Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή με ακόμη ένα πολύ πρωϊνό ξύπνημα (εκεί στις 06.00) με αποτέλεσμα από νωρίς να τον πιάσει τον μικρό κούραση και γκρίνια! Ευτυχώς κοιμήθηκε το μεσημεράκι και ξύπνησε ανανεωμένος!
  • Και το απόγευμα είχε σουπερ-μάρκετ στη Γαλλία για να γεμίσουν τα ντουλάπια και οι αποθήκες ενόψει και των επισκεπτών μας αλλά και της νέας μας πραγματικότητας που δεν θα μας αφήνει πολύ ελεύθερο χρόνο.
  • Σάββατο με πρωϊνή επίσκεψη στο κέντρο της πόλης και την βιβλιοθήκη Bibiomonde η οποία φιλοξενεί βιβλία από χίλιες και μία γλώσσες! Εκεί, μία ελληνίδα εθελόντρια βιβλιοθηκονόμος, είχε διοργανώσει ανάγνωση παραμυθιού.
  • Με την ολοκλήρωση, ήρθε και μας βρήκε και ο συνοδοιπόρος και ενώ σκοπεύαμε να απολαύσουμε τον ήλιο με βόλτα στο κέντρο, ο μικρός ήταν -εννοείται- πτώμα, δεν συνεργαζόταν με τίποτα οπότε επιστρέψαμε σπίτι όπου και κοιμήθηκε στο λεπτό!
  • Το απογευματάκι είχαμε το πρώτο γενέθλιο πάρτυ της μικρής Άννα-Μαρίας! Και μαζευτήκαμε σπίτι της, τα είπαμε, φάγαμε, έσβησε το κεράκι της, έπαιξαν τα μικρά και αργά το απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι.
  • Μα πόσο ανοιξιάτικος ο καιρός! Τους 20 βαθμούς έφτασε την Κυριακή και ήταν υπέροχα!
  • Έτσι, ξεκινήσαμε για Λωζάνη για να δούμε λίγο τις επιλογές πάρκινγκ για τη νέα μου δουλειά και μετά να περιπλανηθούμε στο όμορφο Vidy με τη λίμνη του, τις παραλίες του, την παιδική του χαρά, το τρενάκι του, τα μαγαζάκια του πάνω στην άμμο... Η αλήθεια είναι ότι θυμίζει νησί! Ειδικά με τέτοιο καιρό! 
  • Ήρθαν και οι φίλοι από την Bienne, έπαιξαν και τα μικρά αγόρια, ήπιαμε και εμείς τις μπύρες μας, περπατήσαμε, τα είπαμε και επιστρέψαμε μεσημεράκι σπίτι για μαγειρικές και ξεκούραση.
  • Και το απόγευμα συνεχίσαμε με βόλτα στο δάσος με του Πολωνούς φίλους και σπιτική πίτσα σπίτι τους! Και τους αγαπά τόσο ο Στεφανάκος! Και ας είναι "εμπόδιο" η γλώσσα. Ποιο εμπόδιο; Πλέον επικοινωνούν στα γαλλικά!
  • Μία από τις χαρές όταν βρίσκεις -επιτέλους- δουλειά είναι η απεργοποίηση όλων αυτών των alerts για αγγελίες! Πόσα emails λάμβανα κάθε εβδομάδα και πόση αγωνία κάθε φορά για να σκανάρεις γρήγορα και να δεις αν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον.
  • Φάγαμε και τις πρώτες φράουλες του έτους και η αλήθεια είναι ότι είναι ωραίες! Δεν είναι λίγο νωρίς όμως;
  • Και εκεί που ακούγαμε μέσω του υπολογιστή τραγούδια από τον Τεμπέλη Δράκο με μελισσούλες, ελεφταντάκια και ποντικάκια, πετάγομαι μέχρι την κουζίνα και ακούω "waiting .... for you, to justify my love" και βλέπω τον Στέφανο να χαμογελάει πονηρά και να χορεύει σε ρυθμούς Madonna! 
  • Δευτέρα με παιχνίδια στην άμμο και στο γήπεδο με την Νινίνα, με πολύ αέρα (!), μεσημεριανό ύπνο του μικρού, μαγειρικές και παιχνίδια.
  • Τρίτη με παιχνίδια, πολλά παιχνίδια, και συζητήσεις, και ρόλους, και χορούς και αφού τον άφησα στον παιδικό, το απόγευμα συνεχίστηκε κλασικά με μάθημα γαλλικών, προετοιμασία της yoga και δουλειές.
  • Και στον παιδικό φτάσαμε λιγάκι νωρίτερα και τα υπόλοιπα παιδάκια που είναι εκεί από το πρωί δεν είχαν ανέβει ακόμα για ύπνο, δεν είχε κοιμηθεί και ο μικρός οπότε τον ρώτησε η δασκάλα του αν θέλει να ανέβει και αυτός και έτσι πήγαν παρέα για ύπνο! Μέσα σε 3 λεπτά είχε λέει κοιμηθεί! Test event χωρίς να το έχουμε καν προγραμματίσει! Εξαιρετικά!
  • Και το βραδινό μας μάθημα yoga είχε κοσμοσυρροή από παλιές αλλά και νέες "μαθήτριες". Και ήταν το τελευταίο στον συγκεκριμένο χώρο.
  • Αυτές τις ημέρες, τις προ-δουλειάς, "αποχαιρετούμε" σιγά - σιγά κάποιες από τις συνήθειές μας. Έτσι την Τετάρτη πήγαμε για τελευταία φορά στο τραμπολίνο και μια μικρή συγκίνηση με έπιασε, να μην το κρύψω.
  • Η ζωή μας όλη είναι αρχές και τέλη.
  • Και είχε έναν αέρα την Τετάρτη!! Θυελλώδη! Ο Στέφανος κρατούσε το καπέλο του.
  • Και αφού κοιμήθηκε ωραιότατα και πήγαμε στον παιδικό σταθμό (ωραιότατα x2), κατηφόρισα για το κέντρο και το νέο στούντιο που θα φιλοξενεί τα μαθήματα yoga μας ώστε να υπογράψω και να πάρω το κλειδί! Πόσες αλλαγές αυτός ο Απρίλης! Εύχομαι όλες να μας βγουν σε καλό.
  • Και μετά βάλθηκα να βρω κανένα ακόμα, ωραίο μηχανικό μολύβι αλλά εις μάτην! Είτε ήταν άσχημα, είτε παιδικά, είτε είχαν πολύ χοντρή μύτη. Μα πού οδεύει αυτός ο κόσμος;;
  • Πέμπτη εντός, με το καινούργιο του αγαπημένο παιχνίδι: puzzle με το paw patrol, με 15 ολόκληρα κομμάτια για μεγάαααλα παιδιά! Το συναρμολόγησε σε 2 λεπτά και έκτοτε το έχει φτιάξει τουλάχιστον 20 φορές.
  • Και όποιος παίρνει τηλέφωνο του το δείχνει και περιγράφει ένα - ένα τα σκυλάκια.
  • Και ενώ είχαμε κανονίσει γρήγορο καφέ και δουλειές με τα κορίτσια πριν τον παιδικό, ο Στεφανάκος ξεκίνησε την γκρίνια εκεί κατά τις 11.30, είχε ξυπνήσει πάλι και από τις 06.00, οπότε όλα τα σημάδια οδηγούσαν στο ίδιο συμπέρασμα: ύπνος.
  • Και αφού ξύπνησε, παραλάβαμε και την Χριστίνα με την οικογένειά τους, τους παραδώσαμε όλους στον παιδικό και επέστρεψα εγώ σπίτι για καυτό project: ξεκαθάρισμα ντουλάπας!
  • Πρόλαβα να δω και τη φίλη Έλενα στα γρήγορα, κάτω από τον ζεστό ήλιο οπότε όλα καλά.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

(Cup)cake love! #19 Peanut Butter


Cupcakes! Δεν είχα να φτιάξω τόσο καιρό απλά είτε έφτιαχνα κάποιες από τις γνωστές - εγγυημένες συνταγές ή απλά δεν προλάβαινα να τα φωτογραφίσω. Ενόψει όμως του baby shower μιας φίλης, είπα να δοκιμάσω κάτι που πίστευα ότι θα της άρεσε. Ως λάτρης λοιπόν εκείνη του φυστικοβούτυρου, είπα να δοκιμάσω τα πρώτα μου peanut butter cupcakes. Με το φυστικοβούτυρο έχω μία περίεργη σχέση. Ατόφιο, σκέτο δεν μου πολυ-αρέσει. Με λιγώνει και θεωρώ ότι έχει πολύ έντονη γεύση. Συνδυαστικά όμως το απολαμβάνω. Έτσι και αυτά τα cupcakes. Γιατί η γεύση του φυστικοβούτυρου είναι εκεί αλλά δεν τα καπελώνει. Βγήκαν και ιδιαίτερα αφράτα οπότε ήταν ότι πρέπει.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

How was your week?

  • Βροχερή Παρασκευή με παιχνίδια εντός και ψώνια εκτός για ένα busy σαββατοκύριακο που αναμέναμε!
  • Και το απόγευμα επισκεφθήκαμε τους γειτόνους για πιάνο, συζητήσεις παντός τύπου, τηγανίτες της κας Χρύσας, γέλια και παιχνίδια.
  • Και το Σάββατο ξημέρωσε τόσο ηλιόλουστο!
  • Και εγώ έπεσα με τα μούτρα στις μαγειρικές: quiche με σπανάκι + bacon, παστίτσιο και κορμό σοκολάτας.
  • Τα αγόρια βγήκαν για εξωτερικές δουλειές, να μου αφήσουν και εμένα χώρο και χρόνο για τις μαγειρικές, και ευτυχώς κοιμήθηκε και μια ωρίτσα ο μικρός.
  • Απαρτία δεν είχαμε στους μεσημεριανούς μας επισκέπτες (ε, όταν όλοι έχουν παιδιά τι πιθανότητες υπάρχουν να υγιαίνουν όλα ταυτόχρονα;) αλλά μαζευτήκαμε 3 οικογένειες, φάγαμε ωραία, γελάσαμε, παίξαμε, τα είπαμε και το απογευματάκι βγήκαμε και περπατώντας μέχρι τη λίμνη για να απολαύσουμε ήλιο και καθαρό ουρανό και παιχνίδι με τα πιτσιρίκια.
  • Γεμάτη μέρα, και ο Στεφανάκος απόλαυσε τους φίλους του, όπως και εμείς άλλωστε.
  • Αγάπη είναι να βρίσκεται η αδελφή σου στην Πρωτοψάλτη και να σκέφτεται εσένα, στέλνοντάς σου βιντεάκια και updates.
  • Και το σαββατοκύριακο της μαγειρικής και των φίλων συνεχίστηκε και την Κυριακή με peanut butter cupcakes (θα σας γράψω τη συνταγή, μην μου αγχώνεστε) για το baby shower της φίλης Ρόζας.
  • Έτσι, το μεσημεράκι μαζευτήκαμε σπίτι της, το στολίσαμε με ότι είχαμε ετοιμάσει, τσιμπήσαμε, τα είπαμε, κάναμε τις προγνώσεις μας για την ημέρα της γέννας, παίξαμε με τα μικρά, γελάσαμε, αναλύσαμε (εννοείται όλες τις γέννες όλων μας!) και το απογευματάκι επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και αυτό το σκ ο συνοδοιπόρος είχε 2 στα 2 βράδια: Σάββατο μπύρες στο κέντρο και Κυριακή βραδινό τέννις. Και πόσο το χαίρομαι όταν το παίρνει απόφαση και δεν περνάνε τα βράδια έτσι άσκοπα.
  • Δευτέρα με πρωϊνό στο σπίτι των φίλων, παιχνίδια, αμψιμαχίες των μικρών (ευτυχώς έχουν μειωμένη συχνότητα και ένταση) αλλά και αγκαλιές και μοιράσματα, συζητήσεις και σχέδια.
  • Και το μεσημέρι κοιμήθηκε δύσκολα ο μικρός και εγώ άρχισα να τρέχω να βγάλω κάποιες υποχρεώσεις από τη λίστα.
  • Την Τρίτη είπαμε να γιορτάσουμε τη φίλη Ρόζα, που έχει περιοριστεί εντός του σπιτιού τις τελευταίες εβδομάδες, με ένα γενέθλιο brunch σπίτι μας και -βεβαίως- pancakes.
  • Έτσι τις υποδεχτήκαμε, μαμά και κόρη, φάγαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας, παίξαμε και διαβάσαμε με τον Στεφανάκο (που ήταν κατενθουσιασμένος) και το μεσημεράκι τον άφησα όμορφα και ωραία στον παιδικό του σταθμό όπου και ξεσάλωσε με τα motos και τα velos και τα voitures στην αυλή!
  • Και η ημέρα κύλησε ήρεμα, με μάθημα γαλλικών, προετοιμασία για την yoga (inside cleansing), δουλειές και πληρωμές, παραλαβή του μικρού από το σχολείο του (γιατί ο συνοδοιπόρος είχε αναπάντεχη συνάντηση με έναν γνωστό από την Αθήνα που τα έφεραν έτσι οι συγκυρίες και βρέθηκε στα μέρη μας), τρελή κίνηση (για τα δεδομένα του Neuchatel) και στο πήγαινε και στο έλα με ατυχήματα στο τούνελ εκατέρωθεν (μια απόσταση 15 λεπτών max, την έκανα 40) και... ξεκούραση.
  • Και η Τετάρτη ξημέρωσε ηλιόλουστη, με πολύ αέρα όμως (la bise!) και σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες (εκεί γύρω στους 10 βαθμού), τραμπολίνο, σούπερ-μάρκετ (δεν το γλιτώνουμε), ήσυχο, μεσημεριανό ύπνο και το τηλεφώνημα του ενός εκατομμυρίου! Θα σας τα γράψω γιατί τέτοια νέα δεν μπορούν να περιοριστούν σε ένα bullet! Με δύο λέξεις: εργαζόμενη μητέρα (οσονούπω)!
  • Και το μυαλό μου και η ψυχή μου πήραν φωτιά! Ένα μείγμα χαράς αλλά και αγωνίας, ανυπομονησίας αλλά και διστακτικότητας, άγχους αλλά και αισιοδοξίας. Έτσι είναι όταν ξεκινάς κάτι εντελώς καινούργιο το οποίο από τη μία το ποθείς αλλά από την άλλη γνωρίζεις πολύ καλά και την αναμπουμπούλα που θα φέρει σε όλη την οικογένεια.
  • Την Τετάρτη μπήκε και η μαμά μου για ακόμη ένα χειρουργείο στα πολύπαθά της γόνατα! Μεγαλύτερος πόνος και ταλαιπωρία αυτή τη φορά αλλά όλα πήγαν καλά και επέστρεψε αργά σπίτι.
  • Είναι πάντα τόσο στενάχωρο να μην μπορείς να σταθείς στους δικούς σου ανθρώπους. Συναισθηματικά αλλά και πρακτικά. Δένεται κόμπος το στομάχι μου κάθε φορά.
  • Πέμπτη με δουλειές, βόλτα στην ιδιωτική μας μικρή, παιδική χαρά της πίσω αυλής, παιχνίδια, πολλές και απολαυστικές συζητήσεις με τον Στεφανάκο, παιδικό σταθμό και βουρ για shopping: ρούχα δουλειάς!
  • Και δυσκολεύτηκα -αναμενόμενο- αλλά έκανα μια καλή αρχή θεωρώ.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Peach


Την Garance την αγαπώ. Σας έχω μιλήσει συχνά - πυκνά όλα αυτά τα χρόνια για αυτήν και το πανέμορφο atelier της. Δεν την γνωρίζω -δυστυχώς- αλλά την νοιώθω τόσο κοντά μου. Γιατί είναι τόσο ειλικρινής, τόσο ακομπλεξάριστη, τόσο άμεση, τόσο μη-δήθεν. Ποια γυναίκα από εμάς θα "τολμούσε" να μιλήσει ανοιχτά για θέματα που εκτείνονται από την κυτταρίτιδα και τις αυξομειώσεις του βάρους της μέχρι τον χωρισμό της λίγους μήνες πριν τον γάμο και τους θεραπευτές που εμπιστεύεται; Μερικές από εμάς δεν μπορούμε να τα συζητήσουμε - παραδεχτούμε ούτε με τις πιο κοντινές μας φίλες σε κατ' ιδίαν συζητήσεις. Πόσο μάλλον δημοσίως! Σε ένα blog που αριθμεί εκατομμύρια αναγνώστες ανά τον κόσμο. Την αγαπώ και για το χιούμορ της! Πόσο γελάω με τα κείμενά της! Μερικές φορές τα διαβάζω πρώτα στα γαλλικά και αν δω ότι κάπου δυσκολεύομαι το γυρνάω στην αγγλική εκδοχή. Έχει αυτό το έξυπνο, αυτοσαρκαστικό, λίγο "μαύρο" χιούμορ που αγαπώ.



Ε, μετά από όλα αυτά, ήρθε η ώρα να δούμε και το νέο της σπίτι, αυτό που έφτιαξε με την μετακόμισή της από τη Νέα Υόρκη στην Καλιφόρνια και στο οποίο υπολόγιζε να στεγάσει και τη νέα της οικογένεια. Ένα πανέμορφο, λιτό, γυναικείο, μινιμαλιστικό σπίτι, με αποχρώσεις του ροδακινί σε έναν λευκό καμβά, με ανοιχτόχρωμο ξύλο και φυσικά υλικά. Αν μπείτε και στο domino όπου έγινε και η πρώτη δημοσίευση μπορείτε να βρείτε και αναλυτικές πληροφορίες για όλα τα έπιπλα και διακοσμητικά στοιχεία! Προσωπικά, το θέλω όπως είναι! Με αυτές τις σανίδες του σερφ, αυτά τα muuto σκαμπώ, αυτούς τους χτιστούς καναπέδες, αυτή την κρεμαστή πολυθρόνα και αυτή τη γλυκειά αίσθηση γαλήνης και θηλυκότατης που αποπνέει.



Πηγή: domino

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή κυρίως εντός και γεύμα τα δυο μας (ο μικρός μου δηλαδή συνοδός και εγώ) στο εμπορικό κέντρο όπου και τα περάσαμε περίφημα! Φάγαμε απ' όλα, και σνίτσελ και ρύζι και πατάτες τηγανητές και σολωμό και αρακά.....
  • Και κοιμήθηκε ο γλυκούλης με την προσμονή του μπαμπά του. Και με το που ξύπνησε, είχε επιστρέψει -όπως του είχα υποσχεθεί!
  • Το υπόλοιπο σαββατοκύριακο το λες και λίγο υποτονικό...  Να είναι που καλομάθαμε στις εκδρομές και στους επισκέπτες, να είναι η βροχή που έπεφτε right through (χιχι), μάλλον λίγο από όλα.
  • Οπότε κινηθήκαμε τοπικά γενικά, στις διακοπές της βροχής κάναμε τις εξωτερικές μας δουλειές, παίξαμε μπάλα στο μουσκεμένο γρασίδι, μαγειρέψαμε, παίξαμε ότι υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτό το σπίτι και γενικά ξεκουραστήκαμε.
  • Πετάχτηκα και εγώ το απόγευμα του Σαββάτου να δω την έγκυο της παρέας που έμεινε στο νοσοκομείο για 2 ημέρες (ώστε να σιγουρευτούν ότι θα μπει στην 35η της εβδομάδα) και τα βράδια είχαμε Casa de Papel -πάει και η δεύτερη σεζόν! Πω πω!
  • Spoiler alert! Πόσο αναζητούμε τελικά όλοι τα happy ends ε;
  • Και την Κυριακή, έφυγε πρωί - πρωί ο συνοδοιπόρος για το Geneva International Motor Show και εμείς, ο μικρός μου συνοδός δηλαδή πάλι και εγώ, αποφασίσαμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα και την κακοκαιρία και να βάλουμε μαγιώ για πισίνες!
  • Την ίδια ιδέα είχαν πολλοί και έτσι οι πισίνες ήταν γεμάτες οικογένειες κυρίως.
  • Και τα περάσαμε εξαιρετικά οι 2 μας! Τι βουτιές, τι τσουλήθρες, τι γέλια, τι κολύμπι. Να ήταν και πιο ζεστές οι παιδικές πισίνες και τι στον κόσμο! Όλα τα πιτσιρίκια τουρτούριζαν, εννοείται και ο Στέφανος. Καταφέραμε όμως να συμφωνήσουμε πεντάλεπτα διαλείμματα όπου έβγαινε, τον τύλιγα στην πετσέτα, ανέβαζε θερμοκρασία και φτου και από την αρχή.
  • Έτσι περάσαμε μία φουλ ώρα, επιστρέψαμε σπίτι, τσιμπήσαμε και κατέφτασε και ο συνοδοιπόρος.
  • Και την Δευτέρα... χιόνισε! Το είχαν προβλέψει, δεν μπορώ να πω. Αλλά άλλο να το διαβάζεις άλλο να το βλέπεις! Και έτσι από τα ζακετάκια και τα ξεκάλτσωτα παπούτσια, πίσω στα κασκόλ και στα χοντρά μπουφάν. Τι να κάνεις....
  • Και πεταχτήκαμε μέχρι το εμπορικό κέντρο, με τον μικρό να φοράει την μάσκα του σκι που του έφερε ο νονός του! Σου λέει αφού δεν με πάνε για σκι, εγώ θα την βάλω στο σούπερ-μάρκετ! Και δεν την έβγαλε όλη την ημέρα! Σαν στέκα την είχε και που και που την κατέβαζε και στα μάτια του. 
  • Και ένεκα της ημέρας (Καθαρά Δευτέρα) το ρίξαμε στις μαγειρικές με τον Στεφανάκο. Μελιτζανοσαλάτα, φασόλια πιαζ, λαγάνα...... αχ και να είχαμε και λίγη ταραμοσαλάτα! Και λίγο χταποδάκι ξυδάτο! Δεν πειράζει. 
  • Τα περάσαμε όμως υπέροχα, φάγαμε εξαιρετικά οι τρεις μας και κοιμηθήκαμε γεμάτοι -από όλες τις απόψεις.
  • Σαν να μεγάλωσε απότομα τις τελευταίες ημέρες ο Στεφανάκος μας! Είναι λες και ακούει και επεξεργάζεται ότι του λέμε, ότι ζει και ότι παρατηρεί, και μετά μπαμ, εν μια νυκτί τα κάνει κτήμα του. Έτσι, τις τελευταίες ημέρες παίζει περισσότερο μόνος του, πηγαίνει στον παιδικό σταθμό (επιτέλους!) με ηρεμία και χαμόγελο, μας εξιστορεί με λεπτομέρειες και ονόματα τι κάνει εκεί, ζητά συγγνώμη αν κατά λάθος σε πατήσει. Εντυπωσιακό! 
  • Τι ημέρα η Τρίτη!! Τι να σας λέω! Ιστορική. Θα σας τα γράψω αναλυτικά γιατί δεν χωρούν σε αυτή τη στήλη. Ένα επαγγελματικό τηλεφώνημα με γέμισε χαρά αλλά και θυμό, χαμόγελα αλλά και δάκρυα -πολλά δάκρυα, αισιοδοξία αλλά και άγχος!
  • Προσπάθησα όμως να συμμεζέψω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, και να οργανώσω τα επόμενα - κρίσιμα βήματα.
  • Και το βραδινό μάθημα της yoga είχε θέμα την αποδοχή.
  • Και την Τετάρτη ξύπνησα πιο ήρεμη, με πιο καθαρή σκέψη και αποφασιστικότητα.
  • Και αφού πήγαμε στο τραμπολίνο με τον Στεφανάκο και στο σούπερ-μάρκετ (αν μπορούσε θα πήγαινε κάθε μέρα! το ίδιο και εγώ... χιχι), επιστρέψαμε σπίτι για παιχνίδι και δουλειές και μαγειρικές (δοκιμάσαμε τα καινούργια μακαρόνια από όσπρια τα οποία ήταν εξαιρετικά!), παραλάβαμε την κα Χρύσα από το τρένο και την παραδώσαμε στους γειτόνους και πήγε ο Στεφανάκος ορεξάτος στον παιδικό σταθμό.
  • Και επειδή το σύμπαν όντως συνωμοτεί (όχι πάντα, και όχι από το πουθενά, και όχι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, και όχι χωρίς λόγο), το δεύτερο κρίσιμο τηλεφώνημα ήρθε το απόγευμα της Τετάρτης και τα νέα ήταν ανέλπιστα καλά! Ευχαριστώ!
  • Ανταμοίβεται η υπομονή και οι αγνές προθέσεις και ο σεβασμός και η καλοσύνη και η ειλικρίνεια. Δεν είναι ρομαντισμός ούτε απλή αισιοδοξία. Είναι η πραγματικότητα. Ότι εκπέμπεις - λαμβάνεις. Γιατί όλα στη ζωή είναι ενέργεια και σχέσεις. Οι γέφυρες που χτίζεις ή όχι.
  • Και το απόγευμα πήγαν περπατώντας τα παιδάκια του παιδικού σταθμού ως την παιδική βιβλιοθήκη η οποία πρέπει να ήταν αρκετά μακριά γιατί ο Στεφανάκος κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο με την παραλαβή του και ίσα - ίσα μπορέσαμε να του αλλάξουμε μία πάνα και ρούχα και κοιμήθηκε σερί μέχρι τις 06.30 το πρωί! Αδύνατον να ξυπνήσει! Σαν λιπόθυμος ήταν ο κακομοίρης. Είχε και το τραμπολίνο το πρωί, δεν είχε κοιμηθεί και καθόλου μες στην ημέρα οπότε φανταστείτε την κούρασή του!
  • Πέμπτη με τις κλασικές μας δουλειές, non-stop βροχή, 2 βαθμούς C (!) και blueberry lemon muffins για να τα προσφέρουμε ως ευχαριστώ.
  • Και το απογευματάκι μαζευτήκαμε τα κορίτσια για χειροτεχνίες! Και έχουμε πάντα τόσα να πούμε, η κάθε μια με το δικό της στυλ, τις δικές της απόψεις, αλλά πάντα με αγάπη και σεβασμό.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Μεγαλώνω μαμά


Και ξυπνάς ένα πρωί, και κοιτιέσαι στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες. Ναι, ακόμα νέα είσαι (και μάλλον θα είσαι πάντα αν το θες). Αλλά μεγάλωσες. Η ματιά σου είναι διαφορετική. Η ματιά που σε κοιτάς μέσα από τον καθρέφτη. Όχι, δεν είναι οι ρυτίδες. Αυτές είναι επιφανειακές. Η αλλαγή που εσύ εντοπίζεις είναι πολύ πιο βαθειά. Πιο ουσιαστική. Πιο πολύτιμη. Πιο μόνιμη. 

Είναι γλυκόπικρη αίσθηση. Τουλάχιστον εγώ έτσι την βίωσα εκείνο το μοναχικό πρωϊνό που σήκωσα τα μάτια και με είδα. Σαν να μπόρεσα να δω μέσα από τα μάτια μου όλα όσα κρύβουν. Έχετε ακούσει φωτογράφους και ηθοποιούς που εξηγούν πως μόνο ένας άνθρωπος που έχει ζήσει στη ζωή του, που είναι γεμάτος εμπειρίες, μπορεί αν έχει αυτή την καθηλωτική ματιά; Για αυτή τη ματιά λοιπόν σας μιλάω. Που μετουσιώνει όλες αυτές τις δεκαετίες ύπαρξης, και αναζήτησης, και περιπλάνησης, και απογοήτευσης, και αγάπης. Και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα που με κοιτούσα, αυτά τα μάτια βούρκωσαν. Όχι από λύπη. Όχι από αγωνία για το γήρας και την μεσήλικη ζωή που πλησιάζω. Από συμπάθεια. Συμπόνοια. Τα δάκρυα ήταν σαν μια ζεστή αγκαλιά. Ήθελα να με σφίξω στην αγκαλιά μου και να μην με αφήσω. Αισθανόμουν τόσο ευάλωτη αλλά και τόσο υπερήφανη ταυτόχρονα. Είναι ένα θαύμα η ζωή που παραμερίζουμε μέσα στα τόσα ανούσια. Κατορθώνουμε τόσα πολλά μέσα σε μόλις μία ημέρα. Αλλάζουμε τις ζωές μας, τη δική μας και τόσων άλλων, με κάθε μας πράξη, κάθε μας επιλογή. Έχουμε τόση δύναμη! Τόση αντοχή! Τόση αγάπη! Τόση υπομονή!

Όταν είμασταν έφηβοι και ακούγαμε τους γονείς μας, σαραντάρηδες τότε, να μιλούν για τη ζωή, πόσο γρήγορα περνά, πόσο νέοι ακόμα νοιώθουν, πώς από παιδάκι γίναμε εν μια νυκτί έφηβοι, πώς όλα τρέχουν με ιλιγγειώδη ταχύτητα και λίγα είναι εν τέλει τα σημαντικά και τα σπουδαία, κουνούσαμε το κεφάλι με δυσπιστία. Γιατί μας φαινόταν τόοοοσο μακρινή η δική τους πραγματικότητα. Τόσο διαφορετική. Τώρα που έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι, και συχνά-πυκνά έρχονται εικοσάρηδες και μου απευθύνονται στον πληθυντικό, χαμογελώ! Γιατί συνειδητοποιώ ότι αυτοί βλέπουν μία άλλη ανδριάνα από αυτή που εγώ γνωρίζω. Αυτοί βλέπουν μια κυρία, μια μαμά, μια εργαζόμενη ενώ εγώ βλέπω μια κοπέλα σχεδόν συνομήλική τους. 

Είναι όμορφο να μεγαλώνεις. Είναι ευλογία. Και είναι όμορφο να αγαπάς τον εαυτό σου σε όλα τα στάδια της διαδρομής. Στις δυσκολίες και στις ευκολίες. Στα κατορθώματα και στις ήττες. Και να σε κοιτάς στα μάτια και να νοιώθεις αυτή τη ζεστασιά με το ποια είσαι, πού έχεις φτάσει και τι έχεις καταφέρει. 

Πού να πιάσω και τα σαράντα....
ανδριάνα


Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

How was your week?

  • Παρασκευή, γιορτή και σχόλη, να 'ταν η βδομάδα όλη (για να παραφράσω το γνωστό άσμα)! Γιατί η Παρασκευή μας ήταν αργία, είχαμε και τον καλεσμένο μας, είχαμε και βροχή αλλά δεν πτοηθήκαμε καθόλου.
  • Έτσι, αφού μπανιαριστήκαμε, ετοιμαστήκαμε, φάγαμε, παίξαμε με την άνεσή μας, ξεκινήσαμε μεσημεράκι για Gstaad το οποίο μας περίμενε βροχερό και μέσα σε 2 ώρες μες στα άσπρα! Ω ναι, χιόνι!
  • Περιπλανηθήκαμε, θαυμάσαμε, φωτογραφήσαμε και καθίσαμε για φαγητό στο αγαπημένο, και εντυπωσιακό μέσα και έξω, Cappuccino Grand Cafe
  • Πόσο γελάσαμε! Με εμάς, με τους τριγύρω, με ιστορίες που θυμηθήκαμε, με ατάκες (τι να κανς, α κάτς να σκας;)...
  • Γρήγορη στάση στο Gruyeres και επιστροφή σπίτι για ανασυγκρότηση, παιχνίδι, ύπνο του μικρού και ωραία κρασιά με τυριά για εμάς.
  • Το Σάββατο δεν είχαμε -ευτυχώς- βροχή οπότε είπαμε να κινηθούμε τοπικά, με ωραία βόλτα στο κέντρο του Neuchatel, ψώνια στην υπαίθρια αγορά, επίσκεψη στην κάβα Bauermeister Vins που θυμίζει σπηλιά (και ωραία συζήτηση με τον ιδιοκτήτη και αγορά 2 ξεχωριστών κρασιών), περιπλάνηση στα στενά, ιταλικό καφέ και αναχώρηση για Chaux-de-Fonds και το Διεθνές Μουσείο Ωρολογοποιίας.
  • Απέκτησε και ο Στέφανος το πρώτο του ρολόι, ένα lego με κεντρικό ήρωα έναν πυροσβέστη! Και έχει τόση πλάκα, και το ρολόι και εκείνος που προσποιείται ότι διαβάζει την ώρα.
  • Επιστροφή σπίτι, με ένα σωρό καλούδια και ομαδικές μαγειρικές με κλεφτές ματιές στο ματς Τσιτσιπάς - Federer (0-2) για τον τελικό του ATP Dubai.
  • Και το μενού είχε ντοματόσουπα και ριζότο κολοκύθας. Εξαιρετικά και τα δύο!
  • Και το απόγευμα ο Στεφανάκος έδωσε ρεσιτάλ! Ήταν τόσο χαρούμενος, τόσο ομιλητικός, τόσο ευρηματικός, τόσο ευδιάθετος.... έπαιζε μουσικές, και μας εξιστορούσε αυτός τα παραμύθια, και έκανε ακροβατικά, και έφτιαχνε επικίνδυνες αποστολές για τα αυτοκινητάκια του. Και ο νονός βεβαίως συμμετείχε με ζήλο και πάθος και χαρά.
  • Και κάθε πρωί η πρώτη του κουβέντα αυτές τις ημέρες είναι "Έχει δουλειά ο μπαμπάς; Όχι; Ο νονός; Ούτε αυτός;" για να βεβαιωθεί ότι θα περάσουμε πάλι όλοι μαζί την ημέρα.
  • Και η δεύτερη κουβέντα είναι βεβαίως "Πάω ξυπνήσω νονό;". Με νύχια και με δόντια τον κρατάμε μέχρι τις 9 παρά.
  • Έτσι, και την Κυριακή μας την περάσαμε όλοι μαζί με δώρο-έκπληξη εκπληκτικό ήλιο (σε πείσμα των βροχερών προγνώσεων) και εκδρομή στο πάντα εντυπωσιακό Lavaux
  • Και ενώ για αλλού πηγαίναμε, ο συνοδοιπόρος εντόπισε την ωραία βεράντα που είχαμε πιει καφέ πριν καιρό (μα έχει καταπιεί gps!) και την πετύχαμε στα καλύτερά της, χωρίς αναμονές και κόσμο, με τραπέζι δίπλα στα αμπέλια, με θέα τα αμπέλια, τη λίμνη και τις Άλπεις. Συνδυασμός ακαταμάχητος!  Αν βρεθείτε προς τα εκεί αναζητήστε το Le Deck.
  • Ήπιαμε λοιπόν τους καφέδες και τα ποτά μας, θαυμάσαμε, φωτοσυνθέσαμε, αφεθήκαμε στην ομορφιά της φύσης και συνεχίσαμε λίγο πιο κάτω στο Vinorama όπου και περπατήσαμε δίπλα στα αμπέλια αλλά και στους καταρράκτες.
  • Αργά το μεσημέρι επιστρέψαμε σπίτι για μαγειρικές και burger bar! Τι μπιφτέκια κοτόπουλου, τι ψητές μελιτζάνες, τι χαλούμια, τι λαχανικά, τι πέστο, τι σως.... χαμός έγινε! Φάγαμε - σκάσαμε (που λέει και ένας φίλος) και πολύ το ευχαριστηθήκαμε.
  • Και το υπόλοιπο της ημέρας είχε βεβαίως παιχνίδια με τον νονό, μπάλες, βιβλία, αυτοκινητάκια.... 
  • Και ο νονός αναχώρησε Δευτέρα πρωί-πρωί και ευτυχώς ο Στεφανάκος ξύπνησε και εξέλαβε την απουσία μπαμπά και νονού με ηρεμία -το είχαμε άλλωστε συζητήσει τόσο.
  • Και ήταν αυτές οι ημέρες τόσο γεμάτες! Σαν κανονικές διακοπές και για εμάς και ας μείναμε στο σπίτι μας. Και ήπιαμε όσο κρασί δεν είχαμε πιει τους τελευταίους 6 μήνες, και ζήσαμε προσωπικές - οικογενειακές στιγμές με τον φίλο μας, και μοιραστήκαμε, και έγινε μέρος της ελβετικής μας πραγματικότητας και βεβαίως δέθηκε ακόμη περισσότερο με τον Στεφανάκο.
  • Μετά από κάθε επίσκεψη, σα να δενόμαστε περισσότερο με όποιον μας επισκέπτεται.
  • Δευτέρα λοιπόν με πολλέεεες δουλειές και συμμαζέματα, ηθικό ακμαίο και μεσημεριανή επίσκεψη στον Παναγιωτάκη υπό βροχή και τρελό αέρα.
  • Τρίτη με ήλιο -με δόντια- και σταθερά πολύ αέρα, γρήγορη επίσκεψη στην έγκυο φίλη που περνάει λίγο δύσκολα τις τελευταίες εβδομάδες της κύησής της, επιστροφή σπίτι για παιχνίδι και παιδικό σταθμό.
  • Ουφ, να σας πω, μετά από 5 φουλ μέρες, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο με τον Στεφανάκο, περίμενα πώς και πώς να έρθει η ώρα του παιδικού να ησυχάσει λίγο το κεφαλάκι μου και να προχωρήσω τις δουλειές που -εννοείται- είχαν μείνει πίσω.
  • Γεια σου Luke Perry. Ναι, και εγώ σε είχα αφίσα στο δωμάτιό μου.
  • Και το απόγευμα της Τρίτης ήταν όπως πάντα όμορφα γεμάτο, με την αγαπημένη μου online δασκάλα, την ετοιμασία της yoga, μαγείρεμα (κουνουπίδι με ρεβύθια στο φούρνο!) και ένα τηλεφώνημα για interview που προέκυψε από το πουθενά.
  • Και στο βραδινό μας μάθημα yoga είχαμε και νέες προσθήκες και πολύ χάρηκα.
  • "Κάνεις καλό-καλό μαμά" για να του χαϊδέψω την πλάτη την ώρα που είναι να κοιμηθεί.
  • Τετάρτη με τραμπολίνο και ακόμα ψηλότερα άλματα, και μεγαλύτερη άνεση στις ισορροπίες και νέες προκλήσεις. Πόσο το απολαμβάνει! Αρκεί να μη του πεις να ακολουθήσει τις οδηγίες και το γκρουπ.
  • Και αφού γυρίσαμε και είδε και ένα επεισόδειο Μίκυ, κοιμήθηκε.
  • Ευτυχία είναι να κάνεις yoga στο σπίτι και το dristhi σου (το σημείο δηλαδή που επικεντρώνεις το βλέμμα) να είναι απέναντι, στις κάτασπρες Άλπεις.
  • -Γιατί φοράει γάντια ο Μίκυ μαμά; -Δεν ξέρω Στεφανάκο, τι πιστεύεις εσύ; -Για να πιάνει τα γκολ!
  • Και την Πέμπτη και τι δεν κάναμε... πλυντήρια, απλώματα, μαγειρικές, lego, βιβλία, ποδήλατα.
  • Και για πρώτη φορά στο 2019, ο Στεφανάκος αφίχθη στον παιδικό σταθμό με ηρεμία. Δεν έκλαψε - γκρίνιαξε ούτε σπίτι, ούτε στο αυτοκίνητο ούτε όταν τον παρέδωσα στην Charlotte! Τι ευτυχία είναι αυτή! Λέτε να κρατήσει;;
  • Ήταν βέβαια ενθουσιασμένος από το χτεσινό parkour που τους είχαν ετοιμάσει και ανυπομονούσε να ξαναπηδήξει και να ξανατρέξει. Για να δούμε!
  • Και αφού τον άφησα και έκανα 2 γρήγορα ψώνια ετοιμάστηκα για Λωζάννη και ακόμη ένα interview.
  • Τι σου είναι το ένστικτο μερικές φορές! Τις φορές δηλαδή που το ακολουθείς. Σε αυτό το interview λοιπόν δεν ήθελα να βάλω τα κλασικά φορεματάκια και τακούνια, χωρίς να ξέρω το λόγο. Έτσι πήρα το "ρίσκο" και εμφανίστηκα πιο σπορ. Ε, ο διευθυντής που με συνάντησε ήταν με λευκό, αθλητικό παπούτσι και jean! Σαν να συντονιστήκαμε. Και για πρώτη φορά στα χρονικά, έκανα τη μισή συνέντευξη με τον διευθυντή και την άλλη μισή με 3 από τα μέλη της ομάδας. Αυτό και αν είναι δημοκρατία! Θαρρώ ότι πήγε καλά.
Καλό σαββατοκύριακο!
Τριήμερο για τους τυχερούς εν Ελλάδι! 
Απολαύστε ήλιο και φύση και ταραμοσαλάτα και λαγάνα... αχ!

ανδριάνα

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Οικογενειακή εκδρομή στη Βέρνη


Τη Βέρνη την αγαπάμε! Όλους, μα όλους μας τους μουσαφιρέους τους πηγαίνουμε μια βόλτα από την παλιά της πόλη. Ακόμη και αν έρχονται για μόλις 2 ημέρες. Γιατί όλοι έχουν ακούσει - δει - διαβάσει για τις άλλες "μεγάλες" ελβετικές πόλεις, αλλά λίγοι για την πρωτεύουσα. Και το κέντρο της είναι πραγματικά μαγευτικό. Είναι "κυβερνητική" πόλη καθώς αποτελεί το κέντρο των κεντρικών - δημόσιων υπηρεσιών, του κοινοβουλίου, των πρεσβειών κτλ κτλ που την καθιστά λίγο πιο σοβαρή (ή μήπως σοβαροφανή;), λίγο πιο ήσυχη, λίγο πιο κυριλέ. Είναι όμως ταυτόχρονα και γεμάτη κόσμο, και καταπακτές που οδηγούν σε μπαρ, και ψαγμένα εστιατόρια μέσα σε βαγόνια παλιών τραμ. Και η παλιά της πόλη που την κυκλώνει το ποτάμι είναι σαν πίνακας!

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

How was your week?

  • Τριήμερο εκδρομικό, βουνίσιο και ηλιόλουστο!
  • Μετά από μήηηνες, δούλεψε ο συνοδοιπόρος από το σπίτι την Παρασκευή, βγήκαμε εμείς με τον μικρό βόλτα μέχρι την κοντινή μας παιδική χαρά με την Νινίνα ώστε να τον αφήσουμε και λίγο σε ησυχία, πήραμε και ένα ωραιότατο - ψημένο κοτόπουλο και επιστρέψαμε μεσημεράκι για να φάμε οικογενειακώς.
  • Η βόλτα με την Νινίνα βέβαια είχε πολλά σκαμπανεβάσματα, αψιμαχίες, φωνές και εμάς, τις μαμάδες, σε ρόλο διαιτητή -που καθόλου δεν μου αρέσει. Ουφ.
  • Αργά το μεσημέρι, αφού φορτώσαμε το αυτοκίνητο μέχρι επάνω, αναχωρήσαμε για το Verbier και το διαμέρισμα που θα μας φιλοξενούσε για τις επόμενες 2 βραδιές.
  • Ο μικρός κοιμήθηκε στη διαδρομή, εμείς απολαύσαμε φύση και σε 1,5 ωρίτσες ήμασταν ήδη εκεί όπου είχαν ήδη φτάσει οι γειτόνοι. 
  • Λίγη τακτοποίηση, λίγο τα updates μας, λίγο σούπερ για τα απαραίτητα (θα είμασταν και σύνολο 8 στόματα!) και τσουπ κατέφτασε και η οικογένεια των γιατρών.
  • Και το Σάββατο ξυπνήσαμε νωρίς, μετά από έναν δύσκολο ύπνο, φάγαμε, ντυθήκαμε, και αναχωρήσαμε με προορισμό το La Chaux στα 2.260 μέτρα!
  • Μα πόσο τυχεροί είμασταν! Πω πω! Στο φουλ πάρκινγκ δίπλα από το τελεφερίκ καταφέραμε να βρούμε θέση και για τα 3 αυτοκίνητα και στο ταμείο όπου πιστεύαμε ότι θα παραλαμβάναμε απλώς τις κάρτες που είχαμε ήδη παραγγείλει online, η κυρία μάλλον μας λυπήθηκε και αντί να μας στείλει σπίτι να κάνουμε την διαδικασία ξανά και σωστά, μας έβγαλε τα πάσα μας και μας έστειλε στην ευχή του Θεού!
  • Έτσι, μετά από 2 τελεφερίκ και 3 στάσεις φτάσαμε στον προορισμό μας. Πιτσιρίκια και ενήλικες εξίσου εντυπωσιασμένοι και από τη διαδρομή και από τον προορισμό. Μα τι φύση! Πόσο μεγαλόπρεπα είναι αυτά τα βουνά! Και πόσο όμορφο το λευκό!
  • Στρατοπεδεύσαμε στον εξωτερικό χώρο του Le Dahu όπου με δόσεις κάναμε τις απόπειρές μας για σκι, παίξαμε με τα πιτσιρίκια, φωτογραφήσαμε, φάγαμε, θαυμάσαμε, αισθανθήκαμε τυχεροί και γεμάτοι και αργά το μεσημέρι ξεκινήσαμε την κάθοδο.
  • Αυτές οι μπλε πίστες που εμείς δοκιμάσαμε ήταν πολύ διαφορετικές από τις τοπικές που είχαμε συνηθίσει. Δυσκολότερες, πιο πλατιές, μακρύτερες και βέβαια εντυπωσιακότερες. Τα καταφέραμε όμως περίφημα και αν είχαμε και άλλο χρόνο στη διάθεσή μας θα εξελισσόμασταν ακόμα περισσότερο.
  • Ο μικρός εννοείται κοιμήθηκε στον γυρισμό και ξύπνησε για τα θερμά του λουτρά! Αυτή είναι ζωή!
  • Γιατί πώς κλείνει σωστά μία ημέρα σκι; Με θερμές πισίνες στους 32-34 βαθμούς!
  • Bains de Saillon λοιπόν με τον μικρό σε έκσταση, με μικρό ποταμάκι που σε έβγαζε έξω και σε περνούσε από σπηλιές και τζακούζι και μια μεγάλη εσωτερική πισίνα. Δεν θέλαμε να φύγουμε!
  • Και το υπόλοιπο της ημέρας το περάσαμε στο σπίτι με τους φίλους, με συζητήσεις, μαγειρικές, παιχνίδι με τα μικρά, μπάνια και ύπνο από νωρίς.
  • Κυριακή, και το πρωί κινηθήκαμε πιο νωχελικά, καθαρίσαμε και παραδώσαμε το διαμέρισμα, και κατευθυνθήκαμε προς το χωριό του Verbier για βόλτα.
  • Να είσαι στο Verbier Φλεβάρη μήνα, να είναι όλα άσπρα και εσύ να πίνεις τον καφέ σου έξω, χωρίς μπουφάν, με αντιηλιακό και γυαλί ηλίου! Μα πόσο τυχεροί είμασταν.
  • Περπατήσαμε αρκετά στο χωριό, κυνηγώντας τα μικρά, χαζεύοντας βιτρίνες, πίνοντας καφέ, ρουφώντας ήλιο και ομορφιά, και το μεσημεράκι πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
  • Και την Κυριακή έκλεισε τα 50 και ο αγαπημένος μου γαμπρός! Και θυμόμουν σαν χτες το πάρτυ - έκπληξη που του είχαμε διοργανώσει όπου η τούρτα του είχε ένα παιδάκι που γελούσε και έγραφε "You are 30 and we are not"! Πω πω.. πέρασαν 20 χρόνια από τότε! Να είναι καλά και να τον καμαρώνουμε.
  • Δευτέρα με τακτοποιήσεις παντός τύπου, παιχνίδια και μεσημεριανή επίσκεψη στην Νινίνα η οποία -επίσκεψη- μας βγήκε ξινή γιατί πολύ απλά ο μικρός μας Στέφανος δεν συντονίζεται καλά και είναι πολύ ανταγωνιστικός και καταπιεστικός μαζί της. Ουφ.
  • Και το υπόλοιπο της ημέρας εγώ ήμουν με πονοκέφαλο και κακή διάθεση και ο Στέφανος μπερδεμένος και κουρασμένος.
  • Και αφού κοιμήθηκε το βράδυ δύσκολα, το έριξα στο παγωτό!
  • Τρίτη με ακόμη έναν ωραίο ήλιο, τακτοποιήσεις και καθαριότητες εντός (ενόψει και της άφιξης του νονού), δουλειές εκτός, ανεπιτυχή προσπάθεια αγοράς αξεσουάρ για να μασκαρευτεί στον παιδικό σταθμό που θα κάνουν μια μικρή γιορτή (μάλλον τον φόβιζαν όλες αυτές οι στολές) και παράδοση στον παιδικό σταθμό (αφού κοιμήθηκε ακόμη ένα μεσημέρι μες στο αυτοκίνητο).
  • Και αυτά τα απογεύματα Τρίτης είναι τόσο γεμάτα! Γιατί στάνταρ κάνεις περισσότερα όταν ο χρόνος σου είναι πιεσμένος!
  • Έτσι εγώ χώρεσα ένα μάθημα γαλλικών, μαγείρεμα, ένα κέικ λεμονιού (κάθε επισκέπτης και ένα διαφορετικό κέικ), συμμάζεμα του ξενώνα, προετοιμασία του βραδινού μαθήματος yoga και το περιοδικό διακόσμησης που λέγαμε. Το λες και ένα όμορφα γεμάτο απόγευμα.
  • Και το βραδινό μάθημα yoga είχε detox + twists!
  • Τετάρτη με την άφιξη του νονού!! Ενώ πήγαινα εγώ το μεσημέρι τον Στεφανάκο στον παιδικό, τον παρελάμβανε ο συνοδοιπόρος από τον σταθμό του τρένου.
  • Και έτσι το υπόλοιπο του απογεύματος το περάσαμε οι 2 μας (ο συνοδοιπόρος επέστρεψε στη δουλειά) με ωραίο και ηλιόλουστο περπάτημα στο κέντρο, καφέ στο Waves (πήραμε και χρώμα!) και παραλαβή του μικρού ο οποίος ήταν όλο χαμόγελα.
  • Και το βραδινό μας ήταν σπιτικό fondue! Σπάσαμε και το αβγό στο τέλος, αμ πως!
  • Η Πέμπτη ξημέρωσε και αυτή ηλιόλουστη, με θερμοκρασίες που άγγιξαν τους 18 το μεσημέρι!! Άνοιξη κανονική!
  • Αφού λοιπόν απλώσαμε τα πλυντήριά μας και κράτησα τον Στέφανο από το να ξυπνήσει τον νονό του από τις 06.30 που σηκώθηκε εκείνος, τελικά έκανε ντου 08.45 και μέχρι τις 11.00 είμασταν σπίτι με παιχνίδια και πρωινά και ετοιμασίες και αναλύσεις. Η ουρά του έγινε αυτές τις ημέρες!
  • Και ξεκινήσαμε για Βέρνη, ο μικρός κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και παρκάραμε ωραιότατα για να μας υποδεχτεί ο Στεφανάκος με το μεγαλύτερο tantrum της μέχρι τώρα καριέρας του! Δεν έχω λόγια! Με τα πολλά, αφού δεν ηρεμούσε και δεν μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε κάπως, τον ξαναέβαλα στο αυτοκίνητο για να επιστρέψουμε!
  • Ευτυχώς, μετά από 5 λεπτά οδήγησης είχε ηρεμήσει και ήταν θετικός ξανά, οπότε παρκάραμε σε νέο σημεία και περάσαμε εν τέλει μία πανέμορφη, δραστήρια, ανοιξιάτικη ημέρα στην πρωτεύουσα με ιταλική pizza gorgonzola, aperol spritz, κυνηγητό στα πλακόστρωτα στενάκια, παιχνίδια με τα συντριβάνια, καφέ στην Πλατφόρμα από το αγαπημένο μας Einstein, άμμους, φτυαράκια, ισορροπίες και επιστροφή σπίτι απόγευμα πια.
  • Επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος, μας μαγείρεψε χοιρινά φιλετάκια με chutney μήλου (αμέ), ήπιαμε τα κρασιά μας, έπαιξαν τα τρία αγόρια ποδόσφαιρο στο χωλ, κοιμήθηκε ωραιότατα ο μικρός και κατά τις 21.00 κατέφτασε η γλυκιά Gabrielle ώστε να πεταχτούμε εμείς για ένα βραδινό ποτό.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes