Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

How was your week?

  • Busy, busy, busy τριήμερο!
  • Και στο δεύτερο μισό της Παρασκευής είχαμε μία μακράααα συνάντηση με τον mortgage broker μας.
  • Τι πονοκέφαλος όλοι αυτοί οι αριθμοί, και οι αλχημείες, και οι αλγόριθμοι, και τα σενάρια... ουφ. Κανονική επιστήμη! Βάλαμε όμως τα δυνατά μας και φτάσαμε σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο κατανόησης!
  • Και με αυτό το κεφάλι - καζάνι συνεχίσαμε οι 2 μας για ένα γρήγορο καφέ στο κέντρο της πόλης πριν παραλάβουμε το φιστίκι.
  • Και το βραδινό πρόγραμμα είχε vegan ομαδική μαγειρική με τους φίλους Πολωνούς οι οποίοι παρακολούθησαν ένα σεμινάριο vegan - Italian cooking και είπαμε να μοιραστούμε τις γνώσεις.
  • Έτσι κατέφτασαν με μία τσάντα όλο καλούδια και καθίσαμε οι 5 μας (εννοείται και ο Στέφανος) και μαγειρέψαμε, και φάγαμε, και ήπιαμε, και παίξαμε, και γελάσαμε.... Εξαιρετικά!
  • Και το μενού είχε σαλάτα με σταφίδες και μήλο, ριζότο με κουρκουμά, λεμόνι και αρακά, caponata με μελιτζάντες, ελιές, ντομάτα, κάπαρι και chocolate pudding cake με παγωτό.
  • Και ο μικρός μάς χαιρέτησε και κοιμήθηκε με τον μπαμπά του, και καταφέραμε να μείνουμε και λίγο οι 4 μας με ησυχία.
  • Σάββατο και ξεκινήσαμε νωρίς για μία ακόμα, πιο λεπτομερή αυτή τη φορά επίσκεψη στο υποψήφιο, νέο μας σπίτι. Και ο ήλιος έλαμπε, και όντως εντοπίσαμε μικρο-ατέλειες αλλά επιβεβαιώσαμε ότι είναι ένα πολύ όμορφο σπίτι, ταιριαστό στις ανάγκες μας και το στυλ μας. 
  • Φεύγοντας κατευθυνθήκαμε στο γειτονικό, μικρό και τόσο γραφικό Lutry για βόλτα παραλίμνια, με ήλιο και εκπληκτική θέα, και πατίνι, και μέσα σε μισή ώρα είχαμε 2 ελληνικές εκπλήξεις: πρώτα το μαγαζάκι Y και μετά την Ραφαέλα, σερβιτόρα στο ιταλικό εστιατόριο La Barca.
  • Στη διαδρομή για το αυτοκίνητο ζήσαμε και μία once in a lifetime εμπειρία με έναν πιτσιρικά εκεί γύρω στα 8-9 που είχε χαθεί! Oh my!
  • "Pardon monsieur, je suis perdu!"
  • Έπρεπε να πάρει το λεωφορείο να πάει στην γιαγιά του αλλά αποφάσισε να περπατήσει και …. χάθηκε.
  • Ευτυχώς μιλούσε πολύ καλά αγγλικά, δυστυχώς δεν είχε κανένα στοιχείο επικοινωνίας (ούτε κινητό δικό του αλλά ούτε τους αριθμούς τηλεφώνων ή τις διευθύνσεις της οικογενείας του) αλλά βγάλαμε ευτυχώς άκρη μετά από πολύ σκέψη και πολλά σενάρια, μέσω ενός αστυνομικού. Φιου...
  • Και το βράδυ είχαμε movie night με το 1917. Εντυπωσιακή, μονοκάμερη σκηνοθεσία και ο πόλεμος από μια πιο ανθρώπινη και προσωπική ματιά.
  • Και την Κυριακή είχαμε την ετήσια, καθιερωμένη γιορτή των Ελλήνων του Neuchatel, την κοπή της πίτας με λίγα λόγια.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά 50αριά ενήλικες και 20 πιτσιρίκια, και τσιμπήσαμε, ήπιαμε, τα είπαμε, χορέψαμε.
  • Και κάθε φορά που πήγαινε ο συνοδοιπόρος να βρει τον Στέφανο εκείνος του έλεγε "φύγε μπαμπά, πήγαινε και εσύ στους φίλους σου".
  • Και εκεί που συζητούσα αμέριμνη με κάποιον, ακουγόταν από το κέντρο της αίθουσας μια φωνή "μαμάαααααα, πιπί!".... χαχα.. Και τρέχαμε να πάρουμε το καθισματάκι και να πάει τουαλέτα.
  • Πόσο έχει μεγαλώσει! Και τι ευτυχία είναι αυτή που πλέον είναι σε ηλικία που κινείται ανεξάρτητα και παίζει και τρέχει και δεν έχεις καμία έγνοια!
  • Όπως καταλαβαίνετε, επιστρέψαμε σπίτι αργά το απόγευμα, πτώμα και οι 3!
  • Και η εβδομάδα ξεκίνησε με τα γενέθλια της μαμάς μου (πολλοί οι κοντινοί μου υδροχόοι!), και συνεχίστηκε με tempête, τον Στεφανάκο με βήχα (τόσο δυνατό που μας ξυπνούσε και τους 3 μες στη νύχτα), καραμπόλα 5 αυτοκινήτων την Τετάρτη (με το αναμενόμενο μποτιλιάρισμα), βροχή και ηρεμία.
  • Και αυτές τις σημαδιακές ημέρες (γιορτές, εορτασμοί, γάμοι....) οι αποστάσεις σαν να φαντάζουν μεγαλύτερες.
  • Λάβαμε και την πρώτη ever πρόσκληση σε παιδικό, γενέθλιο πάρτυ από έναν συμμαθητή του Στεφανάκου. Σε παιδικά πάρτυ έχουμε πάει πολλά αλλά ποτέ σε μια οικογένεια που δεν γνωρίζουμε. Και με βλέπω να πηγαίνω μόνη με τον μικρό, να εξασκήσω τα γαλλικά μου.... oh mon dieu!
  • Και η εργασιακή εβδομάδα θα μπορούσε να πάει καλύτερα (ιδιαίτερα από ψυχολογικής άποψης) αλλά επιβιώσαμε οπότε πάμε για άλλα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2020

How was your week?


  • Παρασκευή και επαναλήφθηκε (δυστυχώς) το σκηνικό της προηγούμενης Παρασκευής: σπίτι με τον μικρό ο οποίος σήκωσε πυρετό από το προηγούμενο απόγευμα.
  • Έτσι, παίξαμε, δουλέψαμε, κάναμε δουλειές, κοιμήθηκε (με τα χίλια ζόρια αλλά για 2 σχεδόν ωρίτσες τελικά), φάγαμε και το απογευματάκι είπαμε να ξεσκάσουμε λιγάκι και μας παρέλαβε ο συνοδοιπόρος για μια βόλτα στο κέντρο της πόλης με ωραίο - παγωμένο ήλιο.
  • Πόσο καιρό είχαμε να κατέβουμε στο κέντρο!
  • Και το Σάββατο είχαμε πρωινή αναχώρηση για Γαλλία. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: σέρβις για το αυτοκίνητο και σούπερ - μάρκετ για εμάς.
  • Και κοιτώντας την προηγούμενη απόδειξη συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε να επισκεφθούμε το γαλλικό σούπερ-μάρκετ από τον περασμένο Μάρτιο, λίγο δηλαδή πριν ξεκινήσω δουλειά.
  • Όλα πήγαν λοιπόν περίφημα, επιστρέψαμε σπίτι για τακτοποίηση, ο Στεφανάκος απύρετος, φάγαμε, ξεκουραστήκαμε και το απόγευμα επισκεφθήκαμε την Νινίνα και τους φίλους που ετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα του επαναπατρισμού! Μετρούν ήδη αντίστροφα! Πω πω!
  • Και έτσι είχαμε πολλά να συζητήσουμε, στην αρχή με καφέ και κουλουράκια και μετά με πίτσες και μπύρες (αρμένικη βίζιτα).
  • Κυριακή και είχαμε μεσημεριανή επίσκεψη στην Ρόζα και τον Βασίλη, παρέα με τους φίλους από την Μπιλ, για σπιτικό κέικ σοκολάτας, καφέ, παιχνίδι, συζητήσεις.... Και έφτασε σχεδόν απόγευμα με αυτά και με εκείνα, με όλες τις εξελίξεις και αναλύσεις, και φεύγοντας δανειστήκαμε και την 2η τηλεόραση των φίλων ως μέση λύση μέχρι να δούμε τι θα γίνει με τη δική μας.
  • Δευτέρα και πίσω στις δουλίτσες μας! Και η μισή εβδομάδα ήταν βροχερή και μουντή και η άλλη μισή τόσο ηλιόλουστη!
  • Και την Τρίτη είδαμε και το πρώτο χιόνι στην πόλη της Λωζάνης! Δεν κράτησε πολύ αλλά ήταν τόσο όμορφο!
  • Και το βραδινό μάθημα της γιόγκα είχε ώμους και τεντώματα με τη βοήθεια των υμάντων.
  • Και στη δουλειά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι κάπως μαγκωμένη, έως και αγχωτική αλλά εμείς, η μικρή ομάδα των 3 κοριτσιών, προσπαθούμε να διατηρούμε το ηθικό μας και να βλέπουμε κάθε μέρα ξεχωριστά. Και τα καταφέρνουμε προς το παρόν.
  • Και την Πέμπτη, εκεί κατά τις 17.00, ένας από τους συναδέλφους που έχει πιεστεί αρκετά αυτές τις εβδομάδες, μας ξεσήκωσε (σαν εντολή ήταν!) και με μια κίνηση σηκωθήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, πήγαμε στο μαγαζάκι που έχουμε στον όροφό μας, αγοράσαμε τις μπύρες μας, πήραμε το ασανσέρ, ανεβήκαμε στον 12ο όροφο και βγήκαμε στην μυστική ταράτσα με την εκπληκτική θέα! 
  • Πόσο αλλάζει η διάθεση όταν αλλάζει το σκηνικό!
  • Έτσι, με μια μπύρα στο χέρι, χωρίς καν μπουφάν, απολαμβάνοντας το κρύο και τον ήλιο, γελάσαμε τόσο πολύ, και χαλαρώσαμε.
  • Πόσους υδροχόους έχω στη ζωή μου! Έτσι, ο γενέθλιος Φεβρουάριος ξεκίνησε ήδη με την αγαπημένη μου αδελφή και τον "αδελφό" Georgy.
  • Έφτασε και πακέτο από την γιαγιά Λένα με δώρο - έκπληξη στον Στεφανάκο μία στολή Marshall -Paw Patrol για τις απόκριες! Με αυτήν κοιμήθηκε το βράδυ!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2020

Focus on YOUR story


"Focus on your story". Αυτό είχε γράψει πρόσφατα μία πρώην συνάδελφος στον facebook wall της (έχουν και τα θετικά τους τα κοινωνικά δίκτυα). Χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες και επεξηγήσεις. Και μου τράβηξε την προσοχή αμέσως. Και για εβδομάδες ερχόταν ξανά και ξανά στο μυαλό μου αυτή η φράση ως υπενθύμιση σε όλα όσα συνέβαιναν -ειδικά στον επαγγελματικό μου τομέα. Γιατί νομίζω ότι πέφτουμε συχνά στην παγίδα της σύγκρισης. Πού βρίσκομαι εγώ και που βρίσκεται η διπλανή μου. Τι έχω κατορθώσει εγώ στα 30 μου και τι οι άλλοι. Πού βρίσκομαι και πού θα μπορούσα να βρίσκομαι. Τι λάθη έκανα και γιατί. Τι περίμενα από τον εαυτό μου και πώς με απογοήτευσε. Τι περίμενε η κοινωνία από εμένα και πόσα έχω τελικά καταφέρει. 

Τι φοβερό βάρος! Τι ανούσιες σκέψεις και συγκρίσεις! Πω πω! Τα συνειδητοποιώ γράφοντάς τα αλλά βεβαίως πέφτω και εγώ στην παγίδα. Γιατί η πορεία δεν είναι συνήθως μια ευθεία, ανοδική γραμμή αλλά μάλλον μια ελικοειδής, με στροφές, πισωγυρίσματα, ανηφόρες και κατηφόρες. Έτσι και εγώ, ενώ στην ελληνική μου επαγγελματική πορεία είχα μία σχετικά σταθερά ανοδική πορεία και είχα καταφέρει αρκετά στα δικά μου μάτια, με το κενό της μητρότητας και της "ξενιτιάς", και με τα τόσο διαφορετικά διεθνή δεδομένα, επέλεξα ή αναγκάστηκα (όπως το πάρει κανείς) να κάνω κάποια βήματα πίσω και να επανεκκινήσω τη -διεθνή αυτή τη φορά- καριέρα μου. Έτσι, τα τέλη της δεκαετίας των 30 δεν με βρίσκουν εκεί που μάλλον θα ήμουν αν είχα παραμείνει στην Ελλάδα αλλά σε μία χαμηλότερη θέση σε πολύ μεγαλύτερη όμως εταιρεία. Έτσι, πέφτω και εγώ στην παγίδα να με συγκρίνω με τους ντόπιους συναδέλφους ή με όσους έκαναν αυτή την μετάβαση σε πολύ νεαρότερη ηλικία (συνήθως ως φοιτητές) με τους οποίους συχνά μας χωρίζει μια δεκαετία αλλά κάποιοι έχουν ήδη "προπορευτεί" (λες και μιλάμε για κάποιου είδους αγώνα!). Και με πιάνει το παράπονο κάποιες φορές. Και προσπαθώ να βρω το λάθος ενώ απλά δεν υπάρχει. Γιατί ο δρόμος είναι προσωπικός, υποκειμενικός, μοναδικός. Γεμάτος επιλογές  -τόσο ουσιώδεις αλλά και τόσο τυχαίες κάποιες φορές. Γεμάτος ορόσημα, εσωτερικά και εξωτερικά, "θέλω", "πρέπει", προτεραιότητες, συνειδητοποιήσεις. Κανείς δε βαδίζει στον ίδιο δρόμο. Κανείς. Γιατί κανείς δεν είσαι εσύ, γεννημένος τότε, μεγαλωμένος έτσι, σε αυτό το μέρος του πλανήτη, υπό εκείνες τις συνθήκες, με αυτές τις σπουδές, και εκείνες τις εμπειρίες, και τις επιλογές, και τη διαδρομή.

Δεν είναι εύκολο όταν οι πιο κοντινοί σου συνάδελφοι κινούνται ακόμα στα τέλη της δεκαετίας των 20 - άντε αρχές των 30 ενώ εσύ ετοιμάζεσαι για τα δεύτερα "άντα" αλλά it is what it is. Και η δική μου ιστορία είναι πολύ διαφορετική από τη δική τους. Ούτε καλύτερη, ούτε χειρότερη. Απλά διαφορετική. Όπως και οι στόχοι μας, οι προτεραιότητές μας, οι οικογενειακές μας καταστάσεις, το παρελθόν, το παρόν και προφανώς και το μέλλον μας. Έτσι, όλοι πορευόμαστε στον μοναδικό δρόμο που έχουμε χαράξει και απλά προσπαθούμε ο δρόμος αυτός να μας αντιπροσωπεύει, να μας γεμίζει, να μας αξίζει και να μας κάνει υπερήφανους. Focus on YOUR story λοιπόν.

ανδριάνα

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

How was your week?

  • Η Παρασκευή μας δεν ξεκίνησε πολύ καλά, με τον Στεφανάκο να κάνει τον πρώτο του εμετό ever! Με αυτά και με εκείνα, μείναμε τα 2 μας σπίτι, με αγκαλιές, και συζητήσεις περί της αξίας της αφαγίας όταν πονάει η κοιλίτσα μας (!), μεσημεριανή σιέστα για τον μικρό, online δουλειά για εμένα και χαλαρούς ρυθμούς εντός υπό την ομίχλη που κάλυπτε από το πρωί όλη την πόλη.
  • Τόση ομίχλη, που η λίμνη χάθηκε από το οπτικό μας πεδίο! Από πέρσι είχε να συμβεί.
  • Και όλο το σαββατοκύριακο δεν συναντήσαμε άνθρωπο για να αποφύγουμε την μετάδοση του ιού σε εγκύους, βρέφη, φίλους κτλ. αλλά περάσαμε όμορφα και τρυφερά.
  • Μαγειρέψαμε οικογενειακώς (από κοτόσουπα μέχρι κέικ με cranberries), κοιμηθήκαμε και τα 2 μεσημέρια όλοι μαζί στο μεγάαααλο κρεβάτι (πόσο σπάνια μας συμβαίνει και πόσο το απολαμβάνω!), είδαμε ταινίες, κάναμε βιντεοκλήσεις, φτιάξαμε σπίτια και πλοία και αεροπλάνα με τα lego, εδραιώσαμε τη χρήση της τουαλέτας για τον μικρό (με μόλις 2 ατυχήματα όλο το σκ), καθαρίσαμε το σπίτι μας και τα αυτοκίνητά μας και περάσαμε δημιουργικό χρόνο σαν οικογένεια.
  • Εξαιρέσεις του κατ' οίκον σαββατοκύριακού μας ήταν η πρωινή δική μου έξοδος για γρήγορα ψώνια και η οικογενειακή μας το βράδυ του Σαββάτου στο πολυαναμενόμενο Φεστιβάλ των Φώτων στο γειτονικό μας Morat.
  • Τόσα χρόνια το λέγαμε και τόσα χρόνια δεν τα καταφέρναμε. Μία ήταν πολύ αργά για τον μικρό, μία είχε πολύ βροχή, μία είμασταν όλη μέρα στο πόδι, μία είμασταν συναχωμένοι, ε αυτή τη φορά είμασταν αποφασισμένοι!
  • Έτσι, ξεκινήσαμε οδικώς και η αλήθεια είναι ότι είχε τόσο κόσμο που μας πήρε λίγη ώρα να φτάσουμε, να παρκάρουμε και να πάρουμε το ειδικό λεωφορείο για την πόλη.
  • Τα καταφέραμε όμως και άξιζε τον κόπο! Εντυπωσιακό θέαμα, φοβερός επαγγελματισμός και έμφαση στη λεπτομέρεια, με τα κτίρια να μετατρέπονται σε καλλιτεχνικό καμβά και την κεντρική πλατεία να γεμίζει με φώτα και μουσικές.
  • Είναι που είναι πανέμορφο από μόνο του το λιλιπούτειο Morat, έγινε ακόμα πιο παραμυθένιο.
  • Και είχε ένα κρύο!! Πω πω!
  • Μέσα στον τόσο κόσμο, σταθήκαμε τυχεροί και βρήκαμε και ένα τραπεζάκι στην αγαπημένη μας confiserie για ένα ζεστό τσάι και σπιτικό μπισκότο.
  • Και μετά από πολύ καιρό, την Κυριακή μας την περάσαμε όλη εντός! Λίγο η αδιαθεσία του μικρού, λίγο η νέα περιπέτεια της καθημερινότητας χωρίς πάνες, λίγο η ομίχλη - η βροχή και το κρύο, λίγο η κούραση.... ε, μείναμε σπίτι!
  • Και όλη την εβδομάδα ο μικρός τα πήγε εξαιρετικά στο μέτωπο πάνα με μηδέν ατυχήματα! Μα πόσο περήφανοι είμαστε! Που το πήρε απόφαση μόνος του, χωρίς πίεση και έπαθλα, και που αυτο-δεσμεύτηκε και τα κατάφερε!
  • Και από το πουθενά, η τηλεόρασή μας αποφάσισε απλά μία ωραία, βροχερή Δευτέρα να μην ξανα-ανοίξει! Ουφ.
  • Και το απόγευμα γέμισε με τον Στεφανάκο σε τρελά κέφια να μας κάνει ακροβατικές επιδείξεις, κωλοτούμπες πάνω στο κρεβάτι και μάθημα γιόγκα! Μα είναι πραγματικά ατρόμητος! Πηδάει στο κρεβάτι τόσο ψηλά, στρίβει στον αέρα και απλά προσγειώνεται όπου και όπως.
  • "Bonne nuit αγάπη μου" (φεύγοντας για το βραδινό μάθημα της γιόγκα). "Bon yoga maman".
  • Και ναι, η ημέρα έχει ήδη αρχίσει να μεγαλώνει!
  • Και ήρθαν ανακοινώσεις ανακατατάξεων στην εταιρεία και είμαστε όλοι σε μια σχετική αναμπουμπούλα και αβεβαιότητα. Εγώ όμως είμαι αισιόδοξη.
  • Και την Πέμπτη παρέλαβε ο συνοδοιπόρος τον μικρό με πυρετό από τον παιδικό. Ήταν στο κέντρο του δωματίου, πάνω σε ένα μικρό κρεβατάκι, με κουβερτούλα και βιβλιαράκι, και γύρω του τα κορίτσια να τον περιποιούνται και η Χριστινούλα να του χαϊδεύει τα μαλλιά! Βασιλιάς!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020

Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ


Ξέρετε όλες αυτές τις λίστες των πετυχημένων; Των πλουσιότερων; Των ομορφότερων; Δισεκατομμυριούχος στα 24 και επιχειρηματίας στα 26 και best under 30 κτλ. κτλ. Όλα ωραία και καλά. Αλλά πόσοι από εμάς είχαμε βρει "το κάλεσμά μας" τόσο νωρίς; Μάλλον ανήκεις στους εξαιρετικά τυχερούς ανθρώπους αν από έφηβος γνωρίζεις την αγάπη σου, το πάθος σου, και έχεις καταφέρει να το κάνεις και επάγγελμα. Πολλοί όμως δεν ακολουθούν αυτή τη διαδρομή. Ή μήπως τελικά οι περισσότεροι; Έτσι, τα παραδείγματα είναι πολλά αυτών που εκεί στα 30 - 40, μετά από σπουδές και ξανά σπουδές, και δουλειές, και αλλαγές, και οικογένειες, και παιδιά, και προσαρμογές, και θυσίες, και υποχωρήσεις, και συμβιβασμούς συνειδητοποίησαν ότι τελικά άλλα ποθεί η καρδιά τους!

Αυτά τα "άλλα" ίσως φώλιαζαν όλα αυτά τα χρόνια μέσα τους αλλά ποτέ δεν βγήκαν στην επιφάνεια, ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν με την πρέπουσα σοβαρότητα ώστε να μπουν στον πυρήνα μιας εργασιακής πραγματικότητας. Θέλετε τα στερεότυπα; Θέλετε τα πρέπει των γονιών; Θέλετε η ημιμάθεια για το πώς μπορείς πραγματικά να επαγγέλλεσαι το χόμπι σου; Θέλετε μια εξιδανικευμένη εικόνα της καθημερινότητας του επαγγέλματος που διαλέξαμε (κάποιοι όλως τυχαίως) βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο; Θέλετε η αλλαγή των εποχών - των συνηθειών - των προτεραιοτήτων - των ενδιαφερόντων; Κάθε ιστορία είναι τόσο υποκειμενική όσο και ο κάτοχός της.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
 Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα


Οδυσσέας Ελύτης

Και δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ νοιώθω υπερήφανη που έχω αρκετές τέτοιες ιστορίες στον κύκλο μου. Φίλων και συγγενών που το τόλμησαν, που πήραν βαθιά ανάσα και βούτηξαν στο άγνωστο ώστε να αλλάξουν άρδην τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό και να φέρουν στο επίκεντρο τις αγάπες τους. Έτσι, η μία μου ξαδέλφη, η Diana, διακεκριμένη δικηγόρος με υποτροφίες και λαμπρή καριέρα, τα άφησε όλα πίσω ακολουθώντας την αγάπη της για την vegan διατροφή και έναν πιο ήπιο - zen τρόπο ζωής. Ή άλλη φίλη λογοθεραπεύτρια, η Γαλάτεια, μετά από άπειρες συνεδρίες και πολλές δύσκολες περιπτώσεις που έφερε εις πέρας, μετά από 2 δικά της παιδάκια και 1 μεταπτυχιακό δίπλωμα, έδωσε κατατακτήριες φέτος και πέρασε στη Γυμναστική Ακαδημία για να κάνει αυτό που πάντα λαχταρούσε! Η μισή της ημέρα άλλωστε ήταν ανέκαθεν αφιερωμένη στα αγαπημένα της αθλήματα, από capoeira μέχρι beach volley! Με την τρίτη φίλη, την Αθηνά, γνωριστήκαμε στον χώρο της Επικοινωνίας και της Διαφήμισης ως συνάδελφοι, μέχρι να μεταπηδήσει στα τραπεζικά και αυτή τη στιγμή που μιλάμε να είναι όχι απλά δασκάλα pilates αλλά και teacher trainer σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα στο Λονδίνο. Όλα αυτά με 2 παιδιά και ένα "άλμα στο κενό" όταν αποφάσισαν ως οικογένεια να τα αφήσουν όλα πίσω και να κυνηγήσουν την τύχη τους στο Λονδίνο.

Αχ, τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Δεν είναι ΠΟΤΕ αργά. ΠΟΤΕ. Θέλει όμως αποφασιστικότητα, συνειδητοποίηση, ρίσκο, υπευθυνότητα. Πρέπει να είσαι διατεθειμένος να χάσεις αυτή την -επιφανειακή έστω- ασφάλεια και ρουτίνα και να βρεθείς σε limbo έστω για λίγο. Να πάρεις τη ζωή σου στα δικά σου χέρια, να γίνεις κύριος αυτής. Γιατί η νέα αγάπη θέλει αφοσίωση και σπουδές και κόπο και υπομονή και επιμονή μέχρι να καρποφορήσει και να μπορέσει να φτάσει στα επίπεδα της πρότερης καριέρας και να γίνει η κύριά σου απασχόληση. Όταν όμως κάτι το ποθείς τόσο, εμπόδια δεν υπάρχουν. Μόνο προκλήσεις.

ανδριάνα

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

How was your week?



  • Παρασκευή Παρασκευή! 
  • Μετά από μία εργασιακή ημέρα κατ' οίκον, επισκέφθηκα τη φίλη Βάια για να γνωρίσω το δεύτερο κοριτσάκι της οικογένειας, την Ιωάννα Ελισάβετ, και βεβαίως να κάνω μια σφιχτή αγκαλιά στην μαμά.
  • Και φεύγοντας, η άλλη μικρή (που εν μια νυκτί μετατράπηκε σε "μεγάλη" αδελφή) έβαζε τις μπότες της για να έρθει μαζί μου.
  • "Μαμά, στο σπίτι μου μένω μαζί με το μπεμπέ μου". Αλήθεια; Και τι είναι, κορίτσι ή αγόρι; "Είναι κοριτσάκι καλέ, και το λένε ανδριανούλα"!
  • Σάββατο, και καθώς αυτό ήταν το πρώτο σκ μετά τις γιορτές που είχαμε χρόνο, ξεκινήσαμε από τις 08.00 με ένα σωρό δουλειές!
  • Έτσι, μέσα σε ένα δύωρο, μαζέψαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και όλα τα τριγύρω στολίδια, σιδερώσαμε, καθαρίσαμε, τακτοποιήσαμε, πλύναμε....
  • Και το μεσημέρι είχαμε εμπορικό κέντρο για τις εξωτερικές δουλειές και μεσημεριανό με τον Τσέσκο που είχαμε να δούμε πολύ καιρό!
  • Απόγευμα και συνεχίσαμε για Bienne και το σπίτι των φίλων για παιχνίδι και καφέδες και λίγη βόλτα και λίγο τσίμπημα.
  • Πόσο ωραία κοιμηθήκαμε αυτά τα βράδια! Πω πω! Μες στον ύπνο μου σκεφτόμουν πόσο ωραία κοιμάμαι! Ήσυχα, χωρίς διακοπές, με ιδανική θερμοκρασία, απαλή κουβέρτα.... Μούρλια.
  • Κυριακή και ξυπνήσαμε ωραιότατα στις 07.30! Μεγαλεία!
  • Και το μεσημέρι είχαμε το γενέθλιο πάρτυ του μικρού Παναγιώτη.
  • Και εκεί, ανάμεσα σε καμιά δεκαριά πιτσιρίκια, κόσμο, φασαρία, παιχνίδια... ο Στέφανος αποφάσισε ότι θέλει να βγάλει την πάνα και να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα!
  • Τι δώρο ήταν αυτό! Έτσι, το μισό της Κυριακής το πέρασε χωρίς πάνα, με τακτικές επισκέψεις στην τουαλέτα, 2-3 ατυχήματα αλλά με υψηλό ηθικό και υπερηφάνεια! Και από αυτόν και από εμάς!
  • Και την Δευτέρα συνέχισε έτσι στον παιδικό σταθμό όπου τα πήγε περίφημα, πάλι με κάποια ατυχήματα, αλλά με αποφασιστικότητα και χαρά.
  • Φτου φτου… Μακάρι να συνεχίσει έτσι!
  • Το συζητούσαμε εκτεταμένα μαζί του όλο αυτόν τον καιρό, αλλά δεν τον πιέσαμε ποτέ, δεν προσπαθήσαμε να τον "δωροδοκήσουμε" ούτε να του βάλουμε deadlines. Παράλληλα όμως είχαμε την αγωνία μας καθώς το καλοκαίρι που θα ξεκινήσει το επίσημο σχολείο εδώ στην Ελβετία, θα πρέπει να είναι χωρίς πάνα, πλήρως ανεξάρτητος.
  • Και ο Ιανουάριος συνεχίζεται με εξαιρετικό, χειμωνιάτικο καιρό. Κρύο δηλαδή αλλά και φωτεινό ήλιο!
  • Δευτέρα και χωρίς να το συνειδητοποιήσω, το πρώτο μέρος της ημέρας κυκλοφορούσα στο γραφείο με έναν batman lego στην πίσω τσέπη του παντελονιού μου! 
  • "Να, πάρε να έχεις και εσύ ένα παιχνιδάκι μαζί σου μαμά στη δουλειά".
  • Και κάπως το ηθικό έπεσε και δεν ήταν η καλύτερή μου ημέρα αλλά οκ.
  • Την Τρίτη επανήθλα δριμύτερη.
  • Τετάρτη με το εξαιρετικό μας, μεσημεριανό, γιόγκικο διάλειμμα (βάλσαμο) και αναχώρηση νωρίς από τη δουλειά για να είμαι στις 16.00 στο Neuchatel και στον mortgage broker μας (δεν ήξερα καν ότι υπάρχει τέτοια ειδικότητα).
  • Και τα νέα ήταν θετικά και κάναμε ένα βήμα παραπάνω προς την απόκτηση του νέου μας σπιτιού. Πω πω… απίστευτο μου φαίνεται! Δικό μας σπίτι στην Ελβετία. Θεωρούμε όμως ότι είναι μια σοφή απόφαση κάνοντας την οικονομική άσκηση.
  • Πέμπτη και οι διαπραγματεύσεις χτύπησαν κόκκινο (λέμε τώρα!).
  • Είμαστε κοντά.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #49


We do not see things as they are, we see them as we are.
Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι αυτά, τα βλέπουμε όπως είμαστε εμείς.

Anais Nin

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

How was your week?


  • Άλλη μία Παρασκευή από το σπίτι! Ευτυχία!
  • Και ο συνοδοιπόρος είχε after work beers οπότε παρέλαβα εγώ τον μικρό από τον παιδικό σταθμό, πήγαμε το σούπερ - μάρκετ μας, φτιάξαμε την πίτσα μας και παρακολουθήσαμε την ταινία μας (Lion King).
  • Και το Σάββατο, αφού φάγαμε τα πρωινά μας και κάναμε τις εσωτερικές μας δουλειές ξεκινήσαμε για Λωζάνη και την επίσκεψη ενός ακόμη υποψήφιου σπιτιού.
  • Και ήταν ωραίο, σε πολύ ωραία περιοχή, με πεζόδρομους που οδηγούσαν στο σχολείο, σύγχρονο και φωτεινό αλλά.... ήταν μικρό. Μάλλον ούτε η τραπεζαρία μας δεν χωρούσε. Τι κρίμα.
  • Συνεχίσαμε στην Λωζάνη με τους "Λωζανιώτες" φίλους για πίτσα στο Mario's pizza που είχαμε να επισκεφθούμε από πέρσι και επιστρέψαμε σπίτι!
  • Συμμαζέματα, ετοιμασίες και το βραδάκι ξεκίνησε ο συνοδοιπόρος για Γενεύη ώστε να παραλάβει τον φίλο Γιώργο που  -πιστός στην παράδοση- μας επισκέφθηκε ενόψει και των γενεθλίων του συνοδοιπόρου.
  • Έτσι, γύρω στα μεσάνυχτα ήταν τα αγόρια σπίτι.
  • Και η Κυριακή μας ξημέρωσε ηλιόλουστη -όπως όλη η εβδομάδα άλλωστε- και φάγαμε french toast, τα είπαμε, ετοιμαστήκαμε και το μεσημεράκι επισκεφθήκαμε το Bern Aqua!
  • Και ήταν απολαυστικά, όπως πάντα, με τον Στέφανο σε έκσταση να τρέχει από πισίνα σε πισίνα και εμάς να απολαμβάνουμε το ζεστό νερό, τα jacuzzi και τις νεροτσουλήθρες.
  • Τσιμπήσαμε, πλυθήκαμε, ντυθήκαμε και επιστρέψαμε σπίτι με τον μικρό να κοιμάται -εννοείται- στο αυτοκίνητο.
  • Και τελικά παραμείναμε σπίτι για το υπόλοιπο της ημέρας, μαγειρέψαμε, παίξαμε, τα είπαμε και το βράδυ παρακολουθήσαμε και το A Head Full of Dreams, ντοκυμαντέρ για τους Coldplay.
  • Δευτέρα και ξεκινήσαμε νωρίς ο Γιώργος και εγώ για Λωζάνη και ακολουθήσαμε παράλληλο αλλά και συγχρονισμένο πρόγραμμα.
  • Έτσι, αφού φτάσαμε στο γραφείο και κάναμε το βασικό τουρ, ο Γιώργος αναχώρησε για το κέντρο της Λωζάνης και το Holmes Place, εγώ συνέχισα τη δουλίτσα μου και ξανασυναντηθήκαμε το μεσημέρι για ομαδικό lunch με τα παιδιά στο γραφείο.
  • Παρέμεινε και εκείνος στο γραφείο να δουλέψει με το laptop του και έτσι αναχωρήσαμε μαζί το απογευματάκι για το σπίτι.
  • Και το βραδινό μας είχε fondue και το βράδυ μας ταινία, The Two Popes με εξαιρετικές ερμηνείες.
  • Τρίτη και εγώ αναχώρησα για Λωζάνη και οι υπόλοιποι έμειναν Neuchatel, με τον συνοδοιπόρο να καταφέρνει να συναντήσει τον Γιώργο στο κέντρο για lunch break.
  • Και ήταν μια γενέθλια Τρίτη για τον συνοδοιπόρο! Οπότε ο Γιώργος μάς μαγείρεψε βραδινό, εγώ αγόρασα την τούρτα και τα κεράκια "σούπερ ήρωα" και οι 4 μας φάγαμε και ευχηθήκαμε και περάσαμε ήσυχα και όμορφα.
  • Και το βράδυ άφησα τα αγόρια σπίτια και πετάχτηκα μέχρι το καθιερωμένο μας μάθημα γιόγκα, το πρώτο της χρονιάς! Και είχαμε απαρτία και χαμόγελα και αγκαλιές και ευχές.
  • Το πρωί της Τετάρτης άφησα τον Γιώργο νωρίς - νωρίς στον σταθμό για να πάρει το τρένο για Γενεύη και έτσι έφτασα νωρίς - νωρίς στη δουλειά.
  • Και το μεσημέρι, αντί για γεύμα είχαμε το πρώτο μας μάθημα γιόγκα σε ένα στούντιο 2 βήματα από τη δουλειά με τον Aurelien. Και πήγε καλά! Οπότε είπαμε να το καθιερώσουμε.
  • Πρώτη φορά μετά από 5 (!) χρόνια είχα κάποιον να με καθοδηγεί και να με διορθώνει στις ασκήσεις. Τι ευτυχία!
  • Και το βράδυ, πτώμα από τα non-stop προγράμματα και τις νυχτερινές περιπέτειες του Στεφανάκου, κοιμήθηκα από τις 22.00 και ξύπνησα στις 06.00! Σερί! Πάνω από μήνα είχε να μας συμβεί.
  • Και η αδελφή, μετά από 20+ χρόνια, κέρδισε για πρώτη φορά το φλουρί στην βασιλόπιτα της δουλειάς της!
  • Αλλαγές, αλλαγές, αλλαγές... άλλοι υποδέχονται νέα μέλη στην οικογένεια, άλλοι κάνουν ασκήσεις δανείου, άλλοι έρευνα μετακόμισης και άλλοι επιστροφής στην πατρίδα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2020

How was your week?

  • Το Σάββατο σήμανε την επιστροφή μας στα ελβετικά εδάφη.
  • Έτσι, ξυπνήσαμε το πρωί με τις βαλίτσες έτοιμες και ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο.
  • Και η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα και ανώδυνα και μεσημεράκι προσγειωθήκαμε στην ηλιόλουστη Γενεύη και νωρίς το απόγευμα ήμασταν σπίτι!
  • Και μέχρι το βράδυ καταφέραμε να αδειάσουμε κάποιες βαλίτσες, να μαγειρέψουμε, να πάμε ένα σουπερ-μάρκετ για πολεμοφόδια, να κάνουμε τα μπάνια μας και τις πρώτες τακτοποιήσεις μας και να κοιμηθούμε ωραία - ωραία.
  • Και την Κυριακή συνεχίσαμε με τις τακτοποιήσεις και το μεσημεράκι ξεκινήσαμε για Bienne και το σπίτι των φίλων. Εκεί τα μικρά έπαιξαν (εξαιρετικά στο 90% του χρόνου), εμείς τα είπαμε, ήπιαμε τα τσάγια μας και βγήκαμε με πατίνια για βόλτα στη λίμνη και τσίμπημα.
  • Ο Στεφανάκος πέρασε και τις δύσκολές του στιγμές αλλά προσπαθούμε να είμαστε σταθεροί στα όριά μας, με υπομονή και σεβασμό. 
  • Πίσω στις δουλίτσες μας!! Και τις 2 πρώτες ημέρες ο Στεφανάκος δυσκολεύτηκε (σάμπως εμείς δεν δυσκολευτήκαμε;) αλλά από την Τετάρτη πήγε με χαμόγελο και μου έστειλε και φιλάκι!
  • Από τη δική μου πλευρά, επέστρεψα με δυσκολία (ειδικά με αυτή την αναχώρηση μες στο σκοτάδι και το κρύο!) αλλά και χαρά γιατί πραγματικά μου είχαν λείψει οι συνάδελφοι και η "καθημερινότητα".
  • Και η Δευτέρα κύλησε όμορφα με πολλές συναντήσεις με τους συναδέλφους για τα εορταστικά updates (μέχρι προτάσεις γάμου είχαμε!), πολύ γέλιο, και αγκαλιές και καφέδες.
  • Και όπως φαίνεται αρκετοί βρίσκονται ακόμα σε άδεια οπότε οι δρόμοι ήταν ωραίοι και άδειοι! Αν εξαιρέσουμε το τροχαίο ατύχημα την Τρίτη το απόγευμα.
  • Τρίτη πρωί: "Μαμά, έχουμε δουλίτσες σήμερα;" Ναι αγάπη μου. "Μα γιατί;;; Αφού πήγα ήδη χτες. Πάλι;;"
  • Και την Τετάρτη περάσαμε ένα ιδανικό πρωινό (αν εξαιρέσουμε την αφύπνιση στις 05.00), με τον Στεφανάκο σε κέφια που σημαίνει συνεργασία! Ντυθήκαμε, πλυθήκαμε, τσιμπήσαμε, οδηγήσαμε, αποχαιρετιστήκαμε με χαμόγελο και τρυφερότητα και έτσι συνέχισα την πορεία μου προς Λωζάννη με ανεβασμένη διάθεση.
  • Και η δουλίτσα είχε ήδη αυξηθεί και τα νέα projects άρχισαν να παίρνουν το δρόμο τους.
  • Και ο καιρός ήταν ιδανικά χειμωνιάτικος! Με χαμηλές θερμοκρασίες (από 2 έως 8 βαθμούς C) αλλά και εκπληκτικό ήλιο και καθαρούς ουρανούς!
  • Αναμένουμε και επισκέψεις αυτό το σκ οπότε άρχισαν και οι εσωτερικές διαδικασίες για το μινι - πρόγραμμα των ημερών.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Ευχαριστώ Ελβετία!


Σε ευχαριστώ Ελβετία που μου έμαθες να σταματώ σε κάθε, μα κάθε, διάβαση. Και ας είναι ο πεζός μέτρα μακρυά, με άγνωστες προθέσεις και κατευθύνσεις. 

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να έχω υπομονή καθώς ο υπάλληλος (από την τράπεζα μέχρι τον φούρνο) παίρνει τον χρόνο του ώστε να εξυπηρετήσει τον εκάστοτε πελάτη όσο καλύτερα γίνεται.

Σε ευχαριστώ που με έμαθες να μιλώ γαλλικά. Την ομορφότερη γλώσσα του κόσμου όλου! Και ας κάνω χίλια και ένα λάθη -ακόμα.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες τι θα πει πραγματικός Χειμώνας. Αυτός που το χιόνι καλύπτει όσα βλέπει το μάτι και ακόμα παραπάνω. Αυτός που αρκούν μόλις λίγες ώρες για να ασπρίσουν όλα. 

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες πώς να αντεπεξέρχομαι σε έναν πραγματικό Χειμώνα. Είτε αυτό θα πει "πραγματικά" χειμερινά παπούτσια και μπουφάν, είτε σύνεργα για το ξεφτυάρισμα του χιονιού και το καθάρισμα του αυτοκινήτου, είτε σκι και έλκηθρα ώστε να ζήσω το μεγαλείο της χειμωνιάτικης φύσης.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες τι θα πει αληθινός σεβασμός στη φύση. Όταν δηλαδή η φύση είσαι εσύ και δεν υπάρχει κανένα διαχωριστικό ανάμεσά σας. Όταν αδημονείς να την επισκεφθείς ξανά και ξανά, να τη φροντίσεις και να την θαυμάσεις. Όταν η φύση ξεκινά από το πρεβάζι σου και φτάνει μέχρι την ψηλότερη βουνοκορφή των Άλπεων.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες ότι δεν υπάρχει καλός και κακός καιρός, απλά κατάλληλα και μη ρούχα. Και έτσι, έπαψα να περιμένω τους ήλιους και τις ξαστεριές για να βγω με τους φίλους ή για να κάνω τις δουλειές μου με τον μικρό.

Σε ευχαριστώ που μου έδειξες πώς είναι να ζεις πραγματικά στο κέντρο της Ευρώπης και να μπορείς να επισκέπτεσαι μία διαφορετική χώρα απλά για να κάνεις τα ψώνια σου.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες τι σημαίνει πραγματική πολυπολιτισμικότητα! Όταν κάθε ημέρα στον εργασιακό μου χώρο συναντώ ανθρώπους από τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης και μαθαίνω τις γλώσσες, τα έθιμα, τον πολιτισμό τους... Είτε είναι από το Ιράν, τη Λιθουανία, το Καζακστάν, είτε από την Κολομβία και την Μαλαισία. Πραγματικός θησαυρός.

Σε ευχαριστώ που μου θύμισες πόσο σπουδαία είναι η πατρίδα μου. Γιατί στα μάτια και στα λόγια όλων των Ελβετών που συνάντησα, η Ελλάδα είναι κάτι μοναδικό και θαυμαστό. Μια χώρα που οι περισσότεροι έχουν επισκεφθεί πολλάκις και που εκτιμούν και σέβονται.

Σε ευχαριστώ που μου θύμισες πόσο μα πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι. Είτε απολαμβάνοντάς τους ρουφώντας κάθε λεπτό μαζί τους, είτε μετρώντας αντίστροφα τις ημέρες για να τους συναντήσω πάλι.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες ότι είναι εφικτό να κινείσαι με καρότσι, rollers, πατίνια, αναπηρικό αμαξίδιο και να μην αντιμετωπίζεις απλά κανένα πρόβλημα.

Σε ευχαριστώ που μου θύμισες πώς είναι να έχεις ένα ζεστό σπίτι, 12 μήνες το χρόνο, και ας έχει έξω -10 C.

Σε ευχαριστώ που μου απέδειξες ότι μπορούν τα δημόσια μέσα μεταφοράς να είναι αξιόπιστα και αξιοπρεπή.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες ότι ο δημόσιος χώρος, τα πάρκα - οι λίμνες - οι παιδότοποι, είναι κτήμα όλων. Εκεί διοργανώνονται γιορτές, πικ-νικ, εκδρομές, υπό τη φροντίδα των κατοίκων, σαν να πρόκειται για την προσωπική τους αυλή.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες τι σημαίνει ασφάλεια βλέποντας σχολεία χωρίς κάγκελα, σπίτια χωρίς πατζούρια και άδεια τραπέζια στα bar με τσάντες και κινητά -ενώ οι ιδιοκτήτες τους απλά πετάχτηκαν έξω για ένα τσιγάρο.

Σε ευχαριστώ που μου έδειξες ότι υπάρχει και διαφορετικός τρόπος να μεγαλώνεις παιδιά, αυτός που τα κάνει αληθινά ανεξάρτητα, δυναμικά και με αυτοπεποίθηση. Τόσο ώστε να μπορούν να κινηθούν με τα ΜΜΜ και να περπατήσουν με τους φίλους τους ως το σχολείο ακόμα και σε ηλικία 6-7 ετών.

Σε ευχαριστώ Ελβετία. Δεν θα είμαι ποτέ πια η ίδια μετά από όλα όσα μου έμαθες. 

Μου έμαθες και άλλα πολλά που δεν ήταν όλα ρόδινα και θετικά αλλά ακόμη και αυτά τα κρατάω σαν προσωπικό μου θησαυρό. Γιατί κατάφερα να αντεπεξέλθω, να προσαρμοστώ, να βρω λύσεις, να τα αντιμετωπίσω και να προχωρήσω, να εξελιχθώ.

Γιατί αυτά τα πέντε χρόνια εκτός Ελλάδος, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, ήταν σαν 2 μεταπτυχιακά διπλώματα. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος, μεγαλύτερη προσωπική ανταμοιβή και πρόοδος, από το να αντιμετωπίζεις όλα σου τα "πρέπει" και τα "μη", τα στερεότυπα και τα εθνικά σου πρότυπα, τις βιολογικές σου τάσεις και τις προσωπικές σου πεποιθήσεις. Να τα βάζεις στο τραπέζι, παρέα με όλα τα καινούργια που σου εμφανίστηκαν και σου τάραξαν όλα όσα ήξερες μέχρι τώρα, και να τα ξεδιαλέγεις ένα - ένα, και να τα αναθεωρείς, και να τα προσαρμόζεις, και να τα επεκτείνεις. Και να ψάχνεις μέσα σου ξανά και ξανά για αποθέματα, και δύναμη, και λύσεις. Και να πέφτεις, και να σηκώνεσαι ξανά. Εκπληκτικά μαθήματα. Δύσκολα, επίπονα αλλά και μοναδικά. Θησαυρός.

Σε ευχαριστώ Ελβετία που μου χάρισες το πολυτιμότερο δώρο όλων, τον Στεφανάκο μας, και που όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, θα είσαι για πάντα η δική του γενέτειρα και η δική μας ως γονείς.

Σε ευχαριστώ Ελβετία για αυτά τα πέντε μοναδικά, συναρπαστικά, αναπάντεχα, δύσκολα και τόσο επιμορφωτικά χρόνια. Πού να μας βρουν άραγε τα επόμενα πέντε; 

ανδριάνα

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2020

How was your week x2?

  • Εορταστικές, 2 εβδομάδες (και κάτι) στην εξωτική Βούλα!
  • Και ήταν, όπως αναμενόταν, γεμάτες! Γεμάτες από φίλους, και συγγενείς, και πιτσιρίκια, και φαγητά, και γλυκά, και οδήγημα, και κούραση, και δώρα, και ήλιο, και βροχή... ακόμη και από δειλό χιόνι. Όλα τα είχαν αυτές οι εβδομάδες και συνοπτικά θα σας τα μεταφέρω.
  • Πέμπτη πρωί λοιπόν ξεκινήσαμε χαλαρά με το αυτοκίνητο για Γενεύη και η χαλαρότητα μας άφησε νωρίς καθώς στη διαδρομή υπήρχαν 2 τροχαία ατυχήματα με αποτέλεσμα το gps να μας βγάζει συνεχώς από τα χωράφια για να γλυτώσουμε όσο γινόταν το μποτιλιάρισμα, και μία απόσταση 1 ώρας και 15 λεπτών να την κάνουμε συνολικά σε 2 ώρες!
  • Και η ψυχή στο στόμα! Τρέξιμο για το πάρκινγκ, το check-in, τους ελέγχους... αλλά όλα τα προλάβαμε και επιβιβαστήκαμε στην πτήση για Αθήνα.
  • Και στο αεροδρόμιο μάς περίμενε ως είθισται ο μπαμπάς μου και πρώτη στάση το πατρικό μου σπίτι όπου μαζεύτηκε όλη η οικογένεια.
  • Παρασκευή και τα πρώτα ραντεβού ήταν οδοντιατρικά και καλλωπιστικά (κούρεμα για εμένα και τον Στεφανάκο).
  • Και το απόγευμα ανεβήκαμε στην βόρεια γιαγιά που είχε μικρές περιπέτειες με την υγεία της (τέλος καλό όλα καλά) και το βραδάκι προλάβαμε και μία γρήγορη επίσκεψη στους αγαπημένους μας κουμπάρους πίσω στη Βούλα.
  • "Εγώ έχω τόοοοσα πολλά σπίτια" και απλώνει και τις 2 του παλάμες. "Αλήθεια; Και πού βρίσκονται;" "Στο Μιλάνο, στην Εσπανιόλ, στο Τορίνο, στη Βούλα, στην Ελλάδα, στην Ελβετία, στο Gstaad...."
  • Σάββατο με ξύπνημα από τις 05.00 (!) και πρωινή βόλτα στην ήσυχη και ηλιόλουστη Γλυφάδα, μεσημεριανό σπίτι με τα μικρά και αγαπημένα burgers από το Burger Joint, και βραδινή επίσκεψη στην αδελφή για ένα τσάι πριν την αναχώρησή τους για Λονδίνο.
  • Και ο μικρός ανέβασε πυρετό (από το πουθενά) και επιστρέψαμε σπίτι παρέα με τα σιρόπια και ευτυχώς κοιμήθηκε και ξύπνησε περδίκι!
  • Κυριακή και βόλτα στην στολισμένη Κηφισιά και το αγαπημένο μας Living Green, best eco-store in town, όπου μείναμε αρκετή ώρα και κάναμε βεβαίως και τα ψώνια μας.
  • Μεσημεριανό στη βόρεια γιαγιά με τα βόρεια ξαδέλφια και θείους, και τα μεν αγόρια συνέχισαν για το ΟΑΚΑ και τον πρώτο τους αγώνα μπάσκετ (συνοδοιπόρος + Στέφανος, Χριστόφορος + Άλκης) και τα δε κορίτσια (Μαριάννα + Μυρσίνη + εγώ) ήπιαμε τα κρασιά μας και φάγαμε τα γλυκά μας στο κέντρο της Κηφισιάς.
  • "Μαμά, άνοιξε τις πόρτες του αυτοκινήτου να γίνει αεροπλάνο."
  • Δευτέρα και ο μικρός έμεινε στην γιαγιά και στον παππού να βοηθήσει με το μαγείρεμα της ψαρόσουπας που είχα παραγγείλει, και με τον συνοδοιπόρο κατευθυνθήκαμε στην Γλυφάδα για τα δώρα που μας έλειπαν.
  • Και το μεσημέρι τιμήσαμε το Crudo -το vegan εστιατόριο της ξαδέλφης (εξαιρετικό φαγητό) και το απόγευμα συναντήσαμε ξανά τους φίλους για lego και παιχνίδια!
  • Παραμονή Χριστουγέννων και ακόμα με υψηλή θερμοκρασία και ήλιο οπότε ο Στέφανος έμεινε ένα δεύτερο πρωινό στην γιαγιά και πήγαμε οι 2 μας για γρήγορες δουλειές και ωραίο καφέ στην Βουλιαγμένη.
  • Και το απόγευμα καταφέραμε να κοιμηθούμε και οι 3 παρέα στο μεγάαααλο κρεβάτι ώστε να πάρουμε δυνάμεις για το ρεβεγιόν!
  • "Πολύ σου πάει αυτή η φούστα μαμά, λαμπιρίζει!"
  • Κατά τις 21.00 φτάσαμε λοιπόν στο καθιερωμένο ρεβεγιόν του κουμπάρου Χρήστου, πρώτη φορά με τον Στεφανάκο! Και τα πιτσιρίκια ήταν γύρω στα 20 και οι ενήλικες γύρω στους 30 (φαντάζεστε τι γινόταν). Και ο Στεφανάκος ζήτησε από μόνος του στις 22.00 να κοιμηθεί οπότε κατέβηκε κάτω στην γιαγιά (η πολυτέλεια να μένουν στην ίδια πολυκατοικία τόσοι αγαπημένοι σου άνθρωποι) και τον παρακολουθούσαμε με την ενδοεπικοινωνία.
  • Και εμείς παραμείναμε μέχρι τις 02.00 και το βράδυ κοιμηθήκαμε 2 στενά μακριά, στο Coco-mat Hotel Nafsika (εξαιρετική, last minute ιδέα του συνοδοιπόρου ώστε να καταφέρουμε να κοιμηθούμε για έστω μία ημέρα μετά τις 06.00).
  • Και 8.00 ήμασταν ήδη στο πόδι, φάγαμε το πρωινό μας στον όμορφο χώρο του ξενοδοχείου και 10.00 βρήκαμε τον Στεφανάκο να πίνει το γάλα του στο σαλόνι της γιαγιάς. 
  • Χριστούγεννα! Και λόγω της εκδρομής της αδελφής άλλαξαν τα φετινά μας σχέδια.
  • Έτσι, φάγαμε οικογενειακά, παραλιακά, ψαρικά στην Βάρκιζα!
  • Και το απόγευμα ανηφορίσαμε ξανά προς Κηφισιά για την γιορτή της ανιψιάς Χριστίνας. Πόσο ωραία έπαιξαν τα μικρά και πόσο τον πρόσεχαν τον Στεφανάκο που ήταν ο μικρότερος.
  • Πτώμα όλοι επιστρέψαμε σπίτι για ύπνο που πάλι μας έλειψε.
  • 26 Δεκεμβρίου και ο καιρός άρχισε να χαλάει... τι αέρας, τι βροχές, τι κρύο. Άλλα μας είχαν υποσχεθεί! Έτσι παραμείναμε σπίτι για δουλειές και τακτοποιήσεις.
  • Και το βράδυ είχαμε βραδινή έξοδο σε ένα νέο ιταλικό εστιατόριο στην Αργυρούπολη, το Lulu's, στο οποίο συμμετέχει και ένας φίλος. Εκεί τσιμπήσαμε τις πίτσες μας, ήπιαμε τα κρασιά μας και αναλύσαμε όλες μας τις εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα με τους φίλους.
  • Γιορτή στη γιορτή και στις 27 ήταν η σειρά του Στεφανάκου μας! Έτσι, μετά από πρωινές βόλτες και δουλειές και ετοιμασίες, το απόγευμα ήρθαν οι οικογένειες και οι φίλοι και μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά πιτσιρίκια και καμιά εικοσαριά ενήλικες και τσιμπήσαμε, και ήπιαμε, και παίξαμε, και γελάσαμε, και ανάψαμε τζάκι και γέμισε το σπίτι!
  • Και το βράδυ διανυκτέρευσε ο Παναγιώτης (ie. βαφτιστήρι μας) σπίτι και ξύπνησαν τα αγόρια το πρωί χαρούμενα - χαρούμενα αλλά η διάθεση του Στέφανου γρήγορα άλλαξε και περάσαμε ένα δύσκολο πρωινό ανευ κάποιου προφανή λόγου και αιτίας.
  • Και το μεσημέρι αφήσαμε τον συνοδοιπόρο στο μετρό για το ραντεβού του με τους φίλους στο κέντρο και εγώ με τα 2 μικρά ξεκινήσαμε για τον παιδότοπο της Γλυφάδας. Ο μικρός όμως κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο (εξαντλήθηκε μετά από τόσο κλάμα) και έτσι τα είπαμε με τον Παναγιωτάκη στο αυτοκίνητο και μετά από καμιά ώρα κατευθυνθήκαμε στο Balux -House Project για φαγητό όπου κατέφτασε και η λοιπή οικογένεια του Παναγιώτη.
  • Ο Στέφανος σε διαρκή, κακή διάθεση, και εγώ να παίρνω ανάσες και να κάνω υπομονή.
  • Απόγευμα και επισκεφθήκαμε την αδελφή που επέστρεψε από το Λονδίνο, ήρθε και ο συνοδοιπόρος και ηρεμήσαμε λιγάκι αφού ο Στέφανος χαλάρωσε παίζοντας με την ξαδέλφη του.
  • Κυριακή και ακόμη ένα δύσκολο πρωινό με τον Στέφανο ο οποίος απλά αντιδρά σε ότι και να προτείνουμε, απλά και μόνο για να αντιδράσει. Έτσι, ενώ τόσες ημέρες περίμενε με ανυπομονησία την παιδική, θεατρική παράσταση, όταν έφτασε η ώρα απλά δεν ήθελε ούτε να ετοιμαστεί ούτε να πάει.
  • Με τα χίλια ζόρια και υπό βροχή ξεκινήσαμε, ο μικρός κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και όταν ξύπνησε ήταν άλλος άνθρωπος -ευτυχώς.
  • Έτσι, περάσαμε μία γεμάτη ώρα στην εξαιρετική παράσταση Ο Ραφτάκος των λέξεων η οποία ενθουσίασε εξίσου τον μικρό και εμάς! Να πάτε να την δείτε όσοι έχετε μικρά παιδιά! Έχουν κάνει εκπληκτική δουλειά.
  • Γρήγορη επιστροφή στο πατρικό μου σπίτι για το οικογενειακό, εορταστικό γεύμα (αυτό που χάσαμε τα Χριστούγεννα) και την ανταλλαγή δώρων!
  • Και τα περάσαμε πολύ όμορφα και ήρεμα, και όλα τα δώρα πέτυχαν τους στόχους τους.
  • Και αφού κοιμήσαμε τον μικρό, σερί για ακόμη μία ημέρα με 3η στάση στο Χαλάνδρι και το Hide & Seek όπου είχε ήδη ξεκινήσει το γαμήλιο πάρτυ του Χρήστου και της Όλγας.
  • Εκεί συναντήσαμε την παρέα των φίλων, ήπιαμε cocktails, φωτογραφηθήκαμε στο photobooth, χορέψαμε, τα είπαμε, ευχηθήκαμε και επιστρέψαμε για λίγο πολυπόθητο και δυσεύρετο ύπνο.
  • Δευτέρα και από τους 19 βαθμούς των πρώτων ημερών πέσαμε στους 5 με βροχή (ακόμη και χιονόνερο) και αέρα και κρύο.
  • Και το πρωί υποδεχτήκαμε την Κατερίνα με την μικρή Έλενα και περάσαμε ένα ήσυχο και όμορφο πρωινό με τα μικρά να παίζουν και εμάς να κάνουμε τα updates μας σε όλα τα επίπεδα.
  • Μεσημέρι με στάση στο πατρικό για φαγητό και παιχνίδι και τον μικρό να κοιμάται στον καναπέ πάνω μου (τόση εξάντληση) και επιστροφή σπίτι για την υποδοχή της δεύτερης Κατερίνας και τζάκι και κοσμήματα και αναλύσεις και σχέδια.
  • Και το βράδυ (σας το είπα, όλες οι ημέρες έτσι πήγαν, με μια ανάσα!) είχαμε πολυπληθή συνάντηση με τις πρώην συναδέλφους και τα αγόρια τους, η οποία όμως μετά από αρκετές απώλειες κατέληξε σε συνάντηση 2 ζευγαριών, στο wine bar της Βούλας.
  • Τα είπαμε, τα ήπιαμε, γελάσαμε, ξεκουφαθήκαμε από την jazz μπάντα που έπαιζε και γύρω στα μεσάνυχτα χωριστήκαμε.
  • Παραμονή Πρωτοχρονιάς και αφού μας είπαν τα κάλαντα η Αρτεμούλα με τον Απόλλωνα, ξεκινήσαμε για Βύρωνα και το KK Jewelry Lab. Εκεί που αισθανόμαστε πάντα τόσο ζεστά και θέλω απλά να τα αγοράσω όλα. Δεν άντεξα και έκανα ένα δαχτυλίδι δώρο στον εαυτό μου, τα είπαμε με τους αγαπημένους φίλους και αναχωρήσαμε για κέντρο.
  • Not a great idea! Ο μικρός κοιμήθηκε, η κίνηση ήταν αυξημένη, όλα τα parkings γεμάτα οπότε κάναμε μία βόλτα για καμιά ώρα και επιστρέψαμε προς τα πίσω για τις βραδινές ετοιμασίες.
  • Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά περάσαμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στους κουμπάρους μας με sleep over! Αυτή τη φορά με την προσθήκη και 2 ακόμα φίλων, της Μελίνας και του Γιώργου.
  • Έτσι φάγαμε σπιτικά, απλά και ωραία, ήπιαμε, γελάσαμε, χαλαρώσαμε, τα μικρά έπαιξαν ασταμάτητα μέχρι τα μεσάνυχτα, βάλαμε πυτζαμάκια, κοιμήσαμε τα μικρά και εμείς καθήσαμε δίπλα στο τζάκι να συζητάμε. Ούτε την αλλαγή δεν καταλάβαμε γιατί έπεσε πάνω στις ετοιμασίες ύπνου των μικρών.
  • Και το βράδυ κοιμηθήκαμε στο ίδιο κρεβάτι με την Μαριάννα όπως παλιά, όπως τις εποχές της yoga, και συζητούσαμε πόση ώρα μες στο σκοτάδι και είχα αυτό το υπέροχο αίσθημα της ασφάλειας και της θαλπωρής. Ευχαριστώ φίλη μου.
  • Και 2 αγόρια κοιμήθηκαν στο σαλόνι και ένας με τα μικρά.... Όλοι οι καλοί χωράνε. Και νωρίς - νωρίς είμασταν πάλι όλοι στο πόδι για να ανοίξουμε τα δώρα του Άγιου Βασίλη (του Στεφανάκου ήταν ένα lego policier!) και να φάμε μαζί πρωινό.
  • Και το μεσημέρι είχαμε το καθιερωμένο πρωτοχρονιάτικο γεύμα στη βόρεια γιαγιά με άλλα τόσα πιτσιρίκια και καλεσμένους! Και φάγαμε εξαιρετικά (και πολύ), και τα είπαμε πάλι, και παίξαμε πάλι, και είχε η γιαγιά ένα μικρό ατύχημα με τα πιάτα που κουβαλούσε αλλά όλα καλά.
  • Και το βραδάκι είχε το κοπή τη πίτα στο σπίτι της αδελφής καθώς ο μπαμπάς της οικογένειας είχε επαγγελματικό ταξίδι την επομένη (το φλουρί στην μαμά μου).
  • Βροχερή 2 Ιανουαρίου και όπως καθόμασταν το πρωί ήσυχα - ήσυχα σπίτι και χάζευα στο ίντερνετ τις παιδικές εκδηλώσεις της πόλης, να 'σου η Φρικαντέλα που ξεκινούσε στις 12.00 και είχε 4 διαθέσιμα εισιτήρια! Φωτιά πήραμε! Τηλέφωνα να ετοιμαστεί η Αρτεμούλα, μπάνια, ντυσίματα και βουρ για Γαλάτσι.
  • Και εννοείται ότι η παράσταση άργησε να ξεκινήσει, και διήρκησε συνολικά πάνω από 2 ώρες, με live ορχήστρα και τραγούδια και εντυπωσιακά σκηνικά.
  • Και στην επιστροφή κοιμήθηκαν και τα δύο στο αυτοκίνητο και το απόγευμα μαζεύτηκε όλη η νότια οικογένεια σπίτι μας για ακόμη μία κοπή πίτας (το φλουρί στο σπίτι).
  • Πέμπτη, με πρωινές βόλτες στη Βούλα και τη Γλυφάδα και βραδινή έξοδο του συνοδοιπόρου και νωρίς ύπνο για εμένα (yes!). 
  • Και κάπως έτσι φτάσαμε στην Παρασκευή με συμμαζέματα και ετοιμασίες στο πρώτο μέρος, πέρασμα αρκετών φίλων και των οικογενειών το απόγευμα για τους αποχαιρετισμούς και βραδινά ποτά με τους κουμπάρους δίπλα στο τζάκι υπό τη συνοδεία ακόμη μίας βασιλόπιτας (ω ναι!) και ενός millefeuille από την Δέσποινα.
  • Voila! C'est tout!
  • Ο καιρός δεν βοήθησε για τις βόλτες στην Αθήνα και στις αγορές που σχεδιάζαμε, και εκείνον τον Σάκη που τόσο λαχταρούσα δεν τον πήγαμε ποτέ, και πάλι είμασταν στο πόδι από τις 05.00 και τις 06.00 κάθε μέρα με πολύ μειωμένες ώρες ύπνου, αλλά χορτάσαμε τις οικογένειες και τους φίλους με αρκετές ώρες σε σπίτια, ξαπλωμένοι στα χαλιά με lego και puzzle και αυτοκινητάκια και τζάκι και κρασιά και σπιτικά φαγητά και θαλπωρή. Αυτό δεν είναι οι γιορτές άλλωστε;
  • Ευγνώμων. Εις το επανιδείν!
Καλή μας χρονιά! 
Ας βάλουμε ένα ακόμη λιθαράκι σε αυτό που θέλουμε να είμαστε και σε αυτό που θέλουμε να ζούμε. 
Υγεία και ξεγνοιασιά και απλότητα και απλοχεριά.

ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes