Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Τα μαθήματα μιας 'άνεργης΄#4


16. Πρόσεχε τι εύχεσαι... μπορεί να γίνει πραγματικότητα! 17. Πώς μετριέται ο χρόνος; Με τις ώρες, τα λεπτά, τα χαμόγελα, τα ουφ, τα άγχη, τα γέλια, τη γνώση....; 18. Είναι πολυτέλεια ή ανάγκη να θέτεις ο ίδιος τις προτεραιότητές σου; 19. Η εσωτερική ησυχία είναι χρυσός. 20. Η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική είναι μια μορφή διαλογισμού.


Υ.Γ. #1 Αυτό είναι (προσωρινά τουλάχιστον) το τελευταίο "μάθημα μιας άνεργης" καθώς σύντομα θα είμαι full time εργαζόμενη ξανά.
Y.Γ. #2 Αυτή είναι η 1οοη ανάρτηση του LifeLikes για το 2011 :-)

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Το σπίτι μου #5



Αυτό είναι το αγαπημένο μας σημείο του νέου μας σπιτιού, so far αγαπημένο διότι ακόμη είμαστε νέοι "νοικάρηδες" και δεν έχουμε ζήσει τη βεράντα μας καλοκαιράκι με θέα στο άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας!

Ταξίδι κάθε μέρα από τη Νέα Υόρκη του 1947 στη Νέα Φιλαδέλφεια του 2011...
Ξύλα στο τζάκι που καίει ασταμάτητα από τις 17:00 κάθε απόγευμα, παρέα με ζεστό καφέ και τις κουβέρτες μας. Εξαιρούνται τα Σαββατοκύριακα τα οποία τα μοιραζόμαστε με αγαπημένους φίλους, μπροστά στο δικό μας ή στο δικό τους τζάκι...

Νέα Φιλαδέλφεια
5ος όροφος
Σωτήρης - Αγάθη

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Το γούρι μας!

Όλοι έχουμε κάποια έθιμα, κλασσικά ή μη, που τηρούμε στις γιορτές. Που μας προσφέρουν μία συνέχεια, μια αίσθηση ασφάλειας, μια προσμονή. Για αυτά τα έθιμα μιλάω, όχι για τα καταναγκαστικά... Εμείς λοιπόν, στην παρέα μας δηλαδή, μοιραζόμαστε κάθε χρόνο το νέο μας γούρι! Η φίλη Κατερίνα κάθε χρόνο δημιουργεί το γούρι - κόσμημα για τη νέα χρονιά, και είναι πάντα όμορφο και ιδιαίτερο, ξεχωριστό. Όχι επειδή την αγαπώ αλλά επειδή έτσι είναι... Για να πειστείτε δείτε και εσείς το γούρι για το 2012 αλλά και τα λίγο παλαιότερα. Και αν σας αρέσει, μπορείτε να βρείτε την Κατερίνα στα στοιχεία που βλέπετε... Α, και τα φανταστικά χάρτινα φαναράκια που βλέπετε είναι η συσκευασία!


Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Εορταστικές ευχές!

Τις είδα στο Hello Lucky blog και τις ερωτεύτηκα. Χειροποίητες και τόσο πρωτότυπες εορταστικές κάρτες που μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας με ένα χαρτόνι, διακοσμητικά χαρτιά (ή αλλιώς χαρτί περιτυλίγματος), σπάγκο και κορδέλες! Βήμα προς βήμα η διαδικασία και τα υλικά στο The Inside Source

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Η τέχνη της πετσέτας!


Ή αλλιώς, η τέχνη του τραπεζιού και πώς μια ταπεινή πετσέτα μπορεί να το μεταμορφώσει με δυο - τρεις απλές κινήσεις! Και έτσι, ενώ χάζευα όλες αυτές τις ημέρες ιδέες για το στολισμό του εορταστικού τραπεζιού, τσουπ δια μαγείας προσγειώθηκε στο σαλόνι μου ένα βιβλίο από τα παλιά. Μου το έστειλε να το χαζέψω και να εμπνευστώ η μαμά μιας φίλης, και πόσο καλά έκανε! Ένα ολόκληρο βιβλίο αφιερωμένο στην τέχνη της πετσέτας, στο δίπλωμά της... The Art of Napkin Folding και πρόκειται πραγματικά για τέχνη! Το εντυπωσιακότερο όλων όμως είναι πόσο απλά και κατανοητά είναι τα βήματα που οδηγούν σε ένα εντυπωσιακό και πολύπλοκο τελικό προϊόν. Ένα δίπλωμα στη μέση, ένα γύρισμα από εδώ, ένα γύρισμα από εκεί και μέσα σε λίγα λεπτά έχεις έναν φιόγκο ή μια τσέπη ή ακόμα και έναν ανεμόμυλο....

Για το δίπλωμα που βλέπετε με την κόκκινη πετσέτα, που δημιουργεί θήκη για τα μαχαιροπήρουνα, η διαδικασία είναι απλή:
  • Διπλώνουμε την πετσέτα στη μέση, κατά μήκος και μετά ξανά το μισό μέρος προς τα έξω / πίσω. 
  • Γυρίζουμε την πετσέτα από την άλλη πλευρά και διπλώνουμε προς το κέντρο το δεξί και το αριστερό κομμάτι ώστε να συναντηθούν στη μέση.
  • Βάζουμε το ένα μέρος μέσα στο άλλο μέχρι να γίνουν ένα.
  • Γυρίζουμε από την άλλη πλευρά και η πετσέτα - τσέπη είναι έτοιμη!
  • Ανάλογα με το μέγεθος της πετσέτας σας, μπορείτε να πειραματιστείτε με το ύψος και το πλάτος που θέλετε.
Δείτε, εμπνευστείτε, δοκιμάστε και παρουσιάστε!



ΥΓ. Ευχαριστώ Κ. και μαμά :-) Δεν είναι τυχαίο που η 'σημειωμένη' σελίδα ήταν και αυτή που επέλεξα και εγώ πρώτη!

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Το σπίτι μου #4


Στο σπίτι μου μετακόμισα το 1977, μόλις είχε χτιστεί και στο Μαρούσι υπήρχαν πολύ λίγες πολυκατοικίες. Έχει 3 δωμάτια, κουζίνα μπάνιο, wc και φυσικά το μεγάλο μας σαλόνι με την γωνιά του τζακιού να είναι και η τρέλα μου.

Η ιστορία με τα ξωτικά ξεκινάει από την δεκαετία του ’70 και πιο συγκεκριμένα 08/08/1973 όταν ο πατέρας μου αγόρασε το πρώτο ξωτικό (ξύλινο και πολύ άσχημο) από ένα ταξίδι που είχε κάνει στη Νορβηγία και πιο συγκεκριμένα στο Bergen. Από εκείνη την στιγμή τα ξωτικά άρχισαν να πολλαπλασιάζονται και το καθένα με τη δικιά του μοναδική ιστορία να καταλαμβάνει μια ιδιαίτερη θέση πάνω στο τζάκι.

Φέτος, όπως και κάθε χρόνο, τα ξωτικά είναι και πάλι στο τζάκι για τα φετινά Χριστούγεννα. Οι σκανταλιές τους μέσα στο σπίτι αμέτρητες, όλα αυτά τα χρόνια όμως πάντα ήταν, είναι και θα είναι εκεί, για να μας θυμίζουν τις όμορφες στιγμές, τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε και τις αισιόδοξες, μα πάνω από όλα τις μαγικές που θέλουμε να έρθουν.

β.

ΥΓ. Το κείμενο του φίλου β. δημοσιεύεται λιγάκι νωρίτερα από την προγραμματισμένη του ανάρτηση για να μην χάσουμε το εορταστικό timing... ;-)

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Τύλιξέ το... γιορτινά!

Υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές ιδέες περιτυλίγματος για τα εορταστικά, Χριστουγεννιάτικά μας δώρα. Και στο εξωτερικό είναι έθιμο καθώς τα περισσότερα καταστήματα (ειδικά στην Αμερική) δεν σου τυλίγουν καθόλου τα δώρα... Άρα μένει σε εσένα να προμηθευτείς τα κατάλληλα σύνεργα και να βάλεις τη φαντασία σου σε δράση. Είναι όμως μια πολύ δημιουργική διαδικασία, αναγκαία αν τα δώρα είναι χειροποίητα.

Επειδή οι περισσότερες ιδέες απαιτούν εξιδεικευμένα υλικά - εργαλεία, γνώσεις και σίγουρα χρόνο, βρήκα μερικές εξίσου όμορφες και εορταστικές αλλά πολύ εύκολες, γρήγορες και ανέξοδες! Κοιτάξτε τριγύρω σας, σίγουρα θα βρείτε πολλά σύνεργα προς αξιοποίηση όπως παλιές κορδέλες, χάρτινους φακέλους, τούλια, κουτιά από παλαιότερα δώρα, ακόμα και περιοδικά και παλιούς χάρτες....

Όλες οι παραπάνω ιδέες είναι από το older and wisor blog.

Αν από την άλλη βαριέστε λιγάκι να μπείτε σε όλη αυτή τη διαδικασία μόνοι και έρημοι, no problem! Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το Wine and Wrap Party στο Divine Party Concepts και ίσως μετά να θέλετε να διοργανώσετε και το δικό σας ;-)

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Επίσημο τραπέζι!

Αποφασίσατε το μενού των Χριστουγέννων; Ποιος μαγειρεύει φέτος; Εμείς τα τελευταία χρόνια έχουμε σαν οικογενειακό έθιμο να μαγειρεύουμε η αδελφή μου και εγώ (πάντα με τη συνεισφορά της μαμάς για τα δύσκολα projects). Φέτος μάλλον θα το γιορτάσουμε λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα καθώς θα λείπουμε την ημέρα των Χριστουγέννων. Εκτός όμως από το μενού, πολύ συχνά συζητάμε και το στήσιμο του τραπεζιού. Πού μπαίνει το κάθε ποτήρι, πόσα πηρούνια και για ποιο σκοπό... Καταλαβαίνετε!

Βρήκα λοιπόν αυτό το πολύ κατατοπιστικό σχεδιάγραμμα για το στρώσιμο ενός επίσημου τραπεζιού από το Toast and Tables blog, το προσάρμοσα στα ελληνικά και ιδού! Μελετήστε, εκτυπώστε και καλά τραπεζώματα!


ΥΓ. Αν θέλετε να το κάνετε ακόμα πιο επίσημο, μπορείτε αριστερά των πιρουνιών να προσθέσετε το μικρό πιάτο σαλάτας και μπροστά από το κυρίως πιάτο, παράλληλα, το μικρό κουτάλι ή/και πιρούνι για το γλυκό!

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Με τι να συνοδεύσω τη μουσική μου...


Κάθεστε στον αναπαυτικό σας καναπέ, έξω έχει κρύο και το μόνο που σκέφτεστε είναι να απολαύσετε την αγαπημένη σας μουσική δίπλα στο τζάκι... Με τι όμως να τη συνοδεύσετε; Περίεργη ερώτηση; Καθόλου αν συμβουλευτείτε το Drinkify το οποίο αναλαμβάνει να συνοδεύσει τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη με το ποτό που του ταιριάζει! Ναι, ναι... σωστά ακούσατε. Οι γευστικές συζυγίες φαγητού - ποτού είναι πλέον τόσο old fashioned! Κάντε τις δοκιμές σας, εμείς τις κάναμε και εντυπωσιαστήκαμε όταν στα αποτελέσματα είδαμε και έλληνες καλλιτέχνες. Για να πάρετε μια γεύση από τους μουσικοαλκοολικούς συνδυασμούς δείτε παρακάτω... Στην υγειά σας! 

ΥΓ. Η τελευταία πρόταση είναι αφιερωμένη στον φίλο Γ.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

The art of disruption

Οι πιστοί του TEDx αμέσως καταλάβατε από τον τίτλο περί τίνος πρόκειται. Αφιέρωσα και εγώ λοιπόν το Σάββατό μου σε ένα μαραθώνιο ομιλιών, μουσικών, συζητήσεων, αντιπαραθέσεων, σημειώσεων, κρασιών και σκέψεων στο πλαίσιο της ετήσιας ελληνικής διοργάνωσης του TEDx.

Μέσα σε αυτό το 12ωρο θαύμασα τον παρουσιαστή της βραδιάς Θοδωρή Αναγνωστόπουλο και αναρωτήθηκα "πώς τα προλαβαίνει όλα αυτά; έχει και η δική του μέρα μόνο 24 ώρες;", αναθεωρώντας το δικό μου 'πηγμένο' πρόγραμμα το οποίο ΔΕΝ περιλαμβάνει ταξίδια στην Αφρική, θεατρικές παραστάσεις, ντοκιμαντέρ, έρευνες για την γενετική, πιάνο και εκπαίδευση στη ΝΑΣΑ.

Άρχισα δειλά στην αρχή και πιο δυνατά στη συνέχεια τα "τα παπα πα τατα" προσπαθώντας να γίνω και εγώ ένα human beatbox υπό την καθοδήγηση των Word of Mouth! Μα τι φοβερή τέχνη! Βούρκωσα με τα κορίτσια της εθνικής ομάδας water polo... Ναι, βεβαίως και ήξερα για το παγκόσμιο, χρυσό μετάλλιο που κέρδισαν αλλά ακούγοντας τις δικές τους εξιστορήσεις, την μάχη και την καθημερινότητά τους, τις θαύμασα ακόμα περισσότερο. Εντυπωσιάστηκα από τα στοιχεία που μας παρουσίασε ο Juliano Tubino (Worldwide Innovation Director της Microsoft) για την πληθώρα των εταιριών που ιδρύονται εν μέσω κρίσης και ανθίζουν. Αναρωτήθηκα μαζί με τον σκηνοθέτη Πάρι Μεξή αν το θέατρο είναι εργαλείο ή παιχνίδι, και ένιωσα τον ενθουσιασμό και την περιπέτεια του Σουηδού guerilla filmaker Sebastian Lindstrom.

Κούνησα καταφατικά το κεφάλι όταν ο Χάρης Τσεβής με τα φανταστικά του digital πορτρέτα ξεκαθάρισε ότι στόχος είναι μόνο η ευτυχία, όχι η επιτυχία, και χειροκρότησα με όλη μου τη δύναμη την Άννα Ευαγγελινού όταν παρουσίασε τον Chris Colwell ως καλλιτέχνη της ζωής. Ο Chris, παράλυτος από το 2003 μετά από ελεύθερη πτώση που πραγματοποίησε, είπε πολλά και σημαντικά, ένα θα σας γράψω: Don't take on a situation that does not affect you directly.

Χαμογέλασα με τον ιδιοφυή Έλληνα Κωνσταντίνο Δασκαλάκη όταν στο τέλος της ομιλίας του έβγαλε την ελληνικότητα και τη νεανικότητά του: "μάγκες... στον Νας και την παρέα του απευθύνομαι". Εντυπωσιάστηκα από την ενεργή, μοντέρνα τέχνη, αυτή που σε κάνει μέρος της, όπως μας την παρουσίασε μέσω τριών παραδειγμάτων ο Επικεφαλής του MoMA N.Y. Glenn Lowry, και συμφώνησα με τον guru της Αμερικάνικης πολιτικής επικοινωνίας Joe Trippi όταν εξηγούσε πώς οι πολλοί, μικροί Δαυίδ μπορούν πλέον να νικήσουν τον ένα και μεγάλο Γολιάθ. Γέλασα πολύ, όπως και όλοι όσοι είχαν παραμείνει μέχρι το τέλος για να ακούσουν τον Matt Webb, όταν κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ενημερώθηκε ότι έπρεπε να ξαναξεκινήσει λόγω κάποιου τεχνικού προβλήματος, παρόλο που όλοι εμείς είχαμε ακούσει, γελάσει, αντιδράσει ήδη σε όσα μας είχε πει... Και δεν αγχώθηκε ή δυσανασχέτησε καθόλου.. απλά ξανάρχισε με πολύ χιούμορ και ευστροφία. 

Τέλος, θαύμασα τον αντιπρόεδρο της Ogilvy One UK Rory Sutherland ο οποίος μετέφερε με εντελώς british αλλά και τόσο παραστατικό και έξυπνο τρόπο τι δουλειά κάνουμε όλοι εμείς στη Διαφήμιση και την Επικοινωνία... ή τι δουλειά νομίζουμε / θα θέλαμε να κάνουμε! Πώς δηλαδή η δική μας 'πλευρά' πρεσβεύει τις ψυχολογικές ιδέες και προεκτάσεις, έναντι των 'mechanistic' όπως τις χαρακτήρισε.

Παρατράγουδα υπήρχαν (και πριν με τις εγγραφές - εγκρίσεις αλλά και κατά τη διάρκεια του TEDx), όπως και βαρετές (για εμένα πάντα) ομιλίες υπήρχαν. Ή για να το θέσω πιο politically correct, ομιλίες που εμένα δεν μου προσέφεραν κάτι, ήταν πολύ θεωρητικές και γενικές... Και κούραση υπήρχε μετά από τόσες ώρες... Συνολικά όμως ήταν μια καλοδουλεμένη διοργάνωση, με κάποιους ομιλητές που αξίζουν την προσοχή μας. Αναμένουμε την ερχόμενη διοργάνωση τώρα με μεγάλη προσμονή...  Να την έχετε και εσείς στο νου σας.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Το σπίτι μου #2


Στις μέρες μας, ο αυθορμητισμός και η έκπληξη είναι υπερτιμημένες αξίες. Μας σερβίρονται στις ταινίες του κινηματογράφου ως σημαντικές αρετές, που μάλιστα καταδεικνύουν αν ένας άνθρωπος έχει ενδιαφέρον ή όχι. Ο πρωταγωνιστής, για να κερδίσει την αγαπημένη του, πρέπει να είναι αυθόρμητος και να την εκπλήσσει διαρκώς. Διαφορετικά, δεν έχει καμία τύχη. Ίσως να είναι και έτσι. Στην δική μου περίπτωση, όμως, και με αφορμή αυτό το κείμενο, ο αυθορμητισμός πάει περίπατο και οι εκπλήξεις απουσιάζουν.

Όσοι με ξέρουν δεν θα εκπλαγούν από τη φωτογραφία της αγαπημένης μου γωνιάς εντός της οικίας μου. Τι άλλο θα μπορούσα να φωτογραφήσω μέσα στο σπίτι μου στο «μαγευτικό» Χαλάνδρι; Φυσικά τη δισκοθήκη μου. Ο όρος δισκοθήκη, βέβαια, μάλλον αποτελεί ευφημισμό πια, καθώς τα cds ξεπερνούν κατά πολύ τα βινύλλια, αλλά νομίζω ότι – ειδικά οι παλαιότεροι – καταλαβαινόμαστε.

Η δισκοθήκη μου, που αριθμεί (για να παινέσω και λίγο το σπίτι μου) περί τα 1500 cds και 700 δίσκους βινυλλίου (μαζί με αρκετά 45άρια) περιέχει εντός της όλη τη διαδρομή μου έως τώρα. Και όταν λέω διαδρομή, εννοώ, τόσο τη μουσική, όσο και την προσωπική διαδρομή μου. Κάθε δίσκος κρύβει μια ιστορία. Κάθε cd ένα περιστατικό. Και τα θυμάμαι όλα. Σας διαβεβαιώ. Το πρώτο cd που αγόρασα ήταν η «Οδός Νεφέλης» της Χαρούλας (Αλεξίου). Δίσκους αγόραζα πριν αποκτήσω πικάπ. Μαζί με το φίλο μου το Γιάννη αλωνίζαμε την Αθήνα – μικρά παιδιά – για να πάρουμε τους δίσκους των αγαπημένων συγκροτημάτων μας. Η διαδρομή ROCK CITY (Ακαδημίας) – HAPPENING (Χαριλάου Τρικούπη) είχε κάνει αυλάκι από τα all star μας. Θυμάμαι που περιμέναμε στην ουρά να αγοράσουμε το «Black album» των Metallica την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του στην Ελλάδα. Ο Γιάννης ήταν ο δεύτερος που το πήρε στα χέρια του κι εγώ ο τρίτος. Πιο συναρπαστική μάλλον θα είναι η αφήγηση εκείνου που ήταν πρώτος στην ουρά, αλλά και η δική μου έχει το κατιτίς της.

Μην σας τα πολυλογώ. Λατρεύω την κάθε φορά που στέκομαι όρθιος μπροστά στη δισκοθήκη μου, προσπαθώντας να αποφασίσω τι θα ακούσω. Νοσταλγώ τις εποχές που η μουσική πιανόταν με το χέρι και δεν ήταν ολότελα άυλη, χωμένη σε ένα σκληρό δίσκο. «Πάρε 150.000 τραγούδια που δεν θα ακούσεις ποτέ». Δεν είμαι οπισθοδρομικός. Ρομαντικός είμαι. Θα ήθελα να είχα περισσότερους δίσκους και περισσότερα cds. Λυπάμαι που δεν έχω λίγα χρήματα παραπάνω να ξοδέψω για τον εμπλουτισμό της συλλογής μου. Και ελπίζω ο ανιψιός μου ο Οδυσσέας να εκτιμήσει τη συλλογή μου όταν θα του τη χαρίσω. Όσο για εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ελάτε κανένα βραδάκι να ακούσουμε καμιά μουσική. Ελάτε και θα σας πω ακόμα περισσότερες ιστορίες.

Γιώργος Μυζάλης

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Δεκέμβριος = λευκό

Μμμμ... το μυρίσατε; Το ακούσατε; Το νιώσατε; Τα Χριστούγεννα έφτασαν! Last Christmas I gave you my heart, και μαγειρέματα, και ζεστά κέικ, και κάλαντα, και κασκόλ, και φώτα, και στολίσματα, και κρασιά, και τζάκι, και All I want for Christmas is you.... Μμμμ... Τι ωραία!

Καταλαβαίνετε τώρα πόσο δύσκολο είναι να διαλέξεις για τον μήνα Δεκέμβριο, τον τόσο έντονο και γεμάτο μήνα, ένα και μοναδικό χρώμα. Είπα όμως να προσπεράσω τις 'εύκολες' επιλογές του κόκκινου, του χρυσού κτλ και να επικεντρωθώ στο λευκό! Στο λευκό της αγνότητας, του χιονιού, των αγγέλων.


Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Minnie Mouse Party!

Η μικρή Άρτεμις γίνεται 2 σε λίγο (ουάου!) και νομίζω ότι από αυτή την ηλικία και μετά αρχίζει να καταλαβαίνει όλο και περισσότερο τι γίνεται τριγύρω της, να έχει προτιμήσεις και να τις εκφράζει. Πώς λοιπόν να αντισταθείς στον ενθουσιασμό, στα παλαμάκια και στα γέλια κάθε φορά που αντικρύζει την minnie mouse! Ακόμα και αν είναι σε διαφημιστικό έντυπο και υπάρχει μια τόσο δα μικρούλα minnie πάνω σε ένα μολύβι ή μια τσάντα!

Λέμε λοιπόν το φετινό πάρτυ να είναι φόρος τιμής στην minnie, με τα μεγάλα αυτιά και τον κόκκινο (ή μήπως ροζ;) φιόγκο! Από πού να ξεκινήσουμε όμως..... Έψαξα, έψαξα, επέλεξα, διέγραψα, ενθουσιάστηκα, απογοητεύτηκα... και ιδού μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα που βρήκα συγκεντρωμένα σε ένα mood board.


Όλες αυτές τις ιδέες μπορείτε να τις δείτε πιο αναλυτικά εδώ:
Ετικέτες μπουκαλιών (1), διακοσμητικά (4) και καπελάκια (6) στο Catch my party blog. Διακοσμητικά για cupcakes (2) στο etsy shop της Cupcake Lady και μπλουζάκια (3) από το Pigtails and Pearls.

Το τι θα κάνουμε τώρα εμείς, είναι άλλη υπόθεση....

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Το σπίτι μου #1

Σπίτι μου, σπιτάκι μου! Διάβασα πρόσφατα ένα αφιέρωμα όπου διάσημοι αθηναίοι φωτογραφίζονταν και μιλούσαν για το σπίτι τους, συνήθως επιλέγοντας μία συγκεκριμένη γωνιά του... Και σκέφτηκα πόσο όμορφα, διαφορετικά, πολύχρωμα ή μονόχρωμα, μικρά ή μεγαλύτερα, λιτά ή γεμάτα μπιχλιμπίδια είναι τα σπίτια μας και πόσο αποκαλύπτουν ποιοι είμαστε (ή ποιοι θα θέλαμε να είμαστε... χχμμμ...). Ζήτησα λοιπόν σε μερικούς φίλους να διαλέξουν μία γωνιά του σπιτιού τους, να τη φωτογραφίσουν και να μας μιλήσουν για αυτή. Και το έκαναν! Πόση χαρά κάθε φορά που λάμβανα email με θέμα "το σπίτι μου"! Ευχαριστώ :-) 

Τις ερχόμενες εβδομάδες λοιπόν θα δούμε κάθε σπίτι, και κάθε μία γωνιά (σε χρονολογική σειρά) σε μία ολο-δική της ανάρτηση. Αν στο μεταξύ μπείτε στο πειρασμό, εμπευστείτε και θέλετε να μου στείλετε και τη δική σας γωνιά, θα χαρώ πολύ να γίνει και αυτή μέρος του αφιερώματος... Πάμε για την 1η λοιπόν ανάρτηση και το πρώτο σπίτι...

Λίγους μήνες πριν, σίγουρα θα σου έστελνα φωτογραφία από τον καναπέ του λιωσίματος, από την μικρή και θαυματουργή μου 'γιάφκα', αλλά τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Όταν μπαίνω στο δωμάτιό της, είναι σαν να κάνω enter σε έναν άλλο κόσμο. Οι ευχές πάνω στους τοίχους έχουν απίστευτη ενέργεια... Ανασαίνω θετικότητα... Ναι, μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι ο αγαπημένος μου χώρος του σπιτιού, ακόμα και όταν η Ηλέκτρα λείπει βόλτα με τη μαμά της (συμπαθέστατη στιγμή αυτή, αααα όλα κι όλα, η ειλικρίνεια είναι αρχοντιά!)

Το σπίτι μας είναι στα σύνορα Βούλας-Βάρης, κοντά στα Βλάχικα, ιδανική τοποθεσία άλλωστε για 2 χορτοφάγους, πού αλλού να πηγαίναμε να μείνουμε; Το δωμάτιο της Ηλέκτρας ήταν το πιο παραμελημένο μέχρι και 5-6 μήνες μετά την "σύλληψή" της. Όταν η Κατερίνα ανακάλυψε αυτή την ταπετσαρία σε ένα Αμερικάνικο site, αμέσως μας έσκασε η ιδέα ότι εκεί πάνω, όλοι αυτοί που η Ηλέκτρα θα γνωρίσει αργότερα, θα αφήσουν τις ευχές τους με κάθε λογής μαρκαδόρο, κορδέλα, αυτοκόλλητο, χειροτεχνία, κολάζ... και πραγματικά έτσι κι έγινε... και η Ηλέκτρα σηκώνει τώρα τα μάτια της και περιεργάζεται τα τετραγωνάκια με μεγάλη προσοχή και απορία και τα μαγούλια της προσπαθούν να κινηθούν παρά το τεράστιο βάρος τους! :-) Επίσης, όπως βλέπεις, το παιδί κοιμάται στρωματσάδα από 6 μηνών, καθώς η κούνια STOKKE special edition σε μωβάκι δεν είναι όπως φαίνεται του γούστου της, αυτό βέβαια μπορεί να οδηγήσει σε ένα ακόμα όφελος, που δεν είναι άλλο από εκείνο του να γίνει το παιδί λάτρης του camping!!

Πολλά φιλιά από τα ν.π., 
με αγάπη Telis L.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Fall is falling....

Το φθινόπωρο φτάνει σιγά - σιγά στο τέλος του... Κιόλας; Ή μήπως ευτυχώς; Είπα λοιπόν να τιμήσω αυτή τη μεταβατική -από όλες τις απόψεις- περίοδο, που ολοκληρώνει από τη μία το πάντα αγαπημένο και συναρπαστικό καλοκαίρι, και αγγίζει από την άλλη τα πολύχρωμα και έντονα Χριστούγεννα. 

Πόσα υπέροχα όμως χρώματα κρύβει η φθινοπωρινή φύση.... Μια γεύση από τις αστικές μου περιηγήσεις μπορείτε να πάρετε παρακάτω. Είμαι σίγουρη ότι όσοι βρεθήκατε στα βουνά έχετε ακόμα ομορφότερες εικόνες να μεταφέρετε.... 

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Life beyond stereotypes...

Την προηγούμενη Κυριακή παρακολούθησα με μια παρέα φίλων το TedX Youth @ Academy και η αλήθεια είναι ότι ακόμα το σκέφτομαι.... Μία γλυκειά, αισιόδοξη, φωτεινή, δυναμική και δημιουργική αίσθηση με συντροφεύει καθώς μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια των ομιλητών, ελλήνων και ξένων. Παραδείγματα απτά, και όχι λόγια του αέρα, από νέους οι οποίοι δεν άκουσαν κανέναν (ειδικά τις ειδήσεις!) και έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα... όσο φιλόδοξο, "τρελό", απίστευτο και αν ήταν ή φαινόταν στους τριγύρω. Από τον Χάρη Σκαφτούρο που έκανε το πάθος του δουλειά μοιράζοντας δέματα με το ποδήλατο (BondEx), τον Simanta Das ο οποίος μας συστήθηκε ως αποτυχημένος για να μας πείσει για τη σπουδαιότητα της αποτυχίας στην επιτυχία, τον Τάσο Φλαμπούρα ο οποίος δημιούργησε ένα online game για το οποίο κανονικά θα χρειάζονταν περίπου 300 επαγγελματίες (Darkfall) και βεβαίως τον Paul Efmorfidis ο οποίος έκλεισε την ημερίδα κάνοντας ένα flash back στη ζωή του, τα ταξίδια του, τις περιπέτειές του, την Cocomat και τη φιλοξενία των ελλήνων ως διαβατήριο για την επιτυχία.

Ο Jeff Leiken μεταφέροντάς μας λίγη από τη μαγεία... όπως τον συμβούλεψε και η κόρη του
Ο Simanta Das παρουσιάζοντας μια λίστα από αποτυχίες
Ο Χάρης Καρώνης παρομοιάζοντας τον έλληνα νέο επιχειρηματία με αυτό το πουλί που αντιστέκεται...
Ο πολύ παραστατικός Paul Efmorfidis μιλώντας για τις περιπέτειές του
Σύντομα θα ανέβουν, όπως πάντα, οι ομιλίες στο διαδίκτυο... Έχετε το νου σας....

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Μηλοπιτάκια

Την έφεσή μου για τα γλυκά την ξέρετε, ή τουλάχιστον την έχετε καταλάβει. Από τα πιο αγαπημένα μου είναι αυτά που περιλαμβάνουν δύο μαγικά υλικά: ζύμη & φρούτα! Βρήκα λοιπόν μία απλή συνταγή στο Baking Bites και είπα να δοκιμάσω να φτιάξω τα πρώτα μου μηλοπιτάκια. Για να σας πω όλη την αλήθεια, η συνταγή ήταν εύκολη, με απλά υλικά και πεντανόστιμο αποτέλεσμα... μοναδικό μελανό σημείο, τουλάχιστον για τα δικά μου όχι και τόσο έμπειρα χέρια, ήταν το άπλωμα της ζύμης, το άνοιγμα. Υποπτεύομαι ότι δεν κατέχω τη σωστή τεχνική γιατί αλλιώς με τόση δύναμη που έβαλα με τον πλάστρη, οι γιαγιάδες μας θα είχαν γίνει σαν τον Stalone! Τα κατάφερα όμως! Αν σας φοβίζει λίγο η διαδικασία της ζύμης, μπορείτε να δοκιμάσετε και τις έτοιμες... Σίγουρα όμως αξίζει την προσπάθεια. Τα μηλοπιτάκια ήταν μια απόλαυση, όπως και η φωτογράφισή τους...


Για την συνταγή επισκεφθείτε το Baking Bites... 

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

1

Το ξέρετε ότι σαν σήμερα, 21 Νοεμβρίου 2010 και ώρα 10.41μμ, αναρτήθηκε η πρώτη δημοσίευση του LifeLikes δίνοντάς του έτσι ζωή; Θυμάμαι που είχαμε κάνει με τον συνοδοιπόρο μια λίστα με πιθανά ονόματα και έτσι ξαφνικά, ενώ το συζητάγαμε μήνες, μπήκαμε εκείνο το βράδυ στο Blogger και αρχίσαμε να ελέγχουμε τη διαθεσιμότητα των ονομάτων. Το πρώτο διαθέσιμο, βάσει προτεραιότητας, ήταν το LifeLikes και έτσι κατοχυρώθηκε! Και πολύ μας άρεσε.... και πολύ μας αρέσει!

Την πρώτη ανάρτηση τη σκεφτόμουν καιρό.... Είχα ήδη γράψει αρκετά κείμενα και μια λίστα με θεματικές. Ήθελα η 1η ανάρτηση να με αντιπροσωπεύει, να είναι 'εγώ', να είναι θετική και γεμάτη αγάπη, όπως ακριβώς ονειρευόμουν το blog μου. Άρα τι πιο κατάλληλο από τη yoga που ενώνει, για εμένα, όλα αυτά μαζί: τη θετικότητα, την αγάπη, τους φίλους. Μπορείτε να διαβάσετε την 1η αυτή ανάρτηση 'Yoga Αγάπη Φίλοι' εδώ

Έτσι λοιπόν, πολύ δειλά, επικοινώνησα αυτό το βήμα σε λίγους και εκλεκτούς φίλους, με ένα κόμπο αγωνίας, ανυπομονησίας, 'φόβου', λαχτάρας! Ένα τόσο περίεργο συναίσθημα που έχω ακόμα και σήμερα μερικές φορές, ειδικά όταν γράφω για κάτι πολύ προσωπικό.... Και μετά από καιρό (ίσως πιο πολύ καιρό απ' όσο έπρεπε) άρχισα δειλά να επικοινωνώ και σε ευρύτερο κύκλο φίλων και γνωστών το LifeLikes... 

Σήμερα, το LifeLikes είναι 'εγώ' και ελπίζω μαζί να ζήσουμε πολλά - πολλά ακόμα, με υγεία, δημιουργικότητα και θετικότητα!

Σας ευχαριστώ.......
ανδριάνα 


ΥΓ. Το εντυπωσιακό είναι ότι ενώ ξεκίνησα το LifeLikes για να δώσω φωνή σε όλα τα όμορφα που ζούμε καθημερινά και συχνά αγνοούμε, κατά τη διάρκεια του ενός αυτού χρόνου τα όμορφα που βλέπω τριγύρω μου έχουν πολλαπλασιαστεί! Σου ανοίγει η όρεξη, εκπαιδεύεσαι στο να εντοπίζεις το όμορφο, τη θετικότητα, την έμπνευση παρόλη τη γενικότερη κατίφια... ή μάλλον σε πείσμα!

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Ο δικός μου μαραθώνιος....

Όχι, όχι... Δεν έτρεξα στον Μαραθώνιο. Δεν έχω δοκιμάσει καν αυτό τον άθλο, να σταθώ στη γραμμή εκκίνησης και τελικά να τερματίσω... Μπορεί στο μέλλον, ποιος ξέρει. Τον έζησα όμως από κοντά για 2η συνεχόμενη χρονιά, χειροκροτώντας και ζητωκραυγάζοντας για τους χιλιάδες που το τόλμησαν, μέσα στο κρύο και τον αέρα. Σκέφτηκα λοιπόν να δώσω τον λόγο στο φίλο, και blogger και μαραθωνοδρόμο πλέον μετά από 2 εκκινήσεις και τερματισμούς, Γιώργο και εγώ να προσπαθήσω απλά να ντύσω με εικόνες τα λόγια του.... Ιδού λοιπόν, ο δικός του μαραθώνιος....


Έτρεξα τον πρώτο μου μαραθώνιο πέρυσι. Εκείνη η μέρα θα μου μείνει χαραγμένη στη μνήμη για πάντα. Στο Κυριακάτικο τραπέζι με τους φίλους, που ακολούθησε, επαναλάμβανα διαρκώς την παρακάτω πρόταση: «δεν το ξανακάνω, δεν το ξανακάνω». Ήμουν απολύτως αποφασισμένος να μην ξανατρέξω τα 42 χλμ. Η απόφασή μου αυτή άλλαξε μόλις δυο μέρες μετά. Ήταν 31 Οκτωβρίου, πέρυσι, όταν τερμάτισα τον πρώτο μου μαραθώνιο, 2 Νοεμβρίου 2010 όταν αποφάσισα ότι θα τρέξω και στον επόμενο και 13 Νοεμβρίου 2011 όταν στήθηκα στη γραμμή της εκκίνησης για δεύτερη φορά. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο: ήμουν μόνος μου στη γραμμή της εκκίνησης, αλλά δεν ήμουν μόνος καθόλη τη διάρκεια του αγώνα. Και δε μιλάω για φυσικές παρουσίες συμπαράστασης. 


Όταν τερμάτισα πέρυσι, έχοντας κάνει μια πρόχειρη προετοιμασία και τίποτα άλλο, ήταν τέτοιος ο πόνος και η κούραση, που έλεγα ότι δεν θα ξανατρέξω. Αυτό που με έκανε να αποφασίσω να επαναλάβω την «ταλαιπωρία» ήταν το συναίσθημα.  Πιο συγκεκριμένα, όλα εκείνα τα συναισθήματα που με πλημμύριζαν σε κάθε χιλιόμετρο και όσο η προσπάθεια γινόταν και πιο επίπονη. Έτρεχα για πολλούς λόγους και για πολλούς ανθρώπους και αυτό με «βάραινε». Είχα τυπώσει και τα ονόματά τους στη μπλούζα που φορούσα. Δε μπορούσα να τους απογοητεύσω. Κάθε φορά που απελπιζόμουν από τους πόνους στους τετρακεφάλους, σκεφτόμουν όλους εκείνους που θα «απογοήτευα» αν δεν τερμάτιζα. Τους αγαπημένους φίλους μου που με περίμεναν στη γραμμή του τερματισμού στο Καλλιμάρμαρο. Τη μητέρα μου, που δε μπορούσε να είναι εκεί, αλλά με είχε στο μυαλό της κάθε στιγμή. Τις αδερφές μου που μου συμπαραστέκονται σε ό,τι κι αν κάνω. Τα ανίψια μου που υπεραγαπώ πιο πολύ από οτιδήποτε στον κόσμο. Για αυτούς έτρεχα. Και για το θείο. Κι ας με κοροϊδεύουν μερικοί. Χρωστάω πολλά και σε εκείνον. Τον είχα πολύ λίγο στα αυτιά μου πέρυσι. Μόλις δύο τραγούδια του περιείχε το mpplayer του περυσινού μαραθωνίου. Τη «Νυχτερίδα» και τη «Μεθυσμένη βάρκα». Ίσως για αυτό να μη συνοδεύτηκε και από καλή επίδοση η προσπάθεια. Δεισιδαιμονίες ανεπίτρεπτες για επιστήμονα.



Φέτος η μπλούζα ήταν η ίδια. Οι φίλοι περιμέναν στον τερματισμό. Η μητέρα μου με είχε στο μυαλό της κάθε στιγμή. Οι αδερφές μου μόνιμοι συμπαραστάτες και τα ανίψια μου φιλαράκια. Τα συναισθήματα παρόντα ενισχυμένα. Απουσίαζαν οι πόνοι στους τετρακεφάλους (η φετινή προετοιμασία ήταν πολύ καλύτερη από την περυσινή).  Ο θείος, ηχητικός πρωταγωνιστής, πανταχού παρών (είχαμε γνωριστεί και δια ζώσης εν τω μεταξύ). Ίσως και για αυτό η επίδοση να ήταν τόσο καλή. Δεισιδαιμονίες ανεπίτρεπτες για επιστήμονα.

Μια διαφορά είχε η φετινή προσπάθεια και το κατάλαβα λίγες μέρες πριν την εκκίνηση, κοιτάζοντας τη λίστα των ονομάτων για τους οποίους έτρεχα πέρυσι. Έλειπε ένα όνομα. Φέτος λοιπόν, έτρεχα για όλους εκείνους που έτρεχα και πέρυσι, αλλά και για έναν ακόμα. Σε εκείνον αφιερώνω τη φετινή μου επίδοση και το λυτρωτικό κλάμα του τερματισμού. Στο Γιώργο.

Γιώργος Μυζάλης {musicspins

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Shazam: sound & place #6

Cock Robin – Worlds Apart
Ένα τραγούδι αφιερωμένο στους δρομείς του Athens Classic Marathon που έγινε το προηγούμενο σαββατοκύριακο. Ένα τραγούδι που τουλάχιστον εμένα με ακολούθησε στην διαδρομή των 10 χλμ. και με βοήθησε αρκετά με το ρυθμό του, την φρεσκάδα του (αν και είναι πολύ παλιό) και την δύναμη του…

Πρωτόγνωρα συναισθήματα μα πάνω από όλα συγκίνηση. Συγκίνηση για αυτή την πόλη που ξαφνικά γέμισε χαμόγελα, ζωντάνια & ομαδικό πνεύμα. Ένα τεράστιο «γιατί γίναμε έτσι» παραμένει αναπάντητο αλλά η αισιοδοξία δεν σταματά να μας κατευθύνει… μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες… ας προσπαθήσουμε όλοι να φέρουμε τις εικόνες και τα συναισθήματα εκείνης της ημέρας πιο συχνά στην καθημερινότητα μας…  
“Don't you worry about me
It's all gone much too far
You've got to believe
That we're just worlds apart.”
Αθήνα 13/11/2011 και ώρα εκεί κοντά στις 10:00… υγεία…
sv

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #4


Αν αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπεις αλλάζουν.
If you change the way you look at things, the things you look at change.

Wayne W. Dyer

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Ένα δώρο για σένα!

καρτελάκια δώρων από το Hello, Good Gravy blog
Πλησιάζουν γιορτές... ονομαστικές, γενέθλια, Χριστούγεννα! Τι καλά :-)
Όλο και κάποιο δωράκι θα αγοράσουμε, ή ακόμα καλύτερα θα ετοιμάσουμε! Σας βρήκα λοιπόν τα πιο όμορφα, απλά, πουά καρτελάκια για να δέσετε στο δώρο σας παρέα με μια ευχή!

Μπείτε στο Hello, Good Gravy Blog, κατεβάστε το αρχείο, εκτυπώστε το σε χαρτονάκι και έτοιμα τα ταμπελάκια σας!

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Συνταγές... αλλιώς!

Έχουμε δει κατά καιρούς πολλούς διαφορετικούς τρόπους να καταγράφουμε τις συνταγές μας... Αν θυμάστε, είχαμε δει τις κάρτες και το ειδικό moleskine recipes book εδώ. Αυτό όμως που μου έστειλε η φίλη και blogger Αθηνά του athens in athens δεν το είχα ξαναδεί και είναι νομίζω πραγματικό έργο τέχνης!

Οι πάντα δημιουργικοί και ευφάνταστοι γραφίστες από άκρη σε άκρη του κόσμου, ενώθηκαν υπό τη στέγη του They Draw & Cook  και μας προσφέρουν συνταγές μικρά έργα τέχνης. Η εικαστική τους απεικόνιση είναι τόσο όμορφη και ξεχωριστή που μάλλον για να τις κορνιζάρεις είναι στην κουζίνα (ακόμα και στο σαλόνι), παρά να τις μαγειρέψεις! Διάλεξα μερικές για να πάρετε μια πρώτη γεύση. Αξίζει όμως να επισκεφθείτε και το site για περισσότερες συνταγές αλλά κυρίως περισσότερη έμπνευση! Συγχαρητήρια λοιπόν :-)


ΥΓ. Ευχαριστώ Αθηνά :-)
ΥΓ2. Αν δείτε προσεκτικά στο site, όντως πωλούνται οι συνταγές ως έργα τέχνης...

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Προσοχή στη σήμανση

Όταν περπατώ και έχω μαζί τη φωτογραφική μηχανή, υπάρχουν κάποια σταθερά σημεία που μου τραβούν πάντα την προσοχή, είτε είμαι στην πλατεία δίπλα στο σπίτι είτε στην άλλη άκρη του κόσμου. Πιστεύω ότι μαρτυρούν πολλά για τον τόπο, τους ανθρώπους, την κουλτούρα, και βεβαίως την αισθητική, για αυτό και μου προκαλούν τόσο το ενδιαφέρον. Για τις ταμπέλες και γενικότερα τη σήμανση ο λόγος. Το αρχείο μου έχει αρκετές φωτογραφίες από περιηγήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από όλων των ειδών τα καταστήματα (και μη) όπως εστιατόρια, cafe, bar, παντοπωλεία... ακόμα και ξυλουργεία και δημόσιες τουαλέτες! Μία πρώτη ματιά μπορείτε να ρίξετε στο παρακάτω κολάζ.... Κυκλικά από αριστερά είναι η σήμανση σε μία φάρμα φραουλών στη Γερμανία, ένα ξυλουργείο στη Φολέγανδρο, ένα μαγαζάκι με έργα τέχνης στη Νάξο, ένα cafe στη Φιλανδία, η περιοχή South Beach στο Μαϊάμι και οι δημόσιες τουαλέτες στην ίδια φάρμα φραουλών.
Αλήθεια, προσέχετε και εσείς τις ταμπέλες γύρω σας;

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Ευτυχία είναι....


Ευτυχία είναι να παρακολουθείς με τον συνοδοιπόρο την ταινία "Μεσάνυχτα στο Παρίσι" και η ηρωίδα, η πανέμορφη Marion Cotillard, να έχει το όνομά σου, Ανδριάνα!

Ευτυχία είναι να 'περιπλανιέσαι' στην όμορφη πόλη γνωρίζοντας ότι σε λίγες εβδομάδες θα το κάνεις στην πραγματικότητα! Για πρώτη φορά!

Ευτυχία είναι να γυρνάς σπίτι και το τραγούδι να αντηχεί ακόμα στα αυτιά σου......

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Πορσελάνη από... χαρτί!

Τα πρωτο-είδα στο Maison & Decoration και τα έψαξα αμέσως!

Σερβίτσιο Fine Bone China.... από χαρτί! Η Σκωτσέζα κεραμίστρια Rebecca Wilson αποφάσισε να ξεφύγει από τις φίνες πορσελάνες για λίγο και να δημιουργήσει ένα σερβίτσιο τσαγιού μίας χρήσης φτιαγμένο εξολοκλήρου από χαρτί. Ακολουθώντας τα ίδια μοτίβα, με χειροποίητες λεπτομέρειες, ακολουθεί τα σημάδια των καιρών δίνοντας το δικό της συμβολισμό: "θέλω να δώσω έμφαση και να αμφισβητήσω την τάση μας προς τον σπάταλο καταναλωτισμό -wasteful consumerism", όπως δηλώνει και η ίδια στο site της. Food for thought....  

Δείτε περισσότερα στο site της Rebecca Wilson

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Τύλιξέ το!

Πώς το μοντέρνο συνδυάζεται υποδειγματικά με το κλασσικό, ή αλλιώς πώς το 'πολυπρόσωπο' χαρτί kraft τυλίγει τα αγαπημένα μας δώρα παρέα με τις δαντέλες της γιαγιάς μας, ναι ναι τα σεμεδάκια! Το daily suze blog είναι η έμπνευση πίσω από αυτές τις πανέμορφες συσκευασίες δώρων, ή πιο σωστά τα χαρτιά περιτυλίγματος, και δεν φτάνει αυτό... προσφέρει και μερικά από τα σχέδια δωρεάν για εκτύπωση ώστε να ξεκινήσουμε τον πειραματισμό προσθέτωντας αν θέλουμε και μικρά αξεσουάρ, ταινίες, σπάγκους... Πλησιάζουν και τα Χριστούγεννα, μην το ξεχνάμε....

Μπείτε στο daily suze ώστε να κατεβάστε τα αρχεία... 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes