Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

made in greece #3


Είναι το σπίτι τόσο όμορφο… η θέα, η ησυχία, η απεραντοσύνη του ορίζοντα, οι νεόχτιστοι καναπέδες για τις απογευματινές σιέστες, ο ξυλόφουρνος, ο Φάρος…

Είναι όμως πολλά περισσότερα από αυτά! Γιατί σε αυτό το σπίτι έχει φωλιάσει η αγάπη μας, η φιλία μας, οι αγκαλιές και τα δάκρυά μας, οι χοροί και οι μαγειρικές μας, οι ανατολές, οι χαιρετισμοί στον ήλιο, τα παιχνίδια και τα γέλια μας, οι αποκαλύψεις και οι μουσικές μας. Είναι ένα μαγικό σπίτι! Μόνο και μόνο επειδή έχει μπολιαστεί με όλα αυτά, τα μοναδικά και πολύτιμα. Και όσοι έχουν ζήσει λίγη από τη μαγεία του, έρχονται και ξανάρχονται… σαν τάμα.

Είναι οι άνθρωποί του λοιπόν, που ανταμώνουν πιο συχνά ή πιο αραιά, αλλά στην καρδιά είναι πάντα εκεί.
Είναι η φιλία.

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

Πέρσι...

Μερικές φορές νιώθω σαν να έχω καταπιεί ένα ειδικό ξυπνητήρι, ένα ημερολόγιο…. Ενώ με τους αριθμούς και τις ημερομηνίες δεν τα πάω πολύ καλά, είναι φορές που έχω ένα περίεργο συναίσθημα, σαν να ξυπνάω το πρωί και κάτι να με περιμένει. Μετά από λίγη σκέψη, συνειδητοποιώ πάντα τη σημειολογία. Έτσι λοιπόν τις προάλλες, εντελώς αυθόρμητα έκανα την καθιερωμένη μου πρωινή επίσκεψη στο lifelikes και τσουπ από κάτω να’ σου η ανάρτηση “whatever will bewill be”. Κάνω κλικ και ξαναδιαβάζω το τότε και ξαναζώ για λίγο την πραγματικότητά μου 1 χρόνο (σχεδόν) πριν. 

Πω πω ... Πέρασε 1 χρόνος! Πόσο άβολη, αμήχανη, συγκινητική, ιδιαίτερη ήταν εκείνη η Τρίτη.... Να μην ξέρω τι να κάνω, σε ποιον να μιλήσω, τι να πω, πού να βάλω τα πράγματά μου, πού να πάω. Πήρα 2 τηλέφωνα και έστειλα 3 μηνύματα, όλα μονοσήμαντα: απολύθηκα. Και τις ερχόμενες ημέρες το επανέλαβα δεκάδες φορές σε φίλους, συναδέλφους (πρώην), συνεργάτες (πρώην)... Ακόμα θυμάμαι το σοκ, τις φωνές στα τηλέφωνα, τα γιατί... και βεβαίως εμένα να τους καθησυχάζω: είναι όλα οκ, μην ανησυχείτε, κάποια πράγματα απλά πρέπει να γίνουν, όλα έχουν το λόγο τους. Με κάποιους έχω να μιλήσω από τότε...

Πέρασε 1 χρόνος. Οι φωτογραφίες όμως είναι ακόμα σε εκείνον τον τοίχο και ας έχει αλλάξει η ομάδα κατά 50%. Είμαι εκεί, και δεν είμαι… Νιώθω τόσο κοντά στο έμψυχο υλικό, στις φίλες και πρώην συναδέλφους, και παράλληλα τόσο μακριά από το άψυχο (εντός και εκτός εισαγωγικών). Τι έζησα μέσα σε μόλις 1 χρόνο……….. είναι φοβερό. Είναι τύχη νομίζω να βλέπεις πίσω και να διακρίνεις γεμάτες ημέρες, αλλαγές, εξελίξεις, μαθήματα και βεβαίως χαρές, και βεβαίως ανασφάλεια! Δεν θα τον άλλαζα τον χρόνο αυτό… τους μήνες της ανεργίας μου (αυτούς με τίποτα!), τη νέα μου δουλειά (μμμ... σίγουρα όχι την αποδοχή της πρότασης), τις αποφάσεις που πήρα και δεν πήρα, τις δυσκολίες, τη συμπαράσταση, τις ματαιώσεις και τις αναμονές. Ούτως ή άλλως όλα είναι περαστικά και με ανακουφίζει να τα βλέπω έτσι.

Πού θα με βρει ο επόμενος χρόνος δεν ξέρω αλλά είμαι ανοιχτή σε προτάσεις…. :-)
Καλά να 'μαστε.

Σας (και μου) αφιερώνω λοιπόν το τραγουδάκι αυτό που μας είχε προσφέρει μία φίλη στα σχόλια εκείνης της ανάρτησης…
ανδριάνα

Υ.Γ. Πόσο συγκινητικά είναι πάντα τα σχόλιά σας, αλλά ιδιαίτερα εκείνα…………

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Did you pack?

Ε ε έφτασε! Η περίοδος των διακοπών, τι άλλο! Θυμάστε πέρσι τέτοια εποχή περίπου που μαθαίναμε για ένα νέο τρόπο 'πακεταρίσματος' το Bundle Wrapping; Καιρός να διευρύνουμε τις γνώσεις μας και να γίνουμε λίγο πιο interactive με τη βοήθεια της Louis Vuitton.

To 'The Art of Packing' κάνει αυτό ακριβώς που λέει, βοηθώντας σας να διπλώσετε τα ρούχα σας και να τα πακετάρετε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Δοκιμάστε το.... Αλλάξτε βαλίτσες, περιεχόμενο, διπλώστε φουστάνια και παντελόνια και έτοιμοι για το ταξίδι! Αν από την άλλη βαριέστε μη στεναχωριέστε, θα το κάνει η Louis για εσάς....

It's finally here! The holiday season, what else! Do you remember last summer when we learned a new way of packing, the Bundle Wrapping? It's time we expanded our horizons with the interactive help of Louis Vuitton this time.

The 'Art of Packing' does exactly what it says, it helps you fold your clothes and pack your bag in the most efficient way. Try it... Change bags, fold shirts and dresses, and you are ready for your trip! If, on the other hand you don't bother, let Louis pack for you...

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

mason jars

Σίγουρα θα τα έχει πάρει το μάτι σας... Τα βαζάκια από τις μαρμελάδες (στην αγγληστί mason jars) σε μοιριάδες νέες χρήσεις και εφαρμογές. Πλέον αρκετά μπαράκια τα χρησιμοποιούν αντί ποτηριών. Είναι και αυτό στο πλαίσιο της επαναχρησιμοποίησης. Και είναι όμορφα! 

Πάντα κράταγα τα βαζάκια, ειδικά τα πιο όμορφα, τις περισσότερες φορές χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σκοπό. Άντε να βάλεις την μαρμελάδα που έφτιαξες, άντε την κόκκινη σάλτσα που σου περίσσεψε, άντε λίγο μέλι.... Τα τελευταία χρόνια όμως τα χρησιμοποιώ συνέχεια... Από βαζάκια για λουλούδια και βάσεις για κεριά, μέχρι και σαν τον πιο ασφαλή τρόπο να μεταφέρω τη σάλτσα για τη σαλάτα μου στη δουλειά. Με μικρή έρευνα βρίσκεις δεκάδες ακόμα έξυπνες χρήσεις σαν τις παρακάτω.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Ωραίο!


Ο φίλος Γιώργος μου έστειλε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία TEDx σχετικά με το Schoolwave. Και ενώ ανατρίχιασα (κυριολεκτικά) παρακολουθώντας τη και αναπόλησα τις δικές μου εφηβικές στιγμές, το δικό μας σχολικό συγκρότημα, αυτό που μου έμεινε δεν ήταν τόσο τα σχολικά συγκροτήματα αλλά το 'ωραίο'. Η ετυμολογία λοιπόν της λέξης 'ωραίο' προέρχεται από τη λέξη 'ώρα'. Ωραίο λοιπόν, όπως εξηγεί και ο καθηγητής στο βίντεο, είναι αυτό που γίνεται στην ώρα του. Στο σωστό timing δηλαδή!

Πόσο ιδιαίτερη ερμηνεία είναι αυτή και πόσο σοφή. Δείτε τριγύρω σας αλλά και μέσα σας για όλα όσα δεν ζήσατε στην ώρα τους και είτε τα έχετε ως απωθημένο είτε τα πράττετε ετεροχρονισμένα, άρα μη-ωραία. Τα παραδείγματα πολλά..... Οι 40άρες που κυκλοφορούν με θανατηφόρα μίνι, οι 50άρηδες που κάνουν tattoo και κοιτούν τα κοριτσάκια, αλλά και αντίστροφα οι 15άρες που πηγαίνουν στο σχολείο με eyeliner και οι πιτσιρικάδες που κλείνονται όλη μέρα μέσα σε ένα δωμάτιο.

Η ομορφιά λοιπόν έγκειται στο 'κάθε πράγμα στο καιρό του'.... Γιατί τι να το κάνεις αν περάσεις 1ος στις πανελλαδικές εξετάσεις αλλά δεν έχεις περάσει ούτε απέξω από το μπαράκι που πήγαιναν οι φίλοι ή δεν έχεις πιάσει ούτε το χέρι της κοπέλας από το μπροστινό θρανίο; Θα μεγαλώσεις και πιθανώς να γίνεις ένα 50άρης 'επιτυχημένος' επαγγελματίας που θα κυνηγά τις 20άρες που δεν μπόρεσε όταν ήταν ο καιρός τους. 

Μπορεί η σημερινή κοινωνία (εμείς δηλαδή) να αναθρέφει τελικά την πρώτη γενιά που είχε τα πάντα αλλά δεν έζησε τίποτα. Και μέσα σε πολλούς προβληματικούς ανθρώπους, δύστροπους, μίζερους, κακότροπους πιστεύω ότι κρύβεται ένα απωθημένο, μια κοπέλα ή ένα αγόρι, μια πενθήμερη, ένα ξενύχτι, τα γρατζουνίσματα από το παιχνίδι, οι πατητές στη θάλασσα, τα κρυφά φιλιά και οι κοπάνες. Και σας το λέω εγώ που όλη και όλη μία κοπάνα έκανα και με έπιασαν! Αλλά όλα τα άλλα, τα έζησα και με το παραπάνω. Ίσως για αυτό να απολαμβάνω τόσο το παρόν, γιατί προέρχεται από ένα γεμάτο, ένδοξο (χιχι...) παρελθόν.

Μας εύχομαι λοιπόν, στα δικά μας παιδιά, να προσφέρουμε το δώρο αυτό της ελευθερίας, της έκφρασης, της δημιουργίας, της ανεμελιάς... του ωραίου.

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Found my camera?


Είμαι σίγουρη ότι ο κύριος της φωτογραφίας είναι Παρθένος! Τέτοια οργάνωση, τέτοια προνοητικότητα.... Το concept λοιπόν είναι αν (Θεός φυλάξοι) χάσεις τη φωτογραφική σου μηχανή και την βρει ένας καλός άνθρωπος, να μπορέσει να σε εντοπίσει. Ναι, ναι... σίγουρα θα την ανοίξει να χαζέψει τις φωτογραφίες και εκεί θα πέσει πάνω στη φάτσα σου και στο email! Έξυπνο! Αξίζει νομίζω την προσπάθεια....

Μπορείτε να δείτε περισσότερα εδώ

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

made in greece #2

Αχ... ένα εξοχικό σπίτι δίπλα στη θάλασσα... Ή μήπως τελικά, ένα μόνιμο σπίτι δίπλα στη θάλασσα; Τόσο δα μικρό, με ένα σαλονάκι, 2 κρεβατοκάμαρες (άντε 3 και για τους φίλους), μεγάλη βεράντα πάνω από την άμμο και ντουσιέρα στην είσοδο. 

Είχα την τύχη να ζήσω για μία εβδομάδα σε ένα τέτοιο, πανέμορφο, ήσυχο, μικρό σπίτι πάνω στην παραλία στην Κεφαλονιά... σε αυτό που βλέπετε! Χάρης σε δύο πολύ αγαπημένους φίλους (που τώρα έχουν γίνει τρεις)!

Πώς μας κρατάει η πόλη δέσμιους με τις δουλειές, τις υποχρεώσεις... και απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τη φύση, την ησυχία, την απλότητα. Είναι ο άνθρωπος τελικά φτιαγμένος να τρέχει με ένα laptop πάνω - κάτω, να κορνάρει στην κίνηση, να 'διασκεδάζει' σε τέσσερις τοίχους και να πέφτει στη θάλασσα μόλις για 1-2 εβδομάδες τον Αύγουστο;

Πόσα όμορφα έχουμε, τόσο απλόχερα και δεδομένα.... όπως η ελληνική θάλασσα.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Tough but true....

Είναι σκληρό αλλά αληθινό………. Ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει σε αυτή τη ζωή.
Είναι σκληρό, συμφωνώ! Μπορεί να σας ακουστεί μέχρι και άδικο… αλλά αν δείτε πιο βαθειά μέσα σας και μέσα στους τριγύρω σας, όλοι ζούμε τελικά τις επιλογές μας. Και συνήθως οι επιλογές μας εξαρτώνται από τα ΟΧΙ και όχι από τα ΝΑΙ. Τα όρια που βάζουμε (ή δεν βάζουμε), την αξιοπρέπεια που προφυλάσσουμε (ή όχι), το θάρρος που επιδεικνύουμε, την πίστη στα θέλω και τις αξίες μας….. Πόσο δύσκολο είναι, αλλά και πόσο εποικοδομητικό. Πραγματικά, έχω κουραστεί να αντικρίζω και να συναναστρέφομαι ανθρώπους «θύματα», που τους ‘αδίκησε’ η ζωή, που ξεφυσούν κάθε πρωί ερχόμενοι και κάθε βράδυ εξερχόμενοι. Που γκρινιάζουν και κατηγορούν τους πάντες και τα πάντα, στρέφοντας το βλέμμα απέναντι και όχι προς τα μέσα, αποφεύγοντας έτσι τη συνειδητοποίηση ότι τελικά φταίνε οι ίδιοι. Που δεν αντέχουν την καθημερινότητά τους αλλά μένουν πεισματικά στάσιμοι για να έχουν κάτι να κατηγορούν, κάποιον άλλο να πάρει το φταίξιμο…..

Ουφ… τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά! Και κατανοώ ότι κάποιοι από εσάς ίσως να διαφωνείτε, σεβαστό! Δεν είναι όμως προτιμότερο, αποτελεσματικότερο, ωριμότερο να αλλάξουμε εμείς, να κινηθούμε εμείς προς την επιθυμητή κατεύθυνση, από το να περιμένουμε να έρθει το βουνό στον Μωάμεθ; Η αυτογνωσία είναι το πρώτο, δύσκολο και επίπονο βήμα. Για αυτό και οι περισσότεροι το αποφεύγουν. Η επίγνωση και η αποδοχή, που λέμε και στη yoga. Να δεις με καθαρή ματιά ποιος πραγματικά είσαι και να σε αποδεχτείς για αυτό ακριβώς. Αλλιώς δεν μπορείς να προχωρήσεις…. Με αυταπάτες και εύκολες δικαιολογίες δεν εξελίχθηκε ποτέ και κανείς.

Αυτά! Είχα ανάγκη να τα βγάλω από μέσα μου……. Και επειδή έχουμε πει ότι το lifelikes περιστρέφεται πάντα γύρω από τη θετικότητα, ας θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι η αλλαγή έρχεται μόνο από εμάς και ας πράξουμε ανάλογα. Αλλιώς... you have been warned!

Be the change you wish to see in the world... στην πράξη!

Photo: To be alive

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

e-magazines #1

Για πρώτη χρονιά λέει, το Amazon πούλησε περισσότερα e-books από books! Απίστευτο μου ακούγεται! Μάλλον επειδή στην Ελλάδα δεν είμαστε τόσο εξοικειωμένοι (ακόμα) με τα ipads και τα e-book readers. Ή μήπως είμαστε; Εγώ πάντως παραμένω πιστή αναγνώστρια των έντυπων βιβλίων (είναι αυτή η υφή, οι υπογραμμίσεις με το μολύβι που σας έχω ξαναπεί, το ξεφύλλισμα...). Δεν μπορώ να πω όμως το ίδιο και για τα περιοδικά... Δεν με ικανοποιούν τα ελληνικά έντυπα; Το κόστος των ξένων τίτλων είναι απλησίαστο στην Ελλάδα; Το 'διάβασμα' ενός περιοδικού είναι πιο ξεκούραστο απ' ότι ενός βιβλίου; Δεν ξέρω 'τι φταίει' αλλά επισκέπτομαι συχνά και ξεφυλλίζω διαδικτυακά αρκετά περιοδικά από όλο τον κόσμο.

Ιδού λοιπόν η πρώτη πρόταση: το Αυστραλέζικο αλλά με κοσμοπολίτικο αέρα est. Κατά βάση, είναι περιοδικό διακόσμησης και design, και το τελευταίο τεύχος έχει και στο εξώφυλλο τα αγαπημένα μου φωτιστικά caravaggio. Έχει μια πολύ όμορφη, 'ήσυχη', minimal αισθητική που πολύ μου ταιριάζει....

Μπορείτε να ξεφυλλίστε το τεύχος #5 του 2012 εδώ.

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Paper people

Το πόσο αγαπώ τους δημιουργικούς ανθρώπους θα το έχετε καταλάβει. Για αυτό και πάντα είχα μια πολύ στενή, ιδιαίτερη σχέση με τους γραφίστες, γιατί τους θαυμάζω! Είναι τόσο μαγικό να δημιουργείς από το μηδέν.... είτε στον υπολογιστή, είτε με ένα μολύβι είτε με ένα χαρτί.

Ένα κομμάτι χαρτί χρειάστηκε ο Malin Koort για να φτιάξει τους 'χαρτανθρώπους' του (ή αλλιώς paper people) οι οποίοι είναι σαν να ζωντανεύουν μπροστά σου, σαν να έχουν χιλιάδες ιστορίες να σου διηγηθούν.

Από τα Ασιατικά origami, μέχρι τα χάρτινα 'πορσελάνινα' φλυτζάνια που είχαμε δει εδώ, και αυτά τα ανθρωπάκια... η τέχνη είναι τόσο απλή, αν έχεις ταλέντο!

Δείτε περισσότερα από τα δημιουργήματα του Malin Koort εδώ.

You must have understood how much I love creative people. This is why I always had a tight, special relation with the graphic designers, because I admire them! It is so magical to create from scratch... whether at the PC, with a pencil or with a piece of paper. 

A piece of paper was all that Malin Koort needed in order to make his paper people that seem to come alive in front of your eyes, telling you a thousand stories. 

From the Asian origami, to the paper 'porcelain' cups that I had shown you here, to these little people... art is so simple, if you are talented!

Find more on Malin Koort's art here.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes