Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Swiss Vapeur Parc


Περάσαμε τόσο όμορφα που δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. Εντάξει, οι "Ελβετοί" φίλοι του lifelikes θα επωφεληθούν περισσότερο καθώς είναι ευκολότερο να το επισκεφθούν, αλλά και οι υπόλοιποι, ετοιμάστε βαλίτσες (ο ξενώνας μας σας περιμένει, ξέρετε ποιοι) και απολαύστε.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

How was your week?

  • Πόσο όμορφο ήταν αυτό το τριήμερο! Γιατί την Δευτέρα ήταν το καθολικό Άγιο Πνεύμα οπότε είχαμε αργία.
  • Έτσι, στην ουσία, κάναμε το γύρο της Suisse Romande (της γαλλόφωνης δηλαδή Ελβετίας) περνώντας και από τα γαλλικά χωριά της λίμνης Leman. Κάναμε ένα πλήρη κύκλο λοιπόν ακολουθώντας τη διαδρομή Neuchatel - Geneve - Yvoire - Evian (διανυκτέρευση) - Montreux - Lausanne - Neuchatel.
  • Έτσι, ξεκινήσαμε το πρωί του Σαββάτου και σε 2 ώρες περίπου είμασταν στο πανέμορφο, γαλλικό Yvoire.
  • Είναι, λένε, από τα ομορφότερα γαλλικά χωριά. Και αν ρωτήσετε τη γνώμη μου πιστεύω πως όντως είναι. Πολύ μικρό, πολύ μεσαιωνικό, πολύ περιποιημένο, πολύ λουλουδιασμένο, πολύ γραφικό, πολύ όμορφο! Θα σας φτιάξω φωτογραφικό άλμπουμ.
  • Περάσαμε λοιπόν τη μισή μας ημέρα εκεί περπατώντας στα στενά, φωτογραφίζοντας τα κουκλίστικα καταστήματα, θαυμάζοντας τις τριανταφυλλιές και τις όμορφες αυλές, διαλέγοντας ξύλινα, χειροποίητα παιχνίδια για τον Στεφανάκο, απολαμβάνοντας ψάρι της λίμνης και περνώντας ξέγνοιαστα και όμορφα.
  • Περάσαμε και από τον φημισμένο κήπο των 5 αισθήσεων ο οποίος αν και γενικά μικρός, ήταν πολύ εντυπωσιακός! Χωρισμένος σε διαφορετικά τμήματα (άλλα με επίκεντρο την όσφρηση, άλλη την αφή, άλλα με λαβυρίνθους και άλλα με κότες!) σου προσέφερε μία πολύ διαφορετική, πολύ γαλλική εκδοχή του κήπου.
  • Ο Στέφανος έτρεχε κατενθουσιασμένος στους λαβυρίνθους, κυνηγώντας τις κότες, πετώντας πέτρες στις λιμνούλες, μυρίζοντας τα λουλούδια και προσπαθώντας να μας κρυφτεί (για 2 ολόκληρα λεπτά τα κατάφερε και πήγε η ψυχή μας στην κούλουρη! άντε να τον βρεις μετά μες στον λαβύριθνο!).
  • Γεμάτοι λοιπόν και στις πέντε μας αισθήσεις, συνεχίσαμε για το Evian όπου και θα διανυκτερεύαμε. Βρήκαμε το τύπου chalet ξενοδοχείο μας στο ύψωμα με θέα τη λίμνη, τακτοποιηθήκαμε στα γρήγορα και αναχωρίσαμε για την πόλη.
  • Ναι, είναι η πόλη του γνωστού νερού, εκεί που αναβλύζουν οι πηγές, χτισμένη πάνω στη λίμνη Leman, με μεγαλόπρεπα κτίρια, πεντάστερα ξενοδοχεία και spa, και πλακόστρωτους δρόμους με μαγαζιά. Είναι όμορφο το Evian, πιο πόλη και ίσως πιο συνηθισμένο αν έχεις επισκεφθεί και άλλες γαλλικές πόλεις.
  • Κυριακή αναχώριση νωρίς, γρήγορη στάση για πρωϊνό σε ένα μικρό ζαχαροπλαστείο που είχαμε ξετρυπώσει στο κέντρο, και οδήγημα προς Ελβετία πια και το Swiss Vapeur Parc.
  • Ευτυχώς που μας το είχαν προτείνει και το βάλαμε στο πρόγραμμα. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό! Θα σας τα γράψω αναλυτικά. Περάσαμε υπέροχα.
  • Στο μεταξύ οι φίλοι είχαν καθίσει σε πιτσαρία στη Λωζάννη οπότε ξεκινήσαμε να τους βρούμε κατά την επιστροφή μας σπίτι.
  • Πίτσα λοιπόν στο Chez Mario που το σήμα κατατεθέν του είναι οι μουτζουρωμένοι τοίχοι! Οι πελάτες παίρνουν τους μαρκαδόρους και ζωγραφίζουν ελεύθερα!
  • Περιττό να σας περιγράψω τη χαρά των 3 πιτσιρικών που είχαμε μαζί μας.
  • Αφού λοιπόν λίγο τσιμπήσαμε, λίγο παίξαμε, λίγο τα είπαμε, λίγο ζωγραφίσαμε, βγήκαμε με τα πατίνια για βόλτα στον ήλιο, παγωτό και επίσκεψη στο Street Food Festival.
  • Πόσο τυχεροί είμασταν που ο καιρός μας έκανε τη χάρη -against all odds! Ήλιος ήλιος ήλιος όλες τις ημέρες!
  • Με αυτά και με εκείνα, επιστρέψαμε στην έδρα μας αργά το απόγευμα για λίγη ανασυγκρότηση πριν τον ύπνο του μικρού.
  • Και τα νέα δεν ήταν ευχάριστα καθώς ο μικρός Παναγιώτης μεταφερόταν εσπευσμένα στο νοσοκομείο της Βέρνης για εγχείριση στις αμυγδαλές.
  • Και με αυτή την έγνοια πέρασε το βράδυ της Κυριακής και όλες οι επόμενες ημέρες. Μέχρι και στον ύπνο μου τους έβλεπα. Ουφ.
  • Την Δευτέρα επισκεφθήκαμε τους φίλους στο νοσοκομείο, περάσαμε μια γρήγορη βόλτα από τους εορτασμούς της Xamax (η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα ανέβηκε στην 1η κατηγορία μετά από 6 χρόνια και γιόρταζε όλη η πόλη!) και επιστρέψαμε σπίτι για παιχνίδι και συμμάζεμα.
  • Και ο Στεφανάκος το πρώτο πράγμα που λέει με το που ανοίγει τα μάτια του είναι "βό(λ)τα"!! Χαχα.. παιδί της μαμάς του! 
  • Και βάζει-βγάζει τα παπούτσια και τις κάλτσες, και παίρνει το καπέλο του και πηγαίνει στην πόρτα. 
  • Την Τρίτη όμως επιστρέψαμε όλοι στα προγράμματά μας.
  • Και ήταν, για να το πω με επιστημονικούς όρους, μία κάπως κουλή ημέρα. Λίγο ασυνενοησίες, λίγο αναπάντεχα νέα και αιτήματα, λίγο ήξεις αφήξεις.... Σίγουρα κάτι παίζει με τους πλανήτες, δεν εξηγείται αλλιώς.
  • Κατάφερα και έκανα όμως αρκετές εξωτερικές δουλειές και έβαλα αρκετά "τικ" στη λίστα.
  • Και την Τετάρτη, αφού περάσαμε το ωραίο μας πρωϊνό, κοιμήθηκε ο μικρός και έτρεξα να προλάβω να τα κάνω όλα στη μία ώρα που συνήθως διαρκεί ο ύπνος του.
  • Έτσι, αφού μετέτρεψα την κουζίνα σε πεδίο μάχης, γέμισα το τάπερ με κινέζικο ρύζι με γαρίδες, άφησα τον Στεφανάκο στον παιδικό και ξεκίνησα για την Βέρνη και τον μικρό μας ασθενή.
  • Και όταν είδε το τάπερ και την σακούλα ο Στέφανος με ρώτησε 'το;', τι να του εξηγώ τώρα, του λέω ότι έφτιαξα φαγητό για να το δώσω σε κάποιους φίλους, και παίρνει πονηρό ύφος, γέρνει το κεφάλι του στο πλάι, χαμογελά και μου λέει "Παώτη" (Παναγιώτη). Θα το άκουσε που το λέγαμε το πρωί με τον συνοδοιπόρο. Πω πω.. τίποτα δεν του ξεφεύγει!
  • Στο Inselspital λοιπόν έκατσα 2-3 ώρες παρέα με τους φίλους, τα συζητήσαμε, χαρήκαμε τον Παναγιωτάκη που είναι πλέον μες στην ενέργεια, κάναμε αγώνες με τον ορό και μια ξύλινη στράτα στους διαδρόμους, διαβάσαμε βιβλία και το απόγευμα πήρα το δρόμο του γυρισμού υπό βροχή.
  • Ήρθαν και τα αγόρια σπίτι και είχαμε πολλά να πούμε. Τα αναπάντεχα νέα συνεχίζονται.
  • Πέμπτη με δουλειές, και πλυντήρια, και "κούπα" (σκούπα), και βιντεοκλήσεις και ωραίο ήλιο!
  • Και εκεί που χαζεύαμε ένα περιοδικό και είχε κάτι γάντια κήπου με ρωτάει ο Στέφανος τι είναι, του λέω "γάντια" και μου απαντά "ναι, κύο" (κρύο).
  • Το απογευματάκι ήπιαμε τσάι στον ωραιότατο κήπο της Αλεξάνδρας και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε.
  • Ίσα - ίσα μπήκα σπίτι 2 λεπτά πριν το skype μάθημα γαλλικών.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Mickey Mouse Party


Θυμάστε τέλη Απριλίου που γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του Στεφανάκου; Το θέμα που επιλέξαμε ήταν ο Mickey και ο λόγος είναι ένα μικρό κουκλάκι που του έχει φέρει μια φίλη και το οποίο αναζητά συχνά - πυκνά. Τον αγαπά τον μικρό του Mickey. Και του κάνει αγκαλιές, και τον βάζει πάνω στο ποδήλατο για να τον πάει βόλτα, και τον φέρνει στο τραπέζι να φάει και εκείνος.... Οπότε είπαμε, γιατί όχι. Mickey it is. Έλα όμως που με την πρώτη έρευνα συνειδητοποιήσαμε ότι αφενός υπάρχουν εκατοντάδες προϊόντα για πάρτυ με τον mickey αλλά αφετέρου η πλειοψηφία τους είναι... πολύ έντονα να το πω; Πολύ πολύχρωμα; Πολύ κιτς; Πολύ έξω από τα γούστα μας όπως και να 'χει. Έτσι, μας πήρε αρκετό χρόνο να βρούμε λύσεις που και να μας ταιριάζουν αλλά και να θυμίζουν τον Mickey. Λειτουργήσαμε λοιπόν κάπως αφαιρετικά, κρατώντας τα βασικά σχήματα (τα αυτιά για παράδειγμα που είναι και το σήμα κατατεθέν και τα πουά) και χρώματα (μαύρο - άσπρο - κόκκινο), φτιάξαμε αρκετά πραγματάκια εμείς και νομίζω ότι είχαμε ένα όμορφο και ξεχωριστό αποτέλεσμα με τον Mickey διακριτικά παρών. Α! Και βεβαίως αποφύγαμε όσο το δυνατόν τη χρήση πλαστικού.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή με την επιστροφή του ήλιου και μεσημεριανή βόλτα στο κέντρο με τον Στεφανάκο και το πατίνι. Και αφού στην παιδική χαρά δεν είχε πολύ όρεξη, κατηφορίσαμε για την γνωστή, κεντρική παραλία με τους κύκνους όπου και παραμείναμε ώρα πολλή να τους θαυμάζουμε, να πετάμε πετραδάκια, να παρατηρούμε τα ιστιοπλοϊκά και να απολαμβάνουμε ήλιο.
  • Κατέφτασαν λίγο αργότερα και η Νινίνα με την μαμά της και συνεχίσαμε τις βόλτες και τα παιχνίδια.
  • Επιστροφή σπίτι για αλλαγή ρούχων (έσκασα!), συνάντηση με τον συνοδοιπόρο και νέα επίσκεψη στο κέντρο για βόλτα. 
  • Εκεί δοκίμασε πρώτη φορά ο Στεφανάκος να κάνει πατίνι όρθιος. Και ήταν τόσο γλυκός. Με ηρεμία και αυτοπεποίθηση, έσπρωχνε δειλά-δειλά το ποδαράκι του και κρατούσε σφιχτά το τιμόνι. Τα πήγε περίφημα.
  • Η καλοκαιρία συνεχίστηκε και το Σάββατο και έτσι ξεκινήσαμε νωρίς - νωρίς για να νοικιάσουμε τα ποδήλατά μας από το κέντρο και να ξεκινήσουμε τις βόλτες μας.
  • Δύο ώρες περίπου ποδηλατούσαμε, ο συνοδοιπόρος με τον Στεφανάκο στο πίσω κάθισμα να απολαμβάνει τη θέα και να του γαργαλάει την πλάτη, και εγώ να προσπαθώ να τους βιντεοσκοπήσω. Κάναμε στάση για καφέ, παίξαμε στην παραλία, χαζέψαμε τα τρένα και τα σκάφη και τα τροχόσπιτα και τους άλλους ποδηλάτες, στάση δεύτερη για μεσημεριανό φαγητό και επιστροφή σπίτι μετά από συνολικά 4 ώρες. Κουρασμένοι, ηλιοκαμμένοι αλλά τόσο χαρούμενοι.
  • Τόσα χρόνια εξέλιξης, δεν έχει βρεθεί αναπαυτικότερη θέση από αυτή της σέλας;
  • Και το απόγευμα είχε ένα μικρό ατύχημα ο Στεφανάκος. Έκαψε τον δείκτη του ενώ μαγείρευε με τον μπαμπά του! Και να 'σου η φουσκάλα! Ήταν όμως πολύ γενναίος και ψύχραιμος.
  • Και το πρωί πήγαμε νωρίς στο φαρμακείο για γάζες και κρέμες.
  • Brûlure = έγκαυμα
  • Γιορτή της Μητέρας. Και έχω 2 συγκινητικά -για εμένα- περιστατικά να σας περιγράψω, που ίσως συμπυκνώνουν το νόημα της ημέρας, από δύο παντελώς ξένους μου ανθρώπους.
  • Πιτσιρικάς, εκεί γύρω στα 10-12, έτρεχε μόνος με το πατίνι του και ένα μπουκέτο λουλούδια στο χέρι.
  • Μεσήλικας κύριος από χώρα μακρινή περίμενε στην ουρά ανθοπωλείου και ενώ όλοι κρατούσαν γιγαντιαίες ανθοδέσμες, εκείνος κρατούσε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
  • Και να'σου οι βροχές πάλι, αυτή τη φορά παρέα με κρύο. 11 βαθμοί C. Δηλαδή jesus!
  • Και το απόγευμα ήπιαμε το καφέ μας στο ορεινό Aubier παρέα με τις αγελάδες της φάρμας και τα χειμωνιάτικά μας μπουφάν.
  • Και την Δευτέρα, όπως κάνουμε τις τελευταίες εβδομάδες, συναντήσαμε την Margarita με τον Amaury για τοπική εξόρμηση και παιχνίδι. Αυτή τη φορά στα Μαμούθ και τις καλύβες του αρχαιολογικού μουσείου. Και περνάνε τόσο όμορφα τα αγόρια! Αλλά και εμείς.
  • Και μετά την μεσημεριανή σιέστα του μικρού, κάναμε μία επίσκεψη και στην Νινίνα για μαγείρεμα, και κούνια, και βιδώματα....
  • Και κάπου μέσα σε όλα, έφτιαξα και ένα παστίτσιο. Είχα κάνει τον κιμά από το προηγούμενο βράδυ και έτσι, στον μεσημεριανό ύπνο του μικρού, έκανα μακαρόνια και μπεσαμέλ.
  • Έλα όμως που συνειδητοποίησα αφού περήφανα άπλωσα την ωραία μου μπεσαμέλ ότι είχα αφήσει τα μισά μακαρόνια απέξω! Πόσο γέλασα! Την 1η δόση μακαρονιών την βάζω στη βάση με λίγη μπεσαμέλ και μετά την 2η από πάνω. Ε, αυτή η δεύτερη έμεινε απέξω. Τα πήρα και εγώ και τα έβαλα στην κορυφή, ανακατεμένα με την μπεσαμέλ να μη ξεραθούν και τα έψησα έτσι. Στην εμφάνιση ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα όπως καταλαβαίνετε, στη γεύση όμως καθόλου.
  • Υποδείξεις, νουθεσίες, παρατηρήσεις, παράπονα. Γιατί αυτό, και αν έκανες εκείνο, και εμένα το παιδί μου σε αυτή την ηλικία, και εγώ στη θέση σου, και κακώς συμβαίνει αυτό, και άκουσέ με εμένα, και έπρεπε να....... Όλοι έξω από τον χορό. Γιατί εντός του δικού μας χορού, δεν ξέρω κανέναν εντός Ελλάδος.
  • Τρίτη με ασταμάτητη βροχή και κρύο. Το λες και Νοέμβριο. Γκρρρ....
  • Με αυτά και με εκείνα, δεν ήμασταν και στα καλύτερα κέφια και περάσαμε ένα δύσκολο πρωινό. Και έρχεται η κλασική ερώτηση: η δική μου πεσμένη ενέργεια και κούραση τον επηρεάζει ή το αντίστροφο; Το αβγό ή η κότα;
  • Με αντέμειψε όμως και με τον παραπάνω όταν φτάσαμε στον παιδικό σταθμό και άπλωσε τα χέρια του για να πάει στον Arnaud, τον δάσκαλό του! Yes!
  • Πώς όλες (εντάξει όχι όλες αλλά αρκετές) οι μαμάδες των συμμαθητών του ξέρουν το όνομά του και εγώ δεν ξέρω κανενός; Αναγνωρίζω τις φάτσες αλλά τα ονόματα πώς να τα μάθω; Χχχχμμμ.....
  • Και η Τετάρτη κινήθηκε σε παρόμοιους ρυθμούς: βροχή, συννεφιά, παιχνίδια σπίτι, ύπνος του μικρού, φαγητό, παιδικός σταθμός με χαμόγελο ημέρα #2! Τι ανακούφιση Παναγία μου! Φτου φτου.
  • Και συνέχισα με το κλασικό μεσημεριανό γεύμα με τον Cesco, γρήγορες δουλειές, επιστροφή σπίτι για online δουλειές και μαγείρεμα (φιλέτο κοτόπουλο γεμιστό με μοτσαρέλο και πέστο).
  • Και εκεί που κάθεσαι και συχτυρίζεις από μέσα σου για τον καιρό, να'σου και το email του Ελβετικού ΟΣΕ (SBB) με τίτλο L'été est à la porte! Πού; Σε ποια πόρτα; 
  • Και την Πέμπτη ακολουθήσαμε το κλασικό μας πρόγραμμα και μετά τον παιδικό σταθμό έτρεξα για κάποιες δουλειές, διάβασα λίγο για το μάθημα γαλλικών (μα να μην μπορώ να διαβάσω καθόλου!), έκανα το μάθημα γαλλικών, πρόλαβα ένα μισάωρο yoga και "ντριν" ήρθαν τα αγόρια!
  • Α! Ήρθαν και οι κούτες από Ελλάδα! Με τις κουρτίνες που φτιάξαμε παρέα με την μαμά, τα καλοκαιρινά παπουτσάκια και τα μικρά βιβλιαράκια δώρο του Στεφανάκου, και τα καλορίζικα μπισκότα δώρο για εμένα! Ευχαριστούμε!!
  • Και αναμένουμε ένα ενδιαφέρον σαββατοκύριακο με κοντινή εκδρομή και -αν είμαστε τυχεροί- κάποιες δόσεις ήλιου.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Εκκρεμότητες


Εκκρεμότητες. Δεν μου αρέσουν. Καθόλου. Δεν θέλω να έχω σκουτούρες και έγνοιες όταν κάτι μπορώ να το ολοκληρώσω εδώ και τώρα. Τους λογαριασμούς, για να καταλάβετε, συνήθως τους πληρώνω την ίδια ημέρα που τους λαμβάνω. Για να φύγουν από τη λίστα και να δώσουν χώρο σε άλλα, ίσως πιο δημιουργικά και ευχάριστα. Τι γίνεται όμως όταν οι εκκρεμότητες είναι πιο βαθειές, πιο προσωπικές, πιο συναισθηματικές; Όταν αφορούν ανθρώπους και όχι εργασίες και υποχρεώσεις; Όταν πονάνε και "στοιχειώνουν" τις σκέψεις και τα όνειρά σου;

Όλα αυτά τα χρόνια, μία εκκρεμότητα με βάραινε. Μία εκκρεμότητα που "αισίως" έκλεισε τα 10 χρόνια! Ω ναι! Δέκα ολόκληρα χρόνια. Και αφορούσε τον κοντιμότερό μου άνθρωπο επί σειρά ετών. Την καλύτερή μου φίλη. Και σας γράφω σε παρελθοντικό χρόνο γιατί είμαι στην ευχάριστη θέση να σας δηλώσω ότι κατάφερα και έβαλα ένα μεγάλο "τικ". Δεν ήταν εύκολο αλλά δεν ήταν και δύσκολο. Μια βαθειά ανάσα χρειάστηκε ώστε να στείλω εκείνο το πολυαναμενόμενο email και να περιμένω την ανταπόκριση. Ξέρετε, είναι εύκολο να επαναπαύεσαι όταν το μπαλάκι είναι στην απέναντι πλευρά. Όταν ο απέναντι είναι ο "φταίχτης", ο "ένοχος", ο "υπαίτιος". Όταν εσύ είσαι σε θέση ισχύος και αναμένεις την συγνώμη. Εγώ όμως δεν ήθελα να περιμένω τη συγνώμη. Ήθελα να προσφέρω την συγχώρεση. Γιατί έτσι ένοιωθα. Γιατί δεν φώλιαζε μέσα μου κανένα αρνητικό συναίσθημα, καμία κακία, κανένα απωθημένο από τις τότε πράξεις της. Και ήθελα να το ξέρει. Ήθελα να το βγάλω από μέσα μου. Ήθελα να μην έχω τέτοιες εκκρεμότητες. Να της το πω εγώ, ενώπιος ενωπίω, ώστε να ξαναλαφρώσει και εκείνη, να ηρεμήσει και να προχωρήσει μπροστά χωρίς ενοχές.

Η απάντηση στο email - πρόσκληση που της έστειλα ώστε να συναντηθούμε για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια (μα να μην έχουμε συναντηθεί ούτε τυχαία;;) ήρθε αμέσως και ήταν βεβαίως θετική. Και έτσι, μπήκε αμέσως στη λίστα με τις Πασχαλιάτικες, Αθηναϊκές μας συναντήσεις. Το ραντεβού ορίστηκε για την Τετάρτη το πρωί στη γωνία του corte (τι να σας εξηγώ... πως πάντα σε αυτό το σημείο συναντιόμασταν στην προ-κινητών εποχή και πως πλέον corte δεν υπάρχει, αλλά όλοι οι Νότιοι καταλαβαίνουν για τι μιλάμε). Και καθώς περπατούσα την έβλεπα από μακριά να με περιμένει. Και μόλις την πλησίασα μου κόπηκαν τα πόδια. Στην κυριολεξία. Σαν να βγαίνω πρώτο ραντεβού. Ταχυπαλμία και σιωπή. Την κοιτούσα και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη.  Το μόνο που μπορούσα και ήθελα να κάνω ήταν να την αγκαλιάσω. Και αυτό έκανα. Και έτσι παραμείναμε αρκετά λεπτά, αγκαλιασμένες και σιωπηλές. Και όταν κοιταχτήκαμε, εκείνη έσπασε το πάγο "Μα είσαι ίδια βρε Ανδριάνα". Και εκείνη ίδια ήταν. Πραγματικά. Και τις επόμενες 3 περίπου ώρες τις περάσαμε σε ένα ήσυχο καφέ προσπαθώντας να εξιστορήσουμε όλα όσα συνέβησαν σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο αυτή την δεκαετία. Και ήταν τόσα πολλά. Κάποια τόσο στενάχωρα που και μόνο η αφήγηση μάς γέμιζε και τις δύο με δάκρυα. Κάποια τόσο ευχάριστα. Έγινε και αυτή μαμά μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα στη μικρή Αθηνά. Και στο τέλος φτάσαμε και στο συμβάν που προκάλεσε τον χωρισμό μας. Γιατί για χωρισμό επρόκειτο. Και ήταν τόσο επίπονη η αναπόληση αλλά και τόσο απαραίτητη. Και για πρώτη φορά, περισσότερο αποστασιοποιημένες μετά από τόσα χρόνια, με επίκεντρο το συναίσθημα και όχι τη λογική, συζητήσαμε για το τότε. Για το πώς έγινε, πώς το διαχειριστήκαμε, πόσο μας πλήγωσε, πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Και ναι, την άκουσα την συγνώμη αλλά δεν χρειαζόταν. Γιατί την έβλεπα στα μάτια της, και στα χέρια της που έδενε και έλυνε αμήχανα, και στα χείλη της που έτρεμαν. Μα πώς να κρυφτείς από την καλύτερή σου φίλη επί δεκαετίες; 

Ήταν λυτρωτική αυτή η συνάντηση. Δεν ήθελα να τελειώσει. Γιατί γνώριζα εξ' αρχής ότι με τις παρούσες συνθήκες, φίλες δεν θα μπορούσαμε να είμαστε. Ούτε καν τυπικά. Γιατί οι επιλογές του τότε μας στοιχειώνουν μέχρι σήμερα, συναισθηματικά αλλά και πρακτικά. Και έτσι, εξ' αρχής, η συγκεκριμένη συνάντηση ήταν ιστορική γιατί ήταν η πρώτη μετά από μία δεκαετία (!) αλλά ίσως και η τελευταία για αρκετά χρόνια ακόμη. Χαρμολύπη. Χαρά για την αγάπη που πάντα υπήρχε και υπάρχει, χαρά για αυτή την αγκαλιά και αυτά τα δάκρυα, χαρά για αυτή τη λύτρωση, αλλά και λύπη. Λύπη για όσα έχασα και έχασε, για όλα τα σημαντικά που συνέβησαν αλλά είμασταν απούσες (και οι δύο μέσα σε αυτή τη δεκαετία παντρευτήκαμε, και γεννήσαμε, και κλάψαμε, και φοβηθήκαμε για την υγεία των γονιών μας...), για αυτή τη φιλία που χάθηκε δια παντός -και ας μένει η αγάπη. Να αγαπιέσαι αλλά να μην μπορείς να είσαι μαζί. Και όμως.

Ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές του έτους και νοιώθω πολύ υπερήφανη για την απόφασή μου αυτή. Για αυτή την μικρή μου υπέρβαση. Που δεν άκουσα κανέναν, μόνο την καρδιά μου. Και βγήκα κερδισμένη 100%. 

Να πω εις το επανιδείν; Ποιος ξέρει, μπορεί.
ανδριάνα

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

How was your week?

  • Όμορφη, γεμάτη Παρασκευή! Προάγγελος ενός όμορφου και γεμάτου σαββατοκύριακου.
  • Το μεσημεράκι φάγαμε με τα κορίτσια και την έτοιμη για το μεγάλο road trip Δανάη (πόσο ζηλεύω!) στο Cafe L'Ami Ami που όλο περνούσαμε απέξω, όλο δεν μας γέμιζε το μάτι αλλά όλο ακούγαμε πολύ θετικά σχόλια.
  • Και η αλήθεια είναι ότι τελικά μας αντάμειψε! Με βάση το Ισραήλ, τα πιάτα ήταν γευστικότατα, φρεσκότατα και πληθωρικά!
  • Έτσι, 4 κορίτσια και ο Στεφανάκος περάσαμε όμορφα και αναχωρήσαμε αργά το μεσημέρι για το σπίτι.
  • Και το απόγευμα είχαμε το ραντεβού στον παιδίατρο για τα 2 έτη. Και όλα πηγαίνουν καλά, ο Στεφανάκος μεγαλώνει αρμονικά, παραμένοντας εκεί στο 10% περίπου της κλίμακας.
  • Λίγες δουλειές έξω, γρήγορο σούπερ - μάρκετ και σπίτι για να φτιάξουμε σπιτικά φαλάφελ.
  • Και το πρωί του σαββάτου συνεχίστηκαν οι μαγειρικές με τα πρώτα μας ever ντολμαδάκια γιαλαντζί! Και βγήκαν εξαιρετικά!
  • Κοιμήθηκε ο μικρός, τσίμπησε κάτι στα γρήγορα και αναχώριση για τους φίλους στην Bienne.
  • Εκεί παίξαμε λίγο στο σπίτι, τσιμπήσαμε κάτι σαλάτες και αναχωρήσαμε για τον τελικό μας προορισμό, το πάρκο - ζωολογικό κήπο tierpark. Και το συγκεκριμένο, όπως ήταν και της Βέρνης, περισσότερο φάρμα είναι παρά ζωολογικός κήπος. Με ζώα οικεία (γουρούνια, κατσίκες, κότες, ελάφια) στο φυσικό τους περιβάλλον. 
  • Εκεί περπατήσαμε, θαυμάσαμε τα ζώα, παίξαμε, τσιμπήσαμε κάτι μήλα, ανεβοκατεβήκαμε σε κάτι ψηλές, ξύλινες κατασκευές και αναχωρήσαμε αργά το απόγευμα για το σπίτι.
  • Fete de la danse αυτό το σκ στο Neuchatel και την Κυριακή το πρωί συναντηθήκαμε δίπλα στη λίμνη με τις φίλες Ρόζα και Δήμητρα για να παρακολουθήσαμε ένα μάθημα γιόγκα μαζί με καμιά 40αριά ακόμη γυναίκες (υπήρχε και ένας άντρας). 
  • Υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει η ημέρα σου; Ειδικά όταν είναι και ο καιρός πραγματικά ανοιξιάτικος!
  • Και συνεχίσαμε εξίσου όμορφα, συναντώντας τα αγόρια (που έκαναν τη βόλτα τους και έπιναν τον καφέ τους) και ανηφορίζοντας για τον Βοτανικό Κήπο όπου λάμβανε χώρα η γιορτή της άνοιξης!
  • Εκεί, ζωγράφισε ο Στέφανος το πρώτο του γλαστράκι στο οποίο φυτέψαμε έναν μάραθο, περιπλανηθήκαμε στο όμορφο πάρκο, χαζέψαμε τα φυτά, παίξαμε κρουστά και επιστρέψαμε σπίτι πτώμα και οι τρεις.
  • Ποιος κάθεται μέσα όμως με τέτοιες ημέρες και τέτοιες προτάσεις;
  • Έξω λοιπόν πάλι για ένα γρήγορο BBQ στην παραλία (μόνο εμείς είμασταν με τζην!), μπάλα, badminton, πετραδάκια και γέλια.
  • Πραγματικά, για εμάς αλλά και για το Neuchatel, οι χειμερινοί μήνες είναι τόσο διαφορετικοί από τους "καλοκαιρινούς". Σαν να μεταμορφώνεται η πόλη από την άνοιξη και μετά και να γεμίζει κόσμο, και εκδηλώσεις, και χαμόγελα.
  • Δευτέρα με την καθιερωμένη μας πια συνάντηση με την γειτόνισσα Margarita και τον μικρό Amaury! Και αυτή τη φορά πήγαμε με τα πόδια στην κοντινή μας παραλία, με καλοκαιρινό ήλιο και ζέστη, μπάλες και μπαλόνια, μπουρμπουλήθρες και κοχύλια. Δύο ώρες έπαιζαν non-stop τα αγόρια και ήταν τόσο χαρούμενα!
  • Επιστρέψαμε, όπως αναμενόταν, ιδρωμένοι, βρώμικοι, κουρασμένοι αλλά τόσο γεμάτοι.
  • Και μετά τη μικρή ανάπαυλα (του μικρού), αναχωρήσαμε ξανά για μία γρήγορη βόλτα στο όμορφο Auvernier και τα καλοκαιρινά του τοπία.
  • Περιττό να σας πω ότι οι ελβετοί κυκλοφορούσαν όλο το σαββατοκύριακο με μαγιώ, κάποιοι κολυμπούσαν κιόλας! Οκ, έχει 27 βαθμούς, που σημαίνει ζέστη, αλλά η λίμνη είναι πάγος!
  • Master Chef 2018 Τιμολέων Διαμαντής. Ναι, και εμείς το παρακολουθούσαμε.
  • Και η καλοκαιρία συνεχίστηκε και την Τρίτη όπου μείναμε σπίτι για να βάλουμε μια τάξη στις δουλειές.
  • Και το απόγευμα, αφού τελείωσε σχετικά νωρίς ο συνοδοιπόρος από μια εκπαίδευση, πήρε τον μικρό από τον παιδικό σταθμό και πήγαν οι 2 τους, μαζί με την Νινίνα και τον μπαμπά της, για κούνιες και τσουλήθρες και κυνηγητό και τρένα. 
  • Και εγώ μαγείρεψα (μετά από παραγγελιά του συνοδοιπόρου) ένα μοσχάρι κοκκινιστό το οποίο πέρασε στο φούρνο με μία κάλυψη πουρέ και ψήθηκε για κανά τεταρτάκι. Πρώτη φορά αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Αν είχα και πυρίμαχο σκεύος τότε θα απογειωνόταν!
  • Βροχερή, φθινοπωρινή Τετάρτη με υψηλές θερμοκρασίες αλλά και δυνατές μπόρες!
  • Πόσα παιχνίδια κάναμε πάλι... και χορούς, και ποδήλατο μες στο σπίτι, και παζλ, και τρενάκια.
  • Και αφού πήγε στον παιδικό σταθμό, συνάντησα εγώ τα κορίτσια για ένα γρήγορο καφέ, πήγα στο εμπορικό για δύο επείγουσες δουλειές (χάλασαν οι μπαταρίες σε ένα από τα βιβλία του Στεφανάκου που κάνει τους ήχους της φύσης και πολύ του στοίχισε!) και επέστρεψα για εσωτερικές δουλειές.
  • Excusez - moi madame, je voudrais vous dire que votre cheveux sont magnifiques! Όταν το κομπλιμέντο για θεσπέσια μαλλιά προέρχεται από γυναίκα και μάλιστα κομψότατη, τότε μετράει διπλά! 
  • Γιατί οι γυναίκες δεν κάνουν κομπλιμέντα; Το έχετε παρατηρήσει και εσείς; Εγώ προσπαθώ να είμαι η εξαίρεση και όταν εντοπίζω κάτι όμορφο στις φίλες μου, σπεύδω να τους το πω.
  • Πέμπτη = της Αναλήψεως = Αργία.
  • Και βροχή. Τι να κάνουμε, τι να κάνουμε.... Βλέπω και εγώ μία πρόταση για την μεγαλύτερη λέει ελβετική έκθεση που γίνεται στη Βέρνη αυτές τις ημέρες και έχει και κλειστούς χώρους, και ζώα της φάρμας, και street food. Το λέμε και στους γονείς της Νινίνας και ξεκινάμε παράλληλα λοιπόν για Bern Expo και την έκθεση ΒΕΑ.
  • Ταλαιπωρία 1η: παρκάρισμα. Το προσπερνάμε.
  • Κόσμος;; Χαμός! Ούτε σε συναυλία. Ε, λέμε θα αξίζει. Χαλάλι.
  • Τέτοια απογοήτευση δεν μπορώ ούτε να σας την περιγράψω! Η θεματολογία των εκθετών; Το στήσιμο; Η αισθητική; Οι χώροι; Οι σκεπασμένοι χώροι; Δεν βοήθησε βέβαια και η βροχή. Καθίσαμε οριακά μία ώρα, ταλαιπωρηθήκαμε, απογοητευτήκαμε και κουρασμένοι, βρεγμένοι, και νηστικοί επιστρέψαμε προς Neuchatel με την ελπίδα ότι θα βρούμε κάτι ανοιχτό για να φάμε.
  • Εις μάτην! Μα πραγματικά, οι ελβετοί τις αργίες (πόσο μάλλον τις βροχερές) τι κάνουν;; Κλείνονται στα σπίτια τους;
  • Έτσι, είπαμε στους φίλους να έρθουν από το σπίτι, φτιάξαμε στα γρήγορα μία μακαρονάδα και μία σαλάτα, φάγαμε ωραία, έπαιξαν (ξεσάλωσαν δηλαδή) τα μικρά, ανά 10 λεπτά αγαπιόντουσαν και τσακωνόντουσαν, και αποχαιρετιστήκαμε πάνω στην ώρα για λίγο συμμάζεμα, μπάνιο και ύπνο του μικρού.
  • Σε ένα παράλληλο σύμπαν, οι άλλοι φίλοι μας έστελαν φωτογραφίες από την ηλιόλουστη Σαντορίνη και κάτι δίκιλα φαγκριά. Σκάνδαλο.
  • Είναι που μεγαλώσαμε σε μια χώρα σαν την Ελλάδα; Δεν ξέρω. Πάντως για εμάς παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ο καιρός.
  • Well well.... Για την επόμενη αργία που κοντοζυγώνει καλό είναι να οργανωθούμε.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Εν αναμονή


Τι παγίδα και αυτή! Νομίζω ότι όλοι έχουμε πέσει μέσα, μάλλον επανειλλημένως. Πρώτη θα σηκώσω το χέρι! Για την παγίδα του να περιμένουμε τις διακοπές, το ταξίδι, την αλλαγή ώστε να αλλάξει κάτι, να ξεφύγουμε, να απολαύσουμε, να περάσουμε όμορφα ομιλώ. Και ναι είναι όμορφη αυτή η αναμονή και προσμονή. Και οι ετοιμασίες και οι ονειροπολήσεις και τα σχέδια. Αυτές όμως οι πολυπόθητες (καλοκαιρινές) διακοπές δεν παύουν να διαρκούν μόλις λίγες ημέρες. Στη δική μας περίπτωση, 2 εβδομάδες. Τι να πρωτοχωρέσεις; Πού να πρωτοπάς; Ποιον να πρωτοσυναντήσεις; Πότε να ξεκουραστείς, πότε να απολαύσεις, πότε να χαλαρώσεις;

Τι λέτε λοιπόν να δώσουμε μία υπόσχεση στους εαυτούς μας και να αντιμετωπίσουμε τα επόμενα σαββατοκύριακα σαν μίνι διακοπές; Βλέπετε, αφήνω τις καθημερινές απέξω για να χωρέσουν την ρουτίνα, και τις δουλειές, και το άραγμα στον καναπέ. Τα σαββατοκύριακα όμως μπορούν να μετατραπούν σε οάσεις φρεσκάδας και αλλαγής και ανανέωσης. Ειδικά τα καλοκαιρινά! Άλλες φορές με μικρές εκδρομές τριγύρω (στη φύση, στους φίλους που μένουν λίγο πιο μακριά και συναντούμε αραιά και πού, στο εξοχικό), άλλες εντός της πόλης μας (φεστιβάλ, συναυλίες, σεμινάρια, αθλητισμός, πολιστιμός, ακόμη και εκείνο το ωραίο εστιατόριο που άνοιξε και όλο λέμε να επισκεφθούμε αλλά ακόμα τίποτα), άλλες ακόμα πιο μακριά (why not?). Είναι τόσα όλα τα ενδιαφέροντα που διοργανώνονται ερήμην μας που αποκλείεται να μη βρούμε κάτι που να ταιριάζει στο στυλ μας, στο χρόνο μας, στη διάθεσή μας. Μπείτε στους οδηγούς πόλεις, αγοράστε free press εφημερίδες, ρωτήστε φίλους και συγγενείς και οργανωθείτε! Βγάλτε το ημερολόγιο και αρχίστε να σημειώνετε. Και παρακινήστε και τους γύρω σας. Όλα είναι ομορφότερα όταν τα μοιράζεσαι.

Εμάς τα σαββατοκύριακά μας, ειδικά αυτά με καλοκαιρία, είναι συνήθως γεμάτα με μικρές εξορμήσεις (γιατί εντός της πόλης μας δυστυχώς δεν γίνονται πολλά). Λίγο Βέρνη για να θαυμάσουμε την ομορφιά της και να φάμε ωραία, λίγο Λωζάννη στους φίλους και βόλτα με έναν freddo cappucino στο χέρι (αμέ!), λίγο Γενεύη, λίγο τα δάση και οι λίμνες όλο και κάτι βρίσκουμε. Ευτυχώς τώρα ξεκινά και η "τουριστική" περίοδος του Neuchatel οπότε γεμίζουμε και με τοπικές εκδηλώσεις.

Αδράξτε λοιπόν τις ημέρες και τα σαββατοκύριακα και την ομορφιά της Ελλάδας (και όχι μόνο).
ανδριάνα


Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Μήνας ♥24


Στέφανος ετών 2. Και όλες αυτές τις ημέρες σκέφτομαι τι να σας (πρωτο)γράψω ώστε να σας μεταφέρω τι παιδί έχει γίνει, και δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Να σας πω λοιπόν ότι κατ' αρχάς είναι ένα παιδί πλέον. Παιδί ανεξάρτητο και με χαρακτήρα. Παιδί με άποψη και προτιμήσεις. Παιδί δραστήριο και απαιτητικό. Παιδί τρυφερό και χαμογελαστό. Παιδί αξιολάτρευτο (μιλά, βλέπετε, η αντικειμενική μαμά!).

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

How was your week?


  • Την Παρασκευή ήμουν απλά πτώμα! Μετά από ένα φουλ 24ωρο με τον μικρό, χωρίς παιδικό σταθμό, χωρίς συνοδοιπόρο, χωρίς εξόδους - βόλτες και χωρίς παρέα.
  • Έτσι, αφού παίξαμε, μαζέψαμε τα απλωμένα ρούχα, και κάναμε 2 δουλειές, στις 11.00 μαμά και υιός πέσαμε για ύπνο. Πόσο καιρό είχα να κοιμηθώ μεσημέρι;;
  • Και πέρασε μία ώρα χωρίς να το καταλάβω.
  • Και ο κακομοίρης ο συνοδοιπόρος ήθελε να μας κάνει έκπληξη και έφυγε νωρίς από τη δουλειά για να συνεχίσει από το σπίτι αλλά εγώ το μήνυμα δεν το είδα (γιατί κοιμόμουν), εκείνος να μπει δεν μπορούσε (γιατί είχα τα κλειδιά πίσω από την πόρτα) οπότε αφού έκανε υπομονή καμιά ώρα, με πήρε τηλέφωνο!
  • Και έτσι, περάσαμε παρέα την υπόλοιπη Παρασκευή, με τον μικρό σε κέφια αλλά και ανεβοκατεβάσματα του πυρετού!
  • Το απογευματάκι πεταχτήκαμε μέχρι το κοντινό μας κέντρο κήπου και προμηθευτήκαμε κάποια επιπλέον φυτά για το μπαλκόνι το οποίο γίνεται πολύ όμορφο.
  • Και ο μικρός ενθουσιάζεται με το μπαλκόνι! Σκύβει ώστε να βλέπει κάτω από τα κάγκελα και κάνει αναμετάδοση. Τένο (τρένο)! Βουμ βουμ (μοτοσυκλέτα)! Ίου ίου (ασθενοφόρο - πυροσβεστική). Βαβ βαβ (σκυλάκια). Άι (γάτα). Και εννοείται δεν θέλει να ξαναμπεί μέσα.
  • Πόσες ώρες έχουμε περάσει παρατηρώντας τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα και τα τρένα! Από νεογέννητο!
  • Και το βράδυ της Παρασκευής ξεκίνησαν οι μαγειρικές για το Κυριακάτικο πάρτυ. Mickey cookies είχε το μενού για να φτιάξουμε goodie bags για τους καλεσμένους.
  • Σάββατο με ωραιότατο ήλιο και ζέστη, τον μικρό σε ανάρρωση και όλη την οικογένεια στον πυρετό του πάρτυ. Τελευταία ψώνια στο σούπερ - μάρκετ, ακόμη μερικά φυτά για το μπαλκόνι, λίγο συμμάζεμα του σπιτιού (σε περίπτωση που χρειαστεί), μαγείρεμα....
  • Και ενώ οι μετεωρολογικές προβλέψεις έδειχναν καλοκαιρία μέχρι και την Τρίτη και είχαμε κάνει τις ετοιμασίες μας για pique-nique party, να ΄σου το βράδυ του Σαββάτου οι αστραπές και η καταιγίδα!
  • Κυριακή πρωί έκαναν τα αγόρια επίσκεψη στο χώρο όπου επιβεβαιώθηκε η ακαταλληλότητα για το πάρτυ (όλα ήταν μούσκεμα) οπότε προχωρήσαμε σε plan b : σπίτι!
  • Έτσι, μαζί με τις μαγειρικές ετοιμασίες προστέθηκαν και οι οικιακές! Τρεχάτε ποδαράκια μου!
  • Και μέχρι τις 11.00 ήταν όλα σχεδόν έτοιμα, είχε κοιμηθεί και κάτι λιγότερο από ώρα ο μικρός (για να πάρει δυνάμεις), είχαμε στολίσει, είχαμε μαγειρέψει, είχαμε στολιστεί και αναμέναμε τους καλεσμένους μας.
  • Και μέχρι το απόγευμα μαζευτήκαμε καμιά 20αριά ενήλικες και 5-6 πιτσιρίκια! Καταλαβαίνετε! Παιχνίδια παντού, γέλια, τρεξίματα, συζητήσεις, hot dogs, κρασιά, καφέδες, φωτογραφίες, μπάλες... Νομίζω ότι όλοι το διασκεδάσαμε! Ο Στεφανάκος πρώτος από όλους!
  • Και το θέμα του πάρτυ ήταν ο Mickey.
  • Έτσι, γεμάτοι, κουρασμένοι και χαρούμενοι, μείναμε αργά το απόγευμα οι 3 μας να συμμαζέψουμε ότι μπορούμε, να καθαρίσουμε και να κοιμηθούμε νωρίς - νωρίς και οι 3 (ο Στέφανος με το ζόρι άντεξε μέχρι τις 19.00!).
  • Δευτέρα με το Μέρος Β' της τακτοποίησης και του συμμαζέματος και την πρώτη μας εξόρμηση με την γειτόνισσα Margarita και τον εγγονό της Amaury ετών 3.
  • Με τα πατίνια ανα χείρας, ανεβήκαμε τα 200 σκαλοπάτια που οδηγούσαν σε ένα όμορφο πάρκο και παιδότοπο. Και τα αγόρια έπαιξαν πολύ ωραία! Και η Μεξινάκα Margarita ήταν πολύ ευγενική, προσιτή, δραστήρια και κοινωνική.
  • Επιστρέψαμε μετά από 2 ώρες  π τ ώ μ α  μαμά και υιος! Βάλτε και την κούραση της Κυριακής, 3 ώρες κοιμήθηκε το μεσημέρι ο μικρός.
  • Je me dépêche = βιάζομαι
  • Τρίτη = Πρωτομαγιά = Αργία (για το καντόνι του Neuchatel που αποτελεί την εξαίρεση με άλλα 2-3).
  • Έτσι, ήπιαμε πρωινό καφέ στο κοντινό μας Palafitte με τους γειτόνους και φύγαμε μετά για την Βέρνη (που αργία δεν είχε άρα θα το εκμεταλλευόμασταν και για βόλτα στα μαγαζιά).
  • Κοιμήθηκε λίγο στο αυτοκίνητο ο μικρός, περπατήσαμε λιγάκι με το πατίνι, καθήσαμε για φαγητό στο αγαπημένο στέκι για αυθεντικό schnitzel, χαζέψαμε λίγο τα μαγαζιά, παίξαμε στο γνωστό πάρκο του Münsterplattform και το απογευματάκι επιστρέψαμε.
  • Τετάρτη με επιστροφή στον παιδικό σταθμό μετά από 1 εβδομάδα (!) και (μπόλικες) εξωτερικές δουλειές για εμένα.
  • Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν! Έτσι, όταν τον χειμώνα ενημερωθήκαμε ότι μία πλησίον πολυκατοικία θα γκρεμιστεί για να χτιστεί από την αρχή μία νέα, βγάλαμε με τον συνοδοιπόρο αυτομάτως ένα - κοινό συμπέρασμα = πάνε οι ωραίες και ελεύθερες θέσεις πάρκινγκ που βρίσκαμε τόσο εύκολα (σκεφτείτε πόσα φορτηγά και μπετονιέρες και και και θα παρκάρουν και εφόσον ολοκληρωθεί, πόσοι νέοι ένοικοι θα μαζευτούν στη γειτονιά!).
  • Κλείσαμε λοιπόν την τελευταία διαθέσιμη θέση πάρκινγκ στη δική μας πολυκατοικία και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το εν λόγω κτίριο είναι ήδη μισογκρεμισμένο και από σήμερα μπήκαν και τα απαγορευτικά για τη στάθμευση στο δρόμο. Bingo.
  • Ο Στεφανάκος έβγαλε μία τοσοδούλικη ελίτσα στο αριστερό του μάγουλο.
  • Και για να μην σας μεταφέρω μόνο τις αρνητικές εμπειρίες από την εξυπηρέτηση πελατών εδώ στας Ελβετίας, την Τετάρτη πήγα να αλλάξω (καθώς βρισκόταν ακόμα σε εγγύηση) μία τοστιέρα που είχα αγοράσει και η οποία απλά έπαψε να λειτουργεί. Και η πωλήτρια δεν μου έκανε ούτε μία ερώτηση, την πήρε και μου έφερε απλά μία καινούργια.
  • Ένας νέος μικροσκοπικός μας φίλος γεννήθηκε στην άααααλη άκρη του κόσμου, και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη. Καλώς ήρθες μικρέ Βασίλη! Ελπίζω να σε γνωρίσουμε και από κοντά σύντομα.
  • Την Πέμπτη κάναμε και διαδικτυακή επιλογή υφασμάτων για κουρτίνα. Εγώ από Ελβετία η μαμά από Βούλα.
  • Και το μεσημέρι, ήπιαμε ωραιότατο, φθινοπωρινό (αν κρίνουμε από τον καιρό) καφέ 5 κορίτσια + η μικρή Άννα Μαρία.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes