Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

How was your week?

  • Λαμβάνω ένα γράμμα για τους γονείς των παιδιών που γεννήθηκαν το 2016 στο καντόνι. Ένα γράμμα που εξηγεί τη μαγεία και τη σπουδαιότητα του βιβλίου. Και για να ωθήσουν τους νέους γονείς να διαβάζουν στα παιδιά τους, υπήρχε και μία μικρή έκπληξη που μας περίμενε στην παιδική βιβλιοθήκη της πόλης.
  • Πήγα και εγώ λοιπόν και παρέλαβα ένα μικρό πακετάκι με 3 βιβλιαράκια.
  • Και σκέφτηκα, πόσο απλό μα και πόσο όμορφο ταυτόχρονα.
  • Ηλιόλουστη Παρασκευή, με τσουχτερό κρύο. Ο συνοδοιπόρος στο γραφείο, εμείς περπάτημα μέχρι το κέντρο, δουλειές - αναζητήσεις ενόψει των 1ων γενεθλίων του μικρού, και καφέ με την Βάγια και την Εύα.
  • Μα ούτε ένα μπλουζάκι δεν μπορείς να τυπώσεις σε αυτή την πόλη ("πόλη" μάλλον εντός εισαγωγικών)! Ή μάλλον μπορείς αν αγοράσεις εσύ το μπλουζάκι, φτιάξεις μόνο σου το "εικαστικό" και πληρώσεις και 50 φράγκα. Jesus!
  • Well well... το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Εναλλακτικές από εδώ, εναλλακτικές από εκεί, έρευνα τοπικά, έρευνα διαδικτυακά, έρευνα στην Ελβετία, έρευνα στη Γερμανία... Κάπως τα συγκεντρώσαμε όλα.
  • Όλο λοιπόν το απόγευμα της Παρασκευής αφιερώθηκε στις ετοιμασίες του Κυριακάτικου, γενέθλιου πικ-νικ. 
  • Ηλιόλουστο Σάββατο με αναζητήσεις μέρος #23, πολύ περπάτημα, καφέ στα γρήγορα, falafel στο χέρι (παγκόσμια πρώτη για τον συνοδοιπόρο), περπάτημα ξανά, ύπνος του μικρού στο αυτοκίνητο, βόλτα στο εμπορικό και σπίτι.
  • Μαγείρεμα μαγείρεμα μαγείρεμα. Κάπως έτσι πέρασε το υπόλοιπο Σάββατο.
  • Α! Και μεταφορές μεταφορές μεταφορές.
  • Δεν είχα και τον sous chef μου αυτή τη φορά γιατί απασχολούσε το φυστίκι (πολύτιμη βοήθεια βέβαια και αυτή!).
  • Με αυτά και με εκείνα, ξημέρωσε ωραιότατη Κυριακή, και με την ψυχή στο στόμα καταφέραμε να αναχωρήσουμε και οι 3 κατά τις 09.00, με ένα αυτοκίνητο τίγκα.
  • Στο πόστο μου εγώ (στην μικρή μας παραλία δηλαδή ώστε να ετοιμάσω το τραπέζι του πικ-νικ) και οι άντρες στην Bienne για να παραλάβουν την τούρτα.
  • Κρέμασε τα σημαιάκια, τακτοποίησε τα φαγητά, στόλισε το τραπέζι, φούσκωσε τα μπαλόνια, απόλαυσε την ησυχία, θαύμασε την ομορφιά... 
  • Κατά τις 11.00 άρχισαν να έρχονται και οι φίλοι και κάπως έτσι φτάσαμε έως τις 15.00. Με ωραίο ήλιο, ειδυλλιακό, καταπράσινο, ήσυχο τοπίο δίπλα στη λίμνη, σπιτικά φαγητά, δροσερές μπύρες και τσάι, κονφετί παντού (το θέμα μας ήταν το πουα!), αντρικά ψησίματα, γέλια, συζητήσεις, πολλές φωτογραφίες και το σημαντικότερο όλων: χαμόγελα και αγάπη!
  • Πόσο χαρούμενος ήταν ο Στεφανάκος! Σαν να καταλάβαινε ότι ήταν η ημέρα του. Και πήγαινε σε όλους, και χαμογελούσε συνέχεια, και έτρεχε στα γκαζόν, και έφαγε και 1η φορά τούρτα.
  • Όλα ήταν όμορφα. Μακάρι να είχαμε και τους υπόλοιπους αγαπημένους μας ανθρώπους κοντά. 
  • Για την κούραση του υπολοίπου της Κυριακής είναι μάλλον περιττό να σας μιλήσω. Και τόσα τζιριτζάντζουλα που έπρεπε να επιστρέψουν σπίτι και να πλυθούν, φαγωθούν, τακτοποιηθούν. ΧΑΟΣ. Ωραίο χάος όμως. Ευτυχώς μας βοήθησαν οι γείτονες στο ανέβασμα.
  • Και όλα έπρεπε να γίνουν γρήγορα γιατί τι έχουμε κάθε Δευτέρα πουρνό πουρνό; Μάθημα γαλλικών!
  • Face recognition! Μόνο εμένα με τρομάζει; Που ανέβασα κάποιες φωτογραφίες σε κλειστό group στο facebook και αμέσως μου έβγαλε προτεινόμενους φίλους για tag; Και έπεσε σε όλους μέσα! Πω πω!
  • Μου έβγαλε και προτεινόμενα group "μαμάδες που γέννησαν στην Ελβετία του 2016" ενώ εγώ δεν έχω αναφερθεί πουθενά για την γέννα, πόσο μάλλον ότι έγινε το 2016 στην Ελβετία.
  • Το μέλλον είναι ήδη εδώ. Scary.
  • Τι ανακούφιση. Να παραλαμβάνεις το μικρό φυστίκι από τον παιδικό σταθμό και να είναι ήρεμος και χαμογελαστός. Και να σου εξηγούν ότι έτσι ήταν όλη μέρα. Ευτυχία!
  • Την Τετάρτη πήγε λέει 2 φορές στη διπλανή αίθουσα γιατί μια δασκάλα είχε φέρει μουσικά όργανα. Κανονικά όργανα, όχι παιδικά. Και εκείνος ήθελε να ακούσει την μουσική και να παίξει ταμπούρλο!
  • Πώς τον καταφέρνεις να κοιμηθεί 2 ολόκληρες ώρες μες στην ημέρα, εντός του σπιιτού; Γίνεσαι εσύ το στρώμα του! Αχ... Άνιση η μάχη. Δεν παραδίδω όμως τα όπλα.
  • Yoga 2 φορές την εβδομάδα = τικ!
  • Το τέλος της εβδομάδας ήταν μουντό και βροχερό. Ευτυχώς όχι και τόσο κρύο.
  • Υπάρχουν δηλαδή και χειρότερα! Αρχικά οι προβλέψεις μιλούσαν για χιόνι.
  • Γεννητούρια! Της Ανθούλας και του Γιαννάκη! Πόση χαρά! Ανυπομονώ να τον αγκαλιάσω τον Μάιο.
  • Έφτασαν τα πρώτα γράμματα! Το 1ο από τους γείτονες (Ρόζα - Βασίλης) και το 2ο από την αγαπημένη οικογένεια (Γαλάτεια - Χρήστος - Θοδωρής - Σοφία Μαρία)!
  • Ποια γράμματα θα μου πείτε; Το είχα διαβάσει πριν από καιρό, είχα συγκινηθεί και αποφασίσαμε να το κάνουμε και εμείς. Για τα πρώτα λοιπόν γενέθλια του Στεφανάκου ζητήσαμε από τους πιο κοντινούς φίλους και συγγενείς να του γράψουν ένα γράμμα και να μας το στείλουν με το ταχυδρομείο. Εμείς θα το φυλάξουμε σε ένα ωραιότατο, μυστικό κουτί μέχρι, πρώτα ο Θεός, να φτάσουν τα 18α γενέθλιά του. Τότε θα του το παραδώσουμε, θα διαβάσουμε τα γράμματα και θα συγκινηθούμε παρέα.
  • Εγώ να σας πω συγκινούμαι από τώρα και ας μην έχω διαβάσει ούτε μία λέξη από αυτά που έγραψαν οι αγαπημένοι. Ελπίζω να ανταποκριθούν όλοι στο κάλεσμά μας. Αναμένουμε.
  • Η Πέμπτη ήταν αφιερωμένη στις δουλειές του σπιτιού και στο πάντα χρονοβόρο λούσιμο. 
  • Ξέκλεψα και μια ώρα πριν παραλάβω τον μικρό, και ήπιαμε καφέ με τη φίλη Ρόζα και κατεβάσαμε ιδέες!
  • Πτώμα ο μικρός! Δεν πρόλαβα ούτε να ξεπαρκάρω και είχε κοιμηθεί.
  • Το μεσημέρι ξαναείδαμε ένα κοντινό μας διαμέρισμα το οποίο χρήζει ανακαίνισης και όντως έχουν ξεκινήσει οι εργασίες. Τώρα πρέπει να αποφασίσουμε αν μας κάνει.
  • Εκπαίδευση μεσημεριανού ύπνου μέρος #672 (και λίγα λέω!). Ουφ. Κερδίζουμε όμως επιμέρους σημεία.
  • Πρέπει να έχει περάσει περίπου μήνας με τον μικρό χωρίς μύξες, και βήχες και φτερνίσματα!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Περπατώ, περπατώ εις το δάσος.....


Είναι τόσο διαφορετικό όταν έχεις παιδί. Ειδικά όταν έχεις μωρό παιδί. Τότε το πρόσωπό του μεταφέρεται αυτόματα, υποσυνείδητα σχεδόν, στα πρόσωπα όλων των παιδιών του κόσμου. Γιατί είναι το ίδιο και το αυτό. Γιατί κάθε μωρό είναι σαν το δικό σου μωρό. Ίδια κλαίνε, ίδια γελάνε, ίδιες προσπάθειες κάνουν να πιάσουν - να περπατήσουν - να διεκδικήσουν, ίδιες ανάγκες έχουν, ακριβώς ίδιες! Όχι, τα δικά μας τυχερά παιδιά του δυτικού κόσμου δεν είναι τα μόνα που θέλουν να παίξουν με την άμμο (ίσως και να την φάνε κιόλας), να γελάσουν όταν τα πετάς ψηλά, να φάνε ζεστές πατάτες, να κοπανήσουν τα τουβλάκια τους, να σκαρφαλώσουν στους καναπέδες, να τεντώσουν τα χέρια τους να τα πάρεις αγκαλιά, να κοιμηθούν σε ένα ήσυχο και ζεστό δωμάτιο, να ζήσουν.  

Κάθε φορά το ίδιο χαστούκι. Τα ίδια δάκρυα. Ο ίδιος κόμπος στο λαιμό. Η ίδια απελπισία. Το ίδιο σοκ. Το ίδιο αίσχος. Δεν μπορώ να βγάλω τις εικόνες από το μυαλό μου. Γιατί σε όλα αυτά τα παιδιά που πνίγηκαν στις θάλασσες του κόσμου, σε όλα αυτά τα παιδιά που κοιμούνται μόνα στο κρύο δάσος, σε όλα αυτά τα παιδιά που αντίκρυσαν αυτό που ούτε ενήλικες δεν αντέχουν, σε όλα αυτά τα παιδιά που περπατούν εκατοντάδες χιλιόμετρα με το αρκουδάκι τους στο χέρι, σε όλα αυτά τα παιδιά εγώ βλέπω τον Στέφανο. Τον Στέφανο να βρίσκεται μόνος σε ένα δάσος, σκοτεινό, κρύο, αφιλόξενο, επικίνδυνο, και να κοιμάται μόνος, στο χώμα. Τον Στέφανο να παίζει ανάμεσα σε βομβαρδισμένα κτίρια. Ουφ.... δεν μπορώ. Δεν μπορώ να το αντέξω. Αλλά και δεν θέλω να το αποφύγω. Γιατί είναι σαν να αρνούμαι την πραγματικότητα. Δεν είναι όλα τα παιδιά τυχερά σαν τον Στέφανο. Πόσο θα ήθελα μαγικά να βρισκόμουν δίπλα τους, να τα πάρω αγκαλιά και να τους πω πόσο πολύτιμα είναι. Πόσο μοναδικά. Πόσο σπουδαία. Πως όλα τα πάνε καλά. Πως όλα θα περάσουν. Πως αξίζουν όλα τα καλά του κόσμου. Πως θα έρθουν καλύτερες ημέρες. Θα έρθουν όμως; Είναι τέτοια η απογοήτευση που νιώθω για την εποχή που ζούμε. Την σιδηρά αυτή εποχή. Την εποχή της πτώσης. Την εποχή των άκρων. Ποιος και πώς μπορεί να βοηθήσει ένα ορφανό παιδί που περπατά στο πουθενά για ένα καλύτερο αύριο;

ανδριάνα


Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν αυτό το άρθρο του National Geographic
Και αυτό το κοριτσάκι που κοιμάται μόνο στο δάσος.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

How was your week?

  • Πέμπτη λοιπόν ξεκινήσαμε για Lyon και όλα πήγαν περίφημα!
  • Ο μικρός κοιμήθηκε στην πλειοψηφία της διαδρομής, ο δρόμος ήταν άνετος, χωρίς κίνηση, και εμείς γεμάτοι ενέργεια!
  • Φτάσαμε σε λιγότερο από 3 ώρες και κατά τις 12.30 μπήκαμε στο διαμέρισμα που είχαμε νοικιάσει.
  • Ξεπακετάρισμα, τα βασικά, ετοιμασίες του μικρού (κρεβάτια), φαγητό μικρού και βουρ έξω!
  • Και είχε ωραιότατα ήλιο, και ο μικρός ήταν ευδιάθετος, και εμείς το ίδιο.
  • Και η Lyon τόσο όμορφη! Πράσινη, με άπλα και αέρα, με τα 2 της ποτάμια, με τις γέφυρές της, τα μπαράκια - ποταμόπλοια, τις λαϊκές αγορές της, τα bouchon... Θα σας τα γράψω όλα.
  • Με εντυπωσίασε γιατί την περίμενα πιο Παρίσι, πιο Λονδίνο. Πιο δηλαδή μουντή, με πιο γκρι, κλασικά κτίρια. Αλλά ήταν -και- πολύχρωμη. Σαν ένα μείγμα Παρισιού και Κοπενχάγης.
  • Στην πρώτη μας βόλτα δεν ξέραμε πού να πρωτοκοιτάξουμε και προς τα πού να κινηθούμε. Όμορφα μαγαζιά, περιποιημένος κόσμος, καθαρή πόλη, ζωντανή.
  • Πέσαμε όμως στο κλασικό -για τους Έλληνες- κενό μεταξύ μεσημεριανού και βραδινού, εκεί που η Γαλλία δεν τρώει αλλά εμείς είμασταν νηστικοί! Τι κάνεις λοιπόν; Εμπιστεύεσαι την παγκοσμιοποίηση. Να 'σου λοιπόν μπροστά μας το Hard Rock Cafe, και να' σου και τα burgers μας (σολομού για εμένα, κλασικό για τον συνοδοιπόρο).
  • Το πρώτο μας βράδυ όμως δεν πήγε καλά. Αυτά παθαίνεις αν είσαι πρωτάρης στις οικογενειακές διακοπές στας εξωτερικάς (γιατί η Ελλάδα δεν πιάνεται). Γιατί το παρκοκρέβατο δεν είχε στρώμα (όπως συνηθίζεται απ' ότι μάθαμε εκ των υστέρων) και έτσι ο μικρός δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
  • Με αυτά και με εκείνα, το συνηδειτοποιήσαμε όταν πλέον είχε πάει 3 όπου και τον πήραμε στο δικό μας κρεβάτι (παγκόσμια πρώτη) και κοιμηθήκαμε και οι 3 μέχρι το πρωί.
  • Ένα δύσκολο βράδυ οδηγεί συνήθως σε μια δύσκολη ημέρα.
  • Έτσι την Παρασκευή και αυτός ήταν κουρασμένος, και εμείς, και είναι και αυτή η νέα του τάση να μην θέλει να κάθεται (έλα όμως που δεν περπατά κιόλας), πόσο μάλλον όταν είμαστε ώρες έξω στο δρόμο και αυτός στο καρότσι... Μη σας κουράζω. Είχαμε μία ωραία κρίση καταμεσίς του εμπορικού κέντρου που ευτυχώς οδήγησε -ευτυχώς- στον ύπνο του μικρού και στη δική μας ανασυγκρότηση.
  • Δεν πτοηθήκαμε όμως και κάναμε τη βόλτα μας στο κέντρο (Place Bellecoure, Place de la Republique κτλ), και στην διάσημη κλειστή αγορά Halles de Lyon - Paul Bocuse, και φάγαμε σε ωραιότατο bouchon, και κάναμε και τη κρουαζιέρα μας στον Rhone. Αμέ!
  • Ευτυχώς το βράδυ της Παρασκευής πήγε μια χαρά χάρις στις πατέντες του συνοδοιπόρου.
  • Το Σάββατο ξημέρωσε συννεφιασμένο και το πρόγραμμα είχε παλιά πόλη και Basilica of Notre-Dame de Fourvière. Ανεβαίνεις με το τελεφερίκ και μετά κατεβαίνεις με τα πόδια για να απολαύσεις τη θέα. Αφού λοιπόν μας είχε διαβεβαιώσει η κοπέλα στο τουριστικό γραφείο της πόλης ότι το κατέβασμα είναι μια χαρά με το καρότσι, ανεβήκαμε και εμείς.
  • Και απολαύσαμε όντως τη θέα και περπατήσαμε και ξεκινήσαμε την κατάβαση. Ε, μετά τα πρώτα μέτρα να 'σου τα σκαλιά. Και όταν μιλάμε για σκαλιά, εννοούμε εκατοντάδες! 550 για την ακρίβεια!!
  • Σαν την Κλεοπάτρα τον κατεβάσαμε λοιπόν τον Στεφανάκο (πίσω ο συνοδοιπόρος, μπροστά εγώ) και στα μισά τον πήρε και ο ύπνος. Άλλο να σας το λέω, άλλο να το βλέπετε. Οι περαστικοί μας έδιναν συγχαρητήρια. Χαμογελούσαμε και εμείς. Τις δικές μου γάμπες και τα μπράτσα του συνοδοιπόρου την επόμενη μέρα έπρεπε να βλέπατε.
  • Μας λυπήθηκε όμως ο Θεός και με το που βρήκαμε ίσιωμα, στο πρώτο στενάκι που μπήκαμε, να 'σου μία ωραιότατη, μικρή πιτσαρία με έναν συμπαθέστατο νέο που άκουγε σάλσα! Από το πρωί έλεγε ο συνοδοιπόρος ότι ήθελε πίτσα, και του ήρθε ουρανοκατέβατη. Και ήταν και θεσπέσια! Με την πιο ωραία σάλτσα ντομάτας που έχω φάει.
  • Λίγη βόλτα ακόμα, λίγο ενυδρείο και πίσω σπίτι.
  • Βροχερή η Κυριακή (η ημέρα της αναχώρισής μας), και μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια να ανάψουμε ένα κεράκι στην ορθόδοξη εκκλησία της πόλης (ήταν κλειστή και κλειδωμένη), πήγαμε για ωραιότατο πρωινό στο Paul του κέντρου και μετά στο Parc de la Tête d'Or. Ένα ωραιότατο πάρκο, με λίμνη, ζωολογικό κήπο, μικρά καφέ, βοτανικό κήπο και εκπληκτική ομορφιά.
  • Και ευτυχώς η βροχή σταμάτησε και απολαύσαμε τα ελάφια, τα flamingos, τις καμηλοπαρδάλεις, τις γλυτσίνιες, τις μανόλιες, τους κύκνους, τις μαϊμούδες.....
  • Έφαγε ο μικρός και το μεσημεριανό του και επιβιβαστήκαμε για τον δρόμο της επιστροφής. 
  • Γυρίσαμε όπως πήγαμε, με σχετική ησυχία, άνετους δρόμους και τηλεφωνήματα για ευχές στους δικούς μας.
  • Διαφορετικό πολύ αυτό το Πάσχα γιατί στην ουσία Πάσχα δεν καταλάβαμε, αλλά κυρίως γιατί κάναμε την πρώτη μας απόπειρα ως οικογένεια για διακοπές σε μια ξένη πόλη. Και πήραμε τα μαθήματά μας. Γιατί το δικό μας σερί πρόγραμμα που συνήθως ακολουθούμε στο εξωτερικό, με ώρες ατελείωτες περπατήματος και non-stop πορείες από το πρωί μέχρι το βράδυ, τελικά (!) δεν γίνεται με ένα μωρό 11 μηνών.
  • Δεύτερο δύσκολο βράδυ αυτή τη φορά λόγω δοντιών. Ουφ... Στη 1, στις 3, στις 5 και μετά σερί ο συνοδοιπόρος στον καναπέ 6.00-8.00.
  • Ευτυχώς η Δευτέρα ήταν αργία και έτσι τακτοποιηθήκαμε λιγάκι, ξεκουραστήκαμε λιγάκι, κάναμε τη βόλτα μας με τους γειτόνους, ήπιαμε τον καφέ μας, μαγειρέψαμε και απολαύσαμε το σπιτάκι μας.
  • Ο Στέφανος πήρε για δώρο Πάσχα το πρώτο του πατίνι! Από την Lyon. Σε λαχανί χρώμα. Με ειδικό καθισματάκι μέχρι να καταφέρει να κάνει όρθιος. Και από την πρώτη φορά που ανέβηκε, κάθισε μόνος του κανονικότατα και αντί να βάλει τα πόδια του επάνω ώστε να τον σπρώχνουμε, κατέβασε και το ένα κάτω και έσπρωχνε. 
  • Μα πόσο πλάκα έχει... Θα του πάρουμε και κρανάκι και θα βγαίνουμε βόλτες.
  • Αχ αυτά τα δόντια. Δεν είναι φοβερό που άλλα παιδιά τα βγάζουν χωρίς να καταλάβουν κάτι, και άλλα παιδεύονται τόσο πολύ; Την Τρίτη έκανε και πυρετό ο μικρούλης (38.5) και με πήραν τηλέφωνο από τον παιδικό. Ήταν όμως σε πολύ καλή διάθεση και μέσα στην ημέρα δεν ξανάκανε. Τα σάλια όμως, το τρίψιμο των δοντιών, το δάγκωμα πάνε σύννεφο! Ποια να ετοιμάζονται τώρα άραγε;
  • Τα Lidl Ελβετίας έχουν ελληνική εβδομάδα οπότε ξεχύθηκαν οι έλληνες για λάδι, τυριά, κρασιά, παστέλια, τυροπιτάκια. Πήραμε και εμείς το κατιτίς μας.
  • Τετάρτη με yoga (προσπαθώ να πειθαρχήσω όπως βλέπετε!), δουλειές, δουλειά, μεσημεριανό με Cesco, παιχνίδια με τον μικρό, μάταιες απόπειρες ύπνου, ένα γρήγορο κέικ γιατί θα μας χαλούσαν τα blueberries και βραδινό χιόνι!
  • Ω ναι! Έπεσαν μέσα οι προβλέψεις και από τα κοντομάνικα πέσαμε στα κασκόλ. 
  • Και το πρωί της Πέμπτης ξυπνήσαμε σε ωραιότατους 3.5 βαθμούς C και μέχρι να φτάσω στον παιδικό σταθμό είχαν πέσει στους 2! Με ήλιο -ευτυχώς. Αλλιώς θα είμασταν στο 0.
  • Ξεκίνησα και τις λίστες για το μενού του Κυριακάτικου, γενέθλιου πικ-νικ.
  • Και εκεί που σε πιάνει μια λιγούρα για δεκατιανό, να ΄σου η Ρόζα με ζεστή, σπιτική λεμονόπιτα! Πω πω! Κόλαση.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #37



Το να μιλάμε για τα προβλήματά μας είναι ο μεγαλύτερος εθισμός.
Σπάσε αυτή τη συνήθεια.
Μίλα για τις χαρές σου.

Talking about our problems is our greatest addiction.
Break the habit.
Talk about your joys.



Rita Schiano

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

How was your week?

  • Παρασκευή με πήξιμο για τον συνοδοιπόρο (βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ δύο θέσεων και άρα δύο ομάδων, δύο διευθυντών και δύο σετ υποχρεώσεων!) και μάταιες προσπάθειες ύπνου για εμάς.
  • Ακολουθήσαμε λοιπόν την πιο ασφαλή οδό και βγήκαμε για βόλτα στο κέντρο.
  • Αφού περιπλανηθήκαμε αρκετά (με τον μικρό απλά να αγναντεύει) τελικά κοιμήθηκε, κατέβηκε και η Βάγια και ήπιαμε και έναν ήσυχο καφέ.
  • Επιστροφή σπίτι για αναδιάταξη, δουλειές και φαγητά και ξανά βόλτα με την Ρόζα αυτή τη φορά στην ηλιόλουστη και γεμάτη κόσμο λίμνη.
  • Και αφού είπαμε τα νέα μας (είχαν γεννητούρια! απέκτησαν ανιψάκι στας Γερμανίας!) και πήραμε τη βιταμίνη D μας, κατέβηκαν και τα αγόρια, πήραμε τα κεμπάμπ μας (πω πω!), φάγαμε στη λίμνη, περπατήσαμε, πήραμε και ένα παγωτό από το καθιερωμένο κιόσκι, παίξαμε στο γκαζόν με τον μικρό και επιστρέψαμε σπίτι γεμάτοι και χαρούμενοι!
  • Πόσο τους αγαπά τους "ελβετούς - θείους" του ο Στεφανάκος! Και πόσο τον αγαπούν και αυτοί!
  • Έφτασε και ελληνικό, πασχαλιάτικο πακέτο! Με τα ακαταμάχητα, σπιτικά κουλουράκια (που τα τρως πέντε πέντε) και τσουρέκι. Ευχαριστούμε!
  • Κάτι μαγικό κάνει ο συνοδοιπόρος και τα ποσοστά επιτυχίας του στον ημερήσιο ύπνο του φυστικιού είναι σίγουρα διπλάσια από τα δικά μου. Κάτι μάλλον κάνει διαφορετικό και το φυστίκι.
  • Το ευτυχές αποτέλεσμα ήταν λοιπόν ένας ωραιότατος, σχεδόν 2ωρος ύπνος του μικρού το πρωί του Σαββάτου ώστε να μας δώσει εμάς τον απαραίτητο χρόνο να απολαύσουμε τη θέα και την ησυχία, και να κλείσουμε τα εισιτήρια του καλοκαιριού! Γιούπι!
  • Είναι τόσο ωραίο να έχεις κάποιους χειροπιαστούς, ευχάριστους στόχους.
  • Και εμείς, δόξα τω Θεό, τους επόμενους μήνες έχουμε Lyon, τα γενέθλια του φυστικιού τέλη Απριλίου, Αθήνα τον Μάιο, βάφτιση του φυστικιού και διακοπές τον Ιούλιο.... Τι καλά!
  • Ξεκίνησα και έρευνα αγοράς για γενέθλια τούρτα του μικρού. Ένας νέος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου. Κάτι κόστη! Τελικά, με αυτά και με εκείνα βρήκα μία πιο φυσιολογική κοστολόγηση σε μια συμπαθέστατη (από τα γραπτά της) κοπέλα που έχει εργαστήριο στην Bienne. Για να δούμε.
  • Σάββατο μεσημέρι με κλασικές δουλειές (ανακύκλωση, δώρα για τους εορτάζοντες, σούπερ-μάρκετ) και βεβαίως βόλτα στη λίμνη. Ένα θα σας πω: αρκετοί έκαναν ηλιοθεραπεία και κάποιοι είχαν βουτήξει κιόλας!
  • Πετύχαμε και κάτι νεαρούς με rollers και skates στην ειδική πίστα και ο Στεφανάκος είχε ξεκαρδιστεί από τα γέλια που τους έβλεπε να τσουλάνε, να πηδάνε και να πέφτουν.
  • Τσιμπήσαμε και κάτι σουσάκια παραλίμνια και επιστρέψαμε σπίτι για ανασυγκρότηση.
  • Λίγη ξεκούραση ο συνοδοιπόρος, λίγο παιχνίδι εμείς, λίγο μαγείρεμα (μηλόπιτα για αύριο και σολομό για απόψε), λίγα τηλεφωνήματα.
  • Μα τι ευχάριστα νέα ήταν αυτά από το μέτωπο των γεωπόνων! Πω πω! Μία κανούργια εποχή ξεκινά και πιστεύω ότι θα είναι λαμπρή. Πόσο χαίρομαι και πόσο ανυπομονώ.
  • Κυριακάτικο πρωϊνό τρέξιμο για τον συνοδοιπόρο, παιχνίδια για εμάς, μάταιες προσπάθειες ύπνου (πρωτότυπο!) και ετοιμασίες για το BBQ.
  • Οι εορτάζοντες, Λάζαρος + Βάγια, είπαν να ενώσουν τις δυνάμεις του σε ένα BBQ στον κήπο. Και είχε τόσο ωραίο καιρό! Και ήταν τόσο οικείο το περιβάλλον στη μικρή τους πολυκατοικία. Κατέβηκαν και οι Ολλανδοί γείτονες με την 13 μηνών Elodie, ψήσανε τα αγόρια, φάγαμε - σκάσαμε (πρώτη φορά μας συμβαίνει), και τα 3 μικρά έφτιαξαν συγκρότημα.... χιχι. Είχε πάρει το καθένα από ένα ντέφι, μία μαράκα, ένα μπουκαλάκι και έπαιζαν με όλη τους τη δύναμη.
  • Επιστρέψαμε απόγευμα, πτώμα και οι 3! Αν όμως το "αφεντικό" δεν κοιμάται, δεν κοιμάται κανείς! χιχι... Λίγο ύπνο ξέκλεψε ο συνοδοιπόρος ενώ εμείς αμφιταλαντευόμασταν μεταξύ ύπνου - προσπάθειας ύπνου - γκρίνιας - παιχνιδιού.
  • Ήταν τόσο κουρασμένος που δεν ήθελε ούτε μπάνιο να κάνει. 
  • Μπράβο Κατερινούλα! Είμαι τόσο περήφανη. Από εκεί που τρέχαμε μικρά παιδάκια στη Γλυφάδα και κλωτσούσαμε πετρούλες (στην κυριολεξία) τώρα να τερματίζεις τον πρώτο σου μαραθώνιο (στο Παρίσι). Είναι η χρονιά σου φέτος!
  • Face time call εφ' όλης της ύλης με τον μέλλοντα νονό για τη βάφτιση, τα σχέδια του καλοκαιριού, tailor-made πουκάμισα, τα γενέθλια του φυστικιού και πολλά ακόμη.
  • Δευτέρα με (άλλου είδους) τρέξιμο! Πήγαινε τα αγόρια στις δουλειές τους, πάρε τα κλειδιά από το μεσιτικό, πήγαινε να δεις ακόμη ένα σπίτι, γύρισε σπίτι, δούλεψε λιγάκι, ξέκλεψε ένα μισάωρο για γιόγκα, ντους, επέστρεψε τα κλειδιά στο μεσιτικό, κάτσε να τσιμπήσεις κάτι γρήγορο ενώ δουλεύεις στο κέντρο, πήγαινε πάρε τον μικρό από τον παιδικό. Και όλα αυτά σε μόλις 3 ώρες.
  • Και μέσα στη νύχτα (πρέπει να ήταν κατά τις 2) ακούω ξαφνικά μία κραυγή του μικρού! Πω πω! Πετάγομαι από το κρεβάτι, πηγαίνω και τον παίρνω αγκαλιά και για τα πρώτα 2-3 λεπτά ήμουν στην κυριολεξία μεταξύ ύπνου και ξύπνιου! Δεν ήξερα αν ήταν όνειρο ή αν στεκόμουν πραγματικά όρθια. Μου θύμισε λιγάκι τους πρώτους μήνες με τους θηλασμούς εκεί κατά τις 3.00.
  • Τι τα καλώδια, τι οι ορχιδέες, τι η τηλεόραση, τι τα κινητά, τι τα ξυπνητήρια, τι τα απορρυπαντικά, τι τα περιοδικά, τι τα κεριά, τι οι κάλτσες... τίποτα δεν μπορεί πλέον να ξεφύγει από αυτά τα μικροσκοπικά χεράκια! Και σε κάθε νέα ανακάλυψη (όπως το καινούργιο φαναράκι που αγοράσαμε) εκστασιάζεται!
  • Όσοι δεν έχετε δει το τελευταίο επεισόδιο Homeland προχωρήστε παρακαλώ στην παρακάτω γραμμή. Spoiler alert. I will miss you Quinn.
  • Συμπυκνωμένες οι δουλειές το πρωϊνό της Τρίτης ώστε να έχουμε την υπόλοιπη ημέρα ελεύθερη.
  • Ξεκίνησα να συγκεντρώνω και όλες τις πληροφορίες για την Lyon που ήταν διασκορπισμένες στα κοινωνικά δίκτυα, τα emails και τα άρθρα.
  • Έτσι, αφού παρέλαβα τον μικρό από τον παιδικό λίγο αργότερα γιατί τον είχε πάρει ο ύπνος, πήγαμε στο σπίτι της Βάγιας που βρίσκονταν ήδη η Εύα με την μικρή Χριστίνα και έπιναν τον καφέ τους.
  • Αφού ο Στέφανος ανακάλυψε όλα τα τηλεκοντρόλ, άνοιξε μέχρι και το playstation, μελέτησε τα βιβλία και τα CDs του σπιτιού, έπαιξε κρουστά με τα χάλκινα βάζα, και έλεγξε όλες τις γωνίες για σκόνη (χιχι), βγήκαμε για βόλτα στον ήλιο.
  • Ο μικρός κοιμήθηκε το 1ο λεπτό και παρέμεινε έτσι για σχεδόν 2 ώρες!
  • Εμείς, από την άλλη, κάναμε μεγάααααλη βόλτα (οι 2 ώρες που λέγαμε), μέσα από δρομάκια, δασάκια, λίμνες, κάμπινγκ, γειτονιές, κάστρα, πλακόστρωτα, παιδικές χαρές, καφετέριες. Sightseeing στο Colombier.
  • Το απόγευμα παραλάβαμε τον κουρασμένο συνοδοιπόρο και πήγαμε απευθείας στο κομμωτήριο να προλάβει το τελευταίο ραντεβού της ημέρας.
  • Spring resolution: yoga 2 φορές την εβδομάδα. Βρέξει - χιονίσει. Δεν πάει άλλο. Γιατί αυτά που αφορούν εμένα είναι τα πρώτα που θυσιάζω. Έστω από 20' τη φορά.
  • Μαραθώνιος Τετάρτης: πλυντήριο, σιδέρωμα, βαλίτσα μικρού, yoga (yes!), λούσιμο, πότισμα, δουλειά, συμμάζεμα. 
  • Μετά την τούρτα γενεθλίων του μικρού, βάλαμε άλλο ένα τικ: πιάτα, χαρτοπετσέτες, ποτηράκια εξ Γερμανίας. 
  • Επειδή το ξέραμε ότι ο συνοδοιπόρος θα αργήσει την Τετάρτη, βγήκαμε για λίγο το μεσημέρι και μετά ξανά το απόγευμα. Και είχε μία ζέστη! Και τόσο κόσμο.
  • Πήγαμε και πρώτη φορά σε μία παιδική χαρά για τους πολύ μικρούς (γιατί έχει αρκετές αλλά συνήθως είναι για μεγαλύτερα παιδιά). Και ο Στεφανάκος ενθουσιάστηκε με τα χώματα, τα φύλλα, τα ξυλάκια, την κούνια, τις τραμπάλες, αλλά και με τα δεκάδες παιδάκια.
  • Ένα - ένα τα παρακολουθούσε τι έκαναν, πώς έτρεχαν, πώς πηδούσαν, τι φώναζαν.
  • Τόσα ερεθίσματα, τόση άσκηση, τόσος ενθουσιασμός...... και ύπνος μηδέν. Και από εκεί που παίζαμε και γελούσαμε ενόψει του βραδινού μπάνιου, έπεσε ο διακόπτης μάλλον και δεν ήθελε ούτε να μας δει. Σε 5' λεπτά κοιμόταν.
  • Βαλίτσες λοιπόν εμείς και εννοείται ότι τα ρούχα και λοιπά πράγματα του Στέφανου πιάνουν τη μισή βαλίτσα και τα δικά μας, των 2 ενηλίκων, την άλλη μισή.
  • Και Πέμπτη πρωί αναχώριση για Lyon!
Καλή Ανάσταση.
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Blausee: η μπλε λίμνη


Μα όλες οι λίμνες μπλε δεν είναι; Γιατί αυτή συγκεκριμένα να λέγεται "Μπλε Λίμνη"; Και γιατί να προσελκύει τόσο κόσμο όταν είναι μια τόση δα λιμνούλα στη μέση του πουθενά; Ειδικά στην Ελβετία που οι λίμνες είναι εκατοντάδες και πολύ εντυπωσιακές. Η Blausee, λιγότερο από 1 ώρα από την πρωτεύουσα Βέρνη, είναι όντως μία τόση δα λιμνούλα που είναι εντυπωσιακά μπλε. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Ελπίζω οι φωτογραφίες κάπως να βοηθούν. Είναι σαν να έχουν πέσει οι μπλε τέμπερες και να την έχουν βάψει. Ο μύθος λέει ότι μία όμορφη νύμφη που ζούσε εκεί ερωτεύτηκε ένα βοσκό. Και μαζί, έκαναν βαρκάδα τα βράδια. Ώσπου μία ημέρα, ο βοσκός έπεσε από τον γκρεμό και σκοτώθηκε. Η απαρηγόρητη νύμφη κάθε βράδυ κωπηλατούσε μέχρι το κέντρο της λίμνης αναζητώντας τον αγαπημένο της ώσπου ένα βράδυ την βρήκαν πνιγμένη στο βυθό της λίμνης. Έκτοτε η λίμνη πήρε το χρώμα των ματιών της.






Η λίμνη αυτή, και το μικρό πάρκο - δάσος που την περιβάλλει, είναι ιδιωτική. Ανύκουστο μάλλον για τα ελληνικά δεδομένα. Το είχαμε συναντήσει και στην Φιλανδία όταν είχαμε επισκεφθεί μία φάρμα αλόγων καταμεσής ενός τεράστιου δάσους. Εκεί, η οικογένεια μάς εξήγησε ότι το δάσος τους ανήκει και ότι έχουν πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές υποχρεώσεις και δικαιώματα. Well well... Στη Blausee βρίσκεται και ένα μικρό ξενοδοχείο με ένα ιδιαίτερα περιποιημένο εστιατόριο - καφέ. Ο περιβάλλων χώρος της λίμνης μάλλον θυμίζει Ιαπωνικό κήπο, ενώ λίγο πιο κάτω, δίπλα στο ποτάμι, υπάρχει και μία μικρή παιδική χαρά με χώρο για πικ-νικ. Κατά τη δική μας επίσκεψη (που δυστυχώς ο καιρός ήταν αναπάντεχα κρύος) πετύχαμε και μία ομάδα Ινδών που φωτογραφίζονταν στο εντυπωσιακό τοπίο για να γιορτάσουν την ενηλικίωσή τους. Οι κοπέλες με εκθαμβωτικά, πολύχρωμα φουστάνια και τα αγόρια με πιο δυτικού τύπου κουστούμια. Και 3-4 φωτογράφοι που τους έστηναν καταμεσής της φύσης. Και πόσο ξεχώριζαν τα χρώματα μέσα στη φύση!



Εντός της λίμνης ζουν πέστροφες (ή κάτι αντίστοιχο) τις οποίες μπορείς να γευτείς στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Επίσης, οι εσωτερικές πηγές κρατούν σε μία σχετικά δροσερή θερμοκρασία το νερό ενώ κατά την επίσκεψή μας πετύχαμε και δύτες! Παρόλο το κρύο, καταφέραμε και κάναμε το πικ-νικ μας με τα σπιτικά φαγητά που είχαμε φέρει, παίξαμε στον παιδότοπο, φωτογραφήσαμε, απολαύσαμε ωραίο καφέ και γέμισαν οι αισθήσεις μας ομορφιά! Σε μία λίγο πιο ηλιόλουστη ημέρα, φαντάζομαι ότι θα είναι ένα ιδανικό τοπίο να μείνεις ώρες, απλά αγναντεύοντας το μεγαλείο της φύσης.

ανδριάνα

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

How was your week?

  • Παρασκευή και είπαμε να κάνουμε την -καθιερωμένη πια- εβδομαδιαία μας επίσκεψη στην Bienne, στην Έλενα και τον μικρό Παναγιώτη δηλαδή. Έτσι, κάναμε βόλτα με τα καρότσια, προσπαθήσαμε να βρούμε λύσεις και πατέντες στα θέματα των μικρών, ήπιαμε τον καφέ μας και αποχωριστήκαμε.
  • Αργά το απόγευμα επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος, ίσα ίσα για να προλάβει ξύπνιο το φυστίκι. Που εννοείται ότι του χάρισε το πιο πλατύ του χαμόγελο!
  • Σάββατο με βόλτα στο κέντρο της πόλης που έσφυζε από ζωή (λίγο ο ήλιος, λίγο η λαϊκή αγορά που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία, λίγο οι βόλτες). Και αφού μας έκανε τη χάρη και κοιμήθηκε ο μικρός, ήπιαμε εμείς τον ωραίο μας καφέ στο Beau Rivage χαζεύοντας περιοδικά διακόσμησης και προσπαθώντας να βάλουμε σε τάξη τα τόσα σχέδια.
  • Έχουμε βλέπετε την εκδρομή στη Lyon και τα πρώτα γενέθλια του Στεφανάκου τον Απρίλιο, και μετά την κάθοδό μας τον Μάιο, και τη βάφτιση του μικρού τον Ιούλιο, και τις διακοπές.... Από πού να πρωτοξεκινήσεις.
  • Μέσα όλα, ιδανικά, θα είχαμε και μία μετακόμιση αλλά ακόμα δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
  • Α! Πήραμε και θαλασσί, jockey καπελάκι για τον Στεφανάκο. Και έχει τόση πλάκα.
  • Γιατί ο ήλιος εδώ μπορεί να μην είναι τόσο παρών, αλλά είναι πολύ δυνατός. Και οι μύτες μας έχουν ήδη κοκκινίσει.
  • Πόσο εποικοδομητική η ώρα του ντους ε; Που είσαι μόνος σου με τις σκέψεις σου και το λυτρωτικό νερό. Πόσες ιδέες και λύσεις ξεπετιώνται τότε.
  • Συννεφιασμένη Κυριακή με πολύ πρωϊνό ξύπνημα, οικογενειακές αγκαλιές, τρέξιμο στη λίμνη για τον συνοδοιπόρο, παιχνίδια για εμάς, μεσημεριανούς ύπνους (yeah!), μαγειρέματα (καλαμαράκια!), σχεδιασμούς - λίστες, απογευματινή βόλτα στη λίμνη και τσάι στο σπίτι της Βάγιας και του Christian.
  • Τα βραδινά ξενύχτια επανήλθαν παρέα με τα δόντια. Ο κακομοίρης. Οπότε κάναμε βάρδιες το βράδυ με τον συνοδοιπόρο και το πρωί έπρεπε να τον ξυπνήσουμε για να αναχωρήσουμε για τις δουλειές μας.
  • Η Δευτέρα όμως ήταν ηλιόλουστη, ο μικρός τα πήγε περίφημα στον παιδικό σταθμό και εγώ ήμουν αποφασισμένη να δουλέψω λίγο παραπάνω οπότε πήρα τον MACη ανά χείρας, τον μικρό στο καρότσι και αφού κοιμήθηκε τακτοποιήθηκα σε ένα ηλιόλουστο τραπέζι καταμεσής της πλατείας.
  • Γεια σου Καλλιόπη! Ευχαριστώ που αγαπάς το lifelikes. Μα πόσο μικρός είναι αυτός ο κόσμος. Ελπίζω να συναντηθούμε και από κοντά.
  • One of a kind Τρίτη για τα Ελβετικά δεδομένα. Γιατί αφού άφησα μπαμπά και γιος στις "δουλειές" τους κατευθύνθηκα στο κεντρικό κομμωτήριο για γενικό ρεκτιφιέ. Ναι, πρώτη φορά στην Ελβετία. Και πήγε μια χαρά από όλες τις απόψεις.
  • Έπρεπε να δείτε βέβαια το ύφος μου όταν προσπαθούσα να συγκεντρωθώ για να καταλάβω τις επιλογές σαμπουάν που είχα. Και ο γλυκύτατος κομμωτής δεν δεχόταν τη γενική - διπλωματική απάντηση ότι δεν έχω κάποια προτίμηση αλλά επέμενε να διαλέξω.
  • Αχ αυτό το Homeland. Κάθε επεισόδιο και μία νέα περιπέτεια (στην κυριολεξία). Και κάπου εκεί στον 6ο κύκλο, να' σου και η αναφορά στην Ελλάδα (μάλλον με θετική χροιά).
  • Πόσους δημιουργικούς τρόπους να βρεις ώστε να μάθουν (και να αγαπήσουν) τα παιδιά σου την ελληνική γλώσσα και κουλτούρα ζώντας στο εξωτερικό; Ειδικά όταν το ελληνικό κράτος δεν στηρίζει πια ελληνικά σχολεία και βρίσκεσαι σε περιοχή όπου δεν υπάρχει ούτε το "ιδιωτικό" πλέον ελληνικό σχολείο που προσπαθεί να καλύψει το κενό. Μια ελληνίδα μαμά λοιπόν του Neuchatel (με σύζυγο Ελβετό) μας έβαλε τα γυαλιά φτιάχνοντας ποιηματάκια - κουίζ με τα έθιμα του Πάσχα και έπαθλο το σοκολατένιο λαγό! Εύγε!
  • Ο βήχας του μικρού χειροτέρεψε...... οπότε Πέμπτη δεν πήγε στον παιδικό και πήγαμε στον παιδίατρο. Κοινό κρυολόγημα αλλά αυτή τη φορά -ευτυχώς- μας έδωσε ένα σιρόπι να τον βοηθήσει γιατί τραντάζεται ολόκληρος κάθε φορά.
  • Είναι φοβερό πώς τα παιδιά τα τραβά το απαγορευμένο από τόσο μικρή ηλικία! Να είναι τα καλώδια, να είναι οι μπρίζες, να είναι τα απορρυπαντικά.... για τα μουσικά παιχνίδια, τα κουκλάκια, τους κύβους, τα αυτοκινητάκια, κανένα ενδιαφέρον. Τουλάχιστον προς το παρόν.
  • Τι σου είναι ο ύπνος! Την Πέμπτη με αυτά και με εκείνα καταφέραμε και κοιμήθηκε το φυστίκι για σχεδόν 2 ώρες το μεσημέρι. Και ξύπνησε άλλος άνθρωπος! Με τόση όρεξη, τόση ενέργεια, τόσο χαμόγελο.
  • Κοριτσάκια με crop tops και skateboards και αγοράκια με jockey καπελάκια και rollers. Χάρμα οφθαλμών!
  • Και κάπου παραδίπλα και ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που περπατά χέρι - χέρι.
Καλό σαββατοκύριακο.
Και καλές εκδρομές για τους πρώτους του Πάσχα.

ανδριάνα

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Μήνας ♥11


Μήνας 11ος. Και σαν να μην είναι πια μωρό ο μικρός Στέφανος. Καιρό τώρα. Σαν να καταλαβαίνει τα πάντα, σαν να επικοινωνεί (και ας μην μιλά), σαν να είναι πιο ανεξάρτητος, σαν να διεκδικεί περισσότερο, σαν να έχει άποψη. Μερικές φορές λέω χαριτολογώντας ότι έχουμε έναν έφηβο 11 μηνών. Και πού είμαστε ακόμα ε; Αυτόν τον μήνα λοιπόν σαν να πήρε τα πάνω του. Σαν να μεγάλωσε λίγο πιο γρήγορα, σαν να ψήλωσε, σαν να ωρίμασε. Είναι το βλέμμα του διαφορετικό. Και η ακαταλαβίστικη ομιλία του λέει πια τόσα πολλά.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

How was your week?

  • Έγινε λέει μία έρευνα όπου ρωτούσαν τα παιδιά σε ποιον απευθύνονται για παρηγοριά. Και εννοείται ότι η μαμά ήταν η 1η επιλογή αλλά ο μπαμπάς ήταν η 5η. Ακόμα και ο "κανένας" προπορευόταν του μπαμπά.
  • Σοκαριστικό δεν είναι; Θα ψάξω τις λεπτομέρειες και θα σας πω.
  • Στο μεταξύ, την όμορφή μας Παρασκευή την περάσαμε με βόλτες στο κέντρο της πόλης με τα κορίτσια (Βάγια, Εύα και μικρή Χριστίνα) και ενώ ο ήλιος μπαινόβγαινε, το κρύο ήταν λιγάκι τσουχτερό και έτσι βρήκαμε παρηγοριά στον πάντα εξαιρετικό cappuccino του Beau Rivage.
  • Και οι 2 κοπέλες - σερβιτόρες χάζευαν τα πιτσιρίκια μας από τη γωνία που στέκονταν και όλο γελούσαν.
  • Στο lunch break του συνοδοιπόρου πήγαμε και είδαμε και ένα ακόμη σπίτι. Πολύ κοντά στη δική μας περιοχή, συμπαθητικό, λίγο ακριβούτσικο αλλά με απαραίτητες κάποιες εργασίες - ανακαινίσεις. Ένα θα σας πω: η κουζίνα είναι 30+ ετών.
  • Σάββατο και μετά τις πρωϊνές μας δουλειές ξεκινήσαμε για Bienne για να δούμε τους φίλους και να φωτοσυνθέσουμε λιγάκι.
  • Έτσι, περπατήσαμε με καφέ στο χέρι (οι μόνοι είμασταν, εννοείται), αναλύσαμε τα νεότερα των μικρών, κάναμε καλοκαιρινά σχέδια, ήπιαμε εξαιρετικό, σπιτικό, παγωμένο τσάι σε μία από τις πιο όμορφες αυλές και επιστρέψαμε σπίτι.
  • Το βραδάκι ανέβηκαν οι γείτονες για κρασί και πιτσίνι (χιχι) και τα απαραίτητα updates.
  • Αχ αυτά τα δόντια! Πόσο τον παιδεύουν. Δύο βράδια ξύπνησε εκεί κατά τα μεσάνυχτα και δεν μπορούσε να ηρεμήσει μέχρι τις 2. Και μετά το κλάμα τον πιάνει το παράπονο. Σαν μοιρολόι. Ο κακομοίρης... Και όλο τρίβει τα ούλα του, και βάζει ανάποδα την πιπίλα και την δαγκώνει. Τελικά του δώσαμε λίγο σιρόπι για βρέφη και έτσι κατάφερε να ηρεμήσει και να κοιμηθεί.
  • Συννεφιασμένη Κυριακή στα δικά μας μέρη (γιατί στη Γενεύη για παράδειγμα είχε ζέστη!) και είχαμε κανονίσει εκδρομή οι 4 οικογένειες (Βάγια + Christian, Λάζαρος + Εύα + Χριστίνα, Αργύρης + Ματίνα και εμείς) στη φημισμένη μπλε λίμνη Blausee.
  • Πραγματικά μπλε, όπως τα μάτια της νύμφης που πνίγηκε εκεί. Θα σας τα γράψω όλα σε μελλοντική ανάρτηση. Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία.
  • Ήταν πραγματικά ένας μικρός παράδεισος. Αν δεν είχε και παγωνιά, θα απολαμβάναμε λίγο παραπάνω το πικ-νικ μας. Αλλά δεν πτοηθήκαμε.
  • Έτσι, περιηγηθήκαμε, φωτογραφήσαμε, βγάλαμε τα καλούδια που είχαμε φέρει για το πικ-νικ μας, μεταφερθήκαμε εσωτερικά σε chic, πριβέ σαλονάκι για καφέ και επιστρέψαμε απόγευμα.
  • Από Δευτέρα επέστρεψε ο Στεφανάκος στους καλούς του ύπνους -μαζί του και εμείς.
  • Και καταφέραμε να κάνουμε το πρώτο, σημαντικό βήμα για το πρόγραμμα του καλοκαιριού και την βάφτιση του Στεφανάκου. Κλείσαμε εκκλησία. Γιούπι!!
  • Δεν μπορώ να σας περιγράψω την χαρά μου! Γιατί θα έχουμε ένα πράγμα λιγότερο να σκεφτόμαστε και γιατί πλέον έχουμε κάτι απτό για να οργανώσουμε το καλοκαίρι μας.
  • Βουρ στις λίστες, στην έρευνα, στα τηλεφωνήματα τώρα.
  • Την Τρίτη όμως ξύπνησα σαν να με έχει πατήσει τρένο! Πω πω! Εκτός απο το πρησμένο μάτι (μάλλον είχε κολλήσει επιπεφυκίτιδα ο μικρός από τον παιδικό την οποία εκείνος πέρασε πολύ ελαφρυά αλλά μάλλον μετέδωσε και σε εμένα), πονούσαν όλα μου τα κόκκαλα (ειδικά η λεκάνη και η μέση). Τι ζαλάδα, τι αδυναμία, τι τάση για εμετό, τι πονοκέφαλο... Χάλι σας λέω!
  • Και το μεσημέρι επιστρέφοντας από τον παιδικό σταθμό, ήμουν τόσο εξαντλημένη που χωρίς καν να βγάλω την ζακέτα, πήρα τον Στεφανάκο και ξαπλώσαμε στο κρεβάτι μας. Αρχικά για να ξεκουραστώ από το ανέβασμα των 3 ορόφων, αλλά μετά από κανά τεταρτάκι ο μικρός κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου οπότε κάθισα και εγώ παρέα για καμιά ώρα. Αφού ξύπνησε και ξανακοιμήθηκε (!!) κατάφερα να αποδράσω και έτσι ο μικρός συνέχισε για άλλη μία ώρα τον ύπνο του ενώ εγώ έκανα κάποιες δουλειές.
  • Σύνολο: 2+ ώρες ύπνου ο Στεφανάκος! Ρεκόρ σίγουρα εξαμήνου.
  • Με τα πολλά, μετά τις ξάπλες με το φυστίκι, πήρα ένα παυσίπονο και μέχρι το απόγευμα κάπως έστρωσε η κατάσταση.
  • Αντί για φυστίκι πλέον τον φωνάζω μούτρο! Χιχι.. γιατί είναι!
  • Τι ευτυχία να ξυπνάς χωρίς να πονάς πουθενά!
  • Ευχαριστώ!
  • Το ξέραμε (ή πιο σωστά το υποπτευόμασταν) ότι τα ξενύχτια των 2 ημερών οφείλονταν στα δόντια του μικρού, αλλά αναμέναμε τα 2 κεντρικά πάνω που σκιαγραφούνται μέσα από τα ούλα αλλά δεν έχουν βγει ακόμα. 
  • Να'σου όμως το πρωινό της Τετάρτης που εντελώς ξαφνικά ο μικρός ξύπνησε με 2 επιπλέον δόντια τα οποία έχουν βγει κανονικότατα κάτω, δίπλα από το 1 υπερήφανο δόντι που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον ένα μήνα τώρα.
  • Ο γλυκούλης!
  • Όμορφη, γεμάτη, ανοιξιάτικη Τετάρτη. Το μεσημέρι συναντήσαμε τον συνοδοιπόρο για ένα γρήγορο σάντουιτς δίπλα στη λίμνη και μετά τα κορίτσια (Βάγια + Εύα) στο κέντρο για βόλτα και καφέ υπό τον ήλιο. Και αφού μοίρασε χαμόγελα, ο μικρός Στέφανος κοιμήθηκε μία ωρίτσα.
  • Επιστρέψαμε γρήγορα σπίτι με ένα μπουκέτο κλαδιά αμυγδαλιάς έτοιμα για στόλισμα ενόψει Πάσχα.
  • Παίξαμε, μαγειρέψαμε, παραλάβαμε τον συνοδοιπόρο και φύγαμε για να δούμε ακόμη ένα υποψήφιο σπίτι. Και αν το budget σου δεν είναι ανεξάντλητο, τότε κάπου πρέπει να συμβιβαστείς. Είτε πας πιο έξω, είτε δεν έχεις θέα, είτε δεν έχεις ασανσέρ, είτε δεν έχεις 3 υπνοδωμάτια. 
  • Αυτό λοιπόν ήταν πολύ πρόσφατα ανακαινισμένο, με εκπληκτική θέα, 3 υπνοδωμάτια, ασανσέρ, αλλά γενικά στριμωγμένο, με μικρή κουζίνα και λίγο πιο ψηλά (που σημαίνει ότι δύσκολα πας με τα πόδια στη λίμνη... τουλάχιστον όσο ο Στέφανος είναι σε καρότσι).
  • Ξημερώματα Πέμπτης αναχώρισε ο συνοδοιπόρος για Βελιγράδι οπότε για 2 ημέρες μείναμε τα 2 μας.
  • Και η ημέρα μας ξεκίνησε με αντιηλιακό! Παγκόσμια πρώτη για το 2017.
  • Και με ευχάριστα νέα! Με το καλό αγαπημένη μου Κ. Ελπίζω να είμαι εκεί να το γλεντήσουμε παρέα.
  • Και η Πέμπτη ήταν τόσο ηλιόλουστη, τόσο ζεστή (οριακά το γλυτώσαμε το κοντομάνικο), τόσο γεμάτη, τόσο χαρούμενη.
  • Ο μικρός πέρασε όμορφα στον παιδικό και με υποδέχτηκε με χαμόγελο! Συνεχίσαμε στο κέντρο της πόλης για βόλτα με το καρότσι όπου και κοιμήθηκε 1,5 ώρες σερί. Έτσι, ενώ έφαγα το αγαπημένο falafel a emporter, συναντήσαμε και την Ρόζα στο πιο ιδιαίτερο και "ευρωπαϊκό" καφέ της πόλης για crème brûlée cappuccino (πω πω!).
  • Και είχαμε πολλά να πούμε.
  • Επιστροφή στο σπίτι για κανα 2ωρο -ανασυγκρότηση, τσίμπημα, απόπειρες ξεκούρασης- και ξανά έξω να απολαύσουμε ήλιο και άνοιξη.
  • Συναντήσαμε έτσι τα άλλα κορίτσια (Βάγια, Εύα - Χριστίνα) που λιάζονταν στα γκαζόν και ο Στεφανάκος ήταν σε έκσταση! Πάνω - κάτω! Μαραθώνιο μπουσουλήματος έκανε. Και μιλούσε, και γελούσε, και πήγαινε από χαμομήλι σε χαμομήλι, και γυρνούσαν όλοι οι περαστικοί να τον χαζέψουν... φτου φτου! Είναι τόσο χαρούμενο παιδί.
  • Ήπιαμε τα κορίτσια από μια μπύρα και επιστρέψαμε σπίτια μας. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
  • Η πιο όμορφη περίοδος του έτους μόλις ξεκίνησε. Ελπίζω να μην μας το χαλάσει και να έχουμε μία όμορφη, μοσχομυριστή και πολύχρωμη άνοιξη.
Καλό Σαββατοκύριακο!
Βγείτε στη φύση. Ρουφήξτε καθαρό αέρα και θετική ενέργεια.
ανδριάνα

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μικρό καταφύγιο


Έχετε κήπο; Ή μεγάλη βεράντα; Πόσο τυχεροί είστε! Και εμείς είχαμε, πάντα, σε όλα τα σπίτια που μας έχουν φιλοξενήσει στην Ελλάδα. Στα δύο πρώτα είχαμε ωραίες βεράντες και στο τρίτο ευτυχήσαμε να έχουμε και έναν ωραίο, μικρό κήπο. Και πάντα ήταν από τους πιο αγαπημένους μας χώρους. Με το που ανέβαινε λιγάκι η θερμοκρασία, βγαίναν τα κεράκια, τα φαναράκια, οι καρέκλες και τα σερβίτσια, άνθιζαν και τα γιασεμιά και οι βουκαμβίλιες, και είχαμε το ομορφότερο, μικρό μας καταφύγιο. Τι πάρτυ, τι μεσημεριανά BBQs, τι βραδινά cocktails, τι πιτσιρίκια να τρέχουν, τι μεγάλοι να γελάνε, τι ολονύκτιες συζητήσεις, τι μοσχομυριστά πρωϊνά.... 

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

How was your week?

  • Ηλιόλουστη Παρασκευή και πήγαμε οι 3 μας (ο Στέφανος, η μαμά και εγώ) περπατώντας μέχρι το κοντινό μας εμπορικό κέντρο για να συναντήσουμε τον Τσέσκο.
  • Και έτσι, η συνάντηση είχε άλλο αέρα με την συνεισφορά της μαμάς και τα μίνι μαθήματα ιστορίας και γλώσσας που του έκανε.
  • Και μιας και είχε χαρά Θεού του εξηγήσαμε πώς χρησιμοποιούμε αυτή την πανέμορφη φράση στα ελληνικά.
  • Το απογευματάκι μας πήρε ο συνοδοιπόρος και πήγαμε βόλτα στο εμπορικό της Βέρνης (από εμπορικό σε εμπορικό).
  • Το βράδυ είχε πακετάρισμα για την μαμά και ιστορική έξοδο για την ελβετική παρέα.
  • Γιατί να έχεις γιαγιά του ενός ζευγαριού και παππού του άλλου, συγχρόνως στην Ελβετία ώστε να κρατήσουν τα αγόρια, μάλλον το λες και ιστορική συγκυρία.
  • Δεν γινόταν λοιπόν να μην την εκμεταλλευτούμε!
  • Μαζευτήκαμε λοιπόν οι 8 μας και πήγαμε για εξαιρετική πίτσα, και μπύρες και tartufo, και συζητήσεις, και γέλια, και σχεδιασμούς στην Bienne. Και με αυτά και με εκείνα πήγε μεσάνυχτα.
  • Το Σάββατο ξημέρωσε βροχερό. Ξεκινήσαμε όμως με τα κλασικά, σπιτικά pancakes και βουρ για το δρόμο προς Γενεύη.
  • Στα μισά της διαδρομής κάναμε μία στάση στο εκπτωτικό εμπορικό (έβρεχε ούτως ή άλλως) όπου και αγοράσαμε ο συνοδοιπόρος και εγώ εξαιρετικά, οικονομικότατα παπούτσια. 
  • Ήπιαμε και τον καφέ μας, χαζέψαμε, έφαγε και ο μικρός και πάλι στο αυτοκίνητο για βόλτα στη Γενεύη πριν το αεροδρόμιο.
  • Και η βόλτα είχε επίκεντρο τα κοσμήματα και τα ρολόγια.
  • Και ο Στεφανάκος κοιμόταν όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο και έτσι δεν αποχαιρετίστηκαν με την γιαγιά του.
  • Και δυστυχώς, στο γυρισμό, από 1.15' που είναι συνήθως η διαδρομή, μας πήρε 2.30' για να φτάσουμε σπίτι. Σαλόνι αυτοκινήτου Γενεύης + 3 τροχαία + βροχή. 
  • Ευτυχώς, ο μικρός κοιμήθηκε τη 1 ώρα οπότε μας έμεινε άλλη 1.30 για τραγούδια και παιχνίδια.
  • Πτώμα γυρίσαμε.
  • Κυριακή με μεσημεριανή βόλτα στο κέντρο και καφέ με τα 2 νέα ζευγάρια της πόλης και τη μικρή Χριστίνα.
  • Το βράδυ είχε μαγειρέματα (κοκκινιστό), συμμαζέματα και ανασκουμπώματα.
  • Πότε ήρθε η μαμά μου, πότε έφυγε. Και ο Στεφανάκος τις πρώτες ημέρες κοιτούσε το σαλόνι να δει αν θα βγει κάποιος.
  • Δευτέρα με τον μικρό να τα πηγαίνει περίφημα στον παιδικό σταθμό (1η φορά που με είδε όταν πήγα να τον πάρω και δεν έκλαψε! Απλά συνέχισε να παίζει!) και εμείς με την Ρόζα να κάνουμε τις δουλειές μας και να τρώμε και το παγωτό μας στο κέντρο υπό τον ήλιο. 
  • Βιταμίνη D.
  • Και το απόγευμα ήταν τόσο χαρούμενος ο μικρός που δεν ήξερε τι να κάνει! Μπουσουλούσε πάνω - κάτω με φοβερή ταχύτητα, μιλώντας και γελώντας, παρουσιάζοντάς τα καινούργια του κόλπα. Εκεί που προχωρούσε σταματούσε, έκανε μια στροφή και συνέχιζε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και ξανά στροφή, και μία από εδώ, μία από εκεί, non stop! Πόσο πλάκα είχε! Και να γελάμε εμείς, να ξεκαρδίζεται και αυτός. Και δώστου πάλι.
  • Μόνο εγώ θεωρώ out of scope τις φωτογραφίες στο instagram που παρουσιάζονται σε κομμάτια, σαν puzzle; Στο newsfeed δεν βγάζουν κανένα νόημα (μισό κεφάλι στη μία και μία γάμπα στην άλλη) και απορώ ποιος μπαίνει στον κόπο να επισκεφθεί τον εκάστοτε λογαριασμό για να δει ολόκληρο το έργο.
  • Δύο μέρες και με τόσες εξωτερικές δουλειές έφευγα στις 08.00 από το σπίτι και επέστρεφα κατά τις 15.00. Ευτυχώς με ήλιο και τον Στέφανο να κοιμάται ή να χαμογελά.
  • Το ζήσαμε και αυτό! Το πανέμορφο αλλά τόσο άτυχο από θέμα ενοίκων πατρικό σπίτι της μαμάς μου βρίσκεται προς επινοικίαση σε δημοφιλή, παγκόσμια sites. Εννοείται εν αγνοία μας. Σοκ και δέος.
  • Ήρθε και η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη αναβάθμιση της άδειας παραμονής μας. Permit B λοιπόν για την επόμενη 5ετία. Τικ!
  • Να βουτάς το μπισκότο σου σε ζεστό καφέ. Παιδική ανάμνηση -από τότε που βουτούσαμε τα πτι-μπερ στον ελληνικό καφέ της γιαγιάς, στο τώρα, που βουτώ τα καλορίζικα μπισκότα στον καπουτσίνο.
  • Και μπορεί αυτά τα λίγα λεπτά ευτυχίας (όσο δηλαδή παίρνει στον Στέφανο να φάει την μπανάνα του) να αρκούν για να φορτίσεις πάλι τις μπαταρίες για την επόμενη δόση κλάμματος και (μάταιης) προσπάθειας ύπνου.
  • Και από πίσω να παίζει το Linger, unplugged + live.
  • Είδαμε και ένα σπίτι την Τρίτη. Το οποίο πληροί όλες τις προδιαγραφές πλην μίας, του ασανσέρ. Είναι μεγαλύτερο (με 3 υπνοδωμάτια), φωτεινό, πιο κοντά στο κέντρο, με εξίσου ωραία θέα και εύκολη πρόσβαση στη λίμνη, σχετικά καλή τιμή, ωραία διαρρύθμιση, με πλυντήριο ρούχων, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται 3 ορόφους πάνω από την είσοδο (συνολικά 5), χωρίς ασανσέρ. Συμβιβάζεσαι ή περιμένεις; Συμβιβάζεσαι για να βρίσκεσαι πιο κεντρικά ή βγαίνεις πιο έξω από την πόλη; Διλήμματα.
  • Σας έχω πει ότι εδώ τις περισσότερες φορές δεν έρχεται καν ο μεσίτης να σου δείξει το σπίτι. Περνάς, παίρνεις τα κλειδιά, το επισκέπτεσαι, ότι καταλάβεις - κατάλαβες, επιστρέφεις τα κλειδιά και αν ενδιαφέρεσαι κάνεις αίτηση.
  • Τελικά είπαμε να δούμε μερικά σπίτια ακόμα ευελπιστώντας ότι θα βρούμε κάποιο πιο κοντά στα ζητούμενά μας.
  • Τετάρτη σπίτι και το μετάνιωσα να σας πω. Γιατί ο μικρός δεν κοιμάται σπίτι, και κουράζεται, και γκρινιάζει.....
  • Τον πήρε ο ύπνος με το μπιμπερό στο στόμα. Πόσους μήνες είχε να του συμβεί; Τόσο κουρασμένος ήταν όμως!
  • Και έτσι την Πέμπτη είμασταν έξω! Αφού τελειώσαμε το μάθημα γαλλικών, παρέλαβα τον χαμογελαστό Στεφανάκο από τον παιδικό (τι ευτυχία να τον βλέπεις ευτυχισμένο! Και εννοείται ότι αυτό συμβαίνει όταν έχει κοιμηθεί), συναντήσαμε για μεσημεριανό τσίμπημα στο maladiere την Ρόζα με τον Τσέσκο και συνεχίσαμε στο κέντρο για καφέ με την Ρόζα και την Δανάη. 
  • Και ο μικρός κοιμήθηκε, και ευχαριστήθηκε τον κόσμο και την βαβούρα, και εγώ πέρασα όμορφα (και ανώδυνα) την Πέμπτη μου. Όλα αυτά βέβαια σε έναν ουτοπικό κόσμο όπου δεν έχω δουλειές στο σπίτι.
  • Μεγάλωσαν ήδη οι ημέρες. Ανέβηκαν οι θερμοκρασίες. Ακόμα και εδώ. Και ο ήλιος καίει. Ήδη. Και οι μανόλιες έχουν ανθίσει και είναι όλο το Neuchatel ροζ.
  • Πώς να περιγράψεις με λέξεις την ομορφιά της Άνοιξης...........
  • Σήμερα ο Στεφανάκος γίνεται 11 μηνών.
Καλό σαββατοκύριακο! Και καλές παρελάσεις.
ανδριάνα

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;


Τον παρατηρώ συνέχεια. Και προσπαθώ να καταλάβω τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά, τις τάσεις του, τα ταλέντα του, τις προτιμήσεις του. Εντάξει, ναι, μπορεί να είναι λίγο νωρίς ακόμα αλλά μπορεί και όχι. Ποιος ξέρει. Και ενώ λοιπόν τον παρατηρώ, φτιάχνω σενάρια. Το συνηθίζω. Εδώ φτιάχνω για τους ανθρώπους που συναντώ τυχαία στο λεωφορείο και στο πάρκο, δεν θα το κάνω για τον γιο μου; Φτιάχνω λοιπόν σενάρια για το τι θα γίνει όταν θα μεγαλώσει. Χωρίς να βάζω τα δικά μου θέλω (που να σας πω την αλήθεια, στον συγκεκριμένο τομέα, δεν υπάρχουν καν). Απλά βάζοντας στη σημερινή πραγματικότητα τις τάσεις που διακρίνω στον μικρό Στέφανο.

Έτσι, κάποιες ημέρες τον φαντάζομαι μουσικό. Γιατί τρελαίνεται για τους ήχους, ειδικά για αυτούς που παράγει μόνος του ή ακούει ζωντανά. Παίζει λοιπόν μαράκες με τα μπουκαλάκια που του έχουμε γεμίσει με φασόλια και κρατάει ρυθμό. Και αυξομειώνει την ένταση, και αλλάζει χέρι, και αλλάζει τεχνική. Μία πάνω-κάτω, μία κυκλικά, μία δεξιά - αριστέρα. Γιατί κουνάει τα δάχτυλά του σαν να παίζει κάποιο έγχορδο όργανο ή πιάνο. Με μεγάλη επιδεξιότητα και λεπτές κινήσεις. Γιατί όταν ακούει την Ρόζα και τον Gabriel να παίζουν κιθάρα και τσέλο αντίστοιχα, μένει με ανοιχτό το στόμα. Και μετά πηγαίνει προς τα όργανα για να τα "γρατζουνίσει" και αυτός. Γιατί σκαρφαλώνει στο σκαμπώ και παίζει "ταμπούρλο" και με τα 2 του χέρια και χαμογελάει! Γιατί κοπανάει τα ξύλινα παιχνίδια του και κοιτάει μακριά, σαν να τον παρασύρει ο ήχος. Γιατί το τραγούδι είναι η μόνη ίσως σίγουρη λύση για να ηρεμήσει.

Άλλες ημέρες τον φαντάζομαι εκτιμητή πολύτιμων πετρών! Χιχι. Γιατί κάθεται με τις ώρες και επεξεργάζεται το κολιέ που φοράω. Και πιάνει την πέτρα και την κοιτάει από εδώ, και από εκεί, και από πίσω. Και ανασηκώνει και το φρύδι του ενώ κάνει την εκτίμησή του. Και μετά προχωρά στα δαχτυλίδια και τα βραχιόλια. Όχι μόνο τα δικά μου αλλά και των φίλων.

Άλλες πάλι μου φαντάζει σαν τον πιο ταλαντούχο ηθοποιό (ή μήπως μοντέλο;). Γιατί προσποιείται ότι βήχει για να τραβήξει την προσοχή, και με το που γυρνάς να τον κοιτάξεις, χαμογελά! Γιατί στήνεται όταν βλέπει την φωτογραφική μηχανή ή το κινητό και μετά έρχεται από την άλλη για να δει τη φωτογραφία που έβγαλες. Γιατί κάθεται ευθυτενής και μιλάει στον εαυτό του, στον καθρέφτη. Και αλλάζει τόνο στη φωνή του, και ύφος σαν να κάνει πραγματικό διάλογο. Γιατί στον παιδικό σταθμό μου λένε ξανά και ξανά ότι μιλάει ακαταλαβίστικα αλλά σαν κάτι να απαγγέλει. Σαν να έχουν πραγματικό νόημα αυτά που λέει.

Άλλες ημέρες μου θυμίζει ίσως γεωπόνο, σίγουρα όμως φυσιολάτρη. Γιατί ενθουσιάζεται με τα φύλλα και τους ήχους της φύσης. Γιατί ακουμπά απαλά απαλά τα φυτά που έχουμε στο σπίτι για να τα νιώσει. Γιατί έτσι απαλά βγάζει και τα πέταλα της ορχιδέας και τα μυρίζει, τα κοιτάζει από όλες τις πλευρές και βεβαίως τα δοκιμάζει. Γιατί στο δωμάτιό του κάθεται στο πάτωμα δίπλα στο παράθυρο για να βλέπει τον ουρανό, τα πουλιά και τα ψηλά δέντρα. Γιατί με το που θα βγούμε από το σπίτι κάνει το κεφαλάκι του πίσω και χαμογελά με την αίσθηση του αέρα, με το φως, με τον ήχο των φύλλων.

Άλλες πάλι μοιάζει με χορευτή. Γιατί όταν ήταν ακόμα πιο μικρός κουνούσε ασταμάτητα τα πόδια του σαν να χόρευε, γελώντας σε έκσταση. Και με το που άρχισε να στέκεται, χοροπηδάει στο πάτωμα σαν να χορεύει κλακέτες ή riverdance. Γιατί κουνάει τα δάχτυλά του και τις παλάμες σαν χορευτής flamengo. Γιατί όπως κάθεται οκλαδόν και παίζει, κουνιέται αριστερά - δεξιά ανάλογα με την μουσική.

Λέτε οι τάσεις μας να φαίνονται από τόσο νωρίς; Η ιστορία θα δείξει. Εγώ θα συνεχίσω να παρατηρώ και να σας ενημερώνω.

ανδριάνα

ΥΓ. Α! Ξέχασα τον κομμωτή! Πόσο του αρέσουν τα μαλλιά μου.... Τα χαϊδεύει, τα παίζει, τα τραβάει (εννοείται!), τα δοκιμάζει (εννοείται), τα κυνηγάει, τα τρίβει ανάμεσα στις παλάμες του. Και όταν τα πιάνω ψηλά πάντα -μα πάντα- χαμογελάει όταν με βλέπει στη διαδικασία.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes