πλέον και σε Ελλάδα και σε Ελβετία. Τι ζούμε.
Καλό σαββατοκύριακο! Τριήμερο για τους τυχερούς εν Ελλάδι!
ανδριάνα

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020

Oeschinensee


Μια χώρα χωρίς θάλασσα θα ήταν τόσο μα τόσο λειψή, και μίζερη! Η Ελβετία όμως, που είναι μία τέτοια χώρα, χωρίς πρόσβαση σε θάλασσα, δεν είναι μίζερη για έναν και μόνο λόγο, τις λίμνες και τα ποτάμια της! Είναι απλά παντού! Και έτσι μια χώρα χωρίς έξοδο στη θάλασσα είναι γεμάτη από το υγρό στοιχείο, προσφέροντας αυτή την ασυναγώνιστη αίσθηση άπλας, δροσιάς, ανανέωσης, ηρεμίας (ακόμα και όταν είναι όλα είναι απλά παγωμένα!). Οι Ελβετικές λίμνες είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του φυσικού πλούτου της χώρας και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά της κομμάτια. Είναι τόσο μα τόσο όμορφες! Συχνά βρίσκονται στο επίκεντρο καθώς ολόκληρες πόλεις έχουν χτιστεί γύρω τους (η Γενεύη, η Ζυρίχη αλλά και το μικρό μας Neuchatel είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα) και άλλες φορές επειδή αποτελούν δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς καθώς βρίσκονται σε υψόμετρο, περιτριγυρισμένες από δάση και πίστες του ski και chalets.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

How was your week?


  • Τι όμορφο, ηλιόλουστο και γεμάτο πσκ! Πόσο το ευχαριστηθήκαμε!
  • Η Παρασκευή σήμανε την πρώτη μου ever συνάντηση εκτός του παιδικού σταθμού με την πρώην -γραμματέα Rute. Άλλαξε δουλειά από τον Δεκέμβρη και καταφέραμε να κρατήσουμε επαφή και αυτό ήταν το πρώτο μας lunch break στο παραλίμνιο Les Bains des Dames! Και η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα, και γνωριστήκαμε πιο προσωπικά πια και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για ακόμη ένα Friday lunch break τον Μάρτιο.
  • Αγκαλιά με το laptop, συνέχισα στο κέντρο με καφέ και δουλειά και το απόγευμα συνάντησα τα αγόρια μου για το πρώτο ever ελβετικό κούρεμα του Στεφανάκου.
  • Έτσι, τον πήρα αγκαλιά, καθίσαμε, του έβαλαν στη μικρή οθονούλα να δει Cars και η κομμώτρια τον κούρευε πάνω από μισή ώρα με ηρεμία και συνεργασία. Και άλλαξε τόσο πολύ το προσωπάκι του με το νέο του, πιο κοντό μαλλί! Και του πάει πολύ (τι θα έλεγε η κουκουβάγια μαμά;). Και του άρεσε και εκείνου πολύ και όλο κοιταζόταν στον καθρέφτη και χαμογελούσε!
  • Για να "εορτάσουμε" λοιπόν το νέο μαλλί και τον Άγιο Βαλεντίνο, κατευθυνθήκαμε στο ιταλικό του κέντρου για μακαρόνια και παγωτό.
  • Το Σάββατο ήταν η δική μου σειρά για beaute και έτσι κατέβηκα στο κέντρο από νωρίς και το μεσημεράκι συνάντησα τα αγόρια που βόλταραν με το πατίνι.
  • Περπατήσαμε, χαζέψαμε, τσιμπήσαμε στον άλλον ιταλό Fiorello, κάναμε τις δουλειές μας και τα ψώνια μας και γυρίσαμε πτώμα σπίτι καθώς, πρώτον, είμασταν ξύπνιοι από τις 06.00 (πρωτότυπο!) και δεύτερον, δεν είχαμε σταματήσει να περπατάμε τόσες ώρες.
  • Έτσι, ευτυχώς, ο μικρός κοιμήθηκε και μαζί του και εμείς για σχεδόν 2 ώρες!
  • Αναπροσαρμογή των απογευματινών σχεδίων και τελικά υποδεχτήκαμε τους φίλους σπίτι για καφέ και μπισκότα και παιχνίδι.
  • Και την προσέχει τόσο ο Στέφανος την Άννα-Μαρία που είναι μικρότερη! Και στο τέλος όλο την αγκάλιαζε και της έδινε φιλιά!
  • Κυριακή και το πρόγραμμα είχε εκδρομή με φίλους. Προορισμός η λίμνη Oeschinensee στα 1.500 μέτρα!
  • Οδήγηση λοιπόν για κάτι λιγότερο από 1,5 ώρες, συνάντηση με τους φίλους, μικρό τελεφερίκ και … ουάου! Τόσο χιόνι δεν το περιμέναμε! Όλα λευκά, με έναν εκπληκτικό ήλιο  και ότι λογής δραστηριότητες μπορείτε να φανταστείτε! Από σκι (εννοείται) και έλκηθρα, μέχρι πεζοπορία και ψάρεμα στην παγωμένη λίμνη.
  • Η πεζοπορία μέχρι τη λίμνη μες στο χιόνι δεν ήταν εύκολη υπόθεση, ειδικά με τα μικρά, αλλά τα καταφέραμε περίφημα, με τον Στεφανάκο να τρώει χιόνι και να ξεκαρδίζεται, να κάνει μεγάλες λακούβες πηδώντας, να γλιστράει σαν να κάνει snowboard (στο πλάι παρακαλώ) και να σκαρφαλώνει όπου βρει.
  • "Κοίτα μαμά, είμαι ορειβάτης εγώ".
  • Πόσο εντυπωσιακό τοπίο! Πόσο επιβλητικό! Τα βουνά φάνταζαν σαν ψεύτικα! Ούτε που διακρίνεται ο Στεφανάκος στην πιο πάνω φωτογραφία. Bernese Oberland σε όλο της το μεγαλείο.
  • Αυτά θαυμάζαμε για τις υπόλοιπες 2-3 ώρες, υπό τον ζεστό ήλιο, με φαγητό, καφέ, καλή παρέα, συζητήσεις και παιχνίδια.
  • Επιστροφή σπίτι, ανασυγκρότηση και ύπνος.
  • Και η Δευτέρα σήμανε την χειμερινή εβδομάδα διακοπών για τα σχολεία του καντονιού Vaud άρα .... κίνηση μηδέν! Γιούπι.
  • Και το βράδυ φάγαμε "λουλουδάκι" (κουνουπίδι δηλαδή) με σπιτικές κροκέτες ψαριού.
  • Και πέτυχε έναν φίλο μας ο Στεφανάκος στον παιδικό σταθμό και του λέει "εγώ θα πάω με τον μπαμπά μου στην Ιταλία να δούμε ποδόσφαιρο". Και του απαντά ο φίλος "Αλήθεια; Δεν μου είπε κάτι ο μπαμπάς σου.", και του απαντά ο μικρός "α, δεν του το έχω πει ακόμα".
  • Και η εργασιακή εβδομάδα κύλησε όμορφα και ήσυχα, με τα 2/3 της ομάδας να είναι εκτός σε επαγγελματικό ταξίδι, και εμένα με την Τζέσικα να δοκιμάζουμε πρώτη φορά το γυμναστήριο της εταιρείας. Τριάντα λεπτά ήταν αρκετά για να μην μπορούμε να περπατήσουμε την επομένη! Μα τι σκεφτόταν η δασκάλα; Πόσο γελάσαμε όμως.
  • Και την Πέμπτη είχε τόσο όμορφη μέρα που πήραμε το φαγητό μας και βγήκαμε στη λίμνη για το lunch break.
  • Μέσα σε όλα, έκλεισαν και οι γονείς μου εισιτήρια να μας επισκεφθούν εκεί στα τέλη Μαρτίου! Τι καλά!
  • "Τόοοσο πολύ με αγαπάτε εσείς! Από εδώ μέχρι την άλλη άκρη του τοίχου". Ο Στεφανάκος μας το πρωί της Παρασκευής!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

How was your week?

  • Busy, busy, busy τριήμερο!
  • Και στο δεύτερο μισό της Παρασκευής είχαμε μία μακράααα συνάντηση με τον mortgage broker μας.
  • Τι πονοκέφαλος όλοι αυτοί οι αριθμοί, και οι αλχημείες, και οι αλγόριθμοι, και τα σενάρια... ουφ. Κανονική επιστήμη! Βάλαμε όμως τα δυνατά μας και φτάσαμε σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο κατανόησης!
  • Και με αυτό το κεφάλι - καζάνι συνεχίσαμε οι 2 μας για ένα γρήγορο καφέ στο κέντρο της πόλης πριν παραλάβουμε το φιστίκι.
  • Και το βραδινό πρόγραμμα είχε vegan ομαδική μαγειρική με τους φίλους Πολωνούς οι οποίοι παρακολούθησαν ένα σεμινάριο vegan - Italian cooking και είπαμε να μοιραστούμε τις γνώσεις.
  • Έτσι κατέφτασαν με μία τσάντα όλο καλούδια και καθίσαμε οι 5 μας (εννοείται και ο Στέφανος) και μαγειρέψαμε, και φάγαμε, και ήπιαμε, και παίξαμε, και γελάσαμε.... Εξαιρετικά!
  • Και το μενού είχε σαλάτα με σταφίδες και μήλο, ριζότο με κουρκουμά, λεμόνι και αρακά, caponata με μελιτζάντες, ελιές, ντομάτα, κάπαρι και chocolate pudding cake με παγωτό.
  • Και ο μικρός μάς χαιρέτησε και κοιμήθηκε με τον μπαμπά του, και καταφέραμε να μείνουμε και λίγο οι 4 μας με ησυχία.
  • Σάββατο και ξεκινήσαμε νωρίς για μία ακόμα, πιο λεπτομερή αυτή τη φορά επίσκεψη στο υποψήφιο, νέο μας σπίτι. Και ο ήλιος έλαμπε, και όντως εντοπίσαμε μικρο-ατέλειες αλλά επιβεβαιώσαμε ότι είναι ένα πολύ όμορφο σπίτι, ταιριαστό στις ανάγκες μας και το στυλ μας. 
  • Φεύγοντας κατευθυνθήκαμε στο γειτονικό, μικρό και τόσο γραφικό Lutry για βόλτα παραλίμνια, με ήλιο και εκπληκτική θέα, και πατίνι, και μέσα σε μισή ώρα είχαμε 2 ελληνικές εκπλήξεις: πρώτα το μαγαζάκι Y και μετά την Ραφαέλα, σερβιτόρα στο ιταλικό εστιατόριο La Barca.
  • Στη διαδρομή για το αυτοκίνητο ζήσαμε και μία once in a lifetime εμπειρία με έναν πιτσιρικά εκεί γύρω στα 8-9 που είχε χαθεί! Oh my!
  • "Pardon monsieur, je suis perdu!"
  • Έπρεπε να πάρει το λεωφορείο να πάει στην γιαγιά του αλλά αποφάσισε να περπατήσει και …. χάθηκε.
  • Ευτυχώς μιλούσε πολύ καλά αγγλικά, δυστυχώς δεν είχε κανένα στοιχείο επικοινωνίας (ούτε κινητό δικό του αλλά ούτε τους αριθμούς τηλεφώνων ή τις διευθύνσεις της οικογενείας του) αλλά βγάλαμε ευτυχώς άκρη μετά από πολύ σκέψη και πολλά σενάρια, μέσω ενός αστυνομικού. Φιου...
  • Και το βράδυ είχαμε movie night με το 1917. Εντυπωσιακή, μονοκάμερη σκηνοθεσία και ο πόλεμος από μια πιο ανθρώπινη και προσωπική ματιά.
  • Και την Κυριακή είχαμε την ετήσια, καθιερωμένη γιορτή των Ελλήνων του Neuchatel, την κοπή της πίτας με λίγα λόγια.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά 50αριά ενήλικες και 20 πιτσιρίκια, και τσιμπήσαμε, ήπιαμε, τα είπαμε, χορέψαμε.
  • Και κάθε φορά που πήγαινε ο συνοδοιπόρος να βρει τον Στέφανο εκείνος του έλεγε "φύγε μπαμπά, πήγαινε και εσύ στους φίλους σου".
  • Και εκεί που συζητούσα αμέριμνη με κάποιον, ακουγόταν από το κέντρο της αίθουσας μια φωνή "μαμάαααααα, πιπί!".... χαχα.. Και τρέχαμε να πάρουμε το καθισματάκι και να πάει τουαλέτα.
  • Πόσο έχει μεγαλώσει! Και τι ευτυχία είναι αυτή που πλέον είναι σε ηλικία που κινείται ανεξάρτητα και παίζει και τρέχει και δεν έχεις καμία έγνοια!
  • Όπως καταλαβαίνετε, επιστρέψαμε σπίτι αργά το απόγευμα, πτώμα και οι 3!
  • Και η εβδομάδα ξεκίνησε με τα γενέθλια της μαμάς μου (πολλοί οι κοντινοί μου υδροχόοι!), και συνεχίστηκε με tempête, τον Στεφανάκο με βήχα (τόσο δυνατό που μας ξυπνούσε και τους 3 μες στη νύχτα), καραμπόλα 5 αυτοκινήτων την Τετάρτη (με το αναμενόμενο μποτιλιάρισμα), βροχή και ηρεμία.
  • Και αυτές τις σημαδιακές ημέρες (γιορτές, εορτασμοί, γάμοι....) οι αποστάσεις σαν να φαντάζουν μεγαλύτερες.
  • Λάβαμε και την πρώτη ever πρόσκληση σε παιδικό, γενέθλιο πάρτυ από έναν συμμαθητή του Στεφανάκου. Σε παιδικά πάρτυ έχουμε πάει πολλά αλλά ποτέ σε μια οικογένεια που δεν γνωρίζουμε. Και με βλέπω να πηγαίνω μόνη με τον μικρό, να εξασκήσω τα γαλλικά μου.... oh mon dieu!
  • Και η εργασιακή εβδομάδα θα μπορούσε να πάει καλύτερα (ιδιαίτερα από ψυχολογικής άποψης) αλλά επιβιώσαμε οπότε πάμε για άλλα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2020

How was your week?


  • Παρασκευή και επαναλήφθηκε (δυστυχώς) το σκηνικό της προηγούμενης Παρασκευής: σπίτι με τον μικρό ο οποίος σήκωσε πυρετό από το προηγούμενο απόγευμα.
  • Έτσι, παίξαμε, δουλέψαμε, κάναμε δουλειές, κοιμήθηκε (με τα χίλια ζόρια αλλά για 2 σχεδόν ωρίτσες τελικά), φάγαμε και το απογευματάκι είπαμε να ξεσκάσουμε λιγάκι και μας παρέλαβε ο συνοδοιπόρος για μια βόλτα στο κέντρο της πόλης με ωραίο - παγωμένο ήλιο.
  • Πόσο καιρό είχαμε να κατέβουμε στο κέντρο!
  • Και το Σάββατο είχαμε πρωινή αναχώρηση για Γαλλία. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: σέρβις για το αυτοκίνητο και σούπερ - μάρκετ για εμάς.
  • Και κοιτώντας την προηγούμενη απόδειξη συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε να επισκεφθούμε το γαλλικό σούπερ-μάρκετ από τον περασμένο Μάρτιο, λίγο δηλαδή πριν ξεκινήσω δουλειά.
  • Όλα πήγαν λοιπόν περίφημα, επιστρέψαμε σπίτι για τακτοποίηση, ο Στεφανάκος απύρετος, φάγαμε, ξεκουραστήκαμε και το απόγευμα επισκεφθήκαμε την Νινίνα και τους φίλους που ετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα του επαναπατρισμού! Μετρούν ήδη αντίστροφα! Πω πω!
  • Και έτσι είχαμε πολλά να συζητήσουμε, στην αρχή με καφέ και κουλουράκια και μετά με πίτσες και μπύρες (αρμένικη βίζιτα).
  • Κυριακή και είχαμε μεσημεριανή επίσκεψη στην Ρόζα και τον Βασίλη, παρέα με τους φίλους από την Μπιλ, για σπιτικό κέικ σοκολάτας, καφέ, παιχνίδι, συζητήσεις.... Και έφτασε σχεδόν απόγευμα με αυτά και με εκείνα, με όλες τις εξελίξεις και αναλύσεις, και φεύγοντας δανειστήκαμε και την 2η τηλεόραση των φίλων ως μέση λύση μέχρι να δούμε τι θα γίνει με τη δική μας.
  • Δευτέρα και πίσω στις δουλίτσες μας! Και η μισή εβδομάδα ήταν βροχερή και μουντή και η άλλη μισή τόσο ηλιόλουστη!
  • Και την Τρίτη είδαμε και το πρώτο χιόνι στην πόλη της Λωζάνης! Δεν κράτησε πολύ αλλά ήταν τόσο όμορφο!
  • Και το βραδινό μάθημα της γιόγκα είχε ώμους και τεντώματα με τη βοήθεια των υμάντων.
  • Και στη δουλειά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι κάπως μαγκωμένη, έως και αγχωτική αλλά εμείς, η μικρή ομάδα των 3 κοριτσιών, προσπαθούμε να διατηρούμε το ηθικό μας και να βλέπουμε κάθε μέρα ξεχωριστά. Και τα καταφέρνουμε προς το παρόν.
  • Και την Πέμπτη, εκεί κατά τις 17.00, ένας από τους συναδέλφους που έχει πιεστεί αρκετά αυτές τις εβδομάδες, μας ξεσήκωσε (σαν εντολή ήταν!) και με μια κίνηση σηκωθήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, πήγαμε στο μαγαζάκι που έχουμε στον όροφό μας, αγοράσαμε τις μπύρες μας, πήραμε το ασανσέρ, ανεβήκαμε στον 12ο όροφο και βγήκαμε στην μυστική ταράτσα με την εκπληκτική θέα! 
  • Πόσο αλλάζει η διάθεση όταν αλλάζει το σκηνικό!
  • Έτσι, με μια μπύρα στο χέρι, χωρίς καν μπουφάν, απολαμβάνοντας το κρύο και τον ήλιο, γελάσαμε τόσο πολύ, και χαλαρώσαμε.
  • Πόσους υδροχόους έχω στη ζωή μου! Έτσι, ο γενέθλιος Φεβρουάριος ξεκίνησε ήδη με την αγαπημένη μου αδελφή και τον "αδελφό" Georgy.
  • Έφτασε και πακέτο από την γιαγιά Λένα με δώρο - έκπληξη στον Στεφανάκο μία στολή Marshall -Paw Patrol για τις απόκριες! Με αυτήν κοιμήθηκε το βράδυ!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2020

Focus on YOUR story


"Focus on your story". Αυτό είχε γράψει πρόσφατα μία πρώην συνάδελφος στον facebook wall της (έχουν και τα θετικά τους τα κοινωνικά δίκτυα). Χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες και επεξηγήσεις. Και μου τράβηξε την προσοχή αμέσως. Και για εβδομάδες ερχόταν ξανά και ξανά στο μυαλό μου αυτή η φράση ως υπενθύμιση σε όλα όσα συνέβαιναν -ειδικά στον επαγγελματικό μου τομέα. Γιατί νομίζω ότι πέφτουμε συχνά στην παγίδα της σύγκρισης. Πού βρίσκομαι εγώ και που βρίσκεται η διπλανή μου. Τι έχω κατορθώσει εγώ στα 30 μου και τι οι άλλοι. Πού βρίσκομαι και πού θα μπορούσα να βρίσκομαι. Τι λάθη έκανα και γιατί. Τι περίμενα από τον εαυτό μου και πώς με απογοήτευσε. Τι περίμενε η κοινωνία από εμένα και πόσα έχω τελικά καταφέρει. 

Τι φοβερό βάρος! Τι ανούσιες σκέψεις και συγκρίσεις! Πω πω! Τα συνειδητοποιώ γράφοντάς τα αλλά βεβαίως πέφτω και εγώ στην παγίδα. Γιατί η πορεία δεν είναι συνήθως μια ευθεία, ανοδική γραμμή αλλά μάλλον μια ελικοειδής, με στροφές, πισωγυρίσματα, ανηφόρες και κατηφόρες. Έτσι και εγώ, ενώ στην ελληνική μου επαγγελματική πορεία είχα μία σχετικά σταθερά ανοδική πορεία και είχα καταφέρει αρκετά στα δικά μου μάτια, με το κενό της μητρότητας και της "ξενιτιάς", και με τα τόσο διαφορετικά διεθνή δεδομένα, επέλεξα ή αναγκάστηκα (όπως το πάρει κανείς) να κάνω κάποια βήματα πίσω και να επανεκκινήσω τη -διεθνή αυτή τη φορά- καριέρα μου. Έτσι, τα τέλη της δεκαετίας των 30 δεν με βρίσκουν εκεί που μάλλον θα ήμουν αν είχα παραμείνει στην Ελλάδα αλλά σε μία χαμηλότερη θέση σε πολύ μεγαλύτερη όμως εταιρεία. Έτσι, πέφτω και εγώ στην παγίδα να με συγκρίνω με τους ντόπιους συναδέλφους ή με όσους έκαναν αυτή την μετάβαση σε πολύ νεαρότερη ηλικία (συνήθως ως φοιτητές) με τους οποίους συχνά μας χωρίζει μια δεκαετία αλλά κάποιοι έχουν ήδη "προπορευτεί" (λες και μιλάμε για κάποιου είδους αγώνα!). Και με πιάνει το παράπονο κάποιες φορές. Και προσπαθώ να βρω το λάθος ενώ απλά δεν υπάρχει. Γιατί ο δρόμος είναι προσωπικός, υποκειμενικός, μοναδικός. Γεμάτος επιλογές  -τόσο ουσιώδεις αλλά και τόσο τυχαίες κάποιες φορές. Γεμάτος ορόσημα, εσωτερικά και εξωτερικά, "θέλω", "πρέπει", προτεραιότητες, συνειδητοποιήσεις. Κανείς δε βαδίζει στον ίδιο δρόμο. Κανείς. Γιατί κανείς δεν είσαι εσύ, γεννημένος τότε, μεγαλωμένος έτσι, σε αυτό το μέρος του πλανήτη, υπό εκείνες τις συνθήκες, με αυτές τις σπουδές, και εκείνες τις εμπειρίες, και τις επιλογές, και τη διαδρομή.

Δεν είναι εύκολο όταν οι πιο κοντινοί σου συνάδελφοι κινούνται ακόμα στα τέλη της δεκαετίας των 20 - άντε αρχές των 30 ενώ εσύ ετοιμάζεσαι για τα δεύτερα "άντα" αλλά it is what it is. Και η δική μου ιστορία είναι πολύ διαφορετική από τη δική τους. Ούτε καλύτερη, ούτε χειρότερη. Απλά διαφορετική. Όπως και οι στόχοι μας, οι προτεραιότητές μας, οι οικογενειακές μας καταστάσεις, το παρελθόν, το παρόν και προφανώς και το μέλλον μας. Έτσι, όλοι πορευόμαστε στον μοναδικό δρόμο που έχουμε χαράξει και απλά προσπαθούμε ο δρόμος αυτός να μας αντιπροσωπεύει, να μας γεμίζει, να μας αξίζει και να μας κάνει υπερήφανους. Focus on YOUR story λοιπόν.

ανδριάνα

Shareaholic

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes