Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

Coffee corner


Coffee corner, coffee bar, coffee station... όπως θέλετε πείτε το! Αλλά το θέλω! Μία δηλαδή ειδική γωνιά, αφιερωμένη στον καφέ -ίσως και στα λοιπά ροφήματα- και στα σύνεργά του. Τον αγαπώ τον καφέ, περισσότερο από τότε που μετακομίσαμε στην Ελβετία. Ίσως γιατί περνώ περισσότερες ώρες σπίτι. Δεν τον πίνω σχεδόν ποτέ το πρωί. Δεν με ξυπνάει, δεν τον χρειάζομαι, δεν μου προσφέρει κάτι πέραν της απόλαυσης, του αρώματος και της γεύσης του. Οπότε πάντα τον επιλέγω ως ένα διάλειμμα είτε πριν το μεσημεριανό φαγητό είτε νωρίς το απόγευμα. Όταν εργαζόμουν ήταν το δεκατιανό μου διάλειμμα. Τώρα είναι συνδεδεμένος με τον μεσημεριανό ύπνο του μικρού ή με την παράδοσή του στον παιδικό σταθμό. Είναι η μικρή μου, προσωπική και μοναχική τελετουργία για να απολαύσω την πολυπόθητη ησυχία. Συνήθως (μη σας πω πάντα) τον συνοδεύω με κάτι μικρό και γλυκό. Από την μαμά μου το έχω πάρει μάλλον που πάντα έχει και ένα κουλουράκι από δίπλα. Και εν τέλει δεν ξέρω τι απολαμβάνω περισσότερο, τον καφέ ή το κουλουράκι που βουτάω;

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

How was your week?

  • Έχετε παρατηρήσει την τεράστια διαφορά που κάνει στην ουσιαστική διάρκεια του σαββατοκύριακού σας η Παρασκευή; Κάθε φορά που την εκμεταλλευόμαστε δημιουργικά, νοιώθω ότι έχει προστεθεί μία ακόμη, ολόκληρη ημέρα (και ας είναι μισή)!
  • Και αυτή η Παρασκευή ήταν τόσο γεμάτη και όμορφη!
  • Ξεκινήσαμε το πρωί τα δυο μας με το τρίκυκλο, ξύλινο ποδηλατάκι για το κέντρο της πόλης και βόλτα στη λίμνη. Με ακόμη έναν λαμπερό -αλλά παγωμένο- ήλιο. Και αφού περιηγηθήκαμε, παίξαμε στην παιδική χαρά, μαζέψαμε ξυλάκια, και τρέξαμε, ακούω τον Στέφανο να μου φωνάζει "Η Βάια μαμά"! Και όντως, εκεί κάπου μακριά περπατούσε η Βάια με την μικρή και μία φίλη.
  • Ήπιαμε λοιπόν έναν γρήγορο καφέ με τα κορίτσια ενώ ο συνοδοιπόρος το είπε και το έκανε (yes!). Αναχώρησε το μεσημέρι από τη δουλειά και αντί να έρθει σπίτι ανηφόρισε προς το Bugnenents για σκι. Είχε φορτώσει το αυτοκίνητο από το πρωί οπότε σε μισή ωρίτσα ήδη γλιστρούσε στο χιόνι. 
  • Και είχε και μια εξαιρετική ιδέα οπότε επιστρέψαμε στα γρήγορα εμείς σπίτι για ανεφοδιασμό (αλλαγή παπουτσιών και ρουχισμού δηλαδή) και τον συναντήσαμε μεσημεράκι στο μικρό chalet - εστιατοριάκι και φάγαμε όλοι μαζί σντίτσελ και πατάτες τηγανιτές και μακαρόνια με κιμά και σούπα. Εξαιρετικά! Παίξαμε λιγάκι και με το χιόνι και το έλκηθρο και επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και το βραδάκι φτιάξαμε σπιτικό club sandwich (ναι ναι, το χριστουγεννιάτικο επιπλέον κιλό με ακολουθεί ακόμα)! 
  • Τις ηλιόλουστες ημέρες (ειδικά εν μέσω χειμώνα) δεν είναι να τις αφήνεις ανεκμετάλλευτες!
  • Έτσι, το Σάββατο ξεκινήσαμε νωρίς για Βέρνη με τα αγόρια από την Biel, με πρώτη στάση το πάρκο και τον ζωολογικό κήπο Tierpark (που είχαμε πάει και πέρσι και πολύ μας αρέσει), δεύτερη στάση στο παραδοσιακό εστιατόριο Frohsinn για σνίτσελ ("να" με το συμπάθιο) και την προσθήκη του πρωτευουσιάνου Βασίλη, και τρίτη στάση το πάντα αγαπημένο πάρκο στο κέντρο της πόλης Münsterplattform για παιχνίδι, βιταμίνη D και καφέ. Θα σας τα γράψω αναλυτικά γιατί είναι μία πολύ όμορφη εξόρμηση στην πρωτεύουσα.
  • Και τα μικρά αγόρια ευχαριστήθηκαν τρέξιμο, γέλιο, χώματα, σκαρφαλώματα, ζώα όλων των ειδών, φύση και αγκαλιές.
  • Και εννοείται ότι κοιμήθηκε στο γυρισμό ο μικρός και συνέχισε τον ύπνο του στο σπίτι για 2 συνολικά ωρίτσες.
  • Και το βράδυ είχε Casa de Papel. Πω πω... μα κάθε επεισόδιο και μία ανατροπή! Πόσο χαίρομαι που αυτή η εξαιρετική σειρά δεν προέρχεται από το γνωστό δίδυμο ΗΠΑ - Μ. Βρετανίας και δεν ομιλεί την αγγλοσαξονική. Πάμε για season #2.
  • Κυριακή με συνέχεια στον ήλιο και στις βόλτες, αυτή τη φορά τοπικά. Πρωινή λοιπόν περατζάδα στη λίμνη, παρέα με τους αγαπημένους μας Πολωνούς, ενδιαφέρουσες συζητήσεις και αναλύσεις (όπως πάντα), παιχνίδια, πατίνι και επιστροφή το μεσημέρι σπίτι για μαγείρεμα (κεφτεδάκια με κόκκινη σάλτσα και ρύζι) και συνέχεια στα παιχνίδια.
  • Στο ενδιάμεσο προέκυψαν 2 θεματάκια υγείας στην οικογένεια, ένα με την μαμά μου και τα γνωστά της προβλήματα με τα γόνατα και ένα με την γυναίκα του αδελφού μου και το άγχος που χτύπησε κόκκινο και εξέπεμψε sos. Ουφ. Θέλουν αφύπνιση, υπευθυνότητα και κινητοποίηση όλα τα θέματα! Σε ταρακουνούν και σου υπενθυμίζουν την σπουδαιότητα της σωματικής και ψυχικής μας υγείας.
  • Και μετά από ένα γεμάτο σαββατοκύριακο, συνεχίσαμε με μία γεμάτη Δευτέρα! Πρωινή λοιπόν βόλτα στη λίμνη και στην κοντινή μας παιδική χαρά στο Latenium και στο Hauterive με την Νινίνα (και πατίνι και μπάλα και σκαρφαλώματα και τρεξίματα), επιστροφή σπίτι για ύπνο και αναχώριση ξανά το απόγευμα για την Μπιλ και τον Παναγιώτη και την Άννα - Μαρία. Χαμός!
  • Επιστρέψαμε το απογευματάκι σπίτι όπου μας περίμενε ήδη ο συνοδοιπόρος με ζεστό φαγητό.
  • Τρίτη εντός, με πολλές δουλειές, paw patrol, σιδερώματα, ετοιμασίες, σχολείο (κοντεύουμε τους 2 μήνες και ακόμα κλαίει κάθε μεσημέρι.....), σούπερ-μάρκετ, μάθημα γαλλικών, online δουλειές..... και yoga. Sun & Moon salutations! Είχαμε ούτως ή άλλως πανσέληνο. Και τι πανσέληνο!
  • "Αποστολή δύσκολη, ομάδα σύσσωμη! Ξεκινάνε τα κουτάβια!"! Πρέπει να τον δείτε να το λέει με όλο του το είναι!
  • Τετάρτη με ήρεμο και δημιουργικό τραμπολίνο (yes!) και αναπάντεχη πρόταση ενός παππού που φέρνει την εγγονή του για έναν "petit cafe" εκεί στο εμπορικό κέντρο. Έτσι, καθήσαμε μαζί με 4-5 ακόμη "συμμαθητές" του Στεφανάκου, εκείνος πολύ το χάρηκε, έφαγε και το κρουασάν σοκολάτας του (καταλαβαίνετε, δεν ήθελα δράματα πρώτη φορά με τόσους αγνώστους), ενώ εγώ από την άλλη μόνο χαμογελούσα (δεν μου απηύθυνε και τον λόγο κανείς, δεν τολμώ και εγώ να ανοίξω συζητήσεις οπότε ... voilà).
  • Γρήγορο σούπερ-μάρκετ, επιστροφή σπίτι και μεσημεριανός ύπνος. Κάποιες ημέρες όλα κυλούν ρολόι... φτου φτου.
  • Και στο ταμείο του σούπερ-μάρκετ είχε 2 περιοδικά: Vogue + Architectural Digest. Μαντέψτε ποιο πήρα! Εννοείται το δεύτερο. Στην Ελλάδα αγόραζα συνεχώς περιοδικά διακόσμησης και σπιτιού.  Τα αγαπώ.
  • Και η άφιξη στον παιδικό σταθμό αντί να καλυτερεύει, μάλλον χειροτερεύει, παίζοντας με τις αντοχές μου. 
  • Και ο ήλιος συνεχίζει υπέρ-λαμπρος! Είναι σίγουρα το γεγονός του Φεβρουαρίου. Αναπάντεχο δώρο.
  • Και τις 3 ολόκληρες ώρες που είχα το απόγευμα της Τετάρτης αγόρασα έναν μαγνητικό πίνακα - ημερολόγιο (μήπως βοηθηθεί ο Στέφανος με το σχολείο), έφτιαξα πιπεριές γεμιστές, έκανα μισή ώρα yoga, ξεκίνησα ένα online newsletter, επικοινώνησα με ένα yoga studio (αναζητούμε νέα αίθουσα για τα μαθήματά μας), απάντησα σε 2-3 μηνύματα και λούστηκα (όχι, το περιοδικό δεν το άνοιξα καν). 
  • Και την Πέμπτη τα περάσαμε υπέροχα κυνηγώντας κροκόδειλους και πειρατές, απλώνοντας ρούχα, φτιάχνοντας σπίτια για τους lego φίλους μας, μαγειρεύοντας εικονικές σούπες (με ντομάτα, αγγούρι και γάντι... χαχα) και υπενθυμίζοντας συχνά - πυκνά την υπόσχεση που έδωσε μόνος του το προηγούμενο βράδυ στον μπαμπά του ότι θα πάει ήσυχα στο σχολείο, χωρίς κλάμματα, γιατί περνάει τόσο ωραία.
  • Έτσι, η μεσημεριανή μετάβαση ήταν ομολογουμένως πιο ήπια, με κλάμματα όμως. Για να δούμε!
  • Και το απογευματάκι ολοκλήρωσα κάποιες online δουλειές και συνάντησα την Denise και το ωραίο της pilates studio ως υποψήφιο χώρο για να φιλοξενήσει τα μαθήματά μας yoga. Και τα βρήκαμε σε όλα και είμαι πολύ χαρούμενη που ο νέος μας χώρος είναι μία αναβάθμιση! 
  • Και το βράδυ είχε πακετάρισμα για το καθιερωμένο μας, χειμωνιάτικο τριήμερο με τους φίλους. Και στη βαλίτσα έπρεπε να χωρέσουν "ανοιξιάτικα" ρούχα (για τις βόλτες υπό τους ηλιόλουστους, 15 βαθμούς!), χοντρά και ισοθερμικά για το σκι και το βουνό αλλά και μαγιώ μήπως καταφέρουμε και πάμε και σε εκείνο το σπα. Χαμός. Καλός χαμός όμως :) !
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Big big world


Μα είναι τόσο μικροί. Είναι λιλιπούτειοι άνθρωποι. Αυτό σκεφτόμουν όταν έβγαζα την παραπάνω φωτογραφία. Σχεδόν δεν μπορείς να τον εντοπίσεις μπροστά σε αυτό το γιγαντιαίο -για τα δικά του μάτια σίγουρα- κτίριο. Κανείς μας δεν θυμάται πώς είναι να ζεις στον κόσμο αυτό ως ένα τρίχρονο αγόρι -όπως ο Στέφανος στην προκειμένη περίπτωση. 

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή με δουλειές εκτός (κυρίως για το κοπή τη πίτα) και γρήγορο καφέ με τα κορίτσια.
  • Κατάφερε και ήρθε και σχετικά νωρίς ο συνοδοιπόρος και φάγαμε όλοι μαζί, προς μεγάλη χαρά του μικρού.
  • Και το απογευματάκι πήγαμε στους γειτόνους ώστε εμείς τα κορίτσια να φτιάξουμε την καθιερωμένη (φανταστική) βασιλόπιτα και τα αγόρια να τα πουν λιγάκι. Ο Στέφανος βέβαια επέλεξε το δικό μας μέτωπο και ήταν ο sous chef μας!
  • "Μαμά εγώ σε χτενίσω" και παίρνει τη μικρή του μπλε, lego βούρτσα. Και ενώ μου χτενίζει τα μαλλιά και πηγαίνει γύρω - γύρω μου λέει "Και εγώ Βίκυ είμαι" γιατί Βίκυ λένε τη φίλη - κομμώτριά μας στην Αθήνα.
  • Σάββατο με πολύ πρωινό ξύπνημα (06.10!) και ανάμεικτα συναισθήματα και διαθέσεις. Τελικά βγήκαμε για δουλειές το μεσημεράκι, μαγείρεψαν τα αγόρια σνίτσελ και "τηγανιτές" πατάτες στο φούρνο και περάσαμε το απόγευμα σπίτι.
  • Κυριακή και το κοπή τη πίτα. Είναι η τέταρτη χρονιά που την διοργανώνουμε (ακριβώς όσα χρόνια είμαστε και στο Neuchatel) και νομίζω ότι κάθε χρόνο είμαστε και περισσότεροι και πιο δεμένοι.
  • Αυτή τη χρονιά πήραμε το ρίσκο και αντί για το γνωστό εστιατόριο που το διοργανώναμε, επιλέξαμε έναν πολύ όμορφο, μεγάλο χώρο του δήμου (πρώην φάρμα) ο οποίος από τη μία μας έδωσε πολλές ελευθερίες (μεγάλος χώρος ώστε τα παιδιά να παίξουν και να τρέξουν, φέραμε ότι θέλαμε να φάμε και να πιούμε, είχαμε τις μουσικές μας...) και από την άλλη είχε και τις υποχρεώσεις του (να τον καθαρίσεις, να τον γεμίσεις, να φέρεις τα δικά σου σύνεργα, να βασιστείς στην ομαδικότητα).
  • Ο χώρος γέμισε από νωρίς και εν τέλει είμασταν γύρω στους 60 ενήλικες και καμιά τριανταριά πιτσιρίκια! Και οι πάγκοι γέμισαν με φαγητά και γλυκά (από παστίτσιο και γίγαντες μέχρι εκμέκ και τσουρέκια) και κρασιά, και τα μικρά ξεσάλωσαν και εμείς είχαμε την ευκαιρία να τα πούμε με καινούργιους αλλά και παλιούς που βλέπουμε σπανιότερα. Και παντού άκουγες γέλια και έβλεπες αγκαλιές και χειραψίες.
  • Βεβαίως, δεν έλειψαν οι λίγες -ευτυχώς- και μεμονωμένες παραφωνίες από ανθρώπους που προτίμησαν τα παράπονα χωρίς να προσφέρουν ούτε βοήθεια ούτε λύσεις. Kριτική χωρίς αντιπρόταση είναι απλά γκρίνια. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία διοργάνωση που βασίζεται στον εθελοντισμό, τον ελεύθερο χρόνο και τη διάθεση δύο γυναικών.
  • Η μεγαλύτερη ανταμοιβή του κόπου μας ήταν βέβαια η καλή διάθεση, η ομαδικότητα και η συνεργασία της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Σας ευχαριστούμε.
  • Κυριακή ήταν και τα γενέθλια της μαμάς (τα οποία τα γιόρτασε το Σάββατο με ένα γενέθλιο γεύμα ώστε να μη λείψει η μικρή της εγγονή) που πάντα όλους μας σκέφτεται και όλους μας προσέχει. Να προσέχεις και εσένα μαμά.
  • Δευτέρα με έναν τρελό καιρό που κυμαινόταν μεταξύ ήλιου, χιονόνερου, καταιγίδας και ξανά ήλιου, και τους δυο μας σπίτι σε δημιουργικό οίστρο (και τι δεν παίξαμε, και τι δεν φτιάξαμε, και τι δεν μαγειρέψαμε, και τι δεν σκαρφιστήκαμε τόοοσες ώρες).
  • "Μαμά, όλοι έρθουν. Είναι μεγάλο το σπίτι, χωράνε. Όλοι μαζί πάμε βόλτα" μιλώντας για τις οικογένειές μας στην Αθήνα.
  • Και η Τρίτη μάς υποδέχτηκε με λαμπερό ήλιο και ανεβασμένη θερμοκρασία! Λέτε να πέρασε ο βαρύς χειμώνας; Κιόλας;
  • Και το πρώτο μισό το περάσαμε σπίτι, τον παρέδωσα στον παιδικό το μεσημέρι, γύρισα γρήγορα - γρήγορα πίσω για το μάθημα γαλλικών και στις 16.00 ξανά πίσω στον παιδικό για την δραστηριότητα παιδιών - γονιών που είχαν ετοιμάσει: στολισμός cupcakes! Εγώ νόμιζα ότι θα τα ετοιμάζαμε κιόλας αλλά μας περίμεναν έτοιμα και απλά τα στολίσαμε. Διακριτικά και λιτά όπως μπορείτε να φανταστείτε.
  • Και το βράδυ, yoga! Hips & Heart! Και επίσημα ψάχνουμε για νέο χώρο καθώς εκεί που είμαστε θα αλλάξει ιδιοκτήτη και χρήση. 
  • Τετάρτη και επισήμως μου έσπασε τα νεύρα! Συγγνώμη αλλά ξέρετε. Ας είμαστε ειλικρινείς.
  • Και στο πρώτο μισό του τραμπολίνου ήταν οκ, στο δεύτερο μισό ήταν απλά ο επαναστάτης χωρίς αιτία! Να μη συμμετέχει, να παίρνει κάτι δοκάρια για σπαθί, να χαλάει τις κατασκευές του παρκούρ, να μου φωνάζει... πω πω! Και με πιάνει και αυτή η αίσθηση ντροπής όταν είναι τόσος κόσμος μπροστά (και ξένος και ξενόγλωσσος!)!
  • Και αφού φύγαμε με τον Στέφανο να κλαίει και να οδύρεται (χάρμα οφθαλμών) και εμένα σε "εξαιρετική" κατάσταση, με το που τον έβαλα στο καρότσι του σούπερ-μάρκετ  για 2 γρήγορα ψώνια, ηρέμησε και άρχισε τις γλύκες και τα παρακαλώ.
  • Σπίτι συνέχισε τα καλοπιάσματα, προσπάθησα να του εξηγήσω και να κάνω μια αναδρομή στα γεγονότα αλλά χωρίς αποτέλεσμα και βεβαίως την ώρα του ύπνου ξανα-ξύπνησε ο επαναστάτης! "Fini μαμά νάνι" ενώ δεν είχε κοιμηθεί ούτε 1 λεπτό. 
  • Και για να μπει και το κερασάκι στην τούρτα, έλαβα ακόμη μία (από τις δεκάδες; εκατοντάδες;) αρνητική απάντηση σε αγγελία.
  • Ποια είναι λέτε η μεγαλύτερη απόλαυση: ο σπιτικό καφές ή το κουλουράκι που βουτάτε σε αυτόν; Εγώ ψηφίζω ασυζητητί το δεύτερο!
  • Και αφού έφτασε η πολυπόθητη ώρα της παράδοσης του μικρού στον παιδικό, συνάντησα τη φίλη Ρόζα για έναν καφέ στο κέντρο, να απολαύσουμε λίγο ήλιο και να καθαρίσει λίγο το μυαλό μου.
  • Και ποια είναι η διέξοδος; Η δημιουργικότητα. Πάντα. Είτε αυτό είναι το lifelikes, είτε η yoga, είτε η μαγειρική, είτε η φωτογραφία είτε ότι αγαπά ο καθένας.
  • Και την Πέμπτη συνεχίστηκε ο εξαιρετικός ήλιος, κάναμε εμείς τις κλασικές μας δουλειές εντός, παίξαμε με τις πλαστελίνες, με τις μπάλες, κάναμε τις σκούπες μπαστούνια του χόκει, και ενώ κοιμήθηκε δύσκολα κοιμήθηκε τελικά πολύ!
  • "Echange des mots doux" έγραφε το κατακίτρινο, ταχυδρομικό βαγόνι (ανταλλαγή γλυκών λέξεων).
  • Αρκεί ένας λαμπερός ήλιος για να σου φτιάξει τη διάθεση; Μερικές φορές ναι.
  • Έτσι και εγώ, αφού άφησα τον μικρό στον παιδικό (με δυσκολία) έκανα μία μοναχική βόλτα στον ωραίο ήλιο, πήρα έναν καφέ στο χέρι και περιπλανήθηκα.
  • Και το βραδάκι φάγαμε οικογενειακά, με έξτρα γλυκό και λουλούδια για τον μικρό εορτασμό της ημέρας (είναι ωραίο να βγαίνεις από την ρουτίνα με όποια αφορμή).
  • Λέτε να διανύουμε τις ελβετικές αλκυονίδες ημέρες; Όπως και να 'χει, είναι θεσπέσιες!
  • Στα milestones, να σας ενημερώσω ότι πρώτη φορά ο Στέφανος ζήτησε σε δασκάλα του στον παιδικό να πάει τουαλέτα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Μια μέρα στα χιόνια


Πόσο διαφορετικός είναι αυτός ο χειμώνας! Γιατί πέραν του πρώτου μας ελβετικού (που  παρόλο που ήμουν έγκυος δεν πτοηθήκαμε και κάναμε αρκετές εκδρομές) είναι ο πρώτος που τον ζούμε ακριβώς έτσι, σαν ελβετικό. Γιατί πηγαίνουμε σχεδόν κάθε εβδομάδα στα βουνά, γιατί κάνουμε δειλά-δειλά σκι, γιατί ο μικρός έχει μάθει τις διαδικασίες και απολαμβάνει το έλκηθρό του, γιατί τα σαββατοκύριακα είμαστε στην κάτασπρη, πανέμορφη, επιβλητική, ελβετική φύση. Ξέρετε τι διαφορά κάνει αυτό; Ειδικά κάτι χειμωνιάτικες Κυριακές που στην καλύτερη των περιπτώσεων έπινες έναν καφέ με τους φίλους σε ένα από τα ξενοδοχεία της πόλης (γιατί απλά τίποτα άλλο δεν είναι ανοιχτό) ή κάτι βροχερά Σάββατα που η μόνη σου επιλογή (πέραν από τα σπίτια φίλων) ήταν ένα από τα δύο εμπορικά κέντρα της πόλης! Είναι μια ανάσα να νοιώθεις ότι πληθαίνουν οι επιλογές σου και πόσο μάλλον όταν είναι τέτοιες!

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

How was your week?

  • Πάνε και οι τελευταίες μας κρυψώνες! Πλέον παίρνει ο μικρός το σκαμπώ του και τις καρεκλίτσες του και φτάνει ψηλάααα και ανακαλύπτει από κρυμμένα παιχνίδια μέχρι καλλυντικά (ευτυχώς τα φάρμακα και τα επικίνδυνα είναι σε ντουλάπες), ανοιγοκλείνει τα φώτα και ξετρυπώνει τα μπισκότα.
  • Την Παρασκευή φάγαμε οικογενειακώς πρωϊνό, γέμισε αγκαλιές ο μικρός τον μπαμπά του ο οποίος αναχώρησε για την δουλειά και επέστρεψε το μεσημεράκι ώστε να φάμε όλοι μαζί.
  • Ο μικρός δεν ήταν στα καλύτερά του στο πρώτο μισό της ημέρας αλλά οκ.
  • Το μεσημέρι δοκιμάσαμε ένα νέο street food εστιατοριάκι που άνοιξε με burgers + tacos εν ονόματι The Corners. Να σας πω ότι τρελάθηκα με το burger θα είναι ψέμα αλλά στο ταπεινό Neuchatel που οι επιλογές μετρούνται στα δάχτυλα, είναι και αυτό ένα ελπιδοφόρο νέο.
  • Και το απογευματάκι κατευθυνθήκαμε στην Bienne και στους φίλους για να μαγειρέψουμε παρέα κεφτεδάκια με χυλοπίτες στο φούρνο (εξαιρετικά!), να παίξουν τα μικρά, να πούμε τα νέα - τους προβληματισμούς - τα σχέδιά μας, να γελάσουμε, να πιούμε τα κρασιά μας και να επιστρέψουμε σπίτι γεμάτοι απ' όλες τις απόψεις.
  • Και ο Στεφανάκος μάς έκανε το χατήρι και το Σάββατο ξύπνησε στις 08.30.
  • Δεν μας έκανε μετά βέβαια το χατήρι καθώς δεν ήθελε απλά τίποτα (κανένα ρούχο, κανένα φαγητό, καμία πάνα). Anyway. Κατορθώσαμε κατά τις 10.30 και αναχωρήσαμε όλοι ντυμένοι και σχετικά ήρεμοι για σκι!
  • Bugnenets λοιπόν με πολύ ωραίο καιρό (εκεί ψηλά είχε ήλιο!), τον Στεφανάκο ήρεμο και ομιλητικό με τον φίλο του τον Βασίλη και εμάς να κάνουμε εκ περιδρομής σκι και να παίζουμε με το χιόνι και τον μικρό.
  • Και εκεί που σηκωθήκαμε από το τραπέζι μας στον ήλιο και στο χιόνι, έρχεται ένας κύριος εκεί στα 60 και μας ρωτά σε άπταιστα ελληνικά αν μπορεί να κάτσει. Με τα πολλά, ο κύριος Ελβετός της περιοχής είχε εργαστεί παλαιότερα στην Ελλάδα ως δύτης και την επισκέπτεται κάθε χρόνο με την οικογένειά του! Και μιλά τέτοια ελληνικά (που έμαθε εξ' ακοής όπως μας είπε) που μας έκανε να ντρεπόμαστε για τα γαλλικά μας.
  • Επιστροφή σπίτι για μακαρόνια στο φούρνο με τυριά, παιχνίδια και συμμαζέματα.
  • Και το βραδάκι είπαμε να κατέβουμε στο κέντρο στους εορτασμούς της κινέζικης νέας χρονιάς να θαυμάσουμε τα φαναράκια που αφήνουν στον ουρανό. Ε, μετά από μισή ώρα πάνω - κάτω στο κρύο, τα φαναράκια δεν τα εντοπίσαμε και γυρίσαμε άπραγοι σπίτι.
  • Κυριακή με πρωϊνό σπίτι της Νινίνας με κέικ και pancakes και συζητήσεις και γέλια και τα μικρά να παίζουν από αρμόνιο και κούκλες μέχρι σκούπες και τέννις.
  • Και το απογευματάκι είχε Λωζάννη το πρόγραμμα και το σπίτι των φίλων όπου συνέχισε το εξαιρετικό του παιχνίδι ο Στεφανάκος και χαλαρώσαμε εμείς.
  • Δευτέρα με πρωϊνές εξωτερικές δουλειές (ταχυδρομεία, σούπερ-μάρκετ), παιχνίδι, μεσημεριανό ύπνο του μικρού και υποδοχή των 2 φιλενάδων με τα πιτσιρίκια τους για να τα πούμε οι μεν και να παίξουν οι δε.
  • Ή τουλάχιστον έτσι το φανταζόμασταν. Γιατί μετά το πρώτο, ήρεμο και δημιουργικό μισάωρο, κάποιο κουμπί σαν να πατήθηκε στον Στεφανάκο και περνούσε πολύ άσχημα! Δεν ήθελε να παίξει, δεν ήθελε κανείς να ακουμπάει τίποτα, ήθελε να φάει ΟΛΑ τα μπισκότα, ήθελε να κοπανάει τα κατσαρολάκια του μες στα αυτιά μας... Ουφ! Τόση ένταση και με τόση διάρκεια δεν του έχει ξανασυμβεί και υποψιάζομαι ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε και η πείνα του (από το πρωί δεν ήθελε να φάει ΤΙΠΟΤΑ) σε συνδυασμό με τη βόμβα ζάχαρης από τα 2 μεγάλα μπισκότα που έφαγε.
  • Τον έκανα τον πονοκέφαλο και η χαλάρωση πήγε βόλτα. Anyway.
  • Και είναι κάποιες ημέρες και κάποιες εβδομάδες της ξενιτιάς πιο δύσκολες από άλλες. Και αυτή την εβδομάδα είχαν μαζευτεί τόσα σημαντικά σημαντικών μου ανθρώπων, Να συζητάς με την μαμά σου το μενού του γενέθλιου τραπεζιού της και εσύ να μην είσαι εκεί. Να διοργανώνει η αδελφή σου εορταστικό sushi για τα δικά της γενέθλια και εσύ απλά να χαμογελάς και να της λες τι να παραγγείλει. Να παρουσιάζει ο φίλος σου το πρώτο του βιβλίο (μα τι φίλους έχω! πολυντάλαντους), και εσύ να περιμένεις πώς και πώς να μάθεις πώς πήγε από τα social media μέχρι να έρθει η ώρα να μιλήσετε.
  • Τρίτη λοιπόν, με τα γενέθλια της πολυαγαπημένης μου αδελφής που αγαπώ τόσο και μου λείπει άλλο τόσο. Μα είμαστε τόσο διαφορετικές αλλά έχει παίξει τόσο καθοριστικό ρόλο στο ποια είμαι. Να είσαι πάντα καλά και πάντα έτσι!
  • Και αφού παίξαμε με τον μικρό, ξεπεράσαμε 3-4 καθημερινά δράματα (από το πόσα μπισκότα θα φάει -ένα- και πόσα επεισόδια paw patrol θα δει -πάλι ένα- μέχρι ποια μπλούζα θα φορέσει και πώς θα αναχωρήσουμε για τον παιδικό).
  • Φανταστείτε να μην ήμουν αυστηρή και να μην έβαζα όρια τι θα γινόταν.
  • Παραδόθηκε με αυτά και με εκείνα στον παιδικό ο μικρός και επέστρεψα σπίτι εγώ για online πληρωμές (είναι οι πρώτοι μήνες του έτους όλο έξοδα!), online μαθήματα, online δουλειές....
  • Και το βράδυ, yoga βεβαίως βεβαίως που μου είχε λείψει μετά την απουσία της προηγούμενης εβδομάδας. Και αυτή τη φορά είχαμε χέρια και κορμό και παιχνίδια με τη βαρύτητα.
  • -Κοίτα πολλά φορτηγά! -Ε, δεν είναι και πολλά, δύο είναι. -Σωστά. Πόσα έπρεπε να είναι για να είναι πολλά; -Δύο δύο δύο και δύο.
  • Τετάρτη με τραμπολίνο (είχαμε 2 εβδομάδες να πάμε!) και τον μικρό να σκαρφαλώνει και να κάνει κωλοτούμπες και να σέρνεται σαν κομάντο και να αιωρείται σαν πιθηκάκι!
  • Κάναμε και την καθιερωμένη μας στάση στο σούπερ - μάρκετ, πετάξαμε και τα πλαστικά μας στην ανακλύκλωση, τσιμπήσαμε ένα μπισκοτάκι και ένα χυμό και τσουπ πίσω για ύπνο!
  • Και το τολμήσαμε! Δύο κοπέλες, χωρίς παιδιά, για σκι! Και αφήσαμε το συννεφιασμένο Neuchatel για να βρούμε τον λαμπερό ήλιο στο βουνό! Και κάναμε μία ώρα σερί και πολύ το χαρήκαμε.
  • Και εκεί που φορτώναμε το αυτοκίνητο για να επιστρέψουμε, να 'σου και η Γαλλιδούλα Elodie που είχε ανέβει με το λεωφορείο για raquettes και μας ζήτησε να την κατεβάσουμε.
  • Και την κατεβάσαμε και τελικά έμενα ένα δρόμο πάνω από εμένα.
  • Και η Πέμπτη μάς βρήκε σπίτι, με δουλειές και μαγειρικές, και αφού τον άφησα στον παιδικό έφυγα για Βέρνη και το ραντεβού μου στην Αμερικανική Πρεσβεία.
  • Έφτασα λίγο νωρίς οπότε ήπια και ένα γρήγορο καφέ στο Toi et Moi που μου πρότεινε η φίλη Έλενα, ξεπέρασα το ύφος και την αγένεια των ανθρώπων της ασφάλειας που για να μην κάνω ένα βήμα έπρεπε να περιμένω μες στη βροχή, κρατώντας ομπρέλα και ένα βουνό χαρτιά, παρέδωσα τα χαρτιά μου και λογικά σε 2 εβδομάδες θα έχω το ανανεωμένο μου διαβατήριο.
  • Και στο γυρισμό παρέλαβα το φυστίκι (καιρό είχα να τον γράψω έτσι) γιατί ο συνοδοιπόρος θα αργούσε από τη δουλειά και γυρίσαμε σπίτι να ετοιμάσουμε παρέα το φαγητό.
  • Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι ζωές μας αν πραγματικά λέγαμε αυτά που σκεφτόμασταν και μπορούσαμε να βάλουμε στη θέση τους όλους τους δήθεν;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Επάγγελμα: Νοικοκυρά


Πόσο μας χαρακτηρίζει το επάγγελμά μας; Πόσο επηρεάζεται η καθημερινότητά μας από την παρουσία ή μη μιας επίσημης εργασίας; Πώς αλλάζει η αυτοπεποίθησή μας και ο τρόπος που -ίσως- μας αντιμετωπίζει ο κόσμος; Έχουν περάσει 4 (!) χρόνια από τότε που στις απανταχού αιτήσεις δηλώνω πλέον "Επάγγελμα: νοικοκυρά". Πω πω! Ξέρετε πόσο μου κακοφαινόταν στην αρχή; Το άνεργη που ακουγόταν καλύτερο για κάποιο λόγο. Ίσως γιατί δήλωνε ότι επαγγέλομαι απλά όχι τη δεδομένη στιγμή. Από την άλλη, φαντάζομαι ότι σε έναν άντρα σε αντίστοιχη θέση δεν θα έγραφαν "νοικοκύρης".  Anyway... Άλλη ιστορία αυτή. Η δική μου όμως ιστορία αφορά αυτό τον όρο που ακολουθεί εκατομμύρια γυναίκες στο πέρασμα των αιώνων. Η κυρά της οικίας. Γιατί άλλο μαμά, άλλο νοικοκυρά. Πολλές φορές πάνε αυτά μαζί, αλλά όχι πάντα. Έτσι, εγώ είμαι και μαμά και νοικοκυρά. Μέλημά μου είναι ο Στέφανος, ο συνοδοιπόρος και τα του σπιτιού. Και με τον πρώτο ρόλο τα πάω μια χαρά. Με τον δεύτερο όμως; Κάτι μου κλωτσάει. Δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω. Ενώ από τη μία γνωρίζω πολύ καλά τι φόρτο εργασίας και τι κούραση και τι ευρεία γκάμα αρμοδιοτήτων και τι ωράρια κρύβει το επάγγελμα νοικοκυρά, από την άλλη το νοιώθω πολύ περιοριστικό. Για μένα. Δεν υπάρχει καλό ή κακό. Σωστό και λάθος. Υπάρχει απλά αυτό που σου ταιριάζει, που σε γεμίζει, που σε ικανοποιεί, και αυτό που όχι. Είναι απολύτως σεβαστό να είσαι νοικοκυρά (και η δική μου μαμά ούτως ή άλλως νοικοκυρά ήταν όλα τα χρόνια που την γνωρίζω και έβγαζε εις πέρας ένα σπίτι 6 ατόμων με έναν μπαμπά που συχνά - πυκνά έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα) και αυτό να σε γεμίζει. Και να δίνεις όλο σου το είναι, όλο σου το ταλέντο και την υπομονή και τις δεξιότητες για να φροντίζεις τους δικούς σου και τις ανάγκες του σπιτιού. Είναι, όμως νομίζω, εξίσου σεβαστό να μην σου ταιριάζει αυτό. Να μην σε καλύπτει. Τουλάχιστον όχι σαν full time ρόλος. Γιατί ελάχιστες είναι ούτως ή άλλως οι γυναίκες που νοικοκυρές δεν είναι ποτέ. Ούτε για 1 ώρα την ημέρα. Άλλο είναι όμως αυτό, και άλλο το full time. Να μαζεύεις, να πλένεις, να σιδερώνεις, να πληρώνεις λογαριασμούς, να πηγαίνεις στις τράπεζες και τα σούπερ - μάρκετ, να μαγειρεύεις (κάθε μέρα!), να ξανα-μαζεύεις, να ξανά-πλένεις... και κάπου εκεί να έρχεται το βράδυ και να κοιμάσαι για να ξημερώσεις σε μία αντίστοιχη ημέρα που απλά το πλυντήριο εναλλάσεται με το καθάρισμα και το σιδέρωμα με το σούπερ-μάρκετ. Πάλι καλά που έχω τις πολύτιμες, δημιουργικές μου διεξόδους, την yoga και τους αγαπημένους μου social πελάτες! Γιατί πόσα photo books, και πόσα cupcakes να φτιάξεις για να αισθανθείς δημιουργική;

Ουφ. Αρκετά. Το έκανα για ευνόητους λόγους, το έκανα από επιλογή, το έκανα από ανάγκη, το έκανα full time (πιο φουλ δεν υπάρχει) και νομίζω ότι κάπου εδώ πρέπει να γυρίσω σελίδα. Το έβλεπα να έρχεται κάποιους μήνες τώρα για αυτό και είχα εντατικοποιήσει την έρευνά μου για δουλειά. Γιατί κάπως στο μυαλό μου έχει συνδεθεί η "απελευθέρωση" της νοικοκυράς με την εύρεση εργασίας. Γιατί έτσι, αυτομάτως, χωρίς δικαιλογίες και τύψεις, τα του σπιτιού θα μπουν σε δεύτερη μοίρα και το πολύτιμό μου μυαλό και καρδιά και ψυχή θα γεμίσουν και με νέα ερεθίσματα, νέες εμπειρίες, νέους ανθρώπους, νέα projects. Θα γίνουν νέες συνάψεις στα εγκεφαλικά μου κύτταρα που μάλλον με τις παρούσες ασχολίες έχουν αδρανήσει λιγάκι. Ξέρω, στο μυαλό μου έχω χτίσει μία εικόνα της ιδανικής δουλειάς (που μάλλον δεν υπάρχει) όπου εγώ εργάζομαι part-time (γιατί είπαμε η νοικοκυρά μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, δεν εξαφανίζεται όμως, και ο ρόλος της μαμάς παραμένει πρωταγωνιστικός), είμαι δημιουργική, είμαι με ενδιαφέροντες ανθρώπους, υπάρχει σεβασμός και χαρά και εξέλιξη. Ναι, πιθανότατα να μην είναι έτσι αλλά με όποιες δυσκολίες, εξακολουθεί να μου φαντάζει ως μία ελκυστική προοπτική. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η δουλειά (ή η όποια δουλειά που ταιριάζει στις δεξιότητες και την εμπειρία μου) απλά δεν προκύπτει. Πηγαίνουν και έρχονται τα βιογραφικά, και τα emails, και τα ερωτηματολόγια, και οι συνεντεύξεις αλλά πέραν εκείνης της θέσης στη Γενεύη την οποία είχα αρνηθεί, καμία άλλη επίσημη πρόταση δεν έχει προκύψει. Είναι και από τη δική μου πλευρά αρκετά τα κριτήρια... η απόσταση, το ωράριο, οι γλώσσες, το αντικείμενο. Δεν είναι εύκολο, πόσο μάλλον σε μια χώρα όπως η Ελβετία όπου ο ανταγωνισμός είναι παγκόσμιος και σε μία μικρή πόλη όπως το Neuchatel όπου οι "διεθνείς" θέσεις είναι ελάχιστες. 

Αν λοιπόν δε βρίσκεις την επαγγελματική σου θέση τι κάνεις; Τη δημιουργείς; Ή δημιουργείς κάτι κοντινό, παρεμφερές ή και εντελώς διαφορετικό; Πώς όμως; Από πού να ξεκινήσεις, προς τα πού να κατευθυνθείς; Γιατί αν δεν μπορείς να δημιουργήσεις μια θέση που να σου είναι οικεία, τότε πρέπει να βγεις από την comfort zone σου με αυξημένες δυσκολίες. Γιατί βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, πρέπει να επικοινωνήσεις μέσω μιας ξένης γλώσσας, απευθυνόμενη σε ανθρώπους με μια διαφορετική παιδεία και τρόπο ζωής, και να χρησιμοποιήσεις ένα κρατικό σύστημα παντελώς άγνωστο. Ουφ... Εσείς οι expats μαμάδες πώς το χειριστήκατε; Επανήλθατε στο προ-μετανάστευσης επάγγελμά σας; Μεκινηθήκατε; Δεν το ψάξατε καν; Δυσκολευτήκατε; Σας λείπει η επαγγαλεματική σας ζωή;

ανδριάνα

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

How was your week?

  • Όμορφη, ηλιόλουστη Παρασκευή και αποφασίσαμε με τον Στεφανάκο να πάμε στο κοντινό μας εμπορικό κέντρο για 2-3 αγορές. 
  • Παράλληλα, προχωράνε και οι ετοιμασίες για τον φετινό εορτασμό της κοπής της πίτας των Ελλήνων του Neuchatel. Αμ πως!
  • Και το βραδάκι εγκαινιάσαμε το πολυαναμενόμενο La Casa de Papel. Interesting!
  • Ανήσυχο βράδυ αλλά ευτυχώς σηκώθηκε σχετικά αργά ο μικρός και έτσι φτιάξαμε pancakes -που του είχα υποσχεθεί την προηγούμενη που τα ήθελε για βραδινό- και απολαύσαμε ένα αργό πρωϊνό Σαββάτου.
  • Πεταχτήκαμε για 2 γρήγορες δουλειές, έφτιαξα την quiche με μπέικον και σπανάκι, κοιμήθηκε λίγο ο μικρός και κατά τις 18.00 είμασταν στο σπίτι των φίλων Πολωνών.
  • Εκεί φάγαμε Πολωνικά, τα είπαμε στα αγγλικά - τα γαλλικά - τα ελληνικά και τα πολωνικά, έπαιξαν τα πιτσιρίκια, γελάσαμε, ανταλλάξαμε εμπειρίες και ιστορίες, και κατά τις 21.00 επιστρέψαμε σπίτι με τον μικρό πτώμα.
  • Και -δυστυχώς- το βράδυ ξύπνησε εμπύρετος! Καιγόταν ο κακομοίρης. Βουρ στα σιρόπια.
  • Και την Κυριακή μας, όπως υποθέσατε, την περάσαμε εντός με αγκαλιές, mickey, σιρόπια, χαρτομάντηλα (μαμά μύτσα!), παιχνίδια, μαγειρικές (φτιάξαμε cookies), βιντεοκλήσεις...
  • Και το βράδυ της Κυριακής ήταν ακόμα πιο δύσκολο και άυπνο! Ουφ. Τον πήραμε στο κρεβάτι μας αφού τσουρούφλαγε και έκλαιγε ο κακομοίρης, και αυτός κάπως κατάφερε να κοιμηθεί, εμείς... τίποτα! Μα όλο στριφογυρνάει, όλο σπρώχνει, όλο θέλει να κρατάει τα χέρια μας και να γυρνάει τα δαχτυλίδια μας... Όσοι κοιμάστε στο ίδιο κρεβάτι με τα μικρά σας, πώς τα καταφέρνετε;
  • Έτσι, ο συνοδοιπόρος σηκώθηκε ξημερώματα Δευτέρας κατάκοπος και αναχώρισε για Κρακοβία (με λεωφορεία, τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα) και μείναμε ο μικρός και εγώ, με τους πυρετούς και τα σιρόπια!
  • Και η ημέρα πήγε σχετικά καλά -δεδομένων των συνθηκών. 
  • Ο συνοδοιπόρος έφτασε στον προορισμό του παρόλες τις αντίξοες, καιρικές συνθήκες και τις καθυστερήσεις, και εμείς παίξαμε, κάναμε δουλειές πολλές, αγκαλιές ακόμα πιο πολλές, χαζέψαμε το χιόνι (κατά διαστήματα έπεφτε πυκνό!), έκλαψε (αυτός), τον παρηγόρησα (εγώ), σκουπήσαμε τη μύτη και χίλιες φορές, γκρίνιαξε (αυτός), αναστέναξα (εγώ) και ενώ το απογευματάκι ήταν απύρετος, πριν κοιμηθεί να 'σου πάλι το 38.5.
  • Από πολύ μωρό τον προσέλκυε το κολιέ που φοράω στο λαιμό. Και πάντα το χάζευε και το παρατηρούσε. Αφού έλεγα χαριτολογώντας ότι θα γίνει γεμολόγος. Ε, τις προάλλες, σε μία αντίστοιχη κατάσταση που είμασταν αγκαλιά και το χάζευε του εξηγούσα τι είναι, ποιος μου το έχει προσφέρει κτλ και μου λέει "έχω και εγώ κολιέ" και εκεί που πάω να του εξηγήσω προσθέτει "από τη βάφτισή μου".
  • Και το βράδυ της Δευτέρας δεν διέφερε -δυστυχώς- από τα προηγούμενα μόνο που αυτή τη φορά έπρεπε με 2 χέρια να τον κρατάω αγκαλιά, να του δίνω σιρόπια, να του βάζω ορούς, να του σκουπίζω μύτες....
  • Και την Τρίτη ξύπνησα μετά από 4-5 ώρες ύπνο, σε ένα πανέμορφο, λευκό τοπίο, τον μικρό στην ίδια, εμπύρετη κατάσταση και τρίτη ημέρα εσώκλειστη.
  • Και παίξαμε, και ξανα-παίξαμε, και ευτυχώς κοιμήθηκε 2+ ώρες το μεσημέρι, και το απόγευμα είχαμε ραντεβού στον παιδίατρο όπου για πρώτη φορά στα σχεδόν 3 χρόνια δεν ήθελε να πάμε! Δεν ήθελε να βγάλει τα παπούτσια, δεν ήθελε να γδυθεί... είχε ο κακομοίρης και 39 πυρετό!
  • Με τον γιατρό όμως τα πήγε καλά, τον εξέτασε και τον βρήκε γενικά οκ οπότε μας είπε αν σε 2 ημέρες δεν έχει πέσει ο πυρετός να ξαναπάμε.
  • Και το βράδυ έφαγε πρώτη φορά μετά από 3-4 ημέρες με όρεξη! Τι έφαγε; Pancakes (ναι, για βραδινό), και λίγο ρόδι, και λίγο κοτόπουλο, και ψωμάκι.
  • Και το βράδυ κάναμε ήσυχα - ήσυχα το μπανάκι του (δεν το συνηθίζει τον τελευταίο καιρό) και κοιμήθηκε σερί! Ναι! Μέχρι τις 08.00 το πρωί! Και ξύπνησε απύρετος! Γιούπι!
  • Έτσι, περάσαμε το πρωινό σπίτι, να θαυμάζουμε το χιόνι που έπεφτε παχύ παχύ, να παίζουμε, να διαβάζουμε... και το μεσημεράκι πήγαμε στον παιδικό σταθμό, χωρίς να θέλει (classic) αλλά με μια σχετική ηρεμία.
  • Και επέστρεψα στην ησυχία και την πολύτιμη (μερικές φορές) μοναξιά μου, έφτιαξα καφέ και κάθισα να τον απολαύσω.
  • Και εννοείται πως κάθε λίγο και λιγάκι σκεφτόμουν τον Στεφανάκο: 1. αν είναι οκ με την υγεία του και 2. αν έγινε η μεταφορά στο νέο τμήμα και πώς τα πήγε. 
  • Και τα πήγε περίφημα, και στα δύο! Και τον παρέλαβα το απόγευμα από το τμήμα των grands ή αλλιώς preschoolers μες στο χαμόγελο!
  • Και το βραδάκι κάναμε το μπανάκι μας, παίξαμε με τα μπουκάλια και κοιμήθηκε σαν αγγελούδι για πάνω από 12 ώρες!
  • Μα το πρωί ανησύχησα και στις 09.00 (!) μπήκα να δω αν είναι όλα καλά! Ούτε ο κύριος με το φτυάρι που καθαρίζει τις σκάλες από το χιόνι δεν τον ξύπνησε (εμένα με ξύπνησε πάντως!). 
  • Αυτές τις ημέρες που χιονίζει, βγαίνει ο διαχειριστής κάθε πρωί στις 06.45 -νταν- να καθαρίσει τις σκάλες που περνούν δίπλα από το κτίριό μας, τις δημόσιες σκάλες δηλαδή, και εννοείται τον περιβάλλοντα χώρο της πολυκατοικίας. Αυτά για όσους κατηγορούν μονίμως το κράτος αλλά δεν παίρνουν μια σκούπα να καθαρίσουν το πεζοδρόμιό τους.
  • Και το μεσημεράκι, αφού είχαμε κάνει τις δουλειές μας, είχαμε παίξει, είχαμε κλάψει για τον παιδικό, βγήκαν οι σκούπες και τα φτυάρια για να καθαρίσω το αυτοκίνητο από το χιόνι αλλά και τον πάγο από το δρομάκι της πολυκατοικίας (που είναι και ανηφορικό) γιατί αλλιώς θα μέναμε εκεί.
  • Ε, μετά από κανά μισάωρο τα κατάφερα (ο Στεφανάκος με κοιτούσε και χαμογελούσε από το τζάμι), άφησα τον μικρό στον παιδικό και πήγα στη φίλη Β. για γυναικείο καφέ με εξαιρετική θέα το χιόνι που έπεφτε και την μικρή να μπουσουλάει και να ξεκαρδίζεται.
  • Και τα μαντάτα δεν ήταν καλά στο άλλο μέτωπο της οικογένειάς μας (στην Πολωνία) καθώς ακυρώθηκε η πτήση της επιστροφής του συνοδοιπόρου και αντί για απόγευμα η άφιξή του στο σπίτι έγινε τελικά μετά τα μεσάνυχτα. 
  • Έβαλα και εγώ λοιπόν και είδα ταινία, το Roma. Ανθρώπινο, συγκινητικό, ήσυχο, ασπρόμαυρο. Shantih Shantih Shantih.
Καλό σαββατοκύριακο & καλό μήνα!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes