Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

How was your week?

  • Γεμάτη Παρασκευή! Από το πρωί μέχρι το βράδυ.
  • Πρωινό στο σπίτι με παιχνίδια και ένα πρώτο συμμάζεμα των ρούχων του μικρού για το ταξίδι, μεσημεριανός ύπνος, φαγητό και βούρ για βόλτα.
  • Κατεβήκαμε στο κέντρο με τα πόδια + καρότσι για να απολαύσουμε τον ήλιο, τη ζέστη και τη διαδρομή. Μου είχε λείψει.
  • Και αφού κάναμε κανα-δυο στάσεις για δουλειές, φτάσαμε στον παραλίμνιο παιδότοπο που μας περίμενε η Εύα με τη μικρή Χριστίνα.
  • Και δώστου παιχνίδια, και δώστου χώματα, και δώστου τρέξιμο.
  • Κάναμε αλλαγή σκυτάλης, μπαμπάς και γιος επέστρεψαν σπίτι και εγώ παρευρέθηκα σε μία ομιλία που είχε διοργανώσει ο παιδικός σταθμός.
  • Μία Καναδή παιδοψυχολόγος μας μίλησε για τα παιδιά, τις φάσεις τους, τα "θέματά τους", μας έδωσε tips και γενικά μας παρουσίασε τη δική της οπτική (που σε γενικές γραμμές πολύ ταίριαζε με τη δική μου).
  • Το σοκαριστικό ξέρετε ποιο ήταν; Όχι, δεν ήταν που η ομιλία ήταν στα γαλλικά και εγώ μπόρεσα να την παρακουθήσω (και να την κατανοήσω). Ήταν ότι τα γαλλικά της (μητρική της γλώσσας ε;) ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά από τα γαλλικά του Παρισίου και της Ελβετίας. Μα μία προφορά!! Σαν να τα έμαθε προχτές. Σοκ.
  • Και αν δείτε τις σημειώσεις μου (η μόνη ήμουν που έγραφα!) είναι σε 3 γλώσσες: στα γαλλικά όσα ήταν κατανοητά και εύκολα, στα αγγλικά για όσα γαλλικά ήταν κατανοητά αλλά δεν έβρισκα όλες τις λέξεις επιτόπου, και στα ελληνικά για τα γαλλικά που ήθελα να επεξηγήσω - να επεκταθώ.
  • Έκρηξη στο κεφάλι μου!
  • Και επέστρεψα σπίτι, και τα αγόρια μαγείρευαν, και αφού κοιμήθηκε ο μικρός φτιάξαμε στα γρήγορα και τις δικές μας βαλίτσες ώστε να είμαστε καθ' όλα έτοιμοι για την Αθήνα!
  • Και το Σάββατο πουρνό πουρνό ξεκινήσαμε οδικώς για Γενεύη.
  • Και είχαμε τις μικρές μας αγωνίες γιατί είχαμε κλείσει για πρώτη φορά σε ένα πάρκινγκ εκτός αεροδρομίου.
  • Εν τέλει, όλα πήγαν καλά, φτάσαμε στην ώρα μας, ο μικρός έμεινε ξύπνιος, επιβιβαστήκαμε, και μετά από 30-40 λεπτά μικρής δυσφορίας του μικρού, κοιμήθηκε στη ζεστή αγκαλιά του μπαμπά του! Γιέι!
  • Μιάμιση ώρα ύπνος, μισή ώρα τσίμπημα και παιχνίδι και φτάσαμε!
  • Και μας περιμένε ο μπαμπάς μου στο αεροδρόμιο και όταν τον πλησιάσαμε ο Στεφανάκος άπλωσε τα χέρια του να τον πάρει αγκαλιά και κούρνιασε στον ώμο του. Και όπως πήγα από τον πλάι να τον δω, μου φάνηκε σαν να είναι βουρκωμένα τα μάτια του. Σαν συγκινημένος.
  • Στο πατρικό μου σπίτι μας περίμεναν οι οικογένειές μας με φίλους και με παπουτσάκια!
  • Φάγαμε, ήπιαμε, τα είπαμε, παίξαμε, τρέξαμε και αργά το απόγευμα μπήκαμε σπίτι μας για τακτοποίηση και ύπνο του μικρού.
  • Και ο μικρός τα πήγε μια χαρά! Και ο συνοδοιπόρος ήπιε και τα ωραία του ποτά με την ανδροπαρέα στο κέντρο.
  • Και την Κυριακή άρχισαν από το πρωί οι επισκέψεις και μας πήγαν μέχρι το βράδυ. Τι χαρά! Full house.
  • Πρώτοι πρώτοι οι κουμπάροι με τα 2 πιτσιρίκια, το μεσημέρι ο θείος με τα 2 ανίψια και οι παππούδες, και το απογευματάκι οι άλλοι 2 κουμπάροι (οι εργένηδες της παρέας).
  • Δεν θέλετε να σας πω για τη χαρά, την υπερκινητικότητα, τον ενθουσιασμό του Στέφανου! Δεν ήξερε σε ποιον να πρωτοπάει, με ποιο παιχνίδι να πρωτοπαίξει, προς τα πού να πρωτοτρέξει... Τι μπάλες, τι ο Μίκυ που τραγουδά, τι μουσικές, τι τύμπανα (ω ναι!), τι βιβλία.
  • Και το  βράδυ είχαμε κανονίσει να παρακολουθήσουμε θέατρο.
  • Και δυστυχώς είχαμε ένα κακό timing και φύγαμε λίγο άρον άρον ενώ ο μικρός έμπαινε για μπάνιο με τις γιαγιάδες του.... Ουφ. Πόσο δύσκολο είναι όταν τον ακούς να κλαίει!
  • Όλα όμως κύλησαν καλώς... Ο μικρός κοιμήθηκε όλο το βράδυ ήσυχος, εμείς είδαμε τον Φάρο στο Θέατρο Αθηνών και ξυπνήσαμε τη Δευτέρα έτοιμοι για μία νέα ημέρα.
  • Και η ημέρα είχε βόλτα με το πατίνι στη Γλυφάδα, αγορές παπουτσιών για τα αγόρια, επιστροφή σπίτι για ωραίο μεσημεριανό ύπνου του μικρού, αναχώριση του συνοδοιπόρου για το επαγγελματικό ταξίδι στη Σερβία, βόλτα στη γιαγιά ώστε να δούμε λίγο και το Αρτεμάκι, παιδότοπο με τον Άλκη και την Μυρσίνη, γρήγορη επίσκεψη στην αδελφή μου και επιστοφή -πτώμα όπως καταλαβαίνετε- σπίτι για τις διαδικασίες ύπνου.
  • Στην εποχή των social media που ζούμε, είμαι και εγώ μέλος σε μερικά κλειστά groups, κυρίως μαμάδων. Το ένα που "αγαπώ" πιο πολύ είναι αυτό των διεθνών μαμάδων της Ελβετίας. Το συγκρίνω με αντίστοιχα ελληνικά και πραγματικά είναι τόσο μεγάλη η διαφορά στη νοοτροπία! Στο μεν υπάρχει πολλή περισσότερη ομόνοια, και στήριξη, και συμπαράσταση, στα δε υπάρχει πολλή περισσότερη αντιπαράθεση, "απολυταρχισμός" και αίσθηση συνέτισης. Μα γιατί; Γιατί όταν μία κουρασμένη, απελπισμένη μαμά ζητά συμβουλές για το πώς θα μπορέσει να κοιμηθεί επιτέλους το 2 ετών παιδί της, οι μεν "ξένες" προτείνουν βιβλία και tips που έπιασαν σε αυτές, και οι δε ελληνίδες της "εξηγούν" ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να μην κοιμάται (?), ότι είναι υποχρέωσή της να είναι εκεί για το παιδί της και ότι καμία μέθοδος δεν πιάνει. Γιατί;; Γιατί;
  • Πόσο μεγάλη παγίδα είναι να θεωρείς ότι αυτό που ζεις είναι (και πρέπει να είναι) το φυσιολογικό! Γιατί ναι, αρκετά παιδιά δεν κοιμούνται στα 2 τους έτη, για παράδειγμα, αυτό όμως δε σημαίνει (τουλάχιστον για εμένα) ότι αυτό είναι το φυσιολογικό ή το επιθυμητό.
  • Η Τρίτη ξεκίνησε με κούρεμα κατ' οίκον (ναι, ξανά, γιατί το ελβετικό κούρεμα ήταν μία αποτυχία!), αναπάντεχες επισκέψεις (του αγαπημένου μας βαφτιστηριού μετά της μαμάς του), επίσκεψη στο παλιό μου σχολείο για παραλαβή της ανιψιάς και οικογενειακό γεύμα στην πλατεία της Βούλας.
  • Σε όλα αυτά βεβαίως είχαμε έναν Στεφανάκο που ούρλιαζε από χαρά, έτρεχε να δείξει όλα του τα παιχνίδια (και κόλπα) και δε σταματούσε λεπτό! Και έναν Παναγιώτη και μία Αρτεμούλα που τον αγαπούν και τον περιποιούνται σαν να είναι αδελφάκι τους.
  • Το βραδάκι ήρθε να με βοηθήσει και η καλύτερη βοηθός, η Αρτεμούλα, και αφού κοιμήθηκε ο μικρός αναχώρησε και εκείνη.
  • Είχαμε και άλλα αναπάντεχα, μη ευχάριστα, αλλά θα τα αφήσω απέξω.
  • Η Τετάρτη ήταν περίεργα δύσκολη ημέρα.
  • Πρωινή επίσκεψη στους παππούδες - γιαγιάδες, έμεινε ο μικρός - έφυγα εγώ για γρήγορα ψώνια στη Γλυφάδα και μικρό "ταξίδι" μέχρι τον Άλιμο για να κάνω κάποιους προγραμματισμένους υπερήχους, επιστροφή στο πατρικό για να φάμε όλοι μαζί (παραγγελιά γίγαντες είχα κάνει!), επιστροφή σπίτι για ξεκούραση... και μπαμ!
  • Να είναι κουρασμένος, να μην θέλει να κοιμηθεί με τίποτα, να κλαίει ασταμάτητα, να με σπρώχνει να κατέβω από το κρεβάτι - καναπέ - καρέκλα, να μη θέλει να παίξει, να μη θέλει τίποτα! Πω πω! Απελπισία.
  • Όταν επέστρεψε η αδελφή μου πεταχτήκαμε για μια ωρίτσα να αλλάξουμε παραστάσεις και μπαμ, να τος όλο χαμόγελα και κέφι.
  • Άβυσσος η ψυχή των παιδιών!
  • Και το βράδυ είχαμε έναν εξαιρετικό ύπνο! Μα ξύπνησα μόνη μου κατά τις 07.00 με αυτή τη σκέψη. Πόσο ωραία κοιμήθηκα.
  • Το Αρτεμάκι όμως ξύπνησε με πυρετό.....
  • Εμείς, κατηφορίσαμε στην πλατεία της Βούλας, έμεινε ο μικρός με τον παππού για κούνιες και πατίνι, και πεταχτήκαμε μαμά και κόρη (εγώ δηλαδή με την μαμά μου) μέχρι τις τράπεζες για δουλειές.
  • Και εκεί που περπατούσαμε αμέριμνες, να 'σου ο αγαπημένος μας Σιφνιός! Μα τι αναπάντεχη συνάντηση! Μόλις την προηγούμενη ημέρα είχε γυρίσε από το νησί. Και εννοείται ότι ήρθε στις κούνιες να δει τον μικρό, κατέφτασε και η σύζυγος μετά από λίγο, και έκλεισε το παρεάκι.
  • Τις δουλειές μας τις κάναμε, τα παιχνίδια μας τα παίξαμε, τις μπανάνες και τυρόπιτές μας τις φάγαμε, και εννοείται επιστρέψαμε σπίτι και το 1ο λεπτό τον είχε ήδη πάρει ο ύπνος στο αυτοκίνητο.
  • Και το απόγευμα το περάσαμε όλο στο πατρικό μου για φαγητό (παραγγελιά ψάρι είχε σήμερα το μενού), παιχνίδι και τον Στέφανο να δίνει show. Όταν είναι στα κέφια του είναι απλά αξιολάτρευτος.
  • Και συνειδητοποιείς ότι τελικά, μάλλον, δεν είναι ότι δεν του αρέσουν για παράδειγμα τα κολοκυθάκια του μικρού. Γιατί τα ελληνικά της γιαγιάς μια χαρά τα έφαγε. Απλά έχει γούστο και καταλαβαίνει ότι τα ελβετικά είναι απλά άνοστα.
  • Και το βράδυ αλλάξανε λίγο τα "μεγαλοπήβολα" σχέδια που είχαμε το τρίο κοριτσιών, αλλά παρόλα αυτά και συναντηθήκαμε, και τα είπαμε, και περάσαμε υπέροχα. Πόσο μου είχε λείψει.
  • Να φανταστείτε πήγε 1 και ούτε που το πήραμε χαμπάρι!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

(Cup)cake love! #18 Chocolate Banana


Αχ με αυτές τις μπανάνες. Σχέση αγάπης - μίσους. Γιατί από τη μία πολύ μας αρέσουν και στους 3 (ειδικά στον μικρό της παρέας), αλλά από την άλλη όλο και ξεμένουν και μαυρίζουν. Και δεν μας κάνουν καθόλου αίσθηση να τις φάμε αλλά δεν μας πάει και η καρδιά να τις πετάξουμε. Έτσι, όλο προσπαθώ να βρω λύσεις. Και τις λιώνω στο γιαούρτι του μικρού και στη δική μου βρώμη, και κάνω γλυκά και και και. Αυτή τη φορά λοιπόν τις έκανα μάφινς. Ναι, ο τίτλος γράφει cupcakes αλλά muffins είναι. Και έγιναν τόσο ζουμερά! Πω πω! Σαν μίνι σουφλέ σοκολάτας με καρδιά από μπανάνα. Αλήθεια σας λέω! Οι φίλοι τα έφαγαν δύο - δύο, όπως και εγώ!

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

How was your week?

  • Την Παρασκευή την περάσαμε εντός του σπιτιού κατά το ήμιση και εκτός κατά το υπόλοιπο.
  • Το απογευματάκι δηλαδή ήπιαμε ένα γρήγορο καφέ με την Λωζανιώτισσα Γεωργία που είχαμε να τα πούμε πολύ καιρό και μετά ξεκινήσαμε για μία επίσκεψη στους φίλους γιατρούς.
  • Έτσι, στο ξαφνικό!
  • Παίξανε λοιπόν τα μικρά, τα είπαμε εμείς, φάγαμε ωραιότατο κοτόπουλο κοκκινιστό και επιστρέψαμε για τους ύπνους.
  • Και κοιμηθήκαμε τόσο όμορφα... φτου φτου.
  • Και ξημέρωσε ένα ηλιόλουστο Σάββατο! Και να 'σου τα μηνύματα των φίλων για βόλτα στη Βέρνη. Πώς να πεις όχι; Και γιατί να πεις άλλωστε!
  • Βουρ λοιπόν για Βέρνη που τελικά είχε λίγο πιο ψύχρα απ' ότι υπολογίσαμε αλλά ήταν όμορφη και γεμάτη ζωντάνια όπως πάντα.
  • Έτσι, καθήσαμε στο νέο μας αγαπημένο πάρκο, πεταχτήκαμε τα κορίτσια να φέρουμε Starbucks καφέ (απωθημένα είναι αυτά), παίξαμε και από το πουθενά βρεθήκαμε στο παντοπωλείο του Έλληνα λίγο πιο κάτω να τρώμε ποικιλίες υπό τους ήχους του Ρέμου και της Θεοδωρίδου.
  • Σουρεάλ σκηνικό.
  • Επιστρέψαμε σπίτι just on time για να ετοιμαστώ και να αναχωρήσω για την πολυαναμενόμενη παράσταση του Δ. Παπαϊωάννου. Το Great Tamer ήρθε στη Βασιλεία για 3 παραστάσεις στο πλαίσιο ενός αφιερώματος στην ελληνική τέχνη. Και ευτυχώς με τους φίλους - γειτόνους είχαμε κλείσει εγκαίρως τα εισιτήριά μας.
  • Έτσι, αναχωρήσαμε οι 3 μας νωρίς, φτάσαμε 19.00 νταν στη Βασιλεία, απολαύσαμε ένα ποτήρι κρασί και ετοιμαστήκαμε για την παράσταση.
  • Πώς να ετοιμαστείς βέβαια για μια τέτοια παράσταση;
  • Δεν μπορείς καν να την περιγράψεις. Τόσο συγκλονιστική, τόσο πολύπλοκη, τόσο ακαταλαβίστικη -σε σημεία-, τόσο εντυπωσιακή. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν ο ίδιος ο Δ. Παπαϊωάννου με όλη την ομάδα του να κάθονται στην σκηνή μετά την ολοκλήρωση της παράστασης για να απαντήσουν σε ερωτήσεις.
  • Πόσο γλυκός άνθρωπος. Τι έκρηξη να γίνεται στο κεφάλι του ε;
  • Και εξήγησε ότι η δική του τέχνη δεν είναι αυτή με αρχή, μέση και τέλος. Και δεν τον ενδιαφέρει να καταλάβουμε αλλά να αφεθούμε και να νιώσουμε.
  • Συγκλονιστική εμπειρία από όλες τις απόψεις.
  • Και ένεση πολιτισμού στο άγονο neuchatel.
  • Και τροφή για σκέψη. Πολλή σκέψη.
  • Επέστρεψα λοιπόν μετά τα μεσάνυχτα για να βρω τα 2 μου αγόρια να κοιμούνται γαλήνια.
  • Νωρίτερα είχαν κάνει τα ψώνια τους και είχαν πάει στην ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου που προπονείται ο συνοδοιπόρος να παρακολουθήσουν ματς!
  • Τι πλάκα! Και να φωνάζει λέει ο μικρός από τα κάγκελα, και να μπαίνει μέσα στο γήπεδο στο ημίχρονο να κυνηγάει την μπάλα, και να παίρνει το σημαιάκι του κόρνερ... 
  • Η Κυριακή συνεχίστηκε στους ίδιους εντατικούς ρυθμούς με μεσημεριανή επίσκεψη στον φίλο Βασίλη (της Βέρνης, γιατί έχουμε και άλλον), με σπιτική τυρόπιτα και τηγανιά, και συζητήσεις και παιχνίδια.
  • Και το απόγευμα μαζεύτηκαν εδώ τα αγόρια να δουν μπάσκετ (ΟΣΦΠ - ΠΑΟ) και ο συνοδοιπόρος είχε φτιάξει και ωραιότατες, αλμυρές κρέπες.
  • Και κέρδισε ο ΠΑΟ (για τα πρακτικά), και μετά από τόοοοσο παιχνίδι όλη μέρα, ο μικρός κοιμήθηκε στο δευτερόλεπτο και non-stop.
  • Και ξεκινάω τις συζητήσεις με την οικογένεια για το τι να πακετάρω για την Αθήνα και ακούω τη λέξη "πέδιλα"! Πω πω! Σοκ.
  • Γιατί και εμείς λέμε ότι περνάμε ένα εξαιρετικό (και από θερμοκρασίας) φθινόπωρο, αλλά αυτό σημαίνει ότι απλά δεν έχουμε βγάλει ακόμα τους σκούφους και τα φουσκωτά μπουφάν. Ότι έχουμε ήλιο με ωραίο κρύο, τόσο όσο να φοράς μια ζακέτα ή ένα λεπτό πουλοβεράκι.
  • Μα πέδιλα;; Δεν μπορώ να μπω καν στο mood. 
  • Σας έχω πει για το ζευγάρι διαχειριστών της πολυκατοικίας μας; Διανύουν σίγουρα τη δεκαετία των 60 και επισήμως πρέπει να έγιναν ζευγάρι πριν λίγους μήνες. Γιατί όταν μετακομίσαμε τον Ιούλιο ο κύριος έμενε στον 1ο και πλέον συγκατοικούν στο ρετιρέ (το λες και αναβάθμιση!)! Και προχτές τους είδα να περπατούν χέρι - χέρι. 
  • Πάντα υπάρχει ελπίδα.
  • Η Δευτέρα ξημέρωσε χωρίς ίντερνετ στην οικία μας οπότε αφού παίξαμε μέχρι τελικής πτώσεως με το φυστίκι, αφού κοιμήθηκε, αφού έφαγε, και αφού πήγε στον παιδικό, πήγα και εγώ στο αγαπημένο L' Aubier για ζεστό καφέ και δουλειά στον MACη.
  • Και ευτυχώς το τεχνικό πρόβλημα λύθηκε τηλεφωνικώς οπότε όλα καλά.
  • Η Τρίτη συνεχίστηκε σε αντίστοιχους τόνους (κυνήγι στο σαλόνι, παιχνίδι στο σπιτάκι που του φτιάξαμε, βιβλία, ποδήλατο) και αφού τον άφησα, έτρεξα στο κέντρο για δουλειές.
  • Και το απόγευμα έφυγε ο συνοδοιπόρος λίγο αφού επιστρέψαμε σπίτι για το ποδόσφαιρο και ο μικρός ήταν απαρηγόρητος. Ακόμη και ώρα μετά έδειχνε την πόρτα και έκλαιγε. Και πήγαινε από δωμάτιο σε δωμάτιο να τον βρει. 
  • Αχ βαχ.
  • Ήρθαν και η Εύα με την μικρή Χριστίνα γιατί ο μπαμπάς τους είχε δουλειές στο σπίτι αλλά δεν μπορέσαμε να περάσουμε όσο καλά θα θέλαμε. Δεν πειράζει.
  • Την Τετάρτη, αφού περάσαμε ένα εξαιρετικό πρωϊνό με τον Στεφανάκο, τον άφησα στον παιδικό και ξεκίνησα για Λωζάνη, για ένα ραντεβού.
  • Και ήταν τόσο όμορφη η διαδρομή, τόσο λαμπερός ο ήλιος (μέχρι και air condition άναψα), τόσο ταξιδιάρικη η μουσική, τόσο ξεκούραστη η ησυχία που πέρασα πραγματικά υπέροχα αυτά τα 40 λεπτά.
  • Και είναι ωραίο να βάζεις ξανά το καπέλο του "επαγγελματία". Έστω για 1 ώρα. Και να συζητάς για δημιουργικότητα, προκλήσεις, στρατηγικές.
  • Να σας πω κάτι; Πλέον, το πιο στενό μου τζιν (στενό προ-εγκυμοσύνης δηλαδή) μου κάνει και μπορώ και να αναπνεύσω κιόλας. Τι ευτυχία!
  • Πόσο χορό ρίχνουμε τα πρωϊνά με τον Στεφανάκο! Και έτσι και με δει να κάθομαι, έρχεται και με τραβάει να επανέλθω στην "πίστα". Και δώστου στροφές, και δώστου παλαμάκια, και δώστου χτύπημα των ποδιών.
  • Και η Πέμπτη ήταν μία εξαιρετική ημέρα! 
  • Εξαιρετική το πρωί με παιχνίδια και χορούς, εξαιρετική το μεσημέρι με ύπνους και φαγητό, εξαιρετική το απόγευμα με τον πιο ξεκούραστο, απολαυστικό και ξέγνοιαστο -καθιστό- καφέ με τα κορίτσια (απαρτία αυτή τη φορά!) στην μετά-Στεφάνου εποχή (σε ένα νέο hot spot με ειδική γωνία για τα πιτσιρίκια!) και εξαιρετικό βράδυ με τους γειτόνους εδώ για delivery (παγκόσμια πρώτη στην Ελβετία) tacos.
  • Πόσο όμορφο και ηλιόλουστο το φετινό, Ελβετικό φθινόπωρο. Φτου φτου.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

How was your week?

  • Την Παρασκευή επέστρεψε ο μπαμπάς της οικογένειάς μας (γιέι!) και έτσι είχαμε όλη την ημέρα σχεδόν δική μας.
  • Τον παραλάβαμε από το τρένο, πήγαμε και φάγαμε οι 3 μας το οικογενειακό μενού που κερδίσαμε το οποίο περιελάμβανε μία γαβάθα σαλάτα, μία πιατέλα chicken nuggets, έναν τόνο πατάτες και 1,5 λίτρα χυμό (!), και το απογευματάκι ξαναβγήκαμε στον παιδότοπο.
  • Το πρωϊνό του Σαββάτου είχε Γαλλικό σούπερ- μάρκετ. Έτσι, ξεκινήσαμε με τις τσάντες μας ανά χείρας και στα μέσα της διαδρομής, όπως ήταν αναμενόμενο, κοιμήθηκε ο μικρός.
  • Έτσι, όταν φτάσαμε, ξεκίνησα εγώ τα ψώνια και μετά με ακολούθησαν και τα αγόρια με το καρότσι - αυτοκινητάκι!
  • Γεμίσαμε το καρότσι μέχρι πάνω -ως είθισται- και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
  • Και εκεί, να 'σου η ρουκέτα! Από το πουθενά! Εμετό ο μικρός με το γάλα που είχε πιει πριν 3 ώρες. Ποτέ δεν είχε κάνει εμετό ξανά.
  • Να μην πολυλογώ... μέσα στο Σάββατο έκανε 3-4 φορές εμετό (ακόμα και το ρύζι) και διάρροια. Μάλλον κόλλησε κάποια ίωση. 
  • Έτσι, το υπόλοιπο του σαββατοκύριακου δεν συναντήσαμε άνθρωπο (για ευνόητους λόγους), ακυρώσαμε το ωραίο δείπνο που είχαμε κανονίσει με τους φίλους Πολωνούς, κάναμε κάποιες τοπικές βόλτες με το αυτοκίνητο στη φύση, μαγειρέψαμε, ξεκουραστήκαμε, είδαμε και για 1η φορά κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση.
  • Την έκστασή του δεν μπορώ να σας την περιγράψω. Πετύχαμε και cartoon με σκυλάκια που οδηγούσαν μηχανές (2 από τα αγαπημένα του θέματα) και ήταν όρθιος στον καναπέ, και μιλούσε ασταμάτητα, και χειροκροτούσε, και χόρευε, και είχε ένα διάπλατο χαμόγελο....
  • Και μέχρι τη Δευτέρα το μικρό φυστίκι ήταν περδίκι!
  • Έλα μου όμως που πήρα την σκυτάλη εγώ! Διάρροια και εγώ λοιπόν, και δέκατα και φοβερό πόνο σε όλα τα κόκκαλα. Πω πω.
  • Και να είσαι άρρωστη, και να είσαι μαμά, και να είσαι και μόνη. Τι να σας λέω.
  • Το έβγαλα κουτσά-στραβά το πρωϊνό της Δευτέρας (ευτυχώς κοιμήθηκε και αυτός και εγώ μια ωρίτσα) και τον παρέδωσα στον παιδικό σταθμό το μεσημέρι ώστε να γυρίσω να συνεχίσω τον ύπνο.
  • Είναι και αυτή η ταχυπαλμία που με πιάνει και δεν με αφήνει να ηρεμήσω. 
  • Το βράδυ της Δευτέρας συνεχίστηκε δυστυχώς σε αυτούς τους δύσκολους ρυθμούς (να με βλέπατε εκεί μετά τα μεσάνυχτα με τα πόδια στον τοίχο μήπως και ηρεμήσουν οι χτύποι της καρδιάς και μπορέσω να κοιμηθώ) αλλά ήδη από το πρωί της Τρίτης αισθανόμουν καλύτερα. Είναι η αφαγία φάρμακο μερικές φορές.
  • Και εκεί που καθόμασταν το βράδυ της Δευτέρας, να 'σου ο συνοδοιπόρος με ρηξικέλευθη πρόταση. Το επαγγελματικό ταξίδι στη Σερβία από 3 πήγε στις 5 ημέρες οπότε γιατί να μην κατέβουμε οικογενειακώς στην Ελλάδα, να πεταχτεί αυτός στη Σερβία (1,5 ώρα πτήση είναι ούτως ή άλλως), να επιστρέψει, να απολαύσουμε όλοι μαζί 2 σαββατοκύριακα με τις οικογένειες και τους φίλους, να μην μείνουμε και εμείς μόνοι στας Ελβετίας, και να επιστρέψουμε ήρεμα και ωραία;
  • Ε, τα κλείσαμε λοιπόν τα εισιτήρια (τα οποία μας στοίχισαν κάτι παραπάνω αλλά χαλάλι) και μέσα Οκτωβρίου κατεβαίνουμε Ελλάδα!
  • Η Τρίτη είναι η ποδοσφαιρική ημέρα οπότε ο συνοδοιπόρος επιστρέφει αφού κοιμηθεί το φυστίκι.
  • Και έχουν τόσο πλάκα οι ιστορίες που μου λέει από την ποδοσφαιρική ομάδα του Peseux! Με τους 2 Έλληνες που δεν καταλαβαίνουν τι λέει ο προπονητής (ο οποίος βεβαίως μιλάει στα γαλλικά), με τους Πορτογάλους που παίζουν σαν να μην υπάρχει αύριο, με τις μπάλες που χάνονται στα δάση....
  • Και τη μισή ημέρα είχε τρελή βροχή, και την άλλη μισή ωραίο ήλιο και "ζέστη".
  • -Μπαμπά! Μαμά! Κάπως έτσι ξυπνάμε κάποια πρωϊνά!
  • Και αφού ξυπνήσαμε νωρίς νωρίς όλοι μας, φάγαμε οικογενειακώς πρωινό, αφήσαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά και συνεχίσαμε οι 2 μας για εξωτερικές δουλειές και παιχνίδι.
  • Έφτασαν και οι κούτες από Ελλάδα με προμήθειες σε πιτσίνια για όλο το 2017 (μη σας πω και το 2018).
  • Είναι το φθινόπωρο μαγικό στην Ελβετία. Γιατί το ζεις σε όλο του το μεγαλείο. Γιατί η φύση είναι μες στην πόλη, όχι κάτι που επισκέπτεσαι πού και πού.
  • Και την Τετάρτη το μεσημέρι το πήρα απόφαση και πήγα. Στον μεσημεριανό καφέ που διοργανώνουν κατά καιρούς οι αγγλόφωνες μαμάδες του Neuchatel. 
  • Σας συμβαίνει και εσάς, όσο μεγαλώνετε, να σας κουράζουν λιγάκι αυτές οι κοινωνικές συναναστροφές; Παρατηρώ όμως ότι τελικά είναι ωφέλιμες -στη σωστή τους δόση.
  • Έτσι, 4 μαμάδες ήπιαμε τον καφέ μας (μία Αμερικανίδα, μία Σκωτσέζα, μία Αγγλίδα και εγώ... χαχα, σαν αρχή από ανέκδοτο ακούγεται), συνειδητοποιήσαμε ότι οι 3 μένουμε σε απόσταση λίγων μέτρων και έχουμε και παιδιά σε παρόμοιες ηλικίες (ενός - ενάμιση - δυόμιση), και οι 2 έχουμε blog.
  • Είχε έναν ήλιο την Πέμπτη! Φθινοπωρινό, με αεράκι και ψυχρούλα, αλλά μεγαλόπρεπο!
  • Έτσι, αφού ξυπνήσαμε από ακόμη ένα "Μπαμπά!" του μικρού, φάγαμε όλοι μαζί πρωινό, αφήσαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά και βγήκαμε για πατίνι και παιδική χαρά.
  • Και εκεί που κάναμε τραμπάλα, να σου και η τράτα από πίσω στη λίμνη με τους γλάρους να την ακολουθούν.
  • Μα είναι αυτά τα τοπία μαγικά. Αν βλέπατε και αυτό που βλέπω την ώρα που σας γράφω όλα αυτά στο γραφειάκι του σαλονιού μου, θα καταλαβαίνατε.
  • Είναι μικρό το Neuchatel, με περιορισμένες επιλογές και κάπως πιο "επαρχιώτικη" νοοτροπία, αλλά είναι τόσο όμορφο.
  • Και το μεσημεράκι της Πέμπτης συναντηθήκαμε τα κορίτσια στο κέντρο με εξαιρετικό καιρό, φοβερή διαύγεια στον ουρανό που έκανε τις Άλπεις να φαίνονται ακόμη πιο επιβλητικές, ήπιαμε έναν 10λεπτο καφέ (τόσο μας άφησε το φυστίκι), περπατήσαμε, και μετά επισκεφθήκαμε τη μικρή Χριστίνα που μας περίμενε για παιχνίδια και πάστα φλώρα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Zermatt


Παγκοσμίου φήμης θέρετρο (από τα λίγα) που επιβεβαιώνει όμως όλα όσα έχεις ακούσει, όλα όσα προσμονείς. Το Zermatt, μαζί με ακόμα 2-3 αντίστοιχα χωριουδάκια όπως το Gstaad, το Davos και το St. Moritz, κρατούν τη σημαία όλων όσων σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς Ελβετία: βουνό, εκπληκτική φύση, ξύλινα chalets, ολάνθιστα μπαλκόνια, σκιέρ έτοιμοι για όλα, fondue και κυνήγι, πεζοπόροι και επισκέπτες πραγματικά από όλο τον κόσμο.

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

How was your week?


  • Ο πιο σίγουρος τρόπος να μεγαλώσει το σαββατοκύριακο είναι να εκμεταλλευτείς την Παρασκευή!
  • Έτσι, εμάς η Παρασκευή είχε τον συνοδοιπόρο στο σπίτι από το μεσημέρι και μετά, παιχνίδια, φαγητά, συνορμολόγηση των πρώτων επίπλων ΙΚΕΑ (με την ανεκτίμητη συνεισφορά του μικρού Στέφανου που γυρνούσε γύρω - γύρω με το κατσαβίδι του, έμπαινε μες στα ντουλάπια και έσπρωχνε τις κούτες), απογευματινή βόλτα στη γιορτή του Neuchatel Fête des Vendanges όπου φάγαμε το εξαιρετικό chicken burger και περιηγηθήκαμε με τους φίλους, και επιστροφή για ένα ήσυχο βράδυ.
  • Λίγο πριν, είδαμε και κανα-δυο επεισόδια The Americans που είχαμε καιρό να δούμε.
  • Και το Σάββατο συνεχίστηκε σε παρόμοιους, όμορφους ρυθμούς: εξαιρετική, ηλιόλουστη ημέρα δηλαδή (την έλεγες και καλοκαιρινή), χουζούρεμα οι 3 μας το πρωί, σπιτικό πρωϊνό με κρουασάν από τον κοντινό μας φούρνο (το σαββατοκύριακο κάνουμε μικρές αμαρτίες), παιχνίδια, σιέστα του μικρού (και του μεγάλου) και εξόρμηση στη γιορτή της πόλης.
  • Και για καλή μας τύχη φτάσαμε πάνω στην ώρα για την παρέλαση των παιδιών! Κανά μισάωρο διήρκησε αλλά ήταν γεμάτη μασκαρεμένα πιτσιρικάκια, πολύ (πολύ!) κονφετί, γέλια, πειράγματα και τον μικρό Στέφανο που προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει όλο αυτό που έβλεπε ώστε να ανταποκριθεί καταλλήλως. Και βεβαίως ανταποκρίθηκε και μπήκε στο παιχνίδι του κονφετί.
  • Και ήταν τόσο μαγικό το σκηνικό. Το αγαπώ το κονφετί, σας το έχω πει. Μέχρι και η 1η τούρτα γενεθλίων του μικρού, κονφετί είχε ως θέμα. Είναι μαγικό. Και αθώο. Και παιδικό. Και πολύχρωμο. Και χάρτινο.
  • Με αυτά και με εκείνα, αργά το απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι για συναρμολόγηση μέρος #2, παιχνίδια, μπάνια (περιττό να σας πω ότι είχε κονφετί μέχρι και μέσα στην πάνα του) και ωραίους ύπνους!
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε με καλοκαιρία (με κοντομάνικο βγήκαμε από το σπίτι!), εξαιρετικό, σπιτικό αυτή τη φορά πρωϊνό (pumpkin pancakes! αν στα ζητούν τα αγόρια είναι να χαλάς χατήρι; ακόμα και στις 08.00 το πρωί) συνάντηση με τους φίλους, όλως τυχαίως στη μυστική τοποθεσία που έκαναν πρόβα οι μπάντες πριν ξεκινήσουν την παρέλασή τους (τις αγαπώ τις μπάντες. και τις χορωδίες. τις ομαδικότητες δηλαδή που συν-δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που ποτέ δεν θα κατόρθωνε η μονάδα) και βόλτες.
  • Και ο μικρός στο πατίνι του ξανά, να τους κοιτά μαγεμένος.
  • Με την ώρα, πλήθυνε η παρέα, περπατήσαμε, φάγαμε, παίξαμε, γνώρισε άλλα παιδάκια ο Στέφανος και ανταλλάξανε κονφετί και αγκαλιές, περιηγηθήκαμε και επιστρέψαμε.
  • Τρεις γεμάτες ημέρες, με όχι το πιο όμορφο ή ιδιαίτερο φεστιβάλ, αλλά με μία αφορμή για πιο πολύ παιχνίδι, πιο πολλές βόλτες, πιο junk φαγητό, πιο πολύ πατίνι.
  • Και μέχρι την Δευτέρα όλα τα νέα έπιπλα βρίσκονταν στη θέση τους.
  • Μαζί και το 1ο μέρος του νέου σπιτιού του Στέφανου. Μα κοιτούσα αυτές τις καταπληκτικές, τεράστιες κούτες από τον καναπέ και δεν μου πήγαινε η καρδιά να τις πετάξουμε. Τι να τις κάνουμε λοιπόν; Χάρτινο σπιτάκι!
  • Και μονομιάς ξεκίνησε ο συνοδοιπόρος και μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε την βάση, με πόρτα, παραθυράκι, σκεπή... Και έχουμε μεγαλόπνοα σχέδια! Και ο μικρός έχει ήδη ενθουσιαστεί.
  • Καταφέραμε να μιλήσουμε και εκτενέστερα το σαββατοκύριακο με την αδελφή μου, και πολύ το χάρηκα. Πάντα μονοπωλούν τις βιντεοκλήσεις τα μικρά (λογικό είναι) και τα δικά μας όλο μένουν πίσω.
  • Δευτέρα και Τρίτη πέρασαν δημιουργικά, με παιχνίδια το πρωί, την κλασική σιέστα (αν και με δυσκολίες), τον παιδικό σταθμό το μεσημέρι (χωρίς κλάμματα!) και την οικογενειακή μας επιστροφή το απόγευμα σπίτι.
  • Στο ενδιάμεσο εγώ έβγαλα αρκετές δουλίτσες... ανακύκλωση με έναν εξαιρετικό κύριο που με κατεύθυνε για κάθε τι (είναι ειδική κατηγορία τα πλαστικά) και μου έδωσε και συγχαρητήρια για το πόσο καθαρά και περιποιημένα τα είχα (αμέ!), δουλειές online, δουλειές offline, μαγειρέματα, ψώνια, γράψιμο....
  • Έβαλα στο πρόγραμμα και σπιτική γιόγκα την Δευτέρα και ευχαριστήθηκα ιδρώτα, τέντωμα, και ενεργοποίηση απ' άκρη σ' άκρη.
  • Και Τρίτη βράδυ αναχώρισε ο συνοδοιπόρος για Σκόπια με άλλο ένα μακρύ ταξίδι για έναν τόσο κοντινό προορισμό (Neuchatel - Ζυρίχη, διανυκτέρευση στο αεροδρόμιο, πρωινή (και μόνη) πτήση για Σκόπια, οδήγημα 200χλμ και επιστροφή την Παρασκευή με άλλο mix αντίστοιχης ταλαιιπωρίας (με πτήση στις 04.30 μέσω Βιέννης).
  • Και όλα αυτά για ένα meeting μισής ημέρας που ξέρει εκ των προτέρων ότι μάλλον είναι ανώφελο.
  • Ευελιξία! Κάθε ημέρα σε κάθε τομέα. Δεν τρώει ξαφνικά το μπρόκολο; Βουρ στον αρακά. Δεν του αρέσει το νεκταρίνι; Το πολτοποιούμε και το προσθέτουμε στο γιαούρτι. Δεν γίνεται αλλιώς.
  • Την Τετάρτη λοιπόν, πήγαμε με τα πόδια στη Ρόζα για μια γρήγορη δουλειά που σημαίνει πολύ γυμναστική για τον μικρό Στέφανο που ανεβοκατέβαινε τα σκαλιά και ενθουσιαζόταν!
  • Κάποια στιγμή περπατούσε πίσω μας ένας παππούς που επέστεφε από τα πρωινά του ψώνια, μας καλημέρισε -βεβαίως- και χαμογελαστός μας είπε "με τον ίδιο ρυθμό περπατάμε με τον μικρό". Και ήταν αλήθεια.
  • Πτώμα λοιπόν ο μικρός το μεσημέρι, ύπνος, φαγητό, παιχνίδι και παιδικός σταθμός.
  • Και αυτή τη φορά, βγήκα από το σπίτι με γυναικεία τσάντα. Πόσους μήνες είχε να μου συμβεί;
  • Γιατί μετά τον παιδικό, τα 3 κορίτσια αναχωρήσαμε για την Bienne για να συναντήσουμε το 4ο της παρέας και να κάνουμε ωραιότατη βόλτα στα μαγαζιά, να πιούμε τους καφέδες μας και να συζητήσουμε με την ησυχία μας άνευ τέκνων.
  • Και για πότε πήγε 17.00 ούτε που το καταλάβαμε!
  • Επιστροφή λοιπόν και παραλαβή του φυστικιού που πέρασε και αυτός εξαιρετικά!
  • Και αφού τσιμπήσαμε, παίξαμε, αγαπηθήκαμε, έκανε το μπάνιο του, ήπιε το γάλα του και τσουπ έτοιμος για ύπνο. Μια όμορφη, γεμάτη ημέρα ήρθε στο τέλος της και τα πήγαμε περίφημα (άλλη μία χωρίς τον συνοδοιπόρο και μετά απαρτία).
  • Και η Πέμπτη ξημέρωσε το ίδιο όμορφη, μετά από έναν ήσυχο και συνεχόμενο ύπνο, με ήλιο και βεβαίως πλυντήρια! Πάνω - κάτω λοιπόν για να γίνουν οι δουλειές στο "πλυσταριό" και για 4η συνεχόμενη ημέρα, εκεί κατά τις 09.30-10.00 έπεσε για την σιέστα του ο μικρός.
  • Και πολύ μου αρέσει αυτή η επιστροφή στους πιο νωρίς ύπνους γιατί ειδικά τις ημέρες του παιδικού σταθμού, μας δίνει χρόνο ώστε να φάμε μετά και να ετοιμαστούμε με την ησυχία μας.
  • Το φως στο διάδρομο της πολυκατοικίας μας ανοίγει με φωτοκύτταρο. Οπότε κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα μας, κάνω 2-3 βήματα και κουνάω τα χέρια μου ώστε να με "πιάσει" και να ανάψει. Όλη αυτή την ώρα ο μικρός περιμένει στο περβάζι της πόρτας να ανάψει το φως και να ξεχυθεί στους διαδρόμους. Ε, τις τελευταίες ημέρες έρχεται από πίσω μου και αρχίζει να κουνάει και αυτός τα χέρια του δεξιά-αριστερά γελώντας. Χαχαχα.. μα πόσο γελάω! Σου λέει έτσι μάλλον πρέπει να κάνουμε βγαίνοντας από το σπίτι. Δεν ξέρω μήπως έχει καταλάβει ότι έτσι ανάβει και το φως.. Τι να σας πω.
  • Η υπόλοιπη Πέμπτη πέρασε με τοπική βόλτα στη λίμνη, επίσκεψη της οικογένειας της μικρής Χριστίνας το απογευματάκι, και ωραιότατο ύπνο του μικρού.
  • Είπα και εγώ να δω μια ταινία και διάλεξα το Revenant που χάρισε το πολυπόθητο Όσκαρ στον Λεονάρντο. Σκληρή ταινία. Φοβερή φωτογραφία και βεβαίως ερμηνεία.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα
SaveSave

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Στον υπερθετικό!


Το πιο γλυκό παιδί. Το πιο χαρούμενο κορίτσι. Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής. Το πιο χαμογελαστό μωρό. Η πιο δημιουργική κοπέλα. Το πιο συνεργάσιμο αγόρι... ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΙΔΙ! Σίγουρα θα τα έχετε ακούσει και πιθανώς να τα έχετε πει κιόλας. Είτε στα ίδια σας τα παιδιά, είτε σε αυτά φίλων, αδελφών, συναδέλφων. Είναι μία πολύ συνηθισμένη παγίδα θεωρώ. Η χρήση αυτή του υπερθετικού βαθμού. Το παρατήρησα τις προάλλες και σε μία διεθνή γιόγκι που παρακολουθώ (και που συμπαθώ) η οποία έγινε πρόσφατα μαμά και βεβαίως έχει βομβαρδίσει τα social media με την μπέμπα της (οκ) χρησιμοποιώντας παράληλλα, συχνά - πυκνά, αυτόν τον υπερθετικό βαθμό. "Καλημέρα από το πιο χαμογελαστό μωρό του κόσμου". Εκτός του ότι δεν συμβαδίζει και πολύ με τις αρχές της γιόγκα, δεν σας χτυπάει και εσάς κάπως; Καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό της νέας μαμάς και την "κουκουβάγια" που κάπου κρύβουμε όλοι μέσα μας, αλλά ειδικά στον γραπτό λόγο και σε ένα τόσο ευρύ κοινό, νομίζω ότι είναι προτιμότερο να είσαι πιο ταπεινός και down to earth. Γιατί όντως για εσένα μπορεί να είναι το πιο χαμογελαστό μωρό του κόσμου όλου, και το πιο όμορφο, και το πιο έξυπνο, και το πιο τρυφερό.... αλλά δεν είναι προτιμότερο να αφήσεις τους άλλους να το συνειδητοποιήσουν μόνοι τους; Η φίλη Μ. (μαμά-πρότυπο για εμένα 3 παιδιών) όποτε της λες ένα κομπλιμέντο για τα παιδιά της, σου απαντά με ένα χαμόγελο και μία ήσυχη χαρά. Δεν τρέχει ούτε να επιβεβαιώσει (Ναι, είναι όντως τόσο ταλαντούχος ο Π. Τις προάλλες που λες.... ) αλλά ούτε να χαντακώσει (Σιγά καλέ, δεν είναι και τόσο κοινωνική η Α.). Νοιώθεις ότι χαίρεται αλλά δεν πιάνεται από το σχόλιό σου για να αρχίσει να καυχιέται για τα παιδιά της. Χαίρεται αλλά γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι είναι και τι δεν είναι το παιδί της οπότε δεν αδημονεί για την επιβεβαίωση εκ των έξω. Και ως άτεκνη εγώ όλα αυτά τα χρόνια που την γνωρίζω και την παρατηρώ, μου έκανε εντύπωση στην αρχή. Θετική. Και τώρα ως μαμά, προσπαθώ και εγώ να μην μιλώ συνέχεια για τον Στέφανο (είτε για τα θετικά είτε για τα αρνητικά) ούτε να δημιουργώ μία "αγγελική" εικόνα που βλέπω αρκετά συχνά σε μαμάδες. Ξέρετε, τις έχετε δει και εσείς τις αναρτήσεις αυτές για το "αγγελούδι", τον "καλύτερό μου φίλο", την "πηγή της χαράς" κτλ. Ποτέ δεν μου άρεσαν αυτά τα γλυκανάλατα (συγγνώμη), πόσο μάλλον όταν τα συναντάς σε τόσο κοινή θέα όσο αυτή των κοινωνικών δικτύων. Και εγώ μπορεί να τα λέω στον Στέφανο ή στον συνοδοιπόρο, αλλά μάλλον δεν αφορούν κανέναν άλλον. Αλλιώς, πέρα από το "αγγελούδι" ας μας ενημερώσουν και για το "διαβολάκι". Γιατί αποκλείεται το δικό τους παιδί να είναι μόνο "αγγελούδι" 24/7.

Ας μην φύγω από το θέμα όμως.... Ο υπερθετικός βαθμός κρύβει από πίσω του θεωρώ μια σύγκριση. Σαν να βρισκόμαστε διαρκώς σε έναν διαγωνισμό για το ποιο παιδί είναι το πιο χαμογελαστό, ποιο είναι το πιο ευδιάθετο, το πιο κοινωνικό, το πιο γρήγορο.... Γιατί; Ο Στέφανος λοιπόν δεν είναι το καλύτερο παιδί και σίγουρα δεν είναι το χειρότερο. Είναι ένα καλό παιδί, με όλα αυτά τα πολύτιμα, υποκειμενικά ταλέντα που έχει κάθε παιδί και που προσπαθούμε να αναδείξουμε. Και με τα δικά του, πάλι υποκειμενικά ελαττώματα που προσπαθούμε να εξομαλύνουμε. Γιατί δεν χρειάζεται να είμαστε οι καλύτεροι, αρκεί να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του δικού μας εαυτού. Με μέτρο σύγκρισης εμάς, και μόνο, και πώς εξελισσόμαστε μες στο χρόνο. Και δεν χρειάζεται να έχουμε το "καλύτερο παιδί" για να είμαστε καλοί και χαρούμενοι γονείς. Είναι μια ουτοπία μάλλον άπιαστη. Ειδικά όταν απευθύνεσαι σε άλλους γονείς που γνωρίζουν πολύ καλά τι εστί "αγγελούδι", με όλο του το πακέτο. "Φτάνει πια με το ροζ σύννεφο της μητρότητας" -όπως μου είπε αγανακτισμένη μια αγαπημένη φίλη που μόλις γέννησε το τρίτο της. 

ανδριανα

ΥΓ. Α! Στο ίδιο πλαίσιο είναι βεβαίως και οι αμέτρητες αναρτήσεις με τα κατορθώματα των παιδιών. "Πρώτο βραβείο στον μαθηματικό διαγωνισμό για τον Βαγγελάκη μας", "Χρυσό για την μικρή μας τεννίστρια", "Ξανά σκόρερ ο Κωστάκης" κτλ κτλ. Who cares?

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Σεπτέμβριος


Σεπτέμβριος. Το μικρό καλοκαίρι. 
Γιατί το μεγάλο πέρασε ανεπιστρεπτί. Και το "μικρό" μας δίνει μία μικρή παράταση. Μια μικρή παρηγοριά.
Γιατί ο καιρός είναι ζεστός αλλά πιο γλυκός. 
Γιατί τα μαγιώ είναι ακόμα στις τσάντες παρόλο που έχουν περάσει εβδομάδες από τη τελευταία τους χρήση. 
Γιατί ακόμα κουβαλάμε αυτή την ανεμελιά βουτηγμένη όμως στις πρώτες, φθινοπωρινές σκέψεις που μάλλον αρχίζουν και πληθαίνουν.

Σεπτέμβριος. Η νέα αρχή. 
Γιατί η "νέα χρονιά" μάλλον τώρα ξεκινά. 
Γιατί τώρα θέτουμε τους νέους στόχους. Φτιάχνουμε τα νέα προγράμματα. Οραματιζόμαστε το νέο μας εαυτό. Την ανανεωμένη μας καθημερινότητα. Που μάλλον μέχρι την ημερολογιακή νέα χρονιά θα έχουμε πάλι αμελήσει. Ή μήπως όχι; Όχι αυτή τη φορά.

Σεπτέμβριος. Η ενδοσκόπηση.
Γιατί κλείνουν τα παράθυρα, ζεσταίνεται το σπίτι, βρίσκουμε πάλι θαλπωρή στον καναπέ και σε μια κούπα τσάι. 
Γιατί έτσι όπως όλα γυρίζουν σιγά-σιγά προς τα μέσα, έτσι γυρίζουμε και εμείς. Τι ζήσαμε, πώς το αξιοποιήσαμε, πώς το παραμελήσαμε. Πού είμασταν και πού βρισκόμαστε. Πού θέλουμε να πάμε. Πώς.

Σεπτέμβριος. Ο μικρός χειμώνας.
Γιατί ξεκίνησαν τα προεόρτια. Οι βροχές. Τα πρώτα κρύα. Τα σχολεία. Οι ζακέτες.
Γιατί είμαστε λίγο πιο μόνοι, πιο πολύ μέσα, πιο πηγμένοι, πιο ήσυχοι, πιο ανήσυχοι.
Γιατί δεν αργεί ο χειμώνας που θα βάλει για τα καλά στις ντουλάπες τα μαγιώ και την ανεμελιά. 
Μέχρι την άνοιξη που θα ανοίξουν πάλι διάπλατα οι πόρτες. 
Και φτου και από την αρχή.

Καλό μας φθινόπωρο.
Ας απολαύσουμε ότι έχει να μας προσφέρει -ειδικά αυτή τη μαγεία που λέγεται φύση.

ανδριάνα

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

How was your week?

  • Μα πήρε την σακούλα από το δωράκι που μας έφερε η Βάια και την έβαλε στον σκουπιδοτενεκέ. Χωρίς να του πει κανείς τίποτα. Και χωρίς να "πει" τίποτα. Απλά την πήρε και άρχισε να τρέχει προς την κουζίνα.
  • Και τις προάλλες, πήρε το ξύλινο αλογάκι (που δεν πολυπαίζει) και το έβαλε στην αφίσα του, δίπλα στο άλλο αλογάκι για να μου δείξει ότι είναι ίδια. Το αλογάκι της αφίσας ούτε που το είχα προσέξει και ούτε που το είχαμε συζητήσει.
  • Παρασκευή και το μεσημεράκι κάναμε βόλτα στο κέντρο, με ήλιο και παρέα την Βάια, την Έλενα και τον μικρό Παναγιώτη.
  • Και το απόγευμα ήρθαν και οι γιατροί από το συνέδριο (Γιάννης - Βασίλης) και φάγαμε όλοι μαζί μακαρόνια με κιμά.
  • Πάντα χρειάζεται ένα πακετάκι μαγειρεμένου, σπιτικού κιμά στην κατάψυξη.
  • Και το βραδάκι φτιάξαμε βαλίτσες!
  • Γιατί Σάββατο πρωί ξεκινήσαμε για Zermatt.
  • Και ο μικρός τα πήγε περίφημα: έπαιξε - χαζολόγησε- χάζεψε τα αξιοθέατα τη 1 ώρα, κοιμήθηκε μία ακόμη, και τα τελευταια 20-30 λεπτά έκανε λίγη υπομονή μέχρι να φτάσουμε.
  • Παρκάραμε λοιπόν στο Matterhorn Terminal Täsch (γιατί το Zermatt δεν το προσεγγίζεις με αυτοκίνητο), τσιμπήσαμε κάτι, βολτάραμε λίγο και μετά από λίγο υποδεχτήκαμε και τους συνταξιδιώτες Γιάννη, Έλενα, Παναγιώτη.
  • Επιβιβαστήκαμε στο τρένο και σε κανά τεταρτάκι είμασταν εκεί.
  • Το Airbnb διαμερισματάκι μάς περίμενε, σε έναν ήσυχο δρόμο δίπλα στο κέντρο, με 2 ευρύχωρα δωμάτια και ωραία θέα. Εξαιρετικά λοιπόν!
  • Το υπόλοιπο του Σαββάτου το περάσαμε με βόλτες στην "πόλη", ήσυχο μεσημεριανό με τον Στέφανο να κοιμάται, ωραίο καφέ σε εξωτερικό χώρο με κουβερτάκια και τζάκι και τον Στέφανο να κάθεται στα πεζοδρόμια και να χαζεύει τον κόσμο με τον μπαμπά του, κρύο αλλά αναζωογονητική ατμόσφαιρα με ήλιο, συζητήσεις, γέλια, παιχνίδια και επιστροφή αργά το απόγευμα (ή νωρίς το βραδάκι... όπως το προτιμά κανείς) στο σπίτι.
  • Ο Στεφανάκος κοιμήθηκε εύκολα και όμορφα, ο Παναγιωτάκης δυσκολεύτηκε αλλά όπως και να'χει προλάβαμε ένα ήσυχο 2ωρο στο σαλόνι οι ενήλικες.
  • Και ενώ το φοβόμασταν λιγάκι το πρώτο βράδυ (καινούργιο περιβάλλον, νέο κρεβάτι, στον ίδιο χώρο με εμάς, και με τον Παναγιώτη δίπλα να ξυπνά συχνά-πυκνά μες το βράδυ) πήγε τελικά εξαιρετικά και ξυπνήσαμε όλη η οικογένεια κατά τις 07.30.
  • Βόλτες συνέχεια την Κυριακή, δίπλα στο ποτάμι, στα τελεφερίκ (που δεν πήραμε), στα όμορφα ξενοδοχεία με τα ολάνθιστα μπαλκόνια, gourmet μεσημεριανό στο συστημένο Julen (με τον Γιάννη να δηλώνει ότι είναι το ωραιότερο κυνήγι που έχει φάει ποτέ και να του έρχονται 2 full πιάτα!), γρήγορο τσάι στο homemade και επιστροφή σπίτι για την αναχώριση των φίλων.
  • Και πετύχαμε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι βγαλμένο από editorial μόδας. Σίγουρα στα 70+, τόσο όμορφοι, τόσο καλοντυμένοι, το γλυκείς, τόσο ταιριαστοί στην ηλικία τους αλλά παράλληλα και τόσο σύγχρονοι. Η κυρία με τα λευκά της μαλλιά πιασμένα σε αυστηρό, χαμηλό κότσο, με το κραγιόν της, το μακρύ μαύρο παλτό της, το οπάκ καλσόν της, τις χαμηλές γόβες της, και ο κύριος ψηλόλιγνος, με φουλάρι εντέχνως δεμένο μέσα από το πουκάμισο, καπαρντίνα με σηκωμένο γιακά, και στενό κουστούμι.
  • Και ενώ έπιναν το τσάι τους, μιλούσαν γερμανικά στον Στέφανο και μας χαμογελούσαν.
  • Δεύτερη ωραία διανυκτέρευση την Κυριακή οικογενειακώς και ξύπνημα για αναχώριση.
  • Λίγο μάζεμα, λίγο παιχνίδι, λίγη βόλτα, και πρωινό στο κουκλίστικο Le Petit Royal. Καθίσαμε στον επάνω όροφο και απολαύσαμε τον καφέ μας, με τα κρουασάν μας και τα κέικ, σε σκαλιστούς, δερμάτινους καναπέδες και διάφανα πιατάκια της "γιαγιάς".
  • Τρένο, αυτοκίνητο και ο μικρός μάς έκανε το καλύτερο δώρο: κοιμήθηκε με την αναχώρισή μας από το Täsch και ξύπνησε 2.15' μετά, λίγο πριν φτάσουμε σπίτι δηλαδή. Απίστευτο!
  • Και πολύ χάρηκε που επέστρεψε σπιτάκι του, και έτρεξε αμέσως στο δωμάτιό του να φέρει τα βιβλία του.
  • Εννοείται ότι τα "παιχνίδια" που είχαμε πάρει μαζί μας στο Zermatt ήταν 2 βιβλία και μία μπάλα. Χωρίς βιβλία δεν πάμε πουθενά.
  • Η υπόλοιπη Δευτέρα (που ήταν προφανώς αργία για το καντόνι μας) κύλησε με τακτοποίηση, συμμάζεμα, παιχνίδι, κρέμασμα των νέων κάδρων για την κρεββατοκάμαρα και ύπνο!
  • Τρίτη = επιστροφή στην καθημερινότητα.
  • Παιχνίδι, διάβασμα όλων των βιβλίων καμιά δεκαριά φορές (χιχι), ύπνος, φαγητό, παιδικός σταθμός, KK skype call, μαγείρεμα, δουλειές, παιδικός, σπίτι.
  • Μα τι παιχνίδι κάναμε την Τετάρτη στο σπίτι; Κυνηγιόμασταν στο σαλόνι και ο μικρός ήταν σε έκσταση! Να φωνάζει, να τρέχει, να μπουσουλάει, να κρύβεται, να γελάει!
  • Και εννοείται ότι τόσο παιχνίδι και τόση κούραση απέδωσαν και στο θέμα του ύπνου!
  • Παιδικός σταθμός το μεσημέρι χωρίς κλάμα! Γιέι!
  • Και εγώ σε αγώνα δρόμου να τα προλάβω όλα... Σούπερ - μάρκετ, αγορά νέας υπερσύγχρονης ηλεκτρικής σκούπας (πω πω! ούτε τσάντα να αγόραζα τέτοια χαρά!), μαγείρεμα εξαιρετικής, φθινοπωρινής σούπας (θα σας ετοιμάσω την συνταγή), συναρμολόγηση και μελέτη σκούπας, παραλαβή γιγαντιαίου βιβλίου για τον Στέφανο που είχα παραγγείλει.
  • Και την Πέμπτη βγήκαμε πρωί-πρωί για πατίνι και παγώσαμε! Πω πω.. ήλιος με δόντια!
  • Κάναμε όμως τις βόλτες μας, τις κούνιες μας, τα χώματά μας, τα τούνελ μας και επιστρέψαμε.
  • Το απόγευμα ήρθαν και τα έπιπλα του ΙΚΕΑ και αμέσως μετά βγήκαμε να απολαύσουμε πραγματικό ήλιο και καλή θερμοκρασία στο κέντρο, με την Βάια.
  • Και το βράδυ είχαμε pizza night με τους γειτόνους. Με αφορμή την άφιξη του χαλιού τους, φάγαμε ωραία, γελάσαμε, τα είπαμε και χωριστήκαμε γεμάτοι!
  • Α! Έφτιαξα και κάτι σοκολατένια muffins για να εκμεταλλευτώ εκείνες τις μπανάνες. Και έγιναν μούρλια. Θα σας τα ετοιμάσω και αυτά.
Καλό σαββατοκύριακο!
Εδώ ξεκινά η μεγαλύτερη γιορτή (το λες και πανηγύρι) της πόλης: Fête des Vendanges.

ανδριάνα

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

How was your week?

  • Τόσο ανάμεικτο αυτό το σαββατοκύριακο. Τόσο μπερδεμένο. Τόσο αγχωτικό.
  • Από τη μία ένα γεμάτο, όμορφο πρόγραμμα στην Ελβετία - και από την άλλη, ένας εφιάλτης στο Miami όπου βρίσκεται ο αδελφός μου με την οικογένειά του.
  • Ας ξεκινήσουμε όμως από τα ευχάριστα.
  • Το 2ο μισό της εργάσιμης Παρασκευής ο συνοδοιπόρος το πέρασε σπίτι οπότε ακόμα και αν δούλευε, μας χάριζε και εμάς ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά.
  • Φάγαμε και οικογενειακώς τα ψάρια μας και το απογευματάκι κάναμε μία μικρή βόλτα στο κέντρο με τους γειτόνους.
  • Έφτασε η ημέρα που πολύ αναμέναμε από τον Ιούλιο. Η ημέρα του ΙΚΕΑ. Τα ταν!
  • Ξεκινήσαμε λοιπόν πρωί, υπό βροχή, ο μικρός κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και ξύπνησε με το που φτάσαμε.
  • Τέτοια χαρά και ενθουσιασμό που είχε ούτε στην Disneyland! Να τρέχει από εδώ, να τρέχει από εκεί, να παίζει τύμπανο στα τραπεζάκια, να σκαρφαλώνει στα σκαμπώ, να κρύβεται πίσω από τους καναπέδες, να γελάει!
  • Από την άλλη εμείς που έπρεπε και να τον απασχολούμε - προσέχουμε και να κάνουμε και τη δουλειά μας. Παιδευτήκαμε λιγάκι αλλά τα καταφέραμε.
  • Έτσι, στα τέλη Σεπτεμβρίου αναμένουμε και καναπέ - κρεβάτι για το 3ο δωμάτιο (που μας άρεσε τόσο που θα τον βάζαμε και στο σαλόνι αν βοηθούσε η διάταξη), και κάποια μικροέπιπλα (για την τηλεόραση, για τα παπούτσια). Λύση για την κουζίνα δεν βρήκαμε αλλά μάλλον δεν υπάρχει.
  • Το απογευματάκι λοιπόν συναρμολογήσαμε κάτι μικροπράγματα που αγοράσαμε (κυρίως για τον Στέφανο), παίξαμε, πεταχτήκαμε ένα γρήγορο σούπερ-μάρκετ και μετά στη μικρή μας φίλη Χριστίνα για παιχνίδι μέχρι τελικής πτώσεως.
  • Η Κυριακή ξημέρωσε ηλιόλουστη, με φουλ πρόγραμμα στην κοντινή Bienne. Φτάσαμε στους φίλους νωρίς, τα μεγάλα αγόρια της παρέας έπαιξαν το τέννις τους ενώ εμείς, τα κορίτσια με τα πιτσιρίκια δηλαδή (3 στον αριθμό), περάσαμε όμορφα και ξέγνοιαστα στον οικιακό παιδότοπο που έχει φτιάξει στο σαλόνι της η φίλη Έλενα. Υπερπαραγωγή!
  • Το μεσημεράκι φάγαμε όλοι μαζί στην αγαπημένη μας πιτσαρία και το απόγευμα, γεμάτοι από όλες τις απόψεις, επιστρέψαμε σπίτι.
  • Παράλληλα, όλες αυτές τις ημέρες ζούσαμε την αγωνία της Ίρμα. Του καταστροφικού τυφώνα που πλησίασε πλέον στο Miami. Ο αδελφός με την οικογένειά του (παιδιά - σκυλιά - γιαγιάδες κτλ) είχαν μεταφερθεί στο σπίτι της πεθεράς του το οποίο βρίσκεται αρκετές ώρες οδήγησης προς την ενδοχώρα (σε σύγκριση με το δικό του που είναι πολύ κοντά στον ωκεανό), είχαν πάρει όσες προμήθειες μπορούσαν και ανέμεναν να δούμε τι θα γίνει στα 2 μέτωπα: στο δικό τους σπίτι που είχαν εγκαταλείψει και σε αυτό που έμεναν.
  • Και η επικοινωνία μας ήταν τακτική μέχρι το βράδυ του Σαββάτου (ώρα Ελλάδος) όπου διεκόπη το ρεύμα και στη δική τους περιοχή και έτσι στην αρχή είχαμε μία σύντομη ενημέρωση με μηνύματα κάθε 3 ώρες και μετά τίποτα....
  • Μα τι αγωνία.
  • Τελικά μάθαμε ότι το σπίτι τους άντεξε (το επισκέφθηκε γείτονας αφού πέρασε ο τυφώνας), ενώ το σπίτι της πεθεράς του άντεξε μέχρι που έπεσε ένα δέντρο και έσπασε την πίσω πόρτα ολοσχερώς με αποτέλεσμα να πρέπει να μεταφερθούν σε σπίτι γειτόνισσας, και να "μπαλώσουν" την πόρτα με στρώματα και καναπέδες ώστε να μην μπει εντός του σπιτιού ο τυφώνας και τα σαρώσει όλα.
  • Την επομένη, αφού ηρέμησαν κάπως τα πράγματα, επανήλθαν κάπως και οι επικοινωνίες, μάς επιβεβαίωσε ότι τα στρώματα και οι καναπέδες έκαναν τη δουλειά τους και έτσι σώθηκε το σπίτι της πεθεράς του και ξεκινούσαν και εκείνοι για το δρόμο της επιστροφής παρόλο που το ρεύμα δεν είχε επανέλθει.
  • Θαύμασα τόσο πολύ την ψυχραιμία του αδελφού μου. Την καθαρή του σκέψη, τον ρεαλισμό. Εκείνος μου είπε όταν του έλεγα πόσο τραγική είναι η κατάσταση ότι είναι τυχεροί που είναι τυφώνας γιατί τουλάχιστον έχεις μία προειδοποίηση και κάπως μπορείς να προφυλαχτείς. Γιατί αντίστοιχα, στον σεισμό που για παράδειγμα χτύπησε το Μεξικό με 8,4 ρίχτερ, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. 
  • Αχ... κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τη φύση.
  • Και όσο τρομακτικό και αν φαινόταν στην τηλεόραση που παρακολουθούσαμε non-stop, ούτε που μπορώ να φανταστώ πώς είναι να το ζεις στην πραγματικότητα και να μην ξέρεις αν θα αντέξει η στέγη ή αν θα σηκώσει τα αυτοκίνητα να τα σπάσει.
  • Στο ελβετικό μέτωπο, η Δευτέρα ξημέρωσε βροχερή και ψυχρή, με παιχνίδια, μεσημεριανή σιέστα και παιδικό σταθμό.
  • Φτιάξαμε ένα κοτόπουλο φούρνου να γλύφεις τα δάχτυλά σου -στην κυριολεξία. Μία ημέρα το μαρινάραμε στο ψυγείο και ψήθηκε με τις πατάτες και έγινε μέλι.
  • Είναι παρηγοριά και το φαγητό όπως και να το κάνεις.
  • Και το βράδυ καταφέραμε και κάναμε την βίντεο κλήση με τον Δημήτρη που προσπαθούσαμε από τον Αύγουστο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
  • Και την Τρίτη έζησα αυτό που περίμενα εβδομάδες. Πήγαμε το μεσημέρι στον παιδικό σταθμό με τον μικρό, του εξήγησα όπως πάντα πού είμαστε, τι θα ακολουθήσει και πως θα έρθω να τον παραλάβω σε λίγες ώρες, και στην μετάβαση από τη δική μου αγκαλιά σε αυτή μίας εκ των δασκάλων του, έμεινε ήσυχος και απλά με κοιτούσε! Χωρίς κλάμα, χωρίς τεντωμένα χέρια, χωρίς ένταση, χωρίς παιχνίδια να τον ξεγελάσουν. Και έτσι, έστριψα, του έστειλα ένα ακόμα φιλί, τον χαιρέτησα, άνοιξα την πόρτα και βγήκα.
  • Πω πω! Λέτε να συνεχιστεί αυτό το θαύμα;
  • Όπως και να 'χει νοιώθω τόσο περήφανη για αυτόν και τα όσα καταφέρνει κάθε ημέρα.
  • Και είναι το μυαλό τους πραγματικός θησαυρός. Δεν ξέρεις τι κρύβει μέχρι να βρεις τον μυστικό κωδικό και να εισέλθεις στα άδυτά του. Να κάνεις δηλαδή την σωστή ερώτηση τη σωστή στιγμή. Έτσι, για παράδειγμα, τις προάλλες, ενώ έπαιζε ο συνοδοιπόρος με τον Στέφανο με τα τουβλάκια του που έχουν διαφορετικά χρώματα και σχήματα, τον ρωτά ποια είναι ίδια. Χασκογελάω εγώ θεωρώντας ουτοπική την ερώτηση. Ο Στέφανος όμως άπλωσε τα χεράκια του και έπιασε τα 2 πράσινα τετράγωνα. ΣΟΚ. Και αυτό επαναλήφθηκε σε κάθε ερώτηση, με τα 2 κόκκινα στρογγυλά κτλ.
  • Έτσι όμορφα όπως ξεκίνησε, έτσι και συνεχίστηκε η Τρίτη με φθινοπωρινό καφέ με την Ρόζα ώστε να κάνουμε catch up και να απολαύσουμε ένα caramel macchiato στο πιο όμορφο αλλά ταυτόχρονα και παρεξηγημένο καφέ της πόλης (αν ο ιδιοκτήτης είναι ξινός αυτά παθαίνει).
  • Και το απογευματο-βραδάκι έκανε την παρθενική του εμφάνιση ο συνοδοιπόρος στην ποδοσφαιρική ομάδα του peseux. Μεγαλεία. Έτσι, εκείνος αθλήθηκε και ξέσκασε, και εμείς κάτσαμε τα δυό μας, με ολίγην γκρίνια (και ολίγον πυρετό!) αλλά όλα καλά.
  • Η κατάσταση ζητά rotation.
  • Έφτασε και το νέο μου βιβλίο. Όπως καταλαβαίνετε τη θέση των μυθιστορημάτων έχουν πάρει οι παιδαγωγικοί οδηγοί τον τελευταίο καιρό! Αυτή τη φορά είναι το βιβλίο Listen. Θα το διαβάσω και θα σας πω.
  • I hate hate hate facabook video ads! Μα είναι δυνατόν να σου κόβουν το ωραίο σου βιντεάκι στη μέση και να μην έχεις καν την επιλογή να κάνεις skip την διαφήμιση;; 
  • Μα τι αέρας! Στην κυριολεξία να μην μπορείς να περπατήσεις.
  • Αλλαγή θέλετε; Αλλαγή θα έχετε! Και προφανώς είναι πιο εύκολο να ξεκινάς από έξω προς τα μέσα. Νέο μαλλί λοιπόν και μετά από πάνω από 1 δεκαετία, σχετικά κοντό. Να, εδώ, λίγο πάνω από τους ώμους.
  • Ένα βάρος μου έφυγε πάντως -κυριολεκτικά.
  • Να ήταν και πιο σύγχρονη η κομμώτρια καλά θα ήταν αλλά.... Ελβετία δεν θέλατε;
  • Και το θαύμα του αφήνω-τον-Στέφανο-στον-παιδικό-σταθμό-χαιρετιόμαστε-με-κοιτάει-και-απλά-φεύγω συνεχίστηκε και την Τετάρτη!! Αυτή τη φορά στα χέρια του δασκάλου του (γιατί έχουν και άντρες νηπιαγωγούς).
  • Και το απόγευμα ο παιδικός σταθμός είχε κανονίσει γυμναστική για γονείς και παιδιά. Μόνο που του Στέφανου καθόλου δεν του άρεσε και έτσι φύγαμε άρον - άρον. Είναι που είναι κουρασμένος; Είναι που έχει συνδυάσει ότι όταν τον παραλαμβάνω από τον παιδικό πάμε κατευθείαν σπίτι; Who knows!
  • Την Πέμπτη ακολουθήσαμε το καθιερωμένο μας πρόγραμμα με τα πλυντήρια αλλά κάναμε και μία επίσκεψη στην πίσω μας αυλή με τις κούνιες, τα κουκουνάρια, τα χαμομήλια και τη θέα στη λίμνη.
  • Και το μεσημεράκι υποδεχτήκαμε τις τοπικές φίλες και την μικρή Χριστίνα για καφέ, παιχνίδια και κους κους.
  • Δεν περνάνε αλλιώς οι Πέμπτες... ειδικά με τέτοια νεροποντή!
Καλό σαββατοκύριακο!
Εμάς είναι τριήμερο :)

ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes