Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Another year.....


That time of the year again. Με ένα κλείσιμο του ματιού, καλούμαστε να αποχαιρετήσουμε μία ολόκληρη χρονιά. Το 2015 ήταν μια πολύ διαφορετική χρονιά για μένα. Τα συζητούσαμε τις προάλλες με τον συνοδοιπόρο και μου ανέφερε κάποια στιγμή ότι ήταν μια πολύ εποικοδομητική αλλά δύσκολη χρονιά. Και να σας πω την αλήθεια, εύκολη δεν ήταν αλλά δεν θα την έλεγα δύσκολη. Γιατί όταν έχεις περάσει πραγματικά δύσκολες χρονιές, με πόνο που σου τρυπάει τα κόκκαλα και σε αλλάζει ανεπιστρεπτί, τότε όλα μπαίνουν σε πολύ διαφορετική κλίμακα. 

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Open up!


Διάβαζα τις προάλλες σε ένα ελληνικό site ένα άρθρο για την Ιαπωνία. Το βασικό θέμα ήταν τα μικρά παιδιά και πώς κυκλοφορούν μόνα τους από πολύ μικρή ηλικία (γύρω στα 6-7). Εξηγούσε η συγγραφέας ότι αυτό οφείλεται αφενός στα χαμηλά ποσοστά εγκληματικότητας αλλά και στην Ιαπωνική νοοτροπία ότι όλοι ανήκουμε στην ίδια κοινότητα άρα αν τύχει κάτι στο παιδί, γνωρίζει ότι μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον ενήλικα ο οποίος και θα το βοηθήσει. Στην Ιαπωνία δεν έχω πάει και δεν γνωρίζω αν όντως είναι έτσι η κατάσταση. Γνωρίζω όμως ότι στην Ελβετία είναι όντως έτσι. Και στην αρχή, όταν έβλεπα πιτσιρικάκια του δημοτικού να μπαινοβγαίνουν στο λεωφορείο με τις τσάντες τους, τις κιθάρες τους, τα πατίνια τους και τα ποδοσφαιρικά τους, ενστικτωδώς έψαχνα τριγύρω για να βρω τον γονιό ή τον συνοδό. Με τον καιρό, και με συζητήσεις που έχω κάνει, συνειδητοποίησα ότι αυτή είναι η "φυσιολογική" κατάσταση στη συγκεκριμένη χώρα. Κάτι που θαυμάζω και ζηλεύω προερχόμενη από μία ελληνική πόλη. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σας εξηγήσω τα αυτονόητα για τη σημερινή, ελληνική πραγματικότητα....

Περισσότερη εντύπωση από το ίδιο το άρθρο όμως, μου έκαναν τα σχόλια. Δεν τα διάβασα όλα (γιατί ήταν δεκάδες) αλλά αμέσως διαχώρισα 2 υποκατηγορίες: αυτά Ελλήνων του εξωτερικού που ανέφεραν δικά τους αντίστοιχα πειστήρια (στην Αυστραλία για παράδειγμα) και αυτά άλλων Ελλήνων που εξω φρενών κατηγορούσαν την συγγραφέα ότι ψεύδεται, ότι δεν γίνεται να ισχύουν αυτά που γράφει, ακόμα και ότι θα έπρεπε να ντρέπεται που παροτρύνει (!) τους γονείς να αφήνουν τόσο μικρά παιδιά ασυνόδευτα, έρμαια των εγκληματιών και των απαγωγέων! ΣΟΚ! Μα είναι δυνατόν; Να έχουμε καταπιεί τόσο αμάσιτη την ελληνική μας πραγματικότητα που δεν μπορούμε ούτε να διακρίνουμε κάποια λαμπρά παραδείγματα του εξωτερικού; Δεν είμαστε ικανοί ούτε καν να θαυμάσουμε το όμορφα διαφορετικό, πόσο μάλλον να το υιοθετήσουμε; Είναι τόσο "πραγματική" η δική μας πραγματικότητα που καπελώνει ό,τι διαφορετικό, όποια πιθανή αλλαγή και άρα όποια πιθανή εξέλιξη; 

Στεναχωρήθηκα. Γιατί νιώθω ότι όσο περνάνε τα χρόνια (λόγω κρίσης; ως αποτέλεσμα της κρίσης ή ίσως ως αίτιο;) η ελληνική κοινωνία κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό της, στον μικρόκοσμό της. Σαν να θεωρεί δεδομένα ακόμη και τα κακώς κείμενα και να πορεύεται τυφλή. Για μένα, είναι λυπηρό να μην μπορούν τα σημερινά 6χρονα να πηγαίνουν στο γήπεδο της γειτονιάς με τα ποδήλατα, να παίζουν ελεύθερα όλη μέρα μπάσκετ - κρυφτό - κυνηγητό και να επιστρέφουν με τη δύση του ηλίου σπίτι τους -όπως ευτύχησα να κάνω εγώ, μεγαλώνοντας σε μια ελληνική πόλη στη δεκαετία του '80. Και όχι, δεν θέλω να θεωρήσω τη βία, την εγκληματικότητα, την καχυποψία δεδομένη.

Τι κάθομαι και σκέφτομαι γιορτινές ημέρες ε; Τα σκέφτομαι γιατί θέλω η νέα χρονιά να μας βοηθήσει να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας, να μάθουμε από τα λάθη μας, να υιοθετήσουμε λαμπρά παραδείγματα και να μπορέσουμε ατομικά και συλλογικά να προοδεύσουμε. Αμήν!

Καλή μας χρονιά!
ανδριάνα

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

How was your week?

  • Το πήραμε απόφαση και είπαμε ότι αφού το weekend η αγορά είναι απλησίαστη, θα δοκιμάσουμε καθημερινή! Έτσι, Παρασκευή απόγευμα ξεκινήσαμε (once again) για την Χριστουγεννιάτικη αγορά του Montreux!
  • Από εκεί και η πιο πάνω, εξαιρετική φωτογραφία που τράβηξε ο συνοδοιπόρος.
  • Και οι οιωνοί δεν ήταν ευνοϊκοί αρχικά... Άργησε λιγάκι ο συνοδοιπόρος από την δουλειά, πετύχαμε και ατύχημα με αποτέλεσμα ένα μποτιλιάρισμα 5-7 χιλιομέτρων και καθυστερήσεις....
  • Καταφέραμε όμως και φτάσαμε, και μας λυπήθηκε ο Θεός και βρήκαμε εξαιρετικό πάρκινγκ! Κάτι, όχι τόσο αυτονόητο αν βλέπατε τα δεκάδες αυτοκίνητα που περίμεναν υπομονοτετικά στις ουρές ώστε να φύγει κάποιος και να μπουν στα υπόγεια πάρκινγκ της πόλης.
  • Έτσι, περπατήσαμε "παραλιακά", χαζέψαμε τα δεκάδες (μάλλον εκατοντάδες) ξύλινα σπιτάκια, ακούσαμε μουσικές, φάγαμε εξαιρετικό, μαγειρευτό κοτόπουλο και η βραδιά έκλεισε με kurtos! Αυτά τα ρολάκια ζύμης βουτυγμένα στη ζάχαρη και την κανέλα. Απίθανα!
  • Είναι δεύτερη ή τρίτη εβδομάδα με ομίχλη;
  • Κάναμε την καθιερωμένη μας, Σαββατιάτικη βόλτα στο κέντρο της πόλης, ήπιαμε τον καθιερωμένο μας καφέ στο L' Aubier (δεν το αλλάζει με τίποτα ο συνοδοιπόρος!), αγοράσαμε πανέμορφες - χριστουγεννιάτικες μπάλες στη μισή τιμή (επενδύουμε στα χριστούγεννα του 2016!) και επιστρέψαμε σπίτι για μαγείρεμα.
  • Και ήρθαν τα όμορφα νέα της εβδομάδας: η αγαπημένη μου αδελφή, με τα της οικογενείας της, κοιτάει ημερομηνίες για την Ελβετική τους επίσκεψη! Γιούπι!
  • Ξεκίνησε επίσημα το πακετάρισμα! Και τα δώρα καταλαμβάνουν μισή βαλίτσα.
  • Μουντό θα το έλεγες το σαββατοκύριακο... κρύο, ομίχλη, λίγη κούραση, λίγη υποτονικότητα. Το περάσαμε έτσι επί το πλείστον σπίτι. 
  • Πήραν φωτιά τα skype calls .... Τι Αμερικές, τι Ασίες, τι Ευρώπες.
  • Σε αναζήτηση του ήλιου, ακολουθήσαμε το παράδειγμα των Ελβετών και ανεβήκαμε ψηλά! Έτσι, την Κυριακή το μεσημέρι φάγαμε στην κοντινή μας εξοχή όπου ο ήλιος έλαμπε!
  • Όλοι ανεβάζετε φωτογραφίες με μελομακάρονα και κουραμπιέδες! Τι θα γίνει;;
  • Ξημέρωσε και η 22α Δεκεμβρίου, η ημέρα για την εξέταση Β' επιπέδου.
  • Και την αγωνία μου την είχα... ψέματα δεν θα πω.
  • Και αρχίσαμε πρωί πρωί με τα γαλλικά μας, τα γραφειοκρατικά μας, και προχωρήσαμε στον υπέρηχο. Από εκεί που η προγραμματισμένη διάρκεια ήταν περίπου στα 60 λεπτά, εμείς καθίσαμε σύνολο 2 ώρες. Γιατί ο μικρός είχε βολευτεί στη θέση του και καθόλου δεν τον ενδιέφερε που η γιατρός ήθελε να δει το πρόσωπό του.
  • Έτσι, κάναμε το διάλειμμά μας, κατεβήκαμε στην είσοδο, φάγαμε τα muffins μας (χωρίς τύψεις!), περπατήσαμε, επιστρέψαμε και κάπως - κάτι καταφέραμε. 
  • Τώρα στην επικοινωνία τι μας έλεγαν, τι καταλαβαίναμε και τι απαντούσαμε είναι άλλο ζήτημα. Ένα θα σας πω... Κάπου στα μισά καταλάβαμε ότι τελείωσαμε και σηκώθηκα, ντύθηκα, πήραμε τα πράγματά μας και εκεί που είμασταν έτοιμοι να ευχηθούμε Καλές Γιορτές σε άπταιστα γαλλικά, μας κοιτά η γιατρός με ένα βλέμμα όλο απορία και μας ρωτά πού πηγαίνουμε. Δεν είχαμε τελειώσει όπως καταλαβαίνετε, απλά κάναμε ένα διάλειμμα.
  • Σαν να ήθελε να μας προετοιμάσει για την ελληνική ηλιοφάνεια και ο ήλιος μας έκανε την τιμή και μας 'ζέστανε'!
  • Παίρνω τόση χαρά από τη δουλειά μου! Είναι τόσο όμορφο να νιώθεις ότι βάζεις και εσύ ένα λιθαράκι για να ανθίσουν οι εταιρείες που αγαπάς. Και πραγματικά ανθίζουν! Εύγε σε όλους!
  • Πακετάρισμα για Αθήνα!! Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά έπρεπε να δοκιμαστούν τα ρούχα πριν ταξιδέψουν για να βεβαιωθούμε ότι μπαίνουν.
  • Και είναι εντυπωσιακό πόσα περιθώρια έχουν τα φορέματα και οι μπλούζες! Με αυτή την κοιλιά και τα περισσότερα μπαίνουν ακόμα!
  • Βρέθηκε και ο προστάτης του μπονζάι μας ο οποίος προθυμοποιήθηκε να το ποτίζει εν τη απουσία μας.
  • Και ξεκινήσαμε! Με αυτοκίνητα, τρένα, αεροπλάνα και εκεί γύρω στη 1.00 πατήσαμε ελληνικό έδαφος! Και μας περίμεναν οι 2 οικογένειες με αγκαλιές και καλούδια!
  • Και η μαμά στόλισε έκπληξη το σπίτι, και μας έφερε και τα αγαπημένα μας σύνεργα του πρωϊνού, και σπιτικούς - μανιάτικους κουραμπιέδες και ήταν όλα υπέροχα.
  • Και η άλλη μαμά, μας έφερε ζεστά σουβλάκια (τα οποία εννοείται ότι τελικά φάγαμε στις 2.00πμ) και χειροποίητα κουλουράκια.
  • It's good to be home!
  • Παραμονή Χριστουγέννων με beaute, κάλαντα (τι ωραία), ηλιόλουστες βόλτες στη Γλυφάδα, τυχαίες συναντήσεις αλλά και τα καθιερωμένα μαγειρέματα με την αδελφή και το ρεβεγιόν του αγαπημένου Χρήστου (και ας έπρεπε να αναχωρήσει πρώτος - πρώτος από το δικό του πάρτι).
  • Είχαμε και τα αποκαλυπτήρια στην μικρή Άρτεμις για τον νέο ξάδελφο που θα αποκτήσει αλλά και το Ελβετικό ταξίδι που θα κάνει για να βοηθήσει στην ετοιμασία του δωματίου του.
  • Και όλο για τον μικρό μίλαγε, και ρώταγε, και τον χάιδευε, και μου έλεγε να μην κουράζομαι.....
  • Χριστούγεννα: μαγειρέματα μέρος #2 με τα γνωστά άγχη της αδελφής, την little helper μας, τα γευστικά φαγητά, την ανταλλαγή των δώρων και το κλείσιμο με το παιδικό πάρτι της Χριστινούλας.
  • Και επίσημα βράχνιασα! Μα τόσες ομιλίες non-stop τι να σου κάνει ένας λαιμός που έχει συνηθίσει στην ησυχία.
Καλό, γιορτινό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Με μια ευχή!


Δώρο χωρίς ευχή είναι σαν μισό δώρο. Εντάξει, ίσως είμαι λίγο υπερβολική (μου συμβαίνει μάλλον συχνά) αλλά θέλω να σας δείξω πόσο σημαντικές θεωρώ τις ευχές, τις αφιερώσεις, τις κάρτες και τα γράμματα. Αναμενόμενο. Πόσο μάλλον τώρα που όλο και κάτι θα προσφέρουμε στους αγαπημένους μας ενόψει Χριστουγέννων. Είχαμε δει και παλαιότερα όμορφα, ιδιαίτερα και βεβαίως δωρεάν καρτελάκια που μπορείτε να κατεβάσετε, να εκτυπώσετε σε χαρτονάκια, να κόψετε, να γράψετε και να στολίσετε με αυτά τα δωράκια σας. Δείτε την ανάρτηση Με Αγάπη... για παράδειγμα ή τις Φωτογραφικές Κάρτες. Και φέτος λοιπόν, συγκέντρωσα μερικές ιδιαίτερες, εορταστικές, χαρούμενες και όμορφες ιδέες για τα καρτελάκια σας.

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

How was your week?

  • Αφού ξεκινήσαμε πρωί - πρωί για τα διαδικαστικά στο Controle des habitants, και αφού την δουλειά μας τελικά δεν την κάναμε (η ανούσια γραφειοκρατία καλά κρατεί και στην Ελβετία), αποφάσισα να μεταφέρω το γραφείο μου στο γνωστό και αγαπημένο L' Aubier.
  • Και ήταν τόσο όμορφα.... Τόσος όμορφος κόσμος γύρω μου. Ένας μπαμπάς με τον γιο του που ήρθαν για το πρωινό τους, 4 αγγλόφωνες κοπέλες που μιλούσαν για τα παιδιά τους, ένας νεαρός που εργαζόταν πίσω μου με αποδείξεις και κομπιουτεράκι, και εγώ... με τον MACη, τα τετράδια και όλα τα σύνεργα της δουλειάς.
  • Και είναι τόσο ωραίο να μπορείς να σηκωθείς, να αλλάξεις όροφο, να βγεις έξω, αφήνοντας όλη σου την περιουσία στο τραπέζι (κινητά, laptops, τσάντες).
  • Και πάνω που ετοιμαζόμουν να επιστρέψω, να 'σου και η Έλενα έτοιμη για lunch break.
  • Οπότε, συμφάγαμε και κάναμε τα updates μας.
  • Κοντεύει να καθιερωθεί η Παρασκευιάτικη, απογευματινή μας βόλτα στο Marin Centre (το εμπορικό εδώ παραδίπλα) εννοείται για σούπερ-μάρκετ αλλά και δωράκια.
  • Το υπόλοιπο της Παρασκευής ήταν αφιερωμένο στη ζαχαροπλαστική. As promised, φτιάξαμε 2 γλυκά για το εορταστικό τραπέζι του Σαββάτου με τον συνοδοιπόρο (δείτε παρακάτω). Που σημαίνει 1. ότι περάσαμε πολύ ωραία 2. γελάσαμε πολύ 3. γέμισε το σπίτι μυρωδιές αλλά και αλεύρια - ζάχαρες - βούτυρα, και 4. ότι κάναμε λάθη (πού συγκέντρωση;). Το αποτέλεσμα: ένα banoffee και μία τάρτα με φράουλες με μικρές ατέλειες. Well well....
  • Ωραίος ήλιος για βόλτες! Και στο κέντρο είχε την καθιερωμένη λαϊκή αλλά και τα Χριστουγεννιάτικα σπιτάκια με χειροποίητα -επί το πλείστον- πραγματάκια.
  • Εορταστικό, γενέθλιο ρεβεγιόν για την εορτάζουσα Έλενα το Σαββατόβραδο με 13,5 Έλληνες (οι "υπο-ομάδες" που κυριάρχησαν ήταν οι Γιαννιώτες και οι Ψυχίατροι!). "Γαμήλιο" λοιπόν το τραπέζι, με εξαιρετικά φαγητά, συζητήσεις, κρασιά και γέλια. Έβγαλαν και οι μουσικοί τις κιθάρες και εμείς τις θεσπέσιες φωνές μας (!) και συνεχίσαμε μουσικά έως τις πρώτες πρωινές ώρες! Ήταν πολύ όμορφα.
  • Και όπως ήταν αναμενόμενο, την Κυριακή μας 'πλάκωσε' το πάπλωμα! Ε, είμασταν όλο το Σάββατο στο πόδι, κοιμηθήκαμε και κατά τις 3.00 (Ελβετικό ρεκόρ!), φάγαμε και πολύ και αργά..... τι άλλο θες;
  • Αχ αυτά τα face time calls με την όμορφη Αριάννα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού!
  • Και άλλη έγκυος! Και αυτή αγοράκι. Αγαπημένη μου Κ. Ελπίζω τις γιορτές να συγκρίνουμε τις κοιλιές μας!
  • Η Κυριακή ήταν έτσι χαλαρή... Με ψιλομαγειρέματα, μαζέματα, καθαριότητα, διάβασμα και το βράδυ ένα μικρό κονσέρτο για πιάνο και τσέλο με τον συμμαθητή μας Gabriel.
  • Και όλο σκεφτόμουν πώς ένας πιτσιρικάς (μόλις 22 ετών) αποφάσισε να φύγει από την Αργεντινή με το τσέλο του για να βρεθεί στην Ελβετία, χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα και χωρίς -δυστυχώς- να μπορεί να ζήσει από την μουσική του.
  • Ευχαριστώ Μαρινούλα για τις λίστες, τις συμβουλές και τα tips περί εγκυμοσύνης! Κρατάω σημειώσεις!
  • Πρόσεχε τι εύχεσαι! Μπορεί να σου συμβεί. 
  • Είναι ωραίο να νιώθεις ότι έχεις επιλογές, αλλά και αγχωτικό συνάμα. Γιατί επιλογή σημαίνει ευθύνη. Αποφασίζω εγώ για εμένα. Δεν κάθομαι ζεστά - ζεστά στη φωλίτσα μου περιμένοντας την Δευτέρα Παρουσία.
  • Μενού Χριστουγέννων! Ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις με την αγαπημένη αδελφή και είμαστε σε καλό δρόμο. Καμιά ιδέα για εορταστικό γλυκό;; Κάτι εντυπωσιακό και δύσκολο! Χριστούγεννα έχουμε!
  • Ξεκίνησαν και οι γονείς την προετοιμασία του ελληνικού σπιτιού για να μας υποδεχτεί την ερχόμενη εβδομάδα.
  • Έφτιαξα ημερολόγιο για το 10ήμερο που θα είμαστε στην Ελλάδα και πότε συναντάμε ποιον. Δεν γίνεται αλλιώς!
  • Το πρώτο-πρώτο δώρο που λάβαμε για τον γάμο μας ήταν από τους τρελούς μας κουμπάρους και ήταν ένα playmobil set με νύφη - γαμπρό - τούρτα! Έτσι, αποφασίσαμε να επεκτείνουμε τη συλλογή μας με την trendy μαμά και το μωρό στο καρότσι! Τι πλάκα που έχουν!
  • Η νέα μας δασκάλα Ela μας ετοιμάζει εκπλήξεις σε κάθε μάθημα, και μικρά δωράκια! Αυτή τη φορά ήταν -μεταξύ άλλων- το Μια αιωνιότητα και μία μέρα με γαλλικούς υπότιτλους. 
  • Προτάσεις, αντιπροτάσεις, σκέψεις, εναλλακτικές, διλήμματα, συν, πλην.... ζωή.
  • Και μετά από λίγες ημέρες ηλιοφάνειας, πίσω στην κλασική για την εποχή (όπως αποδείχθηκε) ομίχλη.
Καλό σαββατοκύριακο!
Είναι και εδώ αυτή την Κυριακή ανοιχτά τα καταστήματα.

ανδριάνα

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Χριστούγεννα στη Γαλλική εξοχή


Όλοι νομίζω αυτή την περίοδο αναζητούμε λίγη Χριστουγεννιάτικη μαγεία. Να μεταμορφώσουμε λιγάκι το σπίτι μας ώστε να γίνει πιο φωτεινό, να αναβαθμίσουμε λιγάκι τις μαγειρικές μας ώστε να γίνουν πιο ιδιαίτερες, να αγοράσουμε τα δωράκια μας ώστε να αυξήσουμε τα χαμόγελα, να μυρίσει όμορφα ο χώρος μας για να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα. Σε αυτό το πλαίσιο, σας παρουσιάζω το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα σε μία Γαλλική φάρμα. Τι φάρμα όμως ε; Όπως θα δείτε, τα French Countryside στοιχεία είναι παντού (από τα λευκά, ξύλινα πατώματα μέχρι τα έπιπλα αντίκες). Και ενώ φαντάζομαι ότι το δικό σας σπίτι μάλλον απέχει λιγάκι από αυτή την αισθητική, πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά, πολύ όμορφα και ξεχωριστά στοιχεία που μπορείτε να κλέψετε! Όπως τα φυσικά έλατα στις γλάστρες τους (από μεταλλικά δοχεία και κανάτες μέχρι καφάσια) και τα πανέμορφα στεφάνια. Εμείς τα αγοράσαμε τα μικροσκοπικά μας ελατάκια φέτος και ελπίζω να ζήσουμε (και εμείς και αυτά) ώστε να τα δούμε μεγάλα, επιβλητικά και εντυπωσιακά!






Όλες οι φωτογραφίες, και αρκετά από τα προϊόντα, προέρχονται από το Dreamy Whites.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Σαββατοκύριακο στο Gstaad


Σκέφτομαι πολλές φορές πόσες εκδρομές κάναμε στην Ελλάδα και πόσες κάνουμε στην Ελβετία. Είναι λογικό. Όταν ζεις στη χώρα σου, πολλά τα θεωρείς δεδομένα. Από την άλλη, είναι τόσοι οι άνθρωποι που θες να συναντήσεις και τόσο λίγος ο χρόνος, που το σαββατοκύριακο συνήθως γεμίζει με γεύματα, μαγειρέματα, ποτά. Εδώ στην Ελβετία, όπως καταλαβαίνετε, ούτε δεδομένη έχουμε την χώρα και τις ομορφιές της, ούτε τους τόσους αγαπημένους μας ανθρώπους τριγύρω. Οπότε, παίρνουμε τα βουνά και τις λίμνες! Και έχουμε δει τόσα σε λιγότερο από 1 χρόνο! Είναι να σου αρέσει βεβαίως και η περιπέτεια, η ανακάλυψη, το οδήγημα, το περπάτημα, η φύση... Και εμάς μας αρέσουν όλα αυτά πολύ. Και έτσι, το τελευταίο σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου κάναμε την πρώτη μας χειμωνιάτικη εκδρομή στο Gstaad. Ναι, το γνωστό. Που για την υφήλιο είναι ΤΟ Gstaad αλλά για τους Ελβετούς είναι μάλλον άλλο ένα όμορφο, βουνίσιο χωριό που μάλλον σνομπάρουν λόγω του τουρισμού και της ακρίβειας. Υπάρχουν άλλωστε τόσα αντίστοιχα όμορφα χωριά διάσπαρτα στις Ελβετικές Άλπεις..... Και αν είσαι Ελβετός, το μόνο που σε νοιάζει είναι η εγγύτητα στη φύση ώστε αν είναι δυνατόν να βγαίνεις από το chalet με τα σκι σου και να ξεκινάς την περιπέτειά σου. Όλα τα άλλα είναι περιττά.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

How was your week?

  • Την Παρασκευή χωριστήκαμε και ο συνοδοιπόρος πήρε πρωί-πρωί τον δρόμο για την δουλειά, και εμείς, πιο μεσημαράκι, για το κέντρο του Neuchatel
  • Λίμνη, περπάτημα, κέντρο, μαγαζιά, καφέ, κάστρο, γλυκό και κάπου εκεί χτύπησε το τηλέφωνο για να παραλάβουμε και τον 4ο της παρέας και να κατευθυνθούμε προς Βέρνη.
  • Κρύα και η Βέρνη αλλά τόσο όμορφη.
  • Και στον κεντρικό, σκεπαστό δρόμο της πόλης, όλα τα σπίτια είχαν κρεμασμένα μικρά ελατάκια με φωτάκια.
  • Περπάτημα, φωτογραφίσεις, ξεναγήσεις, ανηφόρες, κατηφόρες και στο τέλος ένα "γερμανικό" δείπνο για να κλείσει η ημέρα με σνίτσελ, rosti και spatzli.
  • Ήλιο μας υποσχέθηκαν, και ήλιο δεν είδαμε. Ούτε καν την λίμνη με την τόση ομίχλη.
  • Η Dechetterie (μονάδα ανακύκλωσης) έχει γίνει αξιοθέατο οπότε την επισκεφθήκαμε και με τον μηχανολόγο της παρέας.
  • Η υπόλοιπη ημέρα ήταν αφιερωμένη στη Λωζάνη ξεκινώντας από το Ολυμπιακό Μουσείο (εμείς ήπιαμε τον καφέ μας ενώ οι επισκέπτες το απολάμβαναν) και συνεχίζοντας στο κέντρο.
  • Είναι τόσο ζωντανή η Λωζάνη και με τόσο κόσμο! Ή είναι φυσιολογικός ο κόσμος και εμείς απλά έχουμε ξεσυνηθίσει;
  • Και ήταν το Lausanne Palace.... αριστούργημα. Φωταγωγημένο όχι μόνο για τις γιορτές αλλά και για την επέτειο των 100 του χρόνων.
  • Βόλτες και εκεί, και ανέβα στον Καθεδρικό, και κατέβα στο κέντρο, και αγόρασε σοκολάτες και εδώ έχει καλό - αυθεντικό φοντύ! Ε, φάγαμε και φοντύ με μια φραντζόλα -στην κυριολεξία- ψωμί ο καθένας, και ωραίο, Ελβετικό κρασί, και ωραίες συζητήσεις.
  • Και στην επιστροφή, κάναμε και μια στάση να θαυμάσουμε το στολισμένο Neuchatel. Τόσο μικρό αλλά και τόσο όμορφο.
  • Κυριακή κοντή γιορτή... Και είχαμε πει να πάμε για 1η φορά στην παγκοσμίου (!!) φήμης Χριστουγεννιάτικη αγορά του Montreux. Και όπως φαντάζεστε, δεν είμασταν οι μόνοι με αυτή την ιδέα. Είχαμε και την πίεση χρόνου λόγω της απογευματινής αναχώρισης οπότε προχωρήσαμε σε plan b και απολαύσαμε ησυχία, ήλιο (επιτέλους), φανταστική θέα και ωραίες σούπες στο Vevey.
  • Και ήρθε η ώρα του αποχωρισμού... Ή αλλιώς, Kiss & Fly που αναγράφει και το αεροδρόμιο της Γενεύης.
  • Και ήταν πολύ γεμάτες οι ημέρες.. σαν να είμασταν και εμείς σε διακοπές.
  • Και μετά από κάθε επίσκεψη, έρχεται η ώρα της ανασυγκρότησης γιατί όλα μένουν λίγο - πολύ πίσω (το σπίτι, οι δουλειές, η διατροφή, η άθληση....).
  • Και δώστου πλυντήρια, και δώστου καθαριότητες, και δώστου γραψίματα....
  • Η Αρτεμούλα έγινε έξι. Ε-Ξ-Ι! Και αν δείτε τις φωτογραφίες από το πάρτι της, είναι σαν κοπέλας 14 ετών το πρόσωπό της.
  • Και τραγουδήσαμε όλοι μαζί για να σβήσει τα κεράκια της.
  • Skype call για 4 κορίτσια (και τις οικογένειές τους)! Ξεκινήσαμε οι 4 και όλο και κάποιο πιτσιρίκι ή/και μπαμπάς μπαινόβγαινε στη συζήτηση. Και τα ευχάριστα νέα δεν έχουν σταματημό και η οικογένεια των Ιωαννίνων, πρώτα ο Θεός, θα πληθύνει και άλλο!! Με το καλό!
  • Την Τρίτη ήταν το τελευταίο μάθημα γαλλικών της χρονιάς και κάναμε ένα μικρό πάρτυ. Μη φανταστείτε... Μαγείρεψε ο καθένας από κάτι, ήπιαμε και κρασί χωρίς αλκοόλ, μας έπαιξε ο Gabriel λίγο τσέλο, ακούσαμε λίγο πιάνο και φιληθήκαμε για τις γιορτές. Από Γενάρη πάλι.
  • Last Christmas I gave you my heart... Χριστούγεννα χωρίς WHAM δεν νοούνται! Ακόμα και αν είσαι στην Ελβετία, στην Ιρλανδέζικη pub της πόλης (Cafe du Cerf) με το αγώνα της Manchester στο background.
  • Μεταφορές υλικών σε οικοδομή με ελικόπτερο έχετε δει; Αυτό ήταν το θέαμα της Τετάρτης από το σαλόνι μας. Ιπτάμενα παράθυρα!
  • Μεσημεριανός καφές με τα κορίτσια αυτή τη φορά κατ' οίκον, στης Ρόζας. 
  • Και ήθελα να φτιάξω gingerbread cookies για πρώτη φορά. Και έπηξα για να τα προλάβω (με έπιασε και η μέση μου), μου πήρε και 2 ώρες περίπου και δεν βγήκαν πολύ καλά.... Στην εμφάνιση μια χαρά ήταν, απλά ήταν... ας το πούμε λίγο πιο τραγανά απ' ότι έπρεπε. Μάλλον τα έκανα πολύ λεπτά και μόλις σε 6-7 λεπτά ψησίματος παραέγιναν. Well well... better luck next time.
  • Μας έφτιαξε όμως η Χριστίνα όμορφα κολιεδάκια για τις γιορτές. Κόκκινα με τυρκουάζ πέτρες.
  • Ήρθε και η ώρα για το 2ο prive μάθημα με την Ela. Και αυτή τη φορά κάναμε και λίγο Ελβετική ιστορία και γεωγραφία. 
  • Και πήγαμε στο μάθημα με τα πόδια.... 30' + 30' λεπτά.
  • Και ο μπαμπάς, όπως έφυγε έτσι επέστρεψε από τας Αμέρικας..... Καλύτερα για εμάς γιατί θα τον έχουμε μαζί τις γιορτές!
  • Έφτασε και πάνω στην ώρα για την μικρο-επέμβαση στο γόνατο της μαμάς. Φεύγουν οι εκκρεμότητες μία-μία. Όλα καλά.
  • Στα νέα της εγκυμοσύνης, νομίζω ότι η κοιλιά έχει μεγαλώσει πολύ τις τελευταίες 1-2 εβδομάδες. Οι γύρω μου δεν το συμμερίζονται αλλά εγώ την βλέπω και δεν το πιστεύω.
  • Επίσης, πρώτη φορά ένιωσα ότι πεινάω! Χχμμμ.... 
  • Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά! Και είχα τέτοια χαρά!
  • Πόσο γελάω με το celebrity game night και το παιχνίδι "βάλε ένα χεράκι". Το έχετε δει;
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Beautiful


Νομίζω ότι οι πιο 'κακοί' (αν υπάρχει αυτός ο όρος), στριμμένοι, μίζεροι, ξινοί άνθρωποι είναι εν τέλει αυτοί που δεν έχουν αγαπηθεί. Ίσως όχι αρκετά, ίσως και καθόλου. Αυτοί που δεν έχουν ακούσει από τους πιο οικείους τους ότι αξίζουν, ότι τα καταφέρνουν καλά, ότι είναι όμορφοι, ικανοί, ότι είναι αξιαγάπητοι. Αυτοί που δεν έχουν δει στα μάτια των γύρω τους τον θαυμασμό, την υπερηφάνεια, την γλύκα, την συγκίνηση. Αυτοί που ως ενήλικες ζουν μέσα σε μια συνεχή ανασφάλεια για το εάν και πόσο αξίζουν. Πόσο ικανοί είναι, πόσο όμορφοι, πόσο δυναμικοί. Και έτσι φορούν αυτό το προσωπείο του κακού - απόμακρου - ξινού νομίζοντας ότι μας ξεγελούν. Και είναι στενάχωρο. Μερικές φορές, ερχόμενη αντιμέτωπη με ανθρώπους που θεωρώ ότι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, αναρωτιέμαι πώς θα είχαν εξελιχθεί αν είχαν διαφορετικούς γονείς, διαφορετικά ερεθίσματα, διαφορετικές εμπειρίες. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι και οι ίδιοι πιστεύουν ότι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων. Ίσως αυτό χρειάζεται μια βαθειά επίγνωση και ειλικρίνεια. Σε κάποιες περιπτώσεις, πιστεύω ότι δεν θεωρούν ΚΑΝ ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Είναι καλό να είσαι bitch ούτως ή άλλως. Δείχνεις δυναμική, με αυτοπεποίθηση και σιγουριά, όταν στην ουσία κάθε άλλο παρά αυτά είσαι. Και από την άλλη, δεν είναι και δικαιολογία. Γιατί όλοι έχουμε τη δυνατότητα της αλλαγής και της επιλογής, πόσο μάλλον στην ενήλικη ζωή μας.  

Πόση όμως διαφορά μπορεί να κάνει μία και μόνο καλή κουβέντα; Αν προέρχεται και από τους ανθρώπους σου, τότε μάλλον κάνει όλη τη διαφορά του κόσμου! Μπορεί να σου φτιάξει ή να σου χαλάσει τη διάθεση - τη μέρα - την εβδομάδα! Να σε κάνει να νιώσεις ο πιο αξιαγάπητος άνθρωπος του πλανήτη ή ο πιο ανεπιθύμητος. Και ναι, σε έναν ιδανικό κόσμο, θα το ξέραμε ότι είμαστε όμορφοι - εκλεκτοί - ικανοί χωρίς καμία εξωτερική επιβεβαίωση. Στο δικό μας όμως ατελή κόσμο, αυτή η μία, ειλικρινής φράση μπορεί να μας θυμήσει την ουσία και την αξία μας. Στο παρακάτω βίντεο μία φοιτήτρια μάζεψε συμφοιτητές της με το πρόσχημα μίας φωτογραφικής εργασίας όπου τους ζητούσε απλά να τους φωτογραφήσει. Εκείνη όμως τους τραβούσε με την βιντεοκάμερα ενώ τους εξηγούσε ότι το project της είναι να φωτογραφίσει ό,τι θεωρεί όμορφο, και ότι με αυτό το κριτήριο τους επέλεξε. Απλούς αγνώστους που εμμέσως τους αποκάλυπτε ότι τους θεωρεί όμορφους. Δείτε τις αντιδράσεις τους και θα καταλάβετε. Ξαφνικά, λάμπει ολόκληρο το πρόσωπό τους. Γίνονται στην πραγματικότητα όμορφοι. Δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν! Μία κοπέλα είναι τόσο σίγουρη ότι της λέει ψέματα που φεύγει εκνευρισμένη.

Δείτε το και θα καταλάβετε. Και ίσως θυμηθούμε την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε κάτι όμορφο για τους ανθρώπους μας, να τους το πούμε κιόλας! Μία τόση δα φράση είναι.


Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Happy notes


Είναι εύκολο να αισθάνεσαι λίγος, ανεπαρκής, ακόμη και δυστυχής. Κοιτάξτε γύρω σας. Σε τι κόσμο ζούμε; Σε τοπικό, εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Τόσες δυσκολίες, τόσες καταστροφές, τόσοι ξεριζωμοί, τόσος πόνος, τόση αδικία. Πώς επιβιώνεις σε έναν τέτοιο κόσμο; Ή ακόμα 'χειρότερα', πώς ευτυχείς σε έναν τέτοιο κόσμο; Γιατί αυτός δεν είναι άλλωστε ο στόχος της ζωής; Η ευτυχία; Γιατί στόχος δεν είναι το απλό πέρασμα. Να περάσουμε δηλαδή απαρατήρητοι, να περάσει και αυτή η ημέρα, να τα βγάλουμε πέρα και φτου και από την αρχή. Στόχος είναι η ευτυχία. Και η ευτυχία είναι μία πολύ προσωπική και εσωτερική διαδικασία. Γιατί ναι, με όλη αυτή τη δυστυχία εμείς καλούμαστε να ζήσουμε και να ευτυχήσουμε. Πόσο ειρωνικό ε; Σαν κάποιος να μας έχει ρίξει στην πιο δύσκολη πίστα ενός παιχνιδιού και να μας ζητά να επιβιώσουμε χωρίς κανένα εφόδιο.

Η ευτυχία μας είναι αλληλένδετη με αυτή των τριγύρω μας, πόσο μάλλον των κοντινών μας ανθρώπων. Είναι όμως και μια βαθειά προσωπική και υποκειμενική υπόθεση. Κανείς δεν θα μας μάθει πώς να είμαστε ευτυχισμένοι. Κανείς δεν θα μας την προσφέρει -όσο και αν πιστεύουμε ότι αυτός ο ένας θα κάνει όλη τη διαφορά, ή αυτό το πτυχίο, ή εκείνη η δουλειά ή το ταξίδι εκείνο ή η ονειρεμένη οικογένεια που θα αποκτήσουμε. Κανείς και τίποτα δεν μας κάνει a priori ευτυχισμένους. Γιατί για τον έναν ένα παιδί είναι ευτυχία και για τον άλλον φυλακή. Γιατί για τον έναν η ευτυχία κρύβεται σε ένα μικρό, ολάνθιστο μπαλκόνι που περιποιείται με όλη του την αγάπη και για τον άλλον σε ένα 'μοναχικό' δωμάτιο που μπορεί να διαβάσει με την ησυχία του. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος ευτυχία (με δεδομένα βεβαίως τα αυτονόητα). Το καθήκον λοιπόν που έχουμε προς τους εαυτούς μας είναι να βρούμε τον τρόπο ώστε να μπορούμε να αντλούμε ευτυχία. Μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες και κακουχίες. Είναι η μόνη μας επιλογή. Μακάρι να ζούσαμε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο. Δεν το βλέπω όμως να συμβαίνει any time soon.

Και τώρα που πλησιάζει το τέλος ενός ακόμη έτους (πόσο τυχεροί είμαστε που το ζήσαμε και αυτό!), και που κάποιοι από εμάς θα κάνουμε την καθιερωμένη μας αναδρομή, είναι εύκολο να μείνουμε στα δύσκολα και στα δυσάρεστα. Ίσως να νιώσουμε ότι ήταν ένας χαμένος χρόνος. Ανούσιος. Βαρετός. Δύσκολος. Αποτυχημένος. Ακόμη και δυστυχής. Και αν η ερχόμενη χρονιά είναι -σε παγκόσμιο επίπεδο- ακόμα πιο δύσκολη; Και η επόμενη το ίδιο; Τότε; Πόσα χρόνια έχουμε την πολυτέλεια να χαραμίσουμε;

Είναι εύκολο να ξεχνάς τα όμορφα. Τις μικρές στιγμές ευτυχίας. Αυτός ήταν και εξαρχής ο λόγος δημιουργίας του lifelikes. Για να καταγράφω όλα όσα όμορφα συμβαίνουν αλλά είναι καταδικασμένα να ξεχαστούν. Σας συμβουλεύω να κάνετε το ίδιο. Στην μεγάλη ή μικρή σας αναδρομή να σημειώσετε τα όμορφα. Αυτά που προσπεριούνται μπροστά στις μεγάλες δυσκολίες. Και ίσως αυτά να είναι και οι στόχοι για τη νέα χρονιά. Περισσότερες μαγειρικές στο σπίτι με τους φίλους, περισσότερες βόλτες στη φύση, περισσότερα skype calls, περισσότερες αγκαλιές, περισσότερα βράδια χωρίς τηλεόραση, περισσότερο γράψιμο, περισσότερα χαμόγελα, περισσότερο παιχνίδι. Βάλτε ένα μικρό σημειωματάριο στο κομοδίνο σας και κλείστε την ημέρα σας σημειώνοντας αυτό το ένα πράγμα που σας έκανε ευτυχισμένους. Σε λίγο καιρό θα έχετε έναν υπέροχο οδηγό προς την δική σας ευτυχία.

ανδριάνα

Photo: etsy

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

How was your week?

  • Το σαββατοκύριακο των εορτών μας, πάντα μαζευόμασταν σπίτι με τους φίλους.
  • Φέτος στας Ελβετίας, οι εδώ φίλοι είχαν όλοι κανονίσει εξορμήσεις στη Γερμανία οπότε είπαμε να την κάνουμε και εμείς.
  • Έτσι, αποφασίσαμε και εμείς να επισκεφθούμε το ξακουστό και ονειρειμένο Gstaad. Δύο ώρες με το αυτοκίνητο door-to-door, μέσα από μία πολύ όμορφη διαδρομή. 
  • Και είναι όντως παραμυθένιο (όπως πολλά ακόμη Ελβετική χωριά), με τα ξύλινα chalets του, τα φωτάκια του, τον πεζόδρομό του, και βεβαίως το χιόνι του.
  • Το εντυπωσιακό ήταν ότι το 90% των καταστημάτων ήταν κλειστό! Συμπεριλαμβανομένων και μερικών εκ των πιο διασήμων ξενοδοχείων του. Ανοίγουν αρχές - μέσα Δεκεμβρίου ίσα-ίσα για τη σεζόν. Και είχα υπολογίσει στην αγορά εκείνου του Cartier!
  • Α! Και το καλύτερο δεν σας το είπα... Κανά μισάωρο πριν φτάσουμε στο Gstaad συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πάρει μαζί μου μπουφάν! Συναγερμός! Ευτυχώς που βρήκαμε στο δρόμο μας ένα εμπορικό κέντρο και πήγα και αγόρασα γιατί και να ήθελα να αγοράσω στο Gstaad (που δεν ήθελα), δεν θα έβρισκα κιόλας!
  • Θα το αποδώσω στην ξεγνοιασιά και αφηρημάδα της εγκυμοσύνης. Δεν μου έχει ξανασυμβεί πάντως.
  • Κυριακή επιστροφή και επαναπροσδιορισμός. Και για να μπούμε σε ρυθμούς, είπαμε να φτιάξουμε σούπα γλυκοπατάτας. Και την φτιάξαμε. Και ήταν μια χαρά. Κατάφερα όμως και κάηκα στον καρπό μου με τον ατμό της κατσαρόλας (!!) σε τέτοιο βαθμό που έπρεπε να πάμε σε ευφημερεύον φαρμακείο για να μου δώσουν κάτι να ηρεμήσει ο πόνος.
  • Δευτέρα = ονομαστική εορτή. Και είναι τόσα πλέον τα μέσα για να σου ευχηθεί κάποιος! Και σας ευχαριστώ όλους! Όποιο μέσο και αν επιλέξατε.
  • Και ενώ δεν είχαμε σκεφτεί να κάνουμε κάτι, έτσι αυθόρμητα οργανώθηκε μάζωξη της παρέας για σπιτική πίτσα και κρασί.
  • Και κατέφτασε άλλο ένα πακέτο! Με σπιτικά γλυκά (πω πω!), ευχές και μικρά δωράκια.
  • Τρίτη = γαλλικό σούπερ μάρκετ. Και μάθημα γαλλικών.
  • Μα τι Τετάρτη ήταν αυτή! Ξεκίνησε με πρωινό ραντεβού στον γυναικολόγο, βόλτα στο κέντρο της πόλης, καφέ με τις κοπέλες, γρήγορο μάζεμα #1 - μαγείρεμα #1, 1ο μάθημα γαλλικών prive με την γλυκύτατη Ela, μάζεμα #2 (έχουμε καλεσμένους, τι να κάνουμε), μαγείρεμα #2 (κέικ)...
  • Και ναι, βγήκε μπλε καπνός! Ο διάδοχος είναι αγόρι. Κέρδισε η μειοψηφία! 
  • Έφτασαν ευτυχώς just on time και τα ελληνικά πακέτα! Ένα για τον βαφτισιμιό που ξεκίνησε ήδη την αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα, και ένα για τα γενέθλια της ανιψιάς.
  • Έφτασαν και οι νέοι μας μουσαφιραίοι: ο Δημήτρης και η Ασπασία! Τους υποδεχτήκαμε πρωί - πρωί στη Γενεύη και αφιερώσαμε όλη την ημέρα στην πόλη. Μα τι κρύο ήταν αυτό; Μας ξεγέλασαν οι προβλέψεις. Δεν πτοηθήκαμε όμως! Ούτε καν από την πορεία στο κέντρο της πόλης.
  • Και επιστρέψαμε νωρίς το βράδυ, πλήρεις και κουρασμένοι.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Άλλος ένας Δεκέμβρης


Πόσα αναμένουμε από έναν και μόνο μήνα; Ο Δεκέμβριος είναι λίγο - πολύ σαν τον Αύγουστο, γεμάτος υποσχέσεις και προσμονές μηνών. Τον Αύγουστο θα τα κάνουμε ΟΛΑ. Θα πάμε ΠΑΝΤΟΥ. Θα κάνουμε τις διακοπές των ονείρων μας. Αυτές που θα μας μείνουν αξέχαστες. Κάπως έτσι και ο Δεκέμβριος συγκεντρώνει σε μόλις λίγες ημέρες -μόλις 2 εβδομάδες- όλα τα δώρα, τους στολισμούς, τα μαγειρέματα, τα τζάκια, τα λαμπάκια, τα μελομακάρονα (!), τις αγκαλιές, τα ξενύχτια, τους έρωτες.... Ακόμα και τις προτάσεις γάμου! Μα γίνεται; Δεν γίνεται. Και για αυτό μια σημαντική μερίδα ημών αγχώνεται -στην καλύτερη- και μελαγχολεί -στην χειρότερη - εν αναμονή των Χριστουγεννιάτικων εορτών. 

Γιατί δεν είναι εύκολο για έναν Δεκέμβρη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όσο και αν προσπαθούμε. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα τον αφήσουμε να περάσει έτσι, απαρατήρητος, σαν ένας κοινός μήνας. Γιατί δεν είναι. Μάλλον σημαίνει ότι θα πρέπει να τον φέρουμε στα μέτρα μας και όχι στα μέτρα των τηλεοπτικών σειρών - των Χολιγουντιανών ταινιών και των lifestyle περιοδικών. Γιατί, να σας πω την αλήθεια, πόσοι πιστεύετε ότι πραγματικά γυρνάνε από πάρτι σε πάρτι, αλλάζουν την μία τουαλέτα υψηλής ραπτικής με την άλλη, πίνουν μόνο τις εκλεκτότερες των σαμπανιών, τους σερβίρουν κούκλοι σερβιτόροι με παπιγιόν και κάτω από το φαντασμαγορικό τους δέντρο τους περιμένει ένα τόσο - δα - τυρκουάζ κουτάκι (ξέρετε ξέρετε); Εντάξει... θα υπάρχουν κάποιοι αλλά πόσοι, ποιοι και πού; Όλοι οι υπόλοιποι που απολαμβάνουν τις γιορτές και τους μένουν πραγματικά αξέχαστες είναι αυτοί που επιλέγουν απλά να τις περάσουν με τους αγαπημένους τους (είτε είναι ο εξής ένας είτε ή 2-3 διαφορετικές παρέες). Που χαλαρώνουν, που μαγειρεύουν τις παραδοσιακές - οικογενειακές τους συνταγές (και ας γίνει σούπα η μους σοκολάτα), που υποδέχονται τους φίλους σπίτι για τσάι και σπιτικά μελομακάρονα, που φορούν το όμορφό τους χαμόγελο και μοιράζουν σφιχτές αγκαλιές. Τόσο απλά. Χωρίς υπερβολές, θαυμαστικά και τυμπανοκρουσίες. Το μόνο δύσκολο της υπόθεσης, είναι να βρεις τον χρόνο για όλους αυτούς τους αγαπημένους και τις αγαπημένες ασχολίες. Να μπορέσεις να καθίσεις το πρωί για καφέ με τα κορίτσια και να φτάσει απόγευμα. Χωρίς πίεση και πρόγραμμα.

Καταλήγω λοιπόν ότι η πραγματική πολυτέλεια (και τις γιορτές) είναι ο χρόνος και η διάθεση. Αν έχουμε λίγο και από τα δύο τότε έχουμε τη συνταγή της επιτυχίας! Και αυτές τις γιορτές ανυπομονώ διπλά γιατί θα είναι οι πρώτες που θα επιστρέψουμε σπίτι σαν επισκέπτες. Και θα έχουμε και εμείς μόλις 10 μέρες για να τα κάνουμε όλα! Και από διάθεση πάμε καλά, ας μας βοηθήσει λίγο και ο χρόνος και τότε θα είναι και αυτές οι γιορτές όμορφες και ιδιαίτερα ξεχωριστές.

Ετοιμαστείτε για έναν όμορφο Δεκέμβριο.
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes