Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #40


Μην με μαρτυρήσεις! 
Και προπαντός να μην τους πεις πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα.
Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο, σημείωσε τα φαράγγια που πέρασα. 
Και τις κορφές που πάτησα. Και τα άστρα που είδα.
Πες τους από μένα, πες τους από τα δάκρυά μου, ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος είναι όμορφος.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

How was your week?

  • Παρασκευή με τον συνοδοιπόρο να δουλεύει από το σπίτι μετά από μήηηνες.
  • Έτσι, φάγαμε όλοι μαζί το μεσημέρι και το απογευματάκι πήγαμε στο προγραμματισμένο ραντεβού στον παιδίατρο.
  • Τελευταία σειρά εμβολίων για τα επόμενα χρόνια, ζύγισμα - μέτρημα (μόλις 1 κιλό είχε πάρει τους τελευταίους 3 μήνες), ο μικρός να περπατάει πάνω - κάτω non-stop, ο γιατρός να χαμογελά και να ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τους 18 μήνες.
  • Σάββατο πρωί και είπαμε να συνεφέρουμε λιγάκι το σπίτι (από την μετακόμιση, από τις διακοπές) και έτσι πέρασε "δημιουργικά" η ώρα.
  • Το απόγευμα κάναμε ένα άτυπο reunion στους φίλους στην Bienne με αφορμή την 1η γιορτή του μικρού Παναγιωτάκη.
  • Και περνάει τόσο πιο όμορφα και εύκολα η ώρα όταν είσαι και εσύ αλλά και ο μικρός Στέφανος με φίλους.
  • Γιατί με 2 πιτσιρίκια για παρέα, όλοι είμασταν απασχολημένοι και χαρούμενοι.
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε στο ίδιο μοτίβο: με μεσημεριανά ψησίματα στον εορτάζοντα Κώστα, μεσημεριανή σιέστα και απογευματινή βόλτα με την Χριστίνα και την οικογένεια όπου τα μικρά τα έδωσαν όλα (τι πατίνια, τι τρεξίματα, τι τραμπάλες, τι τούνελ, τι γέλια, τι φούσκες, τι παγωτά)......
  • Απέκτησε και την πρώτη του φουσκάλα ο κακομοίρης στο αριστερό του αντίχειρα. Ήθελε να επεξεργαστεί την ψησταριά η οποία δεν είχε κρυώσει εντελώς και έτσι κάηκε λιγάκι.... :(
  • Αυτό που κοιμάμαι ένα ωραίο, συνεχόμενο 8ωρο αλλά ξυπνάω πτώμα πώς το εξηγείτε;
  • Άνοιξα την τηλεόραση μέρα μεσημέρι. Που σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: σιδέρωμα.
  • Και έπεσα πάνω στο Σ' αγαπώ - Μ' αγαπάς. Και να σας πω κάτι; Γελούσα πάλι σαν να το έβλεπα πρώτη φορά. Θεά Παπαδοπούλου.
  • Άρχισαν να μπαίνουν στο πρόγραμμα οι φθινοπωρινές και χειμερινές επισκέψεις φίλων και πολύ μου αρέσει.
  • Φέτος πρέπει να είναι η πρώτη χρονιά που βλέπω φωτογραφίες διακοπών που ανεβάζουν οι φίλοι και με πιάνει μια νοσταλγία.
  • Προφανώς χρειαζόμουν και άλλες διακοπές.
  • Ποια είναι η σίγουρη συνταγή για εύκολο και μακρύ, μεσημεριανό ύπνο; Πατίνι!
  • Έτσι την Τρίτη που είχε ωραιότατη ημέρα βγήκαμε πρωί - πρωί με τον μικρό και κάναμε 1 ώρα (με το ρολόι!) non-stop πατίνι. Στόχος ήταν ένας παιδότοπος αλλά ο μικρός δεν είχε καμία διάθεση να αποχωριστεί το όχημά του. Και έτσι συνεχίσαμε, και συνεχίσαμε.... 
  • Και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και δεν ξύπνησε ούτε κατά τη μεταφορά του στο κρεβάτι του. 
  • Όταν πιάσουν τα κρύα και τα χιόνια να δω πώς θα απασχολούμαστε.
  • Και έχει γίνει ένας χορευταράς! Εκεί που κάθεται και τρώει ή παίζει, αρχίζει ξαφνικά να χορεύει! Τι του πυροδοτεί τον χορό, άγνωστο. Γιατί η μουσική παίζει όλη μέρα.
  • Θεσπίσαμε τις πρωϊνές μας γυμναστικές και έτσι την Τρίτη βγήκαμε πάλι για πατίνι, σε συνδυασμό όμως αυτή τη φορά με παιδική χαρά, στο κοντινό μας, παραλίμνιο Hauterive (από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία).
  • Και σε μία ωρίτσα επιστρέψαμε και εννοείται ήταν πτώμα.
  • Ύπνος λοιπόν για τον μικρό, μαγειρέματα και δουλειές για εμένα.
  • Και ναι! Έγινε το παρθενικό μάθημα yoga στο καινούργιο σπίτι.
  • Και εννοείται ότι πιάστηκα. Και πολύ το ευχαριστήθηκα (το λες και μαζωχισμό).
  • Σοκοφρέτα με λευκή σοκολάτα. Εισαγώμενη αμαρτία.
  • Σαν να μπήκε λίγο χρώμα στους κάτασπρους τοίχους του σαλονιού μας. 
  • Θυμάστε αυτό το γιγαντιαίο πόστερ που μου είχαν φέρει δώρο και είχα ξεκινήσει να ζωγραφίζω κατά την εγκυμοσύνη; Ε, ακόμα το ζωγραφίζω αλλά αυτή τη φορά το θαυμάζω κιόλας στον τοίχο του σαλονιού μας.
  • Αυτό που στις καλοκαιρινές φωτογραφίες (κυρίως μέσω instagram) το φίλτρο στα πρόσωπα είναι τόσο έντονο ώστε κάποιες φορές δεν αναγνωρίζεις τις φίλες σου;
  • Επίσης, αυτό που το instagram ξαφνικά σου εμφανίζει μία ανάρτηση 5 ημερών που έχεις ήδη δει και έχεις ήδη κάνει like;
  • Ενημέρωση στον παιδικό σταθμό για το νέο τμήμα του Στεφανάκου. Και μας εξήγησαν το πρόγραμμα, και μας έκαναν ξενάγηση στο χώρο, και ήταν όλα τόσο όμορφα φτιαγμένα, μικροσκοπικά και γαλήνια. Και έχουν και ένα μικρό παρτέρι που φροντίζουν τα παιδιά. Και ο Στέφανος εξοικειώθηκε γρήγορα με τον χώρο και άρχισε να παίζει. Για να δούμε πώς θα τα πάει από βδομάδα.....
  • Ζέστη την ημέρα - καταιγίδες τη νύχτα. Miami Vice.
  • Να τρως ζεστή πίτσα για μεσημεριανό και το φυστίκι να κοιμάται. Ευτυχία.
  • Και η ημέρα συνεχίστηκε εξίσου όμορφα με μεσημεριανό μπάνιο στη λίμνη οι 3 μας: ο Στέφανος, η Ρόζα και εγώ. Και τα νερά ήταν κρυστάλλινα, και ο μικρός ενθουσιασμένος με τα βότσαλα και τον κόσμο.
  • Και αφού κάτσαμε αρκετά, κάναμε και μια βόλτα μέχρι την κοντινή παιδική χαρά και στην επιστροφή κοιμήθηκε -εννοείται- στο αυτοκίνητο.
  • Και το απόγευμα βγήκαμε ξανά για βόλτα, με τον συνοδοιπόρο αυτή τη φορά και -εννοείται- το πατίνι.
  • Όταν γελάει, φωτίζεται ο κόσμος όλος.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ευτυχία είναι....


Ευτυχία είναι να τρως το αγαπημένο σου παγωτό, στον καναπέ, ακούγοντας τη βροχή και βλέποντας House of Cards.

Ευτυχία είναι να έχει κοιμηθεί εύκολα και γαλήνια το φυστίκι το οποίο σε γέμισε γέλια και αγκαλιές μέσα στην ημέρα.

Ευτυχία είναι να βλέπεις τα 2 σου αντράκια και να γεμίζει η καρδιά σου.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

More than a mom


Από πού να το πιάσω. Πάνε 15 μήνες από τότε που έγινα και εγώ μαμά. Μαγικό. Πρωτόγνωρο. Εξουθενωτικό. Συνταρακτικό. Και δεν αλλάζεις μονομιάς. Είναι μία υποβόσκουσα τάση που μεγαλώνει μέρα με την μέρα, ξενύχτι με το ξενύχτι, κλάμα με το κλάμα (του μικρού αλλά και δικό σου), ένταση με την ένταση, προσπάθεια με την προσπάθεια, αποτυχία με την αποτυχία, πείραμα με το πείραμα. Ξέρετε τι είναι επί ώρες η μόνη σου έγνοια να είναι αν και πώς θα κοιμηθεί ο μικρός; Γιατί αν δεν κοιμηθεί ενώ είναι πτώμα θα ακολουθήσουν ώρες γκρίνιας όπου ότι και αν σκαρφιστείς δεν θα αλλάξει τη διάθεση και την κούρασή του. Και η δική σου κούραση, που ήλπιζες να καταλαγιάσεις με αυτή τη μία ώρα κενού (όχι δεν θα κοιμόσουν αλλά θα κοιτούσες λίγο μακριά, θα άκουγες λίγο τη μουσική που παίζει από το πρωί αλλά δεν έχεις ακούσει, θα έστελνες κανά μήνυμα στους φίλους, θα μαγείρευες, μπορεί και να έτρωγες κιόλας....); Και όταν δεν έχεις να απευθυνθείς κυριολεκτικά σε κανέναν (ούτε γονείς, ούτε αδέλφια αλλά ούτε φίλους με παιδιά που ίσως κάπως να καταλάβαιναν ή να βοηθούσαν μόνο και μόνο με την παρουσία των παιδιών τους) τότε μπαίνεις στην τρύπα που όλο και βαθαίνει και σκάβεις. Σκάβεις να βρεις λύσεις, να βρεις κουράγιο, να βρεις υπομονή, να βρεις την αισιοδοξία που κάποτε τόσο σε χαρακτήριζε, το χαμόγελο, τη διάθεση. Μέρα με τη μέρα όμως τα αποθέματα μειώνονται γιατί η δεξαμενή δεν γεμίζει. Πού είναι τα νέα ερεθίσματα; Οι τέχνες; Οι βόλτες; Ο αθλητισμός; Οι εκδρομές; Τα κρασιά; Τα μαγειρέματα; Οι ταινίες; Οι συζητήσεις; Η δουλειά; Ναι, υπάρχουν. Αλλά είναι τόσο μικρό πλέον ποσοστό του χρόνου σου που υπερκαλύπτονται από τις έγνοιες -όλες για εκείνον: θα φάει; τι θα φάει; πότε; πάλι δεν κοιμάται; και τώρα τι να κάνω; πώς να τον νανουρίσω; πώς να τον απασχολήσω; μα πόσο γρήγορα βαριέται όλα τα παιχνίδια; και πόση ενέργεια έχει! δεν μπορεί να κάτσει 5 λεπτά σε ένα σημείο. τι  πέντε; ούτε ένα. και πότε θα μαγειρέψω; και πεινάω! θα προλάβω να φάω κάτι; και ήθελα και να λουστώ σήμερα. αύριο. Και έτσι περνούν οι ημέρες, και οι μήνες... Και είναι έτσι σε εμάς που θεωρώ ότι είμαστε μία αρκετά δραστήρια οικογένεια εν γένει αλλά και ειδικά με τον 1+ έτους Στέφανο.

Και χτυπούν τα καμπανάκια.... Και προσπαθείς με νύχια και με δόντια να διατηρήσεις και τις υπόλοιπες ταυτότητές σου. Να θυμηθείς πώς ήσουν πριν. Μέχρι και άρθρα υπάρχουν για το πώς να βρεις ξανά τον εαυτό σου. Αν βέβαια νοιώθεις ότι τον έχεις χάσει. Γιατί υπάρχουν και αυτές οι μαμάδες που έχουν και 1, και 2, και 3 παιδιά, και τα αναθρέφουν μόνες και είναι ευτυχισμένες. Πόσο τις θαυμάζω. Κατέληξα όμως ότι εγώ δεν είμαι μία από αυτές. Και ήταν μία επώδυνη συνειδητοποίηση. Ειδικά με όλες τις ταμπέλες που ακολουθούν την "καλή" μαμά. Αυτή που γίνεται θυσία. Που βάζει τα δικά της θέλω τελευταία. Που δεν έχει δικά της θέλω. Αρκεί να είναι καλά τα παιδιά και η οικογένεια. Ε, λοιπόν εγώ έχω θέλω και θυσία δεν θέλω να γίνω. Θέλω να δίνω και να παίρνω αγάπη, να είμαι χαρούμενη ώστε οι ώρες που περνάω με τον Στέφανο να είναι κεφάτες και δημιουργικές. Θέλω να καλύψω και τις υπόλοιπες ανάγκες μου που είχα πριν το Στέφανο και κάπου τις έχω βάλει για ύπνο. Ξυπνούν όμως και μου χτυπούν τον ώμο. Και να σας πω κάτι, δεν βρίσκω κάτι μεμπτό σε αυτό. Αχ αυτή η εικόνα της μαμάς με τα ανάκατα μαλλιά, τα φαρδιά ρούχα, να προσπαθεί να μαγειρέψει και να έχει ένα πιτσιρίκι να της τραβά το πατζάκι κλαίγοντας. Πόσες φορές την έχω ζήσει και πόσο δεν μου αρέσει. Δεν είμαι εγώ. Ή μάλλον είμαι αλλά όχι μόνο αυτό και όχι κάθε ημέρα. Δεν θέλω βρε παιδί μου. Θυμάμαι μια φίλη που εκεί στον 6ο περίπου μήνα του δεύτερού της παιδιού συνειδητοποίησε ότι μάλλον περνά μία μικρή κατάθλιψη. Δεν εργαζόταν και ήταν και αυτή μόνη στην Ελβετία. Το καμπανάκι χτύπησε, μου εξηγούσε, όταν συνειδητοποίησε ότι αντί για μαμά και σύζυγος ήταν η οικιακή βοηθός της οικογενείας. Έχανε όλη τη χαρά γιατί είχε συνέχεια μία λίστα από υποχρεώσεις που ποτέ δεν τελείωνε και που δεν της προσέφερε καμία χαρά.

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Να βρω μία part-time δουλειά. Έτσι νομίζω. Για να ξεφύγω λιγάκι από αυτό τον αέναο κύκλο, να γίνω λίγο "άνθρωπος" (να ντύνομαι και να στολίζομαι πριν βγω από το σπίτι), να θυμηθώ όλη αυτή τη γνώση και δημιουργικότητα που έχω βάλει στο συρτάρι, να συναναστραφώ άλλους ανθρώπους, να φάω μεσημεριανό κάτι διαφορετικό από τοστ και σαλάτα.

Στείλτε θετική ενέργεια!
ανδριάνα


ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το Astir Beach όπου περάσαμε τη μισή ημέρα διακοπών μας, ο συνοδοιπόρος και εγώ. Ε, φταίμε και εμείς ε; Όταν άλλοι αφήνουν τα μικρά τους μηνών, για ημέρες στις γιαγιάδες, εμείς δεν τον αφήσουμε ούτε αυτό το καλοκαίρι, ούτε για ένα 2ήμερο. Πού να ξεκουραστείς λοιπόν; Κυνηγώντας τον Στέφανο από τις 07.00 μέχρι τις 21.00;




Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

How was your week?

  • Είχαμε επίσημα την πρώτη πτώση πυραύλου αέρος - εδάφους. Το μικρό φυστίκι δηλαδή πέταξε το πρώτο του παιχνίδι από το μπαλκόνι στο δρόμο.
  • Επισκεφθήκαμε και τον μικρό παιδότοπο που διαθέτει το κτίριό μας στην πίσω του αυλή. Και η θέα ήταν εντυπωσιακή!
  • Επάνοδος στην Ελβετία και αρχίσαμε τις συναντήσεις με τους εδώ φίλους.
  • Έτσι, το βράδυ της Παρασκευής το περάσαμε στο μπαλκόνι μας με την Βάια και τον Κρίστιαν και αισίως πήγε 01.00. Και τι δεν συζητήσαμε... από τις διακοπές και τον Στέφανο, μέχρι την βάφτιση, τους γάμους ομοφυλοφίλων και ωραίες, κοντινές εκδρομές από την Ελβετία.
  • Το Σάββατο αφού ξυπνήσαμε -κλασικά- κατά τις 07.00, φάγαμε, παίξαμε, ο μικρός μας έκανε το χατήρι και κοιμήθηκε 2 ολόκληρες ώρες το μεσημέρι. Μαζί του και εμείς.
  • Και το απογευματάκι πήγαμε στο κοντινό και σούπερ καλοκαιρινό Erlach που ήταν γεμάτο από κόσμο, paddles, θαλάσσια ποδήλατα, κουβαδάκια, φουσκωτά και μπύρες.
  • Ο μικρός επικεντρώθηκε στην άμμο, μαζί του και εμείς, και έτσι δεν κολυμπήσαμε. Φάγαμε όμως το κλασικό μας burger και επιστρέψαμε.
  • Το βράδυ, σειρά είχαν οι φίλοι Πολωνοί για βραδινή επίσκεψη. Έτσι ανταλλάξαμε ιστορίες από τις διακοπές, χαζέψαμε φωτογραφίες, ήπιαμε δροσιστικό κρασί και περάσαμε για ακόμη μία φορά όμορφα.
  • Λίγο πιο δροσερή και συννεφιασμένη η Κυριακή και ο μικρός ακολούθησε την ωραία συνήθεια του μεσημεριανού του ύπνου ενώ εμείς μαγειρέψαμε κοκκινιστό και συμμαζέψαμε λίγο τα ασυμμάζευτα.
  • Το μεσημεράκι κάναμε βόλτα στο κέντρο με τους γειτόνους και ανέβηκε -επιτέλους- και ο μικρός στο πατίνι του που πολύ του είχε λείψει και πολύ το θρηνούσε κάθε φορά που το έβλεπε. Και πηγαίνει τόσο γρήγορα! Πιστεύω σε λίγο θα κάνει όρθιος.
  • Καθήσαμε (που λέει ο λόγος) και ήπιαμε και ένα κρασί στο King με τον συνοδοιπόρο να κυνηγά τον Στέφανο και αυτόν να τρέχει με όλες του τις δυνάμεις.
  • "Εεεεεε ιιιιιι" και το κεφάλι πίσω και γέλια! Και στροφές γύρω από τον εαυτό του. Και αγκαλιά το σκυλάκι του που το ονομάσαμε Μάγια (όπως έλεγαν και το σκυλάκι που επισκεπόμασταν κάθε πρωί στο περίπτερο της Σίφνου). Τα νέα κόλπα του μικρού. Λέτε τώρα να αρχίσει η ηλικία που αλληλεπιδρούν με τα κουκλάκια τους; Γιατί μέχρι τώρα μάλλον απαρατήρητα του περνούσαν.
  • Από το βράδυ της Κυριακής φαινόταν ότι κάτι δεν πάει καλά καθώς ο μικρός ξύπνησε 2 φορές. Το πρωί είχε δέκατα και αρκετή γκρίνια. Αφού ο πυρετός ήταν ήπιος, είπα να τον πάω στον παιδικό σταθμό. Ε, δεν πρόλαβα να στρίψω στη γωνία και με κάλεσαν ότι του έβαλαν θερμόμετρο και ήταν 38.2. Πίσω λοιπόν για παραλαβή, σπίτι όλη μέρα, με πολλές προσπάθειες ύπνου, πολλές αγκαλιές, αρκετό κλάμα αλλά ευτυχώς εμφανή πρόοδο από το απόγευμα.
  • Ο συνοδοιπόρος δηλαδή ήρθε και τον βρήκε χαμογελαστό και ξεκούραστο.
  • Στα θετικά νέα της εβδομάδας, κλείσαμε τα εισιτήρια των Χριστουγέννων. Κιόλας! Αποκτήσαμε τα καλά χούγια των Ελβετών και αφού είδαμε τα εισιτήρια σε εξαιρετική τιμή για τη συγκεκριμένη περίοδο, είπαμε να επωφεληθούμε.
  • Τώρα μένουν τα εισιτήρια της Βιέννης και κλείσαμε για την εορταστική περίοδο.
  • Γιούπι!
  • Ο ύπνος της Δευτέρας ήταν διακεκομμένος με τον μικρό να ταλαιπωρείται από τα δόντια. Το πρωϊνο όμως τον βρήκε περδίκι!
  • Μαζί μας βρήκε και η βροχή και οι 14 βαθμοί C. Το λες και φθινόπωρο αλλά ευελπιστώ ότι δεν ήρθε για να μείνει.
  • Αφού λοιπόν πήγαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά, επισκεφθήκαμε το εμπορικό για γρήγορες δουλειές, επιστρέψαμε σπίτι, κοιμήθημε μία ωρίτσα (yes!), έφαγε, παίξαμε ωραιότατα και τον πήγα στον παιδικό.
  • Προσαρμογή ξανά μετά από 1 μήνα απουσίας και με νέο, απογευματινό πρόγραμμα. Κλάμματα λοιπόν... Ουφ. Και σε λίγες ημέρες έχουμε νέα αλλαγή.
  • Τις τελευταίες ημέρες, όταν τον ταΐζω, τεντώνει τα χέρια του σαν να θέλει να με πιάσει, πλησιάζω περισσότερο, μου πιάνει τα μάγουλα και με τραβάει προς το μέρος του σαν να θέλει να του φιλήσω το κούτελο. Και του το φιλάω - εννοείται. Ευκαιρίες ψάχνω.
  • Και εκεί που είπα να ξαπλώσω για μισή ωρίτσα, σηκωνόμουν κάθε λίγο και λιγάκι γιατί νόμιζα ότι άκουγα το φυστίκι που ξύπνησε από το διπλανό δωμάτιο. Το φυστίκι που ήταν στον παιδικό σταθμό.
  • Μα τι ευχάριστα νέα! Εντοπίστηκε νωρίς - νωρίς το επόμενο "φυστίκι" της παρέας. Και βλέποντας τον υπέρηχο με έπιασε μια νοσταλγία. Τι όμορφη περίοδος που ήταν αυτή της εγκυμοσύνης. Με τις δυσκολίες της, τις αυπνίες της, τις ταχυπαλμίες της, τις συχνοουρίες της, τα πρηξίματά της αλλά και αυτό το μαγικό ταξίδι αγάπης και δημιουργίας.
  • Αχ αυτή η ξενιτιά.
  • Να ξυπνάς και οι σαγιονάρες σου να βρίσκονται ακριβώς στο ίδιο σημείο που τις άφησες το βράδυ. Αξία ανεκτίμητη!
  • Έτσι, το πρωί της Τετάρτης τον ξύπνησα τον μικρό κατά τις 08.00. Που σήμαινε βέβαια ότι δεν κοιμήθηκε καθόλου μέχρι το μερημέρι (ενώ νύσταζε) και τον πήρε ο ύπνος στο αυτοκίνητο, 5 λεπτά πριν φτάσουμε στον παιδικό σταθμό.
  • Και μία από τις δασκάλες του ανέλαβε να μου κάνει μία σύντομη επισκόπηση της θητείας του Στέφανου στο βρεφονηπιακό τμήμα. Και ένοιωσα όμορφα. Γιατί και εκείνη είχε παρατηρήσει ότι και εγώ (προσπαθώ να μην είμαι κουκουβάγια) και μου εξήγησε ότι ο Στέφανος είναι πολύ κοινωνικός, ομιλητικός, τρυφερός με τα μικρότερα παιδιά, δραστήριος, ανεξάρτητος, για αυτό και αλλάζει τμήμα λίγο νωρίτερα από τους 18 μήνες που είθισται. Βεβαίως είναι και ανυπόμονος και γκρινιάρης, κυρίως όταν νυστάζει και δε λέει να αποχωριστεί τους φίλους και τα παιχνίδια για να κοιμηθεί λιγάκι.
  • Και μου εξήγησε και σε γενικές γραμμές τι εστί το νέο τμήμα, αυτό των νηπίων, και αισθάνθηκα χαρά και ανακούφιση. Πόσο θα ήθελα να είμαι παιδί και να πηγαίνω σε τέτοιο σχολείο! Έχουμε αναλυτική ενημέρωση την ερχόμενη εβδομάδα οπότε θα επανέλθω με περισσότερα.
  • Το μεσημέρι που ο ήλιος μας έκανε την χάρη, ήπιαμε ωραίο καφέ με τα κορίτσια στο κέντρο της πόλης, επέστρεψα για δουλειές στο σπίτι και το απόγευμα παρέλαβα τα αγόρια της οικογενείας.
  • Και εκεί που καθόμασταν είπαμε να δοκιμάσουμε να συνδέσουμε το φωτιστικό του σαλονιού. Και με την πρώτη επαφή, κάνει ένα "πραφ" και χάνουμε το ρεύμα από το σαλόνι. Πω πω!
  • Ακόμα και τα πιο απλά γίνονται βουνό όταν είσαι σε ξένη χώρα. Να προσπαθεί ο κακομοίρης ο συνοδοιπόρος να βγάλει άκρη με τις ασφάλειες (που είναι παλαιού τύπου), να παίρνει τηλέφωνα φίλους ηλεκτρολόγους, να ξεφυσά.... Τελικά, με φόβο και πάθος (γιατί κανονικά πρέπει να καλέσεις επαγγελματία ηλεκτρολόγο για να σου βάλει και βγάλει τα φώτα) καλέσαμε τον διαχειριστή ο οποίος και ήρθε και σε 5 λεπτά διόρθωσε τη βλάβη. Ένα βραχυκύκλωμα ήταν.
  • Πέφτει η βροχή, πεφτεί η βροχή.....
  • Όλο νέα κόλπα είναι ο μικρός! Τώρα, όταν τον έχω αγκαλιά, μου σπρώχνει το κεφάλι προς τα πίσω και χώνεται στον λαιμό μου και γελάει.
  • Έφυγαν και οι κούτες από την Ελλάδα με το νέο μας καρεκλάκι αυτοκινήτου, μερικά από τα δώρα που δεν χώρεσαν στις βαλίτσες και βεβαίως το κλασικό μας, Μανιάτικο μέλι και λάδι.
  • Και η Πέμπτη ήταν από τις όμορφές μας ημέρες τα 2 μας. Γιατί να είσαι όλη μέρα μαζί δεν το λες και εύκολη υπόθεση. Και έτσι παίξαμε, γελάσαμε, ξεκουραστήκαμε (σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας), φάγαμε, τα κάναμε όλα μπάχαλο, πήγαμε σούπερ-μάρκετ, παίξαμε με το καρότσι, διαβάσαμε, ξαναφάγαμε, ξανα-ξεκουραστήκαμε (too good to be true) και έφτασε η ώρα να παραλάβουμε τον συνοδοιπόρο.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Σίφνος


Οι περισσότεροι Έλληνες θαρρώ έχουν και από έναν αγαπημένο προορισμό. Για τους τυχερούς, είναι ο τόπος καταγωγής των γονιών τους. Τι ωραία να κατάγεσαι για παράδειγμα από την Νάξο, την Κρήτη, το Πήλειο, την Καρδαμύλη, να μεγαλώνεις εκεί τα καλοκαίρια με τους παππούδες και τις γιαγιάδες και να επιστρέφεις με την πρώτη ευκαιρία στο οικογενειακό σπίτι! Από την άλλη, αυτή η τύχη ίσως αποδειχτεί και περιοριστική. Ουκ ω λίγοι οι φίλοι που πέραν του τόπου καταγωγής τους, λίγα μέρη έχουν επισκεφθεί. Γιατί πού να ψάχνεις, να ξοδεύεις, να ρισκάρεις με νέα μέρη όταν το πάλαι - ποτέ εξοχικό, με τα γνώριμα μέρη και τα χαμηλά έξοδα σε περιμένει πάντα με ανοιχτές αγκάλες; Εμείς, από την άλλη, που είτε δεν έχουμε κάποιον ιδιαίτερο τόπο καταγωγής (με γονείς Αθηναίους καθώς μεγάλωσαν εντός των τειχών) ή ο τόπος καταγωγής δεν είναι και τόσο "εξωτικός" και ελκυστικός ή ο τόπος υπάρχει αλλά δεν υπάρχει κάποιο σπίτι για να μας φιλοξενήσει, καλούμαστε να τον βρούμε. Να τον επιλέξουμε. Δεκάδες λοιπόν νησιά και εκατοντάδες χωριά απλώνονται μπροστά μας για να τα ανακαλύψουμε και να τα αγαπήσουμε. Και αρκετές φορές, ένα από όλα κάπως μας αγγίζει διαφορετικά. Είναι ο τόπος φίλων; Είναι ο τόπος που γνωρίσαμε τον έναν; Είναι η συγκεκριμένη αμμουδιά ή η ησυχία του τοπίου; Κάτι μας ελκύει και μας καλεί να επισκεφθούμε το συγκεκριμένο τόπο ξανά και ξανά. Τόσο που στο τέλος γίνεται δικός μας.

Μονή Χρυσοπηγής

Γλυφό
Για εμάς λοιπόν, αυτός ο τόπος είναι η Σίφνος. Την πρώτη μας οικογενειακή επίσκεψη την θυμάμαι αμυδρά καθώς ήμουν πολύ μικρή. Μέναμε οικογενειακώς στις Καμάρες (στο λιμάνι) και περνούσαμε όλες μας τις ημέρες στη θάλασσα. Είχαμε βρει και κάτι αραγμένες βάρκες και ανεβοκατεβαίναμε με τον αδελφό μου επί ώρες ώστε να κάνουμε βουτιές. Το αποτέλεσμα; Ωτίτιδα! Απαρηγόρητη εγώ έπρεπε να βλέπω από μακριά τις βουτιές των υπολοίπων μέχρι το τέλος των διακοπών. Μεγαλώνοντας, η Σίφνος μετατράπηκε στον αγαπημένο προορισμό της αδελφής μου. Κολλητός, αγαπημένος φίλος της (και πλέον και κουμπάρος) ήταν Σιφνιός και έτσι το σπίτι του άνοιγε κάθε καλοκαίρι για την παλιοπαρέα. Και κοιμόντουσαν όπου έβρισκαν μες στο σπίτι του Αρτεμώνα και ενίοτε κυνηγούσαν και το pet, τον Αλέξανδρο, το ποντικάκι. Πόσες ιστορίες άκουγα για την Σίφνο. Για το στενό, για τις παραλίες, για το Αλώνι..... Την αγάπησα χωρίς να την έχω πολυ-ζήσει. Βάλθηκα λοιπόν και εγώ να την ζήσω. Έτσι, στην ενήλική μου ζωή ήταν ο επιλεγμένος τόπος διακοπών μου ουκ ω λίγες φορές.

Το αγαπημένο Σμαράγδι στον Αρτεμώνα
Τα μοναδικά σπίτια του Αρτεμώνα με τις εσωτερικές αυλές

Κίτρινο Ποδήλατο -Αρτεμώνας
Έτσι έγινε και το καλοκαίρι του 2002. Η αδελφή μου με τον σύζυγό της είχαν κανονίσει να επισκεφθούν το νησί στα τέλη Αυγούστου (όπως κάνουν άλλωστε κάθε καλοκαίρι εδώ και πάνω από μία δεκαετία). Έτσι, και το νησί είναι πιο ήρεμο, και ο φίλος - Σιφνιός πιο χαλαρός. Εγώ μόλις είχα γυρίσει από διακοπές στην Πάρο και η αδελφή μου με παρότρυνε να πάω μαζί τους. Ένα κρεβάτι θα μου προσέθεταν στο δωμάτιο και τελείωσε η υπόθεση. Εγώ έκανα τη δύσκολη αλλά τελικά πείστηκα. Και πήγαμε, και ο καιρός δεν ήταν καλός, και έβρεχε, και είχε λίγο ψύχρα αλλά ποιος πτοείται όταν είσαι με φίλους σε έναν τόσο όμορφο τόπο; Και καθώς πλησίαζε το τέλος της σεζόν, οι τουρίστες ήταν πλέον λίγοι και οι γνωστοί θαμώνες πολλοί. Έτσι, όλοι πάνω - κάτω κάπως γνωρίζονταν. Έτσι και εκείνο το βράδυ στο Volto όπου οι χαρετούρες με τη διπλανή αντροπαρέα μού είχαν περάσει απαρατήρητες μέχρι σχεδόν το κλείσιμο εκεί κατά τις 3.00. Έξω έβρεχε και το στενό είχε μετατραπεί σε ποτάμι. Οι λιγοστοί λοιπόν που είχαμε παραμείνει στο bar, αναμέναμε να κοπάσει λιγάκι η βροχή ώστε να αναχωρήσουμε. Και εκει, γνώρισα τον συνοδοιπόρο. Επισκεπτόταν και αυτός φίλο του Σιφνιό.

Βαθύ

Πλατύς Γιαλός φωτογραφημένος από την Παναγιά του Βουνού


Απολλωνία και το περίφημο στενό

Να μην πολυλογώ, η Σίφνος στιγματίστηκε έκτοτε. Και όταν έγινε η πρόταση γάμου, τότε μονομιάς και οι 2 είπαμε "Σίφνος". Υπήρχε ιδανικότερο μέρος; Και ήταν στην αρχή της κρίσης και είχαμε ενδοιασμούς αλλά την πήραμε την απόφαση και αυτή η ειδυλλιακή εκκλησία της Χρυσοπηγής έγινε η δική μας εκκλησία. Και περάσαμε ένα αξέχαστο σαββατοκύριακο με όλους τους αγαπημένους μας ανθρώπους σε αυτό τον αγαπημένο μας τόπο. Έκτοτε, από το 2010 δηλαδή, είχαμε καταφέρει να επισκεφθούμε τη Σίφνο μόνο μία φορά για μόλις 3-4 ημέρες (να είναι καλά η τότε διευθύντριά μου που μου ακύρωσε την άδεια και μου έδωσε 2 ημέρες όλες και όλες, γύρω από τον 15Αύγουστο, τις οποίες μου ανακοίνωσε και μία εβδομάδα πριν). Anyway... πήγαμε στα γρήγορα, πάντα στο αγαπημένο Σμαράγδι, και περάσαμε όμορφα. Με την Ελβετία και με τον Στέφανο, δεν μπήκε στα σχέδια των 2 περασμένων καλοκαιριών αλλά φέτος είμασταν αποφασισμένοι. Και τα καταφέραμε. Και η Σίφνος ήταν ακόμα πιο όμορφη απ' ότι την είχαμε αφήσει. Το ίδιο ήρεμη, και φυσική, και απλή, και λιτή. Αλλά ακόμα πιο περιποιημένη, και καθαρή, και ανθισμένη. Σκεφτείτε ότι στο νησί δεν υπάρχουν μεγάλα ξενοδοχεία, clubs, beach bars κτλ. Όλα ακολουθούν τους ρυθμούς της φύσης και του μέτρου. Και είναι τα χωριά τόσο όμορφα. Και είναι αυτό το λευκό τόσο γαλήνιο. Και οι παραλίες είναι μικρές, αμμουδερές, με αρμυρίκια για σκιά, και την κλασική ταβέρνα για νοστιμότατο, τοπικό φαγητό. Και είναι ο κόσμος λιγάκι διαφορετικός. Πολλοί Γαλλόφωνοι, πολλοί περιπατητές, αρκετοί Έλληνες, όλοι με σεβασμό στον χαρακτήρα και τις παραδόσεις αυτού του τόπου. 

Να πάτε στη Σίφνο και πιστεύω ότι θα με θυμηθείτε.
ανδριάνα


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

How was your week?


  • Ναι, ναι... το ξέρω. Έλειψα. Πώς έγινε δεν ξέρω γιατί προσπαθώ να είμαι συνεπής. Λίγο όμως η βάφτιση, λίγο τα τρεξίματα, λίγο η Σίφνος, λίγο η ίωση... φτάσαμε στο σήμερα.
  • Θα σας τα πω όλα. Βάλτε καφέ.
  • Ξημέρωσε το Σάββατο παραμονή της βάφτισης και ήταν όπως το περιμέναμε... και λίγο περισσότερο. Πολλές δουλειές δηλαδή, πολλή ζέστη, πολλά μέτωπα για να πάρει χρώμα και ύφος ο κήπος.
  • Κρέμασε τις τέντες (ακούγεται πολύ πιο εύκολο απ'ότι είναι), βάλε τα σημαιάκια και τις κορδέλες, φτιάξε τα lunch boxes... Ευτυχώς είχαμε βοήθεια και αργά το μεσημέρι τελειώσαμε.
  • Στρώσαμε και ωραιότατο τραπέζι και φάγαμε σπιτικό κόκκορα με χυλοπίτες.
  • Ξημέρωσε και η Κυριακή της βάφτισης (16.07.17) και από το πρωί είχαν πάρει φωτιά τα πιστολάκια... χιχι. Η φίλη κομμώτρια έβαλε για ακόμη μια φορά όλη της τη τέχνη, ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και 11 παρά είμασταν στην Κηφισιά.
  • Εδώ ο νονός, εκεί ο νονός, πού είναι ο νονός....
  • Κλασικά, ήταν μάλλον ο τελευταίος που έφτασε. Χαλάλι του. Γιατί ήταν και ο πιο κομψός -κλασικά.
  • Στο μεταξύ εμείς είχαμε βγάλει ωραιότατες φωτογραφίες με τον εξαιρετικό Χάρη, ο Στεφανάκος είχε πάρει έναν ωραιότατο ύπνο κάτω από τα πεύκα, και οι αγκαλιές έπεφταν σύννεφο.
  • Με 5-10 λεπτά καθυστέρηση ξεκίνησε το μυστήριο και ο μικρός παρατηρούσε όλο ενδιαφέρον τον κόσμο, τον παπά, το τελετουργικό.
  • Έκλαψε στη διαδικασία της κολυμπήθρας αλλά επανήλθε πολύ γρήγορα.
  • Και ο παπάς ήταν πολύ τρυφερός και γλυκός μαζί του.
  • Χωρίς πολλές καθυστερήσεις μεταφερθήκαμε στον κήπο όπου οι φίλοι και συγγενείς ήδη έπιναν το πρώτο τους ποτό.
  • Και η ατμόσφαιρα ήταν όμορφη. Οικία. Απλή. Ανεπιτήδευτη. Γιατί είμασταν με τους δικούς μας ανθρώπους.
  • Και φάγαμε (εξαιρετικά θα πω), και ήπιαμε, και γελάσαμε, και παίξαμε (μα πόσο έπαιξαν αυτά τα πιτσιρίκια!), και συγκινηθήκαμε, και φωτογραφηθήκαμε, και αγχωθήκαμε, και αγκαλιαστήκαμε, και είπαμε στα πεταχτά τα νέα μας, και σβήσαμε και τουρτίτσα στην εορτάζουσα Μαριλένα και έφτασε απόγευμα για να αποχωριστούμε.
  • Και ο μικρός μας Στέφανος ήταν τόσο χαρούμενος... μα είχε τόσους φίλους μαζεμένους όλων των ηλικιών. Και πόζαρε στον φακό σαν επαγγελματίας. Εντυπωσιάστηκε ο Χάρης (ο φωτογράφος).
  • Και οι φίλοι Πολωνοί εξ Ελβετίας εντυπωσιάστηκαν με την τελετή αλλά και με την χαλαρή ατμόσφαιρα μετά, την φιλικότητα των Ελλήνων και την απλότητα.
  • Δευτέρα κάναμε την πρώτη γύρα για αλλαγές δώρων ενόψει και των διακοπών, είδαμε τους γονείς και τα αδέλφια και Τρίτη αναχωρήσαμε.
  • ΔΙΑΚΟΠΕΣ!
  • Και όχι απλά διακοπές. ΣΙΦΝΟΥΛΑ.
  • Είχαμε χρόνια να πάμε και μας είχε λείψει τόσο.
  • Ξυπνήσαμε λοιπόν χαράματα για να πάρουμε το πλοίο εκεί κατά τις 07.00 και κουτσά - στραβά καταφέραμε και το βγάλαμε το ταξίδι, με τον Στέφανο να κοιμάται στο καρότσι (μετά από χιλιόμετρα πορείας) και μετά να τρέχει στους διαδρόμους.
  • Και τις πρώτες 2 ημέρες μάς έπιασε μία μικρή απελπισία. Γιατί ο μικρός δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ (είμασταν βλέπετε στο ίδιο δωμάτιο, πράγμα πρωτόγνωρο για τη δική μας οικογένεια) οπότε και η ημέρα που ακολούθησε ήταν μες στην κούραση και τη γκρίνια. 
  • Πω πω... Αν είναι έτσι οι "διακοπές" καλύτερα σπίτι.
  • Ψέμματα δεν θα πω. Αυτό σκέφτηκα.
  • Ευτυχώς όμως, βρήκαμε τους ρυθμούς μας και τα κόλπα μας και έτσι φτιάξαμε μία νέα, Σιφνέικη ρουτίνα: ξύπνημα κατά τις 07.00, παιχνίδια και γάλα μέχρι τις 08.00, (θεϊκό) πρωϊνό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου (αγαπημένο Σμαράγδι), παιχνίδια του Στέφανου με όλο το προσωπικό αλλά και ενοίκους, επίσκεψη στο περίπτερο για να χαιρετήσουμε την Μάγια (σκυλίτσα), ανέβα - κατέβα στον πεζόδρομο του Αρτεμώνα, περπάτημα μέχρι την εκκλησία για να ανοιγοκλείσουμε την πόρτα και τσουπ - καρότσι! Βόλτα με το καρότσι στα πανέμορφα στενά του Αρτεμώνα (θα σας γράψω για αυτά), στο πρώτο 10 λεπτο συνήθως κοιμόταν ο μικρός οπότε επιστρέφαμε και εμείς και είτε ξαπλώναμε είτε καθόμασταν για καφέ με τα παιδιά στο Σμαράγδι. Ξύπνημα, φρούτο, ετοιμασία τσάντας, αυτοκίνητο και βουρ για παραλία. Εξοπλισμός δύτη για τον Στεφανάκο (που είναι άσπρος - άσπρος), παιχνίδια στην άμμο, τρεξίματα στην ακροθαλασσιά, γέλια με όποιο παιδάκι αντικρύζαμε, λίγο σκιά, λίγο ήλιο, έφτανε 15.00 και είτε τρώγαμε όλοι μαζί είτε κοιμόταν στο αυτοκίνητο ο μικρός κατά τη διαδρομή και τρώγαμε εμείς με ησυχία και εκείνος μετά. Απογευματινή επιστροφή στο ξενοδοχείο, μπάνια, αρώματα και ξανά βόλτες στον Αρτεμώνα ή στην Απολλωνία, παιχνίδια, σκαρφαλώματα μέχρι τις 20.00 περίπου που ξεκινούσε η αντίστροφη μέτρηση. Ύπνο ο μικρός, ωραία cocktails εμείς.
  • Και κάθε ημέρα πηγαίναμε και σε μια άλλη παραλία. Και σε όλες καθήσαμε κάτω από τα αρμυρίκια. Και σε όλες είχε τοποθετήσει ο δήμος ντουζ και χώρο για να αλλάζεις. Και ξαπλώστρες είχαν ελάχιστες και σε περιορισμένο χώρο. Και η κάθε παραλία είχε και τη δική της "αυθεντική" ταβέρνα. Τι άλλο να ζητήσεις;
  • Ξεκουραστήκαμε; Σωματικά όχι, ψυχικά ναι.
  • Και μόνο που αντικρύζεις αυτή την ομορφιά κάθε ημέρα αρκεί. Αυτό το λευκό σε γαληνεύει. Πραγματικά.
  • Και είναι τόσο όμορφη στην απλότητα και φυσικότητά της η Σίφνος. Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Μικρή, ταπεινή αλλά όμορφη.
  • Με αυτά και με εκείνα επιστρέψαμε με ένα δύσκολο 3ωρο στο πλοίο και εντάσεις αλλά οκ.
  • Και η εν Αθήναις εβδομάδα μας ήταν κάπως υποτονική. Οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς ήταν σε διακοπές οπότε τις περισσότερες ημέρες τις περάσαμε οι 3 μας.
  • Συνεχίσαμε με κάποιες αλλαγές δώρων, παραθαλάσσια φαγητά, επισκέψεις σε φιλους, δουλειές στο σπίτι....
  • Και την Πέμπτη είχαμε την φαεινή ιδέα να πάμε να κάνουμε γενικές εξετάσεις αίματος. Τι το θέλαμε; Καλές μωρέ βγήκαν αλλά σε επιμέρους σημεία είχαμε θεματάκια.... Έδιναν μία εικόνα ότι ήμουν άρρωστη, ενώ δεν ήμουν (νόμιζα).
  • Και το βράδυ της Πέμπτης που είχαμε οικογενειακό reunion πάνω από ένα παστίτσιο, εγώ δεν μπόρεσα να φάω μπουκιά! Τέτοιο πονοκέφαλο είχα να ζήσω από εκείνον τον 1 της εγκυμοσύνης.
  • Την Παρασκευή όμως είμασταν αποφασισμένοι να ζήσουμε οι 2 μας μισή ημέρα διακοπών (τρομάρα μας!). Και τη ζήσαμε!
  • Πήγαμε για το ωραίο μας μπάνιο, χαλαρώσαμε, περπατήσαμε, απολαύσαμε την ησυχία, τη θέα, την ανεμελιά, φάγαμε και επιστρέψαμε μεσημεράκι να παραλάβουμε το φυστίκι που ξεσάλωνε (για ακόμη μία φορά) με τις 2 του ξαδέλφες.
  • Και όπως είμασταν με τα μαγιώ, πεταχτήκαμε το απόγευμα στο σπίτι των φίλων που έχουν πισίνα. Και να'σου πάλι ο πονοκέφαλος. Με τα πολλά έβαλα θερμόμετρο και έδειξε 37.7.
  • Να μην σας κουράζω.... Το πόρισμα ήταν ίωση και τα συμπτώματα ήταν πυρετός (έφτασε μέχρι 38.9), τρομερός πόνος σε όλο το κεφάλι (μέχρι και πίσω από τα μάτια), πόνο στα κόκκαλα και την μέση ιδιαίτερα.
  • Μα ίωση; Το μοναδικό μας Αθηναϊκό σκ που είχαμε κάνει τόσα σχέδια;;;
  • Πόση στεναχώρια.
  • Πήρα τα χάπια μου, προσπάθησα να ξεκουραστώ, βγήκα και λιγάκι για να ξεχαστώ, ήρθαν και φίλοι για επισκέψεις (που δεν έχουν παιδιά και που δεν φοβήθηκαν! γενναίοι!), κάναμε και ένα άτυπο οικογενειακό - αποχαιρετιστήριο γεύμα την Κυριακή (με εμένα σε αποστάσεις από τα μικρά) και έφτασε η Δευτέρα.
  • Μέχρι και κουβέρτα έβγαλα, αυτό σας λέω μόνο.
  • Δεν είχαμε πακετάρει τίποτα, δεν είχαμε συμμαζέψει τίποτα, δεν είχαμε σκεφτεί τίποτα. Τουλάχιστον κάπως είχαμε ξεκαθαρίσει τα δώρα του μικρού η πλειοψηφία των οποίων έμεινε βεβαίως πίσω αναμένοντας τον τρόπο που θα ταξιδέψει για Ελβετία.
  • Έτσι, μας πήρε όλο το πρωϊνό της Δευτέρας να βάλουμε μία τάξη και να αναχωρήσουμε το μεσημέρι για το αεροδρόμιο.
  • Ευτυχώς είχαμε και την μητέρα του συνοδοιπόρου από το Σάββατο σπίτι και είχαμε ένα χέρι βοηθείας.
  • Επιστροφή στας Ελβετίας λοιπόν.
  • Και η πτήση πήγε καλά, με τον μικρό να κοιμάται 2 σχεδόν ώρες στον ώμο του μπαμπά του. Και μας λυπήθηκε ο Θεός και βγήκαν από τις πρώτες οι βαλίτσες μας, και με ένα κατοστάρι τρελό και μοίρασμα των tasks, καταφέραμε και προλάβαμε το τρένο 2 λεπτά πριν φύγει.
  • Πήγε 22.00 αλλά φτάσαμε σώοι και αβλαβείς στο νέο μας ελβετικό σπιτάκι.
  • Και την Τρίτη ήταν η εθνική εορτή της Ελβετίας που εμείς εκμεταλλευτήκαμε για να γεμίσουμε ψυγεία και καταψύκτες. Επίσκεψη δηλαδή στη Γαλλία για σούπερ-μάρκετ.
  • Και τα βεγγαλικά τα είδαμε από το μπαλκόνι μας.
  • Και δεκάδες καραβάκια μαζεύονταν καθώς πλησίαζε η ώρα προς το λιμάνι. Πόσο τυχεροί!
  • Τετάρτη και τα κεφάλια μέσα. Ο συνοδοιπόρος πίσω στη δουλειά, ο μικρός στο καινούργιο του, απογευματινό πρόγραμμα στον παιδικό σταθμό και εγώ στο να φέρω σε τάξη τα 20 μέτωπα.
  • Και όλα πήγαν καλά. Ο μικρός έτρεξε για να παίξει και ούτε που κοίταξε πίσω, εγώ έκανα αρκετές δουλειές και ο συνοδοιπόρος πήρε εγκωμιαστικά σχόλια για τη δουλειά του.
  • Μέσα στις διακοπές λάβαμε και email από τον παιδικό σταθμό ότι τέλη Αυγούστου αλλάζει τμήμα ο μικρός μας καθώς είναι πλέον toddler! Ο Στέφανος. Το φυστίκι. Toddler. Τα σχόλια δικά σας.
  • Το ξέρετε ότι στην Ελβετία το back to school έχει ήδη ξεκινήσει; Παντού τσάντες και κασετίνες. Ήδη.
  • Και ευτυχώς ο Ελβετικός καιρός είναι καλοκαιρινός και έτσι δεν κακοπέσαμε. Και ίσως κάνουμε καμιά βουτιά το σαββατοκύριακο που έρχεται. Στη λίμνη αυτή τη φορά αλλά δεν πειράζει.
  • Από βδομάδα μαζευόμαστε και με απαρτία όλο και κάτι θα κανονίσουμε.
  • Μας έλειψαν και οι "ελβετοί" μας φίλοι.
  • Πόσο θαυμάζω τις αντοχές, την ευρηματικότητα και το κέφι των γονιών μου με τα εγγόνια τους. Κάποια πρωϊνά ήταν και με τα 3, σε διαφορετικές ηλικίες (1+, 2+, 7+), με διαφορετικά προγράμματα και ανάγκες, μέχρι και διαφορετικές γλώσσες, και περνούσαν και οι 5 υπέροχα! Τι παιχνίδια, τι γέλια, τι μουσικές, τι ζωγραφικές.
  • Τώρα ετοιμάζονται να πάρουν τις 2 για ολιγοήμερες διακοπές στο χωριό.
  • Είναι βέβαια και η Αρτεμούλα (η μεγαλύτερη της συμμορίας) η πιο καλή βοηθός! 
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

How was your week?

  • Μα τι εβδομάδα ήταν αυτή!
  • Και ιδανικότερο ξεκίνημα Παρασκευής δεν γινόταν: γάμος των αγαπημένων μας φίλων στο Neuchatel.
  • Στολιστήκαμε λοιπόν οι 3 μας (μαμά, φυστίκι και γιαγιά) και πήγαμε να ετοιμάσουμε τη νύφη.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά 20αριά Έλληνες στο κεντρικό δημαρχείο της πόλης, με την γλυκύτατη ισπανίδα που ανέλαβε να διεξάγει τα διαδικαστικά και ήταν όλα απλά και όμορφα.
  • Καταφέραμε και ήπιαμε και έναν καφέ στα γρήγορα και σπίτι για ανασυγκρότηση.
  • Δουλειές πολλές το απόγευμα για να στηθούν όλα και να είναι όπως πρέπει!
  • Βαζάκια με λουλούδια, κάδρο για τις φωτογραφίες, souvlaki bar, στρώσιμο τραπεζιών, φαναράκια, καθάρισμα, πάγος, γλυκά, μπύρες, ταρτάκια.... Πολύ τρέξιμο!
  • Ίσα ίσα πρόλαβα να γυρίσω, να αλλάξω και να επιστρέψουμε όλοι μαζί ώστε να υποδεχτούμε νύφη και γαμπρό.
  • Και ήρθαν με τα ποδήλατα!
  • Και το σκηνικό ήταν ειδυλλιακό, ο καιρός ιδανικός, το φαγητό ελληνικό, οι μουσικές διεθνείς και η αγάπη πολλή.
  • Στο διάλειμμα μιας ώρας περίπου που έφυγα για να κοιμήσω τον μικρό σπίτι έχασα και τους χορούς αλλά δεν πειράζει.
  • Και εκεί κατά τα μεσάνυχτα επιστρέψαμε και εμείς. Γεμάτοι και χαρούμενοι.
  • Το Σάββατο είπαμε να ξεφύγουμε από τις δουλειές και έτσι κάναμε βόλτα στη Βέρνη που δεν μας απογοητεύει ποτέ. Και φάγαμε στο κλασικό μας πλέον σημείο δίπλα στο ποτάμι.
  • Και το απόγευμα με το που επιστρέψαμε σπίτι έριξε μία βροχή! Δεν έχει ξαναγίνει! Καταρράκτης! Τι μπουμπουνητά, τι να τρίζουν τα παράθυρα, τι ορμή η βροχή, τι αέρα.... Και έτσι κάπως συνεχίστηκε μέχρι την Κυριακή.
  • Όπου και αναχωρήσαμε το απόγευμα μαμά - φυστίκι - γιαγιά για Αθήνα.
  • Και πέραν ενός αρχικού μισαώρου που ο μικρός νύσταζε αλλά δεν μπορούσε να κοιμηθεί και μας άκουσε όλο το αεροπλάνο, η υπόλοιπη πτήση πέρασε σχετικά ανώδυνα.
  • Και μας περίμενε η οικογένεια στη Βούλα με αγκαλιές και φιλιά.
  • Και πήγε σχεδόν 23.00 μέχρι να τον πάρει ο ύπνος από την υπερένταση.
  • Και όλη η εβδομάδα πέρασε με πολλή ζέστη, αρκετές δουλειές για την βάφτιση, πολλά παιχνίδια με την Αρτεμούλα και μετά και με την Αριάννα που κατέφτασε Τετάρτη απόγευμα εξ Αμερικής, επισκέψεις φίλων σπίτι, ωραίους βραδινούς ύπνους του μικρού και λίγο δύσκολους ημερήσιους, και πολλά - πολλά χιλιόμετρα πάνω - κάτω στο σαλόνι.
  • Μα πόσο χαρούμενος είναι! Και κάθε ημέρα προσθέτει και ένα νέο κόλπο... Τώρα λυγίζει τα γόνατα και χορεύει σαν ελατήριο! Και βάζει και τις 2 παλάμες στο στόμα για να στείλει φιλάκια. Και εννοείται μετακινεί όλα τα έπιπλα. Και κουνάει τις παλάμες όταν τρώει (ωραίοοοο!) και στην ωραία πεταλούδα....
  • Μα και 3 και 4 ώρες non-stop. Δεν κάθεται ούτε 5 λεπτά. Για αυτό βέβαια το βράδυ πέφτει σαν τούβλο.
  • Πήγαμε και για ένα γρήγορο μπάνιο στη θάλασσα, με τον μικρό ξαφνικά να μην θέλει την κουλούρα του αλλά να παίζει ωραιότατα στην αγκαλιά της γιαγιάς του με το νεροπίστολο!
  • Υποδεχτήκαμε και τον αδελφό με την μικρή την Τετάρτη, είδαμε και τον μέλλοντα νονό.
  • Πόσο γέλασα με νονό και βαφτιστήρι... Τους άφησα 2 λεπτά στο μπάνιο για να φτιάξω το γάλα του μικρού για να κοιμηθεί, και τους βρήκα αγκαλιά, τον μικρό μες στα νερά και τον νονό γονατισμένο στο πάτωμα.
  • Και να τα δείτε και τα 3 ξαδελφάκια πάνω στο κρεβάτι να χοροπηδάνε, και να γελάνε, και να πέφτουν, και να αγκαλιάζονται.... Πόσο όμορφα είναι.
  • Και η Αρτεμούλα είναι η καλύτερη ξαδελφούλα... Τους φέρνει όλα της τα παιχνίδια, και τα προσέχει, και τα έχει έγνοια, και εφευρίσκει παιχνίδια, και τους διηγείται ιστορίες. Τι θα κάναμε χωρίς αυτήν;
  • Και είμαστε όλοι χαρούμενοι, και συγκινημένοι, και ευγνώμων για την οικογένεια που έχουμε και την αγάπη που διατηρούμε παρόλες τις αντιξοότητες και αποστάσεις.
  • Αγχώθηκα λίγο με τις δουλειές (ειδικά τα πρωϊνά που ο μικρός δεν έλεγε να κοιμηθεί και έτσι ήμασταν καραούλι!) αλλά τελικά όλα τα κατάφερα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
  • Βοήθησε και ο νονός και φτιάξαμε και τα σημαιάκια το βράδυ υπό τη συνοδεία κρασιού, παρέλαβα και τις μπομπονιέρες, μίλησα με όλους τους συνεργάτες 100 φορές στα τηλέφωνα, και πλέον τα τελευταία θα γίνουν το Σάββατο. Fingers crossed!
  • Και Πέμπτη υποδεχτήκαμε και τους φίλους Πολωνούς το απόγευμα και τον μπαμπά μας αργά το βράδυ.
  • Full house! Happy house.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Home number #5


Πέντε. Τόσα είναι τα σπίτια που μας έχουν φιλοξενήσει αυτά τα 10 περίπου χρόνια συμβίωσης με τον συνοδοιπόρο. Το πρώτο μας ήταν στο Κεφαλάρι, μικρούλη, γλυκούλη, ήσυχο. Έβλεπε πίσω στον κήπο οπότε δεν είχες επαφή με τον έξω κόσμο και τον δρόμο. Ήταν όμως τόσο κεντρικά που μπορεί ολόκληρο σαββατοκύριακο να μην κουνούσαμε τα αυτοκίνητα. Παντού με τα πόδια. Καφέ, ψώνια, βόλτα, πάρκο, ποτό, σούπερ - μάρκετ... ακόμα και στη δουλειά! Τι πολυτέλεια ήταν αυτή. Να πηγαίνεις με τα πόδια στη δουλειά. Μου έπαιρνε περίπου ένα τέταρτο, περνούσα μέσα από πανέμορφες, παλιές μονοκατοικίες, ένα πάρκο και τσουπ είχα φτάσει. Σε αυτό το σπίτι φτιάξαμε σιγά - σιγά το πρώτο μας "σπίτι". Επιλέξαμε ένα - ένα τα έπιπλα, τα σερβίτσια, τις πετσέτες... όλα από την αρχή. Και εκεί περάσαμε 2 -αν θυμάμαι καλά- γεμάτα, ξέγνοιαστα, σχεδόν φοιτητικά χρόνια (και ας εργαζόμασταν και οι δύο). Για αυτό το σπίτι είναι που η μαμά έκλαψε όταν της ανακοίνωσα ότι λέμε να συζήσουμε με τον συνοδοιπόρο στην -μακρινή- Κηφισιά (γιατί αν μένεις στη Βούλα θεωρείς μακρινή την Κηφισιά). Δεν είχε σημασία που είχα ήδη φύγει για το Λονδίνο, που ο αδελφός ζούσε ήδη τόσα χρόνια στην μακρινή Αμερική.... Ίσως ήταν που ήμουν το τελευταίο από τα 3 παιδιά που αναχωρούσε επίσημα πλέον από το οικογενειακό σπίτι. Και εμένα με είχε πιάσει ταχυπλαμία θυμάμαι όταν τους το είπα. Και είχα τόσο στεναχωρηθεί που είχαν στεναχωρηθεί. Κράτησε όμως λίγο, και μετά από μόλις λίγες εβδομάδες πακετάραμε μαζί ρούχα και δώρα. Ποιος θα μας έλεγε ότι μετά από όχι τόσα πολλά χρόνια η μετακίνηση θα ήταν πραγματικά μακρινή.

Λίγους μήνες πριν τον γάμο μας, και ενώ είχαμε ξεκινήσει τις ετοιμασίες στο νησί, ήρθε εξ' ουρανού το δεύτερό μας σπίτι. Δεν το ψάχναμε, απλά η μεσίτρια που μας είχε βρει το πρώτο είχε κρατήσει τα στοιχεία μας και το τι ψάχναμε και αποφάσισε να έρθει σε επαφή με εμάς για ένα διαμέρισμα που μόλις είχε ξενοικιαστεί και το οποίο πίστευε ότι θα "φύγει" πολύ γρήγορα. Έτσι, πήγε λίγο τυπικά ο συνοδοιπόρος να το δει και το αγάπησε. Οπότε, με συνοπτικές διαδικασίες το είδα και εγώ, το αγάπησα εξίσου και μέσα σε λίγες εβδομάδες είχαμε μετακόμιση! Πάλι στην Κηφισιά, πιο χαμηλά αυτή τη φορά, σε ισόγειο με ωραιότατο, μεγάλο μπαλκόνι στον καταπράσινο κήπο, σε ένα δρομάκι που το διέτρεχε το ποτάμι και ήταν γεμάτο πλατάνια. Μέσα στη φύση από έξω μέχρι μέσα. Το σαλόνι ένοιωθες ότι είναι η συνέχεια του κήπου. Και εκεί είχαμε περισσότερη άπλα, κάναμε πάρτυ, οργανώσαμε δείπνα και μετά από λίγους μήνες υποδεχτήκαμε και την αγαπημένη μας Μαριάννα έναν όροφο παραπάνω. Τι ευτυχία είναι αυτή. Να μένεις στην ίδια πολυκατοικία με αγαπημένους φίλους. Και έτσι, το είχαμε δίπορτο. Και τι ομαδικές μαγειρικές, και βραδιές, και κηπουρικές, και βόλτες. Και ήταν πάλι κοντά στο κέντρο οπότε πηγαίναμε με τα πόδια, και με τα ποδήλατα. Μέχρι περιπατητικές βόλτες μέχρι το Μαρούσι και τη Νέα Ερυθραία κάναμε. Κουβεντιάζοντας non-stop. Και ήταν και οι δουλειές μας κοντά οπότε δεν προγραμματίζαμε να φύγουμε από αυτό το όμορφο σπίτι any time soon... Αλλά. Ανωτέρα βία. Το ωραιότατα σπίτι που νοικιάζαμε στη Βούλα μετά από πολύ κόπο και βάσανα έμεινε άδειο και κατεστραμμένο... Ο τελευταίος ενοικιαστής το φρόντισε καταλλήλως :( .

Έτσι, η ανακαίνιση του σπιτιού της Βούλας έφερε στη συζήτηση και την μετακόμισή μας εκεί. Δεν άξιζε να γίνει τέτοια ανακαίνιση και να ενοικιαστεί πάλι, με φόβο να ξαναπέσει στα χέρια κάποιου ανάξιου. Οπότε, με project manager τον αγαπημένο μας φίλο κατασκευαστή και την πολύτιμη βοήθεια του φίλου αρχιτέκτονα, το σπίτι ανακαινίστηκε εις βάθος. Κουζίνες, μπάνια, πατώματα, ηλεκτρικά, αυλές, κήποι, τοίχοι.... τι να σας λέω! Και να τρέχουμε τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα να διαλέξουμε πλακάκια και πάγκους κουζίνας και φώτα. Και μέσα σε μόλις λίγους μήνες ήταν έτοιμο! Και όμορφο! Μετακόμιση λοιπόν ξανά από Κηφισιά πίσω στη Βούλα. Και αυτό το τρίτο μας σπίτι ήταν -και είναι- μακράν το πιο ευρύχωρο. Είναι το σπίτι που μας φιλοξενεί ακόμα όταν είμαστε στην Ελλάδα. Είναι το σπίτι που έχει την ομορφότερη κουζίνα και τον πιο ανθισμένο κήπο. Το σπίτι που κάτσαμε με τους φίλους ώρες ατελείωτες έξω με κοκτέιλ και sushi και σπιτικά fajitas, και μέσα με τζάκι και cupcakes και τσάγια. Το σπίτι που φιλοξενήσαμε φίλους και για διανυκτέρευση. Διακοπές στη Βούλα :) . Είναι όμως και το σπίτι όπου περάσαμε μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες της ζωής μας. Και θα ήταν το παντοτινό μας σπίτι ΑΝ (Είδατε που πάντα υπάρχει ένα ΑΝ! Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει....) δεν αποφασίζαμε να γίνουμε μόνιμοι κάτοικοι Ελβετίας. Ούτε δύο χρόνια δεν είχαν περάσει από εκείνη την ανακαίνιση αλλά μάλλον χρειαζόμασταν αυτή την αλλαγή.

Εδώ σας θέλω... Πώς ανακοινώνεις out of the blue στις οικογένειες ότι αναχωρείς για Neuchatel όταν ακόμα και η μετακόμιση Βούλα - Κηφισιά - Βούλα ήταν δύσκολη; Με μία ανάσα λοιπόν τους το είπαμε. Και κλάψαμε παρέα. Και αγκαλιαστήκαμε. Και πακετάραμε παρέα. Και κάναμε συζητήσεις, και έρευνα. Και αγχωθήκαμε. Και η διαδρομή από τη Βούλα μέχρι την Πάτρα την ημέρα που πήραμε το πλοίο ήταν η πιο δακρύβρεχτη. Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να κλαίμε. Μας είχε στείλει και ο φίλος Χριστόφορος σε μήνυμα την Ιθάκη και τα δάκρυα έτρεχαν χωρίς γυρισμό. Ουφ. Φτάσαμε όμως στο Neuchatel και είμασταν τόσο τυχεροί ώστε τον 1ο μήνα να βρούμε διαμέρισμα στην ίδια πολυκατοικία με τους φίλους μας. Ευχαριστώ Θεέ μου! Το 4ο μας σπίτι λοιπόν ήταν ένα ηλιόλουστο, μικρό διαμέρισμα, ένα δρόμο πάνω από τη λίμνη, με μεγάλα παράθυρα, εξαιρετική θέα και ευρύχωρα υπνοδωμάτια.... Και το γεμίσαμε λίγο στα γρήγορα (πού πολυτέλειες αυτή τη φορά για έρευνα!) αλλά έγινε όμορφο, και πολύχρωμο. Και δεν πέρασαν 6 μήνες και ξημέρωσε εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωϊνό όπου το τεστ βγήκε θετικό. Αχ πόσα ζήσαμε σε αυτό το σπίτι. Εγώ έγκυος, εγώ μαμά, ο συνοδοιπόρος μπαμπάς, ο Στέφανος. Άγχη, ξενύχτια, χαρές, μπουσουλήματα, ανέβα - κατέβα 3 ορόφους με τον Στέφανο αγκαλιά, χάζεμα στα καραβάκια της λίμνης, κρασιά με φίλους..... 'Ηταν όμως πλέον ολοφάνερο ότι αυτό το σπίτι μας προσέφερε όσα είχε να μας προσφέρει και πλέον η μετακόμιση ήταν αναγκαία.

Φτάσαμε λοιπόν αισίως στο 5ο μας σπίτι, το 2ο Ελβετικό. Μα 2ο Ελβετικό; Πω πω! Από 1η Ιουλίου 2017 είμαστε λοιπόν κάτοικοι της rue des vingolants. Και όπως λέει και το όνομά της, είναι ένας δρόμος που καταλήγει στα αμπέλια! Από τη μία λοιπόν έχουμε τα αμπέλια και από την άλλη τη λίμνη. Μαγεία! Και έχουμε και ασανσέρ, και 3 υπνοδωμάτια, και μεγαλύτερο σαλόνι, και ωραίο μπαλκόνι... και ο Στεφανάκος έκανε τα πρώτα του βήματα όταν το είχαμε επισκεφθεί με την μεσίτρια. Και απολαμβάνει την άπλα. Και εμείς το ίδιο. Και είναι ακόμα νωρίς, και έχουμε πολλά ακόμα στις κούτες και ανάκατα στις ντουλάπες αλλά έχει μία θετική αύρα και αυτό το σπίτι. Έχουμε ευτυχίσει να ζήσουμε σε όμορφα σπίτια... γιατί όμορφα είναι αυτά που τα αγαπάς, και τα φροντίζεις, και τα γεμίζεις με δημιουργικότητα και ωραίους ανθρώπους. 

Εύχομαι να γεμίσει λοιπόν και αυτό το σπίτι με γέλια, και φίλους, και μαγειρικές, και μουσικές, και κρασιά στο μπαλκόνι, και αγκαλιές, και μουσαφιραίους...... Σας περιμένουμε!

ανδριάνα

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

How was your week?

  • Η Παρασκευή σήμανε το μέρος Α' της επίσημης μετακόμισης (γιατί η ανεπίσημη είχε ήδη ξεκινήσει με ξεκαθάρισμα, πακετάρισμα και μεταφορές από το προηγούμενο σκ).
  • Έτσι παραλάβαμε το βανάκι με τον συνοδοιπόρο στο τιμόνι και αρχίσαμε το ανέβα - κατέβα. Γέμισε κούτες, τύλιξε, ξεκαθάρισε, κατέβασε 3 ορόφους, φόρτωσε, ξανα - ανέβα 3 ορόφους... μέχρι να γεμίσει το βαν ώστε να μεταφερθεί στο καινούργιο σπίτι όπου δόξα τω Θεό το κτίριο έχει ασανσέρ άρα το ανέβα - κατέβα ήταν πολύ πιο εύκολο.
  • Γενικά κινηθήκαμε με αποτελεσματικότητα και γρηγοράδα!
  • Το μεσημέρι παραλάβαμε και το φυστίκι που είχε πάει εκτάτως στον παιδικό σταθμό οπότε ο βαθμός δυσκολίας αυξήθηκε.
  • Μέχρι το βράδυ είχαν μείνει στο (παλιό) σπίτι τα ογκώδη έπιπλα και τα απολύτως βασικά.
  • Ούτε πηρούνι δεν είχαμε και φάγαμε το κοτόπουλο με τα χέρια. Χιχι
  • Το Σάββατο ήρθαν ενισχύσεις! Τα αγόρια και η Βάγια. Και ήταν πολύτιμη η συνεισφορά τους. Και ήρθαν και σε δόσεις οπότε από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι είχαμε πάντα βοήθεια και μεταφέρθηκαν όλα πολύ γρήγορα.
  • Μόνο το κρεβάτι χρειάστηκε να αποσυναρμολογηθεί, ενώ καναπέδες - ντουλάπες - τραπεζαρίες μεταφέρθηκαν αυτούσιες. Εξαιρετικά δηλαδή!
  • Ευχαριστούμε αγαπημένοι μας φίλοι.
  • Με τους λίγους που μείναμε μέχρι πιο αργά, φάγαμε και σπιτική μακαρονάδα με κιμά. Το πρώτο μας γεύμα στο καινούργιο σπίτι.
  • Και εν μέσω μεταφορών και τόσου κόσμου, ο μικρός κατάφερε να κοιμηθεί.
  • Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου το νέο σπίτι ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, βιώσιμη δηλαδή. Αρκεί να μην άνοιγες τις ντουλάπες και το 3ο δωμάτιο.... χιχι. Όλα καλά!
  • Την Κυριακή έμεινα εγώ σπίτι με τον φυστίκι που κοιμήθηκε κατά τις 10.00 και γιος και μαμά πήγαν στο παλιό για τα τελευταία πράγματα και καθαρίσματα.
  • Φτιάξαμε και γεμιστά τα οποία βγήκαν εξαιρετικά. Με arborio που τα κάνει πιο χυλώδη, και κουκουνάρι και σταφίδες.
  • Η νέα εβδομάδα ξημέρωσε στο όμορφό μας, ήσυχο, ηλιόλουστο σπίτι με ένα κάρο δουλειές.
  • Πρώτη και κυριότερη: η παράδοση του προηγούμενου σπιιτού! Έτσι, η Γαλλιδούλα Marine, ο εκπρόσωπος της μεσιτικής και εγώ, συναντηθήκαμε στο άδειο πλέον σπίτι για να γίνει ο έλεγχος και να πέσουν οι υπογραφές.
  • Και το τουρ ενημέρωσης το έκανα εγώ στην Marine και όλα πήγαν καλά! Επισήμως λοιπόν το σπίτι της Champreveyres έγινε παρελθόν.
  • Οι υπόλοιπες ημέρες πέρασαν με τις προγραματισμένες εργασίες (καθαρίσματα, τακτοποιήσεις, δοκιμές, αλλαγή της άδειας παραμονής) αλλά και μη προγραμματισμένες (προβλήματα με τη σύνδεση του internet και πέρα - δώθε τηλεφωνήματα).
  • Το απόγευμα της Δευτέρας υποδεχτήκαμε και τους μελλόνυμφους για να δουν το σπίτι και να τους δώσουμε και τα δώρα τους. Και πιστεύω ότι και τους άρεσαν και τους ταίριαξαν.
  • Το πρωί της Τρίτης πήγαμε πουρνό - πουρνό για την αλλαγή της διεύθυνσης στην άδεια παραμονής μας και αργότερα, αφού έγινε η παράδοση του μικρού στον παιδικό, κατεβήκαμε κέντρο για καφέ και για internet! Τι να κάνεις αν πρέπει κάπως να δουλέψεις... Έτσι, έκανα ότι πρόλαβα στη μία ωρίτσα που είχα ενώ η πεθερά μου βόλταρε.
  • Συναντήσαμε και τον Τσέσκο το μεσημέρι της Τρίτης (η πεθερά μου, εγώ και ο κοιμισμένος Στέφανος), κάναμε και περιπατητική βόλτα στο hauterive + saint blaise το απόγευμα, φάγαμε και ωραία παγωτά, αγοράσαμε και μερικά ψιλολόγια για το σπίτι....
  • Την Τετάρτη αφήσαμε λιγάκι την μετακόμιση και την τακτοποίηση στην άκρη και επικεντρωθήκαμε στο γάμο των φίλων. Έτσι, πρωί πρωί μαζευτήκαμε τα κορίτσια για χειροτεχνίες. Τι μπομπονιέρες με σπιτική μαρμελάδα βατόμουρο φτιάξαμε, τι κορνίζα για φωτογραφίσεις, τι στολισμένα κουφετάκια, τι γιρλάντες... Και έγιναν όλα τόσο όμορφα!
  • Προγραμματισμένο service αυτοκινήτου την Τετάρτη και να 'σου και η ωραιότατη έκπληξη η οποία εκτόξευσε το κόστος εκεί γύρω στο 1 ενοίκιο (ή ένα νεφρό που θα έλεγε και ένας φίλος).
  • Τόσο άσχημα έχω να αισθανθώ χρόνια.... To make a long story short, είχα ειδοποιήσει την εταιρεία του internet πάνω από ένα μήνα πριν ώστε να γίνει η μεταφορά στη νέα διεύθυνση εγκαίρως. Και μπαίνουμε Δευτέρα και δεν λειτουργεί τίποτα. Και μετά από πέρα - δώθε τηλεφωνημάτων μας λένε να περιμένουμε μέχρι το απόγευμα. Εν ολίγοις, φτάσαμε στην Τετάρτη με πολύωρα τηλεφωνήματα και σύγχιση (και γιατί δεν το ελέγξατε, και θα αλλάξω εταιρεία, και τι πράγματα είναι αυτά, και εργάζομαι από το σπίτι... ξέρετε τώρα). Με τα πολλά, στέλνουν τεχνικό την Τετάρτη ο οποίος σπρώχνει το καλώδιο στην μπρίζα με δύναμη, κάνει ένα κλικ (σαν κάτι να έσπασε) και αυτό ήταν... λειτούργησε! Ήταν λέει ειδική η μπρίζα και έπρεπε να σπρώξουμε με δύναμη ώστε να πέσει ένα εσωτερικό εμπόδιο.
  • Speechless.
  • Πόσες φορές του ζήτησα συγγνώμη για την ταλαιπωρία..... στο τέλος του είπα ότι νοιώθω λίγο χαζή αλλά μου εξήγησε ότι συμβαίνει συνέχεια. Well well... τουλάχιστον ήταν τόσο απλό και το internet επέστρεψε στην οικία μας!
  • Πόσες δουλειές! Σούπερ - μάρκετ χ2 (πού να τα βρεις όλα σε ένα!), πλυντήρια χ3 (και άπλωμα χ3 γιατί το στεγνωτήριο μάλλον δεν το κατάλαβα σωστά και βγήκαν όλα νωπά), blueberry cheesecake (με εκατό διαφορετικές παρασκευές -που θα έλεγαν και στο master chef) και αναχώριση για τον παιδικό.
  • Μερικές συνειδητοποιήσεις είναι πολύ επώδυνες... Αλλά είναι προτιμότερες από μία ουτοπική θεώρηση του κόσμου, των ανθρώπων και των σχέσεων.
  • Σήμερα γα, σήμερα γάμος γίνεται!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes