Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

How was your week?

  • Την Παρασκευή κοιμήθηκα στις 20.00. Για βράδυ.
  • Μα τι ωραίος ήλιος! Να μην θες να γυρίσεις σπίτι!
  • Έτσι πήραμε και εμείς τους δρόμους.... 
  • Είχαμε και το παγκοσμίου φήμης (όντως!) fête des vendanges στο Neuchatel, στην ουσία ένα ολίγον κιτς πανηγύρι το οποίο όμως μαζεύει κόσμο από ολόκληρη την Ελβετία και τις γύρω χώρες.
  • Φέτος, για ευνόητους λόγους, επικεντρωθήκαμε στις πρωϊνές ώρες και κυρίως στο φαγητό! Έκαστος στο είδος του.... Τι burger, τι πίτσα σε ξυλόφουρνο, τι churros.
  • Τουλάχιστον περπατήσαμε πολύ οπότε όλο και κάτι θα κάψαμε.
  • Αυτό το μάθημα yoga το πρωί της Κυριακής είχε πολλές πρωτιές. Ήταν το 1ο σε ελβετικό έδαφος με δασκάλα, το 1ο γαλλόφωνο, το 1ο με παρέα της εδώ φίλες. Και ήταν δίπλα στη λίμνη, με τον ήλιο να σε "τυφλώνει" και το αεράκι να σου παίρνει τα μαλλιά.
  • Και εκεί κάπου στο τέλος, να 'σου και τα αγόρια μου έκπληξη!
  • Και βρήκαμε ένα τοπικό μαγαζάκι δίπλα στον παιδότοπο, έδωσαν σήμα και οι υπόλοιπες γυναίκες ώστε να έρθουν οι άντρες με τα παιδιά και σε λίγα λεπτά είχαμε μαζευτεί καμια δεκαριά μεγάλοι και άλλοι τόσοι μικροί.
  • Κυριακή βράδυ = cupcakes night! Παραγγελιά συναδέλφου του συνοδοιπόρου που αλλάζει εργασιακό περιβάλλον. Μήλο - κανέλα - καραμέλα.
  • Και εκεί στα μέσα, συνειδητοποίησα ότι δεν μου φτάνει το βούτυρο για όλες τις παρασκευές που είχα κατά νου οπότε το frosting περιορίστηκε σε σπιτική καραμέλα.
  • Ανακάλυψα και ένα βαζάκι με την αλφάβητο σε μικρά καραμελάκια και κάναμε κάθε cupcake εντελώς προσωπικό.
  • Και όταν τελειώσαμε με τα cupcakes, εγώ συνέχιζα να παίζω. Ήταν και νύχτα, είχα και την φωτογραφική μηχανή στο δωμάτιο του μικρού και δεν μπορούσα να αποτυπώσω καλά τα αριστουργήματά μου!
  • Πρώτη παγκόσμια δοκιμή μήλου αυτή την εβδομάδα για το μικρό φυστίκι και τα πήγαμε καλά τις πρώτες ημέρες, όχι και τόσο καλά τις επόμενες. Μυστήριο.
  • Μερικές ασκήσεις yoga τις έκανα πιο εύκολα ως έγκυος, με τα +10 κιλά, απ΄ ότι τώρα. Τόσο βαρύ νιώθω το σώμα μου. Τι σου είναι η κούραση..... ουφ!
  • Μετά από ένα μόλις 30-λεπτών online μάθημα yoga και ένιωθα εξουθενωμένη. Αφήστε που ασκήσεις που μόχθησα χρόνια για να κατακτήσω είναι σαν να ξεκινάω -σχεδόν- από την αρχή. Ας είναι.
  • Τι έκανες όλη μέρα; Κατάφερα να κόψω τα νύχια μου.
  • Η μετακίνηση με λεωφορείο και καρότσι είναι λαχείο και στην Ελβετία. Γιατί αν σου τύχει καινούργιο, τότε ανεβοκατεβαίνεις μια χαρά, αν όχι έχεις 3 ψηλά σκαλιά να υπερβείς.
  • Το καινούργιο κόλπο του μικρού φυστικιού είναι ο χορός των ποδιών! Μα έχει τόση πλάκα! Τα κουνάει ασταμάτητα σαν να χορεύει μπαλέτο ενώ το επάνω μέρος του σώματος παραμένει ατάραχο.
  • Κατέφτασε και ο νέος Έλληνας της παρέας και κάναμε πρωϊνές δουλειές και επισκεφθήκαμε τον συνοδοιπόρο για lunch break με σάντουιτς δίπλα στη λίμνη.
  • Πόσο πιο ήρεμος και χαρούμενος είναι (και αυτός και εγώ) όταν κοιμάται λιγάκι το μεσημέρι; Πόσο μάλλον όταν κοιμάται 1,5 - 2 ώρες!
  • Και τις τελευταίες ημέρες μοιραζόμαστε με τον συνοδοιπόρο τα βραδινά ταΐσματα οπότε καταφέρνω και κοιμάμαι κάποιες ώρες σερί. Και ας ξυπνάω. Έχει μεγάλη διαφορά!
  • Ελληνικά δεν μιλάτε; Τι ωραία! Ξέρετε, πριν πολλά χρόνια, δίδασκα Αρχαία Ελληνικά στο πανεπιστήμιο της Γαλλίας. Καλά κάνετε και μιλάτε στο μωρό ελληνικά. Όλοι πρέπει να μάθουν ελληνικά. Η φιλοσοφία, η λογοτεχνία... όλα μας οδηγούν στην Αρχαία Ελλάδα. Ποιο είναι το όνομα του μικρού; Στέφανος! Α! Le couronné! Ο εστεμμένος. Étienne! Τρέχω τώρα να προλάβω το τραμ. Καλημέρα......
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #34


The trees are about to show us how lovely it is to let the dead things go.
Τα δέντρα είναι έτοιμα να μας δείξουν πόσο υπέροχο είναι να αφήνεις τα "νεκρά" πράγματα να φύγουν.

Ανώνυμος


Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

How was your week?

  • Σε αυτή τη χώρα, την Ελβετική, ζούμε μεγάλες στιγμές. Γιατί για πολλά από αυτά που θεωρούμε δεδομένα ως Έλληνες, με βαθιά ριζωμένες διαδικασίες, στην Ελβετία είναι απλά, εντελώς διαφορετικά.
  • Έτσι, την Παρασκευή κάναμε με τον Στέφανο την 1η μας επίσκεψη στον Ερυθρό Σταυρό. Περίεργο ε; Για τους Ελβετούς καθόλου!
  • Γιατί αφού ολοκληρωθεί το έργο της μαίας, μετά τον 2ο μήνα συνήθως, αναλαμβάνει ο Ερυθρός Σταυρός και το αντίστοιχο, παιδιατρικό του τμήμα, μέχρι το παιδί να γίνει 4 ετών, για το συμβουλευτικό, μη-ιατρικό κομμάτι. Γιατί ο παιδίατρος ασχολείται επί τω πλείστον με το αυστηρώς ιατρικό μέρος.
  • Με ένα πολύ μικρό - συμβολικό κόστος, έχεις λοιπόν την αμέριστη υποστήριξή τους σε όλα τα θέματα που αφορούν στο παιδί. Από τον θηλασμό και τη διατροφή, μέχρι τα διάφορα αναπτυξιακά στάδια (πάνες, τουαλέτες, περπάτημα, ομιλία) του παιδιού, αναγνώσεις παραμυθιών, σεμινάρια και άλλα πολλά.
  • Πήγαμε και εμείς λοιπόν την ώρα επισκέψεων πρώτοι - πρώτοι, μας υποδέχτηκε μία γλυκύτατη κυρία άκρως κατατοπιστική, μας ζύγισε (εμένα ευτυχώς όχι!), μας μέτρησε, μας έδωσε συμβουλές για την εισαγωγή των πρώτων τροφών, μας ενημέρωσε για τις ομιλίες - τις υπηρεσίες που προσφέρουν (και εκπαιδευμένες νταντάδες παρακαλώ) και φύγαμε χαμογελαστοί και ηρεμότεροι.
  • Φανταστείτε να τα καταλάβαινα και όλα!
  • ΠΣΚ βροχερό οπότε κινηθήκαμε συντηρητικά. Μεσημεριανό την Παρασκευή στο κοντινό μας εμπορικό, σύντομη βόλτα στη λίμνη σε ένα διάλειμμα της βροχής, πρωϊνή βόλτα στην Bienne να δούμε τους γιατρούς και τον μικρό Παναγιώτη (στην κοιλιά της μαμάς του), απογευματινό καφέ στο σπίτι των γειτόνων την Κυριακή, μαγειρέματα, ταινίες...
  • Και μέσα σε αυτό το σκ, το μικρό φυστίκι έφαγε (που λέει ο λόγος) για 1η φορά! Και βρώμη (που του άρεσε τόσο που έτρεμε από τον ενθουσιασμό του ο γλυκούλης!) και καρότο (που δεν τον ενθουσίασε όσο η βρώμη, αλλά κάτι κάναμε).
  • Και την Κυριακή ο συνοδοιπόρος μάς έκανε το τραπέζι με εξαιρετική ντοματόσουπα - άκρως ταιριαστή με τον καιρό.
  • Πόσο αγαπώ το τηγανητό αβγό! Τόσο αγνή, παιδική, αυθεντική γεύση! Αυτό ήταν το βραδινό μου.
  • Πρέπει να τον δείτε που ξεκαρδίζεται! Κακαρίζει! Έχει τόση πλάκα!
  • Και βάλαμε και ζακετάκι και κάλτσες! Από τους 28 βαθμούς της Δευτέρας, πέσαμε στους 15.
  • Η μικρή Μυρσίνη, της λες "κρύψου" και βάζει το κεφάλι της στο μπωλ.
  • Αργία η Δευτέρα (γιούπι) και οργανώσαμε μονοήμερη εκδρομή στην κοντινή γαλλική πόλη Besancon (από εκεί και η παραπάνω φωτογραφία). Και είχε ψύχρα (μπρρρ...), και ήταν και τα μισά καταστήματα κλειστά (δεν ανοίγουν λέει τις Δευτέρες) αλλά δεν πτοηθήκαμε. Κάναμε ωραίες βόλτες, λίγα αλλά εκλεκτά ψώνια, σταματήσαμε και στο γνωστό σουπερ-μάρκετ στο γυρισμό και είμασταν πίσω πάνω στην ώρα για τον ύπνο του μικρού.
  • Ας πιούμε στην υγειά των απανταχού πορωμένων που τρέχουν μερόνυχτα να μεταφράσουν τους υπότιλους των σειρών που παρακολουθούμε και που ενίοτε βάζουν και την προσωπική τους πινελιά. Όσοι δουν το τελευταίο λεπτό, του τελευταίου επεισοδίου της 6ης σεζόν Suits θα καταλάβουν.... 
  • Κρύο - κρύο αλλά ευτυχώς με ήλιο! Έτσι περπατήσαμε πολύ σχεδόν όλες τις ημέρες, φάγαμε δίπλα στη λίμνη, αγκαλιαστήκαμε, είδαμε φίλους, κάναμε τα ψώνια μας και παίξαμε. Stephane & moi.
  • Να είναι που μεγαλώνει; Να είναι που έχουμε βρει τις ισορροπίες μας και είμαστε πιο ήρεμοι μέσα στην ημέρα; Να είναι που έχει ξεκινήσει δειλά - δειλά τις τροφές; Κοιμάται πάντως πολύ πιο εύκολα και ήρεμα τον τελευταίο καιρό. Φτου φτου! Τώρα ας επικεντρωθούμε και στο πιο πολύ αν γίνεται.
  • Όλα μου τα νύχια είναι λεία, εκτός από αυτό του δείκτη, αυτό δηλαδή που πιπιλάει (και γρατζουνάει) ο μικρός για να πάρει τα μικροσκοπικά κομματάκια μπανάνας.
  • Πίσω στις βίντεο-κλήσεις ανά τον κόσμο και αυτή τη φορά προστέθηκε ακόμη ένα μέλος της οικογένειας.
  • Η ειλικρινής κριτική είναι πάντα εποικοδομητική.
  • Επέστρεψαν και τα ορμονολογικά μας θέματα... if you know what I mean.
  • Τόσες γυναίκες στο λεωφορείο (πιθανότατα μαμάδες) και τελικά μόνο ένας νεαρός άντρας προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει να ανεβάσω το καρότσι... και μετά να το κατεβάσω. Είναι απορίας άξιον γιατί πολλές γυναίκες κρατούν τέτοια στάση σε πολλά "γυναικεία" θέματα. Αν και το να βοηθήσεις κάποιον με αντικειμενικές δυσκολίες, μάλλον δεν είναι γυναικείο θέμα, απλά ανθρώπινο. 
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα
SaveSave

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Καινούργια μάτια


Πώς είναι να βλέπεις τα ίδια πράγματα αλλά με καινούργια μάτια; Σαν να τα βλέπεις όλα για πρώτη φορά! Ξανά και ξανά. Έτσι νομίζω ότι είναι η ζωή ενός νεογέννητου. Κάθε ημέρα βλέπει τα ίδια πράγματα τα οποία όμως του φαντάζουν εντελώς νέα ή τουλάχιστον πολύ διαφορετικά. Γιατί μπορεί να είναι η ίδια μαμά και ο ίδιος μπαμπάς αλλά τώρα βλέπει και τις λεπτές ρυτίδες τους γύρω από τα μάτια, και τους αναγνωρίζει μέσα στο πλήθος, και χαμογελάει μόνο με το άκουσμα της φωνής τους. Γιατί είναι το ίδιο σαλόνι, με τις ίδιες αφίσες στους τοίχους τις οποίες όμως μέχρι πρότινος μάλλον δεν έβλεπε καν, μετά τις έβλεπε αχνές και ασπρόμαυρες και τώρα, σιγά - σιγά, του ξεδιπλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο, με ολοζώντανα χρώματα. Και δεν είναι μόνο τα "ολοκαίνουργια" μάτια, είναι όλες οι αισθήσεις. Το πετσετάκι που πέρναγε εντελώς απαρατήρητο, τώρα είναι αντικείμενο μελέτης μέσω της αφής αλλά και της γεύσης. 

Για αυτό η ζωή είναι τόσο όμορφη για αυτά τα αξιολάτρευτα πλασματάκια που λέγονται μωρά. Γιατί καθε ημέρα είναι και μια νέα περιπέτεια και ας μην ζήσουν -στην ουσία- τίποτα καινούργιο. Και ας μην απομακρυνθούν από το γνωστό δωμάτιο, με τα γνωστά παιχνίδια, τους γνωστούς ήχους και τις γνωστές μυρωδιές. Στην ουσία όμως, τίποτα δεν είναι τόσο γνωστό και τόσο κοινότυπο όσο νομίζουμε. Γιατί όλα αλλάζουν αν αποφασίσεις να τα δεις αλλιώς. Για αυτό και μπορούν να ασχολούνται με κάτι τόσο κοινότυπο και "ανιαρό" -για εμάς- όπως ένα πετσετάκι, επί ώρες. Γιατί του δίνονται ολοκληρωτικά και συγκεντρώνουν όλες τους τις αισθήσεις ώστε να το ανακαλύψουν με όλους τους δυνατούς τρόπους. Πόσα μαθήματα παίρνουμε από τα παιδιά... Αρκεί να τα παρατηρούμε! Γιατί υπάρχουν χίλιοι τρόποι να γνωρίσεις και να ζήσεις αρκεί να αλλάξεις τον τρόπο, την προσέγγιση, τις πεποιθήσεις. Αυτά σκεφτόμουν επιστρέφοντας μετά από 3 εβδομάδες στο Ελβετικό μας σπίτι και παρατηρώντας πόσο έχει αλλάξει το μικρό μας φυστίκι και πώς κοιτούσε τριγύρω του σαν να τα έβλεπε όλα για πρώτη φορά. Γιατί τα μάτια του ήταν ολοκαίνουργια! Μακάρι να μπορούσαμε να διατηρήσουμε αυτή την παιδική περιέργεια και δίψα για ζωή.

"Το ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να ψάχνεις καινούργια μέρη αλλά να έχεις καινούργια μάτια" 
Marcel Proust.



Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

How was your week?

  • Παρασκευή και γέμισε το σπιτικό μας με κόσμο και κοσμάκι από νωρίς. Η Νατάσα για τα νύχια, η μαμά με τις φίλες της για παρέα (και νύχια), η Γαλάτεια με την μικρή Σοφία για να ιδωθούμε επιτέλους, ο συνοδοιπόρος με ένα laptop και ένα ακουστικό να πηγαινοέρχεται, ο μικρός Στέφανος να παρακολουθεί και η μικρή Αρτεμούλα μέσα σε όλα.
  • Και το βραδάκι ήρθε το γνωστό δίδυμο των φίλων για περαιτέρω συζητήσεις, σχέδια και προβληματισμούς.
  • Σάββατο αφιερωμένο στην οικογένεια της Μυρσίνης με brunch στη Βούλα (μμμ... pancakes!) και ψησίματα σπίτι.
  • Το βραδάκι μαζευτήκαμε στην αυλή μας με τα "συμπεθέρια" (γιατί είχαμε εκ νέου αναχώριση του μπαμπά) και αφού κοιμήθηκε ο μικρός, και αφού ο "θείος" (ο Νταλάρας) μας έκανε την τιμή να κατηφορίσει μέχρι την Βούλα για συναυλία, αποφασίσαμε να το τολμήσουμε!
  • Και μας βγήκε σε καλό! Γιατί έτσι ξαφνικά και απροειδοποίητα, καταφέραμε να συναντηθούμε οι 7 μας, χωρίς παιδιά, μετά από... χρόνια μάλλον! Και έπιασε βροχή και συνεχίσαμε για τοπικό ποτό πριν επιστρέψουμε. Σαν ψέμα ήταν. Το ιδανικότερο κλείσιμο των διακοπών.
  • Και ο γνωστός μουσαφιρέος διανυκτέρευσε, και την Κυριακή ξυπνήσαμε έτοιμοι για την μεγάλη ημέρα.
  • Και η οικογενειακή μας κομμώτρια Βίκυ είχε κέφια και κέντησε -στην κυριολεξία!
  • Μετά τον αγαπημένο μου Παναγιώτη (που έγινα νονά του εξ' αγχιστείας), ήρθε η σειρά και της αγαπημένης Μυρσίνης.
  • Και όλα προμήνυαν μία όμορφη Κυριακάτικη βάφτιση, γεμάτη λουλούδια και αγκαλιές. 
  • Και έτσι ήταν απλά ο καιρός φρόντισε να μας τα περιορίσει και ίσα - ίσα προλάβαμε να ολοκληρώσουμε το μυστήριο πριν ανοίξουν οι ουρανοί! Απο μακριά, είχαμε πλάκα αν μας έβλεπες πώς προσπαθούσαμε να στριμωχτούμε στις λιγοστές ομπρέλες, πώς τα ρούχα μας έγιναν λίγο πιο διάφανα, λίγο πιο στενά και λίγο πιο λερωμένα, πώς εξισορροπούσαμε ομπρέλα - κρασί - πιάτο και πώς τρέχαμε μήπως καταφέρουμε να μιλήσουμε με τη φίλη που είχε βρει καταφύγιο στην άλλη άκρη.
  • Χάσαμε όμως την ευκαιρία για περισσότερες αγκαλιές, συζητήσεις, φωτογραφίες... Δεν πειράζει. Η Μυρσίνη να είναι καλά!
  • Και πρωί - πρωί ξεκίνησε το γνωστό οδοιπορικό της επιστροφής... Αυτοκίνητο, αεροπλάνο, τρένο, αυτοκίνητο, σπίτι!
  • Και ο μικρός Στέφανος έγινε το επίκεντρο και των αεροσυνοδών!
  • "Καλέ αυτός είναι για διαφήμιση pampers".
  • Και έπιανε το δάχτυλο της διπλανής κοπέλας, και χαμογελούσε στον πίσω κύριο, και χασκογέλαγε κάθε φορά που πέρναγε η αεροσυνοδός και του μιλούσε, και έκλαψε λιγάκι, και κοιμήθηκε λιγάκι... και πέρασαν οι ώρες χωρίς πολύ κόπο.
  • Την Τρίτη κάναμε ένα γρήγορο catch - up με τους γείτονες, υπό τη συνοδεία γλυκόξινου κοτόπουλου και πολλών νέων!
  • Με την ταχύτητα που πηγαίνω πιστεύω ότι η βαλίτσα θα αδειάσει εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, ίσα ίσα για να ξανα γεμίσει πάλι.
  • Και ο καιρός είπε να μας κάνει τη χάρη ώστε να είναι ευκολότερη η προσαρμογή μας. 
  • Ήλιος λοιπόν και ζέστη, που σημαίνει βόλτες με το καρότσι, περπάτημα στη λίμνη και απόλαυση της ησυχίας.
  • Δεν χορταίνω να τον χαζεύω... Ειδικά τώρα που μεγαλώνει και όλο προσπαθεί για το παραπάνω. Είναι τόσο συγκινητικό! Τρέμουν τα χέρια του, αυτοσυγκεντρώνεται και μερικές φορές κατορθώνει να πιάσει το παιχνίδι και να το φέρει στο στόμα του. Άλλες όχι... αλλά δεν πτοείται!
  • Και στις βόλτες χαζεύει τα φύλλα, και κουνάει τις πατούσες του δεξιά - αριστερά σαν να τις θαυμάζει, και βγάζει φωνούλες.
  • Έφτασαν και τα πρωτοβρόχια για να μας βοηθήσουν να μπούμε και εμείς σε πρόγραμμα. Απο βδομάδα... δεν γίνεται!
  • Του φεύγει η πιπίλα και την επαναφέρει στο στόμα με τον ώμο του. 
  • Αναβάθμιση στο μπιμπερό και στα ml μήπως βρούμε ξανά τις σωστές ποσότητες, και μαζί και τους ύπνους μας.
  • Στο γήπεδο ο συνοδοιπόρος, πρώτη φορά σε Ελβετικό, yoga εγώ. Στο τσακ κρατήθηκα να μην δω Suits. Χαλάλι του!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Μήνας ♥4


Πιο γαλήνιος ο 4ος μήνας του μικρού Στέφανου και ας ξεκίνησε με άγχη, ζυγίσματα, καμπύλες και κλάματα. Η αλήθεια είναι ότι τελικά το φαγητό δεν είναι το ατού του. Και είναι οκ. Τι να κάνουμε; Πόσα παιδιά σταματούν στη μέση του φαγητού τους για να σου χαμογελάσουν και να μιλήσουν; Τρώει τόσο ώστε να ξεγελάσει την πείνα του και μετά θέλει να συμμετέχει, να γυρίσει να ακούσει τους θορύβους, να παίξει, να μιλήσει. Ήταν και αυτό μια συνειδητοποίηση που κάπως με απελευθέρωσε από αυτό το καθημερινό άγχος του "πόσο έφαγε". Μας καθησύχασε και ο παιδίατρος εξηγώντας μας ότι ακολουθεί κανονικά τη δική του κλίμακα, βάσει των δικών του δεδομένων από την γέννα μέχρι σήμερα, οπότε τέρμα τα ζυγίσματα κάθε λίγο και λιγάκι. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα κλάματα εξαλείφθηκαν αλλά μες στην ημέρα περιορίστηκαν πολύ και μας έχει πλέον μείνει το τελευταίο γεύμα πριν τον ύπνο. Δύσκολο. Αλλά μέρα με την μέρα πηγαίνει και καλύτερα.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

How was your week?


  • Σαββατιάτικη, μεσημεριανή βάφτιση με τον Στέφανο να μοιράζει χαμόγελα, το πρώτο τάισμα από την θεία του, συζητήσεις υπό τη συνοδεία τσίπουρου (για τους άντρες), updates για τις γυναίκες, ήλιο και μπόλικα πιτσιρίκια.
  • Κυριακάτικη πρωϊνή βόλτα στην αγαπημένη Κηφισιά, στην όμορφη αυλή του Μουσείου Γουλανδρή με τις αγαπημένες φίλες και την "αντροπαρέα" (όλα τα πιτσιρίκια αγόρια! αυτό και αν είναι φαινόμενο για τις δικές μας παρέες που γυναικοκρατούνται). 
  • Και ήταν όλα τα νέα τόσο αισιόδοξα (κάποια και τόσο αναπάντεχα) που σκίρτισε λιγάκι η καρδιά μου. Εξελίξεις παντού!
  • Και αφού ξεκινήσαμε βόρεια, συνεχίσαμε βόρεια, με BBQ στον γνωστό κήπο για να δούμε τους επάνω φίλους.
  • Μα πόσο πιτσιρίκια; Και πλέον δεν είναι μωρά. Ούτε καν παιδιά. Έχουμε και -σχεδόν- εφήβους! Που θα με περάσουν σε λίγο στο ύψος. Και είναι όλα τόσο όμορφα, ξεχωριστά και χαρούμενα παιδιά. Φτου φτου!
  • Και τα είπαμε όσο μπορέσαμε με όλους, φάγαμε, ήπιαμε, και ξαναφάγαμε, και τα ξαναείπαμε και έφτασε απόγευμα που σήμανε τη αναχώρισή μας για το σπίτι.
  • Δευτέρα και αυτή η εβδομάδα ήρθε σαν μεταβατική από τις διακοπές στην ελβετική πραγματικότητα.
  • Παραμείναμε σε ελληνικό έδαφος, αλλά ο συνοδοιπόρος έφευγε στις 07.30 για δουλειά και μέναμε τα 2 μας πάλι. 
  • Ευτυχώς κάναμε τις δουλειές μας και είχαμε παρέα τα πρωϊνά (κυρίως την γιαγιά μας και την Αρτεμούλα) και τα βραδάκια όλο και κάποιον συναντούσαμε.
  • Μα πόσο καιρό είχαμε να τα πούμε τετ-α-τετ; Η Ντένια ήταν η 1η μου συνάδελφος! Και με αυτά και με εκείνα όλο τα λέγαμε αλλά με τις δουλειές και τις αποστάσεις δεν μας έβγαινε το πρόγραμμα. Αυτή τη φορά όμως τα καταφέραμε και πολύ το χάρηκα. Και τα νέα ήταν συγκλονιστικά!
  • Και οι υπόλοιπες καθημερινές κύλησαν πάνω - κάτω στο ίδιο μοτίβο.... Δουλειές τοπικές τα πρωϊνά (ΚΕΠ, λογιστής, αλλαγές δώρων, μοδίστρες, τσαγκάριδες, δωράκια).
  • Κάναμε και οικογενειακή επίσκεψη για να δούμε την Αρτεμούλα στο κολυμβητήριο και τις βουτιές που κάνει πλέον με το κεφάλι!
  • Καταφέραμε και οργανώσαμε και το σινεμά που μας ζήτησε το βαφτιστήρι μας (όπως τον παλιό καλό καιρό) και έτσι παρακολουθήσαμε το Ψάχνοντας την Ντόρι με την αγαπημένη, πολύτεκνη οικογένεια σε απαρτία.
  • Αν σας πω ότι δάκρυσα με το μωράκι Ντόρι που έχασε τους γονείς της θα με πείτε υπερβολική;
  • Και έτσι έμεινε για 1η φορά στην παγκόσμια ιστορία το φυστίκι χωρίς τους γονείς του εν γνώσει του, ξύπνιος δηλαδή. Του έκαναν εξαιρετική παρέα το αχτύπητο δίδυμο γιαγιάς - ξαδέλφης και κατόρθωσαν να τον κοιμήσουν για 2 μισάωρα.
  • Εγώ από την άλλη ένιωθα σαν κάτι να μου λείπει, σαν να έχω ξεχάσει κάτι.. Και όταν είχε ο δρόμος λακούβες, γύρναγα ενστικτωδώς και κοιτούσα πίσω στο καρεκλάκι. Όλα καλά!
  • Βράδυ Πέμπτης και το περάσαμε στην όμορφη Βουλιαγμένη, με τους αγαπημένους φίλους ώστε να μπορέσουμε να τα πούμε με λίγη ησυχία και λίγο κρασί. 
  • Και νομίζω ότι αυτό είναι τελικά το ελληνικό καλοκαίρι... οι φίλοι, σε μια όμορφη αυλή, κάτω από τα αστέρια, να πίνουν και να τρώνε, και να γελάνε, και να λένε ιστορίες, και να κάνουν σχέδια, και να αγκαλιάζονται και να τσουγκρίζουν.
  • Και έτσι, ολοκληρώθηκαν οι πρώτες μας οικογενειακές διακοπές. Και θα έλεγα ότι ο απολογισμός είναι σίγουρα θετικός! Περάσαμε όμορφα. Ναι θα μπορούσαμε να ξεκουραστούμε περισσότερο. Ναι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε περισσότερη βοήθεια. Ναι θα μπορούσαμε να βγούμε περισσότερο. Αλλά νομίζω ότι κάναμε πολλά περισσότερα απ' ότι περιμέναμε και με το λιγότερο δυνατό άγχος και κόπο.
  • Και εις άλλα με υγεία :)
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

How was your week?

  • Ολιγοήμερες διακοπές γιοκ, οπότε επιστροφή στην εξωτική Βούλα για συνέχεια των "διακοπών" σε πιο urban ύφος και τόνο όμως.
  • Πριν αναχωρήσουμε όμως από την Καλαμάτα προλάβαμε να συναντήσουμε 2 αγαπημένες φίλες της περιοχής (την Πελαγία και την Νατάσα) και να γνωρίσουν τον Στέφανο για 1η φορά. Αγάπη και συγκίνηση.
  • Στις 2,5 περίπου ώρες της επιστροφής ο μικρός κοιμόταν (φτου φτου) οπότε απολαύσαμε την ησυχία και τη διαδρομή. Κάναμε μία στάση στους θείους των Βορείων Προαστίων και βουρ ολοταχώς για το σπιτάκι μας.
  • Επιτέλους κρεβάτι με σωστό στρώμα για σωστά στριφογυρίσματα. Κάτι τέτοιο υποθέτω θα σκέφτηκε ο Στέφανος μετά το λεπτό, βαθουλωτό στρώμα του παρκοκρέβατου που δεν του άφηνε καμία επιλογή πέραν του ανάσκελα ύπνου.
  • Και το 1ο βράδυ πήγε σχετικά καλά και -εννοείται- κοιμήθηκε μπρούμυτα!
  • Με το φαγητό δεν τα πάμε πολύ καλά και αναρωτιόμαστε - αγχωνόμαστε κάθε ημέρα πόσο έφαγε, εάν έφαγε, εάν χόρτασε, ανεβάζοντας σταδιακά και τις ποσότητες του "ξένου" (άσχημη λέξη ε;) γάλακτος. It is what it is. Προσαρμογή στην προσαρμογή.
  • Και το σπιτάκι μας είναι όμορφο, λιτό, ηλιόλουστο και ολάνθιστο.
  • Κυριακή με πρωϊνό καφέ με την οικογένεια των κουμπάρων παραλιακά και συζητήσεις - όνειρα - σχέδια για το μέλλον, μεσημεριανό στους γονείς μου με την παρέα οικογενειακών φίλων και απόγευμα σπίτι στη γνωστή ιεροτελεστία ύπνου του μικρού.
  • Πριν, κάναμε όμως μία γρήγορη στάση για να βάλω ένα "τικ" στη λίστα μου: waffle house στη Βουλιαγμένη. Άξιζε κάθε του θερμίδα!
  • Η γενέθλια Δευτέρα γέμισε με δουλειές δεξιά - αριστερά, πρωϊνό καφέ με τη φίλη Μελίνα, το 1ο δώρο του μικρού Στέφανου με την συμβολή του μπαμπά του (εξαιρετικά, χειροποίητα, ελληνικά, ξύλινα γυαλιά), οικογενειακό μεσημεριανό φαγητό στο αγαπημένο moorings (με την ανεπανάληπτη θέα και τους πάντα ευγενέστατους και πλήρως ενημερωμένους σερβιτόρους) και τοπικό κρασί με φίλους (ακούγεται πολύ πιο απλό απ' ότι είναι).
  • Και ο μικρός μάς έκανε το χατήρι και κοιμήθηκε σερί από τις 07.00 μέχρι τις 04.00! Αφήνοντας έτσι την "γιαγιά" ήσυχη να διαβάσει το βιβλίο της και εμάς να πιούμε το κρασί μας.
  • Και σου ρίχνει ένα χαμόγελο μόλις σε εντοπίσει το πρωί!! Ξεχνάς όλα τα κλάμματα και τα ξενύχτια που έχουν προηγηθεί.
  • Η Τρίτη ήταν αφιερωμένη στη μικρή Μυρσίνη και στην αμφίεση της βάφτισής της. Και παρόλες τις δυσκολίες, τα καταφέραμε νομίζω περίφημα.
  • Ήπιαμε και τον καφέ μας, τσιμπήσαμε και τις σαλάτες μας με θέα θάλασσα, συναντήσαμε -επιτέλους- και τα Χιωτάκια που επέστρεψαν από τις διακοπές.
  • Και η Ηλεκτρούλα έφερε μέχρι και το αστεράκι της με τα νανουρίσματα για να βοηθήσει τον μικρό να κοιμηθεί.
  • Και είναι πραγματική ευλογία να βλέπεις τους μικρούς σου φίλους να μεγαλώνουν. Πότε τους κράταγες αγκαλιά και σου κρατούσαν το δάχτυλο, και πότε δεν μπορείς πια να τους σηκώσεις! Να είναι καλά και να μεγαλώνουν έτσι όμορφα.
  • Κάναμε και το πρώτο μπάνιο εντός Αττικής με τα δίδυμα κοριτσάκια φίλων και συνειδητοποιήσαμε ότι ο καθένας τραβάει τον δικό του, υποκειμενικό γολγοθά. Είναι ανακουφιστικό όμως να βλέπεις οικογένειες να μεγαλώνουν όμορφα και μονιασμένα παρά τις δυσκολίες.
  • Ο μικρός Στέφανος έκανε μια βόλτα στην ζούγκλα με τον μπαμπά του. Δεν χρειάστηκε να βγουν ούτε απο το δωμάτιο.
  • Βράδυ Τετάρτης με αντροπαρέα στον κήπο. Ο Δημήτρης, ο Θοδωρής, ο Γιώργος και βεβαίως ο συνοδοιπόρος σε μεγάλα κέφια, με ωραίες συζητήσεις, εξομολογήσεις, αγάπη και όνειρα για το μέλλον. Αγαπώ τις αντροπαρέες, σας το έχω πει;
  • Και ο Δημήτρης δεν άντεξε και μπήκε κρυφά στο δωμάτιο του μικρού για να τον δει για 1η φορά. Και εμείς παρακολουθούσαμε μέσω την ενδοεπικοινωνίας με κομμένη την ανάσα. 
  • Και ο γνωστός μουσαφιρέος μας διανυκτέρευσε οπότε ξυπνήσαμε περισσότεροι την Παρασκευή, πέρασε και πρωί - πρωί ο γεωπόνος της καρδιάς μας για έναν γρήγορο καφέ και φύγαμε μετά όλοι για δουλειές και βόλτες.
  • Η βόλτα μας έβγαλε και στο αγαπημένο KK Jewelry Lab για συζητήσεις σε μία σειρά θεμάτων, αναζητήσεις και σχέδια.
  • Νομίζω ότι αντικειμενικά, δεν πρέπει να έχει αφήσει άνθρωπο ο Στέφανος που να μην του έχει χαμογελάσει! Αρκεί να ασχοληθείς μαζί του για 2 λεπτά και σου χαρίζει το πιο πλατύ του χαμόγελο. Ο γλυκούλης.
Καλό σαββατοκύριακο & καλό μας μήνα!
ανδριάνα

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes