Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Ο Πρωτάρης


Τι μοναδική αυτή η αίσθηση του πρωτάρη! Θυμάμαι έναν καθηγητή μου που εκστασιασμένος μου εξηγούσε πόσο ζήλευε που θα διάβαζα τη Δίκη του Κάφκα για πρώτη φορά. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ ξανά αυτή η πρώτη φορά. Να μπαίνεις σε μία εμπειρία (είτε είναι ένα βιβλίο, είτε ένα ταξίδι, μία νέα γεύση, μία νέα σχέση) 100% αγνός και καθαρός. Χωρίς να ξέρεις τι σε περιμένει. Χωρίς καμία πρότερη γνώση επί του θέματος. Και απλά να αφήνεσαι. Και στις καλές περιπτώσεις, να μαγεύεσαι! Να σου ανοίγονται νέοι δρόμοι. Να ανακαλύπτεις νέους ορίζοντες. Να ανοίγουν πόρτες που δεν ήξερες καν ότι υπήρχαν.

Αυτό θυμήθηκα όταν μετά από ένα από τα καλοκαιρινά μαθήματα yoga που κάναμε δίπλα στη λίμνη, μία εκ των μαθητριών η οποία παρακολούθησε μόλις 1 μάθημα (ήταν το τελευταίο της σεζόν) μιλούσε σε φίλους για αυτή την μαγική και πρωτόγνωρη εμπειρία που μόλις είχε ζήσει. Το πρώτο της ever μάθημα yoga. Και μόλις είχε ανακαλύψει έναν άλλο κόσμο! "Αυτό δεν είναι άσκηση, είναι θεραπεία" είπε σε κάτι φίλους. Τη χαρά μου δεν μπορώ να σας την περιγράψω όταν μου το μετέφεραν! Τη χαρά να μεταδίδεις αυτό που νοιώθεις βαθιά μέσα σου, αυτό που σημαίνει πραγματικά για εσένα η yoga μέσα από ένα μάθημα, σε μία κοπέλα που γνωρίζεις μόνο το όνομά της, και μέσω μια γλώσσας η οποία δεν είναι η μητρική σου. Και συγκινήθηκα... Γιατί θυμήθηκα 20 χρόνια πίσω (!) τις δικές μου αντίστοιχες εμπειρίες και επιφωτίσεις! Όταν φοιτήτριες ακόμα, μας μάζεψε η αγαπημένη μας κα Δέσποινα και δειλά - δειλά μας εισήγαγε σε αυτό τον μαγικό κόσμο της yoga που έμελλε να μας αλλάξει ανεπιστρεπτί. Θυμήθηκα την αίσθηση ευφορίας μετά από εκείνη την πρώτη χαλάρωση, και την ενεργοποίηση (το λες και πιάσιμο) σε όλο το σώμα μετά από εκείνο το απαιτητικό μάθημα (ξεκινούσα 10 λεπτά νωρίτερα για να προλάβω να ανέβω τα σκαλιά στο πανεπιστήμιο! δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε!), και την ανακάλυψη νέων μυών που δεν ξέραμε καν ότι υπήρχαν, και τις αμέτρητες μας απορίες και ενστάσεις και επιφωτίσεις μετά από τις πολύωρές μας συζητήσεις. Έχει γίνει τόσο ένα με εμένα, το σώμα, τη ψυχή και την καρδιά μου η γιόγκα που την νοιώθω πλέον τόσο φυσική όσο το περπάτημα.  Ακόμα μου προσφέρει βεβαίως προκλήσεις, και επιφωτίσεις, και νέους ορίζοντες, και ανακούφιση, και γαλήνη, και δύναμη. Και σε κάθε στιγμή της ζωής μου, μου παρουσιάζει και ένα διαφορετικό πρόσωπο ώστε να ταιριάξει με τις εκάστοτε ανάγκες μου. Αλλά αυτό το πρωτόγνωρο, πρώτο συναίσθημα που ένοιωσα ως έφηβη σε εκείνα τα πρώτα μαθήματα το είχα ξεχάσει. Και το ξαναθυμήθηκα μέσα από την εμπειρία και τα λόγια των γυναικών αυτών. Της Α. που χαρακτήρισε το μάθημα ως θεραπεία και της Β. η οποία μου εξηγούσε ότι θα γυρνούσε άλλος άνθρωπος στα παιδιά της για το υπόλοιπο της Κυριακής, οπότε ήταν ένα δώρο για όλη την οικογένεια αυτό το μάθημα. Υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή;

Είναι τόσες οι πρωτόγνωρες, διαφωτιστικές εμπειρίες που μας περιμένουν να τις ζήσουμε και να θυμηθούμε την χαρά αυτή της ανακαλύψης! Όπως όταν είμασταν παιδιά! Αρκεί να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας, να αποδεχτούμε το νέο και να αφεθούμε σε ότι έχει να μας προσφέρει. Ωραία η ρουτίνα και η ασφάλεια και τα γνώριμα αλλά ωραία και η ανακάλυψη! Αφεθείτε!

ανδριάνα


Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Ευτυχία είναι...


Ευτυχία είναι να βρίσκεσαι παραμονή των διακοπών, να έχουν μπει όλα στις βαλίτσες, να παρακολουθείς με το μικρό φυστίκι την πρώτη σας ταινία παρέα και ο συνοδοιπόρος να επιστρέφει νωρίς.

Ευτυχία είναι να επισκέπτεσαι φίλους τους οποίους αισθάνεσαι τόσο κοντά ώστε να σερβίρεσαι μόνος και να ανοίγεις τα ντουλάπια προς ανεύρεση κουζινικών.

Ευτυχία είναι να επιστρέφεις σπίτι, υπό καλοκαιρινή μπόρα, το ελβετικό ραδιόφωνο να παίζει Without You και να σου ξυπνούν 90s μνήμες -τότε που το άκουγες στη διαπασών, στο repeat, κοντράροντας την Mariah στις ψηλές.


How was your week?

  • Παρασκευή εντός, με δουλειές, μαγειρέματα, ύπνους και αναχώριση το απόγευμα για τους φίλους που επέστρεψαν στην Bienne από το ταξίδι τους στην Ελλάδα και τα δύσκολα μαντάτα.
  • Και πάντα η παρουσία των παιδιών (ειδικά τόσων μικρών ηλικιών) βοηθάει! Γιατί ο δικός τους κόσμος παραμένει αγνός, και γαλήνιος, και παραμυθένιος.
  • Πώς να αντισταθείς στα γέλια τους;
  • Έπαιξαν λοιπόν τα μικρά, τα είπαμε εμείς, τσιμπήσαμε όλοι μαζί και αποχωριστήκαμε αργά το απόγευμα.
  • Σάββατο με πρωινές δουλειές στο κέντρο και στο εμπορικό (τσιμπήσαμε και εξαιρετικό bagel στο νεοσύστατο Bagelstein που άνοιξε στο Marin Centre) και επιστροφή σπίτι για τον ύπνο του μικρού.
  • Μεσημεράκι με την πρώτη μας επίσκεψη στην παραλία του Yvonand η οποία πραγματικά σε ξεγελά και νομίζεις ότι μεταφέρθηκες σε νησί. Αμμουδερή μέσα και έξω, με δέντρα που φτάνουν μέχρι την άμμο, παιδότοπο, μικρή καντίνα (δυστυχώς με τις γνώστες πλαστικές - διαφημιστικές καρέκλες), χώρο για camping, παιδότοπο...
  • Εκεί μας περίμεναν οι γειτόνοι και καθίσαμε μέχρι αργά το απόγευμα με βουτιές, παιχνίδια στην άμμο, ψησίματα, παιχνίδια στον παιδότοπο και αναλύσεις.
  • Εννοείται κοιμήθηκε στην διαδρομή πίσω ο μικρός αλλά και ο βραδινός του ύπνος μια χαρά πήγε.
  • Κυριακή και αυτή τη φορά ήρθαν η Έλενα με τον μικρό σπίτι για παιχνίδι και φαγητό.
  • Και φτιάξαμε γεμιστά και βγήκαν εξαιρετικά! Δυο - τρια σημεία κλειδιά: πολύχρωμες αντί για πράσινες πιπεριές, σάλτσα ντομάτας στα πέριξ και κουκουνάρι στη γέμιση.
  • Πέρασαν και οι γειτόνοι και έτσι πέρασε δημιουργικά και όμορφα η ώρα μέχρι το μεσημεράκι.
  • Και ο Στέφανος είναι πολύ πιο συνεργάσιμος με τον Παναγιώτη. Είναι που καταλαβαίνει ότι είναι μικρότερος; Ποιος ξέρει. Παίζουν πάντως πολύ όμορφα. Ο Παναγιώτης του δίνει φιλάκια και ο Στέφανος τον προσκαλεί σε νέες περιπέτειες.
  • Μετά από ένα γεμάτο πσκ, η Δευτέρα ήρθε ομαλά..... Και οι από κάτω δεν ήταν διαθέσιμοι για το καθιερωμένο μας ραντεβού, και έτσι ξεκινήσαμε νωρίς - νωρίς για τον Παναώτη (ξανά). Τσιμπήσαμε κάτι κρουασάν όλοι μαζί, έπαιξαν τα μικρά, ήπιαμε εμείς τον καφέ μας, τα είπαμε, μαγειρέψαμε, φάγαμε και αργά το μεσημέρι επιστρέψαμε.
  • Και ο μικρός Στέφανος, πτώμα! Πάνω από 2 ώρες κοιμήθηκε!
  • Έπεσα και εγώ με τα μούτρα στη δουλειά να προχωρήσω όσα περισσότερα μπορώ ενόψει και των διακοπών.
  • Και το απόγευμα πήγαμε οικογενειακώς σούπερ-μάρκετ (το λες και διασκέδαση!), και ανακύκλωση (έπρεπε να τον δείτε να κουβαλάει μόνος του την τεράστια τσάντα με τα πλαστικά!), και βιβλιοπωλείο (προμήθειες για αεροπλάνο και Ελλάδα).
  • Και το βραδάκι είχε σούσι... Δοκίμασε και ο Στεφανάκος με μέτρια επιτυχία.
  • Πέρασαν τόσο γρήγορα οι τελευταίες ημέρες, αυτές του Ιουλίου... Είδατε τι κάνει η καλοκαιρία! Και δεν το πιστεύω ότι σε λίγες ημέρες θα βουτάμε τα ποδαράκια μας στην Κύθνο. Όποιος έχει tips, ευπρόσδεκτα. Θα είναι η πρώτη μας φορά στο νησί και οι πρώτες μας οικογενειακές διακοπές με την ευρύτερη έννοια της οικογένειας (γονείς - παιδιά - εγγόνια - ανίψια). Σύνολο: 11 άτομα!
  • Τρίτη και Τετάρτη μείναμε σπίτι, κοιμήθηκε ωραία και πολύ ο μικρός το μεσημέρι (είχαμε τους κλασικούς θορύβους τον από πάνω τη νύχτα οπότε ήταν πιο κουρασμένος), έκανα εγώ κάποιες εξωτερικές δουλειές και ξεκίνησαν δειλά-δειλά κάποιες ετοιμασίες.
  • Είναι αυτές οι ημέρες πριν τις διακοπές..... σαν να μην περνάνε!
  • Έφυγε και η κούτα από Ελλάδα γεμάτη καλούδια!
  • Πέμπτη με πλυντήρια, βόλτα στην παιδική χαρά και τη λίμνη (εννοείται μπήκε μέσα, πάλι), συμμαζέματα και ωραίο ήλιο.
  • Και το απόγευμα κάναμε μία επίσκεψη και στην κοντινή μας παραλία για παιχνίδι, μικρές βουτιές και πικ-νικ.
  • Και σιγά - σιγά, η πλειοψηφία των Ελλήνων αναχωρεί για τις ελληνικές διακοπές και οικογένειες. Μαζί και εμείς :) !
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Τι έκανες όλη την ημέρα;


Και τι έκανες όλη την ημέρα; Ευτυχώς δεν με ρωτά κανείς. Δυστυχώς όμως ρωτώ εγώ τον εαυτό μου ίσως πιο συχνά απ' ότι θα έπρεπε. Και τις ημέρες που απλά νοιώθω ότι δεν έχω κάνει κάτι "χρήσιμο", με πιάνουν τύψεις. Αχ αυτή η τελειομανία. Αυτή τη φορά χτυπά σε συνδυασμό με αυτό το αίσθημα χρησιμότητας που με κυριεύει. Παρθένος βλέπετε. Αυτές τις ημέρες λοιπόν, απλά ξεχνάω όλα αυτά που έχουν περάσει και που ίσως πλέον τα φέρνω εις πέρας με μία σχετική ευκολία. Τις ώρες δηλαδή που πέρασα με τον μικρό δημιουργικά, ελαχιστοποιώντας τις γκρίνιες και τα κλάμματα και μεγιστοποιώντας παράλληλα τη χαρά. Που σημαίνει, τις ώρες που πέρασα διαβάζοντας 15 βιβλία, τρέχοντας πίσω από μία μπάλα, κυνηγώντας ένα μπαλόνι, ζωγραφίζοντας λουλούδια, κολλώντας 25 αυτοκόλλητα, μιλώντας στον ιπποπόταμο, αλλάζοντας πάνες (με υψηλές διαπραγματεύσεις), κόβωντας νύχια, παρηγορώντας τον που χτύπησε, εξηγώντας του τι και πώς και γιατί ξανά και ξανά..... Ενώ παράλληλα έπρεπε και να μαγειρέψω για τον Στέφανο (αν είμαι τυχερή και για εμένα) ώστε να φάμε το μεσημέρι, να τον κοιμίσω (δεν το λες και εύκολη υπόθεση), ώστε να έχω αυτή τη μία πολυπόθητη ώρα ώστε να μπω στα social media για να κάνω τα επαγγελματικά updates, να μπω στο lifelikes για τα προσωπικά updates, να πλύνω τα του νεροχύτη καμιά δεκαριά φορές, να σκουπίσω τα απομεινάρια του Στέφανου άλλες τόσες (ψωμιά και σταφίδες παντού!), να πιω έναν καφέ (woohoo!) και να ακούσω το "μαμά!" -που σημαίνει ότι ξύπνησε- και να ξαναξεκινήσουμε πάλι από την αρχή (ευτυχώς με 3 απογεύματα ελεύθερα!). Βάλτε και όλες τις βόλτες και τα πατίνια και τις βουτιές και τις τσουλήθρες και τις εξωτερικές δουλειές, όλα υπό τη συνοδεία ενός νηπίου. Βαθμός δυσκολίας: 9.

Και είναι αυτό που διάβαζα πρόσφατα και σε ένα αντίστοιχο άρθρο. Ότι φτάνει το απόγευμα, επαναενώνεσαι με το έταιρον ήμιση και μετά από όοοολα αυτά και όλη αυτή την κούραση (σωματική και ψυχική), στην ουσία δεν έχεις τίποτα να απαντήσεις στο "πώς ήταν η ημέρα σου;". Τι να εξιστορήσεις.... τα ρύζια που μάζευες από το πάτωμα, τα γέλια που κάνατε με τον μικρό στο κρεβάτι, τις διαπραγματεύσεις ώστε να φάει το ψάρι (που χτες λάτρευε αλλά σήμερα απεχθάνεται), τις βιντεοκλήσεις με τις γιαγιάδες και το κυνήγι θησαυρού για να βρεθεί για εκατοστή φορά η πιπίλα; Τίποτα άξιο συζήτησης και ανάλυσης. Έτσι, αδίκως, δημιουργείται αυτή η αίσθηση της μη-εκπλήρωσης. Σαν να κάνεις γύρους γύρω από τον εαυτό σου χωρίς να πηγαίνεις πουθενά, χωρίς να παράγεις κάτι. Δεν είναι όμως έτσι. Γιατί αυτοί οι γύροι είναι που δημιουργούν αυτό το χαμόγελο στο πρόσωπο του μικρού Στέφανου, αυτή την ικανοποίηση στον συνοδοιπόρο που μπορεί να έχει το κεφάλι του ήσυχο με τα του σπιτιού, και αυτή τη γαλήνη σε εμένα ότι κάπως όλα είναι τελικά οκ. Αυτοί οι γύροι είναι που διασφαλίζουν τα ξέγνοιαστα βράδια και σαββατοκύριακα, χωρίς εκκρεμότητες, γιατί όλες έχουν τακτοποιηθεί. Και ναι, τίποτα δεν είναι στην εντέλεια. Αλλά όλα είναι good enough! Ενίοτε, με μια επιπλέον προσπάθεια και όρεξη, μπορεί να αγγίξουμε και αυτή την "εντέλεια" (τακτοποιώντας -επιτέλους- τον ξενώνα ενόψει μια άφιξης ή μαγειρεύοντας κάτι special έτσι απλά επειδή το λιγουρεύτηκες). Όλες τις άλλες φορές, διατηρούνται όλα σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο. Τέτοιο που να μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε το σπίτι μας αλλά και εμάς, τον ελεύθερό μας χρόνο, τους φίλους μας.

Στην υγειά λοιπόν της ισορροπίας και των μαμάδων που μένουν σπίτι και γεμίζουν με φροντίδα τις ώρες τους.
ανδριάνα


Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

How was your week?

  • Ουφ και ουφ... Άσχημα μαντάντα κατέφτασαν την Παρασκευή και ένας γλυκός παππούς μάς άφησε για τον άλλο κόσμο.
  • Το μεσημεράκι υποδεχτήκαμε τους κοσμογυρισμένους φίλους που επέστρεψαν στο Neuchatel για λίγες μόλις ημέρες ώστε να συνεχίσουν τον γύρο της Μεσογείου που έχουν ξεκινήσει εδώ και κανά μήνα.
  • Και περάσαμε τόσο όμορφα! Ο Στέφανος με τον Ανελ είναι ούτως ή άλλως αχτύπητο δίδυμο, κατέφτασε και ο συνοδοιπόρος, είπαμε τα νέα μας σε άπταιστα γαλλικά (το έβλεπα στα μάτια του Ανέλ πόσο συγκεντρωνόταν για να με καταλάβει ο γλυκούλης), χαζέψαμε λίγο ποδόσφαιρο και σφιχταγκαλιαστήκαμε ευχόμενοι καλές διακοπές και για τους 5 μας.
  • Και το βραδάκι είχαμε κανονίσει ποτό στο κλασικό -πλέον- στέκι Waves με την Magdalena που διένυε μία εβδομάδα άνευ συζύγου.
  • Και τα περάσαμε όμορφα, και ξεχάστηκα και εγώ από τα διάφορα δυσάρεστα, και θαυμάσαμε τη θέα, και μιλήσαμε για ταξίδια....
  • Σας είπα ότι το Waves δεν επιτρέπει την είσοδο σε άτομα κάτω των 16; Που σημαίνει, ότι με τον συνοδοιπόρο μάλλον δεν θα πάμε ποτέ... Ή πιο σωστά, θα πάμε σε 14 χρόνια και οι 3 μας. Για λόγους ασφαλείας μου εξήγησαν.....
  • Ζεστό, ηλιόλουστο Σάββατο και αντί παραλίας είπαμε να κάνουμε μια μίνι εκδρομή στην κοντινή μας Βέρνη, που πολύ αγαπάμε είναι η αλήθεια.
  • Και δεν μας απογοήτευσε ούτε αυτή τη φορά... Κάναμε βόλτες πολλές (ο μικρός όρθιος πια στο πατίνι), κάναμε ψώνια (εξαιρετικά, νέα αθλητικά παπούτσια πήρε ο συνοδοιπόρος), φάγαμε αυθεντική - ιταλική πίτσα και επιστρέψαμε το απογευματάκι σπίτι.
  • Με τέτοιο ωραίο καιρό δεν είναι να κάθεσαι σπίτι! Έτσι, αφού ξαποστάσαμε λιγάκι, συναντήσαμε την Βάια με την οικογένεια δίπλα στη λίμνη για μια μπύρα και ένα γρήγορο update.
  • Κυριακή με τι; Με yoga βεβαίως! Με νέες προσθήκες, στο κλασικό μας πλέον σημείο.
  • Και τα αγόρια ανέβηκαν στο κοντινό μας βουνό Chaumont για να δουν τα άλογα, να παίξουν ποδόσφαιρο, να κάνουν κούνιες, να απολαύσουν τη φύση....
  • Μεσημεριανή σιέστα για τα αγόρια - κολοκυθόπιτα για εμένα.
  • Και μέχρι να ξυπνήσει ο μικρός, κατέφτασε και ο φίλος Βασίλης εκ Βέρνης που μόλις είχε τελειώσει το θαλάσσιο σκι του στο ναυτικό όμιλο του Neuchatel. Έτσι, παρέα μείναμε μέχρι το απόγευμα, με φαγητά, συζητήσεις, αγνάντεμα της θέας, παιχνίδια, βιβλία (μα πόσα του διάβασε!), φρούτα, σκανταλιές.....
  • Και αφού έφυγε, πεταχτήκαμε και για μία γρήγορη επίσκεψη στους γειτόνους που μόλις είχαν επιστρέψει από ένα διήμερο στη Λυόν.
  • Εκεί, συνάντησε ο Στεφανάκος για πρώτη φορά το νέο τους, ηλεκτρικό πιάνο και μεγαλούργησε όπως φαντάζεστε!
  • Δημοτικό, συνεργείο καθαρισμού να καθαρίζει τις στάσεις των λεωφορείων έχετε δει; Με σκούπες να καθαρίζει το σκέπαστρο από τις αράχνες, να γυαλίζει τα τζάμια, να σκουπίζει τα παγκάκια, να μαζεύει τα σκουπίδια..... Ε, στην Ελβετία είναι συχνό φαινόμενο.
  • Δευτέρα και για πρώτη φορά πήραμε το αυτοκίνητο με τους από κάτω αφού αγόρασαν καθισματάκι για τον Amaury. Έτσι, κατεφθυνθήκαμε προς το Hauterive για παιχνίδι στις κούνιες και στην παραλία. Όπως φαντάζεστε, το παιχνίδι στην παραλία εξελίχθηκε σε αφαίρεση παπουτσιών, και μετά μπλουζών, και μετά παντελονιών.... Βούτηξαν με λίγα λόγια και το απήλαυσαν τόσο πολύ!
  • Και το απόγευμα, αφού κοιμήθηκε και έφαγε ο μικρός, του φούσκωσα και τη μικρή πισινούλα που είχαμε από πέρσι και έγινε το μπαλκόνι μας resort! Σε έκσταση!
  • Δεν αντέχει όμως πολύ ο κακομοίρης και μετά από κανά τέταρτο τουρτουρίζει!
  • Έτσι, καθίσαμε στο μπαλκόνι καλά σκεπασμένοι να φάμε τα φρούτα μας και να χαζέψουμε τις βαρκούλες.
  • Την Τρίτη καθήσαμε σπιτάκι μας για αλλαγή και για δουλειές. 
  • Και την Τετάρτη βγήκαμε για πατίνι στο κέντρο.
  • Και το απόγευμα είχε κομμωτήριο το πρόγραμμα -ναι, συμβαίνει και αυτό.
  • Και πήγε καλά! Δεν το θεωρείς δεδομένο εδώ στας Ελβετίας......
  • Και το απόγευμα μαγείρεψα ινδικό κάρυ με ρεβύθια και σπανάκι υπό τη συνοδεία ρυζιού μπασμάτι! Πολύ καιρό το γυρόφερνα και ήταν θεσπέσιο. Η συνταγή βασίστηκε σε αυτή χωρίς όμως την γλυκοπατάτα. Θρεπτικό, υγιεινό, νόστιμο και vegan.
  • Αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, στο πατρικό μου σπίτι κατοικούν οι γονείς μου (2) + ο αδελφός μου με την κόρη του και φίλο που διακοπεύει εξ Αμερικής (3) + η αδελφή μου με τον σύζυγό της και την κόρη τους -γιατί το σπίτι τους είναι υπό ανακαίνιση (3) = 8 άτομα!
  • Πέμπτη με πλυντήρια, βόλτα στην πίσω μας αυλή για παιχνίδι και κούνιες, μπάλες, κιθάρες και μεσημεριανό ύπνο.
  • Ανέβηκαν και οι βαλίτσες από την αποθήκη που σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: είμαστε κοντά!
  • Και το μεσημεράκι της Πέμπτης ήπιαμε πρώτη φορά καφέ με τα κορίτσια σε έναν κοντινό, παραλήμνιο προορισμό που μύριζε καλοκαίρι! Στο La Tène
  • Και μου θύμισε τη θάλασσα της Βούλας όπου τα νερά είναι τόσο ρηχά που περπατάς κανά χιλιόμετρο για να μπορέσεις να βουτήξεις. Έτσι και εκεί. Εξού και τα δίχτυα του volley εντός του νερού.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα
SaveSave

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #45


Τη στιγμή που θα συμβιβαστείς για λιγότερα από αυτά που αξίζεις, θα λάβεις ακόμη λιγότερα και από αυτά που συμβιβάστηκες.

The minute you settle for less than you deserve, you get even less than you settled for. 

Maureen Dowd

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

How was your week?

  • Την Παρασκευή είπαμε να το ρίξουμε έξω και έτσι βγήκαμε για μεσημεριανό με τον Στεφανάκο και τη Ρόζα. Και φάγαμε ωραία και μετά συνεχίσαμε με πατίνι και κουβαδάκια. 
  • Και το απογευματάκι συναντήσαμε τους γειτόνους στη δική μας αυτή τη φορά παραλία ώστε να παραλάβουμε και τα κλειδιά για το BBQ της Κυριακής. Έτσι, επί τη ευκαιρία, παίξαμε, κυνηγήσαμε τις μπάλες του Στέφανου που όλως τυχαίως κατευθύνονταν προς τη λίμνη (!), φουσκώσαμε τη νέα πολυθρόνα (αυτή που φουσκώνει με τον αέρα, μόνη της.. και καλά), τσιμπήσαμε κάτι φρούτα και κάτι μπισκότα και επιστρέψαμε.
  • Καυτό το Σάββατο με πάνω από 30 βαθμούς! Πω πω!
  • Και μετά τις πρωινές μας μαγειρικές (brownie cheesecake), και τις βόλτες στο κέντρο για χάζεμα και καφέ στον Ιταλό, επιστρέψαμε σπίτι για τις σιέστες, και το απογευματάκι κατευθυνθήκαμε (εμείς και άλλοι χίλιοι) στις κοντινές μας πισίνες! 
  • Ευτυχώς, μιας και ντόπιοι πλέον, δεν επιχειρήσαμε καν να μπούμε στο πάρκινγκ και περπατήσαμε λίγο παραπάνω αλλά δεν ταλαιπωρηθήκαμε καθόλου.
  • Στις πισίνες μάς περίμεναν καμιά τριακοσαριά πιτσιρίκια με τους αντίστοιχους γονείς! ΧΑΜΟΣ! Ευτυχώς ο χώρος είναι τεράστιος, με πολλές πισίνες και εναλλακτικές.
  • Βουτήξαμε και εμείς με τον Στεφανάκο στην πισίνα, κολύμπησε λιγάκι και ο συνοδοιπόρος, παίξαμε στην άμμο, ανέβηκε στις μικρές νεροτσουλήθρες (προσεχώς και στις μεγάλες), το διασκεδάσαμε και επιστρέψαμε σπίτι για τα μπάνια μας και τις ετοιμασίες ύπνου.
  • Άλλη μία Κυριακή ξεκίνησε με την καθιερωμένη μας yoga και για πρώτη φορά είχαμε πολλές απουσίες! Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί η συνέπεια και η υπευθυνότητα μου χτυπούν κάποια καμπανάκια... Όπως και να'χει, όσοι δώσαμε το παρόν το ευχαριστηθήκαμε και πήραμε δυνάμεις για την υπόλοιπη ημέρα.
  • Κάποιοι βρίσκουμε δικαιολογίες και κάποιοι λύσεις. Έτσι, μία από τις μη-ελληνίδες "μαθήτριές μου", η οποία ήταν μόνη όλο το σαββατοκύριακο, με 2 μικρά παιδιά, χωρίς αυτοκίνητο, κατάφερε να βρει τις λύσεις της ώστε να έρθει με το ποδήλατό της για το μάθημα. Αυτό.
  • Επιστροφή σπίτι για να παραμείνω εγώ με τον μικρό που κοιμόταν και να αναχωρήσει ο συνοδοιπόρος για την ελληνική, καλοκαιρινή φιέστα!
  • Μπήκαν τα κάρβουνα, συναρμολογήθηκαν τα τραπέζια, πάγωσαν οι μπύρες, στρώθηκαν οι κουβέρτες κάτω από τα δέντρα, βγήκαν τα μπρατσάκια και τα αντιηλιακά και μαζευτήκαμε γύρω στους 30 ενήλικες και 15 πιτσιρίκια.
  • Είναι αυτή η τοποθεσία μαγική.... Είναι το σπίτι των ονείρων! Όχι το οίκημα, αλλά η τοποθεσία του! Με τη δική του μικρή παραλία και προβλήτα, άπλετο χώρο με γκαζόν κάτω από τα τεράστια δέντρα, μια μικρή ψησταριά στην άκρη και τεράστιες μπαλκονόπορτες που φέρνουν τον μέσα χώρο έξω.
  • Εκεί λοιπόν παραμείναμε μέχρι αργά το απόγευμα, τα είπαμε, φάγαμε, βουτήξαμε, παίξαμε με τα πιτσιρίκια και απολαύσαμε την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα.
  • Ο Στεφανάκος εννοείται μπήκε στη λίμνη (που ήταν πάγος!) και εγώ από πίσω του (βεβαίως) και προς το τέλος πήραν με την Χριστίνα και τα πατίνια τους και μας έκαναν επίδειξη κάνοντας πατίνι όρθιοι! Μα πόσο πλάκα είχαν! Και πόσο έχουν μεγαλώσει!
  • Από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία.
  • Δευτέρα με ωραίο ήλιο και την πρώτη μας συνάντηση με τους από κάτω στο κέντρο της πόλης! Τι ωραία αλλαγή!
  • Έτσι, κατευθυνθήκαμε προς την παιδική χαρά για να τους κερδίσει τελικά το πατίνι! Ο Amaury ως έμπειρος (3,5 ετών) να τρέχει γύρω - γύρω και να φωνάζει "je suis la voiture du bruit" και ο Στέφανος να ακολουθεί επάξια, να μπαίνει στις λιμνούλες με τα νερά και να ξεκαρδίζονται και οι δύο από ευχαρίστηση. Εκπληκτικό θέαμα!
  • Και το απόγευμα κάναμε και μία γρήγορη επίσκεψη στην Χριστίνα για λίγο παιχνίδι, λίγη περιπέτεια (ποιος θα κερδίσει στη διεκδίκηση της κατσαρόλας) και λίγο διαιτησία. Τι να κάνεις.... 
  • Τρίτη με πρόγραμμα κατ' οίκον (μπάλες δηλαδή "πηλά", παζλ, τουβλάκια, βιβλία, μαγειρικές, αυτοκόλλητα, μαρκαδόροι), ωραίο μεσημεριανό ύπνο του μικρού, παιδικό σταθμό και επιστροφή σπίτι για τις online δουλειές.
  • -Τι έφαγες Στεφανάκο στο σχολείο; -Fruits! Πρέπει όμως να ακούσετε την προφορά... που το "ρ" δεν το προφέρει καν.
  • Video calls... Τι χαρά κάθε φορά! Και Βούλα, και Κηφισιά, και Λυκόβρυση, και Μαϊάμι.
  • Τετάρτη με αντίστοιχο -πάνω κάτω- πρωϊνό πρόγραμμα και μεσημεριανή αναχώριση με την Ρόζα για Λωζάννη! Θα πήγαινε εκείνη για τα μαθήματα οπότε είπαμε να πάμε νωρίτερα να πιούμε και έναν παραλίμνιο καφέ στο Vidy
  • Στο πάρκινγκ της περιοχής είχα παρκάρει πριν καιρό για ένα interview αλλά ούτε που πήγαινε το μυαλό μου ότι λίγα μέτρα πιο κάτω ξεκινά ένα μεγάλο πάρκο με παραλία, και θαλάσσια σπορ, και καφετέριες, και τρενάκια, και θέατρα....
  • Έτσι, καθήσαμε πάνω στη λίμνη, θαυμάσαμε τα ιστιοπλοϊκά που μπαινόβγαιναν στο λιμανάκι, ήπιαμε τις μπύρες μας, είπαμε τα νέα μας και φύγαμε άρον - άρον (γιατί ξεχαστήκαμε και τελικά είχε και κίνηση) ώστε να προλάβω το τρένο του γυρισμού.
  • Και το πρόλαβα στο τσακ!
  • Ο Roger (o Federer) χαιρέτησε μετά από 24 χρόνια την Nike για να μπει στην οικογένεια της Uniqlo. Με ανάμεικτα συναισθήματα υποδέχτηκα αυτά τα νέα, εσείς;
  • Πέμπτη με βροχή, κλασικές δουλειές εντός, πολύ παιχνίδι και γέλιο, ύπνο του μικρού, παιδικό σταθμό και εμπορικό κέντρο για εμένα.
  • Τελείωσε και ο συνοδοιπόρος λίγο νωρίτερα από μία εκπαίδευση που είχε οπότε συναντηθήκαμε σπίτι πριν παραλάβουμε τον μικρό από τον παιδικό σταθμό.
  • Και στην παραλαβή, μας είπε μία εκ των δασκάλων του ότι κάνει πολύ παρέα με ένα καινούργιο κοριτσάκι την Emma, που είναι πιο μικρούλα (γύρω στα 1,5) και πολύ γλυκούλα. Και περπατούν λέει χέρι-χέρι και της φωνάζει "Ma, viens"! 
  • Με αυτά και με εκείνα, τελειώνει η ανακαίνιση του σπιτιού της αδελφής, πήγε ένα διήμερο στο Ναύπλιο ο αδελφός με την μικρή του και την Αρτεμούλα, έκανε και ο μπαμπάς την εκδρομή του στην περιοχή του Amalfi και πλησιάζουν οι ημέρες που θα ανταμώσουμε όλοι οι προαναφερθέντες! Δύο εβδομαδούλες!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Expectations


Είναι από τα κλασικά, "ανδριανίστικα" λάθη που κάνω χρόοοοονια τώρα. Περιμένω το καλύτερο από τους άλλους. Και τις φορές (που δυστυχώς δεν σπανίζουν) που εμφανίζουν κάτι λιγότερο, απογοητεύομαι. Γιατί ξέρω ότι είναι ικανοί για τα καλύτερα. Το έχω δει. Δεν είναι όμως πάντα. Έτσι δεν είμαστε όλοι άλλωστε; Εγώ συνεχίζω όμως να έχω απαιτήσεις και αυταπάτες. Και να βάζω τον πήχη ψηλά. Και πιο ψηλά. Ώστε να προχωρήσουμε και να ανέβουμε όλοι μαζί, βήμα - βήμα. Ποιος άλλωστε θέλει να μείνει στάσιμος, πόσο μάλλον να οπισθοχωρήσει; Λάθος. Μέγα. Ένας yogi θα μας έλεγε ότι όσο λιγότερα περιμένουμε από τρίτους, τόσο πιο ευτυχισμένοι θα είμαστε. Γιατί ο καθένας δημιουργεί την πραγματική του ευτυχία εκ των έσω. Ανεξαρτήτως αν και πώς ανταποκρίνονται οι απέξω. Θα μας έλεγε επίσης ότι δεν έχουμε καν το δικαίωμα να προβάλουμε σε τρίτους τις δικές μας απόψεις και πεποιθήσεις. Γιατί, ναι ο άλλος μπορεί να θέλει να μείνει στάσιμος ή αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως πρόοδο αυτός να μην το έχει ανάγκη, να μην το ποθεί καν. Έχει κάθε δικαίωμα να θέλει να παραμείνει εκεί ακριβώς που βρίσκεται, ακόμα και να οπισθοχωρήσει.  Έχει κάθε δικαίωμα να σου λέει "θα τα πούμε την Κυριακή" και απλά να μην εμφανίζεται. Έχει αυτό το δικαίωμα. Έχουμε όμως και εμείς αντίστοιχα το δικαίωμα να επιλέγουμε ποιοι άνθρωποι μας περιβάλλουν. Ποιες είναι οι προτεραιότητές μας, τι μας ταιριάζει, τι προσθέτει ένα χαμόγελο και τι μία ακόμη έγνοια. Για αυτό δεν ήμουν ποτέ καλή στις επιφανειακές "φιλίες". Αυτές τις κοινωνικές υποχρεώσεις και συναναστροφές. Τις τυπικότητες. Που συναντιέσαι για έναν καφέ και φεύγεις νοιώθοντας ότι απλά έχασες μία ώρα από τη ζωή σου. Γιατί; Προτιμώ αυτή τη μία ώρα να κάνω yoga, να διαβάσω ένα βιβλίο, να κοιμηθώ, να μαγειρέψω. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος. Όπως και όλων. Και ενώ μεγαλώνω, και ενώ αποκτώ παιδιά, το συνειδητοποιώ ακόμα περισσότερο. Έτσι, παρατηρώ ότι επιλέγω να περνώ όλο και περισσότερο χρόνο με τον εαυτό μου. Γιατί έχω τόσα να κάνω και αν αυτός ο καφές τελικά δεν μου προσφέρει τίποτα παρά λίγα γραμμάρια καφεΐνης, τότε προτιμώ να τον πιω σπίτι μου, με την ησυχία μου.

Και επειδή η Meryl Streep τα είπε πολύ καλύτερα από εμένα και με αντιπροσωπεύουν τα λόγια της 100%, σας τα μετέφρασα και σας τα παραθέτω. Ας προσφέρoυμε το πολύτιμο δώρο του χρόνου μας σε όσα και όσους το αξίζουν. Να ένα ωραίο new year resolution για τη νέα "σχολική" χρονιά που ξεκινά σε λίγο.

"Δεν έχω ποια υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή έχω γίνει αλλαζονική, αλλά απλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν θέλω να σπαταλώ άλλο χρόνο με ότι με δυσανασχετεί ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή για τον κυνισμό, την υπερβάλλουσα κριτική και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης. Έχασα τη θέληση να ικανοποιώ αυτούς που δεν τους αρέσω, να αγαπώ αυτούς που δεν με αγαπούν και να χαμογελώ σε αυτούς που δεν θέλουν να μου χαμογελούν. Δε ξοδεύω πια ούτε ένα λεπτό σε αυτούς που ψεύδονται ή θέλουν να χειραγωγήσουν. Αποφάσισα ότι δεν θα συνυπάρχω πια με την προσποίηση, την υποκρισία, την ανεντιμότητα και τον φθηνό έπαινο.... Μισώ τις συγκρούσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω σε έναν κόσμο αντιθέσεων και γι 'αυτό αποφεύγω ανθρώπους με σκληρές και άκαμπτες προσωπικότητες. Στη φιλία δεν μου αρέσει η έλλειψη πίστης και η προδοσία. Δεν τα πηγαίνω καλά με όσους δεν ξέρουν πώς να προσφέρουν μια φιλοφρόνηση ή μια κουβέντα ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και δυσκολεύομαι να αποδεχτώ όσους δεν αγαπούν τα ζώα. Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για κανέναν που δεν την αξίζει.» 

Στην υγειά των επιλογών λοιπόν και της υπομονής που δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε.
ανδριάνα

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Lemon Pie


Έχω κάνει αρκετές προσπάθειες για αυτό το αγαπημένο, δροσερό, λεμονένιο γλυκό. Για αυτή τη θεσπέσια Lemon Pie. Και η αλήθεια είναι ότι μέχρι πρότινος κυμαίνονταν από μέτριες έως μέτριες. Η τελευταία όμως απόπειρα νομίζω ότι πήγε καλά. Κάθε φορά ακολουθούσα και άλλη συνταγή, συνήθως συνδυάζοντας 2-3 (όπως μου αρέσει να κάνω όταν μία συνταγή δεν με καλύπτει εξ' ολοκλήρου). Έτσι έκανα και αυτή τη φορά και πέτυχε. Η βάση λοιπόν μετατράπηκε σε μπισκοτένια (σαν αυτή του cheesecake), η γέμιση γέμισε με mascarpone και λεμόνι, και στην κορυφή στολίστηκε με μαρέγκα. Φωτογραφίες -δυστυχώς- δεν έχω πέραν αυτών των δύο καθώς την ετοίμασα για τα γενέθλια ενός φίλου οπότε προσφέρθηκε ολόκληρη και καταναλώθηκε στο πι και φι.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes