Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

New Year Resolutions....



Έφτασε ξανά αυτή η στιγμή του χρόνου, όπου ο χρόνος τελειώνει και αρχίζει ξανά, όπου αφήνουμε το πριν και σχεδιάζουμε το μετά….. Είναι στο DNA μας, είναι στην παράδοσή μας, είναι λίγο ‘καταναγκαστικό’;  Εγώ το απολαμβάνω πάντως… Ούτως ή άλλως οι λίστες είναι σίγουρα στο δικό μου DNA ;-)
Τι κρατάτε λοιπόν και τι ονειρεύεστε; Αυτά που αφήνουμε ας τα αφήσουμε…..........

Η δική μου λοιπόν –αυθόρμητη- λίστα έχει ως εξής:

2010: Κρατάω…..
·       Την αγάπη σε όλες της τις μορφές (συντροφική, οικογενειακή, φιλική, συναδελφική…)
·       Τις βραδιές χειροτεχνίας
·       Το καλύτερο πάρτι της ζωής μου (5.6.2010)
·       Τις πιο ξεχωριστές και μαγικές ‘διακοπές’ στη Σίφνο & στη Βαλτική
·       Τα υπέροχα «μαντάτα» της Κηφισιάς όπου 3 φίλες τα υποδέχτηκαν αγκαλιά
·       Τις μικρές που ήρθαν για να μας γεμίσουν χαμόγελα
·       Το νέο μας, καταπράσινο και ζεστό σπίτι
·       Το LifeLikes (I like LifeLikes!)
·       Τις αρμένικες βίζιτες με μαγειρέματα, αναλύσεις και ‘συνωμοσίες’ όλων των ειδών

2011: Ονειρεύομαι…..
·       Αγάπη σε νέες εκφράσεις
·       Περισσότερη κατανόηση και ξεγνοιασιά (πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη)
·       Νέες δημιουργικές διεξόδους
·       Πάσχα στη Σίφνο και Χριστούγεννα στο Παρίσι και καλοκαίρι με τη γνωστή παλιοπαρέα… όπου να’ ναι!
·       Βόλτες με τις μικρές στη θάλασσα…
·       Τα μικρά ανθρωπάκια που θα έρθουν
·       Υγεία
·       Yoga, yoga, yoga
·       Μια καθημερινότητα με λιγότερα αλλά καλύτερα –less is more!

Πολύ θα χαρώ να δω τις δικές σας λίστες……….
Να είμαστε καλά για να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα!
Χαρούμενο 2011 σε όλους!

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Μπορώ, μπορείς, μπορούμε!


Η μοναδική στο είδος της TEDX Academy οργάνωσε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου ένα από τα διάσημα «συνέδριά» της. Με ενημέρωσε μια φίλη, μπήκα στο site, διάβασα, παρακολούθησα παλαιότερες ομιλίες, ενθουσιάστηκα, συμπλήρωσα την αίτησή μου, έγινα δεκτή! Όταν πλησίαζαν οι ημέρες όμως συνειδητοποίησα ότι η ώρα έναρξης ήταν στις 12.00 (στο αποκορύφωμα της εργασιακής μου ημέρας). Δεν πήγα λοιπόν. Βρήκα όμως ένα θησαυρό ομιλιών και ομιλητών από όλο τον κόσμο, για ένα πολύ ευρύ φάσμα θεμάτων… Όλα με τον ίδιο παρονομαστή: την έμπνευση για έναν ομορφότερο κόσμο.

Μέσα στον καταιγισμό λοιπόν ιδεών, ξεχώρισα 2 βίντεο και τα δύο με το ίδιο μήνυμα για εμένα: όποιος θέλει μπορεί! Μπορεί να φέρει την αλλαγή, μπορεί να κάνει τη διαφορά, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο (του/της)… αρκεί να το πιστέψει και να αφοσιωθεί σε αυτό!

«I can» λέγεται το κίνημα που ξεκίνησε από την Ινδία η Kiran Bir Sethi για να εμπνεύσει τα παιδιά ότι η αλλαγή είναι εφικτή και Δημήτρης Τσουκαλάς λέγεται ο -διάσημος πλέον- δήμαρχος της Ανάβρας Μαγνησίας που κατόρθωσε να μεταμορφώσει υποδειγματικά το ξεχασμένο χωριό του. Δύο άνθρωποι από δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους, με διαφορετικά βιώματα αλλά με την ίδια ανάγκη: να προσφέρουν στην κοινωνία τους ώστε να γίνει ομορφότερη! Να προσφέρουν εμπράκτως γιατί μόνο αυτή η προσφορά ουσιαστικά υπάρχει.

Μπορούμε αρκεί να το πιστέψουμε……. Και πόσο σημαντικό είναι αυτό! Η αυτοπεποίθηση και η αποφασιστικότητα. Να πιστέψουμε εμείς πρώτα ότι το μπορούμε. Πόσες φορές ακούω γονείς να μιλάνε τελεσίδικα για κάποια χαρακτηριστικά των παιδιών τους, ή φίλους να περιγράφουν την πραγματικότητα που ζουν ως κάτι έξω από αυτούς, αυτοδημιούργητο. Τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν αλλάξουμε κάτι εμείς. Εύκολο στη θεωρία. Ας το κάνουμε και πράξη αλλάζοντας κάτι κάθε ημέρα... από την καλημέρα που θα πούμε μπαίνοντας σε ένα χώρο, την προτεραιότητα που δίνουμε σε ανθρώπους με περισσότερες ανάγκες από εμάς, τα σκουπίδια που δεν πετάμε όπου μας βολεύει,  τη βόλτα που θα κάνουμε με φίλους αντί να χαζέψουμε ξανά στην τηλεόραση και τόσα άλλα μικρά και καθημερινά. 

Ας βάλουμε στόχους.... είναι και επίκαιρο με την έλευση του νέου έτους.


Η φωτογραφία προέρχεται από graffiti του Αλέξανδρου Βασμουλάκη.

ΥΓ. Για όποιον έχει περιέργεια, η ανταλλαγή δώρων με βρήκε με ένα ακόμα αγγελάκι.. του φίλου Γιάννη αυτή τη φορά, με δύο μηνύματα: Love & Peace :-)

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Ανταλλαγή αγάπης και μικρών δώρων! Χαρούμενα Χριστούγεννα!

Christmas countdown.....


Τα τελευταία χρόνια, η yogo-σεζόν μας κλείνει με το καθιερωμένο δείπνο. Τα συστατικά της επιτυχίας απλά και πολυδοκιμασμένα: σπιτικά χορτοφαγικά φαγητά, μικρά συμβολικά δώρα, ευχές και μια κλήρωση! Μερικές ώρες μετά, αποχαιρετιόμαστε με το τυχερό μας δώρο ανά χείρας (πώς γίνεται να μην είναι ποτέ τυχαίο το τυχερό μας δώρο;), μικρά μπολάκια για να τσιμπήσουμε και την επομένη απ΄ότι νόστιμο απέμεινε, και πολλή αγάπη.... μέχρι την έναρξη της επόμενης σεζόν ή της επόμενης χρονιάς που θα το επαναλάβουμε... αφορμές ψάχνουμε άλλωστε. Ιδανικό σκηνικό για τις γιορτές που έρχονται, ειδικά αν τα δωράκια και τα φαγητά είναι χειροποίητα!

Αυτή την Παρασκευή την περιμένω λοιπόν πώς και πώς..... Για να δω τους αγαπημένους μου γιόγκιδες σε ένα σκηνικό γνώριμο και 'ζεστό', με εξιστορήσεις, γέλια, κουβέντες, τσίμπημα (η ειδικότης μας) και βεβαίως τα μικρά - συμβολικά – εορταστικά δώρα συνοδευόμενα πάντα από μία ευχή. Την ευχή την έχω ήδη σκεφτεί…. το δώρο όχι ακόμα. Η ανταλλαγή έχει πάντα το περισσότερο ενδιαφέρον καθώς ο παραλήπτης είναι άγνωστος, το ίδιο και ο συμβολισμός. Πόσο ουσιαστικός όμως είναι τελικά. Στο τέλος ο καθένας παίρνει μαζί του αυτό που αναζητά... αυτό που τον χαρακτηρίζει... δεν ξέρω πώς να σας το περιγράψω... αυτό που ‘είναι’. Δοκιμάστε το με την παρέα σας και θα καταλάβετε.... Όταν ετοιμαζόμουν για την πρώτη μου μετακόμιση, στο πρώτο ΜΑΣ σπίτι, 'κέρδισα' ένα γυάλινο αγγελάκι.... Βεβαίως η θέση του στο σπίτι είναι αδιαμφισβήτιτη. 

Και του χρόνου... ή μάλλον πολύ νωρίτερα! Οι γιορτές είναι πολύ πιο όμορφες όταν τις μοιράζεσαι.... 


Υ.Γ. Α! και μια μικρή παράκληση... βάζετε ένα όνομα ή ένα ψευδώνυμο στα σχόλιά σας αν θέλετε. Αυτό το 'ανώνυμος' αποκρύπτει όλη την ομορφιά. Απλά συμπληρώνετε στο πεδίο "όνομα".... :-)

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Διάκριση



Προχτές το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….

Δεν ήμουν αγχωμένη, ή στεναχωρημένη….. απλά μια σκέψη μου στριφογύρναγε στο μυαλό ενόψει της επόμενης ημέρας και της βράβευσης. Είχε φτάσει το προηγούμενο βράδυ μιας αρκετά σημαντικής επαγγελματικής διάκρισης και δεν είχα πει κουβέντα σε κανέναν (πλην βεβαίως του «συνοδοιπόρου» -γιατί η λέξη σύζυγος μου ακούγεται πολύ βαρύγδουπη). Δεν το είχα συζητήσει με κανέναν, ούτε καν το είχα αναφέρει ως ένα απλό γεγονός… όχι για να καυχηθώ, αλλά ούτε καν προς συζήτηση ως ένα άξιο προσοχής συμβάν. Γιατί;

Αναλύοντας λιγάκι όλα αυτά, μου ήρθαν στο μυαλό παλαιότερες ανάλογες περιπτώσεις… Κατέληξα λοιπόν ότι από μικρή είχα τη «δική» μου κοσμοθεωρία. Ποιος λοιπόν διακρίνει ποιόν; Ποιος αποφασίζει και με ποια κριτήρια; Και αν δεν διακριθείς ποτέ… δεν αξίζεις; Ή, από την άλλη, αν διακριθείς αξίζεις παραπάνω από κάποιους άλλους; Χμμμ….. προβληματιστήκατε; Και εγώ!

Είναι πολύ ωραίο να νιώθεις σημαντικός, άξιος... ακόμα και σπουδαίος! Αλλά να το νιώθεις από μέσα σου, από τον εσωτερικό σου κριτή και όχι περιμένοντας αναγνώριση από κάποιον τρίτο (τους γονείς, τον διευθυντή, την επιτροπή αξιολόγησης, τον σύντροφο, τον φίλο….). Μπορεί αυτό να ακούγεται εγωκεντρικό αλλά θεωρώ ότι είναι ακριβώς το αντίθετο. Έχω την εντύπωση (μη σας πω τη βεβαιότητα) ότι όλοι (μα όλοι!) έχουμε μια εσωτερική φωνή που ξέρει πολύ καλά να ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος… να μας επιβραβεύει, να μας νουθετεί. Είναι εύκολο να την αγνοείς αλλά καθόλου αποτελεσματικό. Σκεφτείτε όλες τις φορές που κάνατε κάτι «κακό», κάτι εκτός εαυτού... κατά βάθος ξέρατε πολύ καλά τι συμβαίνει και ας βρίσκατε προσωρινές δικαιολογίες. Αυτή η εσωτερική φωνή είναι που μας δίνει αξία όταν την αξίζουμε και έτσι γινόμαστε αυτάρκεις. Πάντα έτσι γινόταν με εμένα.. και στα καλά και στα κακά, πάντα είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου. 

Σήμερα λοιπόν, λέω να το πω στους κοντινούς μου ανθρώπους… απλά για να το μοιραστώ. Μια χαρά είναι οι βραβεύσεις και οι διακρίσεις, ειδικά από ανθρώπους και θεσμούς που εκτιμάς και σέβεσαι (προς Θεού!) αλλά όταν μέσα σου γνωρίζεις τι πραγματικά είσαι και τι αξίζεις, είναι απλά ένα κερασάκι στην τούρτα της αυτοεκτίμησης. Είναι απλά οκ....

Θα ήθελα πολύ να ακούσω και τις δικές σας θέσεις.....

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Cupcake love! #1 Λεμόνι

cupcake love
Πώς μια υπέροχη γεύση μπορεί να αντικατοπτριστεί οπτικά; Μα με ένα cupcake! Αυτά τα μικρά, πανέμορφα, πολύχρωμα και πολύγευστα κεκάκια που σου φτιάχνουν τη διάθεση παράλληλα με τη γεύση! Σιγά σιγά ξεφυτρώνουν παντού… στα μικρά ζαχαροπλαστεία, στις επίδοξες μαγείρισσες (ή μήπως σωστότερα ζαχαροπλάστριες), στα βιβλία συνταγών…

Ε τα αγαπώ! Μπορώ να τρώω κάθε μέρα και να φτιάχνω διαφορετικά κάθε μέρα. Οι φίλοι το γνωρίζουν…….. Τι κρίμα όμως που ακόμα δεν βρίσκουμε στην Ελλάδα θηκάκια με κόκκινα πουα, και μπλε αστέρια που βρίσκεις στο εξωτερικό. Προς το παρόν περιορίζομαι στις πολύ πρακτικές θήκες σιλικόνης (φωτό), σε βασικούς εγχώριους 'εξοπλισμούς' και σε μικρές παραγγελίες συνέργων από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η πιο αγαπημένη –μέχρι στιγμής- συνταγή, lemon cupcake:

Υλικά για lemon cupcakes (12-15 ανάλογα το μέγεθος):
300 γρ. αλεύρι για κέικ
1 κουτ. του γλυκού baking powder
ελάχιστο αλάτι
120 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
240 γρ. ζάχαρη
2 μεγάλα αυγά
1 κουτ. της σούπας χυμό λεμονιού
ξύσμα λεμονιού
1 κουτ. του γλυκού βανίλια
120 γρ. γάλα

Υλικά για γλάσο:
60 γρ. βούτυρο ανάλατο σε θερμοκρασία δωματίου
56 γρ. κρέμα τυριού (cream cheese)
ξύσμα λεμονιού
μισό κουτ. γλυκού βανίλια
240 γρ. ζάχαρη άχνη

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 C και τοποθετούμε στην θήκη για cupcakes τα ειδικά χαρτάκια που ψήνονται στον φούρνο.

lemon cupcakes... το γέμισμα
Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάμε με το μίξερ σε μεσαία ταχύτητα το βούτυρο με τη ζάχαρη για περίπου 2-3 λεπτά μέχρι να ανοίξει το χρώμα τους και να γίνουν ένα. Καθαρίζουμε γύρω- γύρω το μπολ και ξαναχτυπάμε. Προσθέτουμε ένα-ένα τα αυγά, και το χυμό λεμόνι, το ξύσμα και τη βανίλια και συνεχίζουμε το χτύπημα για περίπου 2 λεπτά. Σε χαμηλή ταχύτητα προσθέτουμε το αλεύρι και το γάλα εναλλάξ αρχίζοντας και τελειώνοντας με το αλεύρι. (3 αλεύρι – 2 γάλα). Γεμίζουμε τα χαρτάκια για cupcakes αφήνοντας μισό δάχτυλο στο πάνω μέρος γιατί θα φουσκώσουν αρκετά. Τα τοποθετούμε στο φούρνο στο μεσαίο ύψος και ψήνουμε για 20 – 30 λεπτά (μέχρι να φουσκώσουν, χρυσίσουν στο χρώμα και η οδοντογλυφίδα βγει καθαρή από το κέντρο κάθε cupcake).

Παράλληλα ετοιμάζουμε το λεμονο-γλάσο. Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο, την κρέμα τυριού, το ξύσμα λεμονιού, τη βανίλια για 1-2 λεπτά καθαρίζοντας γύρω – γύρω το μπολ ώστε να ενσωματωθούν όλα τα συστατικά. Προσθέτουμε τη ζάχαρη άχνη και χτυπάμε για 1-2 λεπτά ακόμα.

lemon cupcakes... το γλάσο
Αφήνουμε λίγο τα cupcakes να κρυώσουν, ιδανικά σε σχάρα (την πρώτη φορά την πάτησα και το γλάσο άρχισε να λιώνει) και μετά αλήφουμε με σπάτουλα ή αν έχουμε χρησιμοποιούμε κορνέ για το γλάσο. Το πιθανότερο είναι να σας περισσέψει ποσότητα γλάσου οπότε μη το λυπάστε.... απλώστε!








τα ταν.. τα lemon cupcakes!

Καλή επιτυχία & περιμένω φωτογραφίες και εντυπώσεις... Ιδού οι δικές μου! 

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

A matter of taste... από τον Fulvio Bonavia




 Ουάου! Μου τα έστειλαν με email και αμέσως έσπευσα να τον βρω! Ο λόγος για  τον Fulvio Bonavia γραφίστα , φωτογράφο και εμπνευστή αυτών των μοναδικών έργων τέχνης……  


Matter of Taste συλλογή εκδόθηκε και στο ομότιτλο βιβλίο. 




a matter of taste
Απολαύστε λοιπόν δαχτυλίδια με προσούτο, 
μανικετόκουμπα με σοκολατάκια, τσάντες από βατόμουρα και ακουστικά με μήλα!

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #1


A friend is one that knows you as you are, understands where you have been, accepts what you have become, and still, gently allows you to grow.

Φίλος είναι αυτός που σε ξέρει για αυτό που είσαι, καταλαβαίνει πού έχεις βρεθεί, δέχεται αυτό που έχεις γίνει, και παρόλα αυτά, σε αφήνει γλυκά να εξελιχθείς.
W. Shakespeare

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Mαθήματα... ζωής!


Όλο τον καιρό που στριφογύρναγε η σκέψη και η λαχτάρα του blog στο μυαλό μου, είχα αποφασίσει ότι δεν θα περιορίσω τον εαυτό μου όσον αφορά στη θεματολογία... πλην ενός όρου: θα γράφω μόνο για όσα μας ομορφαίνουν τη ζωή, μας δίνουν έμπνευση και δύναμη.

Αυτό το άρθρο λοιπόν είναι η εξαίρεση... ή μάλλον η επιβεβαίωση, εσείς θα κρίνετε. Αυτό το άρθρο ξεχυλίζει από αγάπη και από θαυμασμό για έναν άνθρωπο που μας άφησε... πριν λίγες ημέρες. Αυτή η γλυκόπικρη γεύση μιας απώλειας αλλά και μιας ανακούφισης μιας και δεν είχε μάθει να το βάζει κάτω και οι τελευταίες εβδομάδες δεν της άξιζαν.... 

Σας γράφω λοιπόν για τον άνθρωπο που χόρευε το πιο ωραίο rock ‘n’ roll που έχω δει.... για τον άνθρωπο που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για να εξιστορεί μετά τις μοναδικές εικόνες που αντίκρυσε... τον άνθρωπο που πάλευε την αρρώστια με τη δύναμη 10 ανθρώπων, με ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα. Έναν άνθρωπο που δεν έχασε ούτε μια στιγμή την ελπίδα, που πάντα έλεγε ότι είναι καλά και οργάνωνε το επόμενο ταξίδι έτσι ώστε να προλάβει να επιστρέψει για τις θεραπείες. Τέσσερα χρόνια δεν είχε παραπονεθεί, και όταν δεν ήταν καλά σου έλεγε απλά ‘θα σας δω σε λίγο καιρό, μόλις συνέλθω’. Μπαινόβγαινε συνέχεια στο νοσοκομείο για τις θεραπείες και οι γιατροί την περίμεναν πώς και πώς γιατί ήταν πάντα ευδιάθετη, με τις ιστορίες, τα τραγούδια και τα ανέκδοτά της.... Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν την είχα επισκεφθεί στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια μιας θεραπείας, από τον διάδρομο άκουγες τα τραγούδια που σιγοτραγουδούσε με την αγαπημένη της φίλη που έκλειναν πάντα το ίδιο ραντεβού στο ίδιο σημείο.... Απλά φρόντιζαν να το απολαμβάνουν κιόλας.

Δύο μήνες κλείστηκε στο σπίτι, δεν ήθελε πλέον να την βλέπουν έτσι (ούτως ή άλλως ήταν πάντα όμορφη) και δεχόταν λίγους και εκλεκτούς. Αυτούς τους δύο μήνες για πρώτη φορά ένιωσε ότι τελικά θα χάσει την μάχη... Δεν την έχασε όμως. Θα είναι πάντα ένα φωτεινό παράδειγμα για εμένα... ένα παράδειγμα δύναμης και θετικότητας!

Τα μαθήματα που σου χαρίζει η απώλεια.... ή μάλλον η ζωή!

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Χρόνια... γλυκά!

   
Μμμμμμ.... Νομίζω ότι η εορταστική σεζόν ξεκίνησε και δεν εννοώ απλά την αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα αλλά και την ευρύτερη εορταστική σεζόν με τις ονομαστικές εορτές αγαπημένων φίλων. Χρόνια γλυκά λοιπόν... και με το γλυκά να 'σου και η συνταγή για φουντουκένια σοκολατάκια!

     Πολύ αγαπώ τα petit-beurre… τόσο απλή, καθαρή, παιδική γεύση! Θυμάμαι την αγαπημένη μου γιαγιά να πίνει τον απογευματινό της ελληνικό καφέ και να τρέχω εγώ από πίσω γιατί ήξερα ότι θα με αφήσει κρυφά να βουτήξω 1 πτι-μπερ…. Μεγαλώνοντας τα παραμέλησα λιγάκι για χάρη πιο πολύπλοκων γεύσεων. Τον τελευταίο χρόνο όμως επανήλθαν δριμύτερα στη ζωή μου (και στις θερμίδες μου)…

Εύκολη αλλά ‘πλούσια’ σε υλικά (if u know what I mean) συνταγή αυτή που ακολουθεί και έχει δοκιμαστεί (βεβαίως βεβαίως) με θαυμαστά αποτελέσματα. Πηγή προέλευσης ένα παλιό βιβλιαράκι συνταγών των Πτι-Μπερ Παπαδοπούλου.

Φουντουκένια σοκολατάκια με πτι-μπερ
     Υλικά για τη βάση:
·       1 πακέτο πτι-μπερ
·       ½ κούπα φουντούκια αλεσμένα
·       1 κούπα βούτυρο λιωμένο
·       1 κουταλάκι άρωμα βανίλια

Υλικά για την κρέμα φουντουκιού:
·       60 γρμ βούτυρο
·       200 γρμ σοκολάτα κουβερτούρα
·       1 κουτί ζαχαρούχο γάλα (397 γρμ)
·       ½ κούπα κρέμα φουντουκιού (η γνωστή και αγαπημένη)
·       1 ½ κούπες χοντροκομμένα φουντούκια

Αφού στρώσουμε με λαδόκολλα ένα ταψί 30χ35 εκ (αν θέλουμε διπλασιάζουμε τη δόση για μεγάλο ταψί) αφήνοντας να εξέχει τριγύρω για εύκολο ξε-φορμάρισμα, ανακατεύουμε τα αλεσμένα πτι-μπερ, τη μισή κούπα αλεσμένα φουντούκια, το βούτυρο και τη βανίλια και τα πατάμε καλά ώστε να φτιάξουμε τη βάση πάνω στο λαδόχαρτο.

 
Σε κατσαρολάκι λιώνουμε το βούτυρο με τη σοκολάτα, το ζαχαρούχο γάλα και την κρέμα φουντουκιού (σε χαμηλή φωτιά) μέχρι να λιώσουν και να ομογενοποιηθούν. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τα χοντροκομμένα φουντούκια και ανακατεύουμε. Ρίχνουμε το μείγμα πάνω στη βάση και το τοποθετούμε στο ψυγείο για να παγώσει. Κόβουμε σε τετράγωνα και απολαμβάνουμε. Εμείς τα ετοιμάσαμε παρέα και είναι έτοιμα για τη διανομή!

φουντουκένια σοκολατάκια

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Yoga Aγάπη Φίλοι


γιόγκικη αγκαλιά
Πιο ‘καθαρή’ αγάπη από την αγάπη για τον εαυτό υπάρχει; Από εκεί πηγάζουν όλες οι άλλες….. ή δεν πηγάζουν. Η αγάπη μου για την yoga με έκανε να με αγαπήσω περισσότερο, να με καταλάβω και να εξελιχθώ σιγά-σιγά αλλά σταθερά σε αυτό που μπορώ και θέλω να είμαι. Ήδη έχει συμπληρωθεί η πρώτη «γιόγκικη» δεκαετία και συνεχίζουμε, αλλάζοντας πολλές φορές μορφή, χρώματα, ένταση και συχνότητα αλλά διατηρώντας πάντα την ‘καθαρή’ ουσία και τους ‘καρδιακούς’ συνοδοιπόρους… είτε βρίσκονται στον επάνω όροφο είτε στη Θεσσαλονίκη και το Μόναχο. Γιατί οι φίλοι που έχουν ξυπνήσει στις 4 το πρωί για να απολαύσουν μαζί την ίδια ανατολή είναι μοναδικοί.

Ο τίτλος λοιπόν μπορεί να γραφτεί με όποια σειρά… Αγάπη Γιόγκα Φίλοι σε απόλυτη αρμονία! Στην αρμονία του λευκού, του πρωινού ήλιου, του φάρου (μας), των συζητήσεων, των γέλιων, των δακρύων, της σοκολάτας, του αρώματος της λεβάντας, των αποκαλύψεων, της σιωπής, του ταξιδιού……….. Καλώς ήρθατε φίλοι!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes