Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?

 


  • Όμορφη και αναπάντεχα ηλιόλουστη η Παρασκευή!
  • Και το απόγευμα συνάντησα τη φίλη Barbel η οποία διανύει τις τελευταίες της εβδομάδες στην Ελβετία καθώς αποφάσισαν να επιστρέψουν οικογενειακώς στην γενέτειρά τους τη Γερμανία.
  • Συναντηθήκαμε λοιπόν στο αγαπημένο Brasserie de Montbenon και σε εκείνο το τραπεζάκι κάτω από τις ομπρέλες καθίσαμε ώωωρες συζητώντας για τα πάντα (τις ζωές μας, τις ελβετικές μας εμπειρίες, τις πατρίδες μας, τις οικογένειές μας) και όταν πεινάσαμε και άρχισε να νυχτώνει, μεταφερθήκαμε στο γειτονικό MYO Sushi bar.
  • Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και αποχαιρετιστήκαμε ευελπιστώντας να διασταυρωθούν ξανά οι δρόμοι μας.
  • Σάββατο και είχαμε reunion με τους φίλους στην Bienne που είχαμε να δούμε από τα μέσα Ιουλίου καθώς μόλις επιστρέψαμε εμείς από τις διακοπές, αναχώρησαν εκείνοι.
  • Και περάσαμε όλη την ημέρα παρέα! Στην αρχή στο σπίτι ακούγοντας τη βροχή, μαγειρεύοντας, συζητώντας, παίζοντας και στη συνέχεια έξω, με ήλιο και πατίνια, δίπλα στη λίμνη, για take-away πίτσα και άραγμα και παιχνίδια.
  • Κυριακή και είχαμε κανονίσει brunch με μερικούς από τους πιο αγαπημένους μου συναδέλφους. Έτσι πήραν οι φούρνοι φωτιά από νωρίς στο σπίτι: french toast φούρνου, μηλόπιτα, double-chocolate banana muffins, bagels... όλα -εννοείται- vegan για το αγαπημένο μας vegan ζευγάρι.
  • Μας έκανε και τη χάρη ο καιρός και έτσι με ηλιοφάνεια καθίσαμε και φάγαμε και γελάσαμε και ήπιαμε, και οι καφέδες έδωσαν τη θέση τους στα spritz και φτάσαμε αργά το μεσημέρι γεμάτοι από όλες τις απόψεις.
  • Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία με την επίσκεψη της πασχαλίτσας στα spritz μας.
  • Και ο Στεφανάκος ντρεπόταν! Και την περισσότερη ώρα προτίμησε να κάτσει στο δωμάτιό του, ήσυχος - ήσυχος με τα lego του. 
  • Όταν είναι κανα - δυο τα νέα πρόσωπα παίρνει τον χρόνο του αλλά εν τέλει τα πηγαίνει περίφημα. Όταν είναι πολλά, δυσκολεύεται ο γλυκός μου αλλά ευτυχώς χωρίς ταραχή.
  • Και ευτυχώς, η Δευτέρα ήταν αργία! Αχ αυτή η αργία στα μέσα Σεπτεμβρίου που έχουμε κάνει μερικές από τις πιο όμορφές μας εκδρομές (Como, St. Moritz, Zermatt...). Φέτος, σπίτι αλλά ήταν τόσο γεμάτο και όμορφο το πσκ που μας έλειψε λίγο η ησυχία του σπιτιού. Έβρεχε κιόλας για το Α' μέρος της ημέρας οπότε ιδανικός καιρός για εσωτερικές δουλειές.
  • Βάψιμο λοιπόν (νομίζατε ότι είχαμε τελείωσει;) του δικού μας υπνοδωματίου. 
  • Και αφού τα καταφέραμε εξαιρετικά με τον συνοδοιπόρο, βγήκε και ο ήλιος και φύγαμε για το κέντρο της Λωζάνης για burgers κάτω από τον ήλιο στο Etoile Blanche. Και ήταν τόσο ωραία... η τοποθεσία, ο ήλιος, η χαλαρότητα, το vegan burger μου με τα ψητά λαχανικά....
  • Και η αδελφή μου προχώρησε στο δεύτερο σκέλος της αντιμετώπισης της πέτρας με λιθοτριψία.
  • Και η ανιψιά μου η γλυκιά ξεκίνησε την διαδικασία για σιδεράκια. Και πέρασε και στις εξετάσεις του μπαλέτου της.
  • Τρίτη και επιστροφή στα σχολεία και στις δουλειές.
  • Και το απόγευμα είχαμε χορευτικό show στο σαλόνι οικογενειακώς, με την μουσική στη διαπασών και τον Στεφανάκο να τα δίνει όλα χορεύοντας γύρω από το τζάκι, ζώντας το με όλο του το είναι. Ρίξαμε τόσο χορό που ιδρώσαμε. Πόσο ωραία ήταν.
  • Και το βράδυ είχαμε ισπανική φιέστα στο σπίτι της συναδέλφου Μαρία για ένα κοριτσίστικο δείπνο. Και έριχνε μία βροχή! Και να προσπαθώ να ανέβω την ανηφόρα κρατώντας το γλαστράκι που της πήρα, την ομπρέλα, το κινητό για να βρω το σπίτι και την φούστα που πλατσούριζε στα νερά.
  • Και το μενού είχε salmojero (μία διαφορετική σούπα ντομάτας - ψωμιού, με βελούδινη υφή, έντονο πορτοκαλί χρώμα και γεμάτη γεύση), veggie empanada (σαν σφολιάτα με πιπεριές και μανιτάρια), σπιτικό χούμους και πολύ κους - κους και γέλια.
  • Πέρασε η ώρα και ούτε που το καταλάβαμε! Και ευτυχώς αποφύγαμε τα της δουλειάς και επικεντρωθήκαμε στα ταξίδια, τις εμπειρίες, τα όνειρα.
  • Τετάρτη με καταρακτώδη βροχή, η οποία έκανε ευτυχώς ένα διάλειμμα όταν πήγα και όταν πήρα τον μικρό από το σχολείο.
  • Στο ενδιάμεσο, συνέβησαν πολλά και διάφορα εργασιακά, ανεβάζοντας τον πήχη της πίεσης, προσθέστε και έναν Στέφανο που από το πουθενά όλο το απόγευμα το πέρασε κλαίγοντας, ε δεν ήταν η καλύτερη ημέρα της εβδομάδας η Τετάρτη.
  • Και τι κάνεις για να αποφορτιστείς; Yoga και σιδέρωμα! χιχι.. κάτι πάντως που να αφορά το σώμα και κάποιου είδους συγκέντρωση ώστε να ηρεμήσει λιγάκι ο νους.
  • Πέμπτη και ο συνοδοιπόρος πήγε στο γραφείο, ο μικρός στο σχολείο οπότε είχα όλο το σπίτι δικό μου! Και είναι ωραία πού και πού και αυτή η ησυχία.
  • Έτσι κατάφερα και χώρεσα μέχρι το απόγευμα και όλα τα online meetings, και yoga, και κάποιες δουλειές ώστε όταν έφτασαν τα αγόρια το απόγευμα να είμαι όλη δική τους.
  • Και έριξε μία βροχή την Πέμπτη το βράδυ! Πω πω! Λέτε να είναι που το δωμάτιό μας είναι στην σοφίτα και ακούγεται η βροχή πιο έντονα;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020

Για σένα...

 


Πόσο ευσυγκίνητη έχω γίνει! Πάντα ήμουν αλλά μάλλον κάπως το ήλεγχα. Λέτε απλά να το καταπίεζα; Για να φανώ πιο... δυνατή; Μου είχαν πει ότι όταν γίνεσαι μητέρα είναι σαν να ανοίγει μια βρύση από όπου βγαίνουν άφθονα, ελεύθερα, αγνά, άφιλτρα τα συναισθήματα. Και στη δική μου περίπτωση είναι τόσο αλήθεια. Κλαίω τόσο εύκολα πια με ταινίες, με τραγούδια, με αναμνήσεις, με φωτογραφίες, με άρθρα (ακόμα και με δικά μου παλαιότερα που έχω λησμονήσει), με βίντεο όπου φίλοι ανταμώνουν, γιαγιάδες γερνούν, ξένοι αγαπιούνται, μωρά αγκαλιάζονται.... Και δεν είναι μια επιφανειακή, στιγμιαία συγκίνηση. Γεμίζει όλο μου το σώμα, σφίγγει το στομάχι μου, σταματάει την καρδιά μου. Έχει διάρκεια και ένταση. Πέραν από την μητρότητα, ίσως είναι και η ωριμότητα και η εναρμόνιση - αποδοχή με το ποια είμαι. Πλέον δεν χρειάζεται να αποδείξω -ούτε καν σε εμένα- πόσο δυνατή είμαι. Το ξέρω. Οπότε μπορώ απλά να αφεθώ και να απολαύσω τη συγκίνηση. Την ενσυναίσθηση όταν μπαίνω στη θέση ανθρώπων που δεν έχω γνωρίσει ποτέ, υπό συνθήκες παντελώς άγνωστές μου. Και η συγκίνηση αυτή μπορεί να είναι συγκίνηση - στεναχώριας όταν δεν χωρά ο νους μου τη λύπη αυτή, τη μοναξιά, τη βία, την απανθρωπιά, την εκμετάλλευση, τη σκληρότητητα, αλλά και συγκίνηση - χαράς, ευδαιμονίας, όταν ο νους μου πλημμυρίζει από αγάπη και τρυφερότητα και αγνότητα και αυθεντικότητα και ομόνοια και αρμονία.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?

 


  • Η Παρασκευή ξεκίνησε όμορφα με πρωινό - πρωινό μάθημα γαλλικών! Ω ναι! Μετά από 1+ χρόνο, ξανασυναντηθήκαμε διαδικτυακά με την Ελένη για να δούμε πού βρισκόμαστε και να συνεχίσουμε παρέα σε αυτό το ταξίδι της γαλλικής γλώσσας.
  • Back to our Swiss roots! Το απόγευμα συναντηθήκαμε στην παραλία του Auvernier για να γιορτάσουμε τα γενέθλια της φίλης Βάιας. Και ήταν σαν reunion καθώς αρκετούς, με τον κορωνοϊό, τις διακοπές και τις μακρές απουσίες στις πατρίδες του καθενός, είχαμε να τους δούμε μήνες.
  • Και γέμισε ο τόπος πιτσιρίκια όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων.
  • Και ο Στεφανάκος έτρεχε πίσω από τα "μεγάλα" αγόρια που έπαιζαν μπάλα. Και μπορεί να μην του έδιναν ούτε πάσα (κακομοίρης!) αλλά εκείνος έδινε όλο του το είναι και ένοιωθε ότι συμμετείχε.
  • Και το βράδυ είχαμε την πρώτη μας διανυκτέρευση σε φίλους εντός Ελβετίας. Sleepover λοιπόν στον Piotr και την Magdalena.
  • Κοιμηθήκαμε με ολίγην περιπέτεια καθώς το να βρίσκεσαι στο ίδιο κρεβάτι με τον Στέφανο δεν είναι το ευκολότερο πράγμα, αλλά ξυπνήσαμε γεμάτοι όρεξη!
  • Φάγαμε το εξαιρετικό πρωινό που μας ετοίμασαν οι φίλοι, παίξαμε με τα lego, βάλαμε μαγιώ και βουρ για το ιστιοπλοϊκό.
  • Και ο ήλιος έκαιγε! Τι ευτυχία! Και η λίμνη ήταν πάγος αλλά δεν υπήρχε πιθανότητα να αφήσω αυτήν την ευκαιρία να περάσει έτσι. Βούτηξα λοιπόν και ακολούθησε και η υπόλοιπη οικογένεια και ήταν πραγματικά τόσο αναζωογονητικά!
  • Νωρίς το απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι των φίλων για σπιτική πίτσα (δια χειρός Piotr + Στέφανου), βεράντα, κρασί και συζητήσεις μέχρι αργά το απόγευμα που επιστρέψαμε στην οικία μας στο Belmont με την αίσθηση ότι είχαμε φύγει για διακοπές! Και ας ήταν μόλις για μία μέρα και στο διπλανό Neuchatel.
  • Κυριακή και σε συνέχεια της καλοκαιρινής διάθεσης και θερμοκρασίας, συναντηθήκαμε με τους Λωζανιώτες φίλους αυτή τη φορά για πικ-νικ στο Vidy, μες στο δάσος από τη μία και δίπλα στη λίμνη από την άλλη.
  • Τα τρία μικρά έπαιξαν εξαιρετικά, τσιμπήσαμε, δροσιστήκαμε στη λίμνη (τα μικρά βούτηξαν κιόλας), λιαστήκαμε, αναλύσαμε όλα τα επιχειρηματικά και εργασιακά μας θέματα σε Ελβετία και Ελλάδα (και είναι πολλά!) και μετά από ώωωρες χωριστήκαμε για τα σπίτια μας.
  • Ιστορική Δευτέρα καθώς μετά από 6 μήνες (!), επέστρεψα στο γραφείο μου. Πω πω... πόσο περίεργη αίσθηση να μπαίνεις στο κτίριο που άλλοτε έσφιζε από ζωή και να το βρίσκεις σχεδόν άδειο, με σβηστά φώτα, κλειδωμένα meeting rooms, σημάνσεις παντού για τις αποστάσεις, απαγορεύσεις στις μισές θέσεις, πρόσωπα κρυμμένα πίσω από μάσκες... 
  • Από την άλλη, χάρηκα τόσο πολύ που είδα από κοντά μερικούς από τους συναδέλφους και καθήσαμε όπως άλλωτε να πιούμε τον καφέ μας παρέα στην βεράντα.
  • Και το μεσημέρι κάναμε lunch break οι τρεις μας (η Jessica, ο Pierre και εγώ) στο κοντινό μας Ταϋλανδέζικο Thai au Lac κάτω από τον ήλιο και δίπλα στη λίμνη.
  • Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την φυσική επαφή μεταξύ των ανθρώπων.
  • Αργά το μεσημέρι επέστρεψα σπίτι ώστε να συνεχίσω τη δουλειά και να παραλάβω και το φυστίκι στις 17.00.
  • Και από το πουθενά, να 'σου η μονάκριβη αδελφή μου με μια πέτρα στα νεφρά "να" -με το συμπάθειο- που πρέπει να τακτοποιηθεί άμεσα!
  • Έτσι την Τρίτη μπήκε για το Α' μέρος της διαδικασίας όπου ακινητοποίησαν την πέτρα ώστε την ερχόμενη εβδομάδα να της κάνουν λιθοτριψία.
  • Στα δικά μας, ο Στεφανάκος είχε την Τρίτη επίσκεψη μίας κυρίας αστυνομικού στο σχολείο όπου τους έκανε μάθημα κυκλοφοριακής αγωγής! Και βγήκαν κανονικά στο δρόμο και εξασκήθηκαν στο πώς διασχύζουμε τις διαβάσεις (εννοείται χαιρετώντας - ευχαριστώντας τα αυτοκίνητα που σταμάτησαν).
  • Και εννοείται επέστρεψε πάλι με γρατζουνισμένα γόνατα. Το σήμα - κατατεθέν της παιδικής ηλικίας.
  • Και είναι τόσο κουρασμένος όταν επιστρέφει σπίτι! Σωματικά και ψυχικά. Αλλά και τόσο γεμάτος.
  • Ήρθε -επιτέλους- και το συνεργείο για την αντικατάσταση του μοτέρ για το παντζούρι που είναι κατεβασμένο από τα τέλη Ιουνίου, και το μοτέρ λειτούργησε μια χαρά αλλά εν τέλει, έχει χαλάσει και το ρολό! Οπότε μπλοκάρει και κατεβαίνει στραβά και ... αφήστε τα! Μπλέξαμε.
  • Και ξυπνώντας την Πέμπτη, είχα μια ανοιξιάτικη αίσθηση. Επειδή από τα κρύα περάσαμε στους ωραίους ήλιους και στις βουτιές στη λίμνη, ένοιωσα ότι είμασταν εκεί γύρω στον Ιούνιο.
  • Και το απόγευμα βγήκαμε οικογενειακώς για να πάρουμε μερικές τελευταίες -μάλλον- καλοκαιρινές ανάσες δίπλα στη λίμνη και ήταν τόσο ωραία!
  • Και το βράδυ παρακολουθήσαμε το ντοκυμαντέρ The Social Dilemma που σου ανοίγει τα μάτια, για ακόμη μια φορά, σχετικά με τον μηχανισμό των κοινωνικών δικτύων και πώς μας χειραγωγούν χωρίς να το παίρνουμε είδηση, γίνονται δισεκατομμυριούχοι και αλλάζουν εμάς και τον κόσμο όπως τους βολεύει. Αξίζει να το δείτε. Εγώ μετά από αυτό απενεργοποίησα σχεδόν όλα τα notifications στο κινητό, κρατώντας μόνο τα απαραίτητα.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?

 

  • Παρασκευή, όμορφη και ηλιόλουστη!
  • Έτσι, παρέλαβα το αγοράκι μου από το σχολείο και πήγαμε οι 2 μας στο Lutry για βόλτα, παιδική χαρά, ήλιο και βεβαίως παγωτό! 
  • Μα πώς το τρώει αυτό το παγωτό λεμόνι; Είναι ΤΟΣΟ ξινό!
  • Αφού παίξαμε και περάσαμε ωραία, επιστρέψαμε σπίτι στον συνοδοιπόρο.
  • Σάββατο και κάναμε εξαιρετική βόλτα στο κέντρο της Λωζάνης.
  • Είχε ωραιότατο ήλιο και γλυκιά θερμοκρασία οπότε περπατήσαμε πολύ, ψωνίσαμε από την λαϊκή αγορά που απλώνεται σχεδόν σε όλο το κέντρο πια (λόγω covid), ακόμα και μέσα στη μέση κεντρικών δρόμων, εντοπίσαμε τους Έλληνες με τις σπιτικές πίτες (πήραμε και 2 κομμάτια σπανακόπιτα), αγοράσαμε κάτι δωράκια που θέλαμε, τσιμπήσαμε στο κεντρικό και χαλαρό Cafe Louve με τα εξαιρετικά του - σπιτικά πιάτα (πήραμε gazpatzo, ελληνική χωριάτικη σαλάτα με προσθήκη καρπουζιού και patatas bravas!), ήπιαμε τις μπύρες μας, έφαγε ο μικρός το παγωτό του, αράξαμε στις ξαπλώστρες θαυμάζοντας την όμορφη πόλη και αργά το μεσημέρι επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και το απόγευμα είχε συμμαζέματα στο σπίτι, ετοιμασίες για το αυριανό BBQ και κηπουρική! Πολλή κηπουρική! Πιάστηκαν τα χέρια μου.
  • Κυριακή και δυστυχώς ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και τσουχτερός.
  • Δεν πτοηθήκαμε όμως και έτσι το μεσημέρι υποδεχτήκαμε τους Λωζανιώτες φίλους που επέστρεψαν -μόλις- από την μακρά παραμονή τους στην Ελλάδα.
  • Τα μικρά έπαιξαν εξαιρετικά επί ώρες, ο συνοδοιπόρος έψησε, ήπιαμε τα ροζέ μας, είπαμε τα νέα μας, μοιραστήκαμε τις ανησυχίες αλλά και τις ελπίδες μας, γελάσαμε πολύ, φορέσαμε επιπλέον ζακετάκια και μείναμε έτσι παρέα στην αυλή μέχρι αργά το απόγευμα.
  • Δευτέρα και είναι τέτοια η ανακούφιση που ετοιμαζόμαστε ήσυχα και ωραία και αφήνω τον μικρό στο σχολείο χαρούμενο.
  • Και η ημέρα ήταν εργασιακά πολύ γεμάτη -επέστρεψε και η αγαπημένη Jessica από τις εκπληκτικές, ιταλικές της διακοπές οπότε είχαμε πολλά updates σε όλα τα μέτωπα.
  • "Μα έπαιζε η ελληνίδα και δεν την είδε κανείς;" ο Στεφανάκος συνειδητοποιώντας ότι ο αγώνας τέννις της Σάκκαρη τελείωσε ενώ εκείνος έκανε το μπάνιο του. Και δώστου κλάμα για την κακομοίρα την Σάκκαρη που έπαιζε μόνη. Ο γλυκός μου.
  • Τρίτη και μετά από καιρό έμεινα Home Alone! Ο συνοδοιπόρος στο καινούργιο του γραφείο (έτσι για αλλαγή), ο μικρός σχολείο και εγώ ξεκίνησα την ημέρα μου με έναν ωραίο καφέ υπό τη συνοδεία του τελευταίου κομματιού σοκολατένιου κέικ που είχα φτιάξει και μουσική υπόκρουση τον pepper.
  • Και η ημέρα γέμισε με δουλειές, επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος νωρίς το απόγευμα να συνεχίσει από το σπίτι τα e-meetings, παρέλαβα και το φυστίκι και όλα καλά.
  • Κατέφτασε και το νέο πατίνι του μικρού (το προηγούμενο μετά από τόοοοση χρήση χάλασε) με τις φωτεινές ρόδες.
  • Και την Τετάρτη μετά το μεσημεριανό, η τάξη του Στέφανου πήρε το λεωφορείο και πέρασε το απόγευμα στη βιβλιοθήκη!
  • Και θα το καθιερώσουν μία Τετάρτη του μήνα.
  • Πέμπτη και γέμισε η ημέρα με δουλειές, συζητήσεις και εργασιακές αναλύσεις (restructuring mode!), τέννις στη βεράντα με τον μικρό, αγκαλιές και παιχνίδια.
  • Και το σαββατοκύριακο προβλέπεται ηλιόλουστο, γεμάτο φίλους και εκδρομές. I can't wait!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2020

Νέα σχολική χρονιά


Κάθε Σεπτέβρη σαν να ξεκινάμε από την αρχή. Σαν η χρονιά να μηδενίζει και μαζί με τα ζακετάκια να βγαίνουν και οι λίστες και τα νέα προγράμματα, τα όνειρα και οι προσδοκίες. Σας το έχω αναφέρει πολλές φορές, για εμένα, τα new year resolutions συμβαίνουν τώρα. Αυτήν την περίοδο. Μάλλον δεν είναι τυχαίο που η σχολική χρονιά ξεκινά Σεπτέμβρη. Όταν έχεις -ιδανικά- χορτάσει ήλιο και ανεμελιά και φίλους και ξαστεριές και επιστρέφεις στο σπίτι, στον οίκο σου. Πόσο διαφορετικός όμως είναι αυτός ο Σεπτέμβρης ε; Πόσο αβέβαια όποια σχέδια, όσο συντηρητικά και αν είναι. Δεν έχουμε ξαναζήσει τέτοια σχολική χρονιά. Τέτοια που οι εργαζόμενοι είτε εργάζονται ακόμα από το σπίτι -όπως εμείς- είτε έχουν επιστρέψει στις δουλειές τους υπό πολύ όμως διαφορετικές συνθήκες. Τέτοια που οι μαθητές είτε έχουν δειλά - δειλά επιστρέψει στα σχολεία -όπως ο Στέφανος- είτε ακόμα αναμένουν τι και πότε και πώς. Που ακόμη και οι πιο απλές - καθημερινές συνήθειες όπως το λεωφορείο που θα πάρεις ή τον καφέ που θα πιείς ή το γυμναστήριο που θα πας μετατρέπονται σε πολύπλοκες, αβέβαιες, αγχωτικές. Χάσαμε τον αυθορμητισμό, την ανεμελιά μας όλους αυτούς τους μήνες με τον κορωνοϊό. Ποιον να συναντήσεις, πού και πώς; Όλα πρέπει πλέον να περνούν από φίλτρα και σκέψεις και αναλύσεις. Και τα προσωπικά όρια του καθενός είναι τόσο υποκειμενικά καθορίζοντας έτσι και τις σχέσεις και τις επαφές και εν τέλει την υποκειμενική του/της καθημερινότητα.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2020

How was your week?


  • Παρασκευή και ο συνοδοιπόρος είχε ιστορική επίσκεψη στο γραφείο του στο Neuchatel. Μετά από σχεδόν 6 μήνες. Αποφάσισαν να συναντηθούν μία τελευταία φορά εκεί οι συνάδελφοι πριν την επίσημη μεταφορά τους στα γραφεία της Λωζάνης. Τουλάχιστον τυπική μεταφορά προς το παρόν γιατί ουσιαστικά πότε θα βρεθούν σε αυτά τα νέα γραφεία, άγνωστο.
  • Έτσι, το πρωί αναχωρήσαμε ταυτόχρονα, εμείς για το σχολείο και ο συνοδοιπόρος για Neuchatel.
  • Και τις Παρασκευές τον παραλαμβάνουμε μεσημέρι τον μικρό, μετά το φαγητό. Και είχαμε σχέδια για βόλτες οι δυο μας αλλά είχε αρχίσει η βροχή οπότε επιστρέψαμε σπίτι και το απογευματάκι επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος.
  • Και το Σάββατο ξημέρωσαν τα γενέθλιά μου! Happy birthday to me! 
  • Και είχαμε κανονίσει εορταστικό διήμερο στο όμορφο Zermatt. Δυστυχώς όμως δεν το απολαύσαμε...
  • Πρώτον ο καιρός! Κατακλυσμός! Και κρύο! Πω πω... με χειμωνιάτικα μπουφάν από τη μια μέρα στην άλλη και ασταμάτητη βροχή. Έτσι δεν είχαμε περιθώρια για πολλά.... περπατήσαμε λίγο, φάγαμε πολύ, βουτήξαμε στην πισίνα του ξενοδοχείου και κοιμηθήκαμε.
  • Δεύτερον η διάθεση. Δυστυχώς αυτό το κενό και η στεναχώρια γύρω από τις απουσίες φίλων με συντροφεύει ακόμα, μετά τις ελληνικές διακοπές, και ακόμη και στα γενέθλιά μου. Μαθήματα.
  • Κυριακή λοιπόν, και αφού ο καιρός είχε χειροτερέψει ακόμη περισσότερο, φάγαμε το πρωινό μας, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για πίσω.
  • Σπίτι μου σπιτάκι μου!
  • Ήταν και η γιορτή της μαμάς και της κουνιάδας μου.. χιχι. Πόσο αστείοι μου ακούγονται αυτοί οι τίτλοι. Να τις χαιρόμαστε!
  • Ανασυγκρότηση λοιπόν και βουρ για τη Δευτέρα και τη νέα εβδομάδα.
  • Μεταξύ φίλων, ειλικρίνεια. Ναι, το ξέρω, δεν είναι πάντα εύκολη αλλά είναι μονόδρομος θαρρώ.
  • Και ευτυχώς, δειλά δειλά επανήλθε και ο ήλιος και ας ήταν τσουχτερός.
  • Ευκαιρία για κηπουρική!
  • Και την Τρίτη ήταν το πρώτο πρωινό που άφησα τον μικρό στο σχολείο ήρεμα και ωραία! Χωρίς στεναχώριες και παράπονα. Yes!
  • Και μέσα σε όλα, ετοιμάζω και ένα αρθράκι για το Neuchatel για έναν online οδηγό που θα εκδοθεί από γυναίκες της Ελβετίας!
  • Την Τετάρτη προώθησα αυτό το αρθράκι μου ("Κορωνο-φιλοσοφίες") στο γκρουπ που έχουμε με την ομάδα yoga της αγαπημένης μου δασκάλας στην Ελλάδα, γιατί ήθελα να της το αφιερώσω. Γιατί όταν το διαβάζω είναι σαν να την ακούω να μας λέει ξανά και ξανά, τόσα χρόνια τα ίδια μέχρι να τα κάνουμε πια κτήμα μας. Και γέμισα με αγάπη από τα μηνύματα που έλαβα.
  • Πρέπει να γίνω και εγώ πιο εξωστρεφής με το lifelikes (πόσα χρόνια το λέω!) αλλά δεν μου είναι εύκολη η αυτο-προβολή.
  • Τις Τετάρτες τελειώνει νωρίτερα το σχολείο ο Στεφανάκος, και είχε ωραίο ήλιο, και είχα τελειώσει και εγώ με τα βασικά της δουλειάς και έτσι αποφασίσαμε να πάμε βόλτα στο Lutry για παγωτό -εννοείται- και παιχνίδι!
  • Με το που μπήκε ο Σεπτέμβρης κάτι έγινε και ξαφνικά δραστηριοποιήθηκαν τόσοι φίλοι και συνάδελφοι! Επιστρέψαμε πλέον σχεδόν όλοι (έχω υπόψιν μου κάποιους που ακόμη διακοπεύουν στα Σύβοτα) και ανυπομονούμε να ανταμώσουμε.
  • Πέμπτη και η ημέρα πέρασε τόσο γρήγορα με τις δουλειές που ούτε που το καταλάβαμε! Και πρώτη φορά πήγε ο συνδοιπόρος να τον παραλάβει τον μικρό γιατί είχα μία online συνάντηση εγώ μέχρι αργά.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα 

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2020

Κορωνο-φιλοσοφίες


Άγχος. Αβεβαιότητα. Θυμός. Ανάσες. Αϋπνία. Ταχυπαλμίες. Εφιάλτες. Ανάσες. Φόβος. Αδιέξοδα. Πόνος. Τόσοι μήνες έχουν ήδη περάσει και όπως δείχνουν όλα, μάλλον έχουμε αρκετούς ακόμα μπροστά μας παρέα με τον απρόσκλητο επισκέπτη που λέγεται κορωνοϊός. Και όπως όλοι, έτσι και εμείς, συζητάμε πολύ με τις οικογένειες και τους φίλους μας ανά τον κόσμο για την κατάσταση. Και παρακολουθούμε τις εξελίξεις και προσπαθούμε κάπως να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας και να πορευτούμε αντίστοιχα. Για πολλούς, για τον Α ή Β λόγο, αυτή η περίοδος είναι πιο σκληρή. Το βλέπεις στα μάτια τους, στη στάση σώματός τους, στα λόγια τους και πίσω από αυτά. Είναι γιατί ανήκουν σε πιο ευπαθείς ομάδες; Είναι γιατί ίσως ο δικός τους επαγγελματικός κλάδος χτυπήθηκε περισσότερο; Είναι γιατί έχουν συνηθίσει να τα έχουν όλα "υπό έλεγχο"; Είναι γιατί είναι ούτως ή άλλως πιο αγχώδεις; Ή μήπως επειδή δεν έχουν το "δίχτυ ασφαλείας" μιας δεμένης οικογένειας ή στενών φίλων; Όπως και να έχει, νοιώθεις αμέσως πόσο δύσκολη είναι αυτή η περίοδος για εκείνους. Πόσο τους έχει καταβάλει, τους έχει βαρύνει, τους έχει κόψει τα φτερά, τους έχει "σκοτεινιάσει". Και πολύ συχνά αυτό μεταφράζεται και ψυχοσωματικά. Με αδιαθεσίες, αδυναμίες, χαμηλή ενέργεια, πόνους, νευρικότητα.... Ξέρετε. Πώς μπορούμε να μας βοηθήσουμε σε αυτήν την τόσο απρόσμενα δύσκολη περίοδο για να επιβιώσουμε ψυχολογικά; Για εμένα, το κλειδί βρίσκεται στις παρακάτω σημαντικές έννοιες που βοηθούν ούτως ή άλλως σαν οδηγός ζωής, πόσο μάλλον τώρα στα αβέβαια και δύσκολα.

Αρχειοθήκη LifeLikes