Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

How was your week?

  • Φουλ η Παρασκευή μας! Με πρωϊνές δουλειές εντός, ύπνο, φαγητό, επίσκεψη στη Νινίνα όπου μας περίμενε και η Elody, επιστροφή σπίτι και έξοδο ξανά το απόγευμα για το Street Food Festival όπου συναντήσαμε και τους φίλους Πολωνούς.
  • Το μενού είχε τελικά chicken burger. Δυστυχώς ο αγαπημένος μας σολομός δεν εμφανίστηκε φέτος.
  • Και είχε έναν αέρα! Φόρεσα και το πρώτο μακρυμάνικο της σεζόν.
  • Και γελάσαμε ΤΟΣΟ πολύ με τον Piotr που μιλούσε ελληνικά και τον Στέφανο που δεν καταλάβαινε τίποτα (ούτε στα αγγλικά, ούτε στα Πολωνικά) αλλά χαμογελούσε και έπαιζε και με τους δύο.
  • "Αυτή είναι η βαρκούλα του Ποτ".
  • Και λίγο πριν τον ύπνο, καταφέραμε να κάνουμε και βίντεο - κλήση με τον Παναγιώτη στην Τζια για να μας πει ότι του λείπουμε, και πιο πολύ ο Στέφανος!
  • Ο Στέφανος εγκαινίασε και την ηλεκτρική του οδοντόβουρτσα που πολύ του άρεσε και έτσι όλο και κάποιο δόντι καθαρίζεται!
  • Σάββατο και αφού ξυπνήσαμε νωρίς - νωρίς και είχαμε το πρωινό ελεύθερο, πεταχτήκαμε ένα ΙΚΕΑ στη Βέρνη για να ομορφύνουμε λίγο τον ξενώνα και γενικότερα το σπίτι. Φωτιστικά, κομοδίνα, κρεμάστρες... τέτοια πράγματα.
  • Και αφού επιστρέψαμε και κοιμήθηκε ο μικρός, ξεκινήσαμε και για το ετήσιο πικ-νικ που διοργανώνει η εταιρεία που εργάζεται ο συνδοιπόρος για τις οικογένεις. Φέτος ο καιρός δεν βοήθησε (ευτυχώς όταν πήγαμε εμείς είχε σταματήσει η βροχή αλλά είχε αρκετό κρύο και αέρα) αλλά δεν πτοηθήκαμε. Είδαμε πολύ κόσμο, φάγαμε, ξαναφάγαμε, έπαιξε ο μικρός, κάναμε τα updates μας μετά τις διακοπές και αργά το απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι.
  • Και όπως αναμενόταν, το πρόγραμμα είχε συναρμολόγηση.
  • Είχε και μαγειρικές: τυρόπιτα και blueberry muffins.
  • Και το μεσημεράκι της Κυριακής, με ήλιο -με δόντια- συναντηθήκαμε με τους φίλους στο κέντρο της πόλης για να συνδυάσουμε τη γιορτή των αθλημάτων με λίγο πικ-νικ και αρκετό κους-κους. Και έτσι παρακολουθήσαμε και χορό και ξιφασκία και ρυθμική και ακροβατικά, τα είπαμε με τους φίλους και επιστρέψαμε γεμάτοι σπίτι.
  • Δευτέρα με νέο δοκιμαστικό μάθημα μουσικοκινητικής στο O2, με μια γλυκύτατη, νεαρή δασκάλα και τον Στέφανο να συμμετέχει χαμογελώντας και χοροπηδώντας! Τι καλά! Οπότε, γραφτήκαμε και σε αυτό. Φροντίζουμε για τον χειμώνα που κοντοζυγώνει.
  • "Μαμά, μα τι κάνεις;"... Πόσο γέλασα! Η φωνή του μικρού ενώ του έκανα refill το ρύζι αλλά έκοβα στα κρυφά λιγάκι και τα φασολάκια ώστε να τα φάει.
  • Όλη μέρα μιλάει! Ασταμάτητα! Και επαναλαμβάνει! Και κάθε φορά μας εντυπωσιάζει με τις λέξεις και το τι θυμάται. Έχει πολλή πλάκα.
  • Και την Τρίτη επισκέφτηκα μετά τον παιδικό έναν χώρο στο κέντρο του Neuchatel ως πιθανό χώρο για τα indoor μαθήματα yoga. Και ο χώρος ήταν πανέμορφος, και η ιδιοκτήτρια μια γλυκύτατη, έγκυος Ασιάτισσα, το κόστος λογικό οπότε δεν το σκέφτηκα πολύ και τον έκλεισα!
  • Είχε προηγηθεί βέβαια ένα δημοψήφισμα μεταξύ των μαθητριών μου για την ιδανική ημέρα και ώρα και τελικά κέρδισε η Τρίτη στις 20.30.
  • Πόσο εύκολα έγιναν όλα! Στον αυτόματο. Τον χώρο τον ήξερα αλλά δεν γνώριζα ότι τον νοικιάζει και με την ώρα (είναι ένας co-working χώρος). Μου το ανέφερε όμως στο εταιρικό πικ-νικ μία Γερμανίδα που συναντούσα για πρώτη φορά. Και έτσι απλά, θα ξεκινήσει κανονικός, πιο επίσημος και οργανωμένος, κύκλος μαθημάτων! Πω πω!
  • Έστειλα και ένα μήνυμα στην αγαπημένη μου γραφίστρια Ναταλία μήπως βρει τόσο δα λίγο χρόνο να μου φτιάξει και εμένα ένα λογότυπο και κάποιες κάρτες. Και είπε ναι! Αχ όλο το puzzle συμπληρώνεται! Τι ευτυχία.
  • Διάλεξα και όνομα αλλά δεν θα σας το πω.... Θα σας το παρουσιάσω ολοκληρωμένο, με λογότυπο κτλ.
  • Και το απογευματάκι πεταχτήκαμε για ένα γρήγορο πικ-νικ στη δική μας παραλία με τους γειτόνους για κεφτεδάκια, παιχνίδια με την μπάλα και αναλύσεις (πολλές!).
  • Τετάρτη και πήρα φωτιά όπως καταλαβαίνετε να οργανωθώ λιγάκι με τη yoga. 
  • Ήταν και τα γενέθλιά μου οπότε να 'σου και τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα από φίλους.... 
  • Και όταν χτύπησε το κουδούνι ο συνοδοιπόρος με τον μικρό την καθιερωμένη, απογευματινή ώρα, αντίκρυσα καμιά δεκαριά φίλους! Surprise! Με πίτσες στα χέρια, μωρά, παιδιά, σπιτικές τούρτες, δωράκια..... Τι καλά! 
  • Ευτυχώς που με βρήκαν με τα εξωτερικά ρούχα γιατί υπό κανονικές συνθήκες θα με πετύχαιναν με το τσαλακωμένο t-shirt και το αγαπημένο, φαρδύ σορτσάκι. Χιχι...
  • Έτσι, το απόγευμα γέμισε φίλους και γέλια και γλυκά και πίτσες και αγκαλιές. Σας ευχαριστώ! Και ειδικά -βεβαίως- τον συνοδοιπόρο μου.
  • Έριξε και μια μπόρα! Και έβγαλε μετά διπλό ουράνιο τόξο, μαγικό!
  • Πέμπτη εντός (κάθε 5 λεπτά με ρωτά ο μικρός "πού πάμε μαμά; βότα;"), με δουλειές, ύπνους, συμμαζέματα, ωραία παιχνίδια και παιδικό σταθμό.
  • Και αφού τον άφησα τον Στεφανάκο αργά (μετά τις 14.00), πήρα το βιβλίο μου και έναν καφέ και περίμενα στο tennis club την παρτεναίρ μου για ένα ακόμη ματς. Παίξαμε σε εξωτερικά γήπεδα αυτή τη φορά και ανεβάσαμε σφυγμούς.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα


Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

20 ενήλικα χρόνια


Είκοσι! Το πιστεύετε; Και γιατί να μην το πιστεύετε; Για να σας το λέω, έτσι θα είναι. Και έτσι είναι. Τριάντα - οχτώ ολόκληρα χρόνια έκλεισα σε αυτή τη ζωή, είκοσι στρογγυλά ως ενήλικας. Εύκολο να κάνεις τις πράξεις. Ήταν το μακρινό 1998 όταν πετούσαμε τα καπέλα μας στον αέρα στη διάρκεια της τελετής αποφοίτησης και ετοιμαζόμασταν να εορτάσουμε στα μπουζούκια (ω ναι!) αυτή την ελευθερία. Την ενηλικίωση. Τότε που αισθανόμουν τόσο "μεγάλη", και τώρα που αισθάνομαι τόσο "μικρή". Μα τι έγινε; Πώς ήρθαν έτσι τα πράγματα και οι αριθμοί δεν συμπίπτουν με την "πραγματικότητα";

Σήμερα το πρωί, μισοκοιμισμένη ακόμα, ένοιωσα τον αγαπημένο μου συνοδοιπόρο δίπλα μου να με χαϊδεύει και να μου δίνει ένα φιλί, "χρόνια πολλά ανδριανούλα". Το είχα προς στιγμήν ξεχάσει. Και δεν ξέρω γιατί αλλά σαν να βούρκωσαν λίγο τα μάτια μου. Μα 38; Εγώ; Πότε έγιναν όλα αυτά; Πότε πέρασαν 20 χρόνια από εκείνη την ανδριάνα; Και έτσι αυθόρμητα και αφιλτράριστα όπως είμαστε όταν δεν λειτουργούν ακόμα όλες μας οι αισθήσεις και ο νους μισοκοιμάται, του απάντησα "ωραία δεν θα ήταν να είμαστε ακριβώς έτσι αλλά 28;". Τι με έπιασε αυτή τη φορά.... Όλη την ημέρα είχα αυτή την "αδικαιολόγητη" συγκίνηση. Σαν εν μια νυκτί να μεγάλωσα. Να συνειδητοποίησα. Να νοστάλγησα. Να αναπόλησα. Σα να θέλω να τρέξω να προλάβω να κάνω τόσα και άλλα τόσα. Σαν να περνούν τα χρόνια και να μην προλαβαίνω όλα όσα ποθώ και ονειρεύομαι. Μα πότε έφτασα στα 38; Πριν 5-6 χρόνια δεν ήμουν φοιτήτρια στο Λονδίνο; Και πριν καμιά δεκαριά, μαθήτρια; Έλα όμως που τα 10 του μυαλού είναι στην πραγματικότητα 20. Και ενώ από τη μία είναι όντως μακρύς αυτός ο δρόμος και έχω αλλάξει τόσο, και έχω στρίψει, και ξαναστρίψει, και έχω κάνει πίσω, και έχω τρέξει μπροστά, και έχω φάει τα μούτρα μου, και έχω φουντώσει από υπερηφάνεια.... από την άλλη φαντάζει τόσο βραχύς. Μια ανάσα από την ανδριάνα φοιτήτρια, την ανδριάνα ελεύθερη, την ανδριάνα στο Λονδίνο, την ανδριάνα ερωτευμένη,  την ανδριάνα στην πρώτη της δουλειά (Ντένια ακούς;), την ανδριάνα νύφη στη Σίφνο, την ανδριάνα στην Κηφισιά, την ανδριάνα στη δεύτερη και στην τρίτη και στην τέταρτη δουλειά (πόση αγωνία με κάθε αλλαγή και πόσες αγαπημένες συναδέλφους - φίλες έχω ακόμα στην καρδιά και στη ζωή μου!), την ανδριάνα πίσω στη Βούλα, την ανδριάνα τρισευτυχισμένη, την ανδριάνα στα πατώματα, την ανδριάνα στην Ελβετία, την ανδριάνα μαμά......  

Λέτε αυτό το τελευταίο να έβαλε το κερασάκι; Μετρούν αλλιώς τα χρόνια όταν είσαι πλέον μαμά. Όταν πρέπει να χωρέσεις τα 100 δικά σου αλλά και τα 100 δικά του μέσα σε μία ημέρα, σε μία ζωή. Όταν έχεις τόσα όνειρα για αυτόν αλλά και για εσένα και για εσάς. Όταν θες να τα ζήσεις όλα. Όλα. Και ίσως νοιώθεις ότι τελικά ο χρόνος, αυτός ο αδυσώπητος, δεν σε αφήνει λίγο να ξαποστάσεις, λίγο να τα φέρεις βόλτα, λίγο να βρεις τους ρυθμούς σου, λίγο να πάρεις μια ανάσα. Όχι. Να 'σου άλλη μία χρονιά στην κεφάλα από το πουθενά! Ο χρόνος περνά είτε αρπάζεις τις ευκαιρίες, είτε ζεις τις ημέρες, είτε κάνεις πράξη τα όνειρα είτε όχι. 

Και ενώ σας τα γράφω αυτά ακούγεται η γλυκιά φωνούλα του που μόλις ξύπνησε "μαμά... έλα μαμά". Και πάω.

Χρόνια μου πολλά λοιπόν.
Carpe diem.

ανδριάνα


ΥΓ. Πάντα οι ημέρες που κυκλώνουν τα γενέθλιά μου είναι σημαδιακές. Μία ημέρα και τρία χρόνια πριν, για παράδειγμα, είχα κάνει εκείνο το τεστ που βγήκε θετικό και φέτος, 1 ημέρα πριν, έκλεισα χώρο για τα φθινοπωρινά μαθήματα yoga. Εκεί γύρω στα γενέθλιά μου είχα πρωτογνωρίσει και τον συνοδοιπόρο, υπό δυνατή, σιφνέικη βροχή, όπως αυτήν που έριξε και χτες το βράδυ στο νησί (έχω τις πηγές μου!).

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2018

How was your week?

  • Έφτασε η ημέρα της αναχώρισης του μικρού μας Παναγιώτη! Έτσι, ξεκινήσαμε τα δυο μας νωρίς νωρίς για Γενεύη. Ασυνόδευτος θα πετούσε και είχα την ψευδαίσθηση (εφόσον πληρώνεις και επιπλέον ένα αρκετά υψηλό ποσό) ότι το προσωπικό της αεροπορικής θα αναλάμβανε μέρος των διαδικαστικών. Λάθος.
  • Αφού κάναμε check-in και του κρεμάσανε στο λαιμό έναν φάκελο με όλα τα χαρτιά, ακολούθησα τις οδηγίες τους ώστε να βγάλω και εγώ ειδικό πάσο και να περάσω μαζί του στις πύλες, να περιμένω να επιβιβαστούν όλοι οι επιβάτες καθώς ο Παναγιώτης θα ανέβαινε τελευταίος, να γίνει η απογείωση και έτσι να ελευθερωθώ και εγώ για την επιστροφή.
  • Ευτυχώς, εκεί που καθήσαμε να πιούμε έναν καφέ και έναν χυμό, κάθισε δίπλα μας η 15χρονη Ήβη που ταξίδευε και εκείνη με την ίδια πτήση ασυνόδευτη, και είχε παρέα την Nicole, την Ελβετίδα, οικογενειακή της φίλη.
  • Ε, πιάσαμε το μπίρι - μπίρι, πέρασε η ώρα, επιβιβάστηκαν τα μικρά και ξεκίνησα το δρόμο της επιστροφής. 
  • Στο σπίτι, ο συνοδοιπόρος εργαζόταν, ο μικρός είχε ήδη κοιμηθεί και φάει, και τους βρήκα εκεί κατά τις 14.00 ήρεμους και χαρούμενους.
  • Πρώτο σαββατοκύριακο μετά τις διακοπές και μετά τον Παναγιώτη οπότε ευκαιρία για να συμμαζευτούμε και να οργανωθούμε λιγάκι. Και οι δουλειές - βουνό!
  • Το Σάββατο λοιπόν είχε φυτώριο ώστε να αντικαταστήσουμε τα φυτά που χάσαμε στον καύσωνα που έπληξε την Ελβετία κατά την απουσία μας.
  • Τα μεταφυτεύσαμε, τα καμαρώσαμε και τους δώσαμε όλη μας την αγάπη για μια μακρά ζωή.
  • Το απόγευμα επισκεφθήκαμε τη Νινίνα με τους γονείς της που πολύ καιρό είχαμε να δούμε. Και ο καιρός ήταν καλός οπότε καθήσαμε έξω και τα μικρά ξεσάλωσαν! Τι φορτηγάκια, τι πετρούλες, τι μπάλες, τι κυνηγητά...... 
  • Την Κυριακή ευθυγραμμίστηκαν όλοι οι παράμετροι -επιτέλους- και καταφέραμε να βγούμε για ιστιοπλοΐα με τους Πολωνούς μας φίλους. Και ήταν τόσο όμορφα! Τόσο ήσυχα! Μισή ημέρα διήρκησε και ήταν σαν να φύγαμε διακοπές.
  • Ο Στέφανος σαν ψαρόλυκος, ο Piotr ήρεμος καπετάνιος, εμείς στα κρασιά και στα τσιμπλογήματά μας και όταν δέσαμε αρόδου κάναμε τις πιο αναζωογονητικές βουτιές!
  • Δευτέρα με το δοκιμαστικό μας μάθημα γονιών - παιδιών σε μια κεντρική σχολή χορού. Πέντε παιδάκια ήταν με τους γονείς τους, ο Στεφανάκος ο μικρότερος, και το μάθημα διήρκησε 45 λεπτά. Στο Α' μέρος δεν τα πήγε πολύ καλά, δεν ήθελε να συμμετέχει, πήρε την πιπίλα του και κάναμε ότι μπορούσαμε αγκαλιά. Στο Β' μέρος που έγινε και πιο δραστήριο και βγήκε και το τραμπολίνο πήρε τα πάνω του. 
  • Γενικά, μεταξύ μας, ήταν πολύ υποτονικό το μάθημα, πόσο μάλλον όταν απευθύνεται σε νήπια! Χωρίς μουσική, με πολύ αργές κινήσεις, χωρίς κάποια δράση - στόχο - πλαίσιο. Κρίμα.
  • Το απόγευμα είχε δουλειές κατ' οίκον, σούπερ-μάρκετ, παιχνίδια (και τι δεν παίξαμε! είχαμε και καιρό να βρεθούμε οι 2 μας), βιντεοκλήσεις και επιστροφή του συνοδοιπόρου από τη δουλειά αργά.
  • Είχε όμως εξαιρετικά νέα: ακυρώθηκε το εβδομαδιαίο ταξίδι της ερχόμενης εβδομάδας! Γιούπι!
  • Και το βράδυ ήρθαν οι γειτόνοι να ανταλλάξουμε νέα, πατατάκια και απορίες.
  • Τρίτη με ήλιο και πρωϊνή βόλτα με το πατίνι έως τη λίμνη. Εννοείται βούτηξε οπότε το μαγιώ και η μικρή πετσέτα δεν βγαίνουν πια από την backpack. Και ήταν κρύο το νερό!! Μπρρρ....
  • Ξεκίνησε και η αντικατάσταση του ασανσέρ της πολυκατοικίας μας οπότε για τους ερχόμενους 2 μήνες ... γυμναστική!
  • Μετά την παράδοση του μικρού στον παιδικό σταθμό (μία από τις χειρότερες....), έκανα γρήγορα 2-3 δουλειές και μετά συνάντησα τα κορίτσια στο κέντρο για καφέ.
  • Και το απόγευμα μιλήσαμε με τον Αρτεμάκι το οποίο ετοιμαζόταν να παρακολουθήσει θερινό σινεμά στην Απολλωνία Σίφνου με τον φίλο της τον Απόλλωνα. Μεγαλεία!
  • Τετάρτη με ακόμη ένα δοκιμαστικό μάθημα αυτή τη φορά στον τεράστιο και εκπληκτικό χώρο της καλλιτεχνικής γυμναστικής! Στρώματα, τραμπολίνα, κρίκοι, δοκοί.... παράδεισος για μικρούς και μεγάλους! Και το μάθημα ήταν πολύ έξυπνα φτιαγμένο με ομαδική έναρξη και λήξη και ελεύθερο το υπόλοιπο μέρος να δοκιμάσουμε τους στίβους που είχαν φτιάξει και τα διάφορα όργανα. Και οι δάσκαλοι τόσο ενεργητικοί και κεφάτοι.
  • Ξεσαλώσαμε μαμά και γιος! Είναι φοβερή η αίσθηση ελευθερίας όταν ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα και όπου και αν πέσεις θα είναι μαλακά. Γραφτήκαμε -εννοείται.
  • Εννοείται -επίσης- ότι με το που μπήκαμε σπίτι ο μικρός μου είπε "μαμά νάνι".
  • Και αφού ξύπνησε και έφαγε ωραία, έφτασε και η ώρα της ερώτησης του ενός εκατομμυρίου "πού πάμε μαμά;"... Ουφ, και η απάντηση ίδια. Βάζω όλη μου τη θετική ενέργεια και με πολύ ήρεμο ύφος, σαν να μην έγινε και κάτι, του απαντώ "στο σχολείο αγάπη μου". Και αρχίζουν τα δάκρυα και τα "μπαμπά μπαμπά" και τα "no"... Και ενώ είμαι προετοιμασμένη για άλλο ένα δύσκολο μεσημέρι, με κόμπο στο στομάχι, και ενώ τον καθησυχάζω ως συνήθως προχωρώντας παράλληλα τις ετοιμασίες, εντοπίζει μία τόσο δα μικρή τσουγκρανίτσα που είχε ξεμείνει στην τσάντα από την Ελλάδα, την αρπάζει και αρχίζει να χαμογελά και να μου λέει "πάμε μαμά".
  • Έτσι ευδιάθετος παρέμεινε σε όλη τη διαδρομή και ενώ φτάσαμε στον παιδικό σταθμό νωρίς (σπάνιο για εμάς), και δεν ήταν κανένα παιδάκι στον χώρο του παιχνιδιού, εκείνος μπήκε χαμογελαστός και ήρεμος, πήγε στην αγκαλιά μίας εκ των δασκάλων του και μέχρι να φύγω είχαν ήδη κάτσει στο τραπέζι να ζωγραφίσουν. 
  • -"Καλά να περάσεις αγάπη μου, σ' αγαπώ πολύ."
  • -"Πω πολύ μαμά, γεια σου."
  • Τι ευτυχία ήταν αυτή Θεέ μου! Με βουρκωμένα μάτια τηλεφώνησα στον συνοδοιπόρο με το που μπήκα στο αυτοκίνητο και με αυτή την ευγνωμοσύνη και ανακούφιση στην καρδιά πέρασε όλη μου η Τετάρτη.
  • Και έκανα γιόγκα (μετά από κανά μήνα), και έφτιαξα τα μαλλιά μου, και μαγείρεψα λαχανικά au gratin και υποδέχτηκα τα αγόρια μου το απόγευμα μες στο χαμόγελο.
  • Και την Πέμπτη, αφού είχαμε περάσει ένα εξαιρετικό πρωϊνό στο σπίτι, έφτασε η ώρα για τον μεσημεριανό του ύπνου και αρχίζουν τα τρυπάνια του ασανσέρ, σαν να γκρεμίζουν το ταβάνι μας. Λέω από μέσα μου "καλή μας τύχη". Ε, σας πληροφορώ ότι μέσα σε 5 λεπτά ο μικρός κοιμόταν με αυτό ως υπόκρουση non-stop. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
  • Και το μεσημέρι ξεκινήσαμε με ανεβασμένο ηθικό και αισιοδοξία για τον παιδικό σταθμό, ο Στεφανάκος πήγε τρέχοντας και χαμογελώντας (yes!) και εγώ, μετά από κάτι γρήγορες δουλειές, κατευθύνθηκα στο Marin και στα κλειστά γήπεδα τέννις.
  • Δεν τα πήγα κακά (δεδομένης της συχνότητας που παίζω) και κατα-ίδρωσα! All good λοιπόν!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα


Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

Ευτυχία είναι....


Ευτυχία είναι να οδηγείς και να τρέχουν δάκρυα χαράς.

Ευτυχία είναι να αποχωρίζεσαι το μικρό φυστίκι στο σχολείο και να σου λέει "πω πολύ μαμά, γεια σου".

Ευτυχία είναι να έχουν περάσει εβδομάδες όπου τα δάκρυα ήταν λύπης αλλά εσύ να μη χάνεις την πίστη σου ούτε λεπτό σε αυτή την ηλιαχτίδα φωτός που λέγεται Στέφανος.


Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

How was your week?

  • Πιο γεμάτη Παρασκευή δεν γίνεται!
  • Ξεκινήσαμε με τα πόδια, οι τρεις μας, εγώ και τα 2 μικρά αγόρια δηλαδή, πουρνό πουρνό, περπατήσαμε ως το funiculaire (κάτι σαν τελερεφίκ) και ανεβήκαμε με αυτό στο βουνό Chaumont μέσα από το δάσος. Εκεί ανεβήκαμε στον γνωστό πύργο, απολαύσαμε τη θέα, παίξαμε στην παιδική χαρά και γεμίσαμε δροσιά και καθαρό αέρα (ένα ζακετάκι το χρειαζόσουν! φυσικό air condition!).
  • Ξανά στο τελερεφίκ και αυτή τη φορά στάση πριν το σπίτι σε έναν δεύτερο παιδότοπο.
  • Τελικά, σπίτι μπήκαμε το μεσημέρι, με τα αγόρια ξεθεωμένα, χαρούμενα και πεινασμένα.
  • Ο μικρός κοιμήθηκε ένα γεμάτο 2ωρο, ο μεγάλος είδε απανωτά 2-3 επεισόδια από το "Σόι σου" (το μάθαμε και αυτό εμείς οι άσχετοι), εγώ έκανα τις δουλειές μου, ξάπλωσα λιγάκι και μέχρι να ξυπνήσουμε και να οργανωθούμε, ήρθε και ο συνοδοιπόρος.
  • Δεύτερη βόλτα στο La Vue des Alpes αυτή τη φορά για να κάνουμε την τσουλήθρα 700 μέτρων μέσα στο βουνό! Δυστυχώς ο Στεφανάκος ήταν πολύ μικρός για να μπει, αλλά όλοι οι υπόλοιποι το απολαύσαμε!
  • Στις λίγες ώρες που μας απέμειναν μέχρι τον ύπνο των αγοριών, φάγαμε σπιτικά fajitas, κάναμε τα video calls μας, παίξαμε, ζωγραφίσαμε, διαβάσαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το πρωί. 
  • Σάββατο με σπιτικά pancakes (που τιμήσαμε και οι 4 δεόντως) και εν αναμονή του δελτίου ανέμου για να δούμε αν θα βγούμε με το ιστιοπλοϊκό των φίλων πεταχτήκαμε μία Βέρνη όπου περπατήσαμε, ήπιαμε καφέ, χαζέψαμε τα όμορφα κτίρια, τσιμπήσαμε και επιστρέψαμε το μεσημεράκι.
  • Αέρας μηδέν οπότε άκυρη η ιστιοπλοΐα (προς μεγάλη στεναχώρια όλων). Προχωρήσαμε όμως σε ένα εξίσου ενδιαφέρον plan b νοικιάζοντας ποδήλατα από το κέντρο, κάνοντας την όμορφη διαδρομή μέχρι το colombier ώστε να φτάσουμε στην παραλία για βουτιές, και νεροτσουλήθρες και παιχνίδια.
  • Στην επιστροφή παραλάβαμε και μία πίτσα που είχαμε παραγγείλει και φάγαμε με όρεξη στο σπίτι!
  • Τον Παναγιώτη μπορεί να τον έχουμε εξοντώσει με τόσες αθλοπαιδιές και πεζοπορίες! Κατά βάθος όμως το απολαμβάνει!
  • Όπου Στέφανος και μάλαμα! Αυτή τη φορά τα απανωτά μας ξενύχτια ήταν αφιερωμένα στον θαυματουργό Τσιτσιπά που έπαιξε εξαιρετικό τέννις μπροστά στα μεγαθήρεια και δεν έχασε τη συγκέντρωση και πειθαρχεία του ακόμα και όταν φαινόταν ότι όλα έχουν τελειώσει. Εύγε! Επισήμως Νούμερο #15 στον κόσμο.
  • Κυριακή με french toast του συνοδοιπόρου, παιχνίδια και δουλειές στο σπίτι, και αναχώριση νωρίς το μεσημέρι για το Swiss Vapeur Parc. Δεύτερη φορά για εμάς, πρώτη για τον Παναγιώτη. Και τα αγόρια κοιμήθηκαν εναλλάξ κατά τη διάρκεια της διαδρομής και εμείς απολαύσαμε την πάντα μαγευτική Swiss Riviera.
  • Κόσμος και κοσμάκης, και ζέστη αλλά και μοναδικά τρένα, και βόλτες, και εκατοντάδες ερωτήσεις! Επί 3 ώρες πηγαινοερχόμασταν με τα τρενάκια ατμού, ψάχναμε ποιο από όλα πηγαίνει στην καινούργια διαδρομή, φάγαμε το πιο ακριβό - φθηνό φαγητό (εγκεφαλικό κόντεψα να πάθω στο ταμείο! την επόμενη φορά πικ-νικ), φωτογραφηθήκαμε, γελάσαμε, κάναμε υπομονή (κυρίως με τον Στέφανο που κάθε λίγο όλο και κάτι τον πείραζε!) και επιστρέψαμε σπίτι αργά το απόγευμα πτώμα.
  • Σας είπα ότι τις τελευταίες ημέρες ο Στεφανάκος χρησιμοποιεί το γιο-γιό του; Με δική του πρωτοβουλία και μεγάλη χαρά! Σε λεπτομέρειες δεν θα μπω αλλά νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο.
  • Και το απόγευμα κάναμε και γιόγκα! Με δάσκαλο τον Στέφανο! Πόσο πλάκα είχε! Και πόσο το απολάμβανε, και αυτός, και εμείς οι μαθητές!
  • Δευτέρα με συννεφιά, και ψιλόβροχο και τον Παναγιώτη κάπως αδιάθετο οπότε μείναμε σπίτι, φτιάξαμε κέικ λαδιού με σταγόνες σοκολάτας οι 3 μας, είδαμε το Sing (κατ' επιλογή του Παναγιώτη), κοιμήθηκε ο μικρός και φάγαμε παρέα.
  • Και το απόγευμα είπαμε να πάμε στο εμπορικό για βόλτα και κάποια δωράκια που ήθελε ο Παναγιώτης. Δυστυχώς αποδείχθηκε μέγα λάθος γιατί ο Στέφανος δεν είχε διάθεση συνεργασίας και έτσι κάναμε 2 αγορές άρον άρον και επιστρέψαμε σπίτι. Ουφ. Όταν έχει "κοινό" βγάζει όλο του το πείσμα.
  • Με την επιστροφή του συνοδοιπόρου, ηρέμησαν τα πνεύματα, ανέβηκε η διάθεση ξανά και έτσι παίξαμε κρυφτό και φτιάξαμε διάφορες "προκλήσεις" που αποσυμφόρισαν την κατάσταση και επανέφεραν τα γέλια.
  • Και έριξε μια βροχή. Και μετά θαυμάσαμε το ομορφότερο, μεγαλύτερο και λαμπερότερο ουράνιο τόξο όλων των εποχών!
  • Και το βράδυ μάς έβαλε ο συνοδοιπόρος να δούμε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Ήταν σαν σήμερα. Πω πω... πως περνάνε τα χρόνια. Και τότε θυμάμαι ότι κάθε λίγο και λιγάκι, όταν μαζευόμασταν στα πατρικά μας σπίτια, ο συνοδοιπόρος μας έβαζε το DVD της έναρξης ως background. Δεκάδες φορές την έχουμε παρακολουθήσει λοιπόν. Και παρόλο που αυτή τη φορά μου φάνηκε λίγο σαν να έχει βγει από τα 90s (πόσο γρήγορα τρέχει η τεχνολογία!), πάλι συγκινήθηκα.
  • Ο Παναγιώτης από την άλλη, ήταν σαν να παρακολουθεί ντοκυμαντέρ για τους νεάτερνταλ!
  • Τρίτη με συνέχεια της συννεφιάς και του ψιλόβροχου. Σε ένα διάλειμμα πεταχτήκαμε μέχρι τον κοντινό μας παιδότοπο στο Saint Blaise και επιστρέψαμε για κέικ και ύπνο.
  • Και αφού -δυστυχώς- το τελετουργικό για τον παιδικό συνεχίστηκε (αυτή τη φορά με κλάμματα πριν φύγουμε από το σπίτι), ξεκινήσαμε τα δυο μας (ο Παναγιώτης και εγώ), με πονοκέφαλο (δεν μπορώ να μείνω ανεπηρέαστη από το κλάμα), για Λωζάννη και το Ολυμπιακό Μουσείο.
  • Έχω γίνει γραφική... Σαν τις γιαγιάδες που κλαίνε με το παραμικρό. Όσες φορές όμως και αν περάσω από την ελληνική πτέρυγα του Ολυμπιακού Μουσείου, βουρκώνω.
  • Επιστρέψαμε πάνω στην ώρα σπίτι για να υποδεχτούμε τα άλλα 2 αγόρια, να μαγειρέψουμε, να φάμε, να παίξουμε και να κοιμηθούμε.
  • Τετάρτη και ήρθε -επιτέλους- ο ειδικός για να εξολοθρεύσει την κυψέλη από σφήκες που δημιουργήθηκε εν τη απουσία μας στο πατζούρι του ξενώνα! Ήρθε, ψέκασε, έφυγε. Για να δούμε.
  • Έτσι, αφού ψήσαμε και το κοτόπουλο στο φούρνο βγήκαμε να απολαύσουμε ήλιο και παιχνίδια στο αγαπημένο συντριβάνι του Στέφανου, και πατίνι, και σκαρφάλωμα δεντρών.
  • Και ο μικρός πτώμα, το μεσημέρι κοιμήθηκε 2 ώρες. Οπότε, με αυτά και με εκείνα, πήγε 15.00 μέχρι να τον αφήσουμε στον παιδικό και να τρέξουμε με τον Παναγιώτη σπίτι για αλλαγή και βουρ για πισίνες και νεροτσουλήθρες.
  • Εκεί, μας περίμεναν και η Βάια με την Άννα Μαρία. 
  • Και κατέβηκα τις νεροτσουλήθρες βεβαίως με τον Παναγιώτη (που ενώ τις περίμενε πώς και πώς στην αρχή μας έκανε τον δύσκολο), και τα είπαμε με την Βάια, και εξερεύνησε ο Παναγιώτης τον χώρο, και πετάχτηκα να πάρω τον Στεφανάκο για να επιστρέψουμε στις πισίνες και να συνεχίσουμε σχεδόν μέχρι τη δύση τις βουτιές και τα παιχνίδια.
  • Μα πόσο ήσυχη είναι η Άννα Μαρία! Τεσσάρων μηνών και ούτε που την ακούς! Κάθεται ήσυχα ήσυχα και επεξεργάζεται τα παιχνίδια της. Κοιμάται και σερί όλο το βράδυ. Φτου φτου.
  • Έκανα και μια στάση για σνακ (κλασικά αγγούρι με κριτσίνια και χούμους) οπότε τσιμπήσαμε στις πισίνες και επιστρέψαμε ίσα - ίσα για τα μπάνια των αγοριών και ύπνο. 
  • Ο συνοδοιπόρος είχε business dinner οπότε επέστρεψε το βράδυ.
  • Πέμπτη με πλυντήρια, και χορούς, και μαγειρικές, και βίντεο-κλήσεις...
  • Και το απόγευμα κάναμε τις τελευταίες αγορές του Παναγιωτάκη (κυρίως δώρα στην οικογένεια και 1 ελβετικό θερμός για αυτόν ώστε να θυμάται αυτό το ταξίδι), επιστρέψαμε σπίτι, ψήσαμε την πίτσα μας, μας παρέλαβαν οι γειτόνοι και πήγαμε στο όμορφο Auvernier για πικ-νικ και βουτιές. 
  • Μετά από λίγο κατέφτασαν και τα αγόρια και έτσι είχαμε απαρτία και περάσαμε πολύ όμορφα μέχρι τις 19.30. Ο Στέφανος σε μεγάλα κέφια, ο Παναγιώτης με τις ιστορίες και τις απορίες του, τα μικρά αγόρια να αγκαλιάζονται και να ξεκαρδίζονται στα γέλια, και το τοπίο μαγικό.
  • 11 ημέρες με έναν 11χρονο. Αναχώριση του Παναγιωτάκη λοιπόν το πρωί της Παρασκευής οπότε είχαμε Γενεύη στο πρόγραμμα και τον συνοδοιπόρο να εργάζεται από το σπίτι.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

How was your week?

  • Παρασκευή με επιστροφή από την Στούπα στην Αθήνα, με τον μικρό να κοιμάται στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής αλλά να ξυπνά τρομαγμένος κατά διαστήματα μες στον ύπνο του!
  • Και αφού είδαμε λίγο τους δικούς μας, τακτοποιηθήκαμε λίγο, βάλαμε τα κλασικά μας πλυντήρια, χαλαρώσαμε και παραγγείλαμε και τα καλύτερα burgers των νοτίων (και όχι μόνο) προαστίων, εννοείται από το Burger Joint (truffle chicken to die for!)!
  • Και το Σάββατο αφήσαμε τον μικρό για κάποιες ώρες με την γιαγιά του ώστε να πεταχτούμε εμείς στη Γλυφάδα για βόλτα, έκτακτο χτένισμα, brunch στο Estrella (πω πω τι ήταν αυτό που έπαθα! cinnamon roll pancakes με τις θερμίδες μιας εβδομάδας ολόκληρης!), λίγα ψώνια και επιστροφή στο πατρικό για οικογενειακό γεύμα.
  • Και το απόγευμα είχαμε την επίσκεψη του νονού. Πόσο ωραία έπαιξαν! Και ζωγράφισαν, και διάβασαν βιβλία, και έπαιξαν μπάλα, και στο τέλος του έδωσε και ο Στεφανάκος ένα φιλί για καληνύχτα. Πόσο χαίρομαι να τους βλέπω μαζί!
  • Και αφού κοιμήθηκε ωραιότατα συναντήσαμε εμείς τους φίλους για ποτό στο καινούργιο hot spot εν ονόματι Krabo Beach. Ένα πολύ καλοφτιαγμένο beach bar + restaurant, με λίγες ξαπλώστρες, σε έναν μάλλον ξεχασμένο κόλπο στο Καβούρι. Εμείς απολαύσαμε τα cocktails μας στην cabana, τις ωραίες μουσικές και την ωραία θέα. Μάλλον αξίζει να επενδύσεις κάτι παραπάνω ώστε να απολαύσεις και τα καβούρια στο εστιατόριο.
  • Κυριακή με πρωινή επίσκεψη στους φίλους που είχαμε να δούμε καιρό πολύ, με τον Γιάννη πλέον πτυχιούχο chef, την Ανθή έμπειρη μαμά και τον μικρό Άγγελο να περπατά και να γελά!
  • Και το μεσημέρι είχαμε οικογενειακό γεύμα στο πάντα φιλόξενο Aperitivo με ιταλικό φαγητό και παρέα τους αγαπημένους μας φίλους εκ Νέας Υόρκης. Ήρθαν και τα χαρούμενα μαντάτα και αυτή η φιλία χρόνων θα επισημοποιηθεί. Ποιος θα το φανταζόταν όταν ο μπαμπάς συναντούσε για δουλειά τον Bill στη Νέα Υόρκη πριν 20-30 χρόνια (!) ότι οι γιοι τους θα γίνονταν κουμπάροι! Είναι τόσο συγκινητικό! Ο αδελφός μου λοιπόν θα βαφτίσει τον μικρό Βασίλη τον Ιούλιο του 2019.
  • Απόγευμα στο σπίτι για συμμαζέματα και πακετάρισμα και επίσκεψη στο σπίτι της αδελφής για σουβλάκια με έκτακτη επικαιρότητα (έμεινε το αυτοκίνητο από μπαταρία).
  • Δευτέρα = αναχώριση οι 3 μας παρέα με το βαφτιστήρι μας Παναγιώτη. Ξεκλέψαμε και 2 κουβέντες με τον μπαμπά του που είχαμε να δούμε μάλλον από πέρσι το καλοκαίρι.
  • Και παρόλη την καθυστέρηση, το ταξίδι πήγε περίφημα και για τους 4 μας, με τον Παναγιώτη να κάνει φιλίες με τον κύριο δίπλα του (και στο τέλος να του παίρνει και τη θέση στο παράθυρο) και να βγάζει βίντεο για την σχολική του εργασία με την "panos jets", τον Στεφανάκο να κοιμάται καμιά ωρίτσα και εμάς να ξεκλέβουμε κάτι δεκάλεπτα ύπνου.
  • Επιστροφή αργά το απόγευμα στο "άλλο σπίτι" (που λέει και ο Στεφανάκος) πτώμα!
  • Τρίτη με παιχνίδια στο σπίτι, βόλτα στο εμπορικό κέντρο και στη λίμνη, ύπνο του μικρού και παιδικό σταθμό. Πόση αγωνία είχα μετά τα κλάμματα που είχαν ακολουθήσει τις διακοπές του Πάσχα. Ευτυχώς όμως ο Στεφανάκος τα πήγε εξαιρετικά! Φτου φτου!
  • Έτσι το απόγευμα κάναμε με τον Παναγιώτη μια βόλτα στο κέντρο της πόλης, φάγαμε σοκολατίνα στο παραδοσιακό Suchard και επιστρέψαμε για online δουλειές σπίτι.
  • Και το βράδυ της Τρίτης νοιώσαμε ότι ξεκουραστήκαμε πραγματικά!
  • "Νονά" - "Μαμά" - "Νονά" - "Μαμά"! χιχι... Ερωτήσεις ο ένας, ερωτήσεις ο άλλος!
  • Και ο Στέφανος ενθουσιασμένος να θέλει να του δείξει όλα του τα παιχνίδια και όλα του τα κόλπα, και ο Παναγιώτης, σαν μεγάλος αδελφός, να του ανοίγει νέους ορίζοντες και να τον επαναφέρει και στην τάξη όταν χρειάζεται.
  • Τετάρτη με πρωινό μπάνιο στο Hauterive παρέα με τους κύκνους, παιχνίδι στον διπλανό παιδότοπο και επιστροφή άρον άρον για να γλυτώσουμε τη βροχή! Καταιγίδα!
  • Και αφού αφήσαμε τον μικρό στον παιδικό σταθμό, συμφάγαμε με τον Cesco, ήπιαμε καφέ στο σπίτι με την Βάια και την μικρή Άννα - Μαρία και υποδεχτήκαμε τους γιατρούς με τον Παναγιωτάκη το απόγευμα για μακαρόνια με κιμά, ανασκόπηση των διακοπών, παράδοση του drone, και παιχνίδια. Φουλ μέρα!
  • Πέμπτη πρωί με πλυντήρια και πρωινό μπάνιο παρέα με την Ρόζα στη δική μας παραλία του Monruz.
  • Και ενώ φτάσαμε στον παιδικό σταθμό με την ίδια χαρά και ηρεμία το μεσημέρι, έμελλε να είναι αυτή η τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς, η ημέρα της κρίσης. Ουφ... σκηνικό αντίστοιχο με αυτό μετά τις διακοπές του Πάσχα. Δυστυχώς. Το θετικό είναι βεβαίως ότι δεν διήρκησε πολύ και γενικότερα πέρασε μία όμορφη ημέρα. Εγώ τον πονοκέφαλο πάντως τον έκανα.
  • Φύγαμε και κατευθείαν με τον Παναγιώτη για Γαλλία, και μπλέξαμε στα βουνά και στις στροφές και φτάσαμε με ένα κεφάλι καζάνι! Κάναμε όμως τα ψώνια μας κανονικά, γεμίσαμε -τίγκα- το αυτοκίνητο με τις προμήθειες του μήνα και γυρίσαμε πάνω στην ώρα για τακτοποίηση, επιστροφή των αγοριών και αναχώριση για μια μουσική βραδιά σπίτι της Ρόζας και του Βασίλη.
  • Και ο μικρός Στέφανος έκατσε οκλαδόν μπροστά στην κιθάρα και δεν κουνήθηκε! Μες στα μάτια κοιτούσε την Ρόζα μαγεμένος από τη μουσική και τη φωνή. Ο γλυκούλης. Και μόλις σταματούσε της έλεγε "πάλι" και της έβαζε τα χέρια στις χορδές.
  • Τραγουδήσαμε και όλοι παρέα την αγαπημένη μας Σιωπή, όπως την τραγουδά μονανδικά, με μία κιθάρα ο Αλκίνοος.
  • Το ελβετικό πρόγραμμα του Παναγιώτη έχει -όπως είπε και εκείνος- εκδρομές και master chef: εγώ μαγειρεύω φαγητά που ισχυρίζεται ότι δεν έχει ξαναφάει, και εκείνος δοκιμάζει και κρίνει! Προς το παρόν συνεχίζω στην επόμενη φάση με πιο διεθνές μενού.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

How were your holidays?


Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά το How was your week έκανε και αυτό διακοπές. Λίγο η έλλειψη τεχνολογίας, λίγο η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, λίγο οι λιγοστές ώρες εντός σπιτιού, λίγο η ανέμελη διάθεση των διακοπών..... Ε, λίγο από όλα. Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που ο MACης έμεινε στην Ελβετία. Δεν τον πήρα καν στην Ελλάδα γιατί απλά δεν υπήρχε λόγος. Ειδικά με τα κινητά και τα δεκάδες, εξειδικευμένα apps, ακόμη και δουλειά να χρειαζόταν να κάνω, την έκανα μέσω κινητού.

Επανήλθαμε όμως και είπα να σας συμπτίξω αυτές τις 2 εβδομάδες διακοπών και να σας μεταφέρω το κλίμα. Δύο εβδομάδες = 2 ημέρες Αθήνα + 3 ημέρες Κύθνο + 1 ημέρα Αθήνα + 6 ημέρες Μάνη + 2 ημέρες Αθήνα. Αυτές οι ημέρες είχαν αρκετά κοινά αλλά και αρκετά διαφορετικά στοιχεία. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes