Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

How was your week?


  • Παρασκευή με πονοκέφαλο, χαμηλή ενέργεια και δουλειές. Well well...
  • Το απογευματάκι όμως ήρθε νωρίς ο συνοδοιπόρος, πεταχτήκαμε στο κέντρο για 2-3 γρήγορες δουλειές και επιστρέψαμε για να μαγειρέψουμε και να φάμε παρέα με τους γειτόνους (μακαρόνια με σολομό και άσπρη σάλτσα λεμονιού).
  • Και το βράδυ ξεκινήσαμε το Handmaid's Tale που συζητούσαμε τόσο καιρό τώρα. Πω πω! Τι ήταν αυτό;; Και ξέρετε, μετά την μητρότητα, ό,τι έχει σχέση με παιδιά και μαμάδες μου ανακατεύει το στομάχι. Ταχυπαλμία με έπιασε. Πόσο καλογυρισμένο και τι ερμηνείες!
  • Σάββατο με ήσυχο πρωινό, δουλειές στο κοντινό εμπορικό κέντρο και μεσημεριανή επίσκεψη στην Bienne για να παρακολουθήσουμε το τσίρκο KNIE. Πρόκειται για το πιο παλιό, πιο μεγάλο και πιο φημισμένο, ελβετικό τσίρκο.
  • Το πρόβλημα είναι ότι όσο αγαπώ και θαυμάζω τους ακροβάτες και του μάγους, τόσο απεχθάνομαι τη χρήση ζώων στα τσίρκο. Και ναι, επιτρέπονται ακόμη στην Ελβετία (πόσα οξύμωρα έχει αυτή η χώρα!).
  • Αν λοιπόν προσπεράσουμε τις καμήλες και τα λάμα, και ότι η κεντρική παρουσιάστρια - κωμικός μιλούσε στα γερμανικά (ούτε οι γερμανόφωνοι βέβαια δεν γελούσαν), υπήρχαν εντυπωσιακά νούμερα, ζωντανή ορχήστρα και ένας Ιταλο-Αμερικάνος ο οποίος έκανε τα πιο απλά αλλά με τόσο χιούμορ και χάρη που ακόμα επαναλαμβάνουμε ατάκες του με τον συνοδοιπόρο.
  • Ο Στεφανάκος παρακολούθησε προσηλωμένος για 2,5 ώρες και μάλλον ήταν θετική η πρώτη του εμπειρία αυτή.
  • Το βράδυ του Σαββάτου είχαμε γυναικεία μάζωξη στο σπίτι της Δήμητρας και με αυτά και με εκείνα, τα φαγητά, τις κουβέντες, τα γέλια και τις εξιστορήσεις, ξημερωθήκαμε! Πολύ όμορφα ήταν και ξέγνοιαστα!
  • Κυριακή με προγραμματισμένη ιστιοπλοΐα -βεβαίως με τον captain Piotr- η οποία όμως ήταν αυξημένης δυσκολίας λόγω των ισχυρών ανέμων και έτσι αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε τα γυναικόπαιδα και να μείνουν οι 2 άντρες ώστε να απολαύσουν πραγματικά την ιστιοπλοΐα τους.
  • Ο Στεφανάκος, η Magdalena και εγώ λοιπόν μεταφερθήκαμε στην κοντινή παιδική χαρά και μετά στο Beau Lac για καφέ (όπου ο Στέφανος παρήγγειλε την πρώτη του ζεστή σοκολάτα αλλά δεν ήπιε παρά μόνο μια γουλιά).
  • Παράλληλα τα αγόρια πέρασαν εξαιρετικά, ανέπτυξαν υψηλές (εντυπωσιακές) ταχύτητες, και μετά από καμιά ώρα μας συνάντησαν για έναν espresso. Όλοι ευχαριστημένοι λοιπόν!
  • Δευτέρα με το κλασικό μας μάθημα χορού το οποίο αυτή τη φορά μας επιφύλλασε parkour -ειδικότητα του Στέφανου βεβαίως! Εντυπωσιάστηκε μέχρι και η δασκάλα που το έβγαλε όλο μόνος με ελάχιστη δική μου βοήθεια.
  • "Όχι εύκολο μαμά".
  • Μέσα σε όλα, τελείωσαν και οι εργασίες του ασανσέρ μας και μας παραδόθηκε φρέσκο - φρέσκο προς χρήση.
  • Είπα λοιπόν να το γιορτάσουμε προσκαλώντας τα κορίτσια (με τα καρότσια τους) για ένα Δευτεριάτικο, απογευματινό καφέ.
  • Ο Στεφανάκος καταχαρούμενος με την Νινίνα (ξεσάλωσαν! ευτυχώς χωρίς αψιμαχίες αλλά με πολύ χοροπηδητό και περιπέτειες), τα μωρά ήσυχα και ωραία, το ίδιο και εμείς.
  • Μετά τη δουλειά κατέφτασαν και τα αγόρια οπότε συμπληρώθηκε η παρέα.
  • Και είχε έναν αέρα για δύο ημέρες! Θυελλώδη και κρύο! Οπότε μονομιάς, παρόλο τον ήλιο, η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα και βγήκαν τα μπουφάν.
  • Ευτυχώς, ο καιρός συνήλθε γρήγορα και απολαύσαμε εξαιρετικές, φθινοπωρινές, ηλιόλουστες ημέρες, με θερμοκρασίες εκεί γύρω στους 20 C.
  • Τρίτη εντός με ετοιμασίες online + offline και βεβαίως το βραδινό μας μάθημα yoga. Είναι σίγουρα η καλύτερη στιγμή της δικής μου ημέρας :) !
  • Τετάρτη με μάλλον την καλύτερη στιγμή της ημέρας του φυστικιού: το τραμπολίνο! Και ενώ περιπλανήθηκε στους δοκούς και στις σκάλες και στα μονόζυγα, αυτό το τραμπολίνο του έχει κλέψει την καρδιά!
  • Και να' σου ατύχημα στο τούνελ! Και να πώς μια διαδρομή 15 λεπτών γίνεται 45! Αργήσαμε και να ξεκινήσουμε οπότε πήγε καλές 15.00 για να πάει ο μικρός στον παιδικό.
  • Και εκεί που οδηγούσα ακούω τον μικρό από πίσω: "μαμά, βαρέλι πάνω". Κοιτάω αριστερά και τι να δω, ένα αυτοκίνητο με μια μπαγκαζιέρα!
  • "Κύκλο θέλω ίσω".
  • Ήσυχο πρωϊνό Πέμπτης με τον μικρό να με βοηθάει σε όοολες τις δουλειές με περίσσια χαρά (πλυντήρια, μπαλκόνια, σκουπίσματα, κατσαρόλες), να κοιμάται λίγο και έτσι να πηγαίνει στον παιδικό σχετικά νωρίς. 
  • Μερικές φορές παίρνω ως σημάδι το πόσο εύκολα ή δύσκολα βρίσκω θέση πάρκινγκ.
  • Ε, όταν βρήκα διαθέσιμη την καλύτερη θέση στο κέντρο, δεν είχα αμφιβολίες! Απήλαυσα λοιπόν το εξαιρετικό αυτό μεσημέρι με τον MACη και τον renversé καφέ μου στο κέντρο της πόλης με τον ήλιο να με χτυπάει κατακέφαλα.
  • Δεν είναι να αφήνεις τις ηλιόλουστες ημέρες ανεκμετάλλευτες. Ειδικά σε μία χώρα όπως η Ελβετία και σε μια περίοδο όπως το φθινόπωρο.
  • Και το απόγευμα δέθηκα κόμπος! Detox yoga!
  • Και μετά τη δουλειά κάναμε βόλτα οικογενειακώς και φάγαμε "μακαόνια και πίζα".
  • Και ήταν πραγματικά μία εκπληκτική, φθινοπωρινή ημέρα. Φτου φτου...
  • Και ως εκ θαύματος, να ΄τα και τα αγαπημένα, κίτρινα γυαλιά του Στέφανου τα οποία αγνοούνταν για κανα-δυο εβδομάδες. Είχα ψάξει παντού! Εκτός από την backpack που παίρνω στο τέννις. Μα πώς βρέθηκαν εκεί; Στο μεταξύ έχω παραγγείλει άλλα αλλά δεν πειράζει. Θα τα έχει σε 2 χρώματα.
  • Και σε χρόνο dt ετοίμασα και το photo book για τη βάφτιση της μικρής μου ανιψιάς μετά από σχετικό αίτημα των γονιών της. Και η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη, και που το ετοίμασα και που τους άρεσε! Ανυπομονώ να το δω και εκτυπωμένο.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα


Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή με νοικοκυροσύνες, mix διαθέσεις και δύσκολο, μεσημεριανό ύπνο του μικρού.
  • Και ενώ συζητούσαμε γραπτώς με κάτι φίλες σε ένα γκρουπ που έχουμε, να 'σου η ιδέα για yoga (εγώ) + pilates (η Λονδρέζα) retreat στα εξωτικά τζουμέρκα (στο ξενοδοχείο της Τζουμερκιώτισσας). Όνειρα θερινής νυκτός; Ή μήπως όχι;
  • Φίλος αγαπημένος προσγείωσε μάλλον κάπως άκομψα το drone του σε μία επιφάνεια, αυτό μάλλον αποσυντονίστηκε και όταν ξανασηκώθηκε και ήρθε η ώρα της επιστροφής έκατσε πάνω σε ένα δέντρο! Η λύση; Πυροσβεστική! Ω ναι!
  • Το απόγευμα, μετά από ένα σύντομο ΔΣ (μεταξύ εμού και του συνοδοιπόρου) αποφασίστηκε εκδρομή!
  • Θα έπρεπε να είναι οδικώς, max 5 ώρες και ιδανικά νέος προορισμός. Και νικητής βγήκε το Τορίνο!
  • Κλείσαμε ένα airbnb στο κέντρο, φτιάξαμε την βαλιτσούλα μας και έτοιμοι!
  • Το πρωί λοιπόν, με την ησυχία μας, ξεκινήσαμε για Ιταλία. Και η διαδρομή ήταν πολύ όμορφη (ειδικά το μέρος γύρω από την Martigny και η άφιξη στην Ιταλία μετά το τούνελ), και ο Στεφανάκος κοιμήθηκε 2 ωρίτσες, κάναμε μία στάση στην Ιταλία για πίτσα (δεν αντέχαμε να περιμένουμε άλλο) και μεσημεράκι ήμασταν ήδη στο διαμέρισμά μας.
  • Γρήγορη τακτοποίηση και βουρ για βόλτες. 
  • Και το Τορίνο είναι όμορφο, μεγάλο, πολύβουο, με εκπληκτικά κτίρια και στοές, πεζοδρόμηση σε πολλά σημεία και ατελείωτες, σκεπαστές αγορές αλλά και βιομηχανικό, εγκαταλελειμμένο, με grafiti και ερειπωμένα κτίρια. Ένα melange καινούργιου και παλιού και φροντισμένου και αφρόντιστου. Μου θύμισε λίγο την Αθήνα.
  • Έτσι, το Σάββατο, αφού περιπλανηθήκαμε πολύ, ήπιαμε καφέ σε μια όμορφη και ήσυχη στοά, θαυμάσαμε τα κτίρια, χορέψαμε με τους πλανόδιους μουσικούς, ανεβήκαμε στο μεγάλο - ομαδικό ποδήλατο στο πάρκο Valentino, μάθαμε για διάφορα street sports, αγοράσαμε το freesbie μας, κυνηγήσαμε τον Στέφανο και το καρότσι του πάνω - κάτω στους δρόμους (γιατί άλλες φορές ήθελε να κάθεται και άλλες να το σπρώχνει χωρίς βεβαίως να βλέπει πού το πηγαίνει) και φωτογραφίσαμε, και το βραδάκι φάγαμε δείπνο οι 3 μας σε μια trattoria στην πλατεία πάνω από το σπίτι. Πόσο πρωτόγνωρο να τρώμε βραδινό οι 3 μας; Έξω. Νύχτα. Εντάξει, 20.00 ήταν αλλά είχε σκοτεινιάσει και οι μουσικές ακούγονταν ήδη από τα διπλανά μπαρ.
  • Κυριακή με πρωϊνό στο κουκλίστικο Sweet Lab (pancakes it was!), πολύ περπάτημα, επίσκεψη στον πύργο - σήμα κατατεθέν της πόλης Mole Antonelliana όπου σήμερα στεγάζεται το Εθνικό Μουσείο Κινηματογράφου, και το διάσημό του ασανσέρ που σε ανεβάζει σε μια μικρή ταράτσα με θέα όλη την πόλη.
  • Και ενώ τα σύννεφα πύκνωναν και με δεδομένη Α. τη δική μου παραπληροφόρηση ότι "έλα μωρέ, 40 λεπτά απόσταση είναι" και Β. την έλλειψη roaming - internet, ξεκινήσαμε για Μιλάνο που ήταν 1 ώρα και 40' εν τέλει. Άξιζε όμως.
  • Φτάσαμε και το βρήκαμε ηλιόλουστο, γεμάτο κόσμο (τα κεντρικά μαγαζιά ήταν ανοιχτά και Κυριακή) και λαμπερό! 
  • Περιηγηθήκαμε στη γύρω περιοχή του Duomo (πόσο εντυπωσιακό, πόσο μεγάλο, πόσο καθαρό, πόσο λευκό), θαυμάσαμε την κοντινή στοά και φάγαμε μεσημεριανό στο Gatto Rosso με εξαιρετικό, παραδοσιακό φαγητό (ακόμα και τα απλά και ταπεινά μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα του Στέφανου ήταν εκπληκτικά! Εγώ έφαγα λαζάνια με πέστο και μανιτάρια και ο συνοδοιπόρος risotto milanese).
  • Δευτέρα (αργία πίσω στο Neuchatel) με συννεφιά και μετά από λίγο, καταρακτώδη βροχή! Έτσι, αφού φάγαμε ένα κλασικό, ιταλικό πρωϊνό (καφέ και κρουασάν δηλαδή) πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Και ο Στεφανάκος μας έκανε το χατήρι και κοιμήθηκε 3 ώρες!
  • Είναι αυτά τα Ιταλικά διόδια.... πω πω πω! Φωτιά!
  • Το Neuchatel το βρήκαμε ηλιόλουστο, ζεστό, ήρεμο και όμορφο. Και περάσαμε το απογευματάκι σπίτι προς μεγάλη χαρά του Στέφανου που χοροπηδούσε σε έκσταση πάνω στον καναπέ και χόρευε και μας έλεγε ιστορίες.
  • Η καλή διάθεση και η καλοκαιρία συνεχίστηκαν όλη την εβδομάδα. Τι καλά! Με σορτσάκι, τέλη Σεπτέμβρη στην Ελβετία.
  • Τρίτη λοιπόν με τακτοποιήσεις εντός και παιδικό σταθμό το μεσημέρι, εξωτερικές και εσωτερικές δουλειές και ξεκούραση.
  • Και το βράδυ, yoga. Και πλέον το έχει μάθει ο μικρός και με το που επιστρέφει και με βλέπει με τα αθλητικά μου ρούχα μου λέει "μαμά, γιόγκα;".
  • Ο κακομοίρης ο συνοδοιπόρος πήζει.... Και έχει και το μάτι του που δε λέει να συνέλθει παρόλο το κολύριο, έχουν και αναποδιές στη δουλειά.....
  • Τετάρτη με το αγαπημένο μας τραμπολίνο (αυτή τη φορά μπήκε και στον ομαδικό κύκλο με τον οποίο κλείνει κάθε μάθημα και άφησε και την διπλανή κυρία να του πιάσει και το χέρι, αμέ!), ωραίο μεσημεριανό ύπνο, παιδικό σταθμό, γρήγορο καφέ στη φίλη Βάια και επιστροφή για μαγειρέματα και δουλειές.
  • Πέμπτη εντός με πλυντήρια, βιντεοκλήσεις, συμμαζέματα ("όχι μες στη μέση τα παπούτσια μαμά"), ύπνο, παιδικό σταθμό, μαγειρέματα και οικογενειακό πικ-νικ το απόγευμα στην παραλία μας (ε τέτοιο καιρό δεν είναι να τον αφήνεις ανεκμετάλλευτο!).
  • Ο μικρός το απόγευμα δεν ήθελε να φύγει από τον παιδικό και τον κυνηγούσε ο συνοδοιπόρος γύρω - γύρω! Το ζήσαμε και αυτό!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

How was your week?

  • Oh what a week! Ή μάλλον half-week αλλά ήταν τόσο γεμάτη που φάνηκε σαν ολόκληρη.
  • Γιατί για 4 και κάτι ημέρες είχαμε φιλοξενούμενους τον αδελφό μου και την γυναίκα του εξ Αμερικής! Βρίσκονταν στη Γερμανία για δουλειά και ξέκλεψαν λίγες ημέρες για να μας επισκεφθούν.
  • Και όλα συντονίστηκαν! Ο καιρός (εκπληκτικός!!), ο Στέφανος, εμείς, οι διαθέσεις, τα φαγητά... Περάσαμε υπέροχα!
  • Κατέφτασαν λοιπόν λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Πέμπτης και την Παρασκευή κρατούσα με νύχια και με δόντια τον Στεφανάκο να μην μπουκάρει στο δωμάτιό τους.
  • Για τρεις ώρες τα κατάφερα... Ε μετά έριξε ένα κλάμα και τους "ανάγκασε" να εμφανιστούν.
  • Πρωινό με κρουασάν και spread μπισκότου, συζητήσεις, τακτοποιήσεις, βαλίτσες παντού, τον Στεφανάκο να τους φέρνει όλα του τα βιβλία και όλα του τα παιχνίδια και τοπική βόλτα στο ηλιόλουστο Neuchatel.
  • Πατίνι, βόλτες, φωτογραφίες στη λίμνη, καφέ στον ξινό (που είχα ορκιστεί ότι δεν θα ξαναπάω αλλά ας όψεται που ήθελαν κρύο καφέ... ουφ... τι το θέλαμε; από τη μία απολαύσαμε εξαιρετικό καφέ από την άλλη μας τα έπρηξε κανονικότατα!..... αυτή τη φορά έδωσε ρεσιτάλ απλά επειδή άκουσε τον Στέφανο να σηκώνει ένα χαλικάκι), falafel στο χέρι (από την paprika βεβαίως) και επιστροφή σπίτι για τον ύπνο του μικρού και ανασυγκρότηση.
  • Και με το που επέστρεψε ο συνοδοιπόρος από τη δουλειά, αναχωρήσαμε για την Βέρνη και φαγητό στο πάντα αγαπημένο -και εντυπωσιακό- Terrasse. Αυτή τη φορά πετύχαμε νέο maitre Ιταλό - Σισιλιάνο ο οποίος είχε εργαστεί για χρόνια στην Μύκονο και νέο σερβιτόρο Αργεντίνο ο οποίος ήταν παντρεμένος με Κρητικιά!
  • Με αυτά και με εκείνα τα περάσαμε εξαιρετικά, ο Στεφανάκος ήταν μες στην καλή χαρά και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας και τον μεταφέραμε με τις λιγότερες δυνατές κινήσεις στο κρεβατάκι του (ούτε όταν τον αλλάξαμε δεν ξύπνησε).
  • Σάββατο με δικό μας ξύπνησα εκεί κατά τις 08.00 (το λες και αργά), παιχνίδια, συμμαζέματα, ετοιμασίες, πρωινό οι 5 μας εκεί κατά τις 11.00 και αναχώρηση για Gruyeres. 
  • Εκεί περπατήσαμε, θαυμάσαμε, γελάσαμε, φωτογραφηθήκαμε και φάγαμε raclette -εννοείται- και για πρώτη φορά charbonnade που στην ουσία είναι μία ψησταριά με φιλοκομμένα, ωμά κρέατα και αλλαντικά ώστε να τα ψήσεις όπως θες. ΧΑΜΟΣ!
  • Το παγωτό μας αποφασίσαμε να το φάμε στο Gstaad οπότε συνεχίσαμε την πορεία, φτάσαμε απογευματάκι πια, περπατήσαμε, φάγαμε το σπιτικό, ιταλικό μας παγωτό (ο Στέφανος μπορούσε να φάει και των διπλανών!) και ξεκινήσαμε για πίσω με τον μικρό να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο (ύπνο δηλαδή στο αυτοκίνητο και μεταφορά στο κρεβάτι του).
  • Κυριακή με Μουσείο Charlie Chaplin, βόλτα στην ήσυχη Λωζάννη, burgers στο holy cow και επιστροφή στο Neuchatel με μία γρήγορη στάση στην εορτάζουσα Βάια.
  • Και το βράδυ είχαμε πει να βγούμε αλλά τελικά νίκησε ο τελικός του US Open.
  • Και έχει τόσο πλάκα ο Στεφανάκος που επιπλέον των ελληνικών και των γαλλικών, αυτές τις ημέρες επαναλάμβανε και αγγλικές φράσεις που του έλεγαν (enough, stop, silly, more). Και με το που ξυπνούσε τους έψαχνε και το βράδυ τους έστελνε φιλάκια πριν τον ύπνο.
  • Δευτέρα με τον συνοδοιπόρο στη δουλειά, εμάς στο μάθημα χορού μας, τους φιλοξενούμενους αραχτούς στο σπίτι και έκτακτο παιδικό σταθμό το απόγευμα για να μπορέσουμε να κάνουμε δυο δουλειές με την ησυχία μας.
  • Έτσι, αφού κοιμήθηκε ο μικρός αναχώρησαν για το κέντρο εκείνοι και τους βρήκα μόλις παρέδωσα τον μικρό.
  • Και φάγαμε εξαιρετικά στο Beau Rivage και συζητήσαμε και αναλύσαμε και προβληματιστήκαμε για το μέλλον και τα παιδιά μας και τον κόσμο μας.
  • Και το απόγευμα επέστρεψαν τα αγόρια και ήρθε μαζί και ο Λάζαρος με την Νινίνα.
  • Και σιγά-σιγά πλησίασε και η ώρα του αποχωρισμού. Πακετάρισμα, αγκαλιές, υποσχέσεις, σχέδια, φωτογραφίες.
  • Έτσι, την Τρίτη ξυπνήσαμε εκεί κατά τις 05.00 και κατά τις 06.00 αναχώρησαν για Ζυρίχη.
  • Και εννοείται με το που ξύπνησε ο Στεφανάκος έδειχνε τον γκρι καναπέ (εκεί που καθόταν) και ρωτούσε "γιώργο;". Και μετά απαντούσε μόνος του "πίτι, αριάννα". Ο γλυκούλης μου.
  • Έτσι, το πρωινό της Τρίτης προσπαθήσαμε να βάλουμε μια τάξη στο σπίτι, κοιμήθηκε ο μικρός 2,5 ολόκληρες ώρες (φανταστείτε κούραση που συσσώρευε), πήγε στον παιδικό με δυσκολία και εγώ επέστρεψα άρον άρον για να ετοιμάσω το βραδινό μάθημα της yoga.
  • Και αυτή τη φορά αναχώρισα ενώ ο μικρός ήταν ξύπνιος και όλα πήγαν καλά!
  • Και το μάθημα πολύ καλά πήγε... Αυτή τη φορά ήμουν πιο οργανωμένη με τα κεριά μου και τις λεβάντες μου και τις μουσικές μου.
  • Τετάρτη με το πολυαγαπημένο (μου και του) μάθημα γυμναστικής ή αλλιώς γνωστό και ως τραμπολίνο! Τι κύκλους στα μονόζυγα, τι τούμπες στα στρώματα, τι άλματα από τον δοκό, τι άλματα στο τραμπολίνο, τι ισορροπίες..... σε έκσταση!
  • Και το μεσημεράκι, πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, σταμάτησε στο πλάι, βρήκε ένα τόσο δα μικρούλι λουλουδάκι, το έκοψε και μου το προσέφερε "voila μαμά".
  • Excels! Όχι τα αγαπημένα μου αλλά αναγκαία. Τώρα προσπαθώ να οργανώσω τα της yoga. Ευτυχώς που υπάρχει ο expert στο σπίτι, ο one-and-only συνοδοιπόρος!
  • Έτσι, το βραδάκι, καθήσαμε οι δυο και προσπαθήσαμε να οργανώσουμε τα νέα μας επιχειρηματικά.
  • Πέμπτη με αναπάντεχη και τόσο ευχάριστη συνάντηση με τους από κάτω μετά από μήνες... Έχει αλλάξει βλέπετε το πρόγραμμα της γιαγιάς Μαργαρίτα στο σχολείο και έτσι δεν συμπίπτουν τα κενά των παιδιών.
  • Και τι περιπέτεια... Περπάτημα, πατίνι, λεωφορείο, παιδική χαρά, πατίνι ξανά, παιδική χαρά δεύτερη, πατίνι, λεωφορείο, περπάτημα, σπίτι. Ουφ! Κουραστήκατε και μόνο που τα διαβάσατε;
  • Ε και ο μικρός! Δύο ώρες κοιμήθηκε!
  • Έτσι στον παιδικό πήγε αργά το μεσημέρι (το λες και απόγευμα), εγώ είχα προγραμματισμένο τέννις το οποίο ακυρώθηκε λόγω βροχής, οπότε επέστρεψα σπίτι για λίγη ακόμη online δουλειά, μαγείρεμα και τακτοποιήσεις.
  • Σας είπα ότι η αγαπημένη μου Ναταλία μού έφτιαξε και λογότυπο για τα μαθήματα yoga; Εννοείται εξαιρετικό! Σας είπα και το όνομα που επέλεξα; euphoria. Γιατί ήθελα να είναι ζεν αλλά όχι κοινότυπο, γιόγκικο αλλά και ευρύτερο, διεθνές αλλά και ελληνικό. Πώς σας φαίνεται;
Καλό σαββατοκύριακο!
Τριήμερο για εμάς τους τυχερούς Νιουσατελιώτες ;)

ανδριάνα


Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

How was your week?

  • Παρασκευούλα φθινοπωρινή! Με συννεφιά, βροχή και ολίγην ψύχρα.
  • Εντός λοιπόν, με παιχνίδια και δουλειές.
  • Και όταν φτιάχναμε το παζλ, πήγε ο Στεφανάκος και πήρε την Μάγια (το αγαπημένο του κουκλάκι - σκυλάκι) και άρχισε να της εξηγεί για το παζλ, να της βάζεις το πρόσωπο κοντά ώστε να δει τα κομμάτια, και μετά με το χεράκι του να πιάνει το δικό της ώστε να βρουν το κομμάτι που λείπει.
  • Και το απόγευμα είχε γρήγορη επίσκεψη στο εμπορικό κέντρο.
  • Και το βράδυ βγήκαμε με τη φίλη Magdalena για γενέθλια ποτά και όπως πάντα τα περάσαμε τόσο ωραία! Τρεις ώρες πέρασαν χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Το Σάββατο είπαμε να συνεχίσουμε την έρευνα αγοράς για τραπεζαρία που είχαμε ξεκινήσει προ διακοπών και τσουπ, να 'τη η τραπεζαρία που μας άρεσε τότε σε έκπτωση! Και στην αποθήκη είχε 1 τελευταία. Και η έκπτωση ήταν μέχρι την Δευτέρα.
  • Όπως καταλαβαίνετε, την τυλίξαμε (που λέει και ο συνοδοιπόρος)!
  • Πεταχτήκαμε μέχρι το βορινό Chaux de fonds για μεσημεριανό με τους φίλους γειτόνους στο ελληνικό, εκλεκτό εστιατόριο La Feuille de Vigne (το αμπελόφυλλο δηλαδή) όπου φάγαμε εξαιρετικά, και στην επιστροφή κάναμε όλοι μαζί μια στάση στο κατάστημα ώστε να φορτώσουμε την τραπεζαρία στο αυτοκίνητο των φίλων.
  • Έτσι, μας βοήθησαν να την ανεβάσουμε (είναι και η περίοδος που δεν έχουμε ασανσέρ), ήπιαμε το τσάι μας, και αφού έφυγαν αρχίσαμε εμείς τη συναρμολόγηση.
  • Παράλληλα, μαγείρεψα και ένα ωραιότατο μοσχάρι κοκκινιστό για το Κυριακάτικό μας γεύμα.
  • Σε αντίθεση με το πρωί του Σαββάτου που ο μικρός ξύπνησε στις 06.15 (!), την Κυριακή μας έκανε το χατήρι και ξυπνήσαμε πρώτα εμείς και μετά εκείνος εκεί γύρω στις 08.00. 
  • Συναρμολόγηση τραπεζιού μέρος ΙΙ και η ωραία μας, ευρύχωρη τραπεζαρία είναι έτοιμη για τραπεζώματα!
  • Κάναμε και βιντεοκλήση με τους αγαπημένους μας που εκδράμανε στην Σέριφο (ΚΚ + ΚΚ).
  • Ήπιαμε και έναν καφέ στο κέντρο με τους φίλους και επιστρέψαμε για τον ύπνο του μικρού (πτώμα!), λίγη ξεκούραση, λίγη online δουλειά και το κοκκινιστό που λέγαμε.
  • Και το απόγευμα συναντήσαμε τους φίλους γιατρούς, άρτι αφιχθέντες από τις καλοκαιρινές τους, ελληνικές διακοπές. Και τα περάσαμε όμορφα, και τα μικρά έπαιξαν, και εμείς αναλύσαμε όλες τις εξελίξεις, πεταχτήκαμε μέχρι την διπλανή παιδική χαρά και αργά το απόγευμα κατηφορίσαμε για το σπίτι μας.
  • Δευτέρα με την καθιερωμένη μας πια γυμναστική. Και στο τέλος ο Στεφανάκος μου έλεγε "πάλι μαμά".
  • Αυτό που κάποιες μαμάδες έρχονται στα μαθήματα γυμναστικής γονιών - παιδιών με τζιν και πουκαμισάκι με ξεπερνά. Μόνο εγώ γίνομαι μούσκεμα;
  • Mon petit lapin... το νέο soundtrack μας! Με αυτό -όλως τυχαίως- κλείνουν και τα 2 "μαθήματα" που παρακολουθούμε με τον Στεφανάκο. Και το αγαπά τόσο. Ειδικά όταν ξυπνά το λαγουδάκι και αρχίζει να χοροπηδά.
  • Το απόγευμα της Δευτέρας κάναμε την επίσκεψή μας στην Νινίνα και επιστρέψαμε το απογευματάκι για οικογενειακό φαγητό (έψησε κάτι γαλοπούλες ο συνοδοιπόρος να γλύφεις τα δάχτυλά σου!) και παιχνίδια.
  • Και οι δουλειές... βουνό! Και για το πρώτο "επίσημο" μάθημα yoga και για την άφιξη του αδελφού. Γέμισε το Β' μέρος της Τρίτης! Γιατί στο Α' μείναμε σπίτι και κάναμε τις βιντεοκλήσεις μας, τους πύργους μας, τις ζωγραφικές μας, τα πλυσίματά μας (πλέον δεν στέκεται απλά δίπλα μου στον νεροχύτη αλλά παίρνει και αυτός ένα σφουγγάρι και πλένει!).
  • Και εννοείται ότι όταν έχω χίλια πράγματα να κάνω, τότε ο Στεφανάκος αποφασίζει να κοιμηθεί τα ωραία του, μεσημεριανά 2ωρα! Βάλτε και κανά μισάωρο να συνέλθει (μετά από τόσο ύπνο), άλλο ένα μισάωρο να φάει και να ετοιμαστεί, άλλο ένα για να φτάσουμε στον παιδικό σταθμό... ε, 14.30 πήγε.
  • Είχε όμως μια όμορφη, ηλιόλουστη ημέρα!
  • Και το βραδάκι ήταν η παγκόσμια πρώτη. Το πρώτο μου επίσημο μάθημα yoga ως δασκάλα. Και μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά κοπέλες και για μία ώρα συντονιστήκαμε, προσπαθήσαμε, ιδρώσαμε, ηρεμήσαμε, αγαλλιάσαμε. Ήταν όμορφα! Επειδή είναι εσωτερικός χώρος (σε αντίθεση με τα καλοκαιρινά μαθήματα στη λίμνη όπου η φύση ήταν πάντα ο καλύτερος "οικοδεσπότης") χρειάζεται δυο-τρεις προσθήκες ώστε να γίνει πιο φιλόξενος.
  • Την Τετάρτη ξεκινήσαμε με την καθιερωμένη μας γυμναστική στα τραμπολίνα και στα στρώματα, τσιμπήσαμε σταφίδες και κοιμήθηκε ωραιότατα ο μικρός για να πάει στον παιδικό σταθμό.
  • Και πρώτη φορά, αφού τον χαιρέτησα και τον πήρε η δασκάλα του, εκεί που συνήθως πηγαίνει προς τα μέσα για να βρει τα άλλα παιδάκια ή κάποιο παιχνίδι, αυτή τη φορά ήρθε προς την πόρτα για να με χαιρετίσει και να μου στείλει φιλάκια! Τι ευτυχία Θεούλη μου.
  • Και σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο αγαπημένος μου συνοδοιπόρος βραβεύτηκε! Τι ευτυχία και αυτή. Να σε αναγνωρίζουν και να σε τιμούν. Εύγε!
  • Και όταν έφτασα στον παιδικό σταθμό το απόγευμα, βρήκα το μούτρο μέσα σε ένα αυτοκινητάκι (από αυτά που κινούνται με τα πόδια), μαζί με ένα άλλο μούτρο και ένα τρίτο να τους σπρώχνει και να πέφτουν στα παγκάκια και τους τοίχους της αυλής και να ξεκαρδίζονται! Πόσο τους χάρηκα. Αφού έτρεξα να πάρω το κινητό από το αυτοκίνητο να τους απαθανατίσω αλλά ίσα - ίσα πρόλαβα μία φωτογραφία.
  • Και πήγαμε κατευθείαν να βρούμε τον συνοδοιπόρο που έπινε μπύρες με κάτι συναδέλφους από την Ελλάδα.
  • "Μπαμπά θέλω."
  • Την βροχερή Πέμπτη μείναμε εντός, παίξαμε, χαζέψαμε για 600η φορά τα 2 photo-books (πλέον μου κατονομάζει όποιον βλέπει και αναγνωρίζει και τον εαυτό του ακόμα και μωρό), απλώσαμε τα πλυντήριά μας, κοιμήθηκε ο μικρός - δούλεψα λιγάκι εγώ και έτοιμοι για παιδικό σταθμό -αυτός- και δουλειές εγώ!
  • Ένα αυτοκίνητο γέμισα με τις αγορές του σούπερ-μάρκετ (ούτε λόχο να περιμέναμε), πήρα και κάτι δωράκια για την μικρή Αριάννα (πόση ώρα για να διαλέξω μία barbie!), έφτιαξα και ένα σοκολατένιο κείκ και όλα έτοιμα (που λέει ο λόγος) για να υποδεχτούμε τον αδελφό μου με την σύζυγό του! Πόση προσμονή και χαρά έχω.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω


Και να, πώς τα φέρνει έτσι η τύχη, και πάντα πέφτω σε παλαιότερα άρθρα που έχω ξεχάσει μεν, έχουν τόσα να μου πουν και να μου υπενθυμίσουν δε. Κατεβαίνοντας λοιπόν στις σελίδες του lifelikes τις προάλλες, αυτή ήταν η προτεινόμενη ανάρτηση: Δεν είμαι εγώ. Και την διάβασα. Και την ξαναδιάβασα. Και ανάμεσα στις γραμμές διέκρινα την κούραση, την μικρή απελπισία, την κραυγή για βοήθεια. Τα διέκρινα, τα θυμήθηκα και τα ξανα-έζησα. Γιατί ενώ ήταν μέρος της ζωής μου για μήνες (μην πω χρόνια), ξεχνάμε τόσο εύκολα, στρογγυλεύουμε τις εμπειρίες, τις απλουστεύουμε, τις βελτιώνουμε καθώς περνάει ο καιρός. Και ενώ και τώρα νοιώθω κούραση και ότι έχω τόσα που θέλω αλλά δεν έχω το χρόνο ή τη δυνατότητα να κάνω, νοιώθω -ευτυχώς- ότι απέχω έτη φωτός από τους τόσο ισοπεδωτικούς πρώτους μήνες της μητρότητας. Που δεν ήξερα πού πάνε τα τέσσερα. Που ήμουν με 2-3 ώρες ύπνο επί εβδομάδες! Που είμασταν οι δυό μας επί ώρες, μόνοι, προσπαθώντας να επικοινωνήσουμε και να συνεργαστούμε. Που όντως έτρωγα κάτι μπάρες δημητριακών και κανά ψωμί γιατί πού δύναμη και κέφι να μαγειρέψεις για εσένα; Που περπατούσα χιλιόμετρα (στην κυριολεξία) με το καρότσι, παρόλη την κούραση, για να κοιμηθεί -επιτέλους- ο μικρός και να μην κοιμηθώ εγώ αλλά τουλάχιστον να ησυχάσω για λίγο σε ένα παγκάκι αγναντεύοντας τη λίμνη.

Διαβάζοντας μόνο και μόνο τον τίτλο με έπιασε ένας κόμπος στο στομάχι. Μια στεναχώρια.  Γιατί με θυμάμαι να είμαι έτσι. Να μην μου αρέσω. Να μη νοιώθω αρκετή. Να μη νοιώθω ικανή. Να νοιώθω ότι δεν θα επανέλθω ποτέ! Ότι δεν θα μπω ποτέ ξανά σε εκείνο το τζιν, δεν θα χορτάσω ποτέ ξανά ύπνο, δεν θα βγω ποτέ βόλτα για ποτό, δεν θα ηρεμήσει το μυαλό μου ποτέ, δεν θα κάνω ξανά κάτι για εμένα. Και θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω και να πάω στην τότε ανδριάνα και να την σφίξω δυνατά και να μην την αφήνω. Να της εξηγήσω ότι έχει δίκιο. Ότι είναι πολύ δύσκολο. Ότι είναι εξοντωτικό. Ότι πρέπει να ζητά περισσότερη βοήθεια. Πρέπει να μιλάει πιο πολύ. Πρέπει να είναι πιο επιεικής με τον εαυτό της. Να αφήνει κάποια πράγματα απλά να περνούν. Να της πω ότι όλα θα στρώσουν. Όλα. Όχι εκ θαύματος αλλά χάρις στις επίμονες προσπάθειές της νυχθημερόν. Χάρις στην υπομονή της, την αγάπη της, την θετικότητά της. Και ότι όταν τα πολλά περάσουν, θα βγει τόσο πιο δυνατή, τόσο πιο ανεξάρτητη, τόσο πιο έτοιμη να αντιμετωπίσει τον κόσμο -και τον "αδίστακτο" Στέφανο. Να την διαβεβαιώσω ότι έχει τόση αγάπη γύρω της. Ότι όλες οι θυσίες, όλα τα άυπνα βράδια, όλες οι αγκαλιές παρηγοριάς δεν είναι εις μάτην. Ότι χωρίς όλα αυτά ίσως ο Στεφανάκος να μην ήταν αυτό που είναι σήμερα. Να της πω ότι την αγαπώ και την θαυμάζω. Και ότι πιο ξεκούραστες, πιο γαλήνιες, πιο δημιουργικές, πιο κεφάτες ημέρες έρχονται. Αρκεί να αντέξει, να επιμείνει και να κοιτά μπροστά.

Δεν μπορώ όμως να γυρίσω το χρόνο πίσω. Μπορώ όμως να κρατήσω τα ανεκτίμητα μαθήματα της μητρότητας. Αυτής της μοναδικής συνθήκης όπου ένα τόσο δα πλασματάκι γίνεται ο κόσμος σου όλος, παραγκωνίζοντας όλα όσα ήξερες - ποθούσες - είχες ανάγκη μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μπορώ να δω τα λάθη και να μάθω από αυτά. Μπορώ να δω τις επιτυχίες και να μάθω και από αυτές. Πόσο μακριά έχουμε αλήθεια φτάσει μέσα σε αυτά τα 2 χρόνια! Και ο Στέφανος, και ο συνοδοιπόρος και εγώ, αλλά και οι 3 ως οικογένεια. Και ναι, είναι σίγουρα πιο εύκολο όσο μεγαλώνει ο μικρός, όχι όμως χωρίς την καθημερινή αφοσίωση, την αγάπη, την υπομονή, την ενσυναίσθηση, το κέφι των γονιών. Στερνή μου γνώση.... Πόσο διαφορετικοί γονείς θα είμασταν με την σημερινή μας γνώση! Ίσως για αυτό όλα φαντάζουν πιο εύκολα στο δεύτερο παιδί. Γιατί ξέρεις ότι όλα θα φτιάξουν. Έχεις διαβάσει και τις επόμενες σελίδες του βιβλίου και δεν έχεις πια αυτή την αγωνία. Ξέρεις ότι οι κόποι σου θα αποδώσουν καρπούς και αργά ή γρήγορα θα έρθουν και τα ήσυχα βράδια και η δημιουργικότητα και η γαλήνη. 

ανδριάνα
μαμά 2 ετών, 4 μηνών και 10 ημερών


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes