Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?

 


  • Όμορφη και αναπάντεχα ηλιόλουστη η Παρασκευή!
  • Και το απόγευμα συνάντησα τη φίλη Barbel η οποία διανύει τις τελευταίες της εβδομάδες στην Ελβετία καθώς αποφάσισαν να επιστρέψουν οικογενειακώς στην γενέτειρά τους τη Γερμανία.
  • Συναντηθήκαμε λοιπόν στο αγαπημένο Brasserie de Montbenon και σε εκείνο το τραπεζάκι κάτω από τις ομπρέλες καθίσαμε ώωωρες συζητώντας για τα πάντα (τις ζωές μας, τις ελβετικές μας εμπειρίες, τις πατρίδες μας, τις οικογένειές μας) και όταν πεινάσαμε και άρχισε να νυχτώνει, μεταφερθήκαμε στο γειτονικό MYO Sushi bar.
  • Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και αποχαιρετιστήκαμε ευελπιστώντας να διασταυρωθούν ξανά οι δρόμοι μας.
  • Σάββατο και είχαμε reunion με τους φίλους στην Bienne που είχαμε να δούμε από τα μέσα Ιουλίου καθώς μόλις επιστρέψαμε εμείς από τις διακοπές, αναχώρησαν εκείνοι.
  • Και περάσαμε όλη την ημέρα παρέα! Στην αρχή στο σπίτι ακούγοντας τη βροχή, μαγειρεύοντας, συζητώντας, παίζοντας και στη συνέχεια έξω, με ήλιο και πατίνια, δίπλα στη λίμνη, για take-away πίτσα και άραγμα και παιχνίδια.
  • Κυριακή και είχαμε κανονίσει brunch με μερικούς από τους πιο αγαπημένους μου συναδέλφους. Έτσι πήραν οι φούρνοι φωτιά από νωρίς στο σπίτι: french toast φούρνου, μηλόπιτα, double-chocolate banana muffins, bagels... όλα -εννοείται- vegan για το αγαπημένο μας vegan ζευγάρι.
  • Μας έκανε και τη χάρη ο καιρός και έτσι με ηλιοφάνεια καθίσαμε και φάγαμε και γελάσαμε και ήπιαμε, και οι καφέδες έδωσαν τη θέση τους στα spritz και φτάσαμε αργά το μεσημέρι γεμάτοι από όλες τις απόψεις.
  • Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία με την επίσκεψη της πασχαλίτσας στα spritz μας.
  • Και ο Στεφανάκος ντρεπόταν! Και την περισσότερη ώρα προτίμησε να κάτσει στο δωμάτιό του, ήσυχος - ήσυχος με τα lego του. 
  • Όταν είναι κανα - δυο τα νέα πρόσωπα παίρνει τον χρόνο του αλλά εν τέλει τα πηγαίνει περίφημα. Όταν είναι πολλά, δυσκολεύεται ο γλυκός μου αλλά ευτυχώς χωρίς ταραχή.
  • Και ευτυχώς, η Δευτέρα ήταν αργία! Αχ αυτή η αργία στα μέσα Σεπτεμβρίου που έχουμε κάνει μερικές από τις πιο όμορφές μας εκδρομές (Como, St. Moritz, Zermatt...). Φέτος, σπίτι αλλά ήταν τόσο γεμάτο και όμορφο το πσκ που μας έλειψε λίγο η ησυχία του σπιτιού. Έβρεχε κιόλας για το Α' μέρος της ημέρας οπότε ιδανικός καιρός για εσωτερικές δουλειές.
  • Βάψιμο λοιπόν (νομίζατε ότι είχαμε τελείωσει;) του δικού μας υπνοδωματίου. 
  • Και αφού τα καταφέραμε εξαιρετικά με τον συνοδοιπόρο, βγήκε και ο ήλιος και φύγαμε για το κέντρο της Λωζάνης για burgers κάτω από τον ήλιο στο Etoile Blanche. Και ήταν τόσο ωραία... η τοποθεσία, ο ήλιος, η χαλαρότητα, το vegan burger μου με τα ψητά λαχανικά....
  • Και η αδελφή μου προχώρησε στο δεύτερο σκέλος της αντιμετώπισης της πέτρας με λιθοτριψία.
  • Και η ανιψιά μου η γλυκιά ξεκίνησε την διαδικασία για σιδεράκια. Και πέρασε και στις εξετάσεις του μπαλέτου της.
  • Τρίτη και επιστροφή στα σχολεία και στις δουλειές.
  • Και το απόγευμα είχαμε χορευτικό show στο σαλόνι οικογενειακώς, με την μουσική στη διαπασών και τον Στεφανάκο να τα δίνει όλα χορεύοντας γύρω από το τζάκι, ζώντας το με όλο του το είναι. Ρίξαμε τόσο χορό που ιδρώσαμε. Πόσο ωραία ήταν.
  • Και το βράδυ είχαμε ισπανική φιέστα στο σπίτι της συναδέλφου Μαρία για ένα κοριτσίστικο δείπνο. Και έριχνε μία βροχή! Και να προσπαθώ να ανέβω την ανηφόρα κρατώντας το γλαστράκι που της πήρα, την ομπρέλα, το κινητό για να βρω το σπίτι και την φούστα που πλατσούριζε στα νερά.
  • Και το μενού είχε salmojero (μία διαφορετική σούπα ντομάτας - ψωμιού, με βελούδινη υφή, έντονο πορτοκαλί χρώμα και γεμάτη γεύση), veggie empanada (σαν σφολιάτα με πιπεριές και μανιτάρια), σπιτικό χούμους και πολύ κους - κους και γέλια.
  • Πέρασε η ώρα και ούτε που το καταλάβαμε! Και ευτυχώς αποφύγαμε τα της δουλειάς και επικεντρωθήκαμε στα ταξίδια, τις εμπειρίες, τα όνειρα.
  • Τετάρτη με καταρακτώδη βροχή, η οποία έκανε ευτυχώς ένα διάλειμμα όταν πήγα και όταν πήρα τον μικρό από το σχολείο.
  • Στο ενδιάμεσο, συνέβησαν πολλά και διάφορα εργασιακά, ανεβάζοντας τον πήχη της πίεσης, προσθέστε και έναν Στέφανο που από το πουθενά όλο το απόγευμα το πέρασε κλαίγοντας, ε δεν ήταν η καλύτερη ημέρα της εβδομάδας η Τετάρτη.
  • Και τι κάνεις για να αποφορτιστείς; Yoga και σιδέρωμα! χιχι.. κάτι πάντως που να αφορά το σώμα και κάποιου είδους συγκέντρωση ώστε να ηρεμήσει λιγάκι ο νους.
  • Πέμπτη και ο συνοδοιπόρος πήγε στο γραφείο, ο μικρός στο σχολείο οπότε είχα όλο το σπίτι δικό μου! Και είναι ωραία πού και πού και αυτή η ησυχία.
  • Έτσι κατάφερα και χώρεσα μέχρι το απόγευμα και όλα τα online meetings, και yoga, και κάποιες δουλειές ώστε όταν έφτασαν τα αγόρια το απόγευμα να είμαι όλη δική τους.
  • Και έριξε μία βροχή την Πέμπτη το βράδυ! Πω πω! Λέτε να είναι που το δωμάτιό μας είναι στην σοφίτα και ακούγεται η βροχή πιο έντονα;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020

Για σένα...

 


Πόσο ευσυγκίνητη έχω γίνει! Πάντα ήμουν αλλά μάλλον κάπως το ήλεγχα. Λέτε απλά να το καταπίεζα; Για να φανώ πιο... δυνατή; Μου είχαν πει ότι όταν γίνεσαι μητέρα είναι σαν να ανοίγει μια βρύση από όπου βγαίνουν άφθονα, ελεύθερα, αγνά, άφιλτρα τα συναισθήματα. Και στη δική μου περίπτωση είναι τόσο αλήθεια. Κλαίω τόσο εύκολα πια με ταινίες, με τραγούδια, με αναμνήσεις, με φωτογραφίες, με άρθρα (ακόμα και με δικά μου παλαιότερα που έχω λησμονήσει), με βίντεο όπου φίλοι ανταμώνουν, γιαγιάδες γερνούν, ξένοι αγαπιούνται, μωρά αγκαλιάζονται.... Και δεν είναι μια επιφανειακή, στιγμιαία συγκίνηση. Γεμίζει όλο μου το σώμα, σφίγγει το στομάχι μου, σταματάει την καρδιά μου. Έχει διάρκεια και ένταση. Πέραν από την μητρότητα, ίσως είναι και η ωριμότητα και η εναρμόνιση - αποδοχή με το ποια είμαι. Πλέον δεν χρειάζεται να αποδείξω -ούτε καν σε εμένα- πόσο δυνατή είμαι. Το ξέρω. Οπότε μπορώ απλά να αφεθώ και να απολαύσω τη συγκίνηση. Την ενσυναίσθηση όταν μπαίνω στη θέση ανθρώπων που δεν έχω γνωρίσει ποτέ, υπό συνθήκες παντελώς άγνωστές μου. Και η συγκίνηση αυτή μπορεί να είναι συγκίνηση - στεναχώριας όταν δεν χωρά ο νους μου τη λύπη αυτή, τη μοναξιά, τη βία, την απανθρωπιά, την εκμετάλλευση, τη σκληρότητητα, αλλά και συγκίνηση - χαράς, ευδαιμονίας, όταν ο νους μου πλημμυρίζει από αγάπη και τρυφερότητα και αγνότητα και αυθεντικότητα και ομόνοια και αρμονία.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?

 


  • Η Παρασκευή ξεκίνησε όμορφα με πρωινό - πρωινό μάθημα γαλλικών! Ω ναι! Μετά από 1+ χρόνο, ξανασυναντηθήκαμε διαδικτυακά με την Ελένη για να δούμε πού βρισκόμαστε και να συνεχίσουμε παρέα σε αυτό το ταξίδι της γαλλικής γλώσσας.
  • Back to our Swiss roots! Το απόγευμα συναντηθήκαμε στην παραλία του Auvernier για να γιορτάσουμε τα γενέθλια της φίλης Βάιας. Και ήταν σαν reunion καθώς αρκετούς, με τον κορωνοϊό, τις διακοπές και τις μακρές απουσίες στις πατρίδες του καθενός, είχαμε να τους δούμε μήνες.
  • Και γέμισε ο τόπος πιτσιρίκια όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων.
  • Και ο Στεφανάκος έτρεχε πίσω από τα "μεγάλα" αγόρια που έπαιζαν μπάλα. Και μπορεί να μην του έδιναν ούτε πάσα (κακομοίρης!) αλλά εκείνος έδινε όλο του το είναι και ένοιωθε ότι συμμετείχε.
  • Και το βράδυ είχαμε την πρώτη μας διανυκτέρευση σε φίλους εντός Ελβετίας. Sleepover λοιπόν στον Piotr και την Magdalena.
  • Κοιμηθήκαμε με ολίγην περιπέτεια καθώς το να βρίσκεσαι στο ίδιο κρεβάτι με τον Στέφανο δεν είναι το ευκολότερο πράγμα, αλλά ξυπνήσαμε γεμάτοι όρεξη!
  • Φάγαμε το εξαιρετικό πρωινό που μας ετοίμασαν οι φίλοι, παίξαμε με τα lego, βάλαμε μαγιώ και βουρ για το ιστιοπλοϊκό.
  • Και ο ήλιος έκαιγε! Τι ευτυχία! Και η λίμνη ήταν πάγος αλλά δεν υπήρχε πιθανότητα να αφήσω αυτήν την ευκαιρία να περάσει έτσι. Βούτηξα λοιπόν και ακολούθησε και η υπόλοιπη οικογένεια και ήταν πραγματικά τόσο αναζωογονητικά!
  • Νωρίς το απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι των φίλων για σπιτική πίτσα (δια χειρός Piotr + Στέφανου), βεράντα, κρασί και συζητήσεις μέχρι αργά το απόγευμα που επιστρέψαμε στην οικία μας στο Belmont με την αίσθηση ότι είχαμε φύγει για διακοπές! Και ας ήταν μόλις για μία μέρα και στο διπλανό Neuchatel.
  • Κυριακή και σε συνέχεια της καλοκαιρινής διάθεσης και θερμοκρασίας, συναντηθήκαμε με τους Λωζανιώτες φίλους αυτή τη φορά για πικ-νικ στο Vidy, μες στο δάσος από τη μία και δίπλα στη λίμνη από την άλλη.
  • Τα τρία μικρά έπαιξαν εξαιρετικά, τσιμπήσαμε, δροσιστήκαμε στη λίμνη (τα μικρά βούτηξαν κιόλας), λιαστήκαμε, αναλύσαμε όλα τα επιχειρηματικά και εργασιακά μας θέματα σε Ελβετία και Ελλάδα (και είναι πολλά!) και μετά από ώωωρες χωριστήκαμε για τα σπίτια μας.
  • Ιστορική Δευτέρα καθώς μετά από 6 μήνες (!), επέστρεψα στο γραφείο μου. Πω πω... πόσο περίεργη αίσθηση να μπαίνεις στο κτίριο που άλλοτε έσφιζε από ζωή και να το βρίσκεις σχεδόν άδειο, με σβηστά φώτα, κλειδωμένα meeting rooms, σημάνσεις παντού για τις αποστάσεις, απαγορεύσεις στις μισές θέσεις, πρόσωπα κρυμμένα πίσω από μάσκες... 
  • Από την άλλη, χάρηκα τόσο πολύ που είδα από κοντά μερικούς από τους συναδέλφους και καθήσαμε όπως άλλωτε να πιούμε τον καφέ μας παρέα στην βεράντα.
  • Και το μεσημέρι κάναμε lunch break οι τρεις μας (η Jessica, ο Pierre και εγώ) στο κοντινό μας Ταϋλανδέζικο Thai au Lac κάτω από τον ήλιο και δίπλα στη λίμνη.
  • Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την φυσική επαφή μεταξύ των ανθρώπων.
  • Αργά το μεσημέρι επέστρεψα σπίτι ώστε να συνεχίσω τη δουλειά και να παραλάβω και το φυστίκι στις 17.00.
  • Και από το πουθενά, να 'σου η μονάκριβη αδελφή μου με μια πέτρα στα νεφρά "να" -με το συμπάθειο- που πρέπει να τακτοποιηθεί άμεσα!
  • Έτσι την Τρίτη μπήκε για το Α' μέρος της διαδικασίας όπου ακινητοποίησαν την πέτρα ώστε την ερχόμενη εβδομάδα να της κάνουν λιθοτριψία.
  • Στα δικά μας, ο Στεφανάκος είχε την Τρίτη επίσκεψη μίας κυρίας αστυνομικού στο σχολείο όπου τους έκανε μάθημα κυκλοφοριακής αγωγής! Και βγήκαν κανονικά στο δρόμο και εξασκήθηκαν στο πώς διασχύζουμε τις διαβάσεις (εννοείται χαιρετώντας - ευχαριστώντας τα αυτοκίνητα που σταμάτησαν).
  • Και εννοείται επέστρεψε πάλι με γρατζουνισμένα γόνατα. Το σήμα - κατατεθέν της παιδικής ηλικίας.
  • Και είναι τόσο κουρασμένος όταν επιστρέφει σπίτι! Σωματικά και ψυχικά. Αλλά και τόσο γεμάτος.
  • Ήρθε -επιτέλους- και το συνεργείο για την αντικατάσταση του μοτέρ για το παντζούρι που είναι κατεβασμένο από τα τέλη Ιουνίου, και το μοτέρ λειτούργησε μια χαρά αλλά εν τέλει, έχει χαλάσει και το ρολό! Οπότε μπλοκάρει και κατεβαίνει στραβά και ... αφήστε τα! Μπλέξαμε.
  • Και ξυπνώντας την Πέμπτη, είχα μια ανοιξιάτικη αίσθηση. Επειδή από τα κρύα περάσαμε στους ωραίους ήλιους και στις βουτιές στη λίμνη, ένοιωσα ότι είμασταν εκεί γύρω στον Ιούνιο.
  • Και το απόγευμα βγήκαμε οικογενειακώς για να πάρουμε μερικές τελευταίες -μάλλον- καλοκαιρινές ανάσες δίπλα στη λίμνη και ήταν τόσο ωραία!
  • Και το βράδυ παρακολουθήσαμε το ντοκυμαντέρ The Social Dilemma που σου ανοίγει τα μάτια, για ακόμη μια φορά, σχετικά με τον μηχανισμό των κοινωνικών δικτύων και πώς μας χειραγωγούν χωρίς να το παίρνουμε είδηση, γίνονται δισεκατομμυριούχοι και αλλάζουν εμάς και τον κόσμο όπως τους βολεύει. Αξίζει να το δείτε. Εγώ μετά από αυτό απενεργοποίησα σχεδόν όλα τα notifications στο κινητό, κρατώντας μόνο τα απαραίτητα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?

 

  • Παρασκευή, όμορφη και ηλιόλουστη!
  • Έτσι, παρέλαβα το αγοράκι μου από το σχολείο και πήγαμε οι 2 μας στο Lutry για βόλτα, παιδική χαρά, ήλιο και βεβαίως παγωτό! 
  • Μα πώς το τρώει αυτό το παγωτό λεμόνι; Είναι ΤΟΣΟ ξινό!
  • Αφού παίξαμε και περάσαμε ωραία, επιστρέψαμε σπίτι στον συνοδοιπόρο.
  • Σάββατο και κάναμε εξαιρετική βόλτα στο κέντρο της Λωζάνης.
  • Είχε ωραιότατο ήλιο και γλυκιά θερμοκρασία οπότε περπατήσαμε πολύ, ψωνίσαμε από την λαϊκή αγορά που απλώνεται σχεδόν σε όλο το κέντρο πια (λόγω covid), ακόμα και μέσα στη μέση κεντρικών δρόμων, εντοπίσαμε τους Έλληνες με τις σπιτικές πίτες (πήραμε και 2 κομμάτια σπανακόπιτα), αγοράσαμε κάτι δωράκια που θέλαμε, τσιμπήσαμε στο κεντρικό και χαλαρό Cafe Louve με τα εξαιρετικά του - σπιτικά πιάτα (πήραμε gazpatzo, ελληνική χωριάτικη σαλάτα με προσθήκη καρπουζιού και patatas bravas!), ήπιαμε τις μπύρες μας, έφαγε ο μικρός το παγωτό του, αράξαμε στις ξαπλώστρες θαυμάζοντας την όμορφη πόλη και αργά το μεσημέρι επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και το απόγευμα είχε συμμαζέματα στο σπίτι, ετοιμασίες για το αυριανό BBQ και κηπουρική! Πολλή κηπουρική! Πιάστηκαν τα χέρια μου.
  • Κυριακή και δυστυχώς ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και τσουχτερός.
  • Δεν πτοηθήκαμε όμως και έτσι το μεσημέρι υποδεχτήκαμε τους Λωζανιώτες φίλους που επέστρεψαν -μόλις- από την μακρά παραμονή τους στην Ελλάδα.
  • Τα μικρά έπαιξαν εξαιρετικά επί ώρες, ο συνοδοιπόρος έψησε, ήπιαμε τα ροζέ μας, είπαμε τα νέα μας, μοιραστήκαμε τις ανησυχίες αλλά και τις ελπίδες μας, γελάσαμε πολύ, φορέσαμε επιπλέον ζακετάκια και μείναμε έτσι παρέα στην αυλή μέχρι αργά το απόγευμα.
  • Δευτέρα και είναι τέτοια η ανακούφιση που ετοιμαζόμαστε ήσυχα και ωραία και αφήνω τον μικρό στο σχολείο χαρούμενο.
  • Και η ημέρα ήταν εργασιακά πολύ γεμάτη -επέστρεψε και η αγαπημένη Jessica από τις εκπληκτικές, ιταλικές της διακοπές οπότε είχαμε πολλά updates σε όλα τα μέτωπα.
  • "Μα έπαιζε η ελληνίδα και δεν την είδε κανείς;" ο Στεφανάκος συνειδητοποιώντας ότι ο αγώνας τέννις της Σάκκαρη τελείωσε ενώ εκείνος έκανε το μπάνιο του. Και δώστου κλάμα για την κακομοίρα την Σάκκαρη που έπαιζε μόνη. Ο γλυκός μου.
  • Τρίτη και μετά από καιρό έμεινα Home Alone! Ο συνοδοιπόρος στο καινούργιο του γραφείο (έτσι για αλλαγή), ο μικρός σχολείο και εγώ ξεκίνησα την ημέρα μου με έναν ωραίο καφέ υπό τη συνοδεία του τελευταίου κομματιού σοκολατένιου κέικ που είχα φτιάξει και μουσική υπόκρουση τον pepper.
  • Και η ημέρα γέμισε με δουλειές, επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος νωρίς το απόγευμα να συνεχίσει από το σπίτι τα e-meetings, παρέλαβα και το φυστίκι και όλα καλά.
  • Κατέφτασε και το νέο πατίνι του μικρού (το προηγούμενο μετά από τόοοοση χρήση χάλασε) με τις φωτεινές ρόδες.
  • Και την Τετάρτη μετά το μεσημεριανό, η τάξη του Στέφανου πήρε το λεωφορείο και πέρασε το απόγευμα στη βιβλιοθήκη!
  • Και θα το καθιερώσουν μία Τετάρτη του μήνα.
  • Πέμπτη και γέμισε η ημέρα με δουλειές, συζητήσεις και εργασιακές αναλύσεις (restructuring mode!), τέννις στη βεράντα με τον μικρό, αγκαλιές και παιχνίδια.
  • Και το σαββατοκύριακο προβλέπεται ηλιόλουστο, γεμάτο φίλους και εκδρομές. I can't wait!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2020

Νέα σχολική χρονιά


Κάθε Σεπτέβρη σαν να ξεκινάμε από την αρχή. Σαν η χρονιά να μηδενίζει και μαζί με τα ζακετάκια να βγαίνουν και οι λίστες και τα νέα προγράμματα, τα όνειρα και οι προσδοκίες. Σας το έχω αναφέρει πολλές φορές, για εμένα, τα new year resolutions συμβαίνουν τώρα. Αυτήν την περίοδο. Μάλλον δεν είναι τυχαίο που η σχολική χρονιά ξεκινά Σεπτέμβρη. Όταν έχεις -ιδανικά- χορτάσει ήλιο και ανεμελιά και φίλους και ξαστεριές και επιστρέφεις στο σπίτι, στον οίκο σου. Πόσο διαφορετικός όμως είναι αυτός ο Σεπτέμβρης ε; Πόσο αβέβαια όποια σχέδια, όσο συντηρητικά και αν είναι. Δεν έχουμε ξαναζήσει τέτοια σχολική χρονιά. Τέτοια που οι εργαζόμενοι είτε εργάζονται ακόμα από το σπίτι -όπως εμείς- είτε έχουν επιστρέψει στις δουλειές τους υπό πολύ όμως διαφορετικές συνθήκες. Τέτοια που οι μαθητές είτε έχουν δειλά - δειλά επιστρέψει στα σχολεία -όπως ο Στέφανος- είτε ακόμα αναμένουν τι και πότε και πώς. Που ακόμη και οι πιο απλές - καθημερινές συνήθειες όπως το λεωφορείο που θα πάρεις ή τον καφέ που θα πιείς ή το γυμναστήριο που θα πας μετατρέπονται σε πολύπλοκες, αβέβαιες, αγχωτικές. Χάσαμε τον αυθορμητισμό, την ανεμελιά μας όλους αυτούς τους μήνες με τον κορωνοϊό. Ποιον να συναντήσεις, πού και πώς; Όλα πρέπει πλέον να περνούν από φίλτρα και σκέψεις και αναλύσεις. Και τα προσωπικά όρια του καθενός είναι τόσο υποκειμενικά καθορίζοντας έτσι και τις σχέσεις και τις επαφές και εν τέλει την υποκειμενική του/της καθημερινότητα.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?


  • Παρασκευή και ο συνοδοιπόρος είχε ιστορική επίσκεψη στο γραφείο του στο Neuchatel. Μετά από σχεδόν 6 μήνες. Αποφάσισαν να συναντηθούν μία τελευταία φορά εκεί οι συνάδελφοι πριν την επίσημη μεταφορά τους στα γραφεία της Λωζάνης. Τουλάχιστον τυπική μεταφορά προς το παρόν γιατί ουσιαστικά πότε θα βρεθούν σε αυτά τα νέα γραφεία, άγνωστο.
  • Έτσι, το πρωί αναχωρήσαμε ταυτόχρονα, εμείς για το σχολείο και ο συνοδοιπόρος για Neuchatel.
  • Και τις Παρασκευές τον παραλαμβάνουμε μεσημέρι τον μικρό, μετά το φαγητό. Και είχαμε σχέδια για βόλτες οι δυο μας αλλά είχε αρχίσει η βροχή οπότε επιστρέψαμε σπίτι και το απογευματάκι επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος.
  • Και το Σάββατο ξημέρωσαν τα γενέθλιά μου! Happy birthday to me! 
  • Και είχαμε κανονίσει εορταστικό διήμερο στο όμορφο Zermatt. Δυστυχώς όμως δεν το απολαύσαμε...
  • Πρώτον ο καιρός! Κατακλυσμός! Και κρύο! Πω πω... με χειμωνιάτικα μπουφάν από τη μια μέρα στην άλλη και ασταμάτητη βροχή. Έτσι δεν είχαμε περιθώρια για πολλά.... περπατήσαμε λίγο, φάγαμε πολύ, βουτήξαμε στην πισίνα του ξενοδοχείου και κοιμηθήκαμε.
  • Δεύτερον η διάθεση. Δυστυχώς αυτό το κενό και η στεναχώρια γύρω από τις απουσίες φίλων με συντροφεύει ακόμα, μετά τις ελληνικές διακοπές, και ακόμη και στα γενέθλιά μου. Μαθήματα.
  • Κυριακή λοιπόν, και αφού ο καιρός είχε χειροτερέψει ακόμη περισσότερο, φάγαμε το πρωινό μας, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για πίσω.
  • Σπίτι μου σπιτάκι μου!
  • Ήταν και η γιορτή της μαμάς και της κουνιάδας μου.. χιχι. Πόσο αστείοι μου ακούγονται αυτοί οι τίτλοι. Να τις χαιρόμαστε!
  • Ανασυγκρότηση λοιπόν και βουρ για τη Δευτέρα και τη νέα εβδομάδα.
  • Μεταξύ φίλων, ειλικρίνεια. Ναι, το ξέρω, δεν είναι πάντα εύκολη αλλά είναι μονόδρομος θαρρώ.
  • Και ευτυχώς, δειλά δειλά επανήλθε και ο ήλιος και ας ήταν τσουχτερός.
  • Ευκαιρία για κηπουρική!
  • Και την Τρίτη ήταν το πρώτο πρωινό που άφησα τον μικρό στο σχολείο ήρεμα και ωραία! Χωρίς στεναχώριες και παράπονα. Yes!
  • Και μέσα σε όλα, ετοιμάζω και ένα αρθράκι για το Neuchatel για έναν online οδηγό που θα εκδοθεί από γυναίκες της Ελβετίας!
  • Την Τετάρτη προώθησα αυτό το αρθράκι μου ("Κορωνο-φιλοσοφίες") στο γκρουπ που έχουμε με την ομάδα yoga της αγαπημένης μου δασκάλας στην Ελλάδα, γιατί ήθελα να της το αφιερώσω. Γιατί όταν το διαβάζω είναι σαν να την ακούω να μας λέει ξανά και ξανά, τόσα χρόνια τα ίδια μέχρι να τα κάνουμε πια κτήμα μας. Και γέμισα με αγάπη από τα μηνύματα που έλαβα.
  • Πρέπει να γίνω και εγώ πιο εξωστρεφής με το lifelikes (πόσα χρόνια το λέω!) αλλά δεν μου είναι εύκολη η αυτο-προβολή.
  • Τις Τετάρτες τελειώνει νωρίτερα το σχολείο ο Στεφανάκος, και είχε ωραίο ήλιο, και είχα τελειώσει και εγώ με τα βασικά της δουλειάς και έτσι αποφασίσαμε να πάμε βόλτα στο Lutry για παγωτό -εννοείται- και παιχνίδι!
  • Με το που μπήκε ο Σεπτέμβρης κάτι έγινε και ξαφνικά δραστηριοποιήθηκαν τόσοι φίλοι και συνάδελφοι! Επιστρέψαμε πλέον σχεδόν όλοι (έχω υπόψιν μου κάποιους που ακόμη διακοπεύουν στα Σύβοτα) και ανυπομονούμε να ανταμώσουμε.
  • Πέμπτη και η ημέρα πέρασε τόσο γρήγορα με τις δουλειές που ούτε που το καταλάβαμε! Και πρώτη φορά πήγε ο συνδοιπόρος να τον παραλάβει τον μικρό γιατί είχα μία online συνάντηση εγώ μέχρι αργά.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα 

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2020

Κορωνο-φιλοσοφίες


Άγχος. Αβεβαιότητα. Θυμός. Ανάσες. Αϋπνία. Ταχυπαλμίες. Εφιάλτες. Ανάσες. Φόβος. Αδιέξοδα. Πόνος. Τόσοι μήνες έχουν ήδη περάσει και όπως δείχνουν όλα, μάλλον έχουμε αρκετούς ακόμα μπροστά μας παρέα με τον απρόσκλητο επισκέπτη που λέγεται κορωνοϊός. Και όπως όλοι, έτσι και εμείς, συζητάμε πολύ με τις οικογένειες και τους φίλους μας ανά τον κόσμο για την κατάσταση. Και παρακολουθούμε τις εξελίξεις και προσπαθούμε κάπως να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας και να πορευτούμε αντίστοιχα. Για πολλούς, για τον Α ή Β λόγο, αυτή η περίοδος είναι πιο σκληρή. Το βλέπεις στα μάτια τους, στη στάση σώματός τους, στα λόγια τους και πίσω από αυτά. Είναι γιατί ανήκουν σε πιο ευπαθείς ομάδες; Είναι γιατί ίσως ο δικός τους επαγγελματικός κλάδος χτυπήθηκε περισσότερο; Είναι γιατί έχουν συνηθίσει να τα έχουν όλα "υπό έλεγχο"; Είναι γιατί είναι ούτως ή άλλως πιο αγχώδεις; Ή μήπως επειδή δεν έχουν το "δίχτυ ασφαλείας" μιας δεμένης οικογένειας ή στενών φίλων; Όπως και να έχει, νοιώθεις αμέσως πόσο δύσκολη είναι αυτή η περίοδος για εκείνους. Πόσο τους έχει καταβάλει, τους έχει βαρύνει, τους έχει κόψει τα φτερά, τους έχει "σκοτεινιάσει". Και πολύ συχνά αυτό μεταφράζεται και ψυχοσωματικά. Με αδιαθεσίες, αδυναμίες, χαμηλή ενέργεια, πόνους, νευρικότητα.... Ξέρετε. Πώς μπορούμε να μας βοηθήσουμε σε αυτήν την τόσο απρόσμενα δύσκολη περίοδο για να επιβιώσουμε ψυχολογικά; Για εμένα, το κλειδί βρίσκεται στις παρακάτω σημαντικές έννοιες που βοηθούν ούτως ή άλλως σαν οδηγός ζωής, πόσο μάλλον τώρα στα αβέβαια και δύσκολα.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2020

How was your week?

 

  • Παρασκευή και είχαμε την πρώτη μας γνωριμία με το σχολείο του Στέφανου και συγκεκριμένα με μία από τις δασκάλες του parascolaire (εκεί δηλαδή που θα περνά τις περισσότερες ώρες, από το μεσημέρι μέχρι το απόγευμα, καθώς το σχολείο τελειώνει στις 11.45).
  • Και η Diane ήταν γλυκύτατη, πολύ ανοιχτή και κατατοπιστική! Και ο χώρος είναι τόσο όμορφος. Από τη μία θυμίζει πολύ το ύφος που είχε και ο παιδικός σταθμός του Στέφανου αλλά από την άλλη, επειδή οι εγκαταστάσεις είναι για όλο το δημοτικό, έχει πολλούς χώρους εντός και εκτός ένας εκ των οποίων και το arc en ciel (το ουράνιο τόξο) που βλέπετε και παραπάνω.
  • Για να το γιορτάσουμε, φάγαμε και για πρώτη φορά στο τοπικό μας ιταλικό εστιατόριο La Principessa το οποίο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το σχολείο και μάλλον έχει μείνει αναλοίωτο από τα '80s.
  • Επιστροφή σπίτι για τις δουλειές μας και τις ετοιμασίες καθώς είχαμε μουσαφιραίους!
  • Το βραδάκι λοιπόν, αφού είχαμε ετοιμάσει τον ξενώνα και είχαμε μαγειρέψει, υποδεχτήκαμε τους αγαπημένους φίλους Καταλανούς, την Jessica και τον Marc.
  • Το τραπέζι στρώθηκε με όλα τα σύνεργα για τα vegan Budha Bowls μας (από γλυκόξινα ρεβύθια και ρύζι μέχρι μπρόκολο, ψητές πιπεριές και μανιτάρια), φάγαμε, ήπιαμε, κάναμε το τουρ του σπιτιού, παίξαμε με τον Στεφανάκο, τα είπαμε, γελάσαμε και διανυκτερεύσαμε όλοι μαζί σπίτι καθώς το πρωί είχαμε ένα παιδικό πάρτυ στην ευρύτερη περιοχή.
  • Παρεΐστικό λοιπόν πρωινό Σαββάτου με pancakes και το εκπληκτικό vegan carrot cake της Jess, ετοιμασίες και αναχώρηση για το Tropiquarium όπου οι φίλοι γιόρτασαν τα πρώτα γενέθλια της Zena και τα τρίτα του Kaio.
  • Εκεί συναντήσαμε κάποιους από τους συναδέλφους μου, περιηγηθήκαμε στον χώρο που φιλοξενούσε απίστευτα ερπετά, κροκόδειλους, τεράστιες χελώνες και πολύχρωμες σαύρες, ο Στεφανάκος έπαιξε στον παιδότοπο, εμείς τα είπαμε και αργά το μεσημέρι επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και το απόγευμα εγκαινιάσαμε το νέο υπερ-εργαλείο κηπουρικής που αγόρασε ο συνοδοιπόρος! Με διάφορα εξαρτήματα και τηλεσκοπικό κοντάρι για να βάλουμε μια τάξη στην μικρή μας "ζούγκλα" που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα!
  • Κυριακή σπίτι, με συννεφιά, και βιντεοκλήσεις με τους αγαπημένους μας φίλους στις Μαλδίβες, και ωραίες ξάπλες στην βεράντα αγκαλιά με τον μικρό, και ποδόσφαιρο, και lego και vegan burgers.
  • Δευτέρα και έφτασε η πολυαναμενόμενη έναρξη του σχολείου. "Πρωτάκι" για το ελβετικό σύστημα ο Στεφανάκος στα τέσσερά του καθώς ξεκινά την τάξη 1Ρ.
  • Ουφ... και όλες τις ημέρες τα είχαμε πάει πολύ καλά με την προετοιμασία και τις συζητήσεις αλλά εγώ εξακολουθούσα να έχω έναν κόμπο στο στομάχι.
  • Και το πρωί ξεκινήσαμε μες στη χαρά από το σπίτι οι δυο μας και όλα έβαιναν καλώς μέχρι να φτάσουμε στο προαύλιο και να συνειδητοποιήσει ότι ήρθε η ώρα να το περάσει όλο αυτό μόνος του.
  • Έκλαψε, έκλαψε, τον αγκάλιαζα σφιχτά, του εξηγούσα ξανά και ξανά, τον καθησύχαζα, βγήκαν οι δασκάλες στο προαύλιο για να μαζέψουν τα παιδιά της τάξης τους και έτσι βρήκαμε και εμείς την maitress Nicole (μία αρκετά μεγάλη σε ηλικία κυρία) και κατευθυνθήκαμε καμιά δεκαριά παιδιά με αντίστοιχους γονείς στην τάξη.
  • Δυστυχώς η όλη υποδοχή ήταν κρύα και απρόσωπη. Η δασκάλα δεν απευθύνθηκε καν στα παιδιά παρά τους έδωσε μαρκαδόρους για να ζωγραφίσουν ώστε να αρχίσει να εξηγεί σε εμάς, τους γονείς, τις υποχρεώσεις και τις διαδικασίες.
  • Ουφ... και όλα αυτά με τον Στέφανο να κλαίει, εκείνη να μιλά σιγανά και μέσα από την μάσκα, και βεβαίως στα γαλλικά. Κόντευε να εκραγεί ο εγκέφαλός μου.
  • Στη διαδικασία όμως της ζωγραφικής σαν να χαλάρωσε ο γλυκός μου, ηρέμησε και απολάμβανε τα λιοντάρια, τον batman και τα αυτοκίνητα που ζωγράφιζε.
  • Και ξαφνικά μου λέει "Μην ανησυχείς μαμά, είναι ούτως ή άλλως ο Ναέλ και ο Νόα εδώ" (δύο από τους κοντινότερούς του φίλους από το παλιό του σχολείο). Μα πού είναι Στεφανάκο μου; Και μου δείχνει ένα αγοράκι - μαυράκι που έμοιζε στον Ναέλ και ένα αγοράκι - λατίνο που έμοιαζε στον Νόα.
  • Σπάρραξε η καρδιά μου, ειλικρινά σας λέω. Γιατί συνειδητοποίησα πόσο ανάγκη είχε να πιαστεί από κάπου, να βρει οικία πρόσωπα, να νοιώσει ασφαλής.
  • Για τον Ναέλ ήμουν σίγουρη, για τον Νόα όχι. "Μα ναι μαμά, είναι ο Νόα. Φοράει άλλη μπλούζα για αυτό δεν τον κατάλαβες". Με είχε πείσει τόσο ώστε όταν πέρασε από δίπλα μας ο μπαμπάς του τον ρώτησα και βεβαίως ο Νόα δεν ήταν. Ουφ... 
  • Μισή ώρα πρέπει να κράτησε όλη μας η παραμονή στην αίθουσα, του εξήγησα ξανά ότι πρέπει να φύγω και ως δια μαγείας, με ένα μικρό χαμόγελο στο πρόσωπο με χαιρέτησε "Για σου μαμά! Θα τα πούμε μετά".
  • Και έφυγα και έκλαιγα σε όλη τη διαδρομή για το πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό, για εμάς και για εκείνον, σε μια ξένη χώρα, με μια άγνωστη γλώσσα, με μια τόσο διαφορετική κοινωνία - κουλτούρα και υπό συνθήκες κορωνοϊού!
  • Έφυγα ελπίζοντας ότι αυτή του η ηρεμία να διήρκεσε και σιγά - σιγά να βρει τα πατήματά του πάλι και να κάνει φίλους και να περνά υπέροχα.
  • Να μην πιάσω βεβαίως το θέμα του πόσο πιο εποικοδομητική, ευχάριστη, ήπια και δημιουργική θα μπορούσε να είναι αυτή η πρώτη μέρα! Ειδικά με τόσο λίγα παιδιά, ειδικά στην πρώτη τάξη που τους είναι όλα τόσο άγνωστα. Anyway.... βαθιές ανάσες.
  • Και το απόγευμα τον παρέλαβα και ήταν γεμάτος, χαρούμενος, ενθουσιασμένος! "Πέρασα καλά μαμά" ήταν η πρώτη του κουβέντα, το ίδιο και όταν γυρίσαμε σπίτι στον μπαμπά του. Σαν να ήθελε να μας καθησυχάσει. 
  • Και είχαν κέικ γενεθλίων το απόγευμα για ένα κοριτσάκι και ένα από τα αγοράκια έκλαιγε γιατί ήθελε και εκείνο να γιορτάσει τα γενέθλιά του! Και ακόμα και την ώρα που φεύγαμε, συνέχιζε να κλαίει ο κακομοίρης. Και μου είπε η δασκάλα τους ότι ο Στέφανος σηκώθηκε από την καρέκλα του και πήγε και τον αγκάλιασε. 
  • Και όλο το απόγευμα το περάσαμε παίζοντας μπάλα και συζητώντας όοολα όσα έζησε στην πρώτη του ημέρα στο σχολείο: τι έφαγαν ("την σαλάτα με την άσπρη σάλτσα που μου αρέσει είχαν μαμά"), πώς πήγαν βόλτα, πώς υπάρχει μία τεράααστια πισίνα κρυμμένη πίσω από το κτίριο (!), πώς έπαιζαν ένα παιχνίδι με την μπάλα και όποιος την έπαιρνε έπρεπε να τρέξει...
  • Τρίτη = Ημέρα δεύτερη. Ετοιμαστήκαμε αυτή τη φορά πρωί-πρωί και αναχωρήσαμε οι δυο μας για το κουδούνι που χτυπά στις 08.25. Παρκάραμε, ανεβήκαμε τα ψηλά σκαλιά, φτάσαμε στο προαύλιο και περιμέναμε. Η αλήθεια είναι ότι δεν μας είχε πει κανείς τι ακριβώς έπρεπε να κάνουμε οπότε απλά παρατηρούσα. Και ο Στεφανάκος μού κρατούσε το χέρι σφιχτά και περίμενε δίπλα μου ήρεμος. Ε, όταν είδα τα άλλα μικρά παιδιά να μπαίνουν στο κτίριο (στο οποίο οι γονείς δεν έχουν πρόσβαση λόγω του ιού), του εξήγησα ότι πρέπει να πάει να μπει στην ουρά μόνος του, με χαιρέτησε και πήγε ο γλυκούλης μου αλλά έβλεπα την ανησυχία στα μάτια του. Μα δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει... Και μόλις έφτασε στην πόρτα γύρισε πίσω κλαμμένος! Ευτυχώς είδα από μακριά την διευθύντρια του parascolaire, την γλυκύτατη Diane, με είδε και έτρεξε στην είσοδο και τον αγκάλιασε. Του εξήγησα ότι δεν επιτρέπεται να μπω, του εξήγησε και η Diane ότι όλα τα παιδάκια της πρώτης τάξης μπαίνουν σε σειρές εκεί και έρχονται οι δασκάλες να τα πάρουν στις τάξεις, και γρήγορα έφυγα ελπίζοντας ότι το κλάμα δεν διήρκησε.
  • Πόσο δύσκολο ήταν να κάνουν μία μικρή πρόβα με τα πρωτάκια ώστε να καταλάβουν ακριβώς τι καλούνται να κάνουν το επόμενο πρωί; Πάει και αυτό. Τώρα ξέρει.
  • Τετάρτη και καθώς είναι η η μέρα που δεν έχουν καθόλου σχολείο, το πρόγραμμα ήταν διαφορετικό, με άλλες δασκάλες, σε άλλες αίθουσες. Τα καταφέραμε όμως, βρήκαμε πού πρέπει να βρισκόμαστε και αφού μπήκε στον χώρο ηρέμησε και άρχισε να παίζει.
  • Και το απόγευμα τον βρήκαμε να παίζει έξω με τα άλλα παιδάκια μες στη χαρά.
  • "Ήρθε αυτό το αγοράκι που δεν ξέρω το όνομά του ακόμα, και με ρώτησε αν θέλω να γίνουμε φίλοι. Εγώ το σκέφτηκα και του απάντησα ναι και τώρα είμαστε φίλοι".
  • Και είχε τόσο ωραίο ήλιο που μετά το σχολείο πήγαμε κατευθείαν προς τη λίμνη για πατίνι και παγωτό και βόλτα.
  • Και εννοείται ότι επιστρέψαμε σπίτι με τον μικρό πτώμα ("Μα δεν μας βάζουν να κοιμηθούμε καθόλου σε αυτό το σχολείο!").
  • Πέμπτη και ενώ φαινόταν ότι θα ήταν το πιο ήρεμο και ήπιο σχολικό πρωινό, μόλις φτάσαμε στην είσοδο και παρόλο που είδε τους φίλους του, δεν ήθελε να πάει με τίποτα. "Να τους ρωτήσεις αν μπορώ να φύγω". Κλαμμένο τον άφησα στην Diane.
  • Και το μεσημέρι είχαμε το πρώτο ραντεβού με τον νέο μας λογιστή ώστε να συνεχίσουμε τα γραφειοκρατικά του καντονιού Vaud.
  • Τόσα χρόνια με τον Ελβετό στο Neuchatel δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε 2 προσωπικές κουβέντες και στο πρώτο μας ραντεβού με τον Ισπανό στη Λωζάνη είχαμε ήδη αναλύσει τα οικογενειακά μας. Well... από όλους κάτι παίρνεις.
  • Αφού είμασταν στην ωραία γειτονιά του Grancy, κατορθώσαμε και είχαμε και το πρώτο μας lunch break με τον συνοδοιπόρο στο Cafe de Grancy. Εξαιρετικά! Οι μικρές χαρές της  ζωής.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2020

How was your week?

 

  • ΠΣΚ με ήλιο, φίλους, εργασίες στον κήπο, μαγειρικές, ξεκούραση....
  • Το Σάββατο συναντηθήκαμε λοιπόν από νωρίς με τους φίλους τους (πρώην πια) γειτόνους στο Lutry και περπατήσαμε, κάναμε πατίνι, έπαιξαν τα μικρά στην παιδική χαρά, χαζέψαμε τα μαγαζιά, ανταλλάξαμε νέα διακοπών και φθινοπωρινών σχεδίων και το μεσημεράκι φάγαμε στο αγαπημένο La Terrace.
  • Αυτή τη φορά ανακαλύψαμε και τη μικρή γωνιά με τα παιδικά παιχνίδια οπότε Στέφανος και Ορφέας έπαιξαν εξαιρετικά (πόσο τον πρόσεχε ο Στέφανος και τον καθοδηγούσε!) και εμείς απολαύσαμε κρύες μπύρες, αφράτες πίτσες, δροσιστικές σούπες και ελαφριές σαλάτες.
  • Για να ολοκληρωθεί η ημέρα, συνεχίσαμε σπίτι μας για καφέ, παγωτό και συνέχεια στο παιχνίδι των μικρών στην αυλή αυτή τη φορά.
  • Όμορφη, γεμάτη ημέρα!
  • Την Κυριακή πέσαμε με τα μούτρα στις κηπουρικές και πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε!
  • Και το μεσημέρι ο συνοδοιπόρος μας ετοίμασε BBQ και φάγαμε έξω με αποκορύφωμα τις γλυκές - ψητές πιπεριές! Μιαμ!
  • Κλείστηκαν και τα Χριστουγεννιάτικα αεροπορικά μας εισιτήρια. Μακάρι να πάνε όλα καλά και να μπορέσουμε να κατέβουμε ξανά στην Ελλάδα.
  • Δευτέρα και πίσω στις δουλειές, στις ετοιμασίες για το σχολείο του μικρού, στα επιπλέον χαρτιά + γραφειοκρατικά για το νέο μας καντόνι (μέχρι και συμβόλαιο υπογράψαμε για τον εκχιονισμό!). 
  • Και την Τρίτη κάναμε την πρώτη μας επίσημη επίσκεψη στους γείτονες για apero.
  • Ο Στεφανάκος μπήκε κατευθείαν στο κλίμα και δεν σταμάτησε να παίζει με τον Kenzo (το μικρό τους σκυλάκι) και μετά με τα "μεγάλα" κορίτσια, και εμείς αναλύσαμε τις ζωές μας, τις σταδιοδρομίες μας, τις ελβετικές μας εμπειρίες, υπό τη συνοδεία κρασιού και διαφόρων ποικιλιών.
  • Τόσες ώρες στα γαλλικά δεν είχα μιλήσει όλο το υπόλοιπο του 2020!
  • Ετοίμασα και εγώ το blueberry cheesecake μου το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία.
  • Και ενώ τα σπίτια μας είναι "δίδυμα" είναι εν τέλει τόσο, μα τόσο διαφορετικά!
  • Την Τετάρτη καταφέραμε να πιούμε τα κρασιά μας με τη συνάδελφο Μαργαρίτα και να πούμε τα νέα μας -που ήταν αρκετά!
  • Πέμπτη και η ημέρα γέμισε με δουλειές -εντός και εκτός.
  • Άδειασε και το πατρικό μου σπίτι με την αναχώρηση και του αδελφού μου. Και είναι τόσο "σκληρό" να ξέρεις ότι το συντομότερο που θα συναντηθείτε είναι σε 1 χρόνο.
  • Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε και το Mad Men. Αργήσαμε, το ξέρω, αλλά κάλλιο αργά...
  • Και ο Στεφανάκος εξακολουθεί να είναι τόσο κουρασμένος που τον βρίσκουμε να κοιμάται σε πατώματα και καναπέδες στη μέση της ημέρας.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2020

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2020

How was your week?

 

  • Παρασκευή και έφτασε η τελευταία ημέρα της ελληνικής μας διαμονής....
  • Και η βόρεια γιαγιά είχε μείνει σε εμάς οπότε αφού κάναμε τις εσωτερικές μας δουλειές και τα πρώτα πακεταρίσματα, φύγαμε για μια γρήγορη επίσκεψη στο Πάρκο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
  • Και ήταν όπως πάντα όμορφα, αυτή τη φορά χωρίς κόσμο και με αρκετή ζέστη.
  • Παίξαμε, έβαλε και μαγιώ ο μικρός για τα συντριβάνια, τσιμπήσαμε, ψωνίσαμε και επιστρέψαμε.
  • Και το απόγευμα είχαμε οικογενειακό δείπνο στο πατρικό μου σπίτι (γαριδομακαρονάδα) με απαρτία.
  • Και όπως πάντα, τα μικρά έπαιξαν και έτρεξαν και κρύφτηκαν και ξεκαρδίστηκαν, και αυτή τη φορά παίξαμε και όλοι μαζί "αγαλματάκια ακούνητα" και πραγματικά το διασκεδάσαμε.
  • Μέχρι να φτάσει η ώρα του αποχωρισμού.... Κάθε φορά και πιο δύσκολη. Και αυτή τη φορά οι δακρυσμένες είμασταν η αδελφή μου, οι δύο μου ανιψιές και εγώ. Σε μια σφιχτή αγκαλιά.
  • Ουφ... επιστροφή σπίτι, πακεταρίσματα, καθαρισμοί, συμμαζέματα και ύπνος.
  • Σάββατο πρωί - πρωί ξεκινήσαμε το οδοιπορικό του γυρισμού χωρίς ταλαιπωρίες και καθυστερήσεις.
  • Έτσι, με όλα τα μέσα να είναι στην ώρα τους, αεροπλάνο - τρένο - ταξί, μεσημεράκι είμασταν στην ηλιόλουστη Λωζάνη.
  • Και ναι, τα αγαπημένα μου φυτά εσωτερικού χώρου όχι απλά επιβίωσαν αλλά μεγαλούργησαν! Θυμάστε, τα είχα τοποθετήσει στην μπανιέρα με 2-3 δάχτυλα νερό. Και μεγάλωσαν τόσο! Τι καλά!
  • Ξεκινήσαμε λοιπόν τις τακτοποιήσεις μας και τα ξε-πακεταρίσματα.... Πόσο βοηθάει να επιστρέφεις σε ένα σπίτι που αγαπάς!
  • Πετάχτηκα και ένα γρήγορο σούπερ-μάρκετ για τα απαραίτητα, μαγειρέψαμε, ξεκουραστήκαμε, τοποθετήσαμε και το "νέο" μας φωτιστικό το οποίο ήρθε μεταγραφή από το ελληνικό μας σπίτι και ταίριαξε γάντι στην τραπεζαρία μας.
  • Η Κυριακή ξημέρωσε όμορφη, ζεστή και ηλιόλουστη. Και αποφασίσαμε να αφήσουμε για λίγο τις τακτοποιήσεις και να βγούμε στη λίμνη: ο συνοδοιπόρος για τρέξιμο, ο μικρός με το πατίνι και εγώ με τα rollers (ή rolex όπως τα λέει ο Στέφανος! χιχι).
  • Και ο συνοδοιπόρος αυτονομήθηκε οπότε μείναμε ο Στεφανάκος και εγώ και είχε τόση πλάκα. Γιατί εγώ είμαι αρχάρια στα rollers ενώ εκείνος "επαγγελματίας" στο πατίνι. Οπότε πήγαινε σιγά-σιγά δίπλα μου για να με έχει στο νου του, "Μην ανησυχείς μαμά, μια χαρά τα πας! Εγώ είμαι εδώ αν πέσεις". Μα πόσο γλυκός.
  • Και το μεσημέρι φάγαμε στην όμορφη και χαλαρή αυλή του La Terrasse στο Lutry όπου μας σέρβιρε η πιο όμορφη και γλυκιά σερβιτόρα.
  • "Η καρδούλα μαμά έχει το ίδιο σχήμα με το στήθος σου".
  • Πίσω για μεσημεριανή σιέστα και συνέχεια στις δουλειές και τις τακτοποιήσεις.
  • Και πρώτη φορά ξαπλώσαμε στο κρεβάτι - κουκέτα του Στεφανάκου, εγώ στο κάτω και εκείνος ανέβηκε στο επάνω. Και κάναμε ότι εγώ είμαι το bebe και με έβαλε για ύπνο. "Από πάνω θα είμαι. Να με φωνάξεις ότι χρειαστείς, μη φοβάσαι".
  • Και κοιμήθηκε έτσι ο γλυκός μου για σχεδόν δύο ώρες. Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία.
  • Back to reality Δευτέρα! Ευτυχώς, τουλάχιστον για εμένα, σε πιο ήπιους εργασιακούς ρυθμούς καθώς αρκετοί βρίσκονται ακόμα σε άδεια.
  • Και το απόγευμα, υπό ψιλή βροχή, πήγαμε στο κέντρο της Λωζάνης για περπάτημα και εξερεύνηση.
  • Και κάπως έτσι συνεχίστηκε η εργασιακή εβδομάδα... την Τρίτη λοιπόν είχε Pully το απόγευμα για παγωτό, πατίνια και την εκπληκτική, ξύλινη παιδική χαρά.
  • Τι ήταν αυτό που με βρήκε την Τετάρτη; Ξεκίνησε με πονοκέφαλο το μεσημέρι, συνεχίστηκε με την περίοδο που ήρθε νωρίτερα και ένα γενικότερο πόνο και αδιαθεσία που απλά κορυφωνόταν μέχρι το απόγευμα που απλά το κεφάλι μου ήταν έτοιμο να σπάσει και κανένα παυσίπονο δεν βοηθούσε! Εν τέλει, η κατάσταση εξελίχθηκε σε τροφική δηλητηρίαση -κατά πάσα πιθανότητα- με εμετούς, κρύο ιδρώτα, πόνο σε όλο το σώμα... τι να σας λέω! Χρόνια είχα να νοιώσω τόσο άσχημα! Μετά από ώρες, και αφού το στομάχι μου είχε αδειάσει εντελώς, ηρέμησα λιγάκι και κοιμήθηκα από τις 21.00 πτώμα.
  • Η Πέμπτη ξύπνησε με εμένα να νοιώθω καλύτερα και τον καιρό να είναι βροχερός και φθινοπωρινός.
Καλό σαββατοκύριακο.
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Καλοκαιρινές Διακοπές 2020


Ήρθαν και ήταν υπέροχες -against all odds. Τα εισιτήρια είχαν κλειστεί νωρίς, τόσο νωρίς που ο κορωνοϊός αποτελούσε ακόμα μία μακρινή υπόθεση που απλά δεν μας αφορούσε (πόσο αδαείς είμασταν τον χειμώνα). Τους ανοιξιάτικους όμως μήνες που μπήκαμε όλοι υπό την αβεβαιότητα και την αγωνία του ιού, δεν ξέραμε καν αν θα είμαστε σε θέση να ταξιδέψουμε, πόσο μάλλον να βρεθούμε σε πραγματικές συνθήκες διακοπών. Έτσι, μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχαμε κανονίσει τίποτα πέραν της άφιξής μας στο ελληνικό μας σπίτι. Με τη βελτίωση όμως της κατάστασης σε Ελλάδα και Ελβετία, και αφού φέτος φαινόταν από νωρίς ότι η σύμπνοια με τους φίλους εν Ελλάδι ήταν δύσκολη -έως αδύνατη- αυτονομηθήκαμε και εν τέλει μας βγήκε σε καλό. Ας δούμε όμως τα κύρια συστατικά αυτών των διακοπών.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020

How was your week?


  • Παρασκευή και επίσημα ξεκίνησε η παραμονή μας στην Ελλάδα. Δεν θα πω οι διακοπές -ακόμα- καθώς ήταν εργαζόμενη η Παρασκευή (όπως και η ερχόμενη εβδομάδα) αλλά ήδη ο ήλιος και οι άνθρωποι έκαναν όλη τη διαφορά!
  • Διανυκτέρευσε και η βόρεια γιαγιά οπότε είχε παρέα την Παρασκευή ο Στέφανος για τα lego, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βιβλία.
  • Έτσι, καταφέραμε και τα χωρέσαμε όλα: δουλειές, calls, κουρέματα (το έκανα το μεγάλο βήμα και τσουπ κόπηκε το μαλλί), βόλτες, παιδική χαρά, παγωτά... μέχρι το απόγευμα που συμπληρώθηκε η οικογένεια με την άφιξη του αδελφού και της ανιψιάς μου από Αμερική.
  • Έτσι, τα 3 ξαδελφάκια και τα 3 αδελφάκια αντάμωσαν ξανά, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο! Πω πω!
  • Και έχουν αλλάξει τόσο και τα τρία! Πιο ψηλά, πιο ανεξάρτητα, πιο πλούσια σε εμπειρίες, πιο εκφραστικά!
  • Και τα μικρά ξεκίνησαν λίγο αμήχανα αλλά πολύ σύντομα έτρεχαν στο σαλόνι, κρυβόντουσαν, μας μαγείρευαν σούπες, χοροπηδούσαν στα κρεβάτια και ξεκαρδίζονταν από τα γέλια -και από ευτυχία.
  • Παράλληλα, οι μεγάλοι αφού φάγαμε το γιουβέτσι που είχε παραγγείλει ο αδελφός, είχαμε τόσα να πούμε. Και ήταν τόσο όμορφα και απλά και εύκολα.
  • Και η θερμοκρασία είναι όπως πρέπει -τουλάχιστον για εμάς ερχόμενοι από την πιο κρύα Ελβετία. Έχει ζέστη (τόση ώστε να προσμένεις να μπεις στη θάλασσα και να παραμένεις με το σορτς όλη μέρα) αλλά όχι ασφυκτική. Τουλάχιστον όχι ακόμα.
  • Και το Σάββατό μας ήταν υπέροχα καλοκαιρινό!
  • Από νωρίς το μεσημέρι μέχρι αργά το απόγευμα είχαμε απαρτία οι 4 οικογένειες στo Xavier's Beach House στην Πλαζ της Βούλας. 
  • Έτσι, κάτω από την καμπάνα μας καθίσαμε ώρες και ο Xavier μας περιποιήθηκε δεόντως!
  • Και τα μικρά μπήκαν και βγήκαν στη θάλασσα εκατό φορές! Κάθε φορά με άλλη σύνθεση, άλλο γονιό και γιαγιά και άλλα παιχνίδια. 
  • Και φάγαμε, και ήπιαμε, και τα είπαμε, και χαλαρώσαμε, και απολαύσαμε ήλιο και μουσική και την -ευρύτερη- οικογένεια.
  • Για 1-2 ωρίτσες ξέκλεψε και έναν υπνάκο ο Στεφανάκος, στην αρχή στην αγκαλιά μου και μετά στην ξαπλώστρα, να του φυσά ο αέρας τα μαλλιά και να ακούει τα beats από το ηχείο. Εξαιρετικά.
  • Την Κυριακή σειρά είχαν τα Βόρεια Προάστια. Έτσι το μεσημέρι φάγαμε με την Κηφισιώτισσα γιαγιά έξω, ξεκουραστήκαμε και παίξαμε λιγάκι στο σπίτι της, και το απόγευμα συναντήσαμε τον νονό στον ανακαινισμένο, αριστοκρατικό κήπο του εστιατορίου NATU στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας -Γουλανδρή.
  • Δευτέρα και ξεκίνησε η ελληνική, εργασιακή μας εβδομάδα.
  • Και το μεσημεράκι η γιαγιά και ο παππούς πήραν και τα 3 εγγόνια και ξεχύθηκαν στις θάλασσες!
  • Πρωτόγνωρο να είμαστε τόσες ώρες χωρίς τον Στεφανάκο.
  • Και εννοείται τα πέρασαν υπέροχα και επέστρεψαν απόγευμα πια μετά από βουτιές, φαγητά, ύπνους και παιχνίδια.
  • Και αφού συμμαζευτήκαμε, πλυθήκαμε, ανασυγκροτηθήκαμε, ξανασυναντηθήκαμε όλοι στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού για να συνεχίσουν το παιχνίδι τα μικρά (πόσες ώρες μπορούν να παίζουν κρυφτό;) και να συνεχίσουμε εμείς τις συζητήσεις.
  • Τρίτη και η ημέρα γέμισε με τόσα! Έτσι, εκτός από τις κλασικές δουλειές - εργασίες μας, χώρεσε και ένα πεντικιούρ, και ένα γρήγορο σούπερ-μάρκετ και απογευματινό μπάνιο στη Βούλα.
  • Είναι το απογευματινό μπάνιο μαγικό! Το νερό είναι πιο ζεστό, ο κόσμος λιγότερος, ο ήλιος πιο γλυκός και η θέα της δύσης του πάνω από τη θάλασσα απλά ακαταμάχητη!
  • Έτσι παραμείναμε ώωωρες, με τα μικρά να μπαινοβγαίνουν (χωρίς να κρυώνουν αυτή τη φορά), να μπουγελώνονται, να κάνουν βουτιές και κόλπα, να τρέχουν πάνω-κάτω στην παραλία (jogging!), να φτιάχνουν παγωτά από άμμο και τελικά να αναχωρούμε κατά τις 20.00.
  • Και το βράδυ ο συνοδοιπόρος είχε έξοδο με τους Χαλανδρέους (Χαλάνδρι δεν πρέπει να μένει κανείς, απλά είναι μια αντροπαρέα που συναντιέται κάθε Τρίτη στο Χαλάνδρι) και εγώ έμεινα σπίτι.
  • Τετάρτη και το multitasking συνεχίστηκε με δουλειές και επίσκεψη στα βόρεια ξαδελφάκια αυτή τη φορά! Εκεί μείναμε ώρες και περάσαμε υπέροχα! Ψήσαμε, φάγαμε, συζητήσαμε, αναλύσαμε, παίξαμε.... Και τα μικρά ξεσάλωσαν! Μέχρι κράνος έβαλε ο Στεφανάκος για να τον κάνουν βόλτες + σούζες με το μικρό ποδηλατάκι τα μεγαλύτερα ξαδέλφια του.
  • Και έφτασε 20.00 και ακόμα έπαιζαν και έτρεχαν στην πυλωτή.
  • "Γιατί να φύγουμε; Δεν μπορώ να μείνω εδώ;"! Το ακούσαμε και αυτό! Και είπαμε να κανονίσουμε διανυκτέρευση να δούμε και στην πράξη πώς θα πάει.
  • Και την Πέμπτη κατάφερα να συναντήσω την αγαπημένη -πρώην συνάδελφο Ναταλία που είχα να δω από το περσινό καλοκαίρι! Και τα είπαμε ήσυχα και ωραία οι 2 μας κάτω από τον Γλυφαδιώτικο ήλιο.
  • Και το βράδυ είχαμε οικογενειακό δείπνο στο αγαπημένο Bella Vespa το οποίο εξελίχθηκε σε μίνι πάρτυ έκπληξη!
  • Βλέπετε, τα γενέθλια μου είναι τέλη Αυγούστου και πάντα, προ και μετά Ελβετίας, οι πιο κοντινοί μου είναι σε διακοπές.
  • Έτσι, ενόψει των φετινών σημαδιακών γενεθλίων, ο συνοδοιπόρος κανόνισε να μαζευτούμε οι πιο κοντινοί, να φάμε και να πιούμε, να αγκαλιαστούμε, να με γεμίσουν αγάπη και ευχές και να ανταμώσουμε όπως παλιά!
  • Ηταν τόσο όμορφα! Ευχαριστώ! Ευγνώμων!

Καλό Σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2020

How was your week?

  • "Μαμά, εγώ συχνά σκέφτομαι πότε θα πάμε στο Μαϊάμι.": ο Στέφανος το πρωί της Παρασκευής.
  • Όμορφη, ηλιόλουστη ήταν Παρασκευή και το απόγευμα υποδεχτήκαμε για ένα apero την μεσίτρια Laura από την οποία αγοράσαμε το σπίτι. Και ήταν όπως πάντα πολύ γλυκιά! Και ήπιαμε τα κρασιά μας, τσιμπήσαμε τις μπρουσκέτες μας, περιηγηθήκαμε στο σπίτι και μας υποσχέθηκε ότι θα μας στείλει και tips της περιοχής καθώς είναι γέννημα - θρέμα από εδώ.
  • Και το βράδυ, όπως προβλεπόταν, έριξε μια καταιγίδα! Πω πω!
  • Σάββατο και το Α' μέρος το περάσαμε σπίτι με χαλαρό πρωινό και δουλειές, και το μεσημέρι επισκεφθήκαμε τους φίλους στην Bienne.
  • Εκεί μαγειρέψαμε γαριδομακαρονάδα, τα μικρά έπαιξαν, εμείς τα είπαμε και το απόγευμα βγήκαμε για μεγάλη βόλτα προς τη λίμνη, με στάση στο αγαπημένο Restaurant La Peniche όπου μείναμε ώρες, στην αρχή με σπιτικά ice tea και παγωτά για τα μικρά, και μετά με ελαφρύ τσίμπημα. Καθ' όλη τη διάρκεια, τα αγοράκια έπαιξαν εξαιρετικά στη μικρή παιδική χαρά και δίπλα στη λίμνη.
  • Και στο γυρισμό, τα μικρά δεν ήθελαν να αποχωριστούν! Ανεβήκαμε λοιπόν πάλι πάνω για λίγο και εν τέλει φτάσαμε πίσω σπίτι μετά τις 22.00 -εννοείται με τον μικρό να κοιμάται στο αυτοκίνητο.
  • Την Κυριακή αποφασίσαμε να την περάσουμε σπίτι και για να ξεκουραστούμε λιγάκι και για να προχωρήσουμε κάποιες δουλειές.
  • Έτσι κάναμε την κηπουρική μας (που ποτέ δεν τελειώνει), βγάλαμε τις βαλίτσες, καθαρίσαμε, μας μαγείρεψε ο συνοδοιπόρος εξαιρετικές παπαρδέλες με κιμά, φάγαμε πρώτη φορά έξω στη βεράντα, απολαύσαμε ήλιο, βιντεοκλήσεις με τους αγαπημένους μας και ηρεμία.
  • "Πάρα πολύ θα μου λείψουν οι άλλοι φίλοι μου και οι δάσκαλοί μου από το μικρό σχολείο".... ο γλυκός μου ο Στεφανάκος συνειδητοποιώντας ότι δεν θα τους ξαναδεί.
  • Και εκεί που δεν το περιμένεις, στη μέση του πουθενά, σε ένα τόσο δα μικρό σούπερ-μάρκετ, να' σου τα ελληνικά -και θεϊκά- Caprice! Τα εντόπισε ο συνοδοιπόρος και μας τα έφερε έκπληξη!
  • Δευτέρα και ξεκίνησε επίσημα η περίοδος του "δεν θα μπουν άλλα πλυντήρια πριν τις διακοπές οπότε φοράω ότι δεν έχω φορέσει 3 χρόνια τώρα"! χιχι
  • Και οι δουλειές πολλές! Εντός και εκτός δουλειάς!
  • Και το μεσημεράκι κοιμήθηκε μόνος του ο μικρός στο καναπεδάκι του!
  • Και κάναμε και τα ακροβατικά μας την Δευτέρα προσπαθώντας να αραιώσουμε λιγάκι την "ζούγκλα" που έχουμε στον κήπο.
  • Την Τρίτη το πρωί είχαμε και το πρώτο ραντεβού με τη νέα μας παιδίατρο!
  • Και βεβαίως το είχαμε συζητήσει με τον Στεφανάκο και το πρωί ετοιμάστηκε μες στη χαρά.
  • Και όλα πήγαιναν ιδανικά μέχρι να μπούμε στην αίθουσα όπου προφανώς ντράπηκε και "κλείστηκε". Ευτυχώς είχαμε πολλά γραφειοκρατικά και πολλές ερωτήσεις προς εμάς τους γονείς οπότε πήρε τον χρόνο του ο Στέφανος και στο Β' Μέρος, με υπομονή και καλή διάθεση από την γιατρό, συνεργάστηκε και ολοκληρώθηκε με επιτυχία αυτό το πρώτο ραντεβού.
  • Και μέσα στη μέρα, κάναμε ένα διάλειμμα ο Στεφανάκος και εγώ και πεταχτήκαμε μέχρι τη Λωζάννη για μικρά δωράκια ενόψει του ταξιδιού μας στην Ελλάδα.
  • Πρώτη φορά με μάσκα καθώς πλέον είναι υποχρεωτική και στα καταστήματα.
  • Και τις τελευταίες ημέρες (μη σας πω εβδομάδες) παρακολουθούμε το Mars. Πρόκειται για μία σειρά του National Geographic η οποία είναι ένα μείγμα ντοκυμαντέρ (με πραγματικά γεγονότα, συνεντεύξεις, επιστημονικές αναλύσεις, ιστορικά στοιχεία) και μυθοπλασίας (πώς φαντάζονται ότι θα εξελισσόταν μία αποστολή στον Άρη το 2033).
  • Έχει πολύ ενδιαφέρον, ειδικά για κάποιους σαν εμένα που δεν έχουν παρακολουθήσει στενά τις διαστημικές εξελίξεις, παρουσιάζοντας το όνειρο και τη φιλοδοξία από τη μία αλλά και την σκληρή πραγματικότητα από την άλλη.
  • Ένα θα σας πω: είδα στον ύπνο μου ότι είχαμε φτάσει στο αεροδρόμιο της Αθήνας, μας έκαναν το τεστ και βγήκα θετική στον κορωνοϊό και έπρεπε να περάσω όλες τις διακοπές μόνη στο σπίτι μου. Πραγματικός εφιάλτης! Τι ζούμε!
  • Η Τετάρτη μας γέμισε με ένα σωρό δουλειές! Επαγγελματικές, οικιακές, ταξιδιωτικές.... Είχαμε λοιπόν πακεταρίσματα, τακτοποιήσεις, καθαριότητες ενόψει του πολυ-αναμενόμενου ταξιδιού μας.
  • Έτσι, ξημέρωσε η Πέμπτη και από τις 07.45 είμασταν στους δρόμους (οι 3 μας και οι 4 βαλίτσες μας) μέχρι περίπου τις 17.00 όπου και αφιχθήκαμε στο πατρικό μου σπίτι στην Βούλα Αττικής!
  • Ταξί - τρένο - περπάτημα - αεροπλάνο - αυτοκίνητο για να ενωθεί το Belmont με την Βούλα. Και όλα αυτά με υποχρεωτική μάσκα.
  • Τα πήγαμε όμως εξαιρετικά, ο Στεφανάκος είχε αναλάβει την βαλίτσα του με τον Mickey, όλα τα ΜΜΜ ήταν στην ώρα τους και στο αεροδρόμιο όλα ήταν κάπως πρωτόγνωρα αλλά όχι πιο κουραστικά.
  • Τρεις ώρες πτήση, με ένα αεροπλάνο σχεδόν πλήρες, με πρόσωπα κρυμμένα πίσω από μάσκες αλλά διατηρώντας μια ηρεμία, με τον μικρό να κρυφο-παρακολουθεί μια παιδική ταινία από το tablet του μπροστινού κοριτσιού και άφιξη χωρίς επιπλοκές.
  • Έτσι, το απόγευμα ενώθηκαν οι 3 οικογένειες, φάγαμε κεφτεδάκια με αμπελοφάσουλα που είχαμε παραγγείλει, αγκαλιαστήκαμε (ω ναι!) και ο μικρός δεν σταμάτησε να παίζει με όλους, να εξιστορεί και να φιλάει την Αρτεμούλα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

How was your week?

  • Αυτό πρέπει να ήταν το πρώτο μας, πραγματικά καλοκαιρινό πσκ!
  • Την Παρασκευή, μετά από τις δουλειές μας, κατηφορίσαμε παραλήμνια, αυτή τη φορά στην περιοχή του Ouchy.
  • Εκεί ο μικρός ενθουσιάστηκε με το τεράστιο, ξύλινο καράβι με τις τσουλήθρες και τις γέφυρες, εμείς χαλαρώσαμε λιγάκι, περπατήσαμε, θαυμάσαμε και επιστρέψαμε.
  • "Είδες μαμά πόσο γρήγορα πηγαίνει αυτό το αυτοκίνητο; Σαν τα πόδια μου!".
  • Και το Σάββατο είχαμε οικογενειακή εκδρομή στην περιοχή του Montreux.
  • Επειδή φτάσαμε όμως μεσημέρι, ξεκινήσαμε με στάση για φαγητό στην όμορφη terrace του εστιατορίου Le Pavois. Αν δεν το είχαμε ψάξει, δεν θα μας γέμιζε το μάτι γιατί ανήκει σε ένα ξενοδοχείο που είναι λίγο 80s αισθητικής.
  • Η μεγάλη του όμως βεράντα μας αντάμειψε, και το φαγητό επίσης.
  • Έτσι, γεμάτοι και χορτάτοι συνεχίσαμε με το Chateau de Chillon που τόσο καιρό θαυμάζαμε αλλά ποτέ δεν είχαμε επισκεφθεί.
  • Πρόκειται για το Νούμερο #1 σε επισκεψιμότητα, Ελβετικό Κάστρο. Πραγματικά μεγαλόπρεπο, σε μια εντυπωσιακή τοποθεσία πάνω στη λίμνη - στο κέντρο της Swiss Riviera.
  • Και μπαίνοντας μέσα συνειδητοποιείς το πραγματικό του μέγεθος και πώς ήταν τελικά φτιαγμένα τα κάστρα, γεμάτα καταπακτές, κρύπτες, μυστικούς διαδρόμους, λαβυρίνθους και ... φυλακές.
  • Να σας πω την αλήθεια, η αίσθηση σε κάποια μέρη του κάστρου ήταν πολύ περίεργη (τουλάχιστον για εμένα) καθώς σε φέρνει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα (δηλαδή τους απαγχονισμούς, τις φυλακές, τα βασανιστήρια...). 
  • Το περάσαμε όμως ελαφρά αυτό το μέρος και επικεντρωθήκαμε στη μαγευτική θέα (ειδικά από τις πολεμίστρες), στα πλακόστρωτα δρομάκια και στους εντυπωσιακούς πύργους.
  • Απόγευμα πια, μετά από πολύ περπάτημα, επιστρέψαμε σπίτι για να ανασυγκρότηση.
  • Και την Κυριακή, αφού ξύπνησε ο μικρός εκεί κατά τις 07.00 και τον πήραμε στο κρεβάτι μας, συνέβη το κοσμοϊστορικό γεγονός της οικογενειακής αφύπνισής μας στις 09.15! Τι δώρο!
  • Και το μεσημέρι είχαμε δεύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός αφού καταφέραμε -επιτέλους- να κάνουμε το πρώτο μπάνιο της χρονιάς!
  • Ο ενθουσιασμός και των τριών μας δεν περιγράφεται.
  • Έτσι, επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά την πλαζ του γειτονικού μας Pully που αποτελεί μία καταπράσινη έκταση, με 3 πισίνες, 1 εστιατόριo, πρόσβαση στη λίμνη μέσω μιας εξέδρας και αρκετές αθλοπαιδιές.
  • Βρήκαμε λοιπόν την ωραία μας σκιά κάτω από την μουριά και για 4-5 ώρες μπαινοβγαίναμε στις παιδικές πισίνες με τον Στεφανάκο (μαζί και εναλλάξ), παίζαμε μπάλα στο γρασίδι, φτιάχναμε cupcakes στην άμμο, φάγαμε την πίτσα μας, ήπιαμε τις μπύρες μας και απολαύσαμε ήλιο.
  • Και ο μικρός, κλασικά, δεν χόρταινε το νερό! Μετά όμως από μόλις λίγα λεπτά, γινόταν πάλι μωβ και έτρεμε. Φτου και από την αρχή λοιπόν να βγει, να ζεσταθεί λίγο, για να ξαναμπεί δριμύτερος!
  • Και δώστου βουτιές και νεροπίστολα και μπάλες και γνωριμίες με άλλα παιδάκια. Τρισευτυχισμένος!
  • "Πόσο ωραία ήταν μαμά στις πισίνες. Περιμέναμε τόσο καιρό πώς και πώς να πάμε!"
  • Κλείσαμε και τις καλοκαιρινές μας διακοπές! Την ελληνική μας εξόρμηση δηλαδή. Και αυτή τη φορά προορισμός μας θα είναι η Σέριφος!
  • Και η εργασιακή εβδομάδα ήταν πολύ - πολύ busy! Πω πω! Έκρηξη calls και παρουσιάσεων και αναλύσεων και προτάσεων και μπερδεμάτων και πιέσεων.....
  • Την Τρίτη όμως το απόγευμα υποδεχτήκαμε στο Lutry έλληνες φίλους που μένουν στη Λουκέρνη τόοοσα χρόνια τώρα χωρίς όμως να έχουμε καταφέρει να συναντηθούμε σε ελβετικό έδαφος. Τον Σταύρο και την Τζοβάννα, οι οποίοι έκαναν μίνι διακοπές καθώς τα κορίτσια τους βρίσκονται σε κατασκήνωση.
  • Και πήραμε τα παγωτά μας, κάναμε πατίνι, περπατήσαμε πολύ, συζητήσαμε πολύ, γελάσαμε πολύ, και συνεχίσαμε με μπύρες και ακόμη περισσότερες συζητήσεις... και ο Σταύρος με τον Στέφανο έβγαλαν παπούτσια και μπήκαν στη λίμνη και μετά -όπως ήταν αναμενόμενο- ο Στέφανος συνέχισε κανονικά με μαγιώ.
  • "Άντε ψηλέ, κάνε και εσύ λίγο πατίνι." ο Στέφανος στον Σταύρο! Ταίριαξαν τόσο πολύ!
  • Ανανεώσαμε το ραντεβού για μετά τις διακοπές, στη Λουκέρνη αυτή τη φορά.
  • Τετάρτη και Πέμπτη γεμίσαμε με ήλιο και δουλειές στο σπίτι και μαγειρικές και παγωτά στην βεράντα και κηπουρικές και βιντεοκλήσεις με τις οικογένειες.
  • Και την Πέμπτη το βράδυ αποχαιρετίσαμε την αγαπημένη μας συνάδελφο Barbora η οποία μετά από 1,5 περίπου χρόνο στα γραφεία της Λωζάνης επιστρέφει στην πατρίδα της την Σλοβακία.
  • Έτσι, μαζευτήκαμε στον όμορφο κήπο ενός άλλου συναδέλφου, φάγαμε σπιτικό Σλοβάκικο -εξαιρετικό- φαγητό, αναπολήσαμε, συγκινηθήκαμε, γελάσαμε, παίξαμε και αγκαλιαστήκαμε σφιχτά. Καλή αντάμωση αγαπημένη Barbora!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα




Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Πόσο θα 'θελα μια μέρα να σου μοιάσω


Να ξυπνώ με το ίδιο, λαμπερό, αγνό χαμόγελο κάθε πρωί και να πετάγομαι από το κρεβάτι έτοιμη να κατακτήσω τον κόσμο.

Να τρώω λίγο, να πίνω πολύ νερό και να μην σταματώ να κινούμαι.

Να χορεύω με ότι μουσική και αν ακούσω (πραγματικά σαν να μη με κοιτά κανείς), με πάθος και ένταση, παρακινώντας παράλληλα όλους να με ακολουθήσουν.

Να φτιάχνω κόσμους θαυμαστούς με 2 lego και 2 κουκλάκια.

Να κάνω σφιχτές - σφιχτές αγκαλιές και "τσικι-μπλίκι" δικής μου εφεύρεσης (όπου τα πρόσωπά μας ενώνονται σε βαθμό που δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις!).

Να τρέχω στη λίμνη και στη θάλασσα και να μην κοντοστέκομαι ούτε λεπτό, ακόμα και όταν το νερό είναι πάγος.

Να γεμίζω σοκολάτες στο πρόσωπο και χυμούς στις μπλούζες και απλά να μην με νοιάζει.

Να βάζω "γκαζίνα" για να πάει σφαίρα το πατίνι μου.

Να νοιώθω τέτοια αυτοπεποίθηση με ότι και αν καταπιάνομαι (από τα lego και τα puzzles μέχρι το τένις και τα μαστορέματα) ενώ παράλληλα ενθαρρύνω και τους άλλους για να κατακτήσουμε μαζί τις νέες "κορυφές".

Να είμαι εκεί, ανεκτίμητος βοηθός σε όποιο εγχείρημα (από τη συναρμολόγηση των επίπλων και τις μεταφορές, μέχρι τις μαγειρικές και την καθαριότητα).

Να έχω τέτοια ενέργεια που να χρειάζεται να χοροπηδώ ακόμα και όταν παρακολουθώ την αγαπημένη μου σειρά.


Να ξέρω όλους τους Μικρούς Κυρίους και τις Μικρές Κυρίες απέξω.

Να διακρίνω ένα διαστημόπλοιο στο ταπεινό ξυλαράκι που μαζέψαμε από την παραλία και να φτιάχνω τάρτες με φράουλα χρησιμοποιώντας πετραδάκια και άμμο.


Να προσπαθώ ξανά και ξανά για να καταφέρω να κάνω την κωλοτούμπα μου ίσια, γνωρίζοντας ότι θα τα καταφέρω (πού θα πάει!).


Να μη ντρέπομαι να ζητήσω βοήθεια, παρακολουθώντας με προσοχή τις οδηγίες ώστε την επόμενη φορά να μην τις χρειαστώ.


Να ξεκαρδίζομαι παρακολουθώντας τις περιπέτειες των μικρών μου ηρώων.

Να βρίσκω ευφάνταστους τρόπους να μεταμορφώσω τα καθημερινά αντικείμενα σε μαγικά (από την πετσέτα - μπέρτα μέχρι τις κάλτσες - γάντια του μποξ).

Να διεκδικώ μέχρι τέλους αυτό που ποθώ.

Να κοιτώ μες στα μάτια και να λέω "Σ' αγαπώ τόοοοσο, όσο όλη η πόλη".

Να μαθαίνω κάθε λεπτό απλά παρατηρώντας και ρωτώντας.

Να μη φοβάμαι να ρωτήσω.

Να αναγνωρίζω ενστικτωδώς αυτά που πραγματικά αξίζουν -τα παιχνίδια, τα γέλια, ένα σοκολατένιο αβγουλάκι, δυο σφιχτές αγκαλιές, ένα καινούργιο βιβλίο και το μεγαλύτερο καράβι lego του κόσμου όλου.

Να απολαμβάνω το κάθε τι μικρό και καθημερινό, ξανά και ξανά, σαν να το ζω για πρώτη φορά.

Να πέφτω αλλά αμέσως να χαμογελώ φωνάζοντας "είμαι καλά!".

Να ενθουσιάζομαι με κάτι τόσο μαγικό όσο ένα χαντζαπλάστ.

Να είμαι ξεκάθαρος στο τι μου αρέσει και τι όχι αλλά παρόλα αυτά να έχω την τόλμη να δοκιμάσω (και ας είναι η εκατοστή φορά που τρώω ντομάτα απλά για να επιβεβαιώσω ότι δεν μου αρέσει).

Να είμαι ο εαυτός μου.

Αχ, πόσο θα 'θελα μια μέρα να σου μοιάσω....

Θα μεγαλώνω, θα μεγαλώνω μ' έναν κόμπο στο λαιμό 
Που κάποτ' έλεγα τον κόσμο πως θ' αλλάξω 
Μα μεγαλώνοντας αλλάζω εαυτό 
Και πόσο θα ’θελα μια μέρα να σου μοιάσω

Θα μεγαλώνεις, θα μεγαλώνεις μες στη ζωή να πολεμάς 
Θα μεγαλώνεις και τον κόσμο θα αλλάζεις 
Θα μεγαλώνω και θυμό μη μου κρατάς 
Που κάθε μέρα λίγο λίγο θα μου μοιάζεις




ανδριάνα

ΥΓ. Οι στίχοι προέρχονται από το τόσο όμορφο και συγκινητικά αληθινό τραγούδι της Ρίτας Αντωνοπουλου "Μεγαλώνω" που άκουσα μέσω του φίλου Γιώργου -musicspins.

Αρχειοθήκη LifeLikes