Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Η Σύμη


Αγαπημένη φίλη της αδελφής μου επέλεξε τη Σύμη για τις φετινές της διακοπές. Και γέμισε τα timelines μας με ομορφιά. Έτσι, με πήγε και εμένα πίσω.... Και νοστάλγησα. Πόσα χρόνια να είναι; Το βρήκα. Εννέα! Τότε που 6 φίλοι αποφασίσαμε να επισκεφθούμε -επιτέλους- αυτή την ανεπανάληπτη ομορφιά της Σύμης. Έξι φίλοι, χωρίς παιδιά (τι παιδιά; άγαμοι είμασταν όλοι τότε), χωρίς αυτοκίνητο, σε ένα σπίτι, με 2 μαγιώ και 2 σορτς. 

Πόσες ώρες περπατούσαμε την ημέρα κάτω από τους 40 βαθμούς; Πόση ζέστη είχε; Και πόσα σκαλιά για να ανέβουμε στην πανέμορφη μονοκατοικία που μέναμε; Τόσα που όταν χρειαζόμασταν νερά πηγαίναμε στο κεντρικό μπακάλικο, φορτώναμε την καρότσα, μπαίναμε και εμείς πίσω και πηγαίναμε σπίτι. Πόσα καΐκια τρέχαμε να προλάβουμε; Πόσα ηλιοβασιλέματα στις παραλίες και στα μικρά μπαράκια απολαύσαμε; Πόσα σκαλοπάτια για να ανέβεις στο Χωριό και να φας την περιβόητη αστακομακαρονάδα; Πόση ανεμελιά, πόση ελευθερία.... Μέχρι και μικρά σκαφάκια νοικιάσαμε και οργώσαμε (που λέει ο λόγος) το νησί από θαλάσσις. Εκεί ο φίλος Γ. καθόταν μόνος για καμιά ωρίτσα να κοιμηθεί ενώ εμείς από το διπλανό καραβάκι τον πειράζαμε. Εκεί ο ίδιος φίλος, που μόλις είχε αποφασίσει να κόψει το κάπνισμα, μάς ξαγρυπνούσε με τον ολονύχτιο βήχα του. Αυτά είναι τα καλά του να μένεις στο ίδιο σπίτι. Και τα καλά τα εννοώ, δεν τα έβαλα σε εισαγωγικά. Εκεί ο συνοδοιπόρος κεντούσε κάθε βράδυ με τις ατάκες του.... Και δώστου γέλια που σου έκοβαν την ανάσα. Και κάθε απόγευμα είχαμε το "τάμα" μας στο γνωστό ζαχαροπλαστείο για γαλακτομπούρεκο και μιλφέιγ. Μέχρι και τι ώρα άνοιγε ξέραμε και στεκόμασταν απέξω. Μα με τόσο περπάτημα και τόσο ιδρώτα την χρειαζόμασταν τη θερμίδα μας. Και τα απογεύματα πλακωνόμασταν όλοι στο after sun γιαούρτι (που ήταν πολύ trend τότε) γιατί είχαμε κάνει μαύρισμα Κενυάτη! Και χαζεύαμε τα μεγαλόπρεπα, ξύλινα, τεράστια ιστιοπλοϊκά (τουρκικά επι των πλείστον) και υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας ότι θα νοικιάσουμε και εμείς κάποτε ένα. Και βρήκαμε μέχρι και τον Τούρκο manager και πήραμε προσφορά -με μάγειρα. Και ακόμα μελετάμε τον γιο του Ιταλού εστιάτορα που μάλλον φλέρταρε με τα κορίτσια της παρέας, ένα εκ των οποίων προσπαθούμε να βρει και άλλες, και άλλες ερωτήσεις να του κάνει, μάλλον για να μείνει λίγο παραπάνω. Και εμείς να γελάμε και τα αγόρια να γουρλώνουν τα μάτια τους. Και παντού είχε κατσίκες και καίγαμε ελληνικό καφέ (τότε το μάθαμε και αυτό το κόλπο) για τις μέλισσες και τις μύγες. Και τότε τα κινητά μας δεν ήταν smartphones οπότε στήναμε τις φωτογραφικές μας για να απαθανατίσουμε τη στιγμή. Και ένα βράδυ, τα κορίτσια της παρέας αποφάσισαν να μου κάνουν beaute... και δώστου μαλλί, και βαψίματα, και ντυσίματα. Και είμασταν όλοι ανεξαιρέτως πιο αδύνατοι, και πιο fit, και πιο νέοι, ίσως και πιο ωραίοι... Μπορεί και όχι. Και στον γυρισμό.... μισή ημέρα είχαμε στη Ρόδο και μας παρέλαβε οικογενειακή φίλη μίας εκ των κοριτσιών και μέσα σε λίγες ώρες μας είχε εξιστορήσει την πιο πολύπλοκη, πονεμένη, σουρεάλ ιστορία της οικογενείας της στην οποία εμπλέκονταν Έλληνες και Τούρκοι, διαζύγια, εξαφανίσεις, θρησκείες, βεντέτες... Κανονική σαπουνόπερα!

Αχ! Πόσο όμορφα ήταν... Και η Σύμη αλλά και αυτή η αίσθηση ανεμελιάς. Τι κρίμα που δεν υπήρχε το lifelikes τότε να σας τα έγραφα με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Φίλοι, αναμένω τις προσθήκες σας. Και το ιστιοπλοϊκό μας περιμένει.

ανδριάνα

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

How was your week?

  • Έπεσε και το τελευταίο κάστρο -εντός σαλονιού: πλέον το φυστίκι ανεβαίνει και στον γκρι, τον "ψηλό" καναπέ μόνος του.
  • Και τώρα; Ποιος να είναι ο επόμενος στόχος; Μάλλον το κρεβάτι.
  • Την χαρά του να βλέπατε.
  • Τι κάνεις όταν έχεις χιλιοδιαβάσει τα βιβλία σου; Πιάνεις τις χάρτινες σακούλες του σούπερ - μάρκετ που έχουν ωραίες ιστοριούλες και φωτογραφίες. Real story. Ο Στέφανος.
  • Δεν καήκαμε από τον ήλιο 2 εβδομάδες στην Ελλάδα και καήκαμε στην Ελβετία!
  • Γεμάτο - γεμάτο πσκ.
  • Τι κάνεις όταν θες να φας κάπου ωραία, ένα γρήγορο αλλά περιποιημένο φαγητό; Αφήνεις το -ταπεινό- Neuchatel και πηγαίνεις στην κλασική πιτσαρία του Biel. Μας έπιασε όμως μια βροχή και μία κίνηση στο πήγαινε που μία διαδρομή 20-30 λεπτών την κάναμε πάνω από ώρα.
  • Άξιζε όμως.
  • Και το Σάββατο ετοιμαστήκαμε πουρνό πουρνό με την Ρόζα και κατεβήκαμε στο κέντρο για το festival des sports. Στις 09.00 είχαμε ήδη στρώσει τα στρωματάκια μας δίπλα στη λίμνη και ξεκινούσαμε με γιόγκα.
  • Τι ωραία! Και ο καιρός ήταν ιδανικός (ούτε ζέστη - ούτε κρύο) και βεβαίως η τοποθεσία επίσης.
  • Το μεσημέρι ήταν το οικογενειακό, καλοκαιρινό πικ-νικ της εταιρείας που εργάζεται ο συνοδοιπόρος. Έτσι, στη μέση του πουθενά, στα λιβάδια, είχαν στήσει κάτι πελώριες τέντες με δεκάδες επιλογές φαγητών και βεβαίως παιχνίδια, μουσικές, δραστηριότητες.
  • Ο Στεφανάκος κοιμήθηκε ενώ πηγαίναμε οπότε μεταφέρθηκε επιτυχώς στο καρότσι του και μας προσέφερε μία φουλ ώρα ώστε να περιηγηθούμε και να φάμε με την ησυχία μας.
  • Κρέπες, hot - dogs, fish + chips, burgers, churros, waffles, nuggets, μαλλί της γριάς, σαλάτες, smoothies, φρούτα... Μαντέψτε ποιο είχε ουρά και ποιο δεν είχε άνθρωπο; Νικητής το burger και χαμένος η σαλάτα. Παγκόσμιο μάλλον φαινόμενο.
  • Και είδαμε αρκετούς από τους Έλληνες συναδέλφους, και έτρεξε ο Στεφανάκος, και έπαιξε στην άμμο, και έκανε μουσική με τα ξύλινα - αυτοσχέδια όργανα, και έφαγε και επιστρέψαμε σπίτι αργά, πτώμα και οι 3.
  • Και αφού κοιμηθήκαμε ωραία σηκωθήκαμε για την 2η ημέρα του φεστιβάλ των σπορ.
  • Βάλαμε λοιπόν και οι 3 τα αθλητικά μας (να βλέπατε τον Στέφανο με το τρεξιματικό του σορτσάκι και την μπλούζα που έγραψε crawl - walk - run), φτάσαμε στο κέντρο, ο συνοδοιπόρος πήρε βόλτα τον μικρό για να κοιμηθεί και εγώ έτρεξα να προλάβω το πρώτο "μάθημα" που ήταν Body Jam. Ακολούθησε, σερί το Body Combat και εκεί είπαμε τέλος. Πω πω!
  • Θα μπορώ να περπατήσω λέτε αύριο; Είναι όμως τόσο ωραία αίσθηση όταν νοιώθεις το σώμα σου και καταλαβαίνεις ότι του προσέφερες κάτι ωφέλιμο.
  • Οι άντρες επιδόθηκαν και σε ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο όπου οι παίχτες έχουν το πάνω μέρος τους μέσα σε κάτι γιγαντιαίες, φουσκωτές μπάλες (πολύ γέλιο), οι υπόλοιποι προσπαθήσαμε να ισορροπήσουμε στο slackline (πολύ δύσκολο και εθιστικό) ενώ παράλληλα, και τα 3 μικρά της παρέας κοιμόντουσαν στα καρότσια τους! Too good to be true!
  • Έτσι, κάναμε το ωραιότατό μας πικ-νικ, φάγαμε, ήπιαμε, τα είπαμε και χωριστήκαμε αργά το μεσημέρι.
  • Οι Μπιεν-έζοι φίλοι ήρθαν από το σπίτι όπου τα μικρά συνέχισαν το παιχνίδι και πρώτη φορά ο μικρός μας Στέφανος έδειξε ίχνη ζήλειας και κτητικότητας. Ήταν βλέπετε στο δωμάτιό του, με τα παιχνίδια του, με τους γονείς του....
  • Με την αναχώρισή τους, κάναμε γρήγορα-γρήγορα τα μπάνια μας και υποδεχτήκαμε τους άλλους φίλους με τη μικρή Χριστίνα για συνέχεια των παιχνιδιών.
  • Έλα εσύ - φύγε εσύ.
  • Καταλαβαίνετε πόσο πτώμα ήταν ο μικρός στο τέλος της ημέρας!
  • Γαλότσες = check! Παντόφλες = check! Έτοιμος για το νέο του τμήμα ο μικρός.
  • Μία νέα εποχή "λογοκρισίας" μόλις ξεκίνησε καθώς ο μικρός καταλαβαίνει σχεδόν τα πάντα. Δεν χρειάζεται δηλαδή να αναφέρεις τη λέξη "φαγητό" ή "μαμ" για να αρχίσει να τρέχει προς το καρεκλάκι του, αρκεί απλά η λέξη "πεπόνι" ή "ψωμί".
  • Που σημαίνει, τέρμα οι συζητήσεις περί φαγητού :)
  • Και όταν του λέω "Πάμε να βάλουμε τα παπούτσια μας να φύγουμε" τρέχει και φέρνει τα δικά του! Και λέει και ένα "παπού" που υποθέτω ότι είναι "παπούτσια".
  • Πόσες φωτογραφίες με μαγιώ αναρτημένες στα κοινωνικά δίκτυα χρειάζονται για να πειστεί και ο τελευταίος άπιστος ότι είμαστε ωραίες και μοιραίες;
  • Πάει και αυτός ο κύκλος House of Cards. Και ενώ ξεκίνησε λίγο κουραστικά κατ' εμέ, τελείωσε with a bang -που θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι. Πω πω. 
  • Πόσο συγκινούμαι όταν διαβάζω παλιές αναρτήσεις... ειδικά κάποιες τόσο προσωπικές όσο αυτή.
  • Για το βράδυ της Δευτέρας τώρα, τι να σας λέω; Ότι είμασταν ξύπνιοι και οι 3 από τα μεσάνυχτα έως τις 02.00; Ότι δεν κοιμόταν με τίποτα; Ότι έκλαιγε με το που τον αφήναμε; Ότι δεν τον παρηγορούσε τίποτα παρά μόνο η αγκαλιά;
  • Το καινούργιο, ελληνικό τραγούδι της Μόνικα το ακούσατε; Πόσο μου αρέσει αυτή η κοπέλα και η μουσική που γράφει. Όλη μέρα το σιγοτραγουδώ στο σπίτι. Στο link είναι από το live στο 'Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος με πλήρη ορχήστρα.
  • Εκ των υστέρων έμαθα ότι στην πατρίδα την "λιθοβολούν" γιατί δεν έγραψε ποίηση αλλά ένα χαρούμενο τραγουδάκι. Αχ.... Πόση μιζέρια Παναγία μου. Μας ενοχλεί η Στάλα και δεν μας ενοχλεί ο μπουζουκοβομβαρδισμός.
  • Τι κάνεις όταν είσαι κουρασμένος μεν, μπουχτισμένος δε; Πιάνεις να κάνεις με πάθος τις δουλειές του σπιτιού να ξεχαστείς. Δεν είναι το σφουγγάρισμα διαλογισμός;
  • Χώρεσε εκεί και ένα μισάωρο εντατικό yoga και γεια σας τοξίνες και πιασίματα.
  • Α! Καρφιτσώθηκε και το μηνιαίο μας διατροφικό ημερολόγιο στο ψυγείο. Να οργανωνόμαστε λιγάκι ώστε και να μην πετάμε τρόφιμα και να τρώμε υγιεινά. Αυτά παθαίνεις αν είσαι Παρθένος ή είσαι παντρεμένος με Παρθένο.
  • Να ανοίγεις το γραμματοκιβώτιο και να βρίσκεις και τις πολυαναμενόμενες online παραγγελίες σου αλλά και τον καινούργιο κατάλογο ΙΚΕΑ.
  • Ο ωραίος μας, συνεχόμενος ύπνος της Τρίτης μας προσέφερε μια εξαιρετική Τετάρτη. 
  • Ο μικρός ξύπνησε ξεκούραστος και κεφάτος (όπως και εμείς άλλωστε), κάναμε τις δουλειές μας, τον πήρε ο ύπνος στο αυτοκίνητο και παρέμεινε κοιμισμένος μέχρι και την μεταφορά του στο δωμάτιο, κοιμήθηκε σχεδόν 2 ώρες (!), έφαγε, παίξαμε, πήγε στον παιδικό σταθμό όπου θα περνούσε 1-2 ώρες στο καινούργιο του τμήμα, τον παραλάβαμε με τον συνοδοιπόρο, χαρούμενο να παίζει στην αυλή και με αυτό τον εξαιρετικό ήλιο που είχε, αποφασίσαμε να φάμε έξω, τις περίφημες grillades του King στο λιμάνι του Neuchatel.
  • Ευτυχία.
  • Και οι 1-2 ώρες που θα καθόταν στο νέο του τμήμα ως περίοδο προσαρμογής έγιναν σχεδόν 4. Τον ανέβασαν οι δασκάλες, και εκείνος ξεχύθηκε και άρχισε να μιλά και να παίζει. Και έτσι παρέμεινε μέχρι τις 18.00 που τον παραλάβαμε. Ιδρωμένο, κατακόκκινο και χαμογελαστό.
  • Μπαμπάς στην Κρήτη, μαμά στο Miami, αδελφή στη Σίφνο, αδελφός στο Miami, και εμείς Ελβετία.
  • Αχ αυτές οι Πέμπτες.... πόσο μάλλον όταν είναι και βροχερές! Πώς να απασχολήσεις ένα παιδί 16 μηνών, μόνη, εντός του σπιτιού, επί 9 (!) ώρες;
  • Και κατέφτασε και η δεύτερη αρνητική απάντηση στην προσπάθεια εγγραφής του μικρού στα μαθήματα κολύμβησης. Ουφ.
Καλό σαββατοκύριακο.
Είναι ακόμα καλοκαίρι!

ανδριάνα

SaveSave

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #40


Μην με μαρτυρήσεις! 
Και προπαντός να μην τους πεις πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα.
Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο, σημείωσε τα φαράγγια που πέρασα. 
Και τις κορφές που πάτησα. Και τα άστρα που είδα.
Πες τους από μένα, πες τους από τα δάκρυά μου, ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος είναι όμορφος.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

How was your week?

  • Παρασκευή με τον συνοδοιπόρο να δουλεύει από το σπίτι μετά από μήηηνες.
  • Έτσι, φάγαμε όλοι μαζί το μεσημέρι και το απογευματάκι πήγαμε στο προγραμματισμένο ραντεβού στον παιδίατρο.
  • Τελευταία σειρά εμβολίων για τα επόμενα χρόνια, ζύγισμα - μέτρημα (μόλις 1 κιλό είχε πάρει τους τελευταίους 3 μήνες), ο μικρός να περπατάει πάνω - κάτω non-stop, ο γιατρός να χαμογελά και να ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τους 18 μήνες.
  • Σάββατο πρωί και είπαμε να συνεφέρουμε λιγάκι το σπίτι (από την μετακόμιση, από τις διακοπές) και έτσι πέρασε "δημιουργικά" η ώρα.
  • Το απόγευμα κάναμε ένα άτυπο reunion στους φίλους στην Bienne με αφορμή την 1η γιορτή του μικρού Παναγιωτάκη.
  • Και περνάει τόσο πιο όμορφα και εύκολα η ώρα όταν είσαι και εσύ αλλά και ο μικρός Στέφανος με φίλους.
  • Γιατί με 2 πιτσιρίκια για παρέα, όλοι είμασταν απασχολημένοι και χαρούμενοι.
  • Και η Κυριακή συνεχίστηκε στο ίδιο μοτίβο: με μεσημεριανά ψησίματα στον εορτάζοντα Κώστα, μεσημεριανή σιέστα και απογευματινή βόλτα με την Χριστίνα και την οικογένεια όπου τα μικρά τα έδωσαν όλα (τι πατίνια, τι τρεξίματα, τι τραμπάλες, τι τούνελ, τι γέλια, τι φούσκες, τι παγωτά)......
  • Απέκτησε και την πρώτη του φουσκάλα ο κακομοίρης στο αριστερό του αντίχειρα. Ήθελε να επεξεργαστεί την ψησταριά η οποία δεν είχε κρυώσει εντελώς και έτσι κάηκε λιγάκι.... :(
  • Αυτό που κοιμάμαι ένα ωραίο, συνεχόμενο 8ωρο αλλά ξυπνάω πτώμα πώς το εξηγείτε;
  • Άνοιξα την τηλεόραση μέρα μεσημέρι. Που σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: σιδέρωμα.
  • Και έπεσα πάνω στο Σ' αγαπώ - Μ' αγαπάς. Και να σας πω κάτι; Γελούσα πάλι σαν να το έβλεπα πρώτη φορά. Θεά Παπαδοπούλου.
  • Άρχισαν να μπαίνουν στο πρόγραμμα οι φθινοπωρινές και χειμερινές επισκέψεις φίλων και πολύ μου αρέσει.
  • Φέτος πρέπει να είναι η πρώτη χρονιά που βλέπω φωτογραφίες διακοπών που ανεβάζουν οι φίλοι και με πιάνει μια νοσταλγία.
  • Προφανώς χρειαζόμουν και άλλες διακοπές.
  • Ποια είναι η σίγουρη συνταγή για εύκολο και μακρύ, μεσημεριανό ύπνο; Πατίνι!
  • Έτσι την Τρίτη που είχε ωραιότατη ημέρα βγήκαμε πρωί - πρωί με τον μικρό και κάναμε 1 ώρα (με το ρολόι!) non-stop πατίνι. Στόχος ήταν ένας παιδότοπος αλλά ο μικρός δεν είχε καμία διάθεση να αποχωριστεί το όχημά του. Και έτσι συνεχίσαμε, και συνεχίσαμε.... 
  • Και εννοείται κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο και δεν ξύπνησε ούτε κατά τη μεταφορά του στο κρεβάτι του. 
  • Όταν πιάσουν τα κρύα και τα χιόνια να δω πώς θα απασχολούμαστε.
  • Και έχει γίνει ένας χορευταράς! Εκεί που κάθεται και τρώει ή παίζει, αρχίζει ξαφνικά να χορεύει! Τι του πυροδοτεί τον χορό, άγνωστο. Γιατί η μουσική παίζει όλη μέρα.
  • Θεσπίσαμε τις πρωϊνές μας γυμναστικές και έτσι την Τρίτη βγήκαμε πάλι για πατίνι, σε συνδυασμό όμως αυτή τη φορά με παιδική χαρά, στο κοντινό μας, παραλίμνιο Hauterive (από εκεί και η πιο πάνω φωτογραφία).
  • Και σε μία ωρίτσα επιστρέψαμε και εννοείται ήταν πτώμα.
  • Ύπνος λοιπόν για τον μικρό, μαγειρέματα και δουλειές για εμένα.
  • Και ναι! Έγινε το παρθενικό μάθημα yoga στο καινούργιο σπίτι.
  • Και εννοείται ότι πιάστηκα. Και πολύ το ευχαριστήθηκα (το λες και μαζωχισμό).
  • Σοκοφρέτα με λευκή σοκολάτα. Εισαγώμενη αμαρτία.
  • Σαν να μπήκε λίγο χρώμα στους κάτασπρους τοίχους του σαλονιού μας. 
  • Θυμάστε αυτό το γιγαντιαίο πόστερ που μου είχαν φέρει δώρο και είχα ξεκινήσει να ζωγραφίζω κατά την εγκυμοσύνη; Ε, ακόμα το ζωγραφίζω αλλά αυτή τη φορά το θαυμάζω κιόλας στον τοίχο του σαλονιού μας.
  • Αυτό που στις καλοκαιρινές φωτογραφίες (κυρίως μέσω instagram) το φίλτρο στα πρόσωπα είναι τόσο έντονο ώστε κάποιες φορές δεν αναγνωρίζεις τις φίλες σου;
  • Επίσης, αυτό που το instagram ξαφνικά σου εμφανίζει μία ανάρτηση 5 ημερών που έχεις ήδη δει και έχεις ήδη κάνει like;
  • Ενημέρωση στον παιδικό σταθμό για το νέο τμήμα του Στεφανάκου. Και μας εξήγησαν το πρόγραμμα, και μας έκαναν ξενάγηση στο χώρο, και ήταν όλα τόσο όμορφα φτιαγμένα, μικροσκοπικά και γαλήνια. Και έχουν και ένα μικρό παρτέρι που φροντίζουν τα παιδιά. Και ο Στέφανος εξοικειώθηκε γρήγορα με τον χώρο και άρχισε να παίζει. Για να δούμε πώς θα τα πάει από βδομάδα.....
  • Ζέστη την ημέρα - καταιγίδες τη νύχτα. Miami Vice.
  • Να τρως ζεστή πίτσα για μεσημεριανό και το φυστίκι να κοιμάται. Ευτυχία.
  • Και η ημέρα συνεχίστηκε εξίσου όμορφα με μεσημεριανό μπάνιο στη λίμνη οι 3 μας: ο Στέφανος, η Ρόζα και εγώ. Και τα νερά ήταν κρυστάλλινα, και ο μικρός ενθουσιασμένος με τα βότσαλα και τον κόσμο.
  • Και αφού κάτσαμε αρκετά, κάναμε και μια βόλτα μέχρι την κοντινή παιδική χαρά και στην επιστροφή κοιμήθηκε -εννοείται- στο αυτοκίνητο.
  • Και το απόγευμα βγήκαμε ξανά για βόλτα, με τον συνοδοιπόρο αυτή τη φορά και -εννοείται- το πατίνι.
  • Όταν γελάει, φωτίζεται ο κόσμος όλος.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ευτυχία είναι....


Ευτυχία είναι να τρως το αγαπημένο σου παγωτό, στον καναπέ, ακούγοντας τη βροχή και βλέποντας House of Cards.

Ευτυχία είναι να έχει κοιμηθεί εύκολα και γαλήνια το φυστίκι το οποίο σε γέμισε γέλια και αγκαλιές μέσα στην ημέρα.

Ευτυχία είναι να βλέπεις τα 2 σου αντράκια και να γεμίζει η καρδιά σου.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

More than a mom


Από πού να το πιάσω. Πάνε 15 μήνες από τότε που έγινα και εγώ μαμά. Μαγικό. Πρωτόγνωρο. Εξουθενωτικό. Συνταρακτικό. Και δεν αλλάζεις μονομιάς. Είναι μία υποβόσκουσα τάση που μεγαλώνει μέρα με την μέρα, ξενύχτι με το ξενύχτι, κλάμα με το κλάμα (του μικρού αλλά και δικό σου), ένταση με την ένταση, προσπάθεια με την προσπάθεια, αποτυχία με την αποτυχία, πείραμα με το πείραμα. Ξέρετε τι είναι επί ώρες η μόνη σου έγνοια να είναι αν και πώς θα κοιμηθεί ο μικρός; Γιατί αν δεν κοιμηθεί ενώ είναι πτώμα θα ακολουθήσουν ώρες γκρίνιας όπου ότι και αν σκαρφιστείς δεν θα αλλάξει τη διάθεση και την κούρασή του. Και η δική σου κούραση, που ήλπιζες να καταλαγιάσεις με αυτή τη μία ώρα κενού (όχι δεν θα κοιμόσουν αλλά θα κοιτούσες λίγο μακριά, θα άκουγες λίγο τη μουσική που παίζει από το πρωί αλλά δεν έχεις ακούσει, θα έστελνες κανά μήνυμα στους φίλους, θα μαγείρευες, μπορεί και να έτρωγες κιόλας....); Και όταν δεν έχεις να απευθυνθείς κυριολεκτικά σε κανέναν (ούτε γονείς, ούτε αδέλφια αλλά ούτε φίλους με παιδιά που ίσως κάπως να καταλάβαιναν ή να βοηθούσαν μόνο και μόνο με την παρουσία των παιδιών τους) τότε μπαίνεις στην τρύπα που όλο και βαθαίνει και σκάβεις. Σκάβεις να βρεις λύσεις, να βρεις κουράγιο, να βρεις υπομονή, να βρεις την αισιοδοξία που κάποτε τόσο σε χαρακτήριζε, το χαμόγελο, τη διάθεση. Μέρα με τη μέρα όμως τα αποθέματα μειώνονται γιατί η δεξαμενή δεν γεμίζει. Πού είναι τα νέα ερεθίσματα; Οι τέχνες; Οι βόλτες; Ο αθλητισμός; Οι εκδρομές; Τα κρασιά; Τα μαγειρέματα; Οι ταινίες; Οι συζητήσεις; Η δουλειά; Ναι, υπάρχουν. Αλλά είναι τόσο μικρό πλέον ποσοστό του χρόνου σου που υπερκαλύπτονται από τις έγνοιες -όλες για εκείνον: θα φάει; τι θα φάει; πότε; πάλι δεν κοιμάται; και τώρα τι να κάνω; πώς να τον νανουρίσω; πώς να τον απασχολήσω; μα πόσο γρήγορα βαριέται όλα τα παιχνίδια; και πόση ενέργεια έχει! δεν μπορεί να κάτσει 5 λεπτά σε ένα σημείο. τι  πέντε; ούτε ένα. και πότε θα μαγειρέψω; και πεινάω! θα προλάβω να φάω κάτι; και ήθελα και να λουστώ σήμερα. αύριο. Και έτσι περνούν οι ημέρες, και οι μήνες... Και είναι έτσι σε εμάς που θεωρώ ότι είμαστε μία αρκετά δραστήρια οικογένεια εν γένει αλλά και ειδικά με τον 1+ έτους Στέφανο.

Και χτυπούν τα καμπανάκια.... Και προσπαθείς με νύχια και με δόντια να διατηρήσεις και τις υπόλοιπες ταυτότητές σου. Να θυμηθείς πώς ήσουν πριν. Μέχρι και άρθρα υπάρχουν για το πώς να βρεις ξανά τον εαυτό σου. Αν βέβαια νοιώθεις ότι τον έχεις χάσει. Γιατί υπάρχουν και αυτές οι μαμάδες που έχουν και 1, και 2, και 3 παιδιά, και τα αναθρέφουν μόνες και είναι ευτυχισμένες. Πόσο τις θαυμάζω. Κατέληξα όμως ότι εγώ δεν είμαι μία από αυτές. Και ήταν μία επώδυνη συνειδητοποίηση. Ειδικά με όλες τις ταμπέλες που ακολουθούν την "καλή" μαμά. Αυτή που γίνεται θυσία. Που βάζει τα δικά της θέλω τελευταία. Που δεν έχει δικά της θέλω. Αρκεί να είναι καλά τα παιδιά και η οικογένεια. Ε, λοιπόν εγώ έχω θέλω και θυσία δεν θέλω να γίνω. Θέλω να δίνω και να παίρνω αγάπη, να είμαι χαρούμενη ώστε οι ώρες που περνάω με τον Στέφανο να είναι κεφάτες και δημιουργικές. Θέλω να καλύψω και τις υπόλοιπες ανάγκες μου που είχα πριν το Στέφανο και κάπου τις έχω βάλει για ύπνο. Ξυπνούν όμως και μου χτυπούν τον ώμο. Και να σας πω κάτι, δεν βρίσκω κάτι μεμπτό σε αυτό. Αχ αυτή η εικόνα της μαμάς με τα ανάκατα μαλλιά, τα φαρδιά ρούχα, να προσπαθεί να μαγειρέψει και να έχει ένα πιτσιρίκι να της τραβά το πατζάκι κλαίγοντας. Πόσες φορές την έχω ζήσει και πόσο δεν μου αρέσει. Δεν είμαι εγώ. Ή μάλλον είμαι αλλά όχι μόνο αυτό και όχι κάθε ημέρα. Δεν θέλω βρε παιδί μου. Θυμάμαι μια φίλη που εκεί στον 6ο περίπου μήνα του δεύτερού της παιδιού συνειδητοποίησε ότι μάλλον περνά μία μικρή κατάθλιψη. Δεν εργαζόταν και ήταν και αυτή μόνη στην Ελβετία. Το καμπανάκι χτύπησε, μου εξηγούσε, όταν συνειδητοποίησε ότι αντί για μαμά και σύζυγος ήταν η οικιακή βοηθός της οικογενείας. Έχανε όλη τη χαρά γιατί είχε συνέχεια μία λίστα από υποχρεώσεις που ποτέ δεν τελείωνε και που δεν της προσέφερε καμία χαρά.

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Να βρω μία part-time δουλειά. Έτσι νομίζω. Για να ξεφύγω λιγάκι από αυτό τον αέναο κύκλο, να γίνω λίγο "άνθρωπος" (να ντύνομαι και να στολίζομαι πριν βγω από το σπίτι), να θυμηθώ όλη αυτή τη γνώση και δημιουργικότητα που έχω βάλει στο συρτάρι, να συναναστραφώ άλλους ανθρώπους, να φάω μεσημεριανό κάτι διαφορετικό από τοστ και σαλάτα.

Στείλτε θετική ενέργεια!
ανδριάνα


ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το Astir Beach όπου περάσαμε τη μισή ημέρα διακοπών μας, ο συνοδοιπόρος και εγώ. Ε, φταίμε και εμείς ε; Όταν άλλοι αφήνουν τα μικρά τους μηνών, για ημέρες στις γιαγιάδες, εμείς δεν τον αφήσουμε ούτε αυτό το καλοκαίρι, ούτε για ένα 2ήμερο. Πού να ξεκουραστείς λοιπόν; Κυνηγώντας τον Στέφανο από τις 07.00 μέχρι τις 21.00;




Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

How was your week?

  • Είχαμε επίσημα την πρώτη πτώση πυραύλου αέρος - εδάφους. Το μικρό φυστίκι δηλαδή πέταξε το πρώτο του παιχνίδι από το μπαλκόνι στο δρόμο.
  • Επισκεφθήκαμε και τον μικρό παιδότοπο που διαθέτει το κτίριό μας στην πίσω του αυλή. Και η θέα ήταν εντυπωσιακή!
  • Επάνοδος στην Ελβετία και αρχίσαμε τις συναντήσεις με τους εδώ φίλους.
  • Έτσι, το βράδυ της Παρασκευής το περάσαμε στο μπαλκόνι μας με την Βάια και τον Κρίστιαν και αισίως πήγε 01.00. Και τι δεν συζητήσαμε... από τις διακοπές και τον Στέφανο, μέχρι την βάφτιση, τους γάμους ομοφυλοφίλων και ωραίες, κοντινές εκδρομές από την Ελβετία.
  • Το Σάββατο αφού ξυπνήσαμε -κλασικά- κατά τις 07.00, φάγαμε, παίξαμε, ο μικρός μας έκανε το χατήρι και κοιμήθηκε 2 ολόκληρες ώρες το μεσημέρι. Μαζί του και εμείς.
  • Και το απογευματάκι πήγαμε στο κοντινό και σούπερ καλοκαιρινό Erlach που ήταν γεμάτο από κόσμο, paddles, θαλάσσια ποδήλατα, κουβαδάκια, φουσκωτά και μπύρες.
  • Ο μικρός επικεντρώθηκε στην άμμο, μαζί του και εμείς, και έτσι δεν κολυμπήσαμε. Φάγαμε όμως το κλασικό μας burger και επιστρέψαμε.
  • Το βράδυ, σειρά είχαν οι φίλοι Πολωνοί για βραδινή επίσκεψη. Έτσι ανταλλάξαμε ιστορίες από τις διακοπές, χαζέψαμε φωτογραφίες, ήπιαμε δροσιστικό κρασί και περάσαμε για ακόμη μία φορά όμορφα.
  • Λίγο πιο δροσερή και συννεφιασμένη η Κυριακή και ο μικρός ακολούθησε την ωραία συνήθεια του μεσημεριανού του ύπνου ενώ εμείς μαγειρέψαμε κοκκινιστό και συμμαζέψαμε λίγο τα ασυμμάζευτα.
  • Το μεσημεράκι κάναμε βόλτα στο κέντρο με τους γειτόνους και ανέβηκε -επιτέλους- και ο μικρός στο πατίνι του που πολύ του είχε λείψει και πολύ το θρηνούσε κάθε φορά που το έβλεπε. Και πηγαίνει τόσο γρήγορα! Πιστεύω σε λίγο θα κάνει όρθιος.
  • Καθήσαμε (που λέει ο λόγος) και ήπιαμε και ένα κρασί στο King με τον συνοδοιπόρο να κυνηγά τον Στέφανο και αυτόν να τρέχει με όλες του τις δυνάμεις.
  • "Εεεεεε ιιιιιι" και το κεφάλι πίσω και γέλια! Και στροφές γύρω από τον εαυτό του. Και αγκαλιά το σκυλάκι του που το ονομάσαμε Μάγια (όπως έλεγαν και το σκυλάκι που επισκεπόμασταν κάθε πρωί στο περίπτερο της Σίφνου). Τα νέα κόλπα του μικρού. Λέτε τώρα να αρχίσει η ηλικία που αλληλεπιδρούν με τα κουκλάκια τους; Γιατί μέχρι τώρα μάλλον απαρατήρητα του περνούσαν.
  • Από το βράδυ της Κυριακής φαινόταν ότι κάτι δεν πάει καλά καθώς ο μικρός ξύπνησε 2 φορές. Το πρωί είχε δέκατα και αρκετή γκρίνια. Αφού ο πυρετός ήταν ήπιος, είπα να τον πάω στον παιδικό σταθμό. Ε, δεν πρόλαβα να στρίψω στη γωνία και με κάλεσαν ότι του έβαλαν θερμόμετρο και ήταν 38.2. Πίσω λοιπόν για παραλαβή, σπίτι όλη μέρα, με πολλές προσπάθειες ύπνου, πολλές αγκαλιές, αρκετό κλάμα αλλά ευτυχώς εμφανή πρόοδο από το απόγευμα.
  • Ο συνοδοιπόρος δηλαδή ήρθε και τον βρήκε χαμογελαστό και ξεκούραστο.
  • Στα θετικά νέα της εβδομάδας, κλείσαμε τα εισιτήρια των Χριστουγέννων. Κιόλας! Αποκτήσαμε τα καλά χούγια των Ελβετών και αφού είδαμε τα εισιτήρια σε εξαιρετική τιμή για τη συγκεκριμένη περίοδο, είπαμε να επωφεληθούμε.
  • Τώρα μένουν τα εισιτήρια της Βιέννης και κλείσαμε για την εορταστική περίοδο.
  • Γιούπι!
  • Ο ύπνος της Δευτέρας ήταν διακεκομμένος με τον μικρό να ταλαιπωρείται από τα δόντια. Το πρωϊνο όμως τον βρήκε περδίκι!
  • Μαζί μας βρήκε και η βροχή και οι 14 βαθμοί C. Το λες και φθινόπωρο αλλά ευελπιστώ ότι δεν ήρθε για να μείνει.
  • Αφού λοιπόν πήγαμε τον συνοδοιπόρο στη δουλειά, επισκεφθήκαμε το εμπορικό για γρήγορες δουλειές, επιστρέψαμε σπίτι, κοιμήθημε μία ωρίτσα (yes!), έφαγε, παίξαμε ωραιότατα και τον πήγα στον παιδικό.
  • Προσαρμογή ξανά μετά από 1 μήνα απουσίας και με νέο, απογευματινό πρόγραμμα. Κλάμματα λοιπόν... Ουφ. Και σε λίγες ημέρες έχουμε νέα αλλαγή.
  • Τις τελευταίες ημέρες, όταν τον ταΐζω, τεντώνει τα χέρια του σαν να θέλει να με πιάσει, πλησιάζω περισσότερο, μου πιάνει τα μάγουλα και με τραβάει προς το μέρος του σαν να θέλει να του φιλήσω το κούτελο. Και του το φιλάω - εννοείται. Ευκαιρίες ψάχνω.
  • Και εκεί που είπα να ξαπλώσω για μισή ωρίτσα, σηκωνόμουν κάθε λίγο και λιγάκι γιατί νόμιζα ότι άκουγα το φυστίκι που ξύπνησε από το διπλανό δωμάτιο. Το φυστίκι που ήταν στον παιδικό σταθμό.
  • Μα τι ευχάριστα νέα! Εντοπίστηκε νωρίς - νωρίς το επόμενο "φυστίκι" της παρέας. Και βλέποντας τον υπέρηχο με έπιασε μια νοσταλγία. Τι όμορφη περίοδος που ήταν αυτή της εγκυμοσύνης. Με τις δυσκολίες της, τις αυπνίες της, τις ταχυπαλμίες της, τις συχνοουρίες της, τα πρηξίματά της αλλά και αυτό το μαγικό ταξίδι αγάπης και δημιουργίας.
  • Αχ αυτή η ξενιτιά.
  • Να ξυπνάς και οι σαγιονάρες σου να βρίσκονται ακριβώς στο ίδιο σημείο που τις άφησες το βράδυ. Αξία ανεκτίμητη!
  • Έτσι, το πρωί της Τετάρτης τον ξύπνησα τον μικρό κατά τις 08.00. Που σήμαινε βέβαια ότι δεν κοιμήθηκε καθόλου μέχρι το μερημέρι (ενώ νύσταζε) και τον πήρε ο ύπνος στο αυτοκίνητο, 5 λεπτά πριν φτάσουμε στον παιδικό σταθμό.
  • Και μία από τις δασκάλες του ανέλαβε να μου κάνει μία σύντομη επισκόπηση της θητείας του Στέφανου στο βρεφονηπιακό τμήμα. Και ένοιωσα όμορφα. Γιατί και εκείνη είχε παρατηρήσει ότι και εγώ (προσπαθώ να μην είμαι κουκουβάγια) και μου εξήγησε ότι ο Στέφανος είναι πολύ κοινωνικός, ομιλητικός, τρυφερός με τα μικρότερα παιδιά, δραστήριος, ανεξάρτητος, για αυτό και αλλάζει τμήμα λίγο νωρίτερα από τους 18 μήνες που είθισται. Βεβαίως είναι και ανυπόμονος και γκρινιάρης, κυρίως όταν νυστάζει και δε λέει να αποχωριστεί τους φίλους και τα παιχνίδια για να κοιμηθεί λιγάκι.
  • Και μου εξήγησε και σε γενικές γραμμές τι εστί το νέο τμήμα, αυτό των νηπίων, και αισθάνθηκα χαρά και ανακούφιση. Πόσο θα ήθελα να είμαι παιδί και να πηγαίνω σε τέτοιο σχολείο! Έχουμε αναλυτική ενημέρωση την ερχόμενη εβδομάδα οπότε θα επανέλθω με περισσότερα.
  • Το μεσημέρι που ο ήλιος μας έκανε την χάρη, ήπιαμε ωραίο καφέ με τα κορίτσια στο κέντρο της πόλης, επέστρεψα για δουλειές στο σπίτι και το απόγευμα παρέλαβα τα αγόρια της οικογενείας.
  • Και εκεί που καθόμασταν είπαμε να δοκιμάσουμε να συνδέσουμε το φωτιστικό του σαλονιού. Και με την πρώτη επαφή, κάνει ένα "πραφ" και χάνουμε το ρεύμα από το σαλόνι. Πω πω!
  • Ακόμα και τα πιο απλά γίνονται βουνό όταν είσαι σε ξένη χώρα. Να προσπαθεί ο κακομοίρης ο συνοδοιπόρος να βγάλει άκρη με τις ασφάλειες (που είναι παλαιού τύπου), να παίρνει τηλέφωνα φίλους ηλεκτρολόγους, να ξεφυσά.... Τελικά, με φόβο και πάθος (γιατί κανονικά πρέπει να καλέσεις επαγγελματία ηλεκτρολόγο για να σου βάλει και βγάλει τα φώτα) καλέσαμε τον διαχειριστή ο οποίος και ήρθε και σε 5 λεπτά διόρθωσε τη βλάβη. Ένα βραχυκύκλωμα ήταν.
  • Πέφτει η βροχή, πεφτεί η βροχή.....
  • Όλο νέα κόλπα είναι ο μικρός! Τώρα, όταν τον έχω αγκαλιά, μου σπρώχνει το κεφάλι προς τα πίσω και χώνεται στον λαιμό μου και γελάει.
  • Έφυγαν και οι κούτες από την Ελλάδα με το νέο μας καρεκλάκι αυτοκινήτου, μερικά από τα δώρα που δεν χώρεσαν στις βαλίτσες και βεβαίως το κλασικό μας, Μανιάτικο μέλι και λάδι.
  • Και η Πέμπτη ήταν από τις όμορφές μας ημέρες τα 2 μας. Γιατί να είσαι όλη μέρα μαζί δεν το λες και εύκολη υπόθεση. Και έτσι παίξαμε, γελάσαμε, ξεκουραστήκαμε (σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας), φάγαμε, τα κάναμε όλα μπάχαλο, πήγαμε σούπερ-μάρκετ, παίξαμε με το καρότσι, διαβάσαμε, ξαναφάγαμε, ξανα-ξεκουραστήκαμε (too good to be true) και έφτασε η ώρα να παραλάβουμε τον συνοδοιπόρο.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Σίφνος


Οι περισσότεροι Έλληνες θαρρώ έχουν και από έναν αγαπημένο προορισμό. Για τους τυχερούς, είναι ο τόπος καταγωγής των γονιών τους. Τι ωραία να κατάγεσαι για παράδειγμα από την Νάξο, την Κρήτη, το Πήλειο, την Καρδαμύλη, να μεγαλώνεις εκεί τα καλοκαίρια με τους παππούδες και τις γιαγιάδες και να επιστρέφεις με την πρώτη ευκαιρία στο οικογενειακό σπίτι! Από την άλλη, αυτή η τύχη ίσως αποδειχτεί και περιοριστική. Ουκ ω λίγοι οι φίλοι που πέραν του τόπου καταγωγής τους, λίγα μέρη έχουν επισκεφθεί. Γιατί πού να ψάχνεις, να ξοδεύεις, να ρισκάρεις με νέα μέρη όταν το πάλαι - ποτέ εξοχικό, με τα γνώριμα μέρη και τα χαμηλά έξοδα σε περιμένει πάντα με ανοιχτές αγκάλες; Εμείς, από την άλλη, που είτε δεν έχουμε κάποιον ιδιαίτερο τόπο καταγωγής (με γονείς Αθηναίους καθώς μεγάλωσαν εντός των τειχών) ή ο τόπος καταγωγής δεν είναι και τόσο "εξωτικός" και ελκυστικός ή ο τόπος υπάρχει αλλά δεν υπάρχει κάποιο σπίτι για να μας φιλοξενήσει, καλούμαστε να τον βρούμε. Να τον επιλέξουμε. Δεκάδες λοιπόν νησιά και εκατοντάδες χωριά απλώνονται μπροστά μας για να τα ανακαλύψουμε και να τα αγαπήσουμε. Και αρκετές φορές, ένα από όλα κάπως μας αγγίζει διαφορετικά. Είναι ο τόπος φίλων; Είναι ο τόπος που γνωρίσαμε τον έναν; Είναι η συγκεκριμένη αμμουδιά ή η ησυχία του τοπίου; Κάτι μας ελκύει και μας καλεί να επισκεφθούμε το συγκεκριμένο τόπο ξανά και ξανά. Τόσο που στο τέλος γίνεται δικός μας.

Μονή Χρυσοπηγής

Γλυφό
Για εμάς λοιπόν, αυτός ο τόπος είναι η Σίφνος. Την πρώτη μας οικογενειακή επίσκεψη την θυμάμαι αμυδρά καθώς ήμουν πολύ μικρή. Μέναμε οικογενειακώς στις Καμάρες (στο λιμάνι) και περνούσαμε όλες μας τις ημέρες στη θάλασσα. Είχαμε βρει και κάτι αραγμένες βάρκες και ανεβοκατεβαίναμε με τον αδελφό μου επί ώρες ώστε να κάνουμε βουτιές. Το αποτέλεσμα; Ωτίτιδα! Απαρηγόρητη εγώ έπρεπε να βλέπω από μακριά τις βουτιές των υπολοίπων μέχρι το τέλος των διακοπών. Μεγαλώνοντας, η Σίφνος μετατράπηκε στον αγαπημένο προορισμό της αδελφής μου. Κολλητός, αγαπημένος φίλος της (και πλέον και κουμπάρος) ήταν Σιφνιός και έτσι το σπίτι του άνοιγε κάθε καλοκαίρι για την παλιοπαρέα. Και κοιμόντουσαν όπου έβρισκαν μες στο σπίτι του Αρτεμώνα και ενίοτε κυνηγούσαν και το pet, τον Αλέξανδρο, το ποντικάκι. Πόσες ιστορίες άκουγα για την Σίφνο. Για το στενό, για τις παραλίες, για το Αλώνι..... Την αγάπησα χωρίς να την έχω πολυ-ζήσει. Βάλθηκα λοιπόν και εγώ να την ζήσω. Έτσι, στην ενήλική μου ζωή ήταν ο επιλεγμένος τόπος διακοπών μου ουκ ω λίγες φορές.

Το αγαπημένο Σμαράγδι στον Αρτεμώνα
Τα μοναδικά σπίτια του Αρτεμώνα με τις εσωτερικές αυλές

Κίτρινο Ποδήλατο -Αρτεμώνας
Έτσι έγινε και το καλοκαίρι του 2002. Η αδελφή μου με τον σύζυγό της είχαν κανονίσει να επισκεφθούν το νησί στα τέλη Αυγούστου (όπως κάνουν άλλωστε κάθε καλοκαίρι εδώ και πάνω από μία δεκαετία). Έτσι, και το νησί είναι πιο ήρεμο, και ο φίλος - Σιφνιός πιο χαλαρός. Εγώ μόλις είχα γυρίσει από διακοπές στην Πάρο και η αδελφή μου με παρότρυνε να πάω μαζί τους. Ένα κρεβάτι θα μου προσέθεταν στο δωμάτιο και τελείωσε η υπόθεση. Εγώ έκανα τη δύσκολη αλλά τελικά πείστηκα. Και πήγαμε, και ο καιρός δεν ήταν καλός, και έβρεχε, και είχε λίγο ψύχρα αλλά ποιος πτοείται όταν είσαι με φίλους σε έναν τόσο όμορφο τόπο; Και καθώς πλησίαζε το τέλος της σεζόν, οι τουρίστες ήταν πλέον λίγοι και οι γνωστοί θαμώνες πολλοί. Έτσι, όλοι πάνω - κάτω κάπως γνωρίζονταν. Έτσι και εκείνο το βράδυ στο Volto όπου οι χαρετούρες με τη διπλανή αντροπαρέα μού είχαν περάσει απαρατήρητες μέχρι σχεδόν το κλείσιμο εκεί κατά τις 3.00. Έξω έβρεχε και το στενό είχε μετατραπεί σε ποτάμι. Οι λιγοστοί λοιπόν που είχαμε παραμείνει στο bar, αναμέναμε να κοπάσει λιγάκι η βροχή ώστε να αναχωρήσουμε. Και εκει, γνώρισα τον συνοδοιπόρο. Επισκεπτόταν και αυτός φίλο του Σιφνιό.

Βαθύ

Πλατύς Γιαλός φωτογραφημένος από την Παναγιά του Βουνού


Απολλωνία και το περίφημο στενό

Να μην πολυλογώ, η Σίφνος στιγματίστηκε έκτοτε. Και όταν έγινε η πρόταση γάμου, τότε μονομιάς και οι 2 είπαμε "Σίφνος". Υπήρχε ιδανικότερο μέρος; Και ήταν στην αρχή της κρίσης και είχαμε ενδοιασμούς αλλά την πήραμε την απόφαση και αυτή η ειδυλλιακή εκκλησία της Χρυσοπηγής έγινε η δική μας εκκλησία. Και περάσαμε ένα αξέχαστο σαββατοκύριακο με όλους τους αγαπημένους μας ανθρώπους σε αυτό τον αγαπημένο μας τόπο. Έκτοτε, από το 2010 δηλαδή, είχαμε καταφέρει να επισκεφθούμε τη Σίφνο μόνο μία φορά για μόλις 3-4 ημέρες (να είναι καλά η τότε διευθύντριά μου που μου ακύρωσε την άδεια και μου έδωσε 2 ημέρες όλες και όλες, γύρω από τον 15Αύγουστο, τις οποίες μου ανακοίνωσε και μία εβδομάδα πριν). Anyway... πήγαμε στα γρήγορα, πάντα στο αγαπημένο Σμαράγδι, και περάσαμε όμορφα. Με την Ελβετία και με τον Στέφανο, δεν μπήκε στα σχέδια των 2 περασμένων καλοκαιριών αλλά φέτος είμασταν αποφασισμένοι. Και τα καταφέραμε. Και η Σίφνος ήταν ακόμα πιο όμορφη απ' ότι την είχαμε αφήσει. Το ίδιο ήρεμη, και φυσική, και απλή, και λιτή. Αλλά ακόμα πιο περιποιημένη, και καθαρή, και ανθισμένη. Σκεφτείτε ότι στο νησί δεν υπάρχουν μεγάλα ξενοδοχεία, clubs, beach bars κτλ. Όλα ακολουθούν τους ρυθμούς της φύσης και του μέτρου. Και είναι τα χωριά τόσο όμορφα. Και είναι αυτό το λευκό τόσο γαλήνιο. Και οι παραλίες είναι μικρές, αμμουδερές, με αρμυρίκια για σκιά, και την κλασική ταβέρνα για νοστιμότατο, τοπικό φαγητό. Και είναι ο κόσμος λιγάκι διαφορετικός. Πολλοί Γαλλόφωνοι, πολλοί περιπατητές, αρκετοί Έλληνες, όλοι με σεβασμό στον χαρακτήρα και τις παραδόσεις αυτού του τόπου. 

Να πάτε στη Σίφνο και πιστεύω ότι θα με θυμηθείτε.
ανδριάνα


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

How was your week?


  • Ναι, ναι... το ξέρω. Έλειψα. Πώς έγινε δεν ξέρω γιατί προσπαθώ να είμαι συνεπής. Λίγο όμως η βάφτιση, λίγο τα τρεξίματα, λίγο η Σίφνος, λίγο η ίωση... φτάσαμε στο σήμερα.
  • Θα σας τα πω όλα. Βάλτε καφέ.
  • Ξημέρωσε το Σάββατο παραμονή της βάφτισης και ήταν όπως το περιμέναμε... και λίγο περισσότερο. Πολλές δουλειές δηλαδή, πολλή ζέστη, πολλά μέτωπα για να πάρει χρώμα και ύφος ο κήπος.
  • Κρέμασε τις τέντες (ακούγεται πολύ πιο εύκολο απ'ότι είναι), βάλε τα σημαιάκια και τις κορδέλες, φτιάξε τα lunch boxes... Ευτυχώς είχαμε βοήθεια και αργά το μεσημέρι τελειώσαμε.
  • Στρώσαμε και ωραιότατο τραπέζι και φάγαμε σπιτικό κόκκορα με χυλοπίτες.
  • Ξημέρωσε και η Κυριακή της βάφτισης (16.07.17) και από το πρωί είχαν πάρει φωτιά τα πιστολάκια... χιχι. Η φίλη κομμώτρια έβαλε για ακόμη μια φορά όλη της τη τέχνη, ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και 11 παρά είμασταν στην Κηφισιά.
  • Εδώ ο νονός, εκεί ο νονός, πού είναι ο νονός....
  • Κλασικά, ήταν μάλλον ο τελευταίος που έφτασε. Χαλάλι του. Γιατί ήταν και ο πιο κομψός -κλασικά.
  • Στο μεταξύ εμείς είχαμε βγάλει ωραιότατες φωτογραφίες με τον εξαιρετικό Χάρη, ο Στεφανάκος είχε πάρει έναν ωραιότατο ύπνο κάτω από τα πεύκα, και οι αγκαλιές έπεφταν σύννεφο.
  • Με 5-10 λεπτά καθυστέρηση ξεκίνησε το μυστήριο και ο μικρός παρατηρούσε όλο ενδιαφέρον τον κόσμο, τον παπά, το τελετουργικό.
  • Έκλαψε στη διαδικασία της κολυμπήθρας αλλά επανήλθε πολύ γρήγορα.
  • Και ο παπάς ήταν πολύ τρυφερός και γλυκός μαζί του.
  • Χωρίς πολλές καθυστερήσεις μεταφερθήκαμε στον κήπο όπου οι φίλοι και συγγενείς ήδη έπιναν το πρώτο τους ποτό.
  • Και η ατμόσφαιρα ήταν όμορφη. Οικία. Απλή. Ανεπιτήδευτη. Γιατί είμασταν με τους δικούς μας ανθρώπους.
  • Και φάγαμε (εξαιρετικά θα πω), και ήπιαμε, και γελάσαμε, και παίξαμε (μα πόσο έπαιξαν αυτά τα πιτσιρίκια!), και συγκινηθήκαμε, και φωτογραφηθήκαμε, και αγχωθήκαμε, και αγκαλιαστήκαμε, και είπαμε στα πεταχτά τα νέα μας, και σβήσαμε και τουρτίτσα στην εορτάζουσα Μαριλένα και έφτασε απόγευμα για να αποχωριστούμε.
  • Και ο μικρός μας Στέφανος ήταν τόσο χαρούμενος... μα είχε τόσους φίλους μαζεμένους όλων των ηλικιών. Και πόζαρε στον φακό σαν επαγγελματίας. Εντυπωσιάστηκε ο Χάρης (ο φωτογράφος).
  • Και οι φίλοι Πολωνοί εξ Ελβετίας εντυπωσιάστηκαν με την τελετή αλλά και με την χαλαρή ατμόσφαιρα μετά, την φιλικότητα των Ελλήνων και την απλότητα.
  • Δευτέρα κάναμε την πρώτη γύρα για αλλαγές δώρων ενόψει και των διακοπών, είδαμε τους γονείς και τα αδέλφια και Τρίτη αναχωρήσαμε.
  • ΔΙΑΚΟΠΕΣ!
  • Και όχι απλά διακοπές. ΣΙΦΝΟΥΛΑ.
  • Είχαμε χρόνια να πάμε και μας είχε λείψει τόσο.
  • Ξυπνήσαμε λοιπόν χαράματα για να πάρουμε το πλοίο εκεί κατά τις 07.00 και κουτσά - στραβά καταφέραμε και το βγάλαμε το ταξίδι, με τον Στέφανο να κοιμάται στο καρότσι (μετά από χιλιόμετρα πορείας) και μετά να τρέχει στους διαδρόμους.
  • Και τις πρώτες 2 ημέρες μάς έπιασε μία μικρή απελπισία. Γιατί ο μικρός δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ (είμασταν βλέπετε στο ίδιο δωμάτιο, πράγμα πρωτόγνωρο για τη δική μας οικογένεια) οπότε και η ημέρα που ακολούθησε ήταν μες στην κούραση και τη γκρίνια. 
  • Πω πω... Αν είναι έτσι οι "διακοπές" καλύτερα σπίτι.
  • Ψέμματα δεν θα πω. Αυτό σκέφτηκα.
  • Ευτυχώς όμως, βρήκαμε τους ρυθμούς μας και τα κόλπα μας και έτσι φτιάξαμε μία νέα, Σιφνέικη ρουτίνα: ξύπνημα κατά τις 07.00, παιχνίδια και γάλα μέχρι τις 08.00, (θεϊκό) πρωϊνό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου (αγαπημένο Σμαράγδι), παιχνίδια του Στέφανου με όλο το προσωπικό αλλά και ενοίκους, επίσκεψη στο περίπτερο για να χαιρετήσουμε την Μάγια (σκυλίτσα), ανέβα - κατέβα στον πεζόδρομο του Αρτεμώνα, περπάτημα μέχρι την εκκλησία για να ανοιγοκλείσουμε την πόρτα και τσουπ - καρότσι! Βόλτα με το καρότσι στα πανέμορφα στενά του Αρτεμώνα (θα σας γράψω για αυτά), στο πρώτο 10 λεπτο συνήθως κοιμόταν ο μικρός οπότε επιστρέφαμε και εμείς και είτε ξαπλώναμε είτε καθόμασταν για καφέ με τα παιδιά στο Σμαράγδι. Ξύπνημα, φρούτο, ετοιμασία τσάντας, αυτοκίνητο και βουρ για παραλία. Εξοπλισμός δύτη για τον Στεφανάκο (που είναι άσπρος - άσπρος), παιχνίδια στην άμμο, τρεξίματα στην ακροθαλασσιά, γέλια με όποιο παιδάκι αντικρύζαμε, λίγο σκιά, λίγο ήλιο, έφτανε 15.00 και είτε τρώγαμε όλοι μαζί είτε κοιμόταν στο αυτοκίνητο ο μικρός κατά τη διαδρομή και τρώγαμε εμείς με ησυχία και εκείνος μετά. Απογευματινή επιστροφή στο ξενοδοχείο, μπάνια, αρώματα και ξανά βόλτες στον Αρτεμώνα ή στην Απολλωνία, παιχνίδια, σκαρφαλώματα μέχρι τις 20.00 περίπου που ξεκινούσε η αντίστροφη μέτρηση. Ύπνο ο μικρός, ωραία cocktails εμείς.
  • Και κάθε ημέρα πηγαίναμε και σε μια άλλη παραλία. Και σε όλες καθήσαμε κάτω από τα αρμυρίκια. Και σε όλες είχε τοποθετήσει ο δήμος ντουζ και χώρο για να αλλάζεις. Και ξαπλώστρες είχαν ελάχιστες και σε περιορισμένο χώρο. Και η κάθε παραλία είχε και τη δική της "αυθεντική" ταβέρνα. Τι άλλο να ζητήσεις;
  • Ξεκουραστήκαμε; Σωματικά όχι, ψυχικά ναι.
  • Και μόνο που αντικρύζεις αυτή την ομορφιά κάθε ημέρα αρκεί. Αυτό το λευκό σε γαληνεύει. Πραγματικά.
  • Και είναι τόσο όμορφη στην απλότητα και φυσικότητά της η Σίφνος. Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Μικρή, ταπεινή αλλά όμορφη.
  • Με αυτά και με εκείνα επιστρέψαμε με ένα δύσκολο 3ωρο στο πλοίο και εντάσεις αλλά οκ.
  • Και η εν Αθήναις εβδομάδα μας ήταν κάπως υποτονική. Οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς ήταν σε διακοπές οπότε τις περισσότερες ημέρες τις περάσαμε οι 3 μας.
  • Συνεχίσαμε με κάποιες αλλαγές δώρων, παραθαλάσσια φαγητά, επισκέψεις σε φιλους, δουλειές στο σπίτι....
  • Και την Πέμπτη είχαμε την φαεινή ιδέα να πάμε να κάνουμε γενικές εξετάσεις αίματος. Τι το θέλαμε; Καλές μωρέ βγήκαν αλλά σε επιμέρους σημεία είχαμε θεματάκια.... Έδιναν μία εικόνα ότι ήμουν άρρωστη, ενώ δεν ήμουν (νόμιζα).
  • Και το βράδυ της Πέμπτης που είχαμε οικογενειακό reunion πάνω από ένα παστίτσιο, εγώ δεν μπόρεσα να φάω μπουκιά! Τέτοιο πονοκέφαλο είχα να ζήσω από εκείνον τον 1 της εγκυμοσύνης.
  • Την Παρασκευή όμως είμασταν αποφασισμένοι να ζήσουμε οι 2 μας μισή ημέρα διακοπών (τρομάρα μας!). Και τη ζήσαμε!
  • Πήγαμε για το ωραίο μας μπάνιο, χαλαρώσαμε, περπατήσαμε, απολαύσαμε την ησυχία, τη θέα, την ανεμελιά, φάγαμε και επιστρέψαμε μεσημεράκι να παραλάβουμε το φυστίκι που ξεσάλωνε (για ακόμη μία φορά) με τις 2 του ξαδέλφες.
  • Και όπως είμασταν με τα μαγιώ, πεταχτήκαμε το απόγευμα στο σπίτι των φίλων που έχουν πισίνα. Και να'σου πάλι ο πονοκέφαλος. Με τα πολλά έβαλα θερμόμετρο και έδειξε 37.7.
  • Να μην σας κουράζω.... Το πόρισμα ήταν ίωση και τα συμπτώματα ήταν πυρετός (έφτασε μέχρι 38.9), τρομερός πόνος σε όλο το κεφάλι (μέχρι και πίσω από τα μάτια), πόνο στα κόκκαλα και την μέση ιδιαίτερα.
  • Μα ίωση; Το μοναδικό μας Αθηναϊκό σκ που είχαμε κάνει τόσα σχέδια;;;
  • Πόση στεναχώρια.
  • Πήρα τα χάπια μου, προσπάθησα να ξεκουραστώ, βγήκα και λιγάκι για να ξεχαστώ, ήρθαν και φίλοι για επισκέψεις (που δεν έχουν παιδιά και που δεν φοβήθηκαν! γενναίοι!), κάναμε και ένα άτυπο οικογενειακό - αποχαιρετιστήριο γεύμα την Κυριακή (με εμένα σε αποστάσεις από τα μικρά) και έφτασε η Δευτέρα.
  • Μέχρι και κουβέρτα έβγαλα, αυτό σας λέω μόνο.
  • Δεν είχαμε πακετάρει τίποτα, δεν είχαμε συμμαζέψει τίποτα, δεν είχαμε σκεφτεί τίποτα. Τουλάχιστον κάπως είχαμε ξεκαθαρίσει τα δώρα του μικρού η πλειοψηφία των οποίων έμεινε βεβαίως πίσω αναμένοντας τον τρόπο που θα ταξιδέψει για Ελβετία.
  • Έτσι, μας πήρε όλο το πρωϊνό της Δευτέρας να βάλουμε μία τάξη και να αναχωρήσουμε το μεσημέρι για το αεροδρόμιο.
  • Ευτυχώς είχαμε και την μητέρα του συνοδοιπόρου από το Σάββατο σπίτι και είχαμε ένα χέρι βοηθείας.
  • Επιστροφή στας Ελβετίας λοιπόν.
  • Και η πτήση πήγε καλά, με τον μικρό να κοιμάται 2 σχεδόν ώρες στον ώμο του μπαμπά του. Και μας λυπήθηκε ο Θεός και βγήκαν από τις πρώτες οι βαλίτσες μας, και με ένα κατοστάρι τρελό και μοίρασμα των tasks, καταφέραμε και προλάβαμε το τρένο 2 λεπτά πριν φύγει.
  • Πήγε 22.00 αλλά φτάσαμε σώοι και αβλαβείς στο νέο μας ελβετικό σπιτάκι.
  • Και την Τρίτη ήταν η εθνική εορτή της Ελβετίας που εμείς εκμεταλλευτήκαμε για να γεμίσουμε ψυγεία και καταψύκτες. Επίσκεψη δηλαδή στη Γαλλία για σούπερ-μάρκετ.
  • Και τα βεγγαλικά τα είδαμε από το μπαλκόνι μας.
  • Και δεκάδες καραβάκια μαζεύονταν καθώς πλησίαζε η ώρα προς το λιμάνι. Πόσο τυχεροί!
  • Τετάρτη και τα κεφάλια μέσα. Ο συνοδοιπόρος πίσω στη δουλειά, ο μικρός στο καινούργιο του, απογευματινό πρόγραμμα στον παιδικό σταθμό και εγώ στο να φέρω σε τάξη τα 20 μέτωπα.
  • Και όλα πήγαν καλά. Ο μικρός έτρεξε για να παίξει και ούτε που κοίταξε πίσω, εγώ έκανα αρκετές δουλειές και ο συνοδοιπόρος πήρε εγκωμιαστικά σχόλια για τη δουλειά του.
  • Μέσα στις διακοπές λάβαμε και email από τον παιδικό σταθμό ότι τέλη Αυγούστου αλλάζει τμήμα ο μικρός μας καθώς είναι πλέον toddler! Ο Στέφανος. Το φυστίκι. Toddler. Τα σχόλια δικά σας.
  • Το ξέρετε ότι στην Ελβετία το back to school έχει ήδη ξεκινήσει; Παντού τσάντες και κασετίνες. Ήδη.
  • Και ευτυχώς ο Ελβετικός καιρός είναι καλοκαιρινός και έτσι δεν κακοπέσαμε. Και ίσως κάνουμε καμιά βουτιά το σαββατοκύριακο που έρχεται. Στη λίμνη αυτή τη φορά αλλά δεν πειράζει.
  • Από βδομάδα μαζευόμαστε και με απαρτία όλο και κάτι θα κανονίσουμε.
  • Μας έλειψαν και οι "ελβετοί" μας φίλοι.
  • Πόσο θαυμάζω τις αντοχές, την ευρηματικότητα και το κέφι των γονιών μου με τα εγγόνια τους. Κάποια πρωϊνά ήταν και με τα 3, σε διαφορετικές ηλικίες (1+, 2+, 7+), με διαφορετικά προγράμματα και ανάγκες, μέχρι και διαφορετικές γλώσσες, και περνούσαν και οι 5 υπέροχα! Τι παιχνίδια, τι γέλια, τι μουσικές, τι ζωγραφικές.
  • Τώρα ετοιμάζονται να πάρουν τις 2 για ολιγοήμερες διακοπές στο χωριό.
  • Είναι βέβαια και η Αρτεμούλα (η μεγαλύτερη της συμμορίας) η πιο καλή βοηθός! 
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes