Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

New Year Resolutions -2018


New year resolutions. Αν ανατρέξετε σε παλαιότερες, αντίστοιχές μου αναρτήσεις, ίσως να παρατηρήσετε ότι αυτοί οι νέοι στόχοι της εκάστοτε χρονιάς ήταν μάλλον λίγο - πολύ γενικοί. Ίσως και ασαφείς. Τώρα το συνειδητοποιώ. Τώρα που έχω αλλάξει -παρέα με την καθημερινότητά μου. Τώρα που νοιώθω ότι ξέρω τι θέλω γιατί ξέρω τι μου λείπει. Μου είναι όλα πλέον πιο συγκεκριμένα. Ίσως τότε (που δεν ήμουν μαμά, δεν ζούσα σε μια ξένη χώρα, δεν περνούσα τις περισσότερες ώρες σπίτι) να με κάλυπτε η καθημερινότητά μου. Να μην χρειαζόμουν "ριζικές" αλλαγές. Ή να μην τις είχα εντοπίσει ώστε να γίνουν απτές. Έτσι, παρέμεναν σε ένα λίγο ονειροπόλο επίπεδο. No no no... όχι φέτος. Όχι για το 2018. Γιατί μετά από σχεδόν 3 χρόνια εγκυμοσύνης και μητρότητας, νομίζω ότι ξέρω πολύ καλά τι θέλω και τι θέλω να αλλάξω. Το ξέρω, δεν θα τα καταφέρω πιθανότατα σε όλα αλλά δεν πειράζει.... Αυτή τη φορά όμως θα προσπαθήσω να γίνω όσο πιο συγκεκριμένη και πρακτική γίνεται (πρακτικότητα is my middle name άλλωστε). Κάθε στόχος λοιπόν θα συνοδεύεται και από ένα action plan! Τι, μόνο στη δουλειά; Και εδώ. Ξεκινάμε λοιπόν.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

How was your week?

  • Επιτέλους! Ήλιος! Λαμπερός! Γέμισε το σπίτι μας και τις καρδιές μας.
  • Και το Α' μέρος της Παρασκευής το περάσαμε σπίτι με τον Στεφανάκο, με παιχνίδια, δουλειές, μαγειρέματα, μπάνια, ύπνους και φαγητό, και το Β' μέρος με την προσθήκη του συνοδοιπόρου, παιχνίδια ξανά, βόλτες, φαγητό και ήρεμο ύπνο του μικρού το βράδυ μετά από πολλά γέλια!
  • Το έζησα και αυτό! Ο συνοδοιπόρος ζήτησε μ ό ν ο ς του, αυτοβούλως, να φάει μπρόκολο και πραγματικά έφαγε. Για πρώτη φορά ever. Εντάξει, το έχει φάει σε τάρτα. Αλλά έτσι μόνο και έρημο ποτέ! Μεγαλεία!
  • Ο Στεφανάκος από την άλλη, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον. Ακόμα.
  • Με αυτά και με εκείνα όμως, και την κάθετη μείωση στην κατανάλωση γάλακτος, ο μικρός έχει πέσει με τα μούτρα στη φέτα. Πω πω! Τρελαίνεται.
  • Το Σάββατο κατεβήκαμε στο κέντρο με πατίνι (ευκαιρία ήταν μιας και δεν έβρεχε) και ήπιαμε καφέ με τον φίλο Κώστα στο γνωστό μας σημείο.
  • Και το μεσημεράκι φύγαμε σερί για Bienne και τους άλλους φίλους για σπιτικά burgers σολομού και παιχνίδια των μικρών. Και ο Παναγιωτάκης από "πάπι" έγινε "άμπι".
  • Πόσες φορές μες στην ημέρα ζητάει την Άμι, και την γιαγιά, και τον παππού, και τον Άγκι..... Όποτε χτυπάει το κουδούνι τρέχει στην πόρτα και λέει "Άμι". Ο γλυκούλης... και σπαράζει η καρδιά μου αλλά προσπαθώ να το παίξω ψύχραιμη.
  • Πόσο όμορφα πέρασε η Κυριακή χωρίς να κάνουμε κάτι πολύ διαφορετικό, αλλά κάνοντας τα καθημερινά με εξαιρετική διάθεση και συνεργασία. Έτσι, βγάλαμε από τη μέση πολλές δουλειές: πλύσιμο του αυτοκινήτου, άδειασμα του "ξενώνα" ενόψει και του μουσαφιραίου μας, ξεκαθάρισμα στα ρούχα του Στεφανάκου, γενικότερο συμμάζεμα του σπιτιού, μαγείρεμα.
  • Φτιάξαμε και την μηλόπιτά μας ενόψει της pizza night στο σπίτι των φίλων Πολωνών.
  • Και η πίτσα ήταν σπιτική και πεντανόστιμη, ο Στέφανος σε τρελά κέφια, να κάνει ματάκια και να στέλνει φιλάκια στην Magdalena, να ξεκαρδίζεται με τον Piotr που του έπαιρνε την μπάλα και έτρεχε, να δοκιμάζει πρώτη φορά cheesecake και να κερδίζει τις εντυπώσεις.
  • Εμείς από την άλλη, ανταλλάξαμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες και παραδόσεις, μιλήσαμε για τη Βιέννη και την Ν. Αφρική (το επόμενό τους ταξίδι) και περάσαμε για ακόμη μία φορά όμορφα.
  • Έτσι, η Δευτέρα παρόλο που ξημέρωσε με 2 ξυπνήματα μες στη νύχτα (σαν να του λείπουμε και φωνάζει μαμά - μπαμπά μες στον ύπνο του... τι να πω), πήγε περίφημα.
  • Πόσες δουλειές κάναμε παρέα! Τις κατσαρόλες μας πλύναμε, στο γιατρό πήγαμε (για έλεγχο των αυτιών λόγω της ωτίτιδας που πέρασε), τις φακές μας μαγειρέψαμε, το γιαούρτι μας με τα μύρτιλα φτιάξαμε στο blender, τα παιχνίδια μαζέψαμε, τον ύπνο μας κάναμε, τους χορούς μας τους ρίξαμε, τα ρούχα τακτοποιήσαμε και 17.25 νταν είμασταν έξω από τη δουλειά του συνοδοιπόρου.
  • Και η "μπα" έγινε "μπάλα", και είπε και πρώτη φορά "κουκούλα". Και το κλασικό παιχνίδι που κρύβεις τα μάτια σου μες στις παλάμες το λέει "κου κου κα". Χαχα..... 
  • Και έκανε τις προάλλες ο συνοδοιπόρος ότι μετράει για να παίξουμε κρυφτό, και έκτοτε όλο πηγαίνει και χώνεται στις γωνίες και μιλάει στον τοίχο (και καλά ότι μετράει) και μετά αρχίζει να τρέχει.
  • Η μίμηση και η παντομίμα στο αποκορύφωμά τους.
  • Τρίτη με ωραίο -σχεδόν- συνεχόμενο ύπνο, περίεργη συννεφιά - ομίχλη και κλασικό, πρωινό πρόγραμμα στο σπίτι.
  • Και το απόγευμα ξεστόλισα (it's a dirty job but someone has to do it), και συμμάζεψα, και αγόρασα το νέο μου jean (αμέ!).
  • Και με την παραλαβή του συνοδοιπόρου, είδαμε και ένα υποψήφιο αυτοκίνητο. Προχωράμε με αποφασιστικότητα στα new year resolutions μας ;) !
  • Και το βραδάκι ήρθαν και οι γειτόνοι για κρασί και πατατάκια (μικρές αμαρτίες!) και ανάλυση της ατζέντας του Ιανουαρίου.
  • Και η Τετάρτη ξημέρωσε με την πρώτη ομίχλη του έτους. Καλά τα έχουμε πάει φέτος... και από ομίχλη και από κρύο. Φτου φτου.
  • Στα κλασικά memories που βγάζει το facebook αναδύθηκε περσινή φωτογραφία με το θερμόμετρο του αυτοκινήτου να γράφει -13!
  • Ξεκίνησαν και οι -πυρετώδεις- ετοιμασίες για την 3η κοπή της πίτας των Ελλήνων του Neuchatel. 
  • Χτυπάει ο ταχυδρόμος το κουδούνι 6 απανωτές φορές (δηλαδή jesus!) και ο μικρός δεν ξυπνάει. Χτυπάς εσύ απαλά την πλαστική κουτάλα στην κατσαρόλα και σε 3'' κλαίει.
  • Σας έχω πει ότι οι από πάνω μας (που δεν ξέρω καν ποιοι είναι) κάνουν μερικές ημέρες (όχι λίγες!) τόσο θόρυβο σαν να ανακαινίζουν το σπίτι... Λέμε τη μία θα αγόρασαν κάποιο έπιπλο και συναρμολογούν, λέμε την άλλη κάτι φτιάχνουν στην κουζίνα. Ε, έχουν περάσει 6 μήνες και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Ακόμα και τη νύχτα. 
  • Την Πέμπτη αφού ακολουθήσαμε το κλασικό, πρωϊνό μας πρόγραμμα, είπα να κάνω τις εξωτερικές δουλειές και αναζητήσεις.
  • Μεγάλη επιτυχία δεν είχα αλλά πήρα μία καρεκλίτσα στον Στέφανο (που βγαίνει πάντα κερδισμένος).
  • Έφτιαξα και το αγαπημένο φαγητό του συνοδοιπόρου έκπληξη οπότε όλοι ευχαριστημένοι!
  • Α! Έκανα και το 1ο μου μάθημα γαλλικών μέσω skype με την καινούργια μου δασκάλα. Για να δούμε....
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Ευχαριστώ!


Ευχαριστώ μαμά.
Που από τόσο δα μικρούλα με πήρες από το χέρι και με πήγες στο πρώτο μου μάθημα πιάνο (6 χρονών πρέπει να ήμουν).
Που τις Κυριακές έβαζες Vivaldi στο πικαπ, και μετά σε κασέτα και τελευταία σε CD ενώ παίζαμε και μαγειρεύαμε.
Που μας στόλιζες, τον αδελφό μου και εμένα, και μας πήγαινες πιτσιρικάκια ακόμα στο Μέγαρο Μουσικής για να παρακολουθήσουμε τον Σγούρο.
Που επέμενες ώστε να συνεχίσω και να αγαπήσω (και) την κλασική μουσική.
Που όταν σου είπα ότι κληρωθήκαμε για την Φιλαρμονική της Βιέννης και θα πρέπει να κρατήσεις τον μικρό για 2 ημέρες μου είπες "καθίστε παραπάνω", "μην ανησυχείς", "να περάσετε τέλεια", "θα τα πάμε περίφημα". Και εμείς δεν καθίσαμε παραπάνω, αλλά περάσαμε τέλεια και εσείς τα πήγατε όντως περίφημα.

Ευχαριστώ μπαμπά.
Που ενώ η δική σου παιδική ηλικία είχε αντιξοότητες αντί για μαθήματα πιάνου, εκτίμησες και αγάπησες τη μουσική τόσο ώστε να μας καμαρώνεις όταν παίζαμε και να απολαμβάνεις τις Κυριακάτικες ακροάσεις εξίσου.
Που πάντα είσαι εκεί, ο σιωπηλός sous chef, για τον μικρό Στέφανο και εμάς.
Που παρόλες τις περιπέτειές σου, δεν άφησες τίποτα να σταθεί εμπόδιο.

Ευχαριστώ Σ.
Που λες "ναι" σχεδόν σε όλες μου τις "τρέλες" και τις περισσότερες φορές τις ενισχύεις κιόλας με λίγη ακόμη χρυσόσκονη.
Που είσαι ο συνοδοιπόρος μου στα εύκολα και στα δύσκολα, στις καλές και στις κακές μου.
Που όταν επιλέγαμε την κατηγορία εισιτηρίων για το κονσέρτο μου είπες "αυτά μάλλον συμβαίνουν μια φορά στη ζωή, επίλεξε τα καλύτερα".
Που σκέφτηκες τους 2 καταλληλότερους φίλους για να μας συντροφεύσουν, αυτούς που σε ακολουθούν δεκαετίες τώρα.

Ευχαριστώ Στέφανε.
Που είσαι ένα τόσο ευέλικτο, προσαρμοστικό, χαρούμενο και ανεξάρτητο παιδί.
Που ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς σε κάθε περίσταση, σε κάθε χώρο, σε κάθε άνθρωπο.
Που μοιράζεις αγκαλιές, και χαμόγελα, και χορούς τόσο απλόχερα που κανείς δεν μπορεί να σου αντισταθεί.
Που μέρες μετά, ακόμα αναζητούσες την γιαγιά και την Άμι. Τόσο όμορφα πέρασες.

Ευχαριστώ Θεέ μου.
Που τόσα χρόνια, τόσα λαχεία, τζόκερ, λαχνούς και κληρώσεις δεν κέρδισα π ο τ έ τίποτα.
Που μου φύλαγες την τύχη για αυτή τη μία κλήρωση που σε άλλους παίρνει δεκαετίες και σε εμένα χρειάστηκαν μόλις λίγοι μήνες.
Που όλα συντέλεσαν ώστε να πάμε, να περάσουμε υπέροχα, να επιστρέψουμε και να βρούμε τον Στεφανάκο να παίζει χαμογελαστός και να τρέχει στις αγκαλιές μας.

Ευχαριστώ άνθρωπε.
Που μετέτρεψες ένα απλό ξύλο σε βιολί.
Που εφηύρες τις νότες, την μουσική.
Που μελέτησες ώρες ατελείωτες ώστε να συνθέσεις αυτή την παραδεισένια μουσική.
Που μελέτησες ώρες ατελείωτες ώστε να φέρεις στα δικά μας αυτιά αυτή τη μελωδία μέσω δεκάδων διαφορετικών μουσικών οργάνων.
Που όλο σου το σώμα ακολουθούσε τη δόνηση της μουσικής σου και σε μετέφερε σε άλλη διάσταση.
Που έμεινες σιωπηλός καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, παρακολουθώντας με σεβασμό και δέος.
Που χειροκρότησες με πάθος και γέμισαν οι αισθήσεις σου ομορφιά.
Που θα αντικρύζεις πλέον τον κόσμο με λίγη περισσότερη αισιοδοξία, γνωρίζοντας ότι είσαι ικανός για τα καλύτερα.

ανδριάνα

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

How was your week?

  • Την Παρασκευή, αφού φτιάξαμε βαλίτσες, μία για εμένα, μία για τον συνοδοιπόρο και μία για τον μικρό μας Στέφανο, αναχωρήσαμε για εξωτερικές δουλειές και βόλτες στην ηλιόλουστη Βούλα.
  • Έτσι, τσιμπήσαμε τις αγαπημένες μας τυρόπιτες, κάναμε δυο δουλειές στα γρήγορα, παίξαμε στον παιδότοπο (εγώ με την γούνα! μα τι θέαμα! για αυτό δεν πρέπει ΠΟΤΕ να κρίνουμε χωρίς να γνωρίζουμε), κυνηγήσαμε τα περιστέρια και φτάσαμε στο πατρικό μου σπίτι για την μεγάλη αναχώριση.
  • Εκεί, μας περίμενε θείος και ξάδελφος (που είχα να δω από το καλοκαίρι) στη βεράντα, τα είπαμε λιγάκι, παίξαμε λιγάκι και όταν η μαμά πήρε τον μικρό στην κουζίνα για να πιούνε νερό, την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια.
  • Μέρες τώρα του μιλούσα και του εξηγούσα για αυτό το ταξίδι.... Και είμαι σίγουρη ότι κατάλαβε.
  • Έτσι, φτάσαμε οι 2 μας στο αεροδρόμιο, κάναμε τα check-in και τους ελέγχους με την άνεσή μας, αναμείναμε τους κουμπάρους που πάντα φτάνουν με ολίγην καθυστέρηση, και επιβιβαστήκαμε και οι 4 στην Austrian Airlines.
  • Μα ένα σοκολατάκι ή ένα μανταρίνι; Αυτές ήταν οι επιλογές εντός της πτήσης.
  • Και το ταξίδι -όπως πάντα- ξεκινά από το αεροπλάνο ή από το αυτοκίνητο. Πολύ πριν φτάσεις στον προορισμό σου.
  • Και αφού λοιπόν περάσαμε τις 2,5 ώρες με σχέδια, και γέλια, και αναπολήσεις, φτάσαμε στη Βιέννη, πήραμε το BMW X4 ταξί μας (!) και σε ένα τεταρτάκι είμασταν στο ξενοδοχείο.
  • Κρύο, περπάτημα στην πόλη, χαλαρός κόσμος (όχι πολύς!), χριστουγεννιάτικες αγορές, στοές, στολισμοί.
  • Και είναι όμορφες οι πόλεις που είναι τόσο μικρές ώστε να τις περπατάς.
  • Αφού λοιπόν φτάσαμε ως το δημαρχείο, καθίσαμε να ζεσταθούμε με τις ζεστές μας σοκολάτες, να πάρουμε δυνάμεις και να συνεχίσουμε.
  • Και κατά τις 21.00 ήταν η κράτησή μας για το δείπνο, στο κελάρι κάτω από το Albertina, στο Augustinerkeller, για σνίτσελ (εννοείται) και αυστριακές σούπες.
  • Πρωϊνό ξύπνημα Σαββάτου για να προλάβουμε να πιούμε και έναν καφέ πριν την συναυλία. Και πήγαμε σε ένα κοντινό καφέ που είχαμε εντοπίσει από το προηγούμενο βράδυ, και ενώ όλα κυλούσαν καλά, και υπήρχαν και αρκετές επιλογές για πρωϊνό (εγώ πήρα βάφλες με εκπληκτικά, ζεστά rasberries σαν μαρμελάδα), εδώθει η κλασική παραγγελία (για όποιον γνωρίζει τον Θ.) "έναν διπλό espresso αλλά ristretto αν γίνεται". 
  • Ε τον έκαψε τον εγκέφαλό της η κοπέλα. Και παρόλες τις ερωτοαπαντήσεις και διευκρινήσεις, κατέφτασαν 2 ξεχωριστοί, κανονικότατοι espresso. Πόσο γέλασα! 
  • Βήμα ταχύ (με τακούνι και γούνα!) για να φτάσουμε στο εκδοτήριο ώστε να παραλάβουμε τα πολυπόθητα εισιτήρια και άφιξη στην αίθουσα Musikverein για να παρακολουθήσουμε την φιλαρμονική της βιέννης υπό τον μαέστρο Riccardo Mutti.
  • Τι εμπειρία! Από αυτές που τις σκέφτεσαι μετά και λες "το έζησα εγώ αυτό;".
  • Ο χώρος, η αισθητική, ο κόσμος, η ακουστική, τα λουλούδια, η μουσική, οι μουσικοί, η ατμόσφαιρα, η αρμονία.....
  • Α' μέρος με συγκίνηση και ταχυκαρδία, διάλειμμα για ένα ποτήρι σαμπάνια και φωτογραφίες (εκεί γνωρίσαμε έναν αριστοκρατικό Ούγγρο ο οποίος έγινε και ο προσωπικός μας φωτογράφος), Β' μέρος και κλείσιμο με το κλασικό Radetzky March.
  • Speechless.
  • Ευτυχώς το εστιατόριο που είχαμε κλείσει ήταν κοντά (πώς αντέχουν και φοράνε γόβες όλη μέρα;;) και ήταν και εξαιρετικό (πρόταση της φίλης Magdalena): Plachuttas Gasthaus zur Oper.
  • Και κάθε μας γεύμα το ξεκινούσαμε με σούπα και μετά ακολουθούσε κάποιο παραδοσιακό, αυστριακό πιάτο με κρέας.
  • Φάγαμε ωραία, τα είπαμε ωραία, τα ήπιαμε ωραία, χαζέψαμε τις φωτογραφίες, ανταλλάξαμε εντυπώσεις και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ανασυγκρότηση.
  • Απογευματινή έξοδος με βροχή και πολύ γέλιο! Γιατί τα 2 αγόρια δεν είχαν φροντίσει ώστε να ανταπεξέλθουν ενδυματολογικά σε τέτοιο καιρό.
  • Αφού βρήκαμε μία υπέροχη στοά για να πιούμε τους καφέδες και τα κρασιά μας, ξαναβγήκαμε στους δρόμους για να συναντήσουμε τη βροχή που επέμενε. Οι τουριστικές ομπρέλες ήταν λοιπόν μονόδρομος.
  • Και έτσι, με μία ανάσα, πέρασαν κάτι λιγότερο από 2 ημέρες και έφτασε το πρωινό της Κυριακής και η επιστροφή μας στην Αθήνα.
  • Και όλες αυτές τις 2 ημέρες, ο μικρός Στέφανος τα πήγε εξαιρετικά και τα πέρασε περίφημα με την γιαγιά, τον παππού, την Άμι, την θεία, τον θείο.... Έπαιζε όλη μέρα, έφαγε ωραία, κοιμήθηκε σαν πουλάκι, μοίρασε χαμόγελα και χορούς, είπε 2-3 φορές "μαμά - μπαμπά" αλλά χωρίς δράματα, και μας υποδέχτηκε με μια σφιχτή αγκαλιά!
  • Η παραμονή λοιπόν της πρωτοχρονιάς μας βρήκε το μεσημέρι να τρώμε κεφτεδάκια με πατάτες τηγανιτές στην μαμά μου, το απόγευμα να παίζουμε με το φυστίκι, και το βράδυ να ψάχνουμε να βρούμε ανοιχτό delivery ώστε να τσιμπήσουμε κάτι και να κοιμηθούμε.
  • Και να σας πω; Ήταν μια χαρά.
  • Και το βράδυ ο μικρός, ακόμα και μισοκοιμισμένος, Άμι - Άμι έλεγε αναζητώντας την ξαδέλφη του.
  • 01.01.2018 και το μεσημέρι είχαμε το καθιερωμένο γεύμα στην πεθερά μου.
  • Και μιας και ξυπνήσαμε νωρίς και είχε και υπέροχη ημέρα με 18 βαθμούς, αποφασίσαμε να πάμε μια πρωινή βόλτα στην Αθήνα πριν ανηφορίσουμε για Κηφισιά.
  • Έλα όμως που το φυστίκι κοιμήθηκε στο πρώτο δεκάλεπτο! Η αθηναϊκή λοιπόν βόλτα έγινε εντός του αυτοκινήτου, φτάσαμε Κηφισιά και αφού ξύπνησε ο μικρός κάναμε εκεί μία γρήγορη βόλτα στην πλατεία.
  • Καμιά 20αριά ενήλικες και 6-7 πιτσιρίκια είμασταν οπότε καταλαβαίνετε!
  • Είπαμε ότι μπορέσαμε με τον καθέναν, φάγαμε εξαιρετικά -όπως πάντα-, γελάσαμε και το απογευματάκι ξεκινήσαμε για σπίτι και βαλίτσες.
  • Μα πόσο όμορφα περνάει ο Στεφανάκος με τα ξαδέλφια και τους φίλους του! Δεν σταματά λεπτό, θέλει να συμμετέχει σε όλα, τους μιλά, τους αγκαλιάζει, τους πειράζει, τους κάνει νάζια..... Πόσο θα του λείψουν!
  • Και πόσο έφαγε αυτές τις ημέρες! Έκανε μάγουλο! Όπως όλοι μας άλλωστε....
  • Από βαλίτσα σε βαλίτσα, βάλε - βγάλε, στρίμωξε, επέλεξε και με κάποιες απώλειες που έμειναν απέξω, φτιάξαμε τις ελβετικές μας βαλίτσες και πέσαμε πτώμα για ύπνο.
  • Τρίτη μεσημέρι η αναχώριση με μία γρήγορη στάση στον Άγκη (Άλκη) και την Μυρσίνη, και τους γονείς μου και βουρ για αεροδρόμιο.
  • Ο μικρός κοιμήθηκε σε όλη τη διαδρομή και δεν ξύπνησε ούτε όταν τον σήκωσα για να περάσουμε τον έλεγχο για τις πύλες. Με αποτέλεσμα βέβαια να μην κλείσει μάτι στην πτήση. Τι να κάνεις...
  • Είχαμε πάλι τους γειτόνους στις πίσω θέσεις, λίγο παιχνίδι, λίγο φαγητό, λίγο κρυφτό, λίγο περιοδικό, τα καταφέραμε.
  • Τα χωρέσαμε πάλι όλα στο αυτοκίνητο και αργά το απόγευμα είμασταν σπίτι!
  • Και την Τετάρτη επανήλθαμε στην ελβετική μας ρουτίνα: έγερση όλοι μαζί εκεί γύρω στις 07.00, πρωινό, ετοιμασίες και αναχώριση του συνοδοιπόρου για τη δουλειά (υπό βροχή και αέρα και σκοτεινιά), παιχνίδι οι 2 μας, ύπνος του μικρού εκεί κατά τις 10.30, μεσημεριανό και παιδικός σταθμός (όπως αναμενόταν, όχι με ευκολία).
  • Γρήγορη στάση στο σούπερ-μάρκετ για τα απαραίτητα και επιστροφή σπίτι για να μπουν σε μία τάξη οι εκκρεμότητες. Να γίνει τουλάχιστον η αρχή...
  • Έτσι, αναρτήθηκε το νέο, ετήσιο ημερολόγιο (χρόνια τώρα αγοράζω αυτό το σουηδικό), άρχισαν να αδειάζουν οι βαλίτσες, άρχισε να γεμίζει το ψυγείο, άρχισαν να ετοιμάζονται οι αναρτήσεις του 2018.... όλα καλά!
  • Και η Πέμπτη συνεχίστηκε σε παρόμοιους ρυθμούς, αμείωτη βροχή και σκοτεινιά (γγκρρρ), παιχνίδια με τον μικρό, ύπνο, ωραίο φαγητό και ανώδυνη μετάβαση στον παιδικό (yes!).
  • Έτσι, πήρα και εγώ τον MACη και στρογγυλοκάθισα στο κεντρικό καφέ της πόλης για λίγη δουλειά εν αναμονή των κοριτσιών.
  • Ε, 2 εβδομάδες πέρασαν και μου έλειψαν και αυτές.
  • Και είχαμε να πούμε.....
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes