Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

How was your week?

  • Την Παρασκευή καλωσορίσαμε άλλη μία μικρή μας φίλη, την Άννα - Μαρία. Γεννήθηκε εκεί γύρω στα 3.400, ήσυχη - ήσυχη, με το μαλλί της και τα μακριά της νύχια.
  • Και στην ιδιωτική κλινική που γεννήθηκε αντί για το κλασικό βραχιολάκι με το όνομα, της έφτιαξαν βραχιολάκια με χάντρες, ένα για το όνομα και ένα για το επίθετο. 
  • Έτσι, το απογευματάκι κάναμε οικογενειακή επίσκεψη στο μαιευτήριο της Bienne για να δούμε τους φίλους και μετά την γνωστή μας στάση για πίτσα.
  • Πόσο όμορφο, πόσο γεμάτο, πόσο ηλιόλουστο σαββατοκύριακο!
  • Και φτιάξαμε ένα πρόγραμμα από αυτά που γεμίζουν με υπερηφάνεια έναν Παρθένο!
  • Ξεκινήσαμε το Σάββατο με μαγείρεμα (μπήκε στον φούρνο το κοτόπουλο που λουζόταν με την μαρινάδα από το προηγούμενο βράδυ), κοντινή βόλτα για 2-3 γρήγορες αγορές (αγόρασαν τα αγόρια και το πρώτο τους κοινό βιβλίο Panini ενόψει του Μουντιάλ 2018 στη Ρωσία, ξέρετε αυτό με τα αυτοκόλλητα των ομάδων), επιστροφή σπίτι για να κλείσουμε τον φούρνο, αναχώριση για το κέντρο και καφέ στο Beau Rivage, επιστροφή σπίτι για να κοιμηθεί το μικρό αγόρι, αναχώριση δική μου για την Bienne και την μικρή Άννα - Μαρία με τους γονείς της, επιστροφή σπίτι και στα αγόρια που είχαν κοιμηθεί, είχαν φάει και έπαιζαν ωραία, lemon pie που είχα υποσχεθεί στη Ρόζα και άφιξη στους γειτόνους το απόγευμα για πίτσα, κους - κους πριν τις Πασχαλινές αναχωρήσεις, μουσικές και γέλια.
  • Με μια ανάσα πέρασε αυτό το Σάββατο και μας γέμισε ήλιο, αγάπη, ξεγνοιασιά και φίλους.
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε εξίσου όμορφη!
  • Μαγειρέματα πάλι (υπερωρίες ο φούρνος!) για να φτιάξω το κέικ που λιγουρεύτηκε ο συνοδοιπόρος και αναχώριση το μεσημεράκι για Βέρνη.
  • Ο μικρός κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και ξύπνησε με την άφιξή μας στον μικρό ζωολογικό κήπο (που στην ουσία είναι μια ανοιχτή φάρμα με γουρουνάκια να περπατούν ανάμεσα στους ανθρώπους και κατσικάκια να απολαμβάνουν τα χάδια των παιδιών).
  • Ο Στεφανάκος δε χόρταινε τα ζωάκια, πήγαινε πάνω - κάτω για να τα δει όλα, σκαρφάλωνε στην εκπληκτική, ξύλινη κατασκευή στον παιδότοπο δίπλα, ανεβοκατέβαινε στις γεφυρούλες και απολάμβανε τον ήλιο.
  • Το ίδιο και εμείς!
  • Μεσημεριανό, ελαφρύ φαγητό στο εστιατοριάκι στο κέντρο της Βέρνης με την μικρή αυλή που όλο ζηλεύαμε και ποτέ δεν είχαμε καταφέρει να κάτσουμε, και στάση για σπιτικό γαλακτομπούρεκο στους φίλους στην Bienne.
  • Και την Δευτέρα επισκεφθήκαμε μία άλλη μικρή μας φίλη που μετρά 3 μήνες ζωής, την Αλίκη! Και τα είπαμε με την μαμά Αλεξάνδρα, και ο Στεφανάκος έπαιζε ανενόχλητος με τα αυτοκινητάκια και τα κουζινικά, και ανεβοκατέβαινε τις σκάλες, και συναντούσε για πρώτη φορά δεινόσαυρους. Και εμείς, βρήκαμε απίστευτες - κοινές αναφορές, αυτές που βλέπεις μόνο σε ταινίες. Μα πόσο μικρός είναι αυτός ο κόσμος. Από την Ελβετία βρεθήκαμε στην Ελλάδα, και μετά στην Κεφαλονιά, και μετά στο Ληξούρι και μετά στα Λέπεδα και μετά στην εκκλησία της Αγ. Άννας!
  • Και το βράδυ κοιμήθηκα με βαρύ κεφάλι και την Τρίτη ξύπνησα "κάπως".
  • Και του λέω: "Πονάνε τα κοκκαλάκια μου Στεφανάκο" και τρέχει να χαϊδέψει το κοκκαλάκι που φορούσα στα μαλλιά.
  • Το στομάχι μου διαμαρτύρεται εδώ και κανά - δυο εβδομάδες. Σποραδικά και χωρίς να καταλάβω ακόμα την πηγή του κακού. Χχχχμμμ....
  • Πέφτει η βροχή..... non-stop την Τετάρτη με συννεφιά και ψυχρούλα.
  • Και αφού κοιμήθηκε με τα χίλια ζόρια ο μικρός, και πήγε χαρούμενος - χαρούμενος να συναντήσει την Νινίνα στον παιδικό σταθμό, επέστρεψα σπίτι για την yoga που ανέβαλα όλη την εβδομάδα, ένα λεπτομερές video call με την Λονδρέζα Αθηνά, επικοινωνίες με τους Αθηναίους για τις συναντήσεις της ερχόμενης εβδομάδας και λίστες!
  • Δεν υπάρχει κάτι που να μην το ωφελεί λίγη yoga. Στομάχι; Μέση; Πονοκέφαλος; Συνάχι; Αυπνία; 
  • Και την Πέμπτη, για να εξισορροπήσει η μεσημεριανή ταλαιπωρία, μας έκανε το χατήρι ο μικρός και κοιμήθηκε στο 10λεπτο! Αφού βέβαια είχαμε παίξει μπάλα, είχαμε απλώσει τα ρούχα, είχαμε διαβάσει τα παπάκια (τον donald δηλαδή με τα ανίψια του),   είχαμε ζωγραφίσει και είχαμε αγκαλιαστεί 100 φορές.
  • Και με τον συνοδοιπόρο ζωγραφίζουν το αποτύπωμα του χεριού του Στέφανου και ενθουσιάζεται.
  • Και ενώ βλέπαμε το αγαπημένο μας Μοντεσοριανό βιβλίο, με ρωτάει τι είναι αυτό (κλασικά, 100 φορές σε κάθε σελίδα), του λέω "βούτυρο" και μου δείχνει το κούτελό του! Μα τι συνειρμούς κάνει αυτός ο εγκέφαλος! Και πόσο πίσω πηγαίνει! Θυμήθηκε τότε που είχε πέσει και είχε κάνει καρούμπαλο και του είχα βάλει βούτυρο για να περάσει! Το ξέρετε το κόλπο με το βούτυρο ε; Κάνει θαύματα.
  • Και το απόγευμα που έφυγε νωρίτερα ο συνοδοιπορος από τη δουλειά λόγω καθολικής Μ. Πέμπτης, και ονειρευόμουν burger (μα πόσους μήνες το λέω!), πήγαμε και η κουζίνα τελικά δεν λειτουργούσε πριν τις 18.00! Ουφ..... Φάγαμε κάτι στα γρήγορα και πήγα να παραλάβουμε το φυστίκι το οποίο μόλις είχε ανεβάσει δέκατα.
  • Πάει λοιπόν και η επίσκεψη που υπολογίζαμε στη μικρή Άννα - Μαρία.
  • Από διάθεση πάντως ήταν μια χαρά οπότε αναμένουμε να δούμε πώς θα ξημερωθούμε.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

SaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSave
SaveSave
SaveSave

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

All that glitters...


... is gold! Γιατί ότι και αν σας πω για το συγκεκριμένο σπίτι στη Μελβούρνη, αυτή τη χρυσή κουζίνα εσείς θα κοιτάτε και θα θυμάστε! Όπως και εγώ! Μα είναι συγκλονιστική! Δεν είναι; Είναι το statement piece όλου του σπιτιού. Και ας είναι και τα υπόλοιπα δωμάτια εξίσου όμορφα. Δεν μπορείς να πάρεις όμως τα μάτια σου από πάνω της. Και είναι φτιαγμένη από χαλκό! Και αντίστοιχα στοιχεία χαλκού έχουν χρησιμοποιήσει και στα περιγράμματα στις εσωτερικές πόρτες και στις ντουλάπες. Για να υπάρχει μία αρμονία και ομοιογένεια σε όλο το σπίτι χωρίς όμως υπερβολές. 

Αφού λοιπόν ξεπεράσουμε αυτό το υπέροχο θέαμα, που λίγοι χώροι και λίγοι άνθρωποι μπορούν να υποστηρίξουν θεωρώ, προχωράμε στο υπόλοιπο σπίτι το οποίο σε αντίθεση με την κουζίνα κινείται σε πιο ήσυχους, διακριτικούς και minimal τόνους. Με κυρίαρχο το λευκό και το γκρι, έντονα υλικά όπως το μάρμαρο και τους γρανίτες (δείτε και την εσωτερική, μαύρη σκάλα), ψηλά ταβάνια, τεράστια παράθυρα που φέρνουν τη φύση και τις βεράντες μέσα και χτιστούς τοίχους. Είναι ένα εντυπωσιακό σπίτι!





Πηγή: This is glamorous

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή με δημουργική απασχόληση στο Α' μέρος, ύπνο + φαγητό το μεσημεράκι, και βόλτα με πατίνι στο Β' μέρος, γρήγορη συνάντηση με τα κορίτσια για ένα "γεια" και επιστροφή σπίτι για οικογενειακό reunion.
  • Απογευματινή επίσκεψη στο εμπορικό για μικρές δουλειές, αγορά καπέλου στον μικρό (που δεν έλεγε να το βγάλει), αγορά μικρών γλυκών για εμάς, παιχνίδι και επιστροφή.
  • Οι μικρές απολαύσεις της ζωής! Την είδα, το σκέφτηκα 2 ολόκληρα λεπτά, και την αγόρασα.
  • Ο λόγος για την βαφλιέρα! Εντάξει, βοήθησε που ήταν και εξευτελιστική η τιμή.
  • Και το Σάββατο είχαμε waffles για πρωϊνό. Με maple syrup. Ξέρετε, διαιτητικά!
  • Τουλάχιστον το μείγμα το έκανα με λάδι αντί για βούτυρο. Ναι, κάτι χάνει αλλά σίγουρα και κάτι κερδίζει. Μια χαρά ήταν τελικά, γευστικότατο και αφράτο. Το απολαύσαμε και οι 3!
  • Μεσημεριανή βόλτα στο κέντρο της πόλης με πατίνι, στάση στο κεντρικό βιβλιοπωλείο όπου παραμείναμε στον τομέα των παιδικών βιβλίων κανά μισάωρο (με τον Στεφανάκο να διαλέγει βιβλία από τα ράφια και να κάθεται είτε στο πάτωμα είτε στα καρεκλάκια και να τα διαβάζει -φορώντας ΠΑΝΤΑ το καινούργιο του καπέλο), συνάντηση με τους φίλους και την Νινίνα, εξαιρετικό -όπως πάντα- καφέ στο ιταλικό εστιατόριο της πόλης, παιχνίδια με τα μικρά, κυνηγητό και αγκαλιές, και επιστροφή υπό βροχή (πρωτότυπο), διακοπή του ύπνου του μικρού, δύσκολη επαναφορά αλλά οκ.
  • Και το απόγευμα, με την εξαιρετική, πυκνή βροχή που έριχνε, παραμείναμε σπίτι και επιδοθήκαμε σε video calls με τις οικογένειες, παιχνίδια με τον μικρό (κυνηγητό, κρυφτό, ποδόσφαιρο, "μπου", σκαρφαλώματα), πολλά γέλια και αγκαλιές και λαχανιάσματα και ξεκούραση εκεί κατά τις 20.30.
  • Και το βράδυ είδαμε ταινία: Murder on the Orient Express, το remake του 2017.
  • Κυριακή με Α' μέρος στο σπίτι με δουλειές, συμμαζέματα, Ημιμαραθώνιο της Αθήνας, παιχνίδια, μαγειρέματα και ύπνο του μικρού -ευτυχώς εύκολο αυτή τη φορά!
  • Και το απόγευμα ξεκινήσαμε για το κοντινό μας Papiliorama. Μια μεγάλη έκταση, καλυμμένη κατά μεγάλο ποσοστό, η οποία φιλοξενεί ζώα φάρμας από τη μία (κότες, λαγουδάκια, γουρουνάκια, μικρά γαϊδουράκια, κατσικάκια) και δύο εντυπωσιακές εσωτερικές "ζούγκλες" η μία με εκατοντάδες (μπορεί και χιλιάδες!) πεταλούδες και η άλλη με ζώα και φυτά μιας ζούγκλας της κεντρικής Αμερικής και ένα τεράααστιο δέντρο στο κέντρο στο οποίο "σκαρφάλωνες" με σκάλα.
  • Μα πόσο όμορφες οι πεταλούδες! Πόσα χρώματα, πόσοι συνδυασμοί. Και κάποιες καθόντουσαν ήρεμες - ήρεμες στην πυκνή βλάστηση και δεν τους τάραζε ούτε ο κόσμος, ούτε η φασαρία, ούτε οι φωτογραφικές μηχανές.
  • Και στους εξωτερικούς χώρους είχε γύρω στους 2 βαθμούς και στους εσωτερικούς γύρω στους 40 με υγρασία! Πω πω! 
  • Με καλύτερο καιρό είναι φαντάζομαι μία εκδρομή μπορεί να διαρκέσει ολόκληρη ημέρα (παιδικές χαρές, χώροι για πικ-νικ).
  • Και αυτό που βλέπετε στην πιο πάνω φωτογραφία είναι ένα από τα σπίτια για τις πάπιες! Πού να βλέπατε αυτά για τις κότες! Παράδεισος!
  • Και το κατσικάκι - νάνος, με το που βγήκε από το σπίτι του έτρεξε κατευθείαν προς τον Στεφανάκο που κρατούσε ένα κλαδάκι, και τον πλησίασε για να τον μυρίσει.
  • Επιστρέψαμε λοιπόν μετά από ώρες, εντυπωσιασμένοι, κουρασμένοι (δεν περπατήσαμε και λίγο) και έτοιμοι για το Γ' μέρος με παιχνίδια στο σπίτι.
  • Here we go again! 
  • Όταν μου το είπε ο συνοδοιπόρος το πρωί της Δευτέρας δεν πίστευα τα αυτιά μου. Όλα άσπρα. Πάλι!
  • Αχ άνοιξη, πότε θα έρθεις και προς τα δικά μας μέρη;
  • Το μεσημέρι κάναμε επίσκεψη στον φίλο μας τον Πάπι που είχε παρέα και τους παππούδες του από τα Ιωάννινα. Και περάσαμε όμορφα, τα είπαμε, παίξαμε, κάναμε μια μικρή βόλτα στην παλιά πόλη, καθίσαμε τα κορίτσια για καφέ ευελπιστώντας ότι τα μικρά αγόρια θα τα απασχολούσαν τα παιχνίδια και τα βιβλία που υπήρχαν στην ειδική γωνία, αλλά εις μάτην, και επιστρέψαμε απογευματάκι σπίτι.
  • Εγερτήριο στις 06.13! Καιρό είχε να μας συμβεί!
  • Τουλάχιστον μας έκανε την τιμή και ο ήλιος (με δόντια).
  • Αρχίζει να συμπληρώνεται το puzzle για την Αθηναϊκή μας, Πασχαλιάτικη επίσκεψη.
  • Μεσημεριανό με Ρόζα και Τσέσκο στο γνωστό billingual ραντεβού και επιστροφή σπίτι για ... λαμπάδες!
  • Αν σας πω ότι και την Τρίτη ξυπνήσαμε και είχε ξαναστρώσει ένα πέπλο χιονιού (που μόλις είχε λιώσει το προηγούμενο απόγευμα); Είναι τρελός αυτός ο καιρός.
  • Και το υπόλοιπο της ημέρας είχε ωραίο ήλιο αλλά τόσο κρύο! Και αέρα! Και το χιόνι ξανάλιωσε.... για να δούμε πού θα μας βγάλει αυτός ο φαύλος κύκλος!
  • Και το απόγευμα είχε ομαδική δραστηριότητα οργανώσει ο παιδικός σταθμός για γονείς και παιδιά. Η τρίτη που συμμετέχουμε είναι και η αλήθεια είναι ότι οι 2 προηγούμενες δεν είχαν πάει πολύ καλά. Πρώτον γιατί ο Στεφανάκος ήθελε απλά να πάει σπίτι του (φτάνει πια σου λέει!) και κατά δεύτερον γιατί δεν ήταν ούτε τόσο εμπνευσμένες οι δραστηριότητες ούτε τόσο ταιριαστές -κατά τη γνώμη μου- στο ηλικιακό γκρουπ.
  • Η τρίτη μας λοιπόν απόπειρα ξεκίνησε με κλάμα του μικρού (!), να μου δείχνει την πόρτα, ηρεμία με την βοήθεια της πιπίλας, παρακολούθηση από απόσταση (αγκαλιά με ένα ντουνούνι) των άλλων παιδιών που έσερναν κάτι καρέκλες και τσουπ, να 'σου η φίλη του η Χριστίνα με τους γονείς της! 
  • Ε, έλαμψε το πρόσωπό του! Τι σηκώθηκε να πάει να την υποδεχτεί, τι αγκαλιές, τι χαμόγελα, τι άρχισε να τρέχει και να πηδάει από κάτι φουσκωτά.... Μάλλον ερωτευμένος είναι, χιχι.
  • Έτσι, το Β' Μέρος πήγε καλά και αναχωρήσαμε ιδρωμένοι και κεφάτοι, έτοιμοι να συναντήσουμε τον συνοδοιπόρο ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη μία αυτή ωρίτσα για να βγει για τρέξιμο.
  • Ηλιόλουστη Πέμπτη (γιέι), τσουχτερή, με δουλειές και γκρίνιες. Well well....
  • Όσα φέρνει η στιγμή.... Ένα email ετών, εστάλη μόλις σε 2 λεπτά. Σαν να γράφτηκε από μόνο του και πάτησε και το send. Και ήρθε άμεσα η απάντηση, και προχώρησε η συζήτηση και οργανώθηκε και η συνάντηση. Ραντεβού στη γωνία του corte λοιπόν. Όπως τότε.
  • Δεν μου αρέσουν οι εκκρεμότητες και οι αναβολές, σας το έχω πει;
  • Στροφές στροφές στροφές. Αυτό ήταν το κύριο συστατικό της σπιτικής μου yoga για να φύγουν οι τοξίνες και να αναζωογονηθεί το σώμα και το πνεύμα. Και αναζωογονήθηκε!
  • Η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας μας στόλισε την είσοδο με κλαδιά δέντρων και αβγά και έβαλε και ένα δισκάκι με σοκολατένια αβγουλάκια.
  • Ο Στέφανος μιλά γαλλικά! Μου το ανακοίνωσε όλο χαρά μία από τις δασκάλες του και εκείνος ήταν όλο νάζια και ντροπές! Τα ακαταλαβίστικα που τους έλεγε τόσους μήνες βγάζουν πλέον νόημα και περιλαμβάνουν ολόκληρες, ολόσωστες γαλλικές λέξεις. Speechless.
  • Μία αγαπημένη φίλη κοιμήθηκε το βράδυ της Πέμπτης ως κοπέλα για να ξυπνήσει το πρωί της Παρασκευής ως μαμά. Καλώς να την δεχτούμε την Άννα - Μαρία μας.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Born this way?


Κάποτε ήταν 2 αδέλφια. Δίδυμα. Ομοζυγωτικά. Ολόιδια δηλαδή. Με ένα DNA που ταίριαζε 100%. Η Nasa αναζητούσε λοιπόν ένα τέτοιο ζευγάρι ώστε να κάνει ένα σημαντικότατο πείραμα. Ο Scott συμφώνησε να είναι ο αδελφός που θα ταξίδευε στο διάστημα και ο Mark εκείνος που θα έμεινε πίσω στη Γη. Δεκάδες ομάδες από όλο το φάσμα των επιστημών συγκεντρώθηκαν ώστε να καθορίσουν το πείραμα και να συλλέξουν μετά όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσαν. Μετά από 1 χρόνο παραμονής στο διάστημα, ο Scott επέστρεψε και δεν ήταν πια ο ίδιος Scott. Κάποιες αλλαγές ήταν προσωρινές και ο οργανισμός του προσαρμόστηκε στα Γήινα δεδομένα μέσα σε ημέρες ή μήνες. Συγκλονισμένοι οι επιστήμονες όμως επιβεβαίωσαν αυτό που υποψιαζόντουσαν: σε ποσοστό 7%, το DNA του Scott είχε αλλοιωθεί σε σχέση με αυτό του αδελφού του. Μόλις σε 1 χρόνο. Τα βασικότερα σημεία όπου εντοπίστηκαν οι αλλαγές ήταν το ανοσοποιητικό σύστημα, τα δίκτυα σχηματισμού οστών και αρκετά ακόμη.

Το DNA. Αυτό που πολλοί ισχυρίζονται ότι καθορίζει αυτό που είμαστε. Εκ γεννητής. Ο μόνος "σίγουρος", δεδομένος παρανομαστής. Αυτό που κάποιοι ίσως χρησιμοποιήσουν στο (άμεσο) μέλλον για να αποφασίσουν ποιος θα σπουδάσει τι, ποιο μωρό αξίζει να γεννηθεί και ποιο όχι, ποιος θα παντρευτεί ποιον και αν είμαστε τελικά κατάλληλοι για την "Χ" δουλειά (το Gattaca τα έχει εξηγήσει χρόνια τώρα εξαιρετικά). Αυτό το "αλώβητο" σύνολο βιολογικών παραγόντων που είναι το είναι μας. Ο πυρήνας μας. Αυτό λοιπόν άλλαξε! Μέσα σε μόλις ένα χρόνο. Ναι, υπό εξαιρετικά ασυνήθιστες συνθήκες όπως αυτές που επικρατούν σε έναν διαστημικό σταθμό. Και πάλι όμως. Άλλαξε. Μάλλον ανεπιστρεπτί. Τι γίνεται λοιπόν αντίστοιχα, με όλα αυτά τα παιδιά που επί σειρά ετών (ίσως και για μια ολόκληρη ζωή) ζουν υπό καθεστώς πολέμου; Λοιμού; Εξαθλίωσης; Με γονείς κακοποιητικούς, ναρκωμανείς, απόντες. Το δικό τους DNA δεν επηρεάζεται; Δεν προσαρμόζεται στις συνθήκες ώστε να βρει τον τρόπο να ανταπεξέλθει; Δεν ενισχύει τους μηχανισμούς αυτούς που θα βοηθήσουν στην επιβίωση (σωματική - ψυχολογική - συναισθηματική), υποβαθμίζοντας ταυτόχρονα τους άλλους που φαίνονται "άχρηστοι" στην παρούσα κατάσταση;

Γεννιόμαστε λοιπόν ή γινόμαστε; Και πόσο ισχυρό και επίμονο είναι τελικά αυτό που γεννιόμαστε ώστε να υπερνικήσει όποιες εξωτερικές συνθήκες; Ανταποκρινόμαστε βάση του DNA μας ή βάση του περιβάλλοντος; Ή βάση και των δύο; Είμαστε αυτό που γεννηθήκαμε ή αυτό που μάθαμε να είμαστε; Αυτό που μας επέτρεψαν οι συνθήκες; Δύσκολες απαντήσεις. Θεωρώ ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο... Ούτε υπό ποιους γονείς γεννηθήκαμε, ούτε σε ποια χώρα, σε ποια χρονική στιγμή, με ποια ταλέντα και ποιούς περιορισμούς. Γεννηθήκαμε με μία συγκεκριμένη και μοναδική στον κόσμο εξίσωση την οποία όμως εμπλουτίζουμε (ή υποβαθμίζουμε) κάθε μέρα βάσει συνθηκών και επιλογών. Ακούσια και εκούσια. Η πόλη στην οποία ζούμε, οι διαδρομές που ακολουθούμε κάθε ημέρα, οι άνθρωποι που συναντούμε, ο ήλιος ή η έλλειψη αυτού... όλα παίζουν το ρόλο τους. Πόσο μάλλον οι σχέσεις που κάνουμε, η ασφάλεια που νοιώθουμε, η ελευθερία, η αγάπη. Όπου μπορούμε λοιπόν ας επιλέγουμε αυτό που μας ωφελεί. 

ανδριάνα



ΥΓ. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #42



Χτίσε έναν καλύτερο κόσμο, είπε ο Θεός.
Και εγώ ρώτησα πώς;
Ο κόσμος είναι ένα τόσο απέραντο και πολύπλοκο μέρος τώρα.
Εγώ είμαι μικρός και άχρηστος.
Τι μπορώ να κάνω;
Και ο Θεός με όλη Του τη σοφία απάντησε, "Απλά χτίσε έναν καλύτερο εσύ".



Build a better world, said God.
And I asked how?
The world is such a vast place and so complicated now.
I am small and useless.
What can I do?
God in all His wisdom said, "Just build a better you."

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

How was your week?

  • Ήσυχη Παρασκευή, με έναν δειλό ήλιο μεταξύ των βροχών, παιχνίδια εντός και απογευματινή βόλτα οικογενειακώς με το πατίνι.
  • Και το Σάββατο ξημέρωσε βροχερό. 
  • Αποφασίσαμε όμως να αψηφήσουμε τους κακούς οιωνούς και να ξεκινήσουμε για Λωζάννη. Και στη διαδρομή πετύχαμε μία κίνηση! Το σαλόνι αυτοκινήτου της Γενεύης ο υπαίτιος. Με πείσμα όμως φτάσαμε στον προορισμό μας και συναντήσαμε τη συνάδελφο του συνοδοιπόρου με την οικογένειά της.
  • Φάγαμε στο Luigia -ιταλικό εστιατόριο σε πρώην θέατρο- εξαιρετικό φαγητό το οποίο όμως εμένα -όπως αποδείχθηκε μες στη νύχτα- δυστυχώς με πείραξε πολύ.
  • Τα μικρά Στέφανος και Έλενα έκαναν πολύ καλή παρέα, ανεβοκατέβαιναν τα σκαλιά, κυνηγούσαν κάτι μπαλάκια, διάβασαν τα βιβλία τους, περπάτησαν χεράκι - χεράκι.... 
  • Κάναμε και μία μικρή βόλτα καθώς η βροχή έκανε μια παύση και βρεθήκαμε στο ελληνικό καφέ της πόλης, The Coffee Project, που τόσα είχαμε ακόυσει αλλά δεν είχαμε ποτέ επισκεφθεί.
  • Πρόκειται για ένα -από τα 2- μικρά καφέ της Λωζάννης που εκτός των κλασικών καφέδων φτιάχνουν και ελληνικό, και -εννοείται- freddo! Χαχα! Με 2 τραπεζάκια όλα και όλα, η πλειοψηφεία του κόσμου περνάει για να πάρει καφέ και να συνεχίσει. Έτσι και εμείς, τον ήπιαμε τον freddo μας, θυμηθήκαμε την πατρίδα και συνεχίσαμε για το δρόμο της επιστροφής.
  • Και εκεί που περπατούσαμε στο flon, να ΄σου τεράστιο μαγαζί με αθλητικά παπούτσια. Καιρό τώρα ψάχνω να αντικαταστήσω τα όμορφά μου adidas τα οποία είχα πάρει από το Como και δυστυχώς μου χάλασαν.
  • Και αγόρασα τα πιο όμορφα Nike του κόσμου! Χαχα.. τόσο αντικειμενική!
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε... με τι; Βροχές!
  • Και μου έστειλε η μαμά μου φωτογραφίες από τον κήπο του ελληνικού μας σπιτιού που είναι ήδη ολάνθιστος (αν βλέπατε αυτό το γιασεμί!) και ζήλεψα! Μακάρι η ελληνική καλοκαιρία να κρατήσει τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα ώστε να την απολαύσουμε και εμείς λιγάκι.
  • Υποτονική λοιπόν η Κυριακή, με δύσκολες συνεννοήσεις και σωτηρία σε μία οικογενειακή επίσκεψη στο κοντινό μας κολυμβητήριο. Ενθουσιασμένος ο Στεφανάκος ήθελε να ανέβει μέχρι και στους βατήρες των καταδύσεων!
  • Κρυώνει όμως γρήγορα ο γλυκούλης και έτσι μετά το μισάωρο αναχωρήσαμε.
  • Και το βραδάκι είχαμε σπιτικό fondue στους γειτόνους (με τον Στέφανο να δοκιμάζει για πρώτη φορά και να μην του πολυαρέσει -αναμενόμενο), εμάς να το καταβροχθίζουμε, να κάνουμε τα updates μας, να χορεύουμε (εννοείται), να παίζουμε και να επιστρέφουμε κατευθείαν για τον ύπνο του μικρού.
  • Την Δευτέρα περάσαμε εξαιρετικά οι 2 μας, με ανεβασμένη διάθεση, συναρμολόγηση των νέων επίπλων του Στεφανάκου (τραπεζάκι και καρέκλες), εύκολο σχετικά μεσημεριανό ύπνο που διήρκησε πάνω από 2 ώρες (αχ και να κοιμόταν έτσι ως νεογέννητο.... άλλος άνθρωπος θα ήμουν!), γρήγορη επίσκεψη στη φίλη Βάια, εμπορικό κέντρο για σούπερ-μάρκετ και επιστροφή πάνω στην ώρα για να μπουν οι τσιπούρες στο φούρνο και να ετοιμάσουμε το οικογενειακό μας δείπνο.
  • Και μετά το φαγητό, έπαιξε -κλασικά- μπάλα με τον μπαμπά του στον διάδρομο, και έκανε ο συνοδοιπόρος ότι πέφτει σαν τερματοφύλακας για να αποκρούσει και ο μικρός ξεκαρδιζόταν!
  • Ελληνικά νέα στις ελβετικές ειδήσεις (κυρίως τις ραδιοφωνικές που πετυχαίνω) ακούς σχετικά σπάνια και κυρίως γύρω από το μεταναστευτικό. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή μου, Δευτέρα μεσημέρι, όταν άκουσα ως δεύτερη είδηση (μετά την πτώση αεροπλάνου) στο τοπικό, ελβετικό ραδιόφωνο για τον κύριο Ιβάν Σαββίδη και το περιστατικό με το όπλο.
  • "Greece does not deserve the Greeks". Τροφή για σκέψη.
  • Σας είπα τις προάλλες που είμασταν σε ένα εστιατόριο και είχα παραγγείλει ανθρακούχο νερό; Ήθελε ο Στέφανος πάσει θυσία να πιει από το ποτήρι μου. Να του εξηγώ ότι δεν είναι κλασικό νερό, τίποτα. Ε, του δίνω να δοκιμάσει και παίρνει μία έκφραση... σαν να έφαγε λεμόνι. Ξίνισε όλο του το πρόσωπο!
  • Sticky chicken! Ουάου! Και ήταν όντως sticky και γευστικότατο! Τέσσερα μπουτάκια έκαναν φτερά σε χρόνο dt. Συνταγή δεν έχω να σας δώσω αλλά το μυστικό είναι ένα: μαρινάρισμα. Τα έβαλα λοιπόν για κανά δύωρο σε ένα μείγμα από λάδι - βαλσάμικο - λεμόνι - μέλι - μουστάρδα - σκόρδο - χυμό πορτοκάλι και μετά τα έψησα με αυτό το ζωμό παρέα με πατάτες.
  • Αγάπη είναι να κανονίζει κρυφά ο μπαμπάς σου ώστε να αναπληρώσει όσο μπορεί τα κλεμμένα κοσμήματα της μαμάς σου.
  • Ο ήλιος αψηφά όλα τα προγράμμα και τις υποχρεώσεις! Γιατί είναι τόσο πολύτιμος και σπάνιος -τουλάχιστον αυτούς τους μήνες- που αξίζει να τα παραμερίσεις όλα για να το απολαύσεις! Οπότε την Τετάρτη, τα παράτησα όλα και έκανα βόλτες, και ήπια καφέδες, και λιάστηκα και πολύ το χάρηκα.
  • Παρέλαβα και το φυστίκι από τον παιδικό σταθμό ώστε να απολαύσει και ο συνοδοιπόρος αυτό το μοναδικό θέαμα (τον ήλιο δηλαδή) βγαίνοντας για τρέξιμο.
  • Και βεβαίως την Πέμπτη επιστρέψαμε κανονικά στην μουντάδα και τις βροχές. Τι είχες Γιάννη μου....
  • Δεν πειράζει! Περάσαμε ένα δημιουργικό, "αθλητικό" πρωινό με τον μικρό (ποδόσφαιρα, μπάσκετ, τρέξιμο στο διάδρομο, πάνω - κάτω στους καναπέδες, ανέβα - κατέβα τις σκάλες) και το απόγευμα παρακολούθησα και εγώ το 1ο μου μάθημα πιλάτες μετά από χρόοοονια (θυμάστε Αθηνά - Νατάσα - Αγάθη;).
  • Και είμασταν 4 όλες και όλες, και εννοείται ήταν στα γαλλικά, αλλά πήγε μια χαρά.
  • Talon = φτέρνα. Και άθληση και μάθημα γαλλικών 2 σε 1.
  • Νομίζω ότι όταν ξεφεύγεις από το καθιερωμένο σου στυλ άσκησης μόνο ωφέλη έχεις! Γιατί και γυμνάζεσαι αλλιώς, και ενεργοποιείς άλλους μυς σε άλλες θέσεις και δυναμικές, και δεν επαναπαύεσαι στην ασφάλεια της ρουτίνας και της εμπειρίας.
  • Κάτι για 26 βαθμούς ακούω για τα νότια προάστια της Αθήνας! Πω πω! Εδώ από βδομάδα οι προβλέψεις δείχνουν χιόνι. Πάλι.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Αντίθετες δυνάμεις


Τον κοιτώ και από τη μία νοιώθω ότι είναι ολόκληρο παιδί και από την άλλη ότι είναι ακόμα μωρό. Τίποτα από τα 2 δεν είναι εν τέλει και εκεί δημιουργείται η "σύγχυση". Γιατί τον βλέπεις να τρέχει, και να σκαρφαλώνει, και να τρώει, και να χορεύει και νομίζεις ότι είναι πια μεγάλος, ανεξάρτητος, ώριμος. Τον βλέπεις όμως και από την άλλη πόσο λαχταρά να κάτσει στα πόδια σου και να χαϊδέψει το χέρι σου, πόσο σε αναζητά μόλις λίγο χτυπήσει, πόσο σε θέλει εκεί να δίνεις το παρόν σε όλες του τις τρέλες (από τους χορούς και τα τουβλάκια μέχρι τις μαγειρικές και τα σκαρφαλώματα), πόσο τον πιάνει απελπισία μέσα σε 1 λεπτό, και συνειδητοποιείς ότι είναι ακόμα τόσο μικρός. Ζει και αυτός σε αυτό το μεσοδιάστημα. Το καταλαβαίνεις. Από τη μία σου σπρώχνει απαλά το χέρι όταν του κρατάς το γυάλινο ποτήρι του νερού (γιατί θέλει και μπορεί να πιει μόνος του πια), και από την άλλη σου φέρνει τα βιβλία να τα διαβάσετε παρέα. Από τη μία θέλει να ανεβαίνει την σκάλα μόνος του (και ας κάνει τη διπλάσια ώρα) και από την άλλη τρέχει στην αγκαλιά σου όταν ακούει τους δυνατούς θορύβους των από πάνω.

Και αν με ρωτούσατε δεν ξέρω τι θα προτιμούσα: να μεγαλώσει ή να μείνει λίγο ακόμα έτσι; Να μεγαλώσει για να διαβάζουμε παρέα, και να κάνουμε βουτιές στη θάλασσα, και να συζητάμε για τους φίλους του, και να τρέχουμε με τα πατίνια, και να παρακολουθούμε παραστάσεις, και να μαγειρεύουμε; Ή να μείνει λίγο ακόμα ο μικρός μου Στέφανος που λέει "μαμά" και φωτίζεται το πρόσωπό του, που μιλάει τόσο όμορφα και ακαταλαβίστικα, που προσπαθεί να κεντράρει το κουτάλι ώστε να μπει όλο το φαγητό στο στόμα, που κρατάει τις κηρομπογιές με τόση προσοχή ώστε να καταφέρει να κάνει μία γραμμή, που παίζει παντομίμα 100 φορές την ημέρα για να μας εξηγήσει ακριβώς αυτό που θέλει, και που τρέχει με το τρίκυκλό του στο σαλόνι; Έτσι, από τη μία μπορεί να κουράζομαι και να δυσανασχετώ όταν του χαϊδεύω την πλάτη επί 30 και 40 λεπτά τα μεσημέρια για να κοιμηθεί, και από την άλλη σκέφτομαι ότι σε λίγα χρόνια ίσως να μη θέλει ούτε αγκαλιά να τον παίρνω. Από τη μία ταλαιπωρούμαι που μαζεύω 100 φορές την ημέρα τα φαγητά από το πάτωμα, και το χαλί, και τις καρέκλες, και τα ρούχα, και από την άλλη σκέφτομαι ότι για πόσο καιρό θα τρώμε έτσι μαζί, οι δυο μας τα μεσημέρια; Είναι δύο αντίθετες δυνάμεις που "συγκρούονται" στο τώρα. Αυτό το "τώρα" που πρέπει να απολαμβάνουμε. Γιατί είναι το μόνο που έχουμε. Αυτό το "τώρα" που δεν θα ξανάρθει ποτέ. Με τα καλά και τα κακά του. Αυτό το "τώρα" που προδιαγράφει το αύριο.

Δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιείς κάθε πρωί που ξυπνάς πόσο τυχερός είσαι και πόσο ευγνώμων θα έπρεπε να είσαι. Και από την άλλη, είναι πολύ εύκολο να παρασύρεσαι στη δίνη της καθημερινότητας, των μικρο-προβλημάτων, της κούρασης. Τίποτα δεν είναι όμως δεδομένο. Και αυτός ο Στεφανάκος δεν θα είναι ποτέ άλλοτε έτσι. Το ίδιο και εγώ και ο συνοδοιπόρος. Και μπορεί στην παρούσα καθημερινότητα πολλά να ήθελα να αλλάξω, αλλά νομίζω ότι ακόμη περισσότερα θα ήθελα να κρατήσω. Έτσι, προσπαθώ να παραμερίζω τις ελλείψεις και να απολαμβάνω τα δεδομένα της εποχής. Μακάρι να είμαι πιο συνειδητοποιημένη πιο συχνά. Να προσπερνώ την κούραση, την μοναξιά, την επανάληψη και να επικεντρώνομαι στη δημιουργικότητα, στη χαρά και στην οικογενειακή θαλπωρή.

ανδριάνα

SaveSaveSaveSave

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

Εν δήμω


Πρώτη φορά μετά από .... χμ ... 8 σχεδόν χρόνια (!) ανήρτησα άρθρο του lifelikes στον προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook. Μου βγήκε πολύ αυθόρμητα καθώς "έπεσα" σε αυτό το αγαπημένο άρθρο και γέμισα με συγκίνηση και σκέψεις. Αυτομάτως μου ήρθαν στο μυαλό 3-4 δικοί μου άνθρωποι με τους οποίους ήθελα να το μοιραστώ αλλά αντί να τους το στείλω μέσω email, αυτή τη φορά το μοιράστηκα με τον ... κόσμο όλο! Δημόσια. Χωρίς φόβο και πάθος. Δεν ξέρω τι συνέβει, τι έκανε κλικ, και τι με μπλόκαρε τόσα χρόνια... 


Πιθανώς να οφείλεται στα επαγγελματικά μου. Βλέπετε σημαντικό μέρος των διαδικτυακών μου φίλων είναι πρώην συνάδελφοι και συνεργάτες. Και ενώ κάποιοι είναι πολύ αγαπημένοι και πραγματικοί φίλοι, κάποιοι άλλοι απέχουν πολύ από αυτό, και έτσι ποτέ δεν ήθελα να έχουν πρόσβαση σε κάτι τόσο προσωπικό όσο το lifelikes. Για αυτό και εξ' αρχής το lifelikes υπογράφεται μόνο με το μικρό μου όνομα, για αυτό και σπάνια προτρέπω κάποιον να μπει στο blog μου (οι περισσότεροι το ανακαλύπτουν εμμέσως), για αυτό και δεν εμφανίζω το πρόσωπό μου και αυτό των δικών μου ανθρώπων. Στην τωρινή όμως επαγγελματική μου πραγματικότητα, είμαι ελεύθερη! Δεν με δένει τίποτα και με κανέναν, και με αυτούς που ακόμα δένομαι επαγγελματικά είναι τόσο κοντινοί και αγαπημένοι που έχουν ήδη πρόσβαση σε εμένα και στο lifelikes. 

Πιθανώς να οφείλεται και σε μία συστολή που έχω. Ενώ εκ πρώτης όψεως οι περισσότεροι θα σας πουν ότι είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος, αν με γνωρίσεις βαθύτερα θα καταλάβεις ότι ναι μεν είμαι αλλά τα πραγματικά προσωπικά μου θέματα τα κρατώ για πολύ λίγους. Αγαπώ την συναναστροφή με τους ανθρώπους, μαθαίνω τόσα πολλά από αυτούς, αλλά δεν ανοίγομαι στον πρώτο καφέ. Θέλω χρόνο και "κόπο" και τη σωστή χημεία και ενέργεια για να μπορέσουμε να γίνουμε φίλοι. Γιατί μόνο οι φίλοι έχουν αυτό το "προνόμιο". Αυτή τη σύνδεση. Αυτή τη πρόσβαση.

Πιθανώς να οφείλεται και σε αυτή την ντροπαλότητά μου. Δεν μιλώ συχνά για τον εαυτό μου, πόσο μάλλον δημόσια. Δεν μου αρέσει να "αυτο-διαφημίζομαι" γιατί θεωρώ ότι η πραγματική αξία όποιου επιτεύγματος είναι αυστηρώς προσωπική (+ των λίγων αυτών ανθρώπων που συνέβαλλαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο). Έτσι, κάπως, το να αναρτώ δικά μου κείμενα, μου φαινόταν σαν αυτοδιαφήμιση. Σαν να θέλω να πω στον κόσμο "κοιτάξτε, γράφω, διαβάστε με". Και ίσως ακόμα να μου φαίνεται λίγο - πολύ έτσι. Αλλά πλέον, ούσα και απούσα (κάνει και ρίμα!), μακριά από την ελληνική πραγματικότητα, τις οικογένειες και τους φίλους, νιώθω την ανάγκη να εξαντλήσω όλους τους διαύλους επικοινωνίας. Να τεντώσω το χέρι και να ανοίξω διάλογο με όλους αυτούς που βλέπω πια τόσο σπάνια και για τόσο λίγο. Και το lifelikes ήταν ανέκαθεν ο δικός μου αγωγός για τα ενδότερα. Για αυτά που δεν προλαβαίνεις να καλύψεις στη διάρκεια ενός ποτού (άντε και δύο) ή μιας μεσημεριανής μάζωξης ή ενός 10λεπτου τηλεφωνήματος.

Οπότε... here we are. Δεν ξέρω πότε, κάθε πότε, και με ποια κριτήρια θα αναρτώ δημοσιεύσεις του lifelikes. Θα χαρώ πολύ αν μου πείτε και εσείς πώς το σκέφτεστε και πώς σας φαίνεται. Αν θα σας ενδιέφερε και με ποια συχνότητα, αν θα σας κούραζε, αν το θεωρείτε ωφέλιμο ή περιττό....  Αν είναι μια ευκαιρία να διαβάσετε κάτι που ίσως σας ξέφυγε ή δεν προλάβατε ή χάσατε, ή μία ανούσια επανάληψη. Είμαι όλη αυτιά και μάτια!

ανδριάνα

ΥΓ. Να σας πω κάτι; Βλέποντας τα likes και τα σχόλια στη συγκεκριμένη ανάρτηση από τόσους αγαπημένους, από την Ελλάδα - το Βέλγιο - την Ελβετία - το Ντουμπάι - το Λονδίνο, φωτίστηκε η καρδιά μου. Γιατί ένιωσα ότι επικοινωνήσαμε ουσιαστικά, ακόμα και αν δεν μιλήσαμε στο τηλεφώνημα ή συναντηθήκαμε δια ζώσης. Γιατί ένιωσα τιμή που όλοι αυτοί αφιέρωσαν 10 λεπτά από τον πολύτιμό τους χρόνο για να συνδεθούν με εμένα και τις σκέψεις μου. Σας ευχαριστώ.
SaveSaveSaveSave

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

How was your week?

  • Ξεχιόνισμα και την Παρασκευή για τον συνοδοιπόρο ώστε να πάει στη δουλειά που λίγο η αργία λίγο το χιόνι, ήταν 3 και ο κούκος.
  • Εμείς παραμείναμε σπίτι και στο lunch break του συνοδοιπόρου φάγαμε όλοι μαζί στο κοντινό μας εμπορικό κέντρο.
  • Το Σάββατο ξεκινήσαμε με μεγάλες βλέψεις αλλά προσγειωθήκαμε λίγο απότομα. Με λίγη ευελιξία όμως όλα έγιναν.
  • Έτσι, αφού κάναμε τη στάση μας στην ανακύκλωση ξεκινήσαμε για Βέρνη και το βουνό Gurten όπου είχα διαβάσει ότι έχει εξαιρετικό πάρκο στην κορυφή και εστιατόριο με μοναδική θέα της πρωτεύουσας.
  • Σε κάτι λιγότερο από ώρα είμασταν εκεί και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε προς την κορυφή. Δεξιά - αριστερά μας μόνο χιόνι, κάποιοι με σκι, κάποιοι με έλκηθρα, κάποιοι για τρέξιμο... αυτοκίνητο μηδέν.
  • Φτάνουμε και αντικρύζουμε ένα όντως εντυπωσιακό θέαμα με μία μεγάλη έκταση γεμάτη οικογένειες και έλκηθρα και παιχνίδια. Τέλεια! Τα αδιάβροχά μας δεν τα είχαμε πάρει αλλά δεν πειράζει. Άντε να παρκάρουμε να κατέβουμε.
  • Πάρκινγκ όμως πουθενά! Με τα πολλά μας είδε ένας υπάλληλος του εστιατορίου και μας εξήγησε σε άπταιστα γερμανικά ότι απαγορεύεται η πρόσβαση με το αυτοκίνητο και θα έπρεπε να είχαμε παρκάρει στην αρχή του βουνού όπου υπήρχε το τελεφερίκ για να ανέβουμε! Γκλουπ.
  • Οπισθοχώρηση λοιπόν, χωρίς βόλτα, χωρίς θέα, χωρίς φαγητό, χωρίς παιχνίδια. Την επόμενη φορά θα πάμε πιο ενημερωμένοι.
  • Το καλό το παλικάρι όμως.... Έτσι προχωρήσαμε σε plan b και σε 10 λεπτάκια είμασταν στο αγαπημένο μας εστιατόριο δίπλα στο ποτάμι.
  • Εκεί φάγαμε εξαιρετικά οι 3 μας, φωτογραφίσαμε την εντυπωσιακή, χειμωνιάτικη φύση, ξαποστάσαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
  • Ο μεσημεριανός ύπνος του φυστικιού έχει γίνει πολύ περίεργη υπόθεση. Ενώ από τη μία δείχνει ότι δεν τον θέλει - δεν τον χρειάζεται, όταν καταφέρνει να κοιμηθεί μετά από 30-40 λεπτά προσπάθειας, κοιμάται για κανα δύωρο! Άρα, προφανώς και τον έχει ανάγκη απλά αντιστέκεται. Ουφ.
  • Το απόγευμα του Σαββάτου, αφού φτιάξαμε ωραιότατο - ευκολότατο κέικ, υποδεχτήκαμε τους φίλους για να τα πούμε και να γίνει η παράδοση μωρουδιακού εξοπλισμού ενόψει της άφιξης της μικρής τους μέσα στο μήνα.
  • Και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε, και ο μικρός φώναζε "Βάια", και έπαιζε με τον Christian στα γερμανικά, και εμείς τα είπαμε, και ήπιαμε τα ωραία μας τσάγια και ο μικρός το ξενύχτησε.
  • Το Α' μέρος της Κυριακής το περάσαμε σπίτι, με ομίχλη. Αλλά το μάθημά μας το έχουμε πάρει πλέον και ξέρουμε ότι ανεβαίνοντας ψηλά κρύβεται ο ήλιος.
  • Έτσι το μεσημέρι ανεβήκαμε στο κοντινό μας Chaumont για να συναντήσουμε τον λαμπερό ήλιο, να παίξουμε στην παιδική χαρά που ήταν καλυμμένη με χιόνι, να κάνει πάλι μόνος του έλκηθρο ο συνοδοιπόρος γιατί ο μικρός δεν ήθελε, να απολαύσουμε τη μοναδική θέα και να επιστρέψουμε στο κέντρο για λίγο περπάτημα και πατίνι.
  • Η Δευτέρα μάς υποδέχτηκε με έναν εξαιρετικό ήλιο που δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε ανεκμετάλλευτο!
  • Έτσι, μετά τα παιχνίδια, και τις μαγειρικές, και τον μεσημεριανό ύπνο του μικρού (που πάλι έγινε με δυσκολία αλλά διήρκησε 2 ώρες!), βγήκαμε για πατίνι. Περπατήσαμε πολύ, απολαύσαμε τον πιανίστα στο κέντρο της πόλης που έπαιζε εξαιρετικά (πρέπει να μείναμε κανά τέταρτο δίπλα του), χορτάσαμε ήλιο, κάναμε μία γρήγορη στάση στην παιδική χαρά, πήγαμε σούπερ-μάρκετ και λίγο αφού τακτοποιήσαμε τα πράγματα στο σπίτι ξανακατεβήκαμε για βόλτα με τον συνοδοιπόρο.
  • After work drinks οι τρεις μας! χιχι... Στο αγαπημένο Beau Rivage για καφέ εγώ, spritz ο συνοδοιπόρος και φυστίκια ο Στεφανάκος.
  • Δύσκολη η Τρίτη... είναι απαιτητικός ο Στεφανάκος, και πεισματάρης, και μάλλον καλομαθημένος σε κάποια πράγματα.
  • Γιατί όπως λέει και ο συνοδοιπόρος μόνο εμάς τους 2 έχει. Μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει. Και εμείς δεν έχουμε κανέναν να μας αποσυμφορίσει λιγάκι.
  • Και η άφιξη στον παιδικό ήταν δραματική! Πω πω! Είχα ξεσυνηθίσει τέτοια δράματα...
  • Και εννοείται ότι όταν τον παρέλαβε ο συνοδοιπόρος ήταν περιχαρής καθώς είχε περάσει ένα εξαιρετικό απόγευμα με τους φίλους του, έξω, παίζοντας με το χιόνι!
  • Το απόγευμα "πίεσα" και εγώ τον εαυτό μου και κάθισα στο yoga mat για 1 ώρα εντατικής άσκησης.
  • Και η Τετάρτη συνεχίστηκε σε παρόμοιους ρυθμούς αλλά ευτυχώς χωρίς δράματα στον παιδικό σταθμό.
  • Αχ αυτός ο καφές υπό τη συνοδεία σπιτικού κέικ (στις καλές περιπτώσεις) ενώ ο μικρός κοιμάται .... βάλσαμο!
  • Και το βράδυ είχαμε έναν ωραιότατο, αδιάκοπο ύπνο! Μέρες είχε να μας συμβεί.
  • Αφού ξύπνησα στις 06.00, μόνη μου, απλά επειδή είχα χορτάσει ύπνο!
  • Αν μέσα σε λίγες ημέρες πηγαίνεις από τους -8 στους +8 τότε δικαιωματικά θες να φωνάξεις ότι ήρθε η Άνοιξη. Και ας είναι οι θερμοκρασίες ακόμα "χειμωνιάτικες". Ο ήλιος όμως κάνει όλη τη διαφορά.
  • Και η Πέμπτη είχε έναν ωραίο, χειμωνιάτικο (στην καλύτερη φθινοπωρινό) ήλιο, τις κλασικές μας δουλειές, βόλτα στη μικρή παιδική χαρά της γειτονιάς, ωραίο μεσημεριανό ύπνο του μικρού και παιδικό σταθμό. Τι ωραία όταν όλα κυλούν έτσι αβίαστα!
  • Με την παράδοση του μικρού έτρεξα στο καθιερωμένο μας ραντεβού με τον Cesco, σε ένα γρήγορο σούπερ - μάρκετ, σε ένα γρήγορο λούσιμο σπίτι, ώστε να κάνω το μάθημα γαλλικών και να φύγω για την παραλαβή από τον παιδικό σταθμό.
  • Γιατί ο συνοδοιπόρος βγήκε μετά από καιρό για ένα ωραίο τρέξιμο.
  • Και το βράδυ βγήκαμε τα 3 κορίτσια για ποτό στην Βρετανική pub της πόλης (πω πω κόσμος!) και έφτασαν τα μεσάνυχτα χωρίς να το καταλάβουμε.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

SaveSave
SaveSave

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

First be a woman!




Η ημέρα της Γυναίκας. 8 Μαρτίου. Και; Υπάρχει και της μητέρας, και του πατέρα, και του νερού και και και τόσες άλλες. Και γυναίκες μαζεύονται απόψε για να γιορτάσουν κάνοντας την "επανάστασή τους" αφήνοντας άντρες και παιδιά σπίτι για ένα ποτό με τα κορίτσια. Και πολύ καλά κάνουν. Είναι όμως αυτό το νόημα της σημερινής ημέρας; Ή μήπως θεωρούμε ότι το αρχικό νόημα, αυτό της 8ης Μαρτίου του 1857 στη Νέα Υόρκη όπου εργάτριες ξεσηκώθηκαν ζητώντας τα αυτονόητα όπως ίση μεταχείριση και ίσους μισθούς, είναι πλέον ξεπερασμένο; Μακάρι να ήταν!

Φτάνοντας στο σήμερα, συνειδητοποιείς ότι ο δρόμος ήταν μακρύς, οι νίκες πολλές αλλά ακόμα και εν έτη 2018 (!) πολλά από τα αυτονόητα είναι ακόμα όνειρο θερινής νυκτός. Ίση μεταχείριση στην εργασία και ίσοι μισθοί; Διάβαζα σε άρθρο πρόσφατα ότι μία μεγάλη πολυεθνική εταιρεία εδώ στην Ελβετία έχει θεσπίσει υποχρεωτικά ίσους μισθούς για τις ίδιες θέσεις σε άντρες και γυναίκες. Το αυτονόητο δηλαδή. Και ήταν είδηση. Γιατί ήταν από τις ελάχιστες εταιρείες που προχώρησαν σε αυτή τη δέσμευση. Μέχρι και οι διασημότητες του Hollywood παλεύουν ακόμα ώστε γυναίκες και άντρες ηθοποιοί να αμοίβονται το ίδιο. Να μη συζητήσουμε για τις μέλλουσες μητέρες και μητέρες - εργαζόμενες. Αυτές που τις κοιτούν με μισό μάτι, τις υποβιβάζουν (όταν δεν μπορούν απλά να τις απολύσουν), τις παρακάπτουν στις προαγωγές και τις πολεμούν. 

Τα αυτονόητα; Όταν σε δεκάδες χώρες του πλανήτη οι γυναίκες δεν έχουν ακόμη δικαίωμα στη μόρφωση, την εργασία, την επιλογή συντρόφου, την επιλογή τεκνοποίησης, την αντισύλληψη, την σεξουαλική ευχαρίστηση, την οδήγηση, την επιλογή ένδυσης, τον αθλητισμό. Όταν τα κορίτσια παίζουν με σκούπες και τα αγόρια με 3d κατασκευές. Όταν οι πριγκίπισσες σώζονται από τον όμορφο νέο αλλά οι σούπερ-ήρωες σώζουν τον πλανήτη. Όταν μία γυναίκα πιλότος γίνεται είδηση και όταν η πρώην συνάδελφός μου Μηχανολόγος μου εξηγούσε ότι τον 21ο αιώνα είχε ελάχιστες συμφοιτήτριες στο Πολυτεχνείο. Όταν Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κάνουν τις νόμιμες εκτρώσεις σχεδόν αδύνατες, και όταν Αμερικανικές κυβερνήσεις δεκαετιών δεν έχουν προβλέψει επίσημη άδεια μητρότητας. Γιατί πολλές φορές νομίζουμε ότι η μάχη για ισότητα και σεβασμό αφορά -μόνο- τους βιασμούς στη μακρινή Ινδία, τους πυροβολισμούς μαθητριών στο Πακιστάν και τις ακρωτηριάσεις γεννητικών οργάνων στη Κένυα. Βεβαίως αφορά και όλα αυτά. Αλλά όποια γυναίκα επαναπαύεται μάλλον είναι γελασμένη.

Όταν ο νυν Πρωθυπουργός του Καναδά Justin Trudeau δήλωσε φεμινιστής και ότι μεγαλώνει τα παιδιά του (αγόρια και κορίτσια) ως φεμινιστές, μέρος του σύγχρονου, δυτικού κόσμου εξεπλάγην. Γιατί ακόμα και ο όρος φεμινισμός καταφέραμε να αποκτήσει αρνητική χροιά για κάποιους. 

"Φεμινισμός για εμένα σημαίνει η αναγνώριση ότι άντρες και γυναίκες θα έπρεπε, μπορούν και πρέπει  να είναι ίσοι και επιπλέον, ότι έχουμε ακόμα πάρα πολλή δουλειά να κάνουμε".
J. Trudeau

Χρόνια μας πολλά λοιπόν! Με υπερηφάνεια, αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα, δυναμικότητα και... ισότητα!

ανδριάνα

SaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSave

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes