Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

How was your week?

  • Με έβγαλε το αγόρι μου βόλτα (μετά από τον κατ' οίκον περιορισμό) και έτσι πήγαμε στο Manor για τα εξαιρετικά μπιφτέκια σολωμού και μια μικρή έρευνα αγοράς.
  • Το βράδυ, συναρμολογήσαμε και την 2η συρταριέρα του μικρού και είμαστε σχεδόν έτοιμοι!
  • Έφτασε η πολυαναμενόμενη "εκδρομή" στη Γερμανία για την παραλαβή του καροτσιού. Σε κάτι λιγότερο από 2 ώρες ήμασταν εκεί (την είχε την κίνησή του), το καρότσι το πήραμε σε 5 λεπτά και μετά προσπαθήσαμε να κατατοπιστούμε στην πόλη χωρίς μεγάλη επιτυχία. Βρήκαμε όμως το εμπορικό κέντρο, κάναμε λίγα ψώνια και αγοράσαμε και τα πρώτα πάμπερς του μικρού! Πω πω! The beginning of an era!
  • Στο γυρισμό κάναμε και μια γρήγορη στάση για πίτσα στο νέο μας αγαπημένο spot στη Biel.
  • Και το καρότσι μεγάλη επιτυχία! Τουλάχιστον σε εμάς... ελπίζουμε και στον ένοικό του! Ο συνοδοιπόρος μου έκανε και demonstration!
  • Το βραδάκι ήπιαμε τα τσάγια μας και τα είπαμε με τους γείτονες.
  • Επιτέλους ήλιος!! Έτσι, μετά τις αθλοπαιδιές μας, βγήκαμε για περπάτημα στη λίμνη, ήπιαμε τον ωραίο μας καφέ, διαβάσαμε τις εφημερίδες μας και επιστρέψαμε για μαγείρεμα.
  • Τι μπιφτέκια σολωμού, τι γαρίδες σαγανάκι, τι basmati, τι σαλάτα με μήλο... μεγαλουργήσαμε!
  • Πόσο καιρό είχαμε να δούμε τις Άλπεις τόσο καθαρά από το σπίτι;
  • Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο κουνιέται ο μικρός εντός της κοιλιάς! Πρέπει να χορεύει, δεν εξηγείται αλλιώς!
  • Καιρό είχα να φάω τόσο... Και μάλλον δεν είναι το "τόσο" όσο το γεγονός ότι έχω ξεσυνηθίσει. Βάλε ότι τα fajitas ήταν και ολίγον πικάντικα..... Μπορεί λοιπόν να μου πήρε ώρες να τα χωνέψω, τα ευχαριστήθηκα όμως!
  • Φορτώθηκαν οι κούτες! Και λογικά την ερχόμενη εβδομάδα θα καταφτάσουν στο όμορφο Neuchatel. Και κρύβουν ένα κάρο καλούδια... Εκτός από τα του μικρού (που είναι ούτως ή άλλως και η πλειοψηφία), να σας πω την αλήθεια 1 αντικείμενο λαχταρώ: το μίξερ μου!! Ε ρε τι έχει να γίνει!
  • Και μάζεψε χαρτιά από εδώ, και ζήτα χαρτιά από τον Δήμο, και μετέφρασε τα άλλα για την εφορία... οι μαμάδες υπ' ατμόν για να τα προλάβουμε όλα!
  • Και βεβαίως - βεβαίως, ενόψει της νέας μας μουσαφιραίας, έφτιαξα κέικ. Φανουρόπιτα να το πω; Καρυδόπιτα να το πω; Είναι αυτό το κλασικό, ελληνικό, νηστίσιμο κέικ χωρίς βούτυρα και αυγά. Συνταγή της συμπεθέρας!
  • Και στα καλά καθούμενα, να σου και το χιόνι!
  • Χαλαρό δείπνο δίπλα στο τζάκι, με μακαρονάδα σολωμού και λεμονιού, κρασί και συζητήσεις με τους φίλους.
  • Και ενώ όταν κοιτάω την κοιλιά μου στην καθημερινότητα, δεν εκπλήσσομαι πλέον, όταν βλέπω παλαιότερές μου φωτογραφίες παθαίνω σοκ! Μα πόσο αδύνατη ήμουν; Τι μετάλλαξη έχει πάθει αυτό το σώμα και ακόμα είναι ακμαίο;
  • Πρωινό οδήγημα στην Γενεύη, παραλαβή της φίλης Κατερίνας, καθιερωμένη βόλτα στην πόλη, ζεστοί καφέδες, περπάτημα, πολλές συζητήσεις και επιστροφή στη βάση.
  • Τσάι σπίτι, τακτοποιήσεις, αναλύσεις και βραδινό φαγητό οι 3 μας στο Les Brasseurs. 
  • Εννοείται έφτασαν και οι καθιερωμένες μας παραγγελιές: ζαμπονοτυρόπιτα και κουρού!
  • Προμηνύεται ένα γεμάτο, όμορφο και σχετικά ηλιόλουστο σαββατοκύριακο!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Το σύνδρομο του supergirl


Δεν ξέρω πού οφείλεται αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έτσι ήμουν. Πάντα ήθελα να τα καταφέρνω. Και να τα καταφέρνω μόνη μου. Όχι, δεν είμαι "μοναχικός" καβαλάρης, κάθε άλλο. Και ευτυχώς έχω τους αγαπημένους μου συναδέλφους να ετυμηγορήσουν αν χρειαστεί για την ομαδικότητά μου. Είμαι ένας ομαδικός παίκτης, ειδικά στη δουλειά. Ότι αφορά όμως τα προσωπικά μου, έχω αυτό το σύνδρομο του supergirl! Το σύνδρομο του "μπορώ να τα καταφέρω" ή ακόμα πιο σωστά "πρέπει να τα καταφέρω", "θέλω να τα καταφέρω". Και δεν με ικανοποιεί να τα καταφέρω σε έναν τομέα, θέλω να τα καταφέρω σε ότι βάλω το μυαλό μου. Δεν ξέρω πώς λειτουργεί ακριβώς... Δεν είναι ότι βάζω έναν στόχο συγκεκριμένο. Κάθε άλλο. Έχω όμως στο μυαλό μου μία εικόνα του κοριτσιού - κοπέλας - γυναίκας που ονειρεύομαι να είμαι. Και κάπως υποσυνείδητα, οι πράξεις μου, οι επιλογές μου με οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. 

Πάντα θαύμαζα τις ανεξάρτητες γυναίκες, τις δυναμικές. Αυτές που κατορθώνουν με έναν μαγικό τρόπο και τα συνδυάζουν όλα. Που εργάζονται αλλά έχουν και χόμπι. Αθλούνται αλλά προλαβαίνουν να μαγειρέψουν κιόλας. Μελετούν αλλά προλαβαίνουν να πιουν και ένα κρασί με τις φίλες τους. Που παρακολουθούν το New York Fashion Week αλλά μπορούν να σταθούν άνετα και σε μια αντρική παρέα που παρακολουθεί Champions League. Τώρα που το σκέφτομαι, με μία τέτοια γυναίκα μεγάλωσα ή πιο σωστά με δύο: με την μαμά και την γιαγιά μου. Δύο γυναίκες με πολύ διαφορετικές ζωές, οι οποίες όμως κατόρθωσαν να σταθούν στα πόδια τους, να δημιουργήσουν τη ζωή που ήθελαν, πολλές φορές ερήμην των κοινωνικών στερεοτύπων της εκάστοτε εποχής. Μια γιαγιά που κρατούσε εκείνη τα οικονομικά της οικογενείας, και ας ήταν ο σύζυγος με μεταπτυχιακά στας Γαλλίας, και μια μαμά που ακόμα συνδέει μόνη της τα πλυντήρια και τα φωτιστικά. Και είναι όμορφο να αισθάνεσαι δυνατός, ικανός. Ότι έχεις τα εφόδια όχι μόνο να ανταπεξέλθεις αλλά και να δημιουργήσεις την ζωή, την καθημερινότητα που ονειρεύεσαι. 

Τι γίνεται όμως όταν κάποιες από αυτές τις "υπερφυσικές" σου δυνάμεις σε εγκαταλείπουν; Είτε προσωρινά είτε μόνιμα. Είναι δύσκολο. Πρώτα απ' όλα ψυχολικά γιατί βρίσκεσαι ξαφνικά σε μία θέση "αδυναμίας" όπου ακόμα και για να βάλεις πλυντήριο χρειάζεσαι βοήθεια. Ναι, η εγκυμοσύνη είναι μία τέτοια περίοδος, όσο και αν προσπάθησα να το αρνηθώ ή να το παραβλέψω. Και τώρα που πλέον έφτασε ο κόμπος στο χτένι, και δεν μπορώ να προσποιούμαι άλλο ότι τα καταφέρνω όλα εξίσου καλά, ήρθε η κούραση, και η γρίπη, και η αφυδάτωση. Και έμαθα the hard way ότι πρέπει να σέβεσαι τους περιορισμούς σου -όποιοι και αν είναι και όσο και να κρατήσουν- και ότι αυτό, δεν αλλάζει σε καμία περίπτωση την αξία σου. Είναι ένα δύσκολο μάθημα για ένα supergirl. Θα πρέπει όμως να το περάσω γιατί κάτι μου λέει ότι και η μετά-εγκυμοσύνης περίοδος, μάλλον θα ταρακουνήσει ακόμη περισσότερη την "ανεξαρτησία" μου. Βήμα #1 λοιπόν: αποδοχή. Βήμα #2: προσαρμογή. Βήμα #3: βοήθεια. Για να δούμε πώς θα τα πάμε.

ανδριάνα

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

How was your week?

  • Παρασκευή και μείναμε οι 3 μας καθώς ο συνοδοιπόρος επέστρεψε στη δουλειά. Καθόλου όμως δεν πτοηθήκαμε και αφού πήραμε το πρωϊνό μας και τα μπάνια μας, κατευθυνθήκαμε προς το Chaumont για να πάρουμε τη 1η δόση χιονιού. Και καθόλου δεν μας απογοήτευσε!
  • Και μέσα στη μέση του πουθενά, στην απόλυτη ησυχία και έλλειψη ανθρώπινου στοιχείου, εντόπισα ένα λυόμενο δίπλα στον παιδότοπο που είχε ταμπέλα WC. Όταν είσαι έγκυος τα εντοπίζεις αυτά από το χιλιόμετρο! Με την αμφιβολία αν όντως θα λειτουργεί μέσα στη μέση του χειμώνα που ο παιδότοπος είναι έρημος, προσέγγισα, άνοιξα την πόρτα και τι να δω; Όχι απλά λειτουργούσε και ήταν πεντακάθαρα, αλλά είχε και θέρμανση! Speechless!
  • Δεύτερη στάση το κέντρο του Neuchatel. Ξεκινήσαμε με κρύο, συνεχίσαμε με βροχή και καταλήξαμε με πυκνό χιόνι! Εν ολίγοις, γίναμε μούσκεμα! Προλάβαμε όμως να περπατήσουμε στη λίμνη, να ανέβουμε στο κάστρο, να χαζέψουμε τα μαγαζιά του εμπορικού, να τσιμπήσουμε και να φωτογραφήσουμε.
  • Επιστροφή για αλλαγή ρούχων στο σπίτι και λίγη ζεστασιά (μπρρρ), και βουρ για Βέρνη με τον συνοδοιπόρο. Χιόνι και ομίχλη σε όλη την διαδρομή!
  • Η πόλη ζει στο ρυθμό του καρναβαλιού οπότε σε όλο το ιστορικό κέντρο υπήρχαν μασκαράδες (με εκπληκτικές στολές!) και μπάντες που άλλαζαν stages και έδιναν το δικό τους ρυθμό.
  • Προλάβαμε και ήπιαμε και το κρασί μας και το τσάι μας στο πάντα γεμάτο Adriano, φάγαμε και το παραδοσιακό μας rosti και επιστρέψαμε χορτασμένοι -από όλες τις απόψεις- σπίτι.
  • Η πιο πάνω εξαιρετική φωτογραφία είναι από τον Ζ.... Η νύχτα πέφτει στη Βέρνη.
  • Σάββατο με γρήγορη επίσκεψη στο Marin Centre για γρήγορα ψώνια και αναχώριση για Gstaad. Και ο καιρός μας λυπήθηκε (επιτέλους) και είχε ήλιο και διαύγεια σε όλη την πανέμορφη διαδρομή. Έτσι, σε 2 περίπου ώρες ήμασταν εκεί, ήπιαμε τον καφέ μας στο Gstaad Palace (ναι, 11 φράγκα ο cappucino αλλά έχουμε πει... αυτό που πληρώνεις δεν είναι ο καφές), περπατήσαμε, χαζέψαμε, τσιμπήσαμε τις μακαρονάδες μας και επιστρέψαμε.
  • Η Κυριακή δυστυχώς δεν ξημέρωσε πολύ καλά καθώς εμφάνισα τα πρώτα συμπτώματα κρυολογήματος. Πόνος στο λαιμό και στα κόκκαλα, κρυάδες, ταχυπαλμία, ατονία.....
  • Κουτσά - στραβά καταφέραμε να πάμε στο Ολυμπιακό Μουσείο όπου αφήσαμε το ζεύγος να περιηγηθεί και εμείς ελπίζαμε ότι θα πιούμε ένα τσάι στο καφέ. Μάταια όμως καθώς γινόταν ΧΑΜΟΣ. Έτσι, για 1,5 περίπου ώρες αναμέναμε σε ένα σκαμπό και μόλις την τελευταία μισή μπορέσαμε να κάτσουμε.
  • Και ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού.... Αγκαλιαστήκαμε στο αεροδρόμιο με μια αίσθηση πληρότητας και χαράς. Εις το επανιδείν.
  • Εγώ από την άλλη, συνέχισα την κάτω βόλτα περνώντας μια εφιαλτική νύχτα!
  • Τόσο εφιαλτική που στις 6 το πρωί σηκώθηκα να λουστώ γιατί δεν άντεχα άλλο από τον ιδρώτα και στις 7 αναχωρήσαμε με τον συνοδοιπόρο για το νοσοκομείο.
  • Εκεί, αφού καταφέραμε να εξηγήσουμε ότι δεν γεννάω, και ότι δεν έχει κάποιο θέμα η εγκυμοσύνη μου αλλά εγώ, μεταφερθήκαμε στα επείγοντα - γυναικολογικά και με ανέλαβε μία εξαιρετική ομάδα νοσηλευτριών και γιατρών. Εξετάσεις αίματος, ούρων, σφυγμοί, πίεση, σφυγμοί του μικρού, συσπάσεις, οροί.....  Και εννοείται ότι όλα στα γαλλικά! Ευτυχώς που αρκετοί ιατρικοί όροι είναι ελληνικοί (anémie, allergie).
  • Με τα πολλά, για να μην μακρυγορώ, το πόρισμα ήταν γρίπη και αφυδάτωση. Πυρετός λίγο πάνω από 38, σφυγμοί 140 (!!!) και εξάντληση. Splendid! :(
  • Αυτά παθαίνει όποιος κάνει πρόγραμμα 25χρονου φοιτητή ενώ είναι 35χρονη έγκυος!
  • Ευτυχώς ο μικρός χαίρει άκρας υγείας στο προστατευόμενό του σπιτάκι.
  • Το μεσημέρι επιστρέψαμε σπίτι λοιπόν με ένα σιρόπι για το λαιμό και ένα φάρμακο για τον πυρετό. Αυτή η ταχυπαλμία όμως με έχει τρελάνει.
  • Έτσι, πέρασαν 2 ημέρες στο σπίτι, στον καναπέ, να ιδρώνω και να ξε-ιδρώνω, να βήχω, να πονώ, να λαχανιάζω, να συχτιρίζω, να προσπαθώ να ηρεμίσω, να προσπαθώ να φάω, να προσπαθώ να ξαπλώσω.....
  • Και μέσα σε όλα, φτιάξαμε και την 1η συρταριέρα του μικρού. Ε τόσες ώρες στο σπίτι δεν μπορείς να κάτσεις και με σταυρωμένα τα χέρια!
  • Και μετά από 2 νύχτες μες στον ιδρώτα, αναρίθμητες αλλαγές ρούχων, έλλειψη παντός είδους μπλούζας που να είναι αρκετά λεπτή αλλά να χωρά και αυτή την κοιλιά (πόσες να έχω πια;), ήρθε η επιφοίτηση εκεί κατά τις 3.00: dry fit! Και εκεί που σκονίζονταν εδώ και μήνες τα αγαπημένα, πρώην δοξασμένα μπλουζάκια μου, βρήκαν ξάφνου νέο σκοπό ζωής.
  • Η Τετάρτη ξημέρωσε -ευτυχώς- αρκετά καλύτερα, με χαμηλότερο πυρετό, καλύτερο λαιμό αλλά την ταχυπαλμία σταθερή και την ατονία.
  • Και έκανα και το 1ο μου καθιστό μπάνιο (δεν άντεχα να στέκομαι τόση ώρα όρθια) και θυμήθηκα την αγαπημένη μου φίλη που συνηθίζει να κάνει έτσι μπάνιο και μου έλεγε ότι όταν ήταν έγκυος είχε συνειδητοποιήσει ότι το σώμα της δημιουργούσε ένα τεχνητό φράγμα και έμενε το νερό στο πίσω μέρος της μπανιέρας! Και εννοείται ότι το ίδιο συνέβει και σε μένα και χαμογελούσα και σκεφτόμουν καρτουνίστικα σκηνικά που κάνω εγώ αμέριμνη μπάνιο και στο πίσω μέρος έχει δημιουργηθεί πλημμύρα.
  • Ο βήχας λέγεται toux.
  • Και επίσημα μπήκε ο αριθμός 3 μπροστά! 30η εβδομάδα κύησης!
  • Η Αρτεμούλα είχε εργασία στο σχολείο και έπρεπε να γράψει για τον θείο - θεία της. Και έγραψε για εμένα. Και γέμισε ολόκληρη την κόλλα με ροζ καρδούλες, μεγάλες, και μία μικρή για το μωρό! Και έγραψε ότι είμαι "νέα, όμορφη, και πολύ γλυκιά".
  • Είναι τόσο εύκολο να χάσεις τις ημέρες όταν είσαι σπίτι άρρωστος. Όλα σου μοιάζουν ίδια.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

How was your week?

  • Το πάθαμε και αυτό! Έμεινε το αυτοκίνητο από μπαταρία. Το κρύο λέει την ταλαιπωρεί! Ταλαιπωρήθηκε και ο κακόμοιρος ο συνοδοιπόρος να το βάλει μπρος αλλά τα κατάφερε! 
  • Ευτυχώς, είχαμε κλείσει εδώ και 2 εβδομάδες σέρβις στο Pontarlier (στας Γαλλίας) οπότε φύγαμε σερί το μεσημέρι.
  • Η συνεννόηση τώρα στο συνεργείο ήταν για ένα ακόμη όσκαρ! Τι να σας λέω... Άντε να βρεις πώς λένε τα φρένα, τα τακάκια; Κουτσά - στραβά συνεννοηθήκαμε, αφήσαμε το αυτοκίνητο, κάναμε μία 2ωρη βόλτα στην περιοχή που είναι γεμάτη από μεγάλα εμπορικά και καταστήματα, πήραμε τον ΖΥΧ με την ολοκαίνουργια μπαταρία του και επιστρέψαμε. Πάει και αυτό. Τικ.
  • Και σου λέει, αφού τους ταλαιπώρησα, ας τους κάνω το χατήρι να έρθουν τα χαρτιά και οι πινακίδες του καινούργιου αυτοκινήτου πιο νωρίς! Και έτσι, το Σάββατο ξεκινήσαμε περιχαρείς για τη Βέρνη. Και μας περίμενε όμορφο - όμορφο, γυαλιστερό - γυαλιστερό μέσα στην έκθεση, με τις πινακίδες του, την vignette του, τα χαρτιά του και ένα δώρο από τον συμπαθέστατο πωλητή. 
  • Μας έκανε και ένα μικρό τουρ για τα βασικά, ανταλλάξαμε ευχές (αναμένει και εκείνος να γίνει μπαμπάς σε λίγους μήνες), υπογράψαμε και φύγαμε! Με 'γεια μας!
  • Η κοπή της πίτας των Ελλήνων του Neuchatel σε τελική ευθεία και εορτασμός χωρίς πίτα δεν γίνεται! Κατέβηκα λοιπόν στη Ρόζα, πήραμε τη συνταγή της μαμάς της, βάλαμε τον καλύτερό μας εαυτό και αισίως φτιάξαμε 2 εξαιρετικές, μοσχομυριστές βασιλόπιτες. 
  • Σερί το βραδάκι στους γιατρούς που είχαν μουσαφιραίους εκ Γερμανίας και οργάνωσαν το 1ο ψήσιμο στο τζάκι των κρεάτων που είχαν φέρει από την Ελλάδα.
  • Κυριακή πρωί με Πρωτοχρονιάτικο Κινέζικο Skype, ετοιμασίες και αναχώριση για το Cortaillod.
  • Και αισίως μαζευτήκαμε 70 Έλληνες όλων των ηλικιών (από 3 μηνών έως.... συνταξιούχους), από όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας, της Κύπρου αλλά και του καντονιού, από αυτούς που μετρούν μόλις λίγες ημέρες παραμονής στο Neuchatel έως αυτούς που έχουν κλείσει πάνω από 40 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Και είχαν όλοι τόσο θετική διάθεση! Και γρήγορα δημιουργήθηκαν παρέες βάσει τις ηλικίες και τα ενδιαφέροντα και ελπίζω αυτές οι παρέες να συνεχιστούν. Και ήταν μεγάλη η συγκίνηση ιδιαιτέρως στους μεγαλύτερους που τόσα χρόνια δεν είχαν συναναστραφεί άλλους Έλληνες στην περιοχή και δεν πιστεύανε στα μάτια τους όταν έβλεπαν να έρχονται και άλλοι, και άλλοι. Κέρδισε το φλουρί και η αγαπημένη Λέιλα (για την οποία σας έχω ξαναμιλήσει), και έφτασε 15.00 (από τις 11.00) και ούτε που το πήραμε χαμπάρι.
  • Όταν πήγα να αγκαλιάσω λοιπόν την Ιταλο-Ελβετίδα Λέιλα και να της ευχηθώ να είναι πάντα τόσο καλότυχη, μου απάντησε με το αφοπλιστικό της χαμόγελο, σε άπταιστα ελληνικά, ότι νιώθει τυχερή από την ημέρα που γεννήθηκε. Η Λέιλα, που από μικρό κορίτσι ζει με αναπηρία καθώς χρειάστηκε να της ακρωτηριάσουν το ένα της πόδι. Αυτό.
  • Επιστρέψαμε όπως καταλαβαίνετε πτώμα από την γιορτή... τόση ορθοστασία και πήγαινε - έλα, και τόσες συνομιλίες με τόσους ανθρώπους. Σε χρόνο dt μας είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ!
  • Στη φωτογραφία η 3η βασιλόπιτα της ημέρας, η "επίσημη", σε εκδοχή τσουρέκι, από την Χριστίνα.
  • Την Δευτέρα ξυπνήσαμε μαζί με τον συνοδοιπόρο, φάγαμε το πρωϊνό μας και καθίσαμε δίπλα - δίπλα με τα laptops μας να εργαστούμε! Το μεσημέρι πήρε το αεροπλάνο για Αμβέρσα οπότε 2 ημέρες θα είμαστε χώρια.
  • Και κάθε φορά που αναμένουμε μουσαφιραίους 3 είναι τα θέματα συζήτησης στο σπίτι: τι καιρό θα κάνει, πού να τους (πρωτο)πάμε και τι κέικ να φτιάξω. Και ο καιρός έχει αγριέψει και ευχόμαστε τουλάχιστον να το γυρίσει στο χιόνι από αυτή την βροχή!
  • Όλα τα είχε αυτό το απόγευμα Δευτέρας... και πολύωρο skype - conference call στο οποίο αναθεωρήσαμε αλλά και νιώσαμε ότι υπάρχει ελπίδα, και πλυντήρια, και yoga υπό τον ήχο της βροχής, και ανακατάξεις σε ντουλάπια - συρτάρια - ράφια για τις νέες παραλαβές (κουζινικές και μωρουδιακές).
  • Την Τρίτη συνεχίστηκαν τα πήγαινε - έλα στα μικροπράγματα αναζητώντας την βέλτιστη λύση, με αρκετές δουλειές online, διάβασμα γαλλικών (κοιτάω και ξανακοιτάω το βιβλίο conjugaison και νιώθω πάλι 12 ετών!), μαγειρέματα και ωραίες μουσικές από τον pepper.
  • Υποδεχτήκαμε λοιπόν την κινέζικη χρονιά του πιθήκου που σημαίνει ότι ο μικρός μας γιος, πρώτα ο Θεός, θα γεννηθεί την "ίδια" κινέζικη χρονιά με την μαμά του! Πίθηκοι και οι 2 μας!
  • Επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος από το Βέλγιο με την χειρότερη πτήση της ζωής του :( ....... Μα μας έχει τσακίσει αυτός ο αέρας!
  • Αυτός ο αέρας που οι Ελβετοί αποκαλούν foehn και ο οποίος επισκέπτεται την χώρα από την Ιταλία, είναι ζεστός και ξηρός και προκαλεί πονοκεφάλους και ημικρανίες! Μέχρι και ειδική κλινική υπάρχει λέει για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.
  • Τώρα είναι ο foehn, είναι η πίεσή μου που ήταν που ήταν χαμηλή, έχει πέσει πλέον στο 8 (η υψηλή), είναι ο μικρός που έχει μεγαλώσει πολύ, είναι η κούραση, είναι η αγωνία.... πάντως μερικά μεσημέρια βλέπω αστεράκια!
  • Και έφτασε η ωραία Πέμπτη, και μας έκανε τη χάρη και βγήκε και ο ήλιος, και ήρθε και η οικογένεια, και κάναμε ωραία βόλτα στη Γενεύη!
  • Το κρύο του το είχε βέβαια αλλά ήταν μία όμορφη, Ελβετική ημέρα.
  • Και τα είπαμε, και φωτογραφηθήκαμε, και αγκαλιαστήκαμε, και γελάσαμε και επιστρέψαμε απογευματάκι, και φτιάξαμε το σπιτικό μας fondue, και κοιμηθήκαμε χορτασμένοι και γεμάτοι.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Σύγχρονοι δικαστές


Κρίνε, κρίνε, κρίνε! Κατηγόρησε! Βρίσε! Είναι τόσο εύκολο πλέον! Είναι τόσα τα μέσα τα οποία σου δίνουν δωρεάν το βήμα για να κάνεις -πραγματικά- ό,τι θες. Και εσύ τι επιλέγεις να κάνεις; Να κατηγορίσεις! Να βρεις όλα όσα δεν συμφωνείς και να κράξεις! Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα social media! Ένας φίλος πρόσφατα μοιράστηκε μία εξαιρετική -για εμένα- φωτογραφία των Tiger Lillies η οποία έδειχνε ένα γιγαντιαίο "f" (αυτό του facebook) και από μέσα του να περνάνε απλοί, καθημερινοί άνθρωποι και να μεταμορφώνονται σε δικαστές! Με τις λευκές τους περούκες και ένα σφυρί στο χέρι. Και είναι τόσο αληθινό αυτό το σκίτσο! Τα παραδείγματα πολλά! Όσοι πρόσφατα προσέθεσαν τη γαλλική σημεία στην εικόνα του προφίλ τους, όσοι μοιράζονται κατά καιρούς διάφορες πρωτοβουλίες, όσοι υποστηρίζουν το ένα ή το άλλο πολιτικό κόμμα, τη μία ή την άλλη αθλητική ομάδα. Και αναρωτιέμαι... γιατί ασχολείται ο κόσμος με ανθρώπους και απόψεις που δεν τους ταιριάζουν; Γιατί χαραμίζουν την ηρεμία τους, το χρόνο τους για να κατακρίνουν κάτι που ένας τρίτος, τις περισσότερες φορές σχεδόν άγνωστος, πιστεύει. Στην πραγματική ζωή αυτό θα έκαναν; Θα έψαχναν σε ένα πάρτυ τον πιο 'αντιπαθή', για τα δικά τους δεδομένα, τον πιο αλλόκοτο, τον πιο 'διαφορετικό' ώστε να του την πουν και να δημιουργήσουν καβγά; Πόσα κόμπλεξ, πόσες ανασφάλειες, πόση αρνητικότητα. Πόσες επιφανειακές και ψεύτικες επιβεβαιώσεις χρειάζεται ο καθένας για να νιώσει ασφαλής με τον εαυτό του και τα πιστεύω του; Η αλήθεια δεν διατυπανίζεται και ούτε είναι μία. Ας πρεσβεύει ο καθένας τη δική του αλήθεια και ας αφήσει τα ψέματα των αλλονών να τα χειριστούν μόνοι τους. 

Και θα κλείσω με ένα έξυπνο tweet που μου μετέφεραν το οποίο έλεγε κάτι τέτοιο: "Γιατί κλαίτε καθαρίζοντας κρεμμύδι, και όχι καθαρίζοντας μήλο;"! Τέτοια είναι η τρέλα που ζούμε! Που ξαφνικά, έχουμε τριγύρω μας εκατοντάδες δικαστές στους οποίους πρέπει να λογοδοτήσουμε για κάθε άποψη - ανάρτηση - σχόλιο που εκφράζουμε. Ακόμα και αν αφορά σε κάτι τόσο ανούσιο!

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

How was your week?

  • Μέχρι και την τέντα κατέβασα. Μιλάμε για τόσο ήλιο την Παρασκευή!
  • Digestives βουτηγμένα σε ζεστό cappuccino με κανέλα.
  • Ως εδώ! Τα άφησα όλα και αφιέρωσα 2 ώρες στον εαυτό μου: yoga & beaute.
  • Αυτή την εβδομάδα ένιωσα πρώτη φορά ότι μιλάω πιο άνετα πλέον γαλλικά. Όχι απαραιτήτως και πιο σωστά, αλλά πιο απενεχοποιημένα. Κάτι είναι και αυτό.
  • Overnight Oats #2 "Banoffee": μισή κούπα βρώμη, μισή κούπα αμυγδαλόγαλα, σταφίδες, αμύγδαλα, 1 digestive θρυμματισμένο, μισή μπανάνα λιωμένη με πιρούνι, 1 κουταλάκι καραμέλα toffee, κανέλα. Άλλο να σας το λέω, άλλο να το τρώτε.
  • Ένα απλό περπάτημα της μισής ώρας, μπορεί πλέον να θεωρηθεί και γυμναστική. Έτσι είναι αν κουβαλάς "βαράκια" +7 κιλών.
  • Παρασκευή = fondue night στο όμορφο σπίτι του Πολωνικού ζεύγους. Ευτυχώς είχαμε μαζί και τον Γαλλο-Ελβετό Julien για να μας καθοδηγεί και να μας εξηγεί πως είναι τέτοια η αγάπη των Ελβετών για το fondue που οικογενειακώς έκαναν προσπάθειες ώστε να μην τρώνε πάνω από 1 φορά την εβδομάδα.
  • Τι Σάββατο ήταν αυτό! Τοπικές δουλειές το πρωί και οδήγημα μέχρι την Βέρνη για το ΙΚΕΑ. Στο ενδιάμεσο όμως αποφασίσαμε να κάνουμε μία παράκαμψη και να δούμε ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο προς πώληση. Είχαμε κάνει την έρευνά μας και είχαμε δει αρκετά online αλλά κάθε φορά, μέχρι να κλείσουμε ραντεβού για να τα δούμε από κοντά, είχαν ήδη πουληθεί. Μέσα σε μέρες! Αυτό λοιπόν ήταν μάλλον το γραφτό μας! Και έτσι σε μερικά λεπτά πήραμε την απόφαση και το κλείσαμε! Γιούπι! Σε κανά 10-ήμερο θα είναι όλο δικό μας!
  • Ακολούθησε το ΙΚΕΑ από το οποίο εφοδιαστήκαμε συρταριέρες και χαλί για το δωμάτιο του μικρού, μια παπουτσοθήκη και μερικά κουτιά για την οργάνωση των μεγάλων.
  • Και όλη την ημέρα κοιταζόμασταν και δεν πιστεύαμε ότι αγοράσαμε αυτοκίνητο! Το πρώτο μας οικογενειακό αυτοκίνητο (και γιατί είναι το 1ο μας κοινό και γιατί είναι το 1ο μας τετράπορτο).
  • Κουβάλημα, κούτες, οδηγίες, συναρμολογήσεις.. μέρος #5; #6; Έχω χάσει το μέτρημα.
  • Μέσα σε όλα, έχει πάρει μπρος και η βάφτιση της μικρής Αριάννα! Λεβάντες, βότανα, νερομπογιές, κείμενα, ιδέες.... Τι καλά!
  • Βροχερό πρωινό Κυριακής με τελικό Australia Open. 
  • Ακολούθησαν μαγειρικές (φτιάξαμε τα πρώτα μας σουτζουκάκια), μεταφορές - μετακομίσεις (φέρε τις πετσέτες, βγάλε τα παπούτσια, ανέβασε τις κουβέρτες), κρεμάγματα (δες φωτιστικό σαλονιού), ονειροπολήσεις (δες φορμάκια μικρού), συζητήσεις και face time calls (δες Αμερικάνικα δωράκια για τον μπέμπη!).
  • Την Δευτέρα κράτησα το αυτοκίνητο για να κάνω στα γρήγορα 2-3 δουλειές και έτσι έστειλα ένα ελληνικό πακέτο, αγόρασα κάτι μπλουζάκια για εγκυμονούσες (ως εδώ μάλλον με έφεραν τα δικά μου μπλουζάκια), πήρα και κάτι μικροσκοπικά παντελονάκια για το αγόρι μας (δεν κατάφερα να αντισταθώ).
  • Η κουκουβάγια στα γαλλικά λέγεται hibou.
  • Φτιάξαμε τις λίστες μας, κάναμε τις επικοινωνίες μας, διαλέξαμε τις συνταγές για τις βασιλόπιτές μας, ψήσαμε τα χειροποίητα γούρια μας, χαρήκαμε με τα υψηλά ποσοστά συμμετοχής (ποιος περίμενε ότι είμαστε πάνω από 60;) και μπήκαμε στην τελική ευθεία για την 1η ever κοπή πίτας των Ελλήνων του Neuchatel.
  • Κοιτάμε και ξανακοιτάμε τα φορμάκια και τα παντελονάκια του μικρού και δεν πιστεύουμε το μέγεθός τους!
  • Περπάτημα με ωραιότατο ήλιο την Τρίτη (μέχρι και την ζακέτα μου έβγαλα) και με "ωραιότατη" συννεφιά - βροχούλα την Τετάρτη.
  • Υπέρηχος του 7ου μήνα και από τη μία η μαμά (εγώ δηλαδή) πήρε μόλις 1 κιλό (you go girl!) και ίσιωσε κάπως μετά τις γιορτές, από την άλλη ο μικρός διπλασίασε το βάρος του και ανέβηκε 1η φορά πάνω από την καμπύλη του μέσου όρου! 1.300γρ παρακαλώ στην 28η εβδομάδα.
  • Μέσα σε 20 λεπτά περπάτημα ήρθαμε αντιμέτωπες με ήλιο, ψιλή βροχή, χιονόνερο, κρύο, αέρα, χιόνι και μετά ξανά ήλιο! Θα μας τρελάνει αυτός ο καιρός!
  • Στο παραπάνω πανεπιστημιακό κτίριο κάνουμε τα ιδιαίτερα μαθήματα των γαλλικών μας.
  • Συναντήσαμε και τη νέα μας φίλη Γεωργία από την Λωζάννη για κοριτσίστικο, απογευματινό καφέ στο Neuchatel και παρεΐστικο (+ τους άντρες δηλαδή) φαλάφελ - κεμπάμπ.

Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Flying high!


Διεθνές Φεστιβάλ Αερόστατων στο Château-d'Oex. Διοργανώνεται κάθε χρόνο, εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια, σε αυτή την μικρή πόλη στη μέση του πουθενά. Είχαμε ξαναπεράσει από την περιοχή και πραγματικά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε πού και πώς θα χωρούσαν τόσα αερόστατα, και κόσμος. Και όμως. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes