Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

How was your week?

  • Μα τι εβδομάδα ήταν αυτή!
  • Και ιδανικότερο ξεκίνημα Παρασκευής δεν γινόταν: γάμος των αγαπημένων μας φίλων στο Neuchatel.
  • Στολιστήκαμε λοιπόν οι 3 μας (μαμά, φυστίκι και γιαγιά) και πήγαμε να ετοιμάσουμε τη νύφη.
  • Και μαζευτήκαμε καμιά 20αριά Έλληνες στο κεντρικό δημαρχείο της πόλης, με την γλυκύτατη ισπανίδα που ανέλαβε να διεξάγει τα διαδικαστικά και ήταν όλα απλά και όμορφα.
  • Καταφέραμε και ήπιαμε και έναν καφέ στα γρήγορα και σπίτι για ανασυγκρότηση.
  • Δουλειές πολλές το απόγευμα για να στηθούν όλα και να είναι όπως πρέπει!
  • Βαζάκια με λουλούδια, κάδρο για τις φωτογραφίες, souvlaki bar, στρώσιμο τραπεζιών, φαναράκια, καθάρισμα, πάγος, γλυκά, μπύρες, ταρτάκια.... Πολύ τρέξιμο!
  • Ίσα ίσα πρόλαβα να γυρίσω, να αλλάξω και να επιστρέψουμε όλοι μαζί ώστε να υποδεχτούμε νύφη και γαμπρό.
  • Και ήρθαν με τα ποδήλατα!
  • Και το σκηνικό ήταν ειδυλλιακό, ο καιρός ιδανικός, το φαγητό ελληνικό, οι μουσικές διεθνείς και η αγάπη πολλή.
  • Στο διάλειμμα μιας ώρας περίπου που έφυγα για να κοιμήσω τον μικρό σπίτι έχασα και τους χορούς αλλά δεν πειράζει.
  • Και εκεί κατά τα μεσάνυχτα επιστρέψαμε και εμείς. Γεμάτοι και χαρούμενοι.
  • Το Σάββατο είπαμε να ξεφύγουμε από τις δουλειές και έτσι κάναμε βόλτα στη Βέρνη που δεν μας απογοητεύει ποτέ. Και φάγαμε στο κλασικό μας πλέον σημείο δίπλα στο ποτάμι.
  • Και το απόγευμα με το που επιστρέψαμε σπίτι έριξε μία βροχή! Δεν έχει ξαναγίνει! Καταρράκτης! Τι μπουμπουνητά, τι να τρίζουν τα παράθυρα, τι ορμή η βροχή, τι αέρα.... Και έτσι κάπως συνεχίστηκε μέχρι την Κυριακή.
  • Όπου και αναχωρήσαμε το απόγευμα μαμά - φυστίκι - γιαγιά για Αθήνα.
  • Και πέραν ενός αρχικού μισαώρου που ο μικρός νύσταζε αλλά δεν μπορούσε να κοιμηθεί και μας άκουσε όλο το αεροπλάνο, η υπόλοιπη πτήση πέρασε σχετικά ανώδυνα.
  • Και μας περίμενε η οικογένεια στη Βούλα με αγκαλιές και φιλιά.
  • Και πήγε σχεδόν 23.00 μέχρι να τον πάρει ο ύπνος από την υπερένταση.
  • Και όλη η εβδομάδα πέρασε με πολλή ζέστη, αρκετές δουλειές για την βάφτιση, πολλά παιχνίδια με την Αρτεμούλα και μετά και με την Αριάννα που κατέφτασε Τετάρτη απόγευμα εξ Αμερικής, επισκέψεις φίλων σπίτι, ωραίους βραδινούς ύπνους του μικρού και λίγο δύσκολους ημερήσιους, και πολλά - πολλά χιλιόμετρα πάνω - κάτω στο σαλόνι.
  • Μα πόσο χαρούμενος είναι! Και κάθε ημέρα προσθέτει και ένα νέο κόλπο... Τώρα λυγίζει τα γόνατα και χορεύει σαν ελατήριο! Και βάζει και τις 2 παλάμες στο στόμα για να στείλει φιλάκια. Και εννοείται μετακινεί όλα τα έπιπλα. Και κουνάει τις παλάμες όταν τρώει (ωραίοοοο!) και στην ωραία πεταλούδα....
  • Μα και 3 και 4 ώρες non-stop. Δεν κάθεται ούτε 5 λεπτά. Για αυτό βέβαια το βράδυ πέφτει σαν τούβλο.
  • Πήγαμε και για ένα γρήγορο μπάνιο στη θάλασσα, με τον μικρό ξαφνικά να μην θέλει την κουλούρα του αλλά να παίζει ωραιότατα στην αγκαλιά της γιαγιάς του με το νεροπίστολο!
  • Υποδεχτήκαμε και τον αδελφό με την μικρή την Τετάρτη, είδαμε και τον μέλλοντα νονό.
  • Πόσο γέλασα με νονό και βαφτιστήρι... Τους άφησα 2 λεπτά στο μπάνιο για να φτιάξω το γάλα του μικρού για να κοιμηθεί, και τους βρήκα αγκαλιά, τον μικρό μες στα νερά και τον νονό γονατισμένο στο πάτωμα.
  • Και να τα δείτε και τα 3 ξαδελφάκια πάνω στο κρεβάτι να χοροπηδάνε, και να γελάνε, και να πέφτουν, και να αγκαλιάζονται.... Πόσο όμορφα είναι.
  • Και η Αρτεμούλα είναι η καλύτερη ξαδελφούλα... Τους φέρνει όλα της τα παιχνίδια, και τα προσέχει, και τα έχει έγνοια, και εφευρίσκει παιχνίδια, και τους διηγείται ιστορίες. Τι θα κάναμε χωρίς αυτήν;
  • Και είμαστε όλοι χαρούμενοι, και συγκινημένοι, και ευγνώμων για την οικογένεια που έχουμε και την αγάπη που διατηρούμε παρόλες τις αντιξοότητες και αποστάσεις.
  • Αγχώθηκα λίγο με τις δουλειές (ειδικά τα πρωϊνά που ο μικρός δεν έλεγε να κοιμηθεί και έτσι ήμασταν καραούλι!) αλλά τελικά όλα τα κατάφερα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
  • Βοήθησε και ο νονός και φτιάξαμε και τα σημαιάκια το βράδυ υπό τη συνοδεία κρασιού, παρέλαβα και τις μπομπονιέρες, μίλησα με όλους τους συνεργάτες 100 φορές στα τηλέφωνα, και πλέον τα τελευταία θα γίνουν το Σάββατο. Fingers crossed!
  • Και Πέμπτη υποδεχτήκαμε και τους φίλους Πολωνούς το απόγευμα και τον μπαμπά μας αργά το βράδυ.
  • Full house! Happy house.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Home number #5


Πέντε. Τόσα είναι τα σπίτια που μας έχουν φιλοξενήσει αυτά τα 10 περίπου χρόνια συμβίωσης με τον συνοδοιπόρο. Το πρώτο μας ήταν στο Κεφαλάρι, μικρούλη, γλυκούλη, ήσυχο. Έβλεπε πίσω στον κήπο οπότε δεν είχες επαφή με τον έξω κόσμο και τον δρόμο. Ήταν όμως τόσο κεντρικά που μπορεί ολόκληρο σαββατοκύριακο να μην κουνούσαμε τα αυτοκίνητα. Παντού με τα πόδια. Καφέ, ψώνια, βόλτα, πάρκο, ποτό, σούπερ - μάρκετ... ακόμα και στη δουλειά! Τι πολυτέλεια ήταν αυτή. Να πηγαίνεις με τα πόδια στη δουλειά. Μου έπαιρνε περίπου ένα τέταρτο, περνούσα μέσα από πανέμορφες, παλιές μονοκατοικίες, ένα πάρκο και τσουπ είχα φτάσει. Σε αυτό το σπίτι φτιάξαμε σιγά - σιγά το πρώτο μας "σπίτι". Επιλέξαμε ένα - ένα τα έπιπλα, τα σερβίτσια, τις πετσέτες... όλα από την αρχή. Και εκεί περάσαμε 2 -αν θυμάμαι καλά- γεμάτα, ξέγνοιαστα, σχεδόν φοιτητικά χρόνια (και ας εργαζόμασταν και οι δύο). Για αυτό το σπίτι είναι που η μαμά έκλαψε όταν την ανακοίνωσα ότι λέμε να συζήσουμε με τον συνοδοιπόρο στην -μακρινή- Κηφισιά (γιατί αν μένεις στη Βούλα θεωρείς μακρινή την Κηφισιά). Δεν είχε σημασία που είχα ήδη φύγει για το Λονδίνο, που ο αδελφός ζούσε ήδη τόσα χρόνια στην μακρινή Αμερική.... Ίσως ήταν που ήμουν το τελευταίο από τα 3 παιδιά που αναχωρούσε επίσημα πλέον από το οικογενειακό σπίτι. Και εμένα με είχε πιάσει ταχυπλαμία θυμάμαι όταν τους το είπα. Και είχα τόσο στεναχωρηθεί που είχαν στεναχωρηθεί. Κράτησε όμως λίγο, και μετά από μόλις λίγες εβδομάδες πακετάραμε μαζί ρούχα και δώρα. Ποιος θα μας έλεγε ότι μετά από όχι τόσα πολλά χρόνια η μετακίνηση θα ήταν πραγματικά μακρινή.

Λίγους μήνες πριν τον γάμο μας, και ενώ είχαμε ξεκινήσει τις ετοιμασίες στο νησί, ήρθε εξ' ουρανού το δεύτερό μας σπίτι. Δεν το ψάχναμε, απλά η μεσίτρια που μας είχε βρει το πρώτο είχε κρατήσει τα στοιχεία μας και το τι ψάχναμε και αποφάσισε να έρθει σε επαφή με εμάς για ένα διαμέρισμα που μόλις είχε ξενοικιαστεί και το οποίο πίστευε ότι θα "φύγει" πολύ γρήγορα. Έτσι, πήγε λίγο τυπικά ο συνοδοιπόρος να το δει και το αγάπησε. Οπότε, με συνοπτικές διαδικασίες το είδα και εγώ, το αγάπησα εξίσου και μέσα σε λίγες εβδομάδες είχαμε μετακόμιση! Πάλι στην Κηφισιά, πιο χαμηλά αυτή τη φορά, σε ισόγειο με ωραιότατο, μεγάλο μπαλκόνι στον καταπράσινο κήπο, σε ένα δρομάκι που το διέτρεχε το ποτάμι και ήταν γεμάτο πλατάνια. Μέσα στη φύση από έξω μέχρι μέσα. Το σαλόνι ένοιωθες ότι είναι η συνέχεια του κήπου. Και εκεί είχαμε περισσότερη άπλα, κάναμε πάρτυ, οργανώσαμε δείπνα και μετά από λίγους μήνες υποδεχτήκαμε και την αγαπημένη μας Μαριάννα έναν όροφο παραπάνω. Τι ευτυχία είναι αυτή. Να μένεις στην ίδια πολυκατοικία με αγαπημένους φίλους. Και έτσι, το είχαμε δίπορτο. Και τι ομαδικές μαγειρικές, και βραδιές, και κηπουρικές, και βόλτες. Και ήταν πάλι κοντά στο κέντρο οπότε πηγαίναμε με τα πόδια, και με τα ποδήλατα. Μέχρι περιπατητικές βόλτες μέχρι το Μαρούσι και τη Νέα Ερυθραία κάναμε. Κουβεντιάζοντας non-stop. Και ήταν και οι δουλειές μας κοντά οπότε δεν προγραμματίζαμε να φύγουμε από αυτό το όμορφο σπίτι any time soon... Αλλά. Ανωτέρα βία. Το ωραιότατα σπίτι που νοικιάζαμε στη Βούλα μετά από πολύ κόπο και βάσανα έμεινε άδειο και κατεστραμμένο... Ο τελευταίος ενοικιαστής το φρόντισε καταλλήλως :( .

Έτσι, η ανακαίνιση του σπιτιού της Βούλας έφερε στη συζήτηση και την μετακόμισή μας εκεί. Δεν άξιζε να γίνει τέτοια ανακαίνιση και να ενοικιαστεί πάλι, με φόβο να ξαναπέσει στα χέρια κάποιου ανάξιου. Οπότε, με project manager τον αγαπημένο μας φίλο κατασκευαστή και την πολύτιμη βοήθεια του φίλου αρχιτέκτονα, το σπίτι ανακαινίστηκε εις βάθος. Κουζίνες, μπάνια, πατώματα, ηλεκτρικά, αυλές, κήποι, τοίχοι.... τι να σας λέω! Και να τρέχουμε τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα να διαλέξουμε πλακάκια και πάγκους κουζίνας και φώτα. Και μέσα σε μόλις λίγους μήνες ήταν έτοιμο! Και όμορφο! Μετακόμιση λοιπόν ξανά από Κηφισιά πίσω στη Βούλα. Και αυτό το τρίτο μας σπίτι ήταν -και είναι- μακράν το πιο ευρύχωρο. Είναι το σπίτι που μας φιλοξενεί ακόμα όταν είμαστε στην Ελλάδα. Είναι το σπίτι που έχει την ομορφότερη κουζίνα και τον πιο ανθισμένο κήπο. Το σπίτι που κάτσαμε με τους φίλους ώρες ατελείωτες έξω με κοκτέιλ και sushi και σπιτικά fajitas, και μέσα με τζάκι και cupcakes και τσάγια. Το σπίτι που φιλοξενήσαμε φίλους και για διανυκτέρευση. Διακοπές στη Βούλα :) . Είναι όμως και το σπίτι όπου περάσαμε μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες της ζωής μας. Και θα ήταν το παντοτινό μας σπίτι ΑΝ (Είδατε που πάντα υπάρχει ένα ΑΝ! Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει....) δεν αποφασίζαμε να γίνουμε μόνιμοι κάτοικοι Ελβετίας. Ούτε δύο χρόνια δεν είχαν περάσει από εκείνη την ανακαίνιση αλλά μάλλον χρειαζόμασταν αυτή την αλλαγή.

Εδώ σας θέλω... Πώς ανακοινώνεις out of the blue στις οικογένειες ότι αναχωρείς για Neuchatel όταν ακόμα και η μετακόμιση Βούλα - Κηφισιά - Βούλα ήταν δύσκολη; Με μία ανάσα λοιπόν τους το είπαμε. Και κλάψαμε παρέα. Και αγκαλιαστήκαμε. Και πακετάραμε παρέα. Και κάναμε συζητήσεις, και έρευνα. Και αγχωθήκαμε. Και η διαδρομή από τη Βούλα μέχρι την Πάτρα την ημέρα που πήραμε το πλοίο ήταν η πιο δακρύβρεχτη. Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να κλαίμε. Μας είχε στείλει και ο φίλος Χριστόφορος σε μήνυμα την Ιθάκη και τα δάκρυα έτρεχαν χωρίς γυρισμό. Ουφ. Φτάσαμε όμως στο Neuchatel και είμασταν τόσο τυχεροί ώστε τον 1ο μήνα να βρούμε διαμέρισμα στην ίδια πολυκατοικία με τους φίλους μας. Ευχαριστώ Θεέ μου! Το 4ο μας σπίτι λοιπόν ήταν ένα ηλιόλουστο, μικρό διαμέρισμα, ένα δρόμο πάνω από τη λίμνη, με μεγάλα παράθυρα, εξαιρετική θέα και ευρύχωρα υπνοδωμάτια.... Και το γεμίσαμε λίγο στα γρήγορα (πού πολυτέλειες αυτή τη φορά για έρευνα!) αλλά έγινε όμορφο, και πολύχρωμο. Και δεν πέρασαν 6 μήνες και ξημέρωσε εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωϊνό όπου το τεστ βγήκε θετικό. Αχ πόσα ζήσαμε σε αυτό το σπίτι. Εγώ έγκυος, εγώ μαμά, ο συνοδοιπόρος μπαμπάς, ο Στέφανος. Άγχη, ξενύχτια, χαρές, μπουσουλήματα, ανέβα - κατέβα 3 ορόφους με τον Στέφανο αγκαλιά, χάζεμα στα καραβάκια της λίμνης, κρασιά με φίλους..... 'Ηταν όμως πλέον ολοφάνερο ότι αυτό το σπίτι μας προσέφερε όσα είχε να μας προσφέρει και πλέον η μετακόμιση ήταν αναγκαία.

Φτάσαμε λοιπόν αισίως στο 5ο μας σπίτι, το 2ο Ελβετικό. Μα 2ο Ελβετικό; Πω πω! Από 1η Ιουλίου 2017 είμαστε λοιπόν κάτοικοι της rue des vingolants. Και όπως λέει και το όνομά της, είναι ένας δρόμος που καταλήγει στα αμπέλια! Από τη μία λοιπόν έχουμε τα αμπέλια και από την άλλη τη λίμνη. Μαγεία! Και έχουμε και ασανσέρ, και 3 υπνοδωμάτια, και μεγαλύτερο σαλόνι, και ωραίο μπαλκόνι... και ο Στεφανάκος έκανε τα πρώτα του βήματα όταν το είχαμε επισκεφθεί με την μεσίτρια. Και απολαμβάνει την άπλα. Και εμείς το ίδιο. Και είναι ακόμα νωρίς, και έχουμε πολλά ακόμα στις κούτες και ανάκατα στις ντουλάπες αλλά έχει μία θετική αύρα και αυτό το σπίτι. Έχουμε ευτυχίσει να ζήσουμε σε όμορφα σπίτια... γιατί όμορφα είναι αυτά που τα αγαπάς, και τα φροντίζεις, και τα γεμίζεις με δημιουργικότητα και ωραίους ανθρώπους. 

Εύχομαι να γεμίσει λοιπόν και αυτό το σπίτι με γέλια, και φίλους, και μαγειρικές, και μουσικές, και κρασιά στο μπαλκόνι, και αγκαλιές, και μουσαφιραίους...... Σας περιμένουμε!

ανδριάνα

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

How was your week?

  • Η Παρασκευή σήμανε το μέρος Α' της επίσημης μετακόμισης (γιατί η ανεπίσημη είχε ήδη ξεκινήσει με ξεκαθάρισμα, πακετάρισμα και μεταφορές από το προηγούμενο σκ).
  • Έτσι παραλάβαμε το βανάκι με τον συνοδοιπόρο στο τιμόνι και αρχίσαμε το ανέβα - κατέβα. Γέμισε κούτες, τύλιξε, ξεκαθάρισε, κατέβασε 3 ορόφους, φόρτωσε, ξανα - ανέβα 3 ορόφους... μέχρι να γεμίσει το βαν ώστε να μεταφερθεί στο καινούργιο σπίτι όπου δόξα τω Θεό το κτίριο έχει ασανσέρ άρα το ανέβα - κατέβα ήταν πολύ πιο εύκολο.
  • Γενικά κινηθήκαμε με αποτελεσματικότητα και γρηγοράδα!
  • Το μεσημέρι παραλάβαμε και το φυστίκι που είχε πάει εκτάτως στον παιδικό σταθμό οπότε ο βαθμός δυσκολίας αυξήθηκε.
  • Μέχρι το βράδυ είχαν μείνει στο (παλιό) σπίτι τα ογκώδη έπιπλα και τα απολύτως βασικά.
  • Ούτε πηρούνι δεν είχαμε και φάγαμε το κοτόπουλο με τα χέρια. Χιχι
  • Το Σάββατο ήρθαν ενισχύσεις! Τα αγόρια και η Βάγια. Και ήταν πολύτιμη η συνεισφορά τους. Και ήρθαν και σε δόσεις οπότε από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι είχαμε πάντα βοήθεια και μεταφέρθηκαν όλα πολύ γρήγορα.
  • Μόνο το κρεβάτι χρειάστηκε να αποσυναρμολογηθεί, ενώ καναπέδες - ντουλάπες - τραπεζαρίες μεταφέρθηκαν αυτούσιες. Εξαιρετικά δηλαδή!
  • Ευχαριστούμε αγαπημένοι μας φίλοι.
  • Με τους λίγους που μείναμε μέχρι πιο αργά, φάγαμε και σπιτική μακαρονάδα με κιμά. Το πρώτο μας γεύμα στο καινούργιο σπίτι.
  • Και εν μέσω μεταφορών και τόσου κόσμου, ο μικρός κατάφερε να κοιμηθεί.
  • Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου το νέο σπίτι ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, βιώσιμη δηλαδή. Αρκεί να μην άνοιγες τις ντουλάπες και το 3ο δωμάτιο.... χιχι. Όλα καλά!
  • Την Κυριακή έμεινα εγώ σπίτι με τον φυστίκι που κοιμήθηκε κατά τις 10.00 και γιος και μαμά πήγαν στο παλιό για τα τελευταία πράγματα και καθαρίσματα.
  • Φτιάξαμε και γεμιστά τα οποία βγήκαν εξαιρετικά. Με arborio που τα κάνει πιο χυλώδη, και κουκουνάρι και σταφίδες.
  • Η νέα εβδομάδα ξημέρωσε στο όμορφό μας, ήσυχο, ηλιόλουστο σπίτι με ένα κάρο δουλειές.
  • Πρώτη και κυριότερη: η παράδοση του προηγούμενου σπιιτού! Έτσι, η Γαλλιδούλα Marine, ο εκπρόσωπος της μεσιτικής και εγώ, συναντηθήκαμε στο άδειο πλέον σπίτι για να γίνει ο έλεγχος και να πέσουν οι υπογραφές.
  • Και το τουρ ενημέρωσης το έκανα εγώ στην Marine και όλα πήγαν καλά! Επισήμως λοιπόν το σπίτι της Champreveyres έγινε παρελθόν.
  • Οι υπόλοιπες ημέρες πέρασαν με τις προγραματισμένες εργασίες (καθαρίσματα, τακτοποιήσεις, δοκιμές, αλλαγή της άδειας παραμονής) αλλά και μη προγραμματισμένες (προβλήματα με τη σύνδεση του internet και πέρα - δώθε τηλεφωνήματα).
  • Το απόγευμα της Δευτέρας υποδεχτήκαμε και τους μελλόνυμφους για να δουν το σπίτι και να τους δώσουμε και τα δώρα τους. Και πιστεύω ότι και τους άρεσαν και τους ταίριαξαν.
  • Το πρωί της Τρίτης πήγαμε πουρνό - πουρνό για την αλλαγή της διεύθυνσης στην άδεια παραμονής μας και αργότερα, αφού έγινε η παράδοση του μικρού στον παιδικό, κατεβήκαμε κέντρο για καφέ και για internet! Τι να κάνεις αν πρέπει κάπως να δουλέψεις... Έτσι, έκανα ότι πρόλαβα στη μία ωρίτσα που είχα ενώ η πεθερά μου βόλταρε.
  • Συναντήσαμε και τον Τσέσκο το μεσημέρι της Τρίτης (η πεθερά μου, εγώ και ο κοιμισμένος Στέφανος), κάναμε και περιπατητική βόλτα στο hauterive + saint blaise το απόγευμα, φάγαμε και ωραία παγωτά, αγοράσαμε και μερικά ψιλολόγια για το σπίτι....
  • Την Τετάρτη αφήσαμε λιγάκι την μετακόμιση και την τακτοποίηση στην άκρη και επικεντρωθήκαμε στο γάμο των φίλων. Έτσι, πρωί πρωί μαζευτήκαμε τα κορίτσια για χειροτεχνίες. Τι μπομπονιέρες με σπιτική μαρμελάδα βατόμουρο φτιάξαμε, τι κορνίζα για φωτογραφίσεις, τι στολισμένα κουφετάκια, τι γιρλάντες... Και έγιναν όλα τόσο όμορφα!
  • Προγραμματισμένο service αυτοκινήτου την Τετάρτη και να 'σου και η ωραιότατη έκπληξη η οποία εκτόξευσε το κόστος εκεί γύρω στο 1 ενοίκιο (ή ένα νεφρό που θα έλεγε και ένας φίλος).
  • Τόσο άσχημα έχω να αισθανθώ χρόνια.... To make a long story short, είχα ειδοποιήσει την εταιρεία του internet πάνω από ένα μήνα πριν ώστε να γίνει η μεταφορά στη νέα διεύθυνση εγκαίρως. Και μπαίνουμε Δευτέρα και δεν λειτουργεί τίποτα. Και μετά από πέρα - δώθε τηλεφωνημάτων μας λένε να περιμένουμε μέχρι το απόγευμα. Εν ολίγοις, φτάσαμε στην Τετάρτη με πολύωρα τηλεφωνήματα και σύγχιση (και γιατί δεν το ελέγξατε, και θα αλλάξω εταιρεία, και τι πράγματα είναι αυτά, και εργάζομαι από το σπίτι... ξέρετε τώρα). Με τα πολλά, στέλνουν τεχνικό την Τετάρτη ο οποίος σπρώχνει το καλώδιο στην μπρίζα με δύναμη, κάνει ένα κλικ (σαν κάτι να έσπασε) και αυτό ήταν... λειτούργησε! Ήταν λέει ειδική η μπρίζα και έπρεπε να σπρώξουμε με δύναμη ώστε να πέσει ένα εσωτερικό εμπόδιο.
  • Speechless.
  • Πόσες φορές του ζήτησα συγγνώμη για την ταλαιπωρία..... στο τέλος του είπα ότι νοιώθω λίγο χαζή αλλά μου εξήγησε ότι συμβαίνει συνέχεια. Well well... τουλάχιστον ήταν τόσο απλό και το internet επέστρεψε στην οικία μας!
  • Πόσες δουλειές! Σούπερ - μάρκετ χ2 (πού να τα βρεις όλα σε ένα!), πλυντήρια χ3 (και άπλωμα χ3 γιατί το στεγνωτήριο μάλλον δεν το κατάλαβα σωστά και βγήκαν όλα νωπά), blueberry cheesecake (με εκατό διαφορετικές παρασκευές -που θα έλεγαν και στο master chef) και αναχώριση για τον παιδικό.
  • Μερικές συνειδητοποιήσεις είναι πολύ επώδυνες... Αλλά είναι προτιμότερες από μία ουτοπική θεώρηση του κόσμου, των ανθρώπων και των σχέσεων.
  • Σήμερα γα, σήμερα γάμος γίνεται!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

For the love of yellow


Το αγαπώ το κίτρινο! Νομίζω τα τελευταία -ελβετικά - χρόνια το αγαπώ ακόμη περισσότερο! Ίσως γιατί αντιπροσωπεύει το 3ο τσάκρα που για μια περίοδο νοσούσε λίγο παραπάνω και ήθελα να το ενεργοποιήσω. Ίσως γιατι φέρνει τον ήλιο μέσα στο σπίτι -ακόμα και τους κρύους, ελβετικούς, χειμωνιάτικους μήνες. Ίσως γιατί συνδέεται με τη δημιουργικότητα, την αισιοδοξία, τη χαρά. Ίσως απλά γιατί είναι τόσο φωτεινό που αμέσως αναζωογονεί έναν χώρο. Το ελβετικό μας σπίτι έχει αρκετή δόση κίτρινου σχεδόν σε όλα τα δωμάτια. Ο ένας καναπές του σαλονιού είναι κίτρινος, το ίδιο και οι μισές καρέκλες της τραπεζαριας, και το poster στο δωμάτιο του φυστικού που γράφει bonjour, και η αγαπημένη μου κασετία Ordning & Reda που κάθεται στο γραφειάκι, και το χαλί της κουζίνας..... 

Καταλαβαίνετε λοιπόν τι έπαθα όταν αντίκρυσα αυτό το Αυστραλέζικο σπίτι! Ίσως το κίτρινο πάτωμα να είναι λιγάκι too much για τα δικά μου γούστα αλλά όλα τα υπόλοιπα απλά τα αγαπώ! Εννοείται ότι θα έφτιαχνα το μπάνιο μου έτσι (μα πόσο ταιριάζει το λευκό με το φωτεινό κίτρινο!) αλλά και την εσωτερική, μικρή σκάλα. Και έναν τοίχο θα έβαφα κίτρινο. Ίσως έναν του σαλονιού (αν δεν είχα κίτρινο καναπέ) ή έναν στο χωλ. Και η λευκή κουζίνα πόσο φωτίζεται με τις κίτρινες λεπτομέρειες (το φωτιστικό, τη βρύση, τα μεταλλικά καλάθια). Μερικές φορές αρκούν μικρές πινελιές χρώματος για να δώσουν τον ρυθμό.





LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes